Wet op de Europese ondernemingsraden; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24641, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

23-05-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24641 nr. 5

13-05-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN De Richtlijn De voorgeschiedenis en de doelstellingDe positie van multinationals met hoofdzetel buiten de
lidstatenIMPLEMENTATIE VAN DE RICHTLIJN De uitgangspunten Verhouding tot de wet op de ondernemingsradenProcedurele aspecten Tijdstip van indiening/betrokkenheid sociale partners
 Het Brusselse coördinatie-overleg Implementatie via een aparte wet/ondertekeningDe belangrijkste in het kader van de implementatie gemaakte
keuzen De omvang en zetelverdeling over de lidstaten van de bijzondere
onderhandelingsgroep en de Europese ondernemingsraad op grond van de bijlageActief en passief kiesrecht voor de Nederlandse zetels
in de BOG en de EORbDe kosten van de BOG en de EORbScholingsaanspraken voor Nederlandse werknemers die taken
vervullen uit hoofde van deze richtlijnNadere uitwerking van de raadplegings- en informatierechtenVarend personeel in de koopvaardijBedrijfseffectenARTIKELEN Artikel 1, eerste lid onderdeel aArtikel 1, eerste lid onderdelen c en dArtikel 1, eerste lid onderdeel eArtikel 1, tweede lidArtikel 1, derde lidArtikel 1, vierde lidArtikel 2, eerste lidArtikel 3, eerste lidArtikel 4, eerste tot en met achtste lidArtikel 4, negende lidArtikel 5Artikel 8, eerste lidArtikelen 8 en 9Artikel 10Artikel 11, derde en vierde lidArtikel 11, zesde lidArtikel 11, zevende lidArtikel 14Artikel 15Artikel 17Artikel 19, tweede lidArtikel 19, zevende lidArtikel 23Artikel 24SlotopmerkingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24641Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 64 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 641Uitvoering van richtlijn nr. 94/45/EG van de Raad van de Europese Unie
van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad
of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie
ter informatie en raadpleging van de werknemers (Wet op de Europese ondernemingsraden)nr. 5VERSLAGVastgesteld 13 mei 1996De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1, belast met het voorbereidend onderzoek naar dit wetsvoorstel,
heeft de eer als volgt verslag uit te brengen. Onder het voorbehoud dat de
regering de hierin gestelde vragen en gemaakte opmerkingen tijdig zal hebben
beantwoord, acht de commissie de openbare behandeling van het wetsvoorstel
genoegzaam voorbereid. ALGEMEEN De Richtlijn De voorgeschiedenis en de doelstellingDe leden van de PvdA-fractie nemen met belangstelling kennis van het lang
verwachte wetsvoorstel inzake de Europese ondernemingsraden. Het voorliggende
voorstel lijkt in weinig meer op datgene wat de «geestelijke vader»
van de Europese ondernemingsraden, oud-Eurocommissaris Vredeling, voor ogen
moet hebben gehad toen hij in 1980 het eerste voorstel terzake presenteerde.Nog sterker dan de regering reeds doet, willen de leden van de PvdA-fractie
het belang en de betekenis van grensoverschrijdende medezeggenschap voor werknemers
benadrukken, zeker in een Europa waar de sociale component aanzienlijk minder
in de schijnwerpers staat dan de economische component. Alleen al omdat steeds
vaker grensoverschrijdende kwesties door multinationale ondernemingen aan
de nationale medezeggenschap worden onttrokken, is een wettelijke basis voor
de Europese ondernemingsraden noodzakelijk.De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het onderhavige wetsvoorstel. Deze leden hebben de totstandkoming van een
EU-richtlijn, die beoogt de informatieverstrekking aan en de raadpleging van
werknemers werkzaam bij multinationale ondernemingen met een communautaire dimensie te verbeteren, altijd nagestreefd.
Deze leden zijn van oordeel dat deze richtlijn bijdraagt aan een harmonieuze
sociaal-economische ontwikkeling van de EU in het algemeen en van de economische
ontwikkeling van de ondernemingen en concerns die in verscheidene lidstaten
werkzaam zijn in het bijzonder, doordat de vertegenwoordigers van hun werknemers
voor wie hun beslissingen van belang zijn, op een adequate wijze geïnformeerd
en geraadpleegd kunnen worden.De leden van de CDA-fractie onderschrijven derhalve de achtergronden en
het doel van de richtlijn.De leden van de D66-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het onderhavige wetsvoorstel. Deze leden zien de implementatie van de richtlijn
94/45/EG van de Raad van de Europese Unie als het begin van meer medezeggenschap
in Europa. Deze leden merken op dat dit wetsvoorstel geen medezeggenschapsregeling
kent voor de overgrote meerderheid van de ondernemingen in de EG omdat dit
wetsvoorstel alleen van toepassing is op communautaire ondernemingen cq. groepen.Het onderhavige wetsvoorstel bevat de noodzakelijke minimumregeling hiervoor.
Nu deze leden constateren dat de werking van de interne markt gepaard gaat
met een proces van concentraties van ondernemingen, grensoverschrijdende fusies,
overnames en samenwerkingsovereenkomsten past een regeling waarbij de individuele
rechten van werknemers alsmede van het collectief beschermd worden door overleg
en informatie.De leden van de RPF-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
de voorgestelde implementatie van richtlijn nr. 94/45/EG van de Raad van de
Europese Unie van 22 september 1994. Zij onderschrijven de doelstelling van
deze richtlijn, te weten verbetering van de informatieverstrekking aan en
de raadpleging van werknemers werkzaam bij multinationals met een communautaire
dimensie.Gelet op de moeizame wijze waarop de richtlijn tot stand is gekomen (het
Verenigd Koninkrijk staat zelfs geheel buitenspel) denken deze leden dat de
nodige terughoudendheid in acht moet worden genomen bij de implementatie ervan.
Zij verzoeken de regering in dit kader nader in te gaan op de voorgeschiedenis
van de richtlijn. Met name zijn zij geïnteresseerd in een toelichting
op de Nederlandse inbreng in Europees verband sinds 1980.Daarnaast informeren de leden van de RPF-fractie of de afwijzende houding
van het Verenigd Koninkrijk slechts is terug te voeren op het benadrukken
van de nationale souvereiniteit. Of hadden de Britten nog andere argumenten
van bijvoorbeeld inhoudelijke aard? De positie van multinationals met hoofdzetel buiten de
lidstatenVolgens de richtlijn wordt een multinational met de hoofdzetel buiten
Europa verplicht een vertegenwoordiger aan te wijzen die namens het bedrijf
gesprekspartner wordt van de overleggroep (werknemers) om in nader overleg,
te komen tot een overlegstructuur. Op welke juridische gronden kan de Commissie
zulks voorschrijven, zo vragen de leden van de VVD-fractie.Wat betreft de positie van multinationals met hoofdzetel buiten de lidstaten
vragen de leden van de RPF-fractie of artikel 1, derde lid, onderdeel a wel
in overeenstemming is met de richtlijn. Schrijft de richtlijn niet slechts
de onder b en c genoemde opties voor? Zo ja, dan zou eventuele
strikte toepassing van de richtlijn op dit punt door andere lidstaten tot
problemen kunnen leiden. Hoe kan dat worden voorkomen? Kan worden toegelicht
waarom de gekozen optie «het meest in overeenstemming is met het doel
van de richtlijn»? IMPLEMENTATIE VAN DE RICHTLIJN De uitgangspunten Verhouding tot de wet op de ondernemingsradenVoorts delen de leden van de CDA-fractie het uitgangspunt dat van de mogelijkheid
om voor werknemers gunstigere bepalingen vast te stellen dan waartoe de richtlijn
verplicht, slechts gebruik gemaakt wordt «waar dit noodzakelijk is voor
een adequate omzetting van de richtlijn».De richtlijn biedt de (Nederlandse) regering de mogelijkheid aan de richtlijn
meer regels toe te voegen. De regering maakt daar grif gebruik van, zo constateren
de leden van de VVD-fractie. Wil de regering per «afwijking» aangeven
waarom zij meent uitbreiding aan de richtlijn te moeten geven? Deze leden
verzoeken de regering tevens aan te geven hoe deze handelwijze zich verhoudt
tot het voornemen te dereguleren, wetgeving te vereenvoudigen en arbeidskosten
te drukken?De leden van de D66-fractie stemmen in met het door de regering gehanteerde
uitgangspunt dat bij de omzetting als uitgangspunt wordt gehanteerd dat het
functioneren van de Nederlandse ondernemingsraad wordt ondersteund.De regering neemt als uitgangspunt dat van de mogelijkheid voor de werknemers
gunstigere bepalingen vast te stellen dan waartoe de richtlijn noopt, slechts
gebruik wordt gemaakt «waar dit noodzakelijk is voor een adequate omzetting
van de richtlijn»De vakcentrales FNV, CNV, MHP en AVC verstaan dit uitgangspunt van de
regering aldus, dat de noodzaak hiertoe gelegen kan zijn in het oogmerk:– te voorkomen, dat discrepantie ontstaat tussen de faciliteiten
en waarborgen waarmee volgens de WOR het functioneren van een ondernemingsraad
en zijn leden omgeven moet zijn enerzijds en die waarmee het functioneren
van de leden van de BOG en de Europese Ondernemingsraad zal zijn omgeven anderzijds;– gevolg te geven aan het uitgangspunt, dat de medezeggenschap volgens
de WOR moet worden behoed voor functieverlies door internationalisering van
ondernemingen.De leden van de D66-fractie vragen de regering of de bovengenoemde vakcentrales
dit uitgangspunt goed hebben begrepen.De leden van de SP-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
de Wet op de Europese ondernemingsraden.Wat is de verhouding tussen de Europese ondernemingsraad en de nationale
ondernemingsraden? Kunnen er competentieproblemen ontstaan op punten waar
de werkzaamheden van de raden elkaar overlappen? Kan de opstelling van de
Europese ondernemingsraad de bevoegdheden van de nationale ondernemingsraden
ondermijnen?De leden van de RPF-fractie vragen zich enigszins bezorgd af of de voorgestelde
vrijwillige uitbreiding van de in de richtlijn opgelegde verplichtingen, hoe
goed bedoeld ook voor de werknemers, op sommige onderdelen niet te vergaand
is en uiteindelijk contra-produktief zal blijken te zijn. Als
te zeer wordt afgeweken van de richtlijn zal Nederland immers als vestigingsplaats
voor communautaire multinationals wel eens minder aantrekkelijk kunnen worden.
Hoe moet het regeringsvoorstel in dat licht worden gezien? Hoe reëel
is de dreiging dat Nederland zich door de voorliggende wet bij dergelijke
multinationals enigszins uit de markt prijst?De leden van de RPF-fractie verzoeken de regering nader in te gaan op
de verschillen tussen Europese en nationale ondernemingsraden. In hoeverre
loopt de positie en status uiteen? In dit verband vragen zij of in het voorliggende
wetsvoorstel voldoende recht wordt gedaan aan de definitie van het begrip
«raadpleging», zoals genoemd in de richtlijn.Zij verwijzen naar de brief van de Vereniging VNO-NCW d.d. 19 april 1996,
waarin wordt gesteld dat de invulling van het begrip raadpleging in deze wet
sterk lijkt op de formele adviesprocedure van artikel 25 van de Wet op de
Ondernemingsraden, in plaats van op de in de richtlijn bedoelde «gedachtenwisseling
en dialoog». De werkgevers menen dat dit zal leiden tot functieverlies
van de medezeggenschap op nationaal niveau en tot onnodige vertraging met
enige maanden van de besluitvorming van de onderneming. Hoe beoordeelt de
minister deze analyse?De leden van de SGP-fractie hebben kennisgenomen van het wetsvoorstel
Uitvoering van richtlijn nr. 94/45/EG van de Raad van de Europese Unie van
22 september 1994. Zij kunnen zich vinden in de doelstelling om de richtlijn
tijdig en in juridisch technisch opzicht adequaat om te zetten in Nederlandse
wetgeving. Bij de manier waarop dat is gebeurd hebben zij nog wel een aantal
kanttekeningen en vragen. Procedurele aspecten Tijdstip van indiening/betrokkenheid sociale partners
 Het Brusselse coördinatie-overleg Implementatie via een aparte wet/ondertekeningAlvorens nader op het wetsvoorstel in te gaan wensen de leden van de CDA-fractie
een aantal voorafgaande opmerkingen te maken. Deze leden betreuren het dat
dit wetsvoorstel onder tijdsdruk door de Tweede Kamer behandeld moet worden
teneinde de onderhavige wet tijdig in werking te kunnen laten treden. Deze
leden vragen waarom de regering ruim 14 maanden de tijd genomen heeft om de
richtlijn in een wetsvoorstel om te zetten en nu bij de Tweede Kamer op grote
spoed aan dringt. Dit geldt temeer omdat over de omzetting van de richtlijn
geen SER-advies gevraagd is. Deze leden hebben weliswaar enig begrip voor
het feit dat geen SER-advies gevraagd is, omdat het een EU-richtlijn betreft
die nu eenmaal ten aanzien van de hoofdlijnen geen beleidsvrijheid laat bij
de omzetting in nationale wetgeving. Maar juist omdat er geen SER-advies is
gevraagd, is het voor leden van de Tweede Kamer des te meer gewenst sociale
partners over de omzetting te kunnen raadplegen, waarvoor nu in feite onvoldoende
tijd is geweest.De leden van de VVD-fractie hebben kennis genomen van het wetsvoorstel
tot uitvoering van de richtlijn ter zake.Kan de regering uiteen zetten wat de reden is dat het wetsvoorstel de
Kamer zo laat heeft bereikt? Hangt dit samen met de moeizame voorgeschiedenis,
waaruit blijkt dat er weinig daadkracht bestond bij de EG-landen ten aanzien
van deze richtlijn?De regering schrijft in haar brief d.d. 2 december 1994 (Kamerstuk 21 501,
nr. 38) dat het voorliggende wetsvoorstel uiterlijk eind september 1995
bij de Kamer zal worden ingediend. De leden van de RPF-fractie informeren
waarom de indiening zo is vertraagd. De tijdsplanning lijkt nu wel onder druk
te komen staan, uitgaand van de laatste implementatiedatum, 22 september 1996.
Aansluitend vragen zij naar de stand van zaken in de andere lidstaten.Terughoudendheid is mede geboden, omdat de omzetting van de richtlijn
in Nederlands recht door de grensoverschrijdende aspecten mede afhankelijk
is van de regelgeving van andere lidstaten. De leden van de RPF-fractie vragen
in hoeverre het bijzondere karakter van deze richtlijn heeft geleid tot coördinatie
tussen de lidstaten, teneinde de regelgeving zoveel mogelijk op elkaar af
te stemmen.De leden van de PvdA-fractie ondersteunen de opvatting van de regering
dat de Europese ondernemingsraden niet in onze eigen WOR, maar via aparte
wetgeving geregeld wordt.De leden van de CDA-fractie onderschrijven de in de memorie van toelichting
gegeven argumentatie voor uitvoering van de richtlijn door middel van een
aparte wet in plaats van via een nieuw hoofdstuk in de WOR.De leden van de D66-fractie kunnen instemmen met de keuze van implementatie
van de richtlijn door middel van een aparte wet in plaats van via invoeging
van een nieuw hoofdstuk in de Wet op de Ondernemingsraden. Deze leden hebben
wel een aantal kanttekeningen bij de argumenten die hiervoor gegeven worden.
Het is volgens het wetsvoorstel niet de bedoeling de Europese ondernemingsraad
te gaan beschouwen als de top van de via de WOR geregelde medezeggenschap.
De leden van de D66-fractie wijzen er op dat in artikel 10 is gekozen voor
een aanwijzingsrecht van de (centrale) ondernemingsraden. Aldus wordt de schijn
gewekt dat wel sprake is van een bovenop de bestaande medezeggenschapsstructuur
komend instituut. De leden van de EORb zullen ook veelal worden gekozen vanuit
de bestaande structuur. Daarnaast wordt in de memorie van toelichting uiteengezet
dat het uitgangspunt bij omzetting van de Richtlijn is geweest het ondersteunen
van «het functioneren van de Nederlandse ondernemingsraden». De
leden van de fractie van D66 merken op dat nergens duidelijk wordt gemaakt
waarom het niet mogelijk is alle afwijkende begrippen van de Richtlijn te
vervangen door de begrippen uit de WOR. Graag een reactie van de regering
hierop.Kan aangegeven worden waarom dit wetsvoorstel niet medeondertekend is
door de minister van Justitie? Is daarvoor niet alle aanleiding nu het onderwerp
mede de juridische structuur van internationale ondernemingen raakt? Bestaat
enig inzicht in de voortgang van de wetgeving in andere lidstaten? De belangrijkste in het kader van de implementatie gemaakte
keuzen De omvang en zetelverdeling over de lidstaten van de bijzondere
onderhandelingsgroep en de Europese ondernemingsraad op grond van de bijlageDe Raad van State is van oordeel dat de tekst van de richtlijn, die bepaalt
dat de BOG ten hoogste 17 leden telt, geen ruimte laat om daarvan af te wijken
en adviseert derhalve om het wetsvoorstel dienovereenkomstig aan te passen.
De regering heeft, zo constateren de leden van de CDA-fractie, dit advies
niet overgenomen. Deze leden zijn vooralsnog geneigd in dezen
de Raad van State te volgen, aangezien de argumentatie van de regering niet
voldoende overtuigend is. Deze leden zijn van oordeel dat de expliciete bepaling
in de richtlijn betreffende het maximum aantal leden van de BOG als dwingend
recht beschouwd moet worden, waarvan niet afgeweken kan worden, ook niet als
de Brusselse coördinatiegroep dit aanbeveelt. Dan dient de koninklijke
weg gevolgd te worden dat wil zeggen wijziging van de richtlijn. Deze leden
vragen waarom een dergelijke eenvoudige technische wijziging van de richtlijn
niet in gang gezet is.Het aantal vertegenwoordigers per vestiging wordt afhankelijk gesteld
van het aantal werknemers per vestiging. Hoewel dit een voor de hand liggende
keuze lijkt, kan het tot gevolg hebben dat meer dan 17 personen deel uitmaken
van de werknemersdelegatie.De leden van de VVD-fractie vragen de regering of zo'n grote groep nog
wel doeltreffend en doelmatig kan werken. Wil de regering hier nader op in
gaan?De leden van de fractie van D66 merken op dat de formule zoals is voorgesteld
in artikel 9 van het wetsvoorstel, in de praktijk tot een merkwaardige afspiegeling
kan leiden. De BOG kan een weinig representatief karakter dragen wanneer een
onderneming in 14 landen actief is, in het moederland met 2000 werknemers,
in een van de andere lidstaten met 200 werknemers en in de overige lidstaten
slechts met hooguit 10 werknemers per land. De leden van de D66-fractie vragen
de regering hier op te reageren.De aangebrachte onderverdeling tussen ondernemingen met minder en ondernemingen
met meer dan 5 000 werknemers is niet gegrond op de richtlijn. De leden
van de D66-fractie vragen of Nederland een dergelijk onderscheid moet maken.
Het onderscheid wordt in de memorie van toelichting beargumenteerd met de
stelling dat aldus recht wordt gedaan aan de grootte en spreiding van de multinational.
Het eerste kan naar de mening van deze leden juist zijn, het tweede is dat
waarschijnlijk niet. Een regeling als artikel 9 maakt immers ook dat de grotere
vestigingen meer vertegenwoordigers hebben. Graag een reactie van de regering
hierop. Actief en passief kiesrecht voor de Nederlandse zetels
in de BOG en de EORbWaar de regering aangeeft dat het wettelijk regime voor de Europese ondernemingsraden
aan moet sluiten bij dat van de WOR, is het voor de leden van de PvdA-fractie
vanzelfsprekend dat de Nederlandse leden van het Europese medezeggenschapsorgaan,
in eerste aanleg de BOG en later de EOR, worden aangewezen en gedechargeerd
door de in Nederland werkende leden van ondernemingsraden. In het geval dat
de Nederlandse vestigingen en/of dochterondernemingen (nog) geen gekozen ondernemingsraad
kennen, moet op een of andere wijze worden voorzien in de betrokkenheid van
de in Nederland werkzame werknemers bij de aanwijzing van de leden van de
BOG. Deze leden vragen of de vakcentrales niet juist hier een intermediaire
functie kunnen vervullen, bijvoorbeeld via een wettelijk kandidaatstellingsrecht.De memorie van toelichting stelt in deze paragraaf dat het niet nodig
lijkt het passieve kiesrecht voor de Nederlandse leden van de BOG te beperken
tot werknemers. Desgewenst zouden ook bezoldigden van vakbonden die leden
tellen onder het personeel aangewezen of gekozen moeten kunnen worden. De
leden van de CDA-fractie hebben terzake enkele vragen: Is de vergelijking
die gemaakt wordt met de constituerende fase van de oprichting van een OR
wel juist? De WOR bepaalt dat vakverenigingen worden gehoord over een voorlopig
reglement dat alleen bepalingen bevat omtrent de inrichting van
verkiezingen en bepalingen van huishoudelijke aard. Is niet het verschil daar
in gelegen dat het bij BOG om onderhandelingen gaat en niet slechts om «gehoord»
worden en dat het voorts om een overeenkomst gaat als bedoeld in artikel 8
en derhalve niet om een voorlopig reglement? Is het verschil voorts niet dat
bij de oprichting van een OR de betrokkenheid van de vakverenigingen gerechtvaardigd
is omdat er in het betrokken bedrijf nog geen enkele ervaring met deze vorm
van medezeggenschap is? Bij de totstandkoming van een BOG zal naar het zich
laat aanzien juist de COR een belangrijke rol spelen en zal derhalve altijd
sprake zijn van ervaring met medezeggenschap. Tenslotte vragen deze leden
of de verwijzing naar de rol van vakbondsbestuurders bij reorganisaties wel
correct is. Is het niet zo dat vakbondsbestuurders in die gevallen optreden
op grond van CAO-bepalingen of de Wet melding collectief ontslag dan wel de
fusiegedragsregels? Deze leden vernemen gaarne van de regering waarom de expertise
van de vakbeweging niet benut wordt door middel van de inschakeling van een
deskundige. Voorts vragen deze leden hoe een en ander in de wetgeving van
de overige lidstaten is omgezet, met name of de (voorgenomen) omzetting aldaar
ook ruimte laat voor passief kiesrecht voor vakbondsbestuurders niet zijnde
werknemers. Wat is voorts de ervaring bij de tot nu toe in Europa tot stand
gekomen overeenkomsten conform artikel 13 van de richtlijn? Zijn vakbondsbestuurders
hierbij betrokken geweest als lid van de onderhandelingsgroep of als deskundige?De regering stelt voor de leden van de overleggroep te laten kiezen door
de ondernemingsraad van het betrokken bedrijf. Voor de leden van de VVD-fractie
is dit voorstel te beschouwen als «Second best»-oplossing. Waarom
kiest de regering niet voor de mogelijkheid de leden van de overleggroep te
laten verkiezen door alle medewerkers (m/v) van de betrokken vestiging?Volgens de huidige wet op de ondernemingsraden mogen vakbonden ten behoeve
van verkiezingen van OR-leden een lijst indienen. Er kunnen echter volgens
dezelfde wet eveneens zogeheten «vrije lijsten» ingediend worden,
dat wil zeggen vakbondsonafhankelijke lijsten. Waarom, zo vragen deze leden,
spreekt de regering wel over vakbondslijsten en niet over de vrije lijsten?Grote moeite hebben de leden van de VVD-fractie met het regeringsvoorstel,
bij het ontbreken van een OR, dat de mogelijkheid geopend wordt voor betaalde
vakbondsbestuurders zich te laten afvaardigen naar de overleggroep. Temeer
daar de vakbeweging thans 25% van alle werknemers (m/v) vertegenwoordigt.
Waarom is niet gekozen voor rechtstreekse verkiezing van werknemers (m/v)
door werknemers (m/v) per vestiging?De vakcentrales FNV, CNV, MHP en AVC wijzen erop dat voor het geval de
Nederlandse vestigingen en dochterondernemingen niet alle een ondernemingsraad
kennen of in een centrale ondernemingsraad vertegenwoordigd zijn er geen passende
voorziening is voor de benoeming en het ontslag van de (Nederlandse) leden
van de BOG en van de EORb. Bij de toepassing van de artikelen 10 en 17 is
namelijk niet verzekerd, dat ook de werknemers die niet vertegenwoordigd worden
door een (centrale) ondernemingsraad bij de aanwijzing van (de) het Nederlandse
lid (leden) van de BOG c.q. EORb betrokken worden. De leden van de fractie
van D66 vragen de regering of hier sprake is van een lacune of is dit al afdoende
geregeld in artikel 34 lid 4 van de WOR?De leden van de fractie van D66 constateren dat wanneer (centrale of groeps-)ondernemingsraden
ontbreken, het wetsvoorstel regelt dat dan de Nederlandse leden
rechtstreeks gekozen worden door de betrokken werknemers. Deze leden vragen
de regering te reageren op het voorstel gedaan door de vakcentrales dat de
aanwijzing dan moet geschieden door de in artikel 9, lid 2 van de WOR bedoelde
vakbonden gezamenlijk. Als werknemersvertegenwoordigers door wie ingevolge
artikel 5 lid 2 van de richtlijn de leden van de BOG worden aangewezen, zijn
immers naar Nederlandse arbeidsverhoudingen ook de vakbonden aan te merken.De regering acht het niet nodig het passieve kiesrecht voor de Nederlandse
leden van de bijzondere onderhandelingsgroep te beperken tot werknemers. Ook
bezoldigden van vakbonden die leden tellen onder het personeel moeten kunnen
worden aangewezen of gekozen. De leden van de RPF-fractie wijzen er op dat
de belangen van werknemers van een onderneming niet noodzakelijkerwijs in
alle gevallen exact dezelfde zijn als de belangen van een vakbond. Is hiermee
wel voldoende rekening gehouden in het regeringsvoorstel? De kosten van de BOG en de EORbVoor de leden van de PvdA-fractie is het niet meer dan logisch dat uit
een oogpunt van rechtmatigheid de rechten van, alsmede de faciliteiten voor
leden van de BOG en de EOR aansluiten bij de betreffende bepalingen in de
WOR. Dit betekent onder meer dat leden van een BOG of EOR of Nederlandse werknemers
die optreden als vertegenwoordiger in een andere voorlichtings- of raadplegingsprocedure
recht hebben op scholing, daarvoor verlof krijgen en dat de kosten van deze
scholing betaald worden door de betreffende onderneming, waarbij het ook onduidelijk
is of dit de moederonderneming van een communautaire groep is, dan wel de
in ons land gevestigde dochteronderneming. Deze leden willen hierover een
sluitende regeling in de wet opgenomen zien worden.In het wetsvoorstel wordt geen gebruik gemaakt van de in de richtlijn
vervatte mogelijkheid om de kosten in verband met de inschakeling van deskundigen
te beperken tot één. De Raad van State acht de motivering terzake
onjuist en dringt er op aan het wetsvoorstel op dit punt te heroverwegen.
De leden van de CDA-fractie achten het teleurstellend dat de kritiek van de
Raad van State niet inhoudelijk gepareerd wordt: de regering verwijst in het
nader rapport slechts naar de memorie van toelichting en naar het feit dat
de richtlijn op dit punt de lidstaten beleidsvrijheid geeft. Deze leden willen
voorts gaarne vernemen welke lidstaten wel van de mogelijkheid gebruik maken
om het aantal deskundigen tot één te beperken dan wel voornemens
zijn hiervan gebruik te maken.De regering stipt slechts aan de kosten verbonden aan de invoering van
de richtlijn en meent dat deze beperkt dienen te blijven voor werkgevers.
Gaarne een nadere uiteenzetting c.q. onderbouwing met betrekking tot de kosten,
inclusief reis- en verblijfkosten, vertaal- en scholingskosten alsmede de
kosten samenhangend met de eventuele inschakeling van deskundigen, zo vragen
de leden van de VVD-fractie.Op grond van de richtlijn wordt iedere lidstaat geacht nadere regels te
stellen met betrekking tot de BOG. De leden van de fractie van D66 vragen
de regering welk recht zal gelden wanneer deze regels ongelijk of tegenstrijdig
zijn.Het is de leden van de RPF-fractie nog niet duidelijk waarom de regering
geen gebruik maakt van de in de richtlijn vervatte mogelijkheid om de kosten
in verband met de inschakeling van deskundigen te beperken tot die
van één. Uit de memorie van toelichting kunnen zij niet afleiden
waarom hiervan wordt afgezien en in hoeverre deze mogelijkheid onduidelijk
of overbodig is. Nu zowel door de Raad van State als door werkgeversorganisaties
wordt aangedrongen om het wetsvoorstel op dit punt te heroverwegen dringt
zich de vraag op wat zich ertegen verzet om dit element toch in de wet op
te nemen.De leden van de SGP-fractie stellen vast dat artikel 12 geen beperkingen
oplegt aan het aantal deskundigen dat door de BOG wordt geraadpleegd. Hierdoor
wordt dus geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid die de richtlijn biedt
om het aantal deskundigen te beperken tot maximaal één. Is bekend
of andere lidstaten van deze mogelijkheid wel gebruik maken? Hoe functioneert
het raadplegen van deskundigen door bestaande Nederlandse ondernemingsraden?
Zijn daar nooit problemen bij het beantwoorden van de vraag of de te maken
kosten redelijk zijn voor een goede taakvervulling? Scholingsaanspraken voor Nederlandse werknemers die taken
vervullen uit hoofde van deze richtlijnDe vakcentrales wijzen er op dat de voorzieningen van artikel 4 lid 3
in vergelijking met hetgeen de WOR voor leden van de ondernemingsraad regelt
incompleet zijn. Er ontbreekt een minimum aanspraak in de vorm van een gegarandeerd
aantal verlofdagen, het is niet zeker gesteld dat de betrokken werknemers
vrij zijn in de keuze van de scholingsvoorziening «die zij in verband
met de vervulling van hun taak nodig achten» en evenmin is duidelijk
of de kosten van de scholing zelf als kosten van de BOG of EORb moeten worden
gedragen door de moederonderneming van een communautaire groep of dat zij
moeten worden gedragen door de werkgever van de betrokken werknemer. De leden
van de D66-fractie vragen de regering hierop te reageren. Deze leden zijn
vooralsnog van mening dat het voor de hand ligt dat de kosten van de scholing
van zowel Nederlandse werknemersvertegenwoordigers als buitenlandse leden
van de BOG en EORb voor rekening moeten komen van de moederonderneming van
de communautaire groep. Graag een reactie van de regering hierop. Nadere uitwerking van de raadplegings- en informatierechtenDe leden van de PvdA-fractie merken op dat de informatie- en raadplegingsplicht
van het hoofdbestuur van de onderneming jegens de EOR, zoals neergelegd in
artikel 19, lid 3 en 4, onduidelijk en onvolledig is.Het ligt voor de hand hieromtrent aansluiting te zoeken bij artikel 25
van de WOR, dat het adviesrecht regelt, waarbij dan voldaan kan worden aan
de eis dat de voorgenomen besluiten tot aanzienlijke gevolgen voor de werknemers
van ten minste twee vestigingen in verschillende lidstaten leiden. In ieder
geval treedt dit op als het gaat om verlies van arbeidsplaatsen, verandering
van de inhoud of organisatie van de arbeid, de arbeidsvoorwaarden en de arbeidsomstandigheden.De richtlijn definieert «raadpleging» als: «de gedachtenwisseling
en het instellen van een dialoog namens de werknemersvertegenwoordigers en
het hoofdbestuur of een ander passender bestuursniveau». De leden van
de CDA-fractie willen gaarne vernemen waarom de regering de definitie van
de richtlijn niet overneemt, doch kiest voor de adviesprocedure vergelijkbaar
met artikel 25 WOR. Volgens de memorie van toelichting beoogt de regering
met dit wetsvoorstel de richtlijn op een zodanige wijze te implementeren dat
de medezeggenschap van de Nederlandse (C)OR «gesauveerd» wordt.
Deze leden ondersteunen deze doelstelling. Wel vragen zij of de formulering
van «raadpleging» in de richtlijn niet meer ruimte
laat voor een eigenstandige advisering door de (C)OR dan de invulling waar
de regering voor kiest. Indien de EOR een advies heeft uitgebracht, wat is
dan nog de betekenis van een advies van de (C)OR? Indien dit advies gelijkluidend
is, is het dubbelop; indien evenwel het advies afwijkend is, rijst de vraag
of daarmee de medezeggenschap is gediend. Ook willen deze leden de visie van
de regering gaarne vernemen op de – ondermeer door Prof. mr. W. J. Slagter
geuite veronderstelling dat door een adviesbevoegdheid van de EOR de positie
van de Nederlandse OR in een beroepsprocedure voor de OK verzwakt zou kunnen
worden (TVVS nr. 94/8 blz. 202 e.v.).Kan de regering aangeven hoe de raadpleging in andere EU-landen in hun
nationale wetgeving omgezet wordt?Ten aanzien van de informatieverschaffing wijkt het wetsvoorstel op twee
punten af van de richtlijn: de jaarlijkse rapportage dient, in afwijking van
de richtlijn, ook betrekking te hebben op onderdelen van de onderneming buiten
de lidstaten. Daarnaast voegt het wetsvoorstel aan de lijst met onderwerpen
waarop de jaarlijkse rapportage betrekking moet hebben, zoals genoemd in de
bijlage van de richtlijn, een onderwerp toe, n.l. de zorg voor het milieu.De leden van de CDA-fractie willen gaarne vernemen hoe ten aanzien van
de richtlijn in het algemeen en deze punten in het bijzonder de uitgangspunten
van het MDW-project gehanteerd zijn. De regering stelt in haar brief van 19
dec. 1994 onder het kopje «kraan dicht bij dweilen» ondermeer:
«De regering wil daarom komen tot een scherpere toets van voorgenomen
regelgeving». «Voorts moeten de gevolgen van de regels voor het
bedrijfsleven en de marktwerking (bedrijfseffectentoets) in kaart worden gebracht.Ook moet worden aangegeven of men in andere landen met soortgelijke afwegingen
te maken heeft en welke oplossing men daar gekozen heeft (buitenlandtoets)».Heeft op de beide genoemde punten een buitenlandtoets plaats gevonden
en wat zijn hiervan de bevindingen? Hoe hebben andere lidstaten een en ander
in hun (voorgenomen) wetgeving geregeld? Voorts stellen deze leden de vraag
of de verplichting dat de jaarlijkse rapportage ook betrekking moet hebben
op de onderdelen buiten de lidstaten, niet betekent dat deze wet extra-territoriale
werking zal hebben? De onderdelen van een groep waarvan de dominerende onderneming
buiten de lidstaten gevestigd is zullen immers niet zelf over deze informatie
beschikken; derhalve strekt de werking van deze wet zich uit tot de dominerende
onderneming die buiten de lidstaten gevestigd is, hetgeen toch niet anders
dan als extra-territoriale werking beschouwd kan worden? Hoe verhoudt zich
dit tot de fundamentele bezwaren die de Nederlandse regering altijd gehad
heeft tegen extra-territoriale werking van wetgeving van andere landen (bijv.
de VS)? Betekent dit niet een fundamentele koerswijziging ten opzichte van
het tot nu toe gevoerde beleid inzake extra-territorialiteit, met name van
de zijde van het ministerie van Justitie? Kan dit nader worden gemotiveerd
en wat zijn hiervan de consequenties?Voorts vragen de leden van de CDA-fractie of deze uitgebreide rapportageverplichting
niet op gespannen voet staat met de wordingsgeschiedenis van de richtlijn.
Was het immers niet zo dat het oorspronkelijke ontwerp van de «Vredeling-richtlijn»
een bepaling bevatte die ook voorzag in een «extra-territoriale»
informatieverplichting en is vervolgens niet de reikwijdte van de richtlijn
uitdrukkelijk beperkt tot de communautaire dimensie van de concerns waar de
richtlijn voor geldt, zoals verwoord in de bijlage van de richtlijn (punt
1 sub a)? Verder willen de leden van de CDA-fractie gaarne vernemen hoe deze
verruimingen ten opzichte van de richtlijn het Nederlandse investeringsklimaat
zullen beïnvloeden? Nederland is immers de afgelopen jaren
succesvol geweest in het aantrekken van met name Amerikaanse en Japanse investeringen,
waaronder een flink aantal Europese hoofdkantoren. Indien deze bedrijven een
communautaire onderneming in de zin van de richtlijn zijn, zullen zij onder
de Nederlandse wetgeving vallen. Juist voor bedrijven waarvan de moederonderneming
buiten de EU is gelegen kan de verplichting om te rapporteren over onderdelen
van het bedrijf buiten de lidstaten zeer aanzienlijke consequenties hebben.
Bestaat niet de vrees dat, indien andere EU-landen deze verplichting niet
kennen, dit het Nederlandse investeringsklimaat en acquisitieinspanningen
in negatieve zin zal beïnvloeden?Hoe moet deze uitgebreidere informatieverplichting dan waartoe de richtlijn
verplicht gezien worden in relatie tot het gestelde in de memorie van toelichting:
«Landen die eenzijdig te zeer van de richtlijn zouden willen afwijken
zouden daardoor als vestigingsplaats voor communautaire multinationals wel
eens minder aantrekkelijk kunnen worden.»? Is een en ander niet met
elkaar in tegenspraak?Heeft de regering kennis genomen van de brieven van de Amerikaanse Kamer
van Koophandel in Nederland en van de Japanse Kamer van Koophandel in Nederland,
waarin gewaarschuwd wordt voor de nadelige effecten op het Nederlandse investeringsklimaat
indien de Nederlandse wetgeving meer dan wel uitgebreidere verplichtingen
omvat dan waartoe de richtlijn verplicht? Wat is hierop het commentaar van
de regering?Waarom voegt de regering aan de te bespreken onderwerpen in de Europese
ondernemingsraden alleen milieu toe en niet ook de consequenties van migratie,
naleving van de voorschriften inzake gelijke behandeling of kinderopvang of
verbanden met vestigingen buiten Europa, zo vragen de leden van de VVD-fractie.De leden van de fractie van D66 zijn van mening dat het een keer per jaar
bijeenkomen van de voltallige EORb erg minimaal is. Het voorstel van de Vereniging
van Europese Medezeggenschappers (VEM), om in navolging van artikel 24 WOR
de EORb tweemaal per jaar bijeen te komen, willen de leden van de D66-fractie
ondersteunen. Gaarne een reactie van de regering hierop.Op grond van de (bijlage bij de) richtlijn moeten de lidstaten de EORb
informeren en raadplegen over alle bijzondere omstandigheden en voorgenomen
besluiten die aanzienlijke gevolgen hebben voor de belangen van de werknemers
van ten minste twee vestigingen of dochterondernemingen in verschillende lidstaten.
Het wetsvoorstel voegt hier niets toe aan de bijlage van de richtlijn omdat
de onderwerpen die volgens de richtlijn aan de orde moeten komen nagenoeg
dezelfde zijn als die welke op grond van de WOR tijdens de periodieke bespreking
van de algemene gang van zaken met de ondernemingsraad aan de orde moeten
komen. De vakcentrales nemen aan dat alle voorgenomen besluiten als vermeld
in artikel 25 WOR voorwerp van raadpleging van de EORb moeten zijn, mits voldaan
is aan de eis dat op korte of lange termijn aanzienlijke gevolgen voor de
werknemers van ten minste twee vestigingen in verschillende lidstaten te verwachten
zijn. Aanzienlijke gevolgen kunnen bestaan uit verlies van de arbeidsplaats
alsmede belangrijke verandering van de inhoud of organisatie van de arbeid,
arbeidsvoorwaarden of de arbeidsomstandigheden. De leden van de fractie van
D66 hechten zeer aan het zoveel mogelijk informeren en raadplegen van de EORb
en gaan er van uit dat de interpretatie van de vakcentrales juist is. Graag
een reactie van de regering.De leden van de fractie van D66 zijn zeer verheugd dat het wetsvoorstel
de zorg voor het milieu toevoegt aan de onderwerpen waarover tijdens de jaarlijkse bijeenkomst informatie dient te worden verstrekt. Deze
leden zijn het met de regering eens dat het van nut kan zijn voor de taakvervulling
van de Nederlandse ondernemingsraden wanneer er informatie kan worden verkregen
over hoe op het hoogste niveau tegen dit onderwerp wordt aangekeken.De in artikel 19 bedoelde informatieverstrekking heeft ook betrekking
op de onderdelen van de onderneming of groep buiten de lidstaten. De leden
van de RPF-fractie hebben de indruk dat met name dit onderdeel van de wet,
dat niet in overeenstemming is met de richtlijn, nadelig kan zijn voor het
vestigingsklimaat in Nederland. Uiteraard kunnen werknemers er belang bij
hebben zoveel mogelijk relevante informatie van de gehele onderneming of groep
te ontvangen. Dat neemt echter niet weg dat de richtlijn minder vergaande
regelgeving voorschrijft. Klopt het dat juist over dit onderdeel in de Europese
Commissie langdurig is gediscussieerd en dat een eerdere richtlijn mede door
onenigheid op dit punt geen meerderheid kreeg? Gaan andere lidstaten ook zo
ver met de implementatie van de richtlijn op dit onderdeel of is Nederland
de enige?Eenzelfde vraag stellen deze leden over de reeks onderwerpen, genoemd
in artikel 19, tweede lid. Is het niet van belang dat de lidstaten terzake
van het overleg dezelfde onderwerpen in hun regelgeving noemen? Het valt de leden van de SGP-fractie op dat in de toelichting op artikel
19 tweede lid gesteld wordt dat tenminste één maal per jaar
schriftelijke informatie moet worden gegeven over de algemene gang van zaken
binnen de gehele onderneming, dus ook over zaken die betrekking hebben op
onderdelen van de onderneming buiten de lidstaten. Deze leden hebben begrip
voor de doelstelling om werknemers «contextuele» informatie te
geven, maar vragen zich wel af of het betreffende artikel hierin niet te ver
doorschiet. Betekent dit dat een multinationale onderneming schriftelijke
informatie moet verstrekken over allerlei onderwerpen en ontwikkelingen in
de misschien wel 70 landen waarin deze onderneming actief is? Is het reëel
te veronderstellen dat werknemers al deze informatie nodig hebben? Waarom
wordt op dit punt niet gewoon aangesloten bij de richtlijn (artikel 1, vierde
lid), waar de plicht tot informatieverstrekking beperkt wordt tot vestigingen
van de communautaire onderneming in de lidstaten (EG en EER)?De leden van de SGP-fractie constateren dat in artikel 19, lid 2 bepaald
wordt dat indien de Europese ondernemingsraad zulks wenst bij de gezamenlijke
vergadering tenminste één lid van het hoofdbestuur in persoon
aanwezig moet zijn. Deze leden vragen of de regering aanleiding heeft om aan
te nemen dat vertegenwoordigers van het hoofdbestuur in het algemeen onvoldoende
mandaat voor overleg hebben. Varend personeel in de koopvaardijArtikel 1, lid 5 van de richtlijn biedt de mogelijkheid dat lidstaten
kunnen bepalen dat de regeling niet van toepassing is op varend personeel
in de koopvaardij. Kan de regering aangeven of andere lidstaten voornemens
zijn van deze mogelijkheid gebruik te maken?Indien dit het geval is, kan de regering dan nader motiveren waarom zij
hiervan geen gebruik wenst te maken, zo vragen de leden van de CDA-fractie. BedrijfseffectenHoeveel multinationals die niet van Europese origine zijn, maar wel onder
de verplichtingen van de richtlijn vallen, hebben vestigingen in Nederland?
Hoeveel niet-Europese multinationals hebben hun Europese hoofdkantoor in Nederland,
zo vragen de leden van de CDA-fractie. Indien precieze cijfers niet beschikbaar
zijn kan dan een indicatie gegeven worden?Volgens de memorie van toelichting ondervindt het Nederlandse bedrijfsleven
in elk geval geen substantieel kostennadeel ten opzichte van multinationals
met een communautaire dimensie in andere lidstaten. De leden van de CDA-fractie
wijzen erop dat de uitgebreide informatieplicht die volgens de memorie van
toelichting ook betrekking heeft op de onderdelen van de onderneming buiten
de lidstaten wel degelijk tot extra kosten zal leiden. Dit geldt met name
voor concerns met vestigingen in een groot aantal landen buiten de EU. Deze
leden vernemen gaarne welke baten naar het oordeel van de regering tegenover
deze extra kosten staan.Voorts vragen deze leden of het juist is dat de Europese Commissie in
haar berekeningen alleen uitgegaan is van de kosten voor internationaal vergaderen
en van faciliteiten voor werknemersvertegenwoordigers. Indien dit het geval
is en kosten vanwege verlof voor EOR-werkzaamheden, alsmede managementskosten
niet zijn meegenomen, dan is de conclusie toch gerechtvaardigd dat de feitelijke
kosten hoger zullen zijn dan uit de berekeningen van de Europese Commissie
blijkt? Waarom is geen bedrijfseffectentoets verricht?Nederland, België, Duitsland en Frankrijk kennen een wet op de ondernemingsraden.
Wat is de situatie in andere Europese landen, met name de Zuideuropese? Betekent
het voor die landen een verhoging van de arbeidskosten en daardoor een verzwaring
voor hun concurrentiepositie, zo vragen de leden van de VVD-fractie. Heeft
de regering financiële gegevens inzake de invoering en werking van de
Europese ondernemingsraden?De leden van de RPF-fractie hebben er kennis van genomen dat er geen exacte
gegevens bestaan over de aantallen in Nederland gevestigde hoofdzetels van
communautaire ondernemingen en groepen en Nederlandse vestigingen of dochterondernemingen
van communautaire ondernemingen of groepen met hoofdzetel binnen en buiten
Nederland.Zijn die gegevens niet op enigerlei wijze te achterhalen? Vast staat in
elk geval dat een groot aantal communautaire ondernemingen ook in het Verenigd
Koninkrijk is gevestigd. Deze leden informeren op welke wijze de werknemers
van daar gevestigde (dochter-)ondernemingen worden betrokken bij de uitvoering
van de regelgeving in de andere lidstaten. Is overigens niet te voorzien dat
de aantrekkingskracht van het Verenigd Koninkrijk voor niet-Europese ondernemingen
toeneemt ten gevolge van de huidige gang van zaken? Zo ja, hoe beoordeelt
de regering een en ander?Wat betreft de kosten vragen de leden van de RPF-fractie of de berekeningen
van de Europese Commissie niet te optimistisch zijn. In hoeverre is rekening
gehouden met verletkosten en de kosten die door het management moeten worden
gemaakt om aan de uit deze wet voortvloeiende verplichtingen te voldoen? Deze
leden vragen in dit verband om een reactie op de stelling van de Japanse Kamer
van Koophandel in Nederland dat de genoemde kosten van 10 ecu veel te laag
zijn en dat eerder van een tienvoud van dat bedrag moet worden uitgegaan (brief
24 april 1996, pag. 9). ARTIKELEN Artikel 1, eerste lid onderdeel aIn dit artikel wordt een aantal definities gegeven. Naar de mening van
de D66-fractie worden de belangrijkste begrippen van het voorstel echter niet
gedefinieerd. Het gaat dan om de begrippen «vestiging», «onderneming»
en «raadpleging». Deze leden zijn van mening dat zonder een duidelijke
definitie van deze begrippen, het niet mogelijk is de consequenties van het
voorstel in voldoende mate te overzien.Ook blijft onduidelijk hoe de verschillende bepalingen moeten worden begrepen.
Zo wordt het begrip «vestiging», voor zover de leden van de D66-fractie
hebben kunnen nagaan, zelfs niet in de memorie van toelichting aan de orde
gesteld, hetgeen aanleiding zal geven tot vragen en interpretatiegeschillen
bijvoorbeeld met betrekking tot artikel 1, lid 2, sub a en b, artikel 6, lid
2, artikel 8, lid 2, artikel 11, lid 3, sub a en lid 4, sub a, lid 6, artikel
19, lid 1, 2, 3 en 4, artikel 23 en artikel 24, lid 2. Artikel 1, eerste lid onderdelen c en dDe leden van de D66-fractie vragen de regering of het juist is dat de
eis, dat het getal van 1000 werknemers sinds twee jaar is gerealiseerd, wordt
gesteld om tijdelijke overschrijdingen buiten beschouwing te laten.Indien dat zo is zijn deze leden van mening dat wanneer het getal van
1000 werknemers is gerealiseerd ten gevolge van een overname, en er geen reden
is om aan te nemen dat de onderneming of groep snel weer onder dat getal zal
zakken, het onredelijk is om de uit de wet voortvloeiende verplichtingen dan
eerst na twee jaar te doen ingaan. Graag een reactie van de regering hierop. Artikel 1, eerste lid onderdeel eDe leden van de CDA-fractie merken op dat volgens de memorie van toelichting
het hoofdbestuur zich kan doen vertegenwoordigen «overeenkomstig de
normale regels inzake vertegenwoordiging». De vraag rijst waarom dit
niet uitdrukkelijk in een wettelijke bepaling is opgenomen. Een dergelijke
bepaling heeft als voordeel dat aanwijzingen ad hoc minder snel zullen voorkomen
hetgeen in het belang is van een consistent overleg. Bovendien sluit dit beter
aan bij de bepalingen van de leden 2 en 3 die zien op het geval dat de moederonderneming
zich buiten het gebied van de lidstaten bevindt. Hoe verhoudt zich deze passage
in de memorie van toelichting tot artikel 19 lid 2, waarin wordt bepaald dat
indien de EOR zulks wenst bij de gezamenlijke vergadering tenminste één
lid van het hoofdbestuur aanwezig dient te zijn? Artikel 1, tweede lidWat is voorts de reden, zo vragen de leden van de CDA-fractie, om de kring
van de mogelijk aan te wijzen personen te beperken tot degenen die «met
de feitelijke leiding» zijn belast? Artikel 1, derde lidDe leden van de CDA-fractie vragen waarom de Europese subholding van een
multinational waarvan de moederonderneming buiten Europa gevestigd is, per
definitie het hoofdbestuur is. Wijst de praktijk niet uit dat het voorkomt
dat een dergelijke Europese subholding uitsluitend een administratieve functie
vervult, in die zin dat zij uitsluitend houdster is van de aandelen
in de Europese deelnemingen, maar terzake geen enkele managementfunctie heeft?
Is het in een dergelijke situatie niet bizar om deze pure houdstermaatschappij
als hoofdbestuur te laten fungeren? Deelt de regering de opvatting dat een
dergelijke situatie allerminst dienstig is aan de doelstellingen van de wet?Deze leden willen gaarne vernemen waarom de Nederlandse ontwerpwetgeving
op dit punt afwijkt van artikel 4 lid 2 van de richtlijn die immers niet rept
van een Europese subholding? Waarom is hier niet de heldere benadering van
de tekst van artikel 4 van de richtlijn gevolgd?Hoe is artikel 4 van de richtlijn in andere lidstaten geïmplementeerd?
Deelt de regering de opvatting van deze leden dat de omzetting van artikel
4 in nationale wetgeving bij uitstek vraagt om een gelijkgerichte benadering
in de lidstaten, om te voorkomen dat concerns waarvan het moederbedrijf buiten
Europa ligt geconfronteerd worden met conflicterende bepalingen in de nationale
regelgeving van de lidstaten?Hier wordt bepaald dat als «hoofdbestuur» wordt aangemerkt
de moederonderneming van alle tot de groep behorende ondernemingen en vestigingen
binnen de lidstaten. De leden van de D66-fractie vragen of in dit kader rekening
is gehouden met het feit dat om louter fiscale redenen veelvuldig gebruik
wordt gemaakt van Nederlandse (sub)holdings, waaronder alle andere Europese
vennootschappen van de groep «hangen». Naar deze leden aannemen
is het niet de bedoeling dat zo'n holdingmaatschappij, waarin veelal geen
enkele activiteit wordt ontplooid, wordt aangemerkt als «hoofdbestuur». Artikel 1, vierde lidDe leden van de CDA-fractie achten deze bepaling ongewenst en overbodig.
Het toerekenen van handelen of nalaten dient zich te richten naar de beginselen
van het burgerlijk recht, het rechtspersonenrecht daarbij inbegrepen. Derhalve
is deze bepaling overbodig. Indien evenwel beoogd wordt uitdrukkelijk van
deze beginselen af te wijken dan is dit ongewenst en verwerpelijk: een wet
omtrent Europese medezeggenschap behoort zich te conformeren aan het gemene
recht, tenzij stellige argumenten aangevoerd worden waarom daarvan afgeweken
moet worden. Die argumentatie is in de memorie van toelichting niet terug
te vinden. Artikel 2, eerste lidHet ontgaat de leden van de CDA-fractie wat het nut is van de woorden
«tenzij het tegendeel blijkt». Het is ongewoon in de wet zelve
de betekenis van de term «vermoeden» toe te lichten zoals hier
gebeurt. Het ware naar het oordeel van deze leden, uit een oogpunt van kwaliteit
van wetgeving, beter de betreffende woorden te schrappen.Hier wordt ondermeer gesproken van een «bestuursorgaan» en
van een «leidinggevend orgaan». Niet nader wordt aangegeven wat
moet worden verstaan onder deze twee termen en in welke zin zij van elkaar
zijn te onderscheiden. De leden van de D66-fractie zijn van mening dat verduidelijking
op zijn plaats is. Graag een reactie van de regering.Volgens de leden van de fractie van D66 is het niet ondenkbaar dat als
gevolg van omzetting van de richtlijn in nationaal recht verschillen gaan
optreden waardoor bijvoorbeeld naar Nederlands recht de Nederlandse vennootschap
A moet worden aangemerkt als moederonderneming, terwijl naar bijvoorbeeld
Belgisch recht de Belgische vennootschap B als zodanig moet worden gekwalificeerd.
Dient een dergelijk geval de Ondernemingskamer te worden gevraagd een beslissing
te nemen? Hoe verhoudt een dergelijke bevoegdheid van de ondernemingskamer
zich dan tot de bevoegdheid van de terzake evenzeer bevoegde Belgische rechter? Artikel 3, eerste lidDe leden van de CDA-fractie wensen te vernemen hoe de regering «ingeleende
arbeidskrachten» definieert. Welke andere lidstaten beschouwen ingeleende
arbeidskrachten als werknemer voor de omzetting van de richtlijn? Voorts hebben
deze leden een vraag naar aanleiding van het recent gesloten akkoord van de
Stichting van de Arbeid. Volgens dit akkoord zullen uitzendkrachten na een
bepaalde periode een contractrelatie voor onbepaalde tijd met het uitzendburo
verkrijgen. Wat betekent dit nu voor de toepassing van dit wetsvoorstel? (Deze
vraag zal mutatis mutandis ook bij de herziening van de WOR aan de orde komen).
Worden deze uitzendkrachten toegerekend aan het uitzendburo of aan de onderneming
waaraan zij zijn uitgeleend? Deze leden gaan ervan uit dat voor de toepasselijkheid
van de wet (idem voor de WOR) werknemers niet dubbel kunnen tellen.De leden van de D66-fractie merken op dat in de memorie van toelichting
met betrekking tot lid 1 wordt opgemerkt dat ook ingeleende arbeidskrachten
«werknemers» van de inlenende onderneming zijn. Betekent dit dan
ook dat uitzendkrachten «werknemers» zijn? Zo ja, dan betekent
dit een wijziging ten opzichte van de huidige WOR, die zelfs verder gaat dan
de wijziging die in het kader van het wetsvoorstel 24 615 wordt voorgesteld.De leden van de RPF-fractie vragen of het verstandig is onder werknemer
in deze wet ook te verstaan de ingeleende arbeidskracht. Kan dit aspect niet
beter in het kader van de komende wijziging van de WOR worden bediscussieerd
voordat het – vooruitlopend daarop – in de voorliggende regeling
wordt opgenomen?De leden van de SGP-fractie merken op dat in artikel 3, eerste lid, een
definitie van «werknemer» wordt gegeven, die in een toelichting
op het betreffende artikelonderdeel verder wordt uitgewerkt. Uit die toelichting
blijkt dat ook ingeleende arbeidskrachten als werknemer moeten worden beschouwd.Deze leden treffen een verdere omschrijving van het begrip «ingeleende
arbeidskrachten» in dit wetsvoorstel niet aan. Wel is het hun bekend
dat in wetsvoorstel 24 615 een wijziging van de WOR wordt voorgesteld
die ook betrekking heeft op ingeleende arbeidskrachten. Zij vragen of de regering
met het nu aan de orde zijnde wetsvoorstel niet teveel vooruitloopt op een
wetsvoorstel dat nog bij de Kamer in behandeling is. Artikel 4, eerste tot en met achtste lidDe leden van de PvdA-fractie nemen met verbazing kennis van de ongelijkheid
in bescherming tegen benadeling in positie en ontslag tussen enerzijds EOR-leden
en anderzijds OR-leden. Het lijkt hen dan ook niet meer dan billijk en rechtvaardig
om EOR-leden exact dezelfde bescherming te bieden als OR-leden, die zich hierbij
kunnen beroepen op de betreffende bepalingen van artikel 21 van de WOR.De leden van de PvdA-fractie hebben met verbazing geconstateerd dat rond
de informatieplicht van de hoofdbestuurder in het voorliggende wetsvoorstel
allerlei beperkende bepalingen zijn opgenomen, die in de WOR ontbreken. Indien
er van geheimhouding sprake behoort te zijn, ligt volgens deze
leden de «bewijslast» bij de bestuurder, die dan ook maar moet
aantonen dat geheimhouding noodzakelijk is. Juist hier lijkt afstemming met
de andere lidstaten noodzakelijk.De leden van de BOG en de EOR dienen naar het oordeel van de leden van
de CDA-fractie dezelfde ontslagbescherming te genieten als de leden van de
OR. Deze leden vragen waarom artikel 4 lid 8 niet bepaalt, conform de WOR,
dat beëindiging van de dienstbetrekking in strijd met het in dit lid
bepaalde, nietig is. Deze omissie wekt de indruk dat leden van de BOG en van
de EOR minder ontslagbescherming genieten dan de leden van de OR, hetgeen
niet de bedoeling kan zijn. Waarom is in dit artikel geen bepaling opgenomen
vergelijkbaar met artikel 21 lid 2 van de WOR? Ligt dit niet voor de hand
aangezien de memorie van toelichting stelt dat de bepalingen van dit artikel
overwegend zijn ontleend aan de WOR?De leden van de CDA-fractie merken op dat terzake van de geheimhoudingsplicht
niet wordt bepaald wie geheimhouding kunnen opleggen. Is het niet gewenst,
naar analogie van de WOR, dit expliciet in de wet op te nemen? De geheimhouding
wordt per land geregeld. Bestaat niet de vrees dat deze situatie er toe kan
leiden dat de geheimhoudingsplicht niet in alle landen met dezelfde waarborgen
omgeven is en dat vertrouwelijke informatie gelekt kan worden in landen waar
het risico het geringste is?In de memorie van toelichting wordt bij artikel 5 opgemerkt dat geschillen
over artikel 4 eerste tot en met achtste lid, niet aan de OK kunnen worden
voorgelegd, maar dat deze aan de kantonrechter dienen te worden voorgelegd.
De vraag rijst of deze competentie niet uitdrukkelijk in de wet geregeld moet
worden zoals ook het geval is in de WOR, in artikel 36 lid 2.In lid 1 van artikel 4 wordt gesproken van «de in Nederland werkzame
werknemers». Uit de in artikel 3 opgenomen definitie van het begrip
«werknemer» volgt dat vakbondsbestuurders daaronder niet zijn
te begrijpen. Dit betekent dat bijvoorbeeld de in lid 4 van artikel 4 geregelde
geheimhoudingsplicht niet van toepassing is op de vakbondsbestuurders: deze
kunnen niet worden verplicht tot geheimhouding. De leden van de D66-fractie
merken in dit verband nog op dat al zouden de vakbondsbestuurders overigens
wel kunnen worden verplicht tot geheimhouding, dan brengt het ontbreken van
een dienstverband mee dat schending niet kan worden gesanctioneerd. De maatregelen
in de «arbeidsrechtelijke sfeer», waarover de memorie van toelichting
spreekt, bestaan in dat geval niet. Een werkgever zal niet snel geneigd zijn
vertrouwelijke bedrijfsgegevens te verstrekken aan iemand waarop de geheimhoudingsplicht
niet van toepassing is. De leden van de D66-fractie achten dit een ongewenste
situatie. Graag een reactie van de regering.De leden van de D66-fractie zijn van mening dat aan de BOG- en EORb leden
en aan vertegenwoordigers in het kader van een informatie- en raadplegingsprocedure
als bedoeld in artikel 11 lid 4 dezelfde ontslagbescherming toekomt als aan
de leden van de ondernemingsraad. De bescherming van de Nederlandse vertegenwoordigers
in de communautaire onderneming of groep is ontleend aan de WOR.Op grond van artikel 21 lid 2 WOR geldt voor de leden van de ondernemingsraad
het verdergaande ontslagverbod. Artikel 4 lid 8 regelt de ontslagbescherming
voor BOG- en EORb leden en aan vertegenwoordigers in het kader van een informatie-
en raadplegingsprocedure als bedoeld in artikel 11 lid 4. Dit ontslagverbod
gaat minder ver dan artikel 21 lid 2 WOR. Graag een reactie van de regering. De leden van de RPF-fractie hebben kennis genomen van het standpunt van
de regering dat geschillen over toepassing van het eerste tot en met achtste
lid kunnen worden voorgelegd aan de kantonrechter. Is de kantonrechter daartoe
automatisch bevoegd? Moet dit niet expliciet in de wet worden bepaald? Artikel 4, negende lidDe leden van de D66-fractie constateren dat iedere in Nederland werkzame
werknemer of werknemersvertegenwoordiger bepaalde gegevens kan verlangen.
Afgezien van het feit dat het «verlangen» van gegevens nog niet
meebrengt dat deze dienen te worden verstrekt, kan worden afgevraagd of een
dergelijke ruime formulering wel noodzakelijk is voor de goede toepassing
van de wet en de richtlijn. Deze leden willen voorstellen dat iedere in Nederland
werkzame werknemer of werknemersvertegenwoordiger de informatie kan opeisen.
Graag een reactie van de regering. Artikel 5Met betrekking tot het oordelen over geschillen over de naleving van de
wet en de overeenkomsten als bedoeld in de artikelen 11 en 24, wordt de ondernemingskamer
van het Amsterdams gerechtshof aangewezen als rechtsprekende instantie. De
leden van de PvdA-fractie kunnen dit onderschrijven, maar wijzen in dit verband
op de meer juridische kanttekeningen uit het recent verschenen commentaar
van de vier vakcentrales.De leden van de CDA-fractie willen gaarne een reactie van de regering
op het commentaar van de vakcentrales terzake van de rechtsgang bij de ondernemingskamer.In dit artikel is gekozen voor een beroepsmogelijkheid bij de OK. Gesteld
wordt dat dit college «bij uitstek geschikt» is om de in de wet
geregelde rechten en verplichtingen te helpen naleven. Een en ander past evenwel
niet in het systeem van de WOR.Aldaar is immers bepaald in artikel 36 dat de kantonrechter bevoegd is
te oordelen over geschillen met betrekking tot naleving. De leden van de D66-fractie
vragen de regering wat de reden is voor deze afwijkende keuze. Indien de kantonrechter
bevoegd is betekent dit een lagere drempel voor de belanghebbende omdat bijvoorbeeld
geen bijstand van een advocaat nodig is.Het is de leden van de D66-fractie niet duidelijk of een Nederlandse werknemer
of ondernemingsraad van een vestiging van een buitenlandse communautaire onderneming
die onderneming op haar uit de toepasselijke buitenlandse wetgeving voortvloeiende
verplichtingen kan aanspreken voor een Nederlandse rechter, deze vraag rijst
ook ten aanzien van een Nederlandse belanghebbende bij naleving door een in
het buitenland gevestigde moederonderneming van een communautaire groep van
haar uit de toepasselijke buitenlandse wet voortvloeiende verplichtingen.Niet vanzelfsprekend is verder dat – en op welke grond – een
groepsonderneming in rechte kan worden aangesproken op «verplichtingen»
die haar zijn «opgelegd» in een overeenkomst als bedoeld in artikel
11 cq. artikel 24 waarbij zij zelf geen partij is geweest.Deze leden vragen verder duidelijkheid over het feit of de in de toelichting
op de artikelen 5 en 11 lid 8 gewekte suggestie reëel is, dat niet alleen
de contracterende moederonderneming op haar waarborgverplichtingen,
maar ook de dochteronderneming zelf op niet door haar zelf aangegane verplichtingen
kan worden aangesproken. Hoe verhoudt zich dit tot het rechtspersonen- en
concernrecht. De leden van de D66-fractie vragen welke dwangmiddelen de ondernemingskamer
aan een beschikking ingevolge artikel 5 moet verbinden. Het voorstel van de
vakcentrales of niet bepaald moet worden dat de ondernemingskamer een dwangsom
aan een door haar uitgesproken verbod of gebod kan verbinden, dan wel dat
het niet naleven van zodanig gebod of verbod een economisch delict (toepassing
van de WEM) oplevert heeft veel sympathie van de leden van de D66-fractie.
Ook vragen deze leden of op een verzoek als bedoeld in artikel 5 de bepalingen
van artikelen 429a tot en met 429t Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
van toepassing zijn. De leden van de D66-fractie zijn met de vakcentrales
van mening dat een sluitend stelsel van toegang tot de rechter en toe te passen
dwangmiddelen verzekerd moeten zijn.Nadere aandacht verdient voorts de bepaling dat de in artikel 4, eerste
tot en met het achtste lid, opgenomen voorzieningen niet kunnen worden behandeld
door de OK. Als reden daarvoor noemt de memorie van toelichting dat de Kantonrechter
bevoegd is van geschillen over die bepalingen kennis te nemen. Dit kan worden
betwist volgens de leden van de D66-fractie, met name waar het gaat om de
geheimhoudingsplicht. Aangezien uit het wettelijk systeem ex artikel 53 en
38 Wet op de Rechterlijke Organisatie volgt dat in beginsel de rechtbank bevoegd
is, en slechts in bepaalde gevallen de kantonrechter, dient uitdrukkelijk
te worden bepaald dat de kantonrechter bevoegd is. Artikel 8, eerste lidWat is de betekenis van de tussenzin «al dan niet overeenkomstig
paragraaf 3?» Deze tussenzin kan naar het oordeel van de leden van de
CDA-fractie vervallen.De leden van de CDA-fractie plaatsen vraagtekens bij het nut van de suggestie
gedaan in de memorie van toelichting dat ook personen uit andere landen, niet
behorend tot de landen waarvoor de richtlijn geldt, kunnen deelnemen aan de
werkzaamheden van de onderhandelingsgroep. Deze leden achten dit een verwarrende
suggestie aangezien deze vertegenwoordigers uit bijvoorbeeld Azië of
Amerika toch geen lid in de onderhandelingsgroep kunnen zijn en geen stemrecht
hebben. Artikelen 8 en 9In lid 2 van artikel 8 wordt bepaald dat de «vertegenwoordigers»
van tenminste 100 werknemers moeten verzoeken om de instelling van een BOG.
De leden van de D66-fractie vragen de regering of dit een unaniem verzoek
moet zijn. Het huidige reglement van de (centrale)ondernemingsraden bevat
hierover geen voorziening.De leden van de D66-fractie vragen de regering of het zo is dat de artikelen
8 en 9 er niet aan in de weg staan dat werknemersvertegenwoordigers van vestigingen
en dochterondernemingen van buiten de lidstaten worden betrokken bij de onderhandelingen
over de vormgeving van de grensoverschrijdende medezeggenschap binnen een
communautaire onderneming. Artikel 10Uit dit artikel volgt dat het mogelijk is dat meer dan één
ondernemingsraad moet beslissen over de aanwijzing van leden van de BOG. De
leden van de D66-fractie is het niet duidelijk of hier sprake moet zijn van unanimiteit en of iedere ondernemingsraad een stem heeft. Zij vragen
de regering hier duidelijkheid over te geven. Artikel 11, derde en vierde lidDe leden van de fractie van D66 vragen de regering of het juist is dat
de uitkomst van de onderhandelingen erin kunnen voorzien, dat de EORb of enige
andere procedure van informatieverstrekking cq. raadpleging mede de andere
vestigingen en dochterondernemingen van buiten de lidstaten omvat. Artikel 11, zesde lidDe leden van de CDA-fractie onderschrijven de doelstelling van dit artikel
namelijk dat werknemers van ondernemingen of vestigingen, die na het sluiten
van de overeenkomst tussen de BOG en het hoofdbestuur, tot de communautaire
onderneming of groep zijn gaan behoren (bijv. door acquisitie), binnen een
bepaalde periode betrokken worden bij de vernieuwing van de overeenkomst of
vertegenwoordigd zijn in de EOR. Deze leden achten het wenselijk dat de lidstaten
bij de verplichting een nieuw samengestelde BOG in te stellen, zoveel mogelijk
hetzelfde criterium hanteren, teneinde rechtsongelijkheid te voorkomen. Deze
leden willen daarom gaarne vernemen hoe artikel 6 lid 2 van de richtlijn door
de andere lidstaten in nationale wetgeving is omgezet en met name of door
andere lidstaten ook de ondergrens van 100 werknemers wordt gehanteerd.De regeling van artikel 11, lid 6 is, voor het geval in de overeenkomst
zelf niet een voorziening wordt opgenomen tot aanpassing van de overeenkomst
aan een wijziging van een communautaire onderneming of groep, niet sluitend.
Immers, zoals de vakcentrales naar de mening van de D66-fractie juist opmerken,
indien de geïncorporeerde vestiging of onderneming minder dan 100 werknemers
heeft, kan instelling van een BOG tot het voeren van onderhandelingen over
een nieuwe, aan de gewijzigde samenstelling van de communautaire onderneming
of groep aangepaste overeenkomst niet worden afgedwongen. Deze leden zijn
dan ook vooralsnog van mening dat in dat geval instelling van een BOG moet
kunnen worden gevorderd door ten minste de helft van de werknemers van de
geïncorporeerde vestiging/onderneming of door een vakbond. Graag een
reactie van de regering hierop. Artikel 11, zevende lidDe leden van de CDA-fractie achten het vanuit een oogpunt van eenvoud
en duidelijkheid gewenst dat de bepalingen omtrent informatieverschaffing
in één artikel opgenomen worden. De verplichtingen van het hoofdbestuur
omtrent informatieverschaffing staan zowel in artikel 11 als in artikel 19.
Wat is de ratio hierachter?Deze leden willen voorts gaarne vernemen hoe andere lidstaten artikel
18 van de richtlijn in hun nationale wetgeving omgezet hebben in het bijzonder
lid 2?Deze bepaling strekt tot uitvoering van artikel 8, tweede lid, van de
richtlijn. De vakcentrales vragen zich af of de lidstaten inderdaad gehouden
zijn aan deze bepaling in hun wetgevingen gevolg te geven. De leden van de
D66-fractie verzoeken de regering hierop te reageren.De leden van de fractie van D66 hechten zeer aan het recht op informatie
en zijn van mening dat recht op het verkrijgen van informatie zo min mogelijk
beperkt mag worden. Indien de lidstaten verplicht zijn deze voorziening in hun wetgeving op
te nemen dient dit naar de mening van de leden van de D66-fractie zo beperkt
mogelijk te geschieden zodat het informatiebelang van de EORb zo min mogelijk
geschaad wordt en dus de uitzonderingen aan zo stringent mogelijke beperkingen
onderwerpt. De leden van de D66-fractie zijn dan ook van mening dat de gevallen
waarin een beroep op de uitzondering kan worden gedaan nader moet worden gespecificeerd
en dat er voorwaarden en beperkingen moeten worden vastgesteld. Artikel 14De leden van de fractie van D66 merken op dat in artikel 5 lid 4 van de
richtlijn wordt bepaald dat de samenstelling van een BOG en het tijdstip waarop
de vergadering zal worden gehouden bekend wordt gemaakt aan de «plaatselijke
besturen». De huidige formulering van artikel 14 bevat deze laatste
woorden niet, hetgeen wellicht de indruk wekt dat een andere regeling is beoogd.
Graag een reactie van de regering. Artikel 15De leden van de D66-fractie vragen de regering of de in sub a genoemde
termijn van 6 maanden ingaat op het moment waarop het verzoek is ontvangen
door de vestiging (artikel 8, lid 2) of begint de termijn te lopen vanaf het
moment waarop het hoofdbestuur het verzoek heeft ontvangen? Hetzelfde geldt
voor de termijn van drie jaar in sub b.De leden van de D66-fractie vragen de regering wanneer er sprake is van
«er blijk van geven» niet te zullen onderhandelen.In sub b wordt verwezen naar de in artikel 11, lid 1 genoemde overeenkomst.
Deze moet worden gesloten binnen 3 jaar. De leden van de D66-fractie vragen
de regering of het in artikel 11 lid 3 genoemde reglement, waarover ook zal
moeten worden onderhandeld, een onderdeel vormt van die overeenkomst. Met
andere woorden kan er sprake zijn van een overeenkomst in de zin van sub b
indien nog geen overeenstemming is bereikt over het regelement? Graag een
reactie van de regering. Artikel 17Het is de leden van de CDA-fractie niet duidelijk waarom in dit artikel
gesproken wordt over «aanwijzen» of «kiezen» van de
leden van de EOR. Deze leden gaan er vanuit dat leden van de EOR gekozen worden.
Het is deze leden voorts niet duidelijk om welke redenen een aanwijzing ingetrokken
kan worden. Artikel 19, tweede lidDe leden van de fractie van D66 constateren dat de derde volzin van lid
2 spreekt van «de onderneming» in plaats van «de communautaire
onderneming». Deze leden vragen de regering of een verschil is beoogd.
In de bijlage bij de richtlijn wordt onder 2 gesproken over de «vermoedelijk
ontwikkeling van de activiteiten, produktie en afzet», terwijl in lid
2 wordt gesproken van de «vermoedelijke ontwikkeling van de produktie
en afzet». Ook hier vragen de leden van de fractie van D66 of een wijziging
is beoogd.De bijlage bij de richtlijn bepaalt verder dat de vergadering in het bijzonder
ook betrekking heeft op de «inkrimping of sluiting van ondernemingen,
vestigingen of belangrijke onderdelen daarvan». In lid 2 wordt echter
slechts gesproken van de «inkrimping of sluiting van vestigingen».
Deze leden vragen of de reikwijdte van de bepaling bewust is beperkt. De leden van de D66-fractie constateren dat in de eerste zinsnede van
lid 4 het woord «communautaire» voor ondernemingen ontbreekt en
in lid 8 dient naar de mening van deze leden het woord «Europese»
te worden ingevoerd voor het woord «ondernemingsraad».De leden van de RPF-fractie vragen om een nadere toelichting bij de bepaling
dat «tenminste één lid van het hoofdbestuur in persoon
aanwezig» moet zijn. Waarom zou dit niet een vertegenwoordiger van het
hoofdbestuur kunnen zijn? Artikel 19, zevende lidVoor wat betreft faciliteiten en achterbanraadpleging is het wetsvoorstel
in de ogen van de leden van de PvdA-fractie ronduit mager. Waarom zijn er
geen grensoverschrijdende bijeenkomsten van EOR-leden op kosten van de onderneming
mogelijk? Hoe kan achterbanraadpleging – eventueel via de ondernemingsraden –
plaatsvinden?De vakcentrales stellen dat de communicatie met de achterban, voorzover
deze bestaat uit werknemersvertegenwoordigers die zelf ook aan een geheimhoudingsplicht
zijn gebonden of kunnen worden gebonden onnodig wordt belemmerd door de geheimhoudingsregeling
van artikel 4, lid 4. Naar hun mening moet de regeling zo worden ingericht,
dat de geheimhoudingsplicht jegens de werknemersvertegenwoordigers van de
vestigingen en dochterondernemingen niet geldt indien deze zich (collectief)
tot geheimhouding hebben verbonden.De leden van de D66-fractie vinden een goede communicatie met de achterban
heel belangrijk en zijn van mening dat deze zo min mogelijk moet worden belemmerd.
Deze leden vragen de regering dan ook hier uitvoerig op in te gaan. Artikel 23De leden van de fractie van D66 zijn, met de vakcentrales, van mening
dat ingeval van overeenstemming tussen de BOG en het hoofdbestuur het aan
de partijen bij de overeenkomst vrij staat de aanwijzing van de werknemersvertegenwoordigers
te regelen op een wijze die hun goeddunkt.Slechts voor het geval geen overeenstemming wordt bereikt – of de
overeenkomst op dit punt geen uitsluitsel geeft – en derhalve moet worden
teruggevallen op de subsidiaire voorschriften, is er reden voor een dwingend
voorschrift als in artikel 23 gegeven. Graag een reactie van de regering. Artikel 24Deze bepaling wijkt op een aantal punten af van artikel 13 van de richtlijn.
Zo volgt uit de richtlijn dat sprake moet zijn van een enkele overeenkomst.
Verder volgt uit de richtlijn dat deze overeenkomst betrekking moet hebben
op alle werknemers. Dit laatste wordt niet duidelijk tot uitdrukking gebracht
in artikel 24. De leden van de D66-fractie stellen voor dat er naar enkele
bepalingen van artikel 13 van de richtlijn kan worden verwezen. Dit voorkomt
dat de discussies die thans in de literatuur worden gevoerd over artikel 13
van de richtlijn opnieuw moeten worden gevoerd naar aanleiding van (de daarvan
op veel punten afwijkende tekst van) artikel 24 van het wetsvoorstel. Graag
een reactie van de regering. Dit artikel stelt niet als voorwaarde voor vrijstelling van de toepassing
van de wet, dat de overeenkomst voorziet in de mogelijkheid voor werknemersvertegenwoordigers
om – op kosten van de onderneming – grensoverschrijdend bijeen
te komen voor beraad over aangelegenheden van gemeenschappelijk belang. De
leden van de D66-fractie achten dit met de vakcentrales een ernstige tekortkoming,
omdat zij het wezen van de richtlijn raakt, waaraan onder geen beding mag
worden getornd.De vakcentrales zijn van mening dat ingeval van een overeenkomst als bedoeld
in artikel 24 wel de in artikel 4 geregelde rechtsbescherming van overeenkomstige
toepassing moet zijn. Met name de ontslagbescherming kan namelijk niet op
evenwaardige wijze bij overeenkomst worden geregeld. De leden van de fractie
van D66 delen deze mening en vragen een reactie van de regering.In artikel 24 lid 2 is bepaald, voor het geval van een reeds voor de inwerkingtreding
van de wet gesloten overeenkomst, dat in zulke overeenkomsten binnen 5 jaar
een voorziening moet worden opgenomen met het oog op wijzigingen in de samenstelling
van de communautaire onderneming of groep. De leden van de D66-fractie zijn,
met de vakcentrales, van mening dat de termijn van 5 jaar wel erg lang is
en vragen de regering of dit niet bijvoorbeeld op 3 jaar kan worden gesteld.De leden van de D66-fractie vragen of een overeenkomst waarin wordt vastgelegd
dat aan de richtlijn geen uitvoering wordt gegeven, als een overeenkomst in
de zin van artikel 24 kan gelden. Graag een reactie van de regering hierop. SlotopmerkingTenslotte vragen de leden van de PvdA-fractie de regering in een bijlage
bij de nota naar aanleiding van het verslag overzichtelijk te maken waar het
wetsvoorstel EOR afwijkt van het wetsvoorstel wijziging WOR (24 615),
dat momenteel bij de Kamer in behandeling is. De voorzitter van de commissie,De JongDe griffier voor dit verslag,Tielens-Tripels XNoot1Samenstelling: Leden: Doelman-Pel (CDA), Biesheuvel (CDA), Vliegenthart
(PvdA), ondervoorzitter, De Jong (CDA), voorzitter, Scheltema-de Nie (D66),
Van Middelkoop (GPV), Schimmel (D66), Rosenmöller (GroenLinks), Van Zijl
(PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Middel (PvdA), Van Hoof (VVD), Boogaard
(Groep Nijpels), Noorman-den Uyl (PvdA), Vreeman (PvdA), Adelmund (PvdA),
Dankers (CDA), Giskes (D66), Marijnissen (SP), Essers (VVD), Van der Stoel
(VVD), Van Dijke (RPF), Bakker (D66), Klein Molekamp (VVD) en Van Blerck-Woerdman
(VVD). Plv. leden: Soutendijk-van Appeldoorn (CDA), Esselink (CDA), Sterk
(PvdA), Terpstra (CDA), Van Rooy (CDA), Van der Vlies (SGP), Fermina (D66),
Rabbae (GroenLinks), Van der Ploeg (PvdA), Wolters (CDA), Dijksma (PvdA),
M. M. H. Kamp (VVD), Nijpels-Hezemans (Groep Nijpels), Kalsbeek-Jasperse (PvdA),
Van Nieuwenhoven (PvdA), Apostolou (PvdA), Ten Hoopen (CDA), Van Boxtel (D66),
vacature CD, J. M. de Vries (VVD), B. M. de Vries (VVD), Leerkes (U55+), Van
Vliet (D66), Hofstra (VVD) en Hoogervorst (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24641-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl