Wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid; Nader voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-23909, nr. 114c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

06-03-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

23909 nr. 114c

01-03-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23909Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 909Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling
van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de
daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen
en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering
sociale zekerheid)nr. 114cNADER VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR SOCIALE ZAKEN EN
WERKGELEGENHEID1Vastgesteld 1 maart 1996De leden van de CDA-fractie wilden naar aanleiding van de memorie
van antwoord nog enkele aanvullende vragen stellen, vooral ook omdat verschillende
antwoorden het tegendeel van de noodzakelijke duidelijkheid hebben gebracht.
Van verschillende kanten zijn vragen gesteld over de blijvend gehele of gedeeltelijke
weigering van de bijstandsuitkering, een mogelijkheid waaraan de regering
meent te moeten vasthouden, maar die bij amendement is geschrapt.Uit de memorie van antwoord meenden deze leden nu te moeten opmaken, dat
het ook naar de mening van de regering duidelijk is dat ook in zeer ernstige
gevallen een gehele weigering van bijstand alleen tijdelijk kan zijn, maar
dat door een beoordeling telkens na afloop van een maatregel toch een adequate
reactie van de kant van de gemeente mogelijk is.Wat is dan de zin geweest van dit hardnekkig vasthouden aan de mogelijkheid
van blijvend gehele of gedeeltelijke weigering? Of anderszins, haalt de regering
achteraf haar gelijk door deze procedureuitleg?Ook de beantwoording van de vragen in het kader van het artikel van mr.
M. J. Sluis in Sociaal Recht 1995, 11 liet bij deze leden nog enige twijfel
bestaan.Immers, bij de invulling van de dringende reden-bepaling – zo wordt
in de memorie van antwoord gesteld – dienen de algemene beginselen van
behoorlijk bestuur in acht te worden genomen. Moet hieruit worden opgemaakt,
zo vroegen deze leden zich af, dat het wetsvoorstel toch het uitgangspunt
van de Centrale Raad van Beroep volgt, namelijk dat toetsing aan het beginsel
van de rechtszekerheid – één van de algemene beginselen
van behoorlijk bestuur – bij herziening/intrekking met terugwerkende
kracht moet plaatsvinden? Welk beleid zal dan worden ontwikkeld bijvoorbeeld
om gelijke gevallen te behandelen? Deze vraag klemt temeer daar in de nota
naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer is vermeld dat de dringende reden-bepaling is gereserveerd
voor incidentele gevallen.Een derde punt betreft de implementatie van de wetswijzigingen in de uitvoeringspraktijk.
De staatssecretaris ging vrij uitvoerig in op de door de leden van de CDA-fractie
gestelde vragen. Door de beantwoording van deze vragen waren de zorgen van
deze leden toch niet geheel weggenomen.Er op grond van de berichtgeving van Tica en SVB van uit gaande dat een
voorbereidingsperiode van drie maanden voor implementatie van de wetswijzigingen
van drie maanden na publikatie van de wet in het Staatsblad voldoende is,
vroegen zij zich af of deze publikatie eerst plaatsvindt na goedkeuring van
de besluiten door het Ctsv.De besluiten zijn door het Tica eerst kort geleden genomen en dat betekent
dat eerst toen de termijnen voor goedkeuring door het Ctsv, etc. gingen lopen
(2 x 3 maanden maximaal). Hierbij gingen deze leden gemakshalve dan maar van
goedkeuring uit; anders zijn de consequenties niet te overzien. Overigens
zat de pijn voor deze leden vooral in het gestelde over de uitvoering door
de gemeenten.De leden van de CDA-fractie stelden een nadere uiteenzetting op prijs
terzake van de zinsnede «Er wordt naar gestreefd de (voor de verschillende
onderdelen wellicht verschillende) ingangsdata zodanig te kiezen dat de wet
van meet af aan op verantwoorde wijze kan worden uitgevoerd». Immers,
mede gelet op de door de regering beoogde nauwe samenwerking tussen bedrijfsverenigingen,
sociale diensten en arbeidsvoorziening terzake, achtten deze leden een gelijke
invoeringsdatum over de gehele linie zo niet noodzakelijk, dan toch uitermate
wenselijk.Gaarne vernamen zij de reactie van de regering; zij deelden mee zich te
kunnen voorstellen dat om al deze redenen de invoeringsdatum later wordt gesteld.De leden van de fractie van de PvdA hadden kennisgenomen van
de memorie van antwoord en hadden geconstateerd dat op een aantal van hun
vragen een niet bevredigend antwoord was gegeven. Zij hechtten eraan over
meer diepgaande antwoorden te beschikken alvorens het wetsvoorstel plenair
te behandelen.Zij hadden gevraagd naar een antwoord op de in het artikel van mr. M. J.
Sluis (in Sociaal Recht 1995–11) opgeworpen vragen. Zij hadden geconstateerd
dat dit antwoord zich beperkt tot een bewijsvoering van het feit dat, in tegenstelling
van wat de auteur stelt, de rechtszekerheid geen geweld wordt aangedaan. De
aan het woord zijnde leden wilden echter het antwoord vernemen op de concrete
vragen die in het artikel worden opgeworpen terzake van het herzien en terugvorderen
van uitkeringen:– het ingangstijdstip van de herziening (p. 339, 1e kolom, r. 19
van onder e.v.)– de noodzaak van separate besluiten tot het opleggen van een maatregel
en tot herziening (p. 339, 2e kolom, r. 13 van boven e.v.)– het tijdstip waarop de terugvorderingstermijn ex art. 3:309 BW
ingaat (p. 341, 1e kolom, r. 1 van boven e.v.)– de implicatie van art. 6:2 BW (p. 341, 1e kolom, r. 8 e.v.).De terugvorderingsplicht van de uitkeringsorganen impliceert, dat ook
als betrokkene geen verwijt kan worden gemaakt met betrekking tot de onverschuldigde
betaling of als deze niet had kunnen weten dat hij ten onrechte een uitkering
genoot, het onverschuldigde – behoudens «dringende redenen» –
moet worden teruggevorderd. Hoe verhoudt dit zich met het rechtszekerheids-
en vertrouwensbeginsel? Mag een uitkeringsgerechtigde er niet vanuit gaan
dat de uitkeringsorganen berekend zijn voor hun taak? Welk rechtsbeginsel
rechtvaardigt dat hij/zij achteraf wordt opgezadeld met de gevolgen
van kennelijke incompetentie van de uitkeringsorganen?Welk bedrag wordt teruggevorderd: de netto- of de bruto-uitkering (incl.
OT)? De zinsnede «hetgeen anderszins onverschuldigd is uitbetaald»
lijkt te duiden op terugvordering van het bruto-bedrag. Geldt dit ook wanneer
ten onrechte onvoldoende loonbelasting of werknemerspremies sociale verzekeringen
zijn ingehouden? Of bijvoorbeeld als onverschuldigde uitkeringen via de werkgever
zijn betaald?De leden van de fractie van de PvdA hadden kennisgenomen van de herhaling
van zetten rond het begrip «criminal charge» in de zin van artikel
6 EVRM. Alleen boeten vallen naar het oordeel van het kabinet onder dit begrip;
maatregelen niet. Evenredigheidstoetsing van een maatregel is derhalve niet
toegestaan.Zijn de uitvoeringsorganen sociale zekerheid niet gehouden zich te conformeren
aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur? En behoort het evenredigheidsbeginsel
niet tot deze algemene beginselen?Overigens waren de aan het woord zijnde leden er allerminst van overtuigd
dat de stellingname dat uitsluitend boeten, zoals bedoeld in dit wetsvoorstel,
onder de criminal charge in de zin van artikel 6 EVRM vallen, houdbaar zal
blijken te zijn. Zowel de aard van de overtreden norm (verwijtbare werkloosheid)
als de aard en mogelijke zwaarte van de sanctie (blijvende gehele weigering
van de uitkering) (zie NJCM-Bulletin 20-4-1995) geven daar aanleiding toe.In de memorie van antwoord geeft de regering er blijk van de twijfel te
delen. Daarin wordt gesproken over «bij de huidige stand van de jurisprudentie».
Mede gezien de implicaties van maatregelen ten opzichte van boeten is het
denkbaar dat de maatregelen op termijn wel degelijk onder de reikwijdte van
artikel 6 EVRM zullen vallen. Is de regering voornemens in dat geval wetswijziging
aan de Staten-Generaal voor te leggen?Een criminal charge (dreiging van boete) impliceert waarborgen in de sfeer
van de rechtsbescherming, waaronder het zwijgrecht. Wanneer komt belanghebbende
een zwijgrecht toe? Hoe verhoudt dit zich met de inlichtingenplicht? Komt
er een instructie voor de uitvoeringsorganen sociale zekerheid terzake? Zo
ja, sluit die dan aan op de richtlijnen in het strafrecht met betrekking tot
sociale verzekeringszaken?Bij de derde nota van wijziging introduceert de regering zelf een vorm
van evenredigheidstoetsing. De rechtvaardiging van de blijvende gehele weigering
bij verwijtbare werkloosheid is gestoeld op de verzekeringsgedachte: wie het
risico zelf over zich afroept, kan geen recht doen gelden op een uitkering.
Kan de verzekerde echter de werkloosheid niet in overwegende mate worden aangerekend,
dan krijgt hij tóch een sanctie opgelegd, zij het geen blijvende gehele
weigering, maar 35% gedurende 26 weken. Hierdoor ontstaat interpretatievrijheid
voor de uitkerende instantie. Is het niet voor de hand liggend dat een uitkerende
instantie die zich conformeert aan de beginselen van behoorlijk bestuur, de
mate waarin de werknemer de gedraging verweten kan worden èn de relatieve
zwaarte van de sanctie (namelijk afhankelijk van de lengte van het uitkeringsrecht)
meeweegt?De aan het woord zijnde leden zouden daar alleszins begrip voor hebben,
maar ze constateerden wel dat door de introductie van de «tussensanctie»
in de derde nota van wijziging een «systeemfout» in de wet is
geïntroduceerd. De beoordeling van de «verwijtbaarheid»,
waarbij persoonlijke omstandigheden in aanmerking genomen moeten worden, zal
leiden tot een grote hoeveelheid interpretaties en verschillen.Hetzelfde zal zich, dachten zij, voordoen bij het begrip «passende
arbeid». In de in 1992 aan de Tweede Kamer gestuurde en op jurisprudentie gebaseerde nota «Passende arbeid» is aangegeven
dat passende arbeid moet worden afgewogen tegen meerdere dimensies: duur werkloosheid,
vroegere arbeid, reistijd, opleiding, gezinssituatie, medisch-sociale situatie,
etc. Distantieert de regering zich van deze benadering? Zo nee, waarom doorkruist
het rigide sanctiesysteem een méérdimensionele benadering door
uit te sluiten dat de sanctie wordt aangepast aan de weigering van (meer of
minder) passende arbeid? Dit zou toch ook meer tegemoet komen aan de eis van
«maatwerk» zoals de memorie van antwoord stelt?Het antwoord op hun vraag naar een exegese over de begrippen «werkloosheid:»
en «recht op uitkering» wordt even kort als simpel beantwoord
met de mededeling dat het juist is dat een uitkering op basis van dienstbetrekking
2 niet wordt beïnvloed door een sanctie op dienstbetrekking 1.In de memorie van toelichting bij wetsvoorstel 23 985 (bladz. 49)
troffen zij een voorbeeld aan waaruit blijkt dat de sanctie van blijvende
gehele weigering niet mag worden voortgezet over de uren waarover men weer
werk heeft aanvaard (en dat 26 weken volhoudt). Het recht op de loongerelateerde
uitkering herleeft dan. Is dat hetzelfde recht op uitkering als bestond ten
tijde van de inwerkingtreding van de «blijvende» algehele weigering?
Kan iemand de blijvende gehele weigering teniet doen door tijdelijk (gedurende
26 weken) het aantal uren van een andere dienstbetrekking uit te breiden en
zich vervolgens om economische redenen weer voor dat aantal uren te laten
ontslaan?Tenslotte hadden de leden van de PvdA-fractie met enige ontzetting kennis
genomen van het feit dat werkloze werknemers van wie de WW-uitkering blijvend
geheel geweigerd is, niet verzekerd zijn voor de ZW, de WAO/AAW en de Zfw.
Zij achtten dit een consequentie die alle grenzen van de evenredigheid te
buiten gaat. In het voorlopig verslag gaven zij aan dat de mogelijke gevolgen
hiervan zich niet verhouden met het doel van de maatregel: iemand die verwijtbaar
werkloos is, sanctioneren met blijvende gehele uitsluiting van het uitkeringsrecht
terzake. Wordt iemand nu ziek of arbeidsongeschikt tijdens deze periode –
een gebeurtenis die geen enkel verband houdt met het verwijtbare gedrag –
dan reiken de consequenties veel verder. Arbeidsongeschiktheid kan veel langer
duren dan de periode waarop de blijvende gehele weigering van de WW betrekking
heeft. Anders dan de verwijtbaarheid ten aanzien van de werkloosheid en de
mogelijkheden om door weer te gaan werken onder de sanctie uit te komen, is
ziekte of arbeidsongeschiktheid iets waarop betrokkene geen invloed kan uitoefenen.
Een WW-gesanctioneerde de toegang tot de WAO ontzeggen, verlengt de WW-sanctie
mogelijk tot levenslang. Uitsluiting uit de ziekenfondsverzekering leek deze
leden onverantwoord. Lang niet alle betrokkenen kunnen «meeliften»
met een wel-verzekerde partner. Lang niet alle betrokkenen zullen in de bijstand
terechtkomen. Zij zullen derhalve onverzekerd zijn.Het verbaasde de aan het woord zijnde leden dat hierover in de memorie
van antwoord zo luchthartig wordt gedaan. Er is immers een recent precedent:
Eind 1993 werden in de WW artikel 16 lid 3 en 4 ingevoegd teneinde te bewerkstelligen
dat schadevergoedingen aan ontslagen werknemers bij direct vertrek beschouwd
zouden worden als loon. Gedurende de fictieve opzegtermijn zou de ontslagen
werknemer geen recht op een WW-uitkering hebben. De invoering hiervan is opgeschort,
omdat men tot de ontdekking kwam dat betrokkenen dan niet verzekerd
zouden zijn voor de ZW, de WAO en de Zfw. Vervolgens zijn de betreffende artikelleden
in de Veegwet vervallen. Deze leden konden zich niet voorstellen dat de argumentatie
die zo kort geleden nog opgeld deed, nú van geen betekenis wordt geacht.
De leden van de CDA-fractie sloten zich bij deze vragen aan. De voorzitter van de commissie,HeijmansDe griffier van de commissie,Nieuwenhuizen XNoot1Samenstelling: Van de Zandschulp (PvdA), Heijmans (VVD), voorzitter,
Gelderblom-Lankhout (D66), Jaarsma (PvdA), Rongen (CDA), Veling (GPV), Van
den Broek-Laman Trip (VVD), Batenburg (AOV), J. van Leeuwen (CDA), Van den
Berg (SGP), Hendriks, Hofstede (CDA), De Wit (SP), De Haze Winkelman (VVD)
en Zwerver (GL). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-23909-114c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl