Wijziging van de Wet op de waterkering en intrekking van o.a. de Deltawet grote rivieren en de Deltawet; Nota naar aanleiding van het nader verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29747, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

20-12-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29747 nr. 6

15-12-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenBevindingen tot nu toeOntwikkelingsniveau en vervolg van het projectARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IAArtikel 3, vijfde lidD/EArtikel 5, eerste lid en artikel 5aArtikel 7gOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29747Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 747Wijziging van de Wet op de waterkering en intrekking van de Deltawet
grote rivieren, de Deltawet, de Deltaschadewet, de Wet schade oesterkwekers,
de Vergunningwet Westerschelde, de Zuiderzeewetnr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 15 december 2004Graag wil ik de leden van de in het verslag met betrekking tot het onderhavige
wetsvoorstel aan het woord zijnde fracties bedanken voor hun bijdragen. In
het bijzonder ben ik erkentelijk nu het verslag zo snel na de indiening van
het wetsvoorstel bij de Tweede Kamer is uitgebracht. In het onderstaande ga
ik in op de vragen en opmerkingen in het verslag.AlgemeenDe leden van de fracties van het CDA en de VVD vroegen hoe het wetsvoorstel
zich verhoudt tot de aangekondigde wetgevingsvoornemens om de waterbeheerswetgeving
verder te integreren.Goed beschouwd loopt de voorgestelde wijziging van de Wet op de waterkering
voor op de verdere voornemens om de waterwetgeving verder te moderniseren
en te integreren. In de toekomstige «integrale waterwet» zullen
alle regels ten aanzien van het waterbeheer in brede zin opgenomen worden.
Daartoe valt ook te rekenen de regelgeving met betrekking tot de beveiliging
tegen overstroming door het buitenwater, zoals thans vastgelegd in de Wet
op de waterkering. In de Hoofdlijnennotitie integratie waterwetgeving is dan
ook aangekondigd dat de Wet op de waterkering, zoals deze komt te luiden na
het van kracht worden van de onderhavige wijzigingsvoorstellen, in die toekomstige
wet zal opgaan (Kamerstukken II, 2003–2004, 29 694, nr. 1,
blz. 24). Bij inwerkingtreding van die «integrale waterwet»
zal de Wet op de waterkering dan ook ingetrokken kunnen worden. Dat betekent
voorts dat de elementen uit de Wet op de waterkering een plek zullen krijgen
in die nieuwe wet. Sterker nog: denkbaar is dat een aantal moderne inzichten,
zoals thans geldend ten aanzien van primaire waterkeringen, in de nieuwe wet
een bredere strekking zullen krijgen. Te denken valt dan aan een systeem met
een wettelijke grondslag voor normering van bepaalde niet-primaire waterkeringen
door provincies. Voorts is het denkbaar dat de thans voorgestelde structurele
besluitvormingsregeling met betrekking tot de verbetering van primaire waterkeringen
ook beschikbaar komt voor de verbetering van andere onderdelen van watersystemen.Een en ander betekent uitdrukkelijk niet dat de onderhavige wijziging
van de Wet op de waterkering zou kunnen wachten op die nieuwe integrale regeling.
Het is zeer wenselijk dat – mede in verband met de voorziene maatregelen
in het kader van Ruimte voor de rivier en in verband met de noodzakelijke
wettelijke verankering van de afspraken over financiering van dijkversterking –
de wijziging van de Wet op de waterkering zo spoedig mogelijk in werking treedt
en daarbij niet wacht op de overige wetgevingsvoornemens op het terrein van
de waterstaatszorg.De leden van de CDA-fractie vroegen waarom het wetsvoorstel blijft uitgaan
van veiligheidsnormen op basis van kans op overstroming, en niet van risiconormering.
Dezelfde leden vroegen naar de stand van zaken van het project Veiligheid
van Nederland in Kaart en de toezegging de Tweede Kamer daarover tijdig te
informeren.In de vigerende Wet op de waterkering wordt voor de veiligheidsnormen
uitgegaan van de gemiddelde overschrijdingskans (per jaar) van een bepaalde
hoge waterstand: de veiligheidsmaat dat een dijkvak een bepaalde hoog-waterstand
veilig moet kunnen keren (artikel 3, eerste lid). De wet voorziet voorts in
de mogelijkheid om over te gaan op overstromingskansen (artikel 3, tweede
lid). Het wetsvoorstel wijzigt dit niet. Bij een overstromingskans gaat het
om de kans dat een gebied daadwerkelijk overstroomt door het bezwijken van
één of meer waterkeringen rond dat gebied.Dat in het wetsvoorstel niet wordt uitgegaan van overstromingsrisico (product
van kans en gevolg van de overstroming) hangt samen met de stand van zaken
met betrekking tot het studieproject Veiligheid van Nederland in Kaart. In
dat project worden de kansen op en de gevolgen van overstromingen van dijkringgebieden
in ons land in kaart gebracht door het ministerie van Verkeer en Waterstaat,
samen met de waterschappen en provincies. Zoals meegedeeld per brief van 14 juli
2000 (Niet-dossierstuk II, 1999/2000, nr. vw00000838) gebeurt dit volgens
een door de Technische Adviescommissie voor de Waterkeringen ontwikkelde methode.
Met deze methode is het mogelijk om zwakke schakels in een dijkring op te
sporen en te rangschikken van groot naar klein. De Tweede Kamer is voor het
laatst bij brief van 1 december 2003 (Niet-dossierstuk II, 2003/04, nr. vw03000943)
over het project Veiligheid van Nederland in Kaart geïnformeerd. Daarbij
is aangegeven dat nadere informatie zal volgen zodra de resultaten van de
berekeningen betrouwbaar en robuust zijn. Daarvoor is echter verder onderzoek
en berekening nodig. Op langere termijn kan het overstromingsrisico dienen
als maat voor bescherming tegen overstroming. Op dit moment is de stand van
zaken met betrekking tot het project als volgt.Bevindingen tot nu toeDe bevindingen tot nu toe, met toepassing van de methode op zes koplopergebieden,
laten een flinke stap voorwaarts zien. Toepassing van de methode levert in
dit stadium op onderdelen al waardevolle inzichten op voor de beheerders met
betrekking tot mogelijk zwakke onderdelen van hun waterkering en mogelijke
verbeterpunten. De resultaten zijn echter nog onvoldoende robuust en betrouwbaar
om met voldoende zekerheid één overstromingskans per gebied
te kunnen presenteren. Bovendien sluiten ze nog onvoldoende aan bij verwachtingen
uit de praktijk. Oorzaken hiervoor zijn vooral gelegen in onzekerheden omtrent
invoergegevens, de beoordeling van kunstwerken en de complexiteit van de materie.
Toepassing van de methode op meer praktijksituaties en analyse en interpretatie
van de resultaten is nodig en zal vermoedelijk nog leiden tot verbeteringen
van de methode. Het vervolg van het studie-project Veiligheid van Nederland
in Kaart is er op gericht de resultaten meer robuust te maken.Bovenstaande bevindingen zijn gebaseerd op een verificatieslag die door
het projectbureau Veiligheid van Nederland in Kaart is gemaakt naar aanleiding
van eerdere resultaten voor de koplopers, en voorts op een review door een
groep deskundigen onder leiding van Prof. drs. ir. J.K. Vrijling van
de Technische Universiteit Delft. Deze groep heeft de kwaliteit van de gemaakte
berekeningen beoordeeld. De groep concludeert dat met uitzondering van het
mechanisme van piping (onderloopsheid) gebruik is gemaakt van de actuele kennis
en zij heeft een aantal aanbevelingen gedaan om de berekeningen in de praktijk
verder te verbeteren.Ontwikkelingsniveau en vervolg van het projectDe geschetste stand van zaken geeft aan dat de materie weerbarstiger is
dan aanvankelijk verwacht en dat het rekeninstrument nog verdere ontwikkeling
behoeft. Het is nodig de methode voor de berekening van overstromingskansen
verder te ontwikkelen aan de hand van het doorrekenen van een voldoende representatief
aantal dijkringen, niet alleen langs de rivieren, maar ook langs kust en meren.
In feite kunnen bij het studieproject drie verschillende ontwikkelingsniveaus
worden onderscheiden. Op elk van deze niveaus is het al mogelijk om zaken
af te leiden die van nut zijn voor de dagelijkse praktijk.Niveau 1: Het niveau dat inzicht geeft in
verbeterpunten voor de methode en voor de praktijk, bijvoorbeeld ten aanzien
van de onveiligheid als gevolg van het ontbreken van de sluitingsprocedure
voor een sluis die onderdeel uitmaakt van een primaire waterkering. In de
koplopergebieden kwam dit bij verschillende objecten aan het licht en is hierin
inmiddels voorzien.Niveau 2: Dit ontwikkelingsniveau biedt, wanneer
dijkringen gelijkwaardig in kaart zijn gebracht, een evenwichtig beeld dat
kan worden uitgedrukt in een risicogetal (dus inclusief de gevolgschade).
Dit getal heeft geen absolute waarde, maar kan wel in relatieve zin worden
gebruikt, bijvoorbeeld bij de afweging van de effectiviteit van maatregelen
binnen de huidige veiligheidsbenadering.Niveau 3: Het laatste niveau levert robuuste
overstromingskansen met een aanvaardbaar kleine foutmarge.Het studieproject Veiligheid Nederland in Kaart bevindt zich thans op
het eerste ontwikkelingsniveau. Verdere ontwikkeling van het diagnose-instrument
voor de veiligheid tegen hoogwater is gewenst. Het project wordt voortgezet
met doorberekening van meer dijkringgebieden met inachtneming van de aanbevelingen
van de groep-Vrijling. Afhankelijk van de uitkomsten en de per ontwikkelingsniveau
geldende beperkingen kan door de beleidsmakers en beheerders worden beoordeeld
in hoeverre gebruik gemaakt kan worden van de nieuw verkregen inzichten.Medio 2005 zal de Tweede Kamer worden geïnformeerd over de resultaten
van het lopende studieproject Veiligheid Nederland in Kaart. Dan kan ook een
beeld worden geschetst van de volgende stappen en een tijdbeeld worden gepresenteerd
voor de overige ontwikkelingsniveaus.Het verbaasde de leden van de CDA-fractie dat specifiek voor noodoverloopgebieden
(langs de Maas) een reservering is opgenomen. Zij vroegen zich af of deze
reservering te beschouwen is als een structurele maatregel.In het kabinetsstandpunt Rampenbeheersingsstrategie overstromingen Rijn
en Maas (Kamerstukken II 2003/04, 29 384, nr. 1) is ook voor de
Maas een potentieel noodoverloopgebied opgenomen, namelijk het oostelijk deel
van de Beerse Overlaat. Momenteel vindt in dat kader onderzoek plaats naar
vijf mogelijkheden voor maatregelen, waarvan de inzet van noodoverloopgebieden
er één is. Besluitvorming over de te verkiezen rampenbeheersingsstrategie
vindt plaats in 2006. Zoals in het kabinetsstandpunt is vermeld,
is in de Nota Ruimte (Kamerstukken II 2003/04, 39 435, nrs. 1–2)
een ruimtelijke reservering voor de noodoverloopgebieden opgenomen voor een
periode van tien jaar. Over een eventuele omzetting van deze reservering in
een definitieve aanwijzing zal dus pas in 2006 worden besloten.De leden van de PvdA-fractie merkten op dat de wet beoogt een adequate
bescherming te regelen, die vooral wordt bepaald door de kans op overstroming
in samenhang met de gevolgen van een overstroming, waarbij kans maal schade
een erkend uitgangpunt is. De leden van de PvdA-fractie merkten voorts op
dat er terecht van wordt uitgegaan dat de schade als gevolg van eventuele
overstroming jaarlijks toeneemt omdat deze gelijke tred houdt met het bruto
nationaal product, maar constateerden dat de kans niet navenant kleiner wordt
volgens de systematiek van het wetsvoorstel. Deze leden vroegen toe te lichten
waarom in verband hiermee niet de keuze wordt gemaakt kans maal schade constant
te houden.Kernpunt van de vigerende wet is dat de veiligheidsnormen voor dijkringgebieden
zoals bepaald in artikel 3, eerste lid, moeten worden gehandhaafd. Deze veiligheidsnorm
is gedefinieerd als de kans op overschrijding van een bepaalde extreem hoge
waterstand, hetgeen niet hetzelfde is als de kans op overstroming. In het
onderstaande wordt dit verschil gemakshalve buiten beschouwing gelaten.De schade als gevolg van een eventuele overstroming neemt toe als gevolg
van toename van de investeringen binnen de dijkringgebieden. Indien uitgegaan
zou worden van zowel het niet kunnen verminderen van de gevolgen van een eventuele
overstroming (hoewel hier wel, zij het beperkte, mogelijkheden voor zijn)
als het constant houden van kans maal schade, dan zou inderdaad de kans op
schade verkleind moeten worden, met andere woorden, dan zou de veiligheidsnorm
moeten worden verhoogd. Dit zou echter een nieuwe ronde ingrijpende en ook
kostbare dijkversterkingen dan wel andere maatregelen betekenen, terwijl aan
het voldoen aan de vigerende veiligheidsnormen nog volop wordt gewerkt.Tijdens de evaluatie van de wet heeft dit punt duidelijk aandacht gekregen.
Daarbij is naar voren gekomen dat het gewenst is de veiligheidsnormen in brede
zin periodiek te evalueren. Daarom is in het wetvoorstel artikel 3, vijfde
lid, opgenomen. Dit verplicht de Minister van Verkeer en Waterstaat om iedere
tien jaar aan de Tweede en Eerste Kamer verslag te doen over de doeltreffendheid
en de effecten van de veiligheidsnormen. Evaluatie van de veiligheidsnormen
is daarbij een essentieel onderdeel. Zoals op bladzijde 4 van de memorie van
toelichting bij dit wetsvoorstel is vermeld is het de bedoeling om dit verslag,
en daarmee een evaluatie van de veiligheidsnormen, voor de eerste maal uit
te brengen in 2008. In 2005 zal aan de Tweede en Eerste Kamer worden bericht
welk voorbereidingstraject hierbij zal worden gevolgd.De leden van de PvdA-fractie merkten op dat de voorgestelde kans voor
de Limburgse dijkringen 1/250 is en vroegen of hiermee expliciet wordt besloten
dat, in geval van dreigend hoog water, geen maatregelen mogen worden genomen
die deze kans kleiner maken, en of hiermee het verder versterken van of verhogen
van de dijken van deze dijkringen impliciet werd verboden vanwege de doorwerking
hiervan naar meer benedenstrooms gelegen gebieden.Het is inderdaad niet de bedoeling dat de dijken van de Limburgse dijkringen
verder worden verhoogd (versterkt) dan nodig is om te voldoen aan de veiligheidsnorm
1/250 teneinde verslechtering van de veiligheidssituatie in het benedenstroomse
gebied te voorkomen. Deze 1/250 is conform de met de Tweede Kamer in het kader
van het Deltaplan Grote Rivieren en het project Maaswerken besproken veiligheidsnorm
voor deze dijkringgebieden.De leden van de PvdA-fractie stelden de vraag of met het onder de werking
van de Wet op de waterkering brengen van de kaden in Limburg de wijze van
financiering nu geregeld is.Het antwoord kan bevestigend luiden. Zoals ook is aangegeven op bladzijden
4 tot en met 6 van de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel zullen
alle relevante bepalingen uit de wet ook van toepassing zijn op de Limburgse
kaden. Conform de aan de Tweede Kamer meegedeelde afspraak met het Inter-Provinciaal
Overleg en de Unie van Waterschappen betekent dit met betrekking tot de financiering
van eventuele toekomstige kadeversterkingen dat het rijk voor 100% de kosten
van de uitvoering van versterkingswerken zal betalen en dat kosten, verband
houdende met het beheer en onderhoud ten laste zullen blijven van de beheerder
van de kaden, in casu de waterschappen.De leden van de CDA-fractie onderschreven het belang van wettelijke voorzieningen
om maatregelen zoals rivierverruiming in het kader van de PKB Ruimte voor
de rivier mogelijk te maken en zouden graag zien dat de kortere procedures
van de Deltawet hun beslag krijgen in snellere voorbereiding, aanleg, wijziging
en onderhoud van de (niet) primaire waterkeringen.Het is de ondergetekende niet geheel duidelijk waarop deze leden in hun
vraag doelen. Voor zover zij doelen op de procedures van de Deltawet, merk
ik op dat die wet geen bijzondere op bespoediging gerichte procedureregeling
bevat. Indien deze leden doelen op de Deltawet grote rivieren, die net als
de Deltawet ingevolge het onderhavige voorstel wordt ingetrokken, merk ik
het volgende op. De Deltawet grote rivieren is in het leven geroepen voor
een zeer bijzondere situatie waarin de problematiek van de veiligheid acuut
aan de orde was. Die situatie rechtvaardigde bijzondere wettelijke voorzieningen
ten behoeve van een onverwijlde uitvoering van werken tot versterking van
een aantal dijkvakken. Het ging hier om de zogenaamde eerste tranche van het
Deltaplan Grote Rivieren. Een dergelijke situatie is nu, na de uitvoering
van het Deltaplan Grote Rivieren, niet meer aan de orde. Onder de huidige
omstandigheden is er derhalve geen motief te vinden, dat een zo vergaande
inbreuk op het stelsel van reguliere besluitvorming kan rechtvaardigen. Om
die reden is het stelsel van de Deltawet grote rivieren in casu niet gevolgd.
Anderzijds is er wel naar gestreefd een structurele, dat wil zeggen voor alle
gevallen toepasbare, op bespoediging van besluitvorming gerichte wettelijke
regeling in het leven te roepen. Voor de goede orde zij nog opgemerkt dat
de Deltawet grote rivieren geen betrekking had op onderhoud van primaire waterkeringen.In antwoord op de vraag van dezelfde leden wat concreet het stroomlijnen
en bespoedigen van de onderscheidene besluitvormingsprocedures betekent, merk
ik het volgende op. Een belangrijk element is de gecoördineerde voorbereiding
en vaststelling van de besluiten ter uitvoering van het in artikel 7 bedoelde
plan. Al die besluiten worden op basis van de in het wetsvoorstel vervatte
regeling in hetzelfde tijdsbestek onder leiding van het coördinerend
gezag (gedeputeerde staten) tot stand gebracht. Zij worden derhalve parallel
geschakeld. Te dien aanzien is dezelfde procedureregeling (afdeling 3.4 Algemene
wet bestuursrecht) van toepassing verklaard. De ontwerpbesluiten liggen gelijktijdig
ter inzage en de besluiten worden gelijktijdig bekend gemaakt. Voor zover
het plan consequenties heeft op het terrein van de ruimtelijke ordening, worden
deze ook getrokken in het kader van de gecoördineerde voorbereiding en
vaststelling van de uitvoeringsbesluiten, hetgeen enige specifieke wettelijke
voorzieningen met zich brengt. Voorzien is in een overrule-bevoegdheid voor
gedeputeerde staten in de in artikel 7g genoemde gevallen.In de sfeer van de rechtsbescherming wordt een bespoediging bereikt door
uitsluitend beroep op de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
open te stellen tegen het plan en de uitvoeringsbesluiten.In antwoord op de vraag wat voor effect het wetsvoorstel kan hebben voor
het traject van Ruimte voor de Rivier merk ik op dat het wetsvoorstel van
belang is daar waar de uitvoering van de in voorbereiding zijnde PKB Ruimte
voor de rivier betrekking heeft op de versterking of verlegging van primaire
waterkeringen, en dat zal nogal eens het geval zijn. Toepassing van het wetsvoorstel
zal ertoe leiden dat bedoelde voorzieningen sneller zullen worden gerealiseerd
dan het geval is onder de huidige wetgeving. Van belang is ook dat het wetsvoorstel
(artikel 7, derde lid) de mogelijkheid biedt om daar waar het in dat artikel
bedoelde plan een verlegging van de primaire waterkering inhoudt, het zelf
de voorzieningen kan bevatten met betrekking tot de inpassing in de omgeving
van het gebied tussen de plaats waar de oorspronkelijke primaire waterkering
is gelegen en de plaats waar de nieuwe primaire waterkering komt te liggen.Voorts vroegen genoemde leden waarom in artikel XII wordt voorgesteld
de procedures van de artikelen 17 tot en met 31 alleen te verbinden aan artikel
17 en deze kortere procedures niet breder van toepassing te laten zijn.Naar mijn indruk is hier sprake van een misverstand. De nieuwe procedureregeling
(artikelen 7–7k) is van toepassing op alle gevallen van aanleg, versterking
of verlegging van primaire waterkeringen. Het door deze leden genoemde artikel
XII bevat een voorziening van overgangsrecht, inhoudende dat de oude artikelen
17 tot en met 31, die alleen golden voor het realiseren van de tweede tranche
van het Deltaplan Grote Rivieren, van toepassing blijven op besluiten, genomen
op basis van die artikelen. De verwijzing naar primaire waterkeringen als
bedoeld in artikel 17 strekt ertoe tot uitdrukking te brengen dat het, zoals
in de tweede tranche van het Deltaplan Grote Rivieren aan de orde was, alleen
gaat om de aanleg of versterking van primaire waterkeringen voor zover daarmee
voor de eerste maal wordt voldaan aan de veiligheidsnormen van de wet.De PvdA-fractie stelde dat het volgende probleem zich voordeed bij het
Deltaplan Grote Rivieren en ook bij het project Ruimte voor de Rivier. Wanneer
gekozen wordt voor rivierverbreding door middel van dijkteruglegging kan daarbij
meestal worden uitgegaan van te verwachten waterhoeveelheden binnen een bepaalde
planperiode (meestal 10 jaar). Toch is het vaak efficiënter een dijk
verder terug te leggen en daarmee vooruit te lopen op te verwachten grotere
waterhoeveelheden in de verdere toekomst. Tot nu toe zou het mogelijk geweest
zijn tegen verder terugleggen gegronde bezwaren te maken omdat dat een maatregel
was die over de planperiode heen ging. De PvdA-fractie vroeg of met het onderhavige
wetsvoorstel dit probleem wordt verholpen.Bij dijkverleggingsprojecten in het gebied van de grote rivieren diende
ten tijde van het Deltaplan Grote Rivieren uitgegaan te worden van een maatgevende
afvoer van de Rijn bij Lobith van 15 000 m3/sec. Momenteel
is dat 16 000 m3/sec. Rivierverbreding door middel van dijkverlegging
was en is er op gericht de bij die afvoer behorende waterstand zodanig te
verlagen dat de dijken daar ter plaatse niet versterkt behoeven te worden.
Door de dijk nog verder terug te leggen kan op een nog hogere waterafvoer
geanticipeerd worden die in de verdere toekomst wordt verwacht. In sommige
gevallen is dat inderdaad, overall gezien, efficiënt, hoewel een (verdere)
dijkteruglegging uiteraard ook altijd nadelen met zich mee brengt. De vigerende
wet en het onderhavige wetsvoorstel staan er niet aan in de weg dat in een
concreet geval van versterking van een waterkering wordt geanticipeerd op
een nog niet vastgestelde maar wel te verwachten rivierafvoer. Een en ander
zal steeds in een het concrete geval gemotiveerd moeten worden.
Dit is overigens ook reeds uitgemaakt door de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State bij een dijkverbeterings-project van het Waterschap
Veluwe (uitspraak van 15 december 1998, AB 1999, 160).De leden van de CDA-fractie stelden voorts de vraag of het niet wenselijker
zou zijn om de normering van de niet-primaire waterkeringen met boven-regionaal
belang door de minister van Verkeer en Waterstaat te laten vaststellen in
plaats van gedeputeerde staten.Het bepalen en vastleggen van de desbetreffende normering door de provincie
past in de geldende staatsrechtelijke en waterstaatsrechtelijke verhoudingen
waarin het de provincies zijn die het toezicht uitoefenen op alle waterstaatswerken,
in de provincie gelegen, voor zover de wet dat toezicht niet aan anderen heeft
opgedragen en met uitzondering van waterstaatswerken in beheer bij het rijk.
De bevoegdheid om deze niet-primaire waterkeringen te normeren bestaat thans
reeds ook al: veelal hebben de provincies in een waterkeringsverordening reeds
aangegeven dat zij normen kunnen vaststellen ten aanzien van dit soort waterkeringen.
Geconstateerd kon worden dat de provincies aan die mogelijkheid tot enige
tijd geleden nauwelijks invulling hebben gegeven. Inmiddels is die situatie
aan het veranderen: mede als gevolg van enkele recente calamiteiten met betrekking
tot een aantal veendijken en ook als uitvloeisel van enkele afspraken in het
kader van het Nationaal Bestuursakkoord Water gaan steeds meer provincies
over tot normering van niet-primaire waterkeringen. Desalniettemin acht ik
het nog steeds noodzakelijk het voorgestelde artikel 3a te handhaven; indien
provincies eigener beweging onvoldoende overgaan tot normering van die waterkeringen
die weliswaar niet dienen tot het keren van buitenwater maar wel een bovenregionale
belangen beschermen, moet het rijk beschikken over een wettelijke grondslag
om provincies op te dragen een dergelijke normering vast te stellen.De vaststelling van een dergelijke normering heeft mede een functie in
het kader van het afbakenen van de zorgplicht van de beheerder. Indien de
provincie – alle regionale belangen afwegend – een norm voor een
waterkering vaststelt die zodanig is dat de waterkering nog niet aan die norm
voldoet, dan heeft die norm tevens het karakter van een opdracht aan de beheerder
van die waterkering – normaliter een waterschap – om het waterstaatswerk
in overeenstemming te brengen met die norm. Het is dan de waterkeringbeheerder –
zoals de leden van de CDA-fractie terecht opmerkten – die nader invulling
zal geven aan de gewenste maatregelen in het gebied. Afhankelijk van andere
benodigde waterstaatkundige verbetering in het beheersgebied en mede afhankelijk
van de beschikbare financiële middelen zal de beheerder dienen te komen
tot zodanige plannen dat in toekomst de waterkering aan de norm zal kunnen
voldoen.De leden van de CDA-fractie vroegen hoe het wetsvoorstel zich verhoudt
tot de herziening van de Wet op de Ruimtelijke Ordening.Het wetsvoorstel als zodanig heeft geen relatie met de herziening van
de Wet op de Ruimtelijke Ordening. In het wetsvoorstel wordt uitgegaan van
ruimtelijk-ordeningsinstrumentarium, zoals dit is vervat in de geldende Wet
op de Ruimtelijke Ordening. Indien de nieuwe Wet ruimtelijke ordening kracht
van wet krijgt, zal door middel van een invoeringswet mede de Wet op de waterkering
moeten worden gewijzigd teneinde het nieuwe stelsel ook in de Wet op de waterkering
te kunnen laten doorwerken.Dezelfde leden merkten op dat de procedure van het wetsvoorstel niet van
toepassing is indien werkzaamheden in het kader van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening van toepassing zijn.Dit laatste is te algemeen gesteld. Zoals blijkt uit artikel 7, vijfde
lid, van het wetsvoorstel is de besluitvormingsprocedure van het wetsvoorstel alleen dan niet van toepassing als de rijksprojectprocedure, geregeld
in de Wet op de Ruimtelijke Ordening, niet van toepassing is. Indien wordt
besloten de rijks-projectprocedure toe te passen met betrekking tot de aanleg,
verlegging of versterking van een primaire waterkering, is het niet zinvol
tegelijkertijd de procedure van het wetsvoorstel te volgen. Het rijksprojectbesluit
is immers een besluit waarin alle relevante belangen worden afgewogen, die
ook worden afgewogen in het kader van het plan, bedoeld in artikel 7. Voorts
bevat de rijksprojectprocedureregeling ook voorzieningen met betrekking tot
de gecoördineerde voorbereiding en vaststelling van uitvoeringsbesluiten,
zodat ook voor dat doel de regeling van de Wet op de waterkering alsdan niet
hoeft te worden gevolgd. Ter voorkoming van dubbele besluitvorming is derhalve
bepaald dat alleen de rijksprojectprocedureregeling van toepassing is, als
het rijk of de wet heeft verklaard dat die wordt gevolgd bij aanleg, versterking
of verlegging van een bepaalde primaire waterkering.Dezelfde leden vroegen of het niet logischer zou zijn alle werkzaamheden
die in relatie tot de veiligheidsnormen worden uitgevoerd op te nemen in een
plan van de beheerder.Tegen de achtergrond van hetgeen zojuist is opgemerkt, is in alle gevallen
het plan van de beheerder het bindende besluit ter zake, behoudens indien
in een bepaald geval het rijk om het rijk moverende redenen heeft verklaard
zelf de beslissing te nemen in het kader van de rijksprojectprocedureregeling.
Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als de versterking of verlegging van een
primaire waterkering onderdeel vormt van een groter project, waarvan het bijvoorbeeld
vanwege de schaal van dat project of ter wille van efficiency wenselijk is
dat het rijk de regie voert. Indien de rijksprojectprocedure-regeling wordt
toegepast, zal uiteraard het betrokken waterschap worden ingeschakeld bij
de voorbereiding van het besluit, voorzover daarbij belangen van het waterschap
zijn betrokken.Tenslotte vroegen deze leden waarom wordt gekozen voor een termijn van
12 weken voor het inbrengen van zienswijzen en waarom deze niet korter zou
kunnen.Voor de goede orde merk ik op dat de termijn van 12 weken niet geldt als
termijn voor het inbrengen van zienswijzen. De inspraaktermijn wordt bepaald
door afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht, hetgeen betekent dat
deze onder de geldende wet tenminste 4 weken bedraagt. Indien de nieuwe afdeling
3.4 in werking is getreden bedraagt de termijn 6 weken.De termijn van 12 weken is gesteld voor het vaststellen van het plan nadat
de termijn voor het naar voren brengen van zienswijzen is verstreken. Het
gaat hier om een maximumtermijn; niets weerhoudt de beheerder om in spoedeisende
gevallen een kortere termijn aan te houden. De termijn van 12 weken is gekozen
op basis van de bevindingen die voortkomen uit de evaluatie. Zo is gewezen
op gevallen waarin het advies van de Commissie voor de m.e.r. aanleiding geeft
om belangrijke onderdelen van het plan aan een heroverweging te onderwerpen.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IAArtikel 3, vijfde lidIn artikel 3, vijfde lid, staat dat de minister van Verkeer en Waterstaat
elke 10 jaar aan de Eerste en Tweede Kamer een verslag toezendt over de doeltreffendheid
en de effecten van de veiligheidsnormen. Gevraagd werd waarom
het kabinet voor deze lange verslagperiode kiest en hoe deze verslaglegging
zich verhoudt tot de (verplichte) rapportages in het kader van de projecten
Ruimte voor de Rivier en Maaswerken. Zou het niet logischer zijn, mede in
het licht van het project Veiligheid van Nederland in Kaart, tenminste jaarlijks
de beide Kamers van de Staten-Generaal te informeren?Geheel los van de Wet op de waterkering moet, conform de door de Tweede
Kamer vastgestelde Procedureregeling Grote Projecten, de Tweede Kamer ieder
half jaar worden geïnformeerd over de projecten Ruimte voor de Rivier
en Maaswerken. In het kader van deze projecten worden (onder meer) maatregelen
getroffen om de primaire waterkeringen langs de grote rivieren te laten voldoen
aan veiligheidsnormen van de Wet op de waterkering. Deze procedure-regeling
is er op gericht dat de Tweede Kamer goed «de vinger aan de pols kan
houden» bij grote projecten in het algemeen, met name voor wat betreft
de benodigde financiën.Teneinde voor wat betreft de veiligheid van de bestaande primaire waterkeringen
de vinger aan de pols te houden (toetsen of (nog) wordt voldaan aan de veiligheidsnormen)
moeten de waterkeringbeheerders (zie artikel 9 van de vigerende wet) iedere
vijf jaar verslag uitbrengen over hun oordeel omtrent de veiligheid van de
bij hen in beheer zijnde primaire waterkeringen. Indien de beheerders daartoe
aanleiding zien, bevatten deze verslagen tevens een omschrijving van bijvoorbeeld
versterkingsvoorstellen, inclusief de termijn waarbinnen deze, naar het oordeel
van de betreffende beheerder, gereed dienen te komen. Deze verslagen worden
uitgebracht aan gedeputeerde staten en, voorzien van hun oordeel over het
betreffende dijkringgebied, voorgelegd aan de minister van Verkeer en Waterstaat.
Deze zendt de rapporten, vergezeld van zijn bevindingen, naar beide Kamers
van de Staten-Generaal.In aansluiting op het bovenstaande is in artikel 3, vijfde lid, van het
onderhavige wetsvoorstel opgenomen dat de minister van Verkeer en Waterstaat
elke 10 jaar aan de Eerste en Tweede Kamer een verslag toezendt over de doeltreffendheid
en de effecten van de veiligheidsnormen, waarin met name ook de evaluatie
van deze normen op zich aan de orde komt.Gelet op de toetsing eens per 5 jaar of (nog) aan de veiligheidsnormen
wordt voldaan, ligt het in de rede eens per 10 jaar te toetsen of de veiligheidsnormen
op zich nog wel voldoen, in feite breder nog of het veiligheidssysteem als
geheel nog voldoet.Zou vaker dan één maal in de 10 jaar worden getoetst, dan
geeft dat te veel onzekerheid bij de besluitvorming over werken die moeten
worden uitgevoerd om te voldoen aan de veiligheidsnormen en bij de voornoemde
vijfjaarlijkse toetsing van alle primaire waterkeringen of wordt voldaan aan
de veiligheidsnormen.D/EArtikel 5, eerste lid en artikel 5aDe leden van de CDA-fractie vroegen, naar aanleiding van de voorgestelde
artikelen 5 en 5a, waarom onder verantwoordelijkheid van de minister van Verkeer
en Waterstaat technische leidraden voor het ontwerp, het beheer en het onderhoud
van primaire waterkeringen moeten worden opgesteld, en waarom ten aanzien
van de beoordeling van veiligheid een ministeriële regeling moet worden
opgesteld.Anders dan de vraag mogelijk doet vermoeden is het niet zo dat het voorgestelde
artikel 5 nu voor het eerst ministeriële bemoeienis in het leven roept
met betrekking tot het ontwerp, het beheer en het onderhoud van primaire waterkeringen.
Integendeel; dit is reeds zo bepaald in de geldende wet.De achtergrond van de voorgestelde artikelen 5 en 5a is de volgende. In
de geldende wet strekken alle leidraden «tot aanbeveling» van
de beheerder en de toezichthoudende instantie. Dit is uitdrukkelijk een uitvloeisel
van het advies van de Commissie toetsing uitgangspunten rivierdijkversterkingen
(Commissie-Boertien I). Die Commissie heeft destijds aangegeven dat het wenselijk
was om de richtlijnen geen bindend karakter mee te geven; aldus kon worden
verzekerd dat per geval – onder meer afhankelijk van de waarden die
bij een concrete dijkversterking aan de orde waren – een afweging gemaakt
kon worden.Derhalve dus, om met de CDA-fractie te spreken, ruimte voor maatwerk.Naar het oordeel van het kabinet dienen bij de beoordeling van veiligheid –
de toetsing – geen marges te kunnen bestaan. Dat is de reden dat in
het voorgestelde artikel 5a de regels voor het beoordelen van veiligheid van
primaire waterkeringen voortaan bindend zullen worden voorgeschreven. Dit
draagt er dan ook aan bij dat uitkomsten van toetsing uniform tot stand komen,
hetgeen ook bijdraagt aan een goede landelijke rapportage ter zake van de
«staat van de waterkering». Deze regels worden in de nabije toekomst
derhalve ook bij ministeriële regeling vastgesteld. Voor een nadere toelichting
zij verwezen naar de memorie van toelichting (blz. 7–9).Artikel 7gDe leden van de CDA-fractie vroegen zich af welke argumenten er zijn om
in de bevoegdheid van het waterschap te treden, aangezien het waterschap een
autonoom bestuursorgaan is.Naar mijn oordeel is er in dit opzicht geen verschil tussen een waterschap
en andere overheidslichamen, die in bestuurlijke zin, doch binnen de grenzen
van het recht ook over autonomie beschikken. Waar het in casu om gaat is dat
een bepaald project overeenkomstig het vastgestelde plan gerealiseerd moet
worden. Het past daarbij niet dat een bestuursorgaan van een gemeente of een
waterschap bij het nemen van uitvoeringsbesluiten zijn medewerking daarbij
weigert. Een dergelijke situatie is overigens in het geval van een waterschap
niet goed voorstelbaar, voor zover dat waterschap zelf het plan dat gerealiseerd
moet worden, heeft vastgesteld.De Minister van Verkeer en Waterstaat,K. M. H. Peijs 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29747-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl