Wijziging Huisvestingswet, Woningwet e.a. i.v.m. integratie woonwagen- en woonschepenregelgeving; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25333, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

16-05-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25333 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI Algemeen deel § 1. Inleiding§ 2. Deregulering van overgebleven bepalingen
in de Woonwagenwet 1. De verplichting voor gemeenten een woonwagencentrum
in stand te houden (art. 2)2. De bevoegdheid van de provincies om een woonwagenplan
vast te stellen (art. 4a), de bevoegdheid van de provincies om tijdelijk ontheffing
te verlenen voor standplaatsen buiten een centrum (art. 11 en 11a) en de bevoegdheid
van de provincies om een woonwagen te ontruimen, te sluiten en te slopen (art.
32 e.v.)3. De bevoegdheid van de gemeenten om voor het gebruik
van een standplaats retributie (staangeld) te heffen in plaats van huur te
innen (art. 9) 4. De bevoegdheid van de gemeenten om (voor onbepaalde
tijd of tijdelijk) ontheffing te verlenen voor het aanleggen van standplaatsen
buiten een centrum (art. 10 e.v.)5. Het afstammingsbeginsel; de bevoegdheid van de provincies
tot het toetsen van de doelgroep (art 14 e.v.)6. De bevoegdheid van gemeenten om illegaal geplaatste
woonwagens naar een standplaats binnen of buiten de gemeentegrens te verslepen
(art. 61)§ 3. Voorrangsregeling in het kader van het
deconcentratiebeleid § 4. Regels ten aanzien van ligplaatsen voor
woonschepen§ 5. Wijzigingen in andere wetten De WoningwetDe Huursubsidiewet, de Wet voorzieningen gehandicapten
en de Wet op de openluchtrecreatie§ 6. Financiële gevolgen§ 7. OverlegARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I A WoonschipLigplaatsStandplaatsWoonwagenB en CEFGArtikel II AArtikelen III en IVArtikel V Eerste lidTweede lidDerde lidVierde lidVijfde lidZesde lidZevende lidAchtste lidArtikel VIArtikel VIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25333Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 333Wijziging van de Huisvestingswet, de Woningwet en enige andere wetten
in verband met de integratie van de woonwagen- en woonschepenregelgevingnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING I Algemeen deel § 1. InleidingHet onderhavige wetsvoorstel heeft ten doel de integratie van de regelgeving
voor woonwagenbewoners in de reguliere wetgeving te voltooien. Tevens worden
regels ten aanzien van ligplaatsen voor woonschepen in de reguliere wetgeving
opgenomen. Tegelijkertijd worden de Woonwagenwet en de Wet op Woonwagens en
Woonschepen ingetrokken.In de Notitie wetgeving wonen op een standplaats in de jaren negentig
(kamerstukken II 1990/91, 22 059, nr. 13) is, voortvloeiende uit de beleidsvoornemens
in de Nota volkshuisvesting in de jaren negentig (kamerstukken II 1988/89,
20 691, nrs. 2–3), het voornemen aangekondigd de Woonwagenwet in
te trekken. Woonschepen, ligplaatsen, woonwagens en standplaatsen behoren
tot de laatste onderdelen van de volkshuisvesting die nog niet volledig onder
het reguliere huisvestings- en ruimtelijke-ordeningsbeleid zijn gebracht.In afwachting van het in 1987 aan de vaste commissie voor het minderhedenbeleid
van de Tweede Kamer reeds toegezegde evaluatierapport over het totale woonwagenbeleid
is het voornemen tot intrekking van de Woonwagenwet enige tijd uitgesteld.
Medio 1992 heeft de Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur de opdracht
verleend tot het verrichten van de evaluatie. Het evaluatierapport, getiteld
«Woonwagenbeleid, 20 jaar later halverwege», is medio 1994 verschenen
en op 9 februari 1995 in een Algemeen Overleg met de vaste commissie voor
Binnenlandse Zaken van de Tweede Kamer besproken.Uit het evaluatierapport blijkt dat in het algemeen de kwaliteit van deze
woonvorm enorm vooruit is gegaan en dat de huidige woonsituatie niet of nauwelijks
van invloed is op de maatschappelijke positie van de groep woonwagenbewoners
als geheel.De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken toonde zich door de positieve
ontwikkelingen van deze woonvorm en het feit dat de huisvestingssituatie nog
slechts een mineure rol speelt bij het inlopen van de maatschappelijke achterstand,
voorstander van een volledige «normalisatie» van het
huisvestingsbeleid voor woonwagenbewoners (kamerstukken II 1994/95, 23 901,
nr. 13). § 2. Deregulering van overgebleven bepalingen
in de Woonwagenwet Bij eerdere wijzigingen van de Woonwagenwet en andere wetten zijn de toewijzing
van standplaatsen, het reguliere bouwvergunningenstelsel, de huur- en huurprijsbescherming
en het subsidiestelsel reeds opgenomen in reguliere wet- en regelgeving (nl.
in de Huisvestingswet, de Woningwet, het Bouwbesluit, de Huurprijzenwet woonruimte,
de Wet op de huurcommissies, het Burgerlijk Wetboek en in het Besluit woninggebonden
subsidies).Er resteert nog een aantal bepalingen in de Woonwagenwet dat thans voor
deregulering in aanmerking komt. Het betreft de volgende onderwerpen: 1. De verplichting voor gemeenten een woonwagencentrum
in stand te houden (art. 2)De gemeenten zijn primair verantwoordelijk voor het volkshuisvestingsbeleid,
waarvan de huisvesting van woonwagenbewoners onderdeel uitmaakt en waarbij
alle burgers gelijk dienen te worden behandeld. Deze zorg voor het voorzien
in passende woonruimte behelst het treffen van de benodigde maatregelen ten
behoeve van een goede huisvesting voor hun ingezetenen, ongeacht of zij in
een woning, een woonwagen of op een woonschip willen wonen. Deze verantwoordelijkheid
houdt ook in dat een wettelijke verplichting voor een gemeente om een woonwagencentrum
in stand te houden niet meer noodzakelijk is.De toegelaten instellingen (woningbouwcorporaties) zijn al verantwoordelijk
voor de uitvoering van de lokale huisvesting van de doelgroep woonwagenbewoners
(geregeld in het Besluit beheer sociale-huursector) en dienen zorg te dragen
voor de aanleg van standplaatsen en het beschikbaar stellen van huurwoonwagens.
Op grond van deze verantwoordelijkheden behoren gemeenten beheer en eigendom
van bestaande standplaatsen en huurwagens over te dragen aan de toegelaten
instellingen. Door wijziging van artikel 75, tweede lid, van de Woningwet
verkrijgen de toegelaten instellingen ook het primaat bij de aanleg van standplaatsen
en de bouw van huurwoonwagens. 2. De bevoegdheid van de provincies om een woonwagenplan
vast te stellen (art. 4a), de bevoegdheid van de provincies om tijdelijk ontheffing
te verlenen voor standplaatsen buiten een centrum (art. 11 en 11a) en de bevoegdheid
van de provincies om een woonwagen te ontruimen, te sluiten en te slopen (art.
32 e.v.)Ten gevolge van de herverdeling van de verantwoordelijkheden binnen de
volkshuisvesting is het niet meer passend de provincie extra bevoegdheden
te geven ten aanzien van het voorzien in woonruimte voor een specifieke groep
burgers.Het provinciaal woonwagenplan bood de provincies de mogelijkheid om aan
de gemeenten een taakstelling op te leggen met betrekking tot het te realiseren
aantal standplaatsen. De looptijd van de meeste provinciale woonwagenplannen
is inmiddels verstreken. Provinciale staten hebben, vooruitlopend op de komende
situatie, vrijwel geen nieuwe plannen meer opgesteld en de bestaande plannen
zijn niet meer herzien.De instrumenten die de provincies ten behoeve van de woonwagenbewoners
ter beschikking blijven, te weten de Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO),
de Huisvestingswet en de Woningwet, zijn gelijk aan die voor de andere huisvestingsvormen.
Bestuurlijk gezien worden deze voldoende geacht voor de provincies om invulling
te geven aan hun verantwoordelijkheid voor het reguliere volkshuisvestingsbeleid,
waartoe nu ook de zorg voor de woonwagenbewoners behoort. 3. De bevoegdheid van de gemeenten om voor het gebruik
van een standplaats retributie (staangeld) te heffen in plaats van huur te
innen (art. 9) Met de intrekking van de Woonwagenwet komt de bijzondere wettelijke grondslag
voor het door een gemeenteraad opstellen van een retributieverordening ten
behoeve van standplaatsen te vervallen. Zoals de Woonwagenwet bepaalde, diende
de gemeenteraad een retributieverordening vast te stellen indien de gemeente
géén huurovereenkomst heeft gesloten met de gebruiker van de
standplaats. De gemeente had dus de keuze tussen de privaatrechtelijke weg
(een huurovereenkomst) en de publiekrechtelijke weg (de retributieverordening).
Indien een gemeente na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel vast wenst te
houden aan een retributieverordening om een vergoeding voor standplaatsen
te krijgen, kan dat op basis van de autonome verordenende bevoegdheid van
de gemeenteraad (artikel 149 Gemeentewet).In het kader van de integratie van de regelgeving ligt het echter in de
rede om ook met woonwagenbewoners huurovereenkomsten af te sluiten, nu voor
deze bewoners aangesloten wordt bij de reguliere regelgeving op het gebied
van de volkshuisvesting. Een huurovereenkomst voor het gebruik van een standplaats
biedt tevens een betere rechtspositie voor de bewoner, omdat hij dan voor
de standplaats recht op huurbescherming heeft.Op grond van overgangsrecht blijven retributieverordeningen die gebaseerd
zijn op de Woonwagenwet nog tot zes maanden na inwerkingtreding van de wet
hun rechtskracht behouden, zodat gedurende deze periode een huurovereenkomst
kan worden gesloten met de woonwagenbewoner, dan wel een retributieverordening
op grond van de Gemeentewet kan worden vastgesteld. 4. De bevoegdheid van de gemeenten om (voor onbepaalde
tijd of tijdelijk) ontheffing te verlenen voor het aanleggen van standplaatsen
buiten een centrum (art. 10 e.v.)Een aparte regeling voor standplaatsen buiten een centrum is niet langer
noodzakelijk. Daartoe biedt de WRO voldoende mogelijkheden. Zo kan de gemeente
op basis van artikel 17 van de WRO voor ten hoogste 5 jaar vrijstelling verlenen
van de bepalingen van het bestemmingsplan, terwijl artikel 19 van de WRO de
mogelijkheid biedt tot het verlenen van een permanente vrijstelling. Daarmee
wordt tevens aangesloten bij de bezwaar- en beroepsmogelijkheden van de Algemene
wet bestuursrecht.Op grond van het overgangsrecht (artikel V) handelt de gemeente de voor
de intrekking van de Woonwagenwet ingediende aanvragen tot het verlenen van
ontheffing van het verbod om met een woonwagen een standplaats buiten een
centrum te hebben nog af op basis van de voorschriften van de Woonwagenwet.
Ten aanzien van standplaatsen waarvoor een ontheffing van tijdelijke aard
is verleend blijven de betreffende voorschriften van de Woonwagenwet van kracht
tot het moment dat de standplaats daadwerkelijk verlaten is. De gemeente dient
de standplaatsen waarvoor onder de Woonwagenwet voor onbepaalde tijd ontheffing
is verleend van het verbod om met een woonwagen een standplaats buiten een
centrum te hebben, binnen een termijn van vijf jaar op te nemen in het bestemmingsplan.
Deze termijn is te billijken, aangezien het niet wenselijk is dat de betreffende
voorschriften van de ingetrokken Woonwagenwet te lang van toepassing blijven
en de termijn van vijf jaar voldoende mogelijkheden biedt voor een gemeente
om de betreffende standplaatsen in een bestemmingsplan op te nemen. 5. Het afstammingsbeginsel; de bevoegdheid van de provincies
tot het toetsen van de doelgroep (art 14 e.v.)In de doelgroepomschrijving, gebaseerd op het afstammingsbeginsel, is
opgenomen wie in een woonwagen mag wonen. Het afstammingsbeginsel is de afgelopen
decennia diverse malen aangevochten bij de rechter, maar heeft zowel nationaal
als internationaal steeds de rechterlijke toets doorstaan.Het totale aantal standplaatsen is toegenomen van naar schatting 2 500
in 1974 tot circa 7 500 in 1996. Uit het in de inleiding reeds genoemde
evaluatierapport is, zoals gezegd, gebleken dat de huisvestingssituatie momenteel
nog slechts een ondergeschikte rol speelt in het inlopen van de maatschappelijke
achterstand van de woonwagenbewoners. Daarop heeft in de Tweede Kamer een
herbezinning op het afstammingsbeginsel plaats gevonden, die heeft geleid
tot het standpunt dat handhaving van het afstammingsbeginsel niet meer opportuun
is. Gelet hierop, en omdat de doelgroeptoetsing in de nieuwe verdeling van
verantwoordelijkheden niet langer een provinciale bevoegdheid zou behoren
te zijn, wordt het afstammingsbeginsel in dit wetsvoorstel niet meer gehandhaafd.Om te voorkomen dat ten gevolge van de schaarste aan nieuwe standplaatsen
in bepaalde gebieden de huidige woonwagenbewoners in een ongunstiger positie
komen te verkeren dan thans, wordt in de Huisvestingswet een voorrangsregel
opgenomen. Gemeenten kunnen zo bij de toewijzing van standplaatsen voorrang
verlenen aan woonwagenbewoners. Met het opnemen van deze voorrangsregeling
wordt tegemoet gekomen aan de wens van de Tweede Kamer (kamerstukken II 1994/95,
23 901, nr. 13, blz. 11). 6. De bevoegdheid van gemeenten om illegaal geplaatste
woonwagens naar een standplaats binnen of buiten de gemeentegrens te verslepen
(art. 61)De Woonwagenwet bood de gemeente de mogelijkheid om gebruik te maken van
het wegsleepartikel, indien zonder toestemming van burgemeester en wethouders
een standplaats werd ingenomen. Deze bepaling wordt thans niet meer nodig
geacht.Zoals bij paragraaf 2, onder 3 (huur of retributie) al gemeld is, kan
de gemeente voor het vragen van een vergoeding voor een standplaats kiezen
tussen de privaatrechtelijke weg (een huurovereenkomst) of de publiekrechtelijke
weg (een retributieverordening). Indien er vanuit het verleden (artikel 8
van de Woonwagenwet tot 15 juni 1992) geen duidelijk onderscheid bestaat tussen
een huurovereenkomst en een retributieverordening, omdat er op het moment
van het innemen van een standplaats niet expliciet behoefde te worden gekozen
tussen een privaatrechtelijke dan wel een publiekrechtelijke weg, dan zal
de gemeente na inwerkingtreding van deze wet de oplossing met de meeste waarborgen
voor de burger moeten kiezen. De voorkeur gaat in zo'n situatie uit naar een
huurovereenkomst.Indien de gemeente, gelijk aan de toegelaten instellingen, de privaatrechtelijke
weg bewandelt, en de woonwagenbewoner in gebreke blijft om de huur te voldoen,
geldt bij het niet voldoen van de huur door de woonwagenbewoner dezelfde ontruimingsprocedure
als voor andere bewoners waarmee een huurovereenkomst is gesloten. Ontruiming
zal dus altijd vooraf moeten worden gegaan door een procedure bij de rechter
tot ontbinding van de huurovereenkomst.Indien de gemeente echter kiest voor vaststelling van een retributieverordening
en de woonwagenbewoner blijft in gebreke om de retributie voor de standplaats
te voldoen, kan de gemeente op grond van artikel 125 van de Gemeentewet zonodig
door toepassing van bestuursdwang de woonwagen verwijderen. Dit
geldt ook indien een woonwagen zonder huisvestingsvergunning op een legale
standplaats staat en indien op of buiten een centrum met een woonwagen standplaats
wordt ingenomen en daarmee strijd ontstaat met de bouwvoorschriften en/of
het geldende bestemmingsplan.Een zorgvuldige belangenafweging zal er toe moeten leiden dat de gemeente
een weloverwogen besluit zal nemen tot verplaatsing van de wagen naar een
alternatieve locatie of opslag op de gemeentewerf. Bij gebrek aan alternatieve
locaties is een gezamenlijke aanpak met andere gemeenten te bevorderen, aangezien
slepen over de gemeentegrens slechts mogelijk is na toestemming van de betreffende
buurgemeente(n).Een eventueel in de Algemene plaatselijke verordening op te nemen parkeerexcesbepaling
is toepasbaar als er op grond van de openbare orde sprake is van een ongewenste
situatie, waarbij geen sprake is van permanente bewoning. Ook hier zal de
gemeente een grote zorgvuldigheid ten aanzien van de betreffende woonsituatie
in acht moeten nemen.In het voorafgaande zijn de diverse onderwerpen behandeld die thans nog
geregeld worden in de Woonwagenwet. Algemene conclusie is dat bij de gewenste
integratie van de specifieke woonwagenregelgeving in het reguliere huisvestingsbeleid
de verschillende volkshuisvestingsactoren de beschikking houden over voldoende
instrumenten (Woningwet, WRO, Huisvestingswet) om de zorg voor huisvesting
voor bewoners van woonwagens te kunnen realiseren.Voor één onderdeel, en dan nog slechts tijdelijk, wordt
voorgesteld voor woonwagenbewoners een uitzondering te maken op het reguliere
stelsel van de Huisvestingswet. Het betreft het verlenen van voorrang bij
de toewijzing van standplaatsen ter uitvoering van het deconcentratiebeleid. § 3. Voorrangsregeling in het kader van het
deconcentratiebeleid Zes centrumgemeenten hebben gebruik gemaakt van de mogelijkheid om de
afspraken tussen gemeenten, provincie en/of Rijk die in het kader van de uitvoering
van het deconcentratiebeleid zijn gemaakt, te nuanceren (kamerstukken II 1994/95,
23 901, blz. 11 en 12). De hier uit voortvloeiende afspraken en de ongewijzigde
afspraken ten aanzien van de andere regionale woonwagencentra moeten nog worden
nagekomen. De afspraken omvatten het opheffen van elf regionale woonwagencentra
waarvan gemeenten hebben aangegeven deze inderdaad op te heffen, het oplossen
van de knelpunten op zes regionale centra waarvan de gemeenten hebben aangegeven
dat zij onder voorwaarde van oplossing van die knelpunten geheel of in verkleinde
vorm kunnen blijven bestaan en het op termijn aanpassen of saneren van een
aantal kleine centra die geen regionale functie hebben. Deze beleidsafspraken,
die veelal waren verwoord in provinciale woonwagenplannen, kunnen op grond
van de WRO worden vastgelegd in streekplannen en bestemmingsplannen.Specifieke interventie is geboden waar het gaat om de toewijzing van standplaatsen
ter vervanging van de standplaatsen op die op te heffen of te verkleinen regionale
woonwagencentra. Voorgesteld wordt tijdelijk een voorrangsregeling in het
leven te roepen voor bewoners die als gevolg van het deconcentratiebeleid
moeten verhuizen van deze centra. Gelet op het feit dat er ook thans nog een
relatieve schaarste bestaat aan standplaatsen, is een dergelijke voorrangsregeling
te billijken. In de Huisvestingswet wordt een bepaling opgenomen die de in
de bijlage van het wetsvoorstel genoemde gemeenten die een opvangtaak hebben
ten aanzien van deze centra, verplicht een huisvestingsverordening op te stellen.
Bij de toewijzing van standplaatsen moeten de desbetreffende gemeenten
voorrang verlenen aan woonwagenbewoners die afkomstig zijn van deze centra.
Gemeenten die een verordening hebben, vullen de verordening zo nodig met dit
voorrangsaspect aan. De bepaling kent als tijdhorizon 1 januari 2003. Indien
het deconcentratieproces op 1 januari 2003 nog niet is voltooid, kan door
middel van een wetswijziging deze termijn worden verlengd en kan de bijlage
worden aangepast.Om verdere vertraging in de voortgang van het deconcentratieproces te
voorkomen, is artikel 26 van de Huisvestingswet, de zogenaamde vruchteloze
aanbieding, eveneens tot 1 januari 2003 niet van toepassing op standplaatsen
die gereserveerd worden voor de bewoners die moeten verhuizen van in de bijlage
genoemde centra. Een andere aanvrager kan dan na het verstrijken van de in
artikel 26 genoemde termijn van 13 weken geen beroep doen op het aan hem verstrekken
van een huisvestingsvergunning voor deze standplaats.Voorts is in artikel 82 van de Huisvestingswet bepaald dat de in de bijlage
genoemde gemeenten waarin een regionaal centrum is gevestigd, de te nemen
besluiten voor het ontruimen van de standplaats op dat centrum en het in gebruik
nemen of geven van een nieuwe standplaats tot 1 januari 2003 kunnen bundelen
tot één samenhangend besluit. Daarmee kan de betreffende gemeente
de besluitvorming coördineren en ontstaat er voor de mogelijkheid van
bezwaar en beroep een gebundeld besluit. § 4. Regels ten aanzien van ligplaatsen voor
woonschepenHet onderhavige wetsvoorstel voorziet er tevens in dat de specifieke wetgeving
voor woonschepen en ligplaatsen wordt ingetrokken. Om in de rechtsbescherming
van de woonschipbewoners te blijven voorzien, wordt een bepaling in de Huisvestingswet
opgenomen (artikel 88) die de strekking van artikel 31 van de Wet op Woonwagens
en Woonschepen onverkort voortzet. De over dat artikel bestaande jurisprudentie
blijft zodoende van praktisch belang. Op grond van deze jurisprudentie heeft
artikel 31 zich ontwikkeld tot een vorm van rechtsbescherming voor woonschipbewoners
die voorkomt, dat gemeenten woonschepen volledig van hun grondgebied weren
(Afdeling rechtspraak Raad van State, 25 april 1985, nr. R03.84 244,
APV Middelharnis). Artikel 31 kan echter niet de strekking hebben dat iedere
gemeente verplicht is plaatsen in te richten, die toereikend zijn voor elk
willekeurig aantal gegadigden (Hoge Raad 22 mei 1951, NJ 1951, 560 en Afdeling
rechtspraak Raad van State, 14 aug. 1980, AB 1981, 314).Uit de jurisprudentie blijkt voorts, dat niet uitsluitend gemeenteraden
doch ook provincies, waterschappen en Rijkswaterstaat bevoegd zijn bepalingen
vast te stellen betreffende de plaats, door woonschepen bij verblijf binnen
de gemeente in te nemen, mits deze bepalingen een eigen van de wet te onderscheiden
doel dienen (Hoge Raad 22 januari 1963, NJ 1963, 121; Hoge Raad 25 jan. 1966,
NJ 1966, 427; Afdeling rechtspraak Raad van State 22 oktober 1979, AB 1980,
460).Deze hiervoor genoemde bevoegdheid om ter behartiging van andere belangen
bepalingen vast te stellen welke de vrijheid tot het kiezen van een plaats
van verblijf eveneens inperken, mag echter niet zover gaan dat deze bepalingen
het recht van woonschipbewoners om in een bepaalde gemeente verblijfplaats
te kiezen geheel ondermijnen en aldus generlei ruimte laten voor toepassing
van de wet (Hoge Raad 2 april 1971, NJ 1971, 271). § 5. Wijzigingen in andere wetten De WoningwetBij de behandeling van een recente wijziging van de Woningwet (kamerstukken
II 1993/94, 23 248, nr. 4) is aan de Tweede Kamer toegezegd artikel 75,
tweede lid, van deze wet te wijzigen teneinde de verantwoordelijkheid voor
de realisering van standplaatsen en woonwagens primair bij de toegelaten instellingen
te leggen. In het Besluit beheer sociale-huursector (BBSH) is reeds expliciet
opgenomen dat de bouw van standplaatsen en woonwagens voor de doelgroep tot
de taak van de toegelaten instellingen behoort. Door intrekking van de Woonwagenwet
(waar de zorg voor de aanleg en bouw van standplaatsen en woonwagens nog primair
aan de gemeente is toegewezen) en de wijziging van artikel 75, tweede lid,
van de Woningwet, komt de verantwoordelijkheid voor de aanleg en bouw van
standplaatsen en woonwagens voor de doelgroep nu primair bij de toegelaten
instellingen te liggen. De Huursubsidiewet, de Wet voorzieningen gehandicapten
en de Wet op de openluchtrecreatieHet vervallen van de doelgroepbepaling en het opnemen van de begripsbepalingen
«woonwagen» en «standplaats» in de Huisvestingswet
heeft tot gevolg dat ook de Huursubsidiewet, de Wet voorzieningen gehandicapten
en de Wet op de openluchtrecreatie, waar zij verwezen naar de Woonwagenwet,
moeten worden aangepast. § 6. Financiële gevolgenDe financiële consequenties van het voorliggende wetsvoorstel zijn
zeer beperkt. Het intrekken van de Woonwagenwet en daarmee het vervallen van
enige specifieke taken van de provincies ten aanzien deze doelgroep levert
de provinciale besturen enige besparing op. § 7. OverlegOver het onderhavige wetsvoorstel, met name waar het de intrekking van
de Woonwagenwet betreft, is overleg gepleegd met de Vereniging van Nederlandse
Gemeenten (VNG), het Interprovinciaal Overleg (IPO), het Landelijk Platform
van Woonwagenbewoners en Zigeuners (LPWZ) en het Inspraakorgaan Woonwagenbewoners
Rom en Sinti (IWRS).De VNG en het IPO stemmen in met de lijn zoals die in het voorliggende
voorstel is gekozen. Zowel de VNG als het IPO heeft toegezegd te zullen bevorderen
dat de afspraken tussen provincies, gemeenten en/of Rijk die in het kader
van de uitvoering van het deconcentratiebeleid zijn gemaakt, worden nagekomen.De VNG acht een zo spoedig mogelijke inwerkingtreding een goede zaak.
Hiermee wordt recht gedaan aan het standpunt van de VNG dat de huisvesting
van woonwagenbewoners een algemene taak is van de gemeenten en toegelaten
instellingen, waarvoor geen afzonderlijke regelgeving vereist is.Het IPO is van mening dat de Woonwagenwet wat betreft het provinciaal
instrumentarium alleen kan worden ingetrokken als tegelijkertijd een zogenaamd
taakverwaarlozingsartikel in de Woningwet wordt opgenomen. Een dergelijk voorschrift
zou de provincies de bevoegdheid moeten geven om, als een gemeente naar het
oordeel van de provincie in onvoldoende mate voorziet in de huisvesting van
woonwagenbewoners, op kosten van de gemeente in de fysieke aanleg van één
of meer standplaatsen te voorzien. Dit voorstel is niet overgenomen. Het opnemen van het taakverwaarlozingsartikel
past niet binnen de verdeling van verantwoordelijkheden binnen het huisvestings-
en ruimtelijke ordeningsbeleid. De huidige sanctiemogelijkheden in de WRO
en de Huisvestingswet bieden de provincies voldoende mogelijkheden om zo nodig
corrigerend op te treden.Het LPWZ betreurt de intrekking van de Woonwagenwet en daarmee de afschaffing
van het afstammingsbeginsel op dit moment. Het platform vreest dat de woonwagenbevolking
als afzonderlijke minderheidsgroepering niet meer herkenbaar zal zijn, waardoor
het achterstandsbeleid op andere gebieden in gevaar dreigt te komen. Het LPWZ
realiseert zich echter dat vanuit volkshuisvestelijke optiek handhaving van
de Woonwagenwet en het afstammingsbeginsel niet meer realistisch is.Het LPWZ is per 1 januari 1996 opgeheven. Het IWRS heeft met ingang van
1 januari 1996 de inspraakfunctie van het LPWZ overgenomen. Het IWRS onderschrijft
het standpunt van het LPWZ. Het is van mening dat huisvesting (nog) niet los
van het gehele woonwagenbeleid kan worden gezien. Men bepleit een adequate
voorrangsregeling voor de huidige woonwagenbewoners bij de toewijzing van
standplaatsen. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I A WoonschipDe omschrijving van het begrip «woonschip» is direct ontleend
aan de in de Wet op Woonwagens en Woonschepen gehanteerde omschrijving van
dat begrip. LigplaatsOp grond van artikel 5:20 van het Burgerlijk Wetboek omvat grond tevens
het water dat zich op de grond bevindt en niet in open gemeenschap staat met
water op eens anders erf. Bij de definitie van het begrip «ligplaats»
is daarom gekozen voor de neutrale omschrijving «een plaats in het water».
Hierbij is het dus niet relevant wie de eigenaar is van de grond onder dit
water. Dit kan zowel een rechtspersoon (gemeente, provincie, waterschap, Rijk)
als een natuurlijke persoon zijn.De ligplaats dient bestemd (bestemmingsplan) of aangewezen te zijn (o.a.
Woonschepenverordening, Havenverordening of Algemene plaatselijke verordening)
om door woonschepen te worden ingenomen. Het gaat hier niet om tijdelijke
ligplaatsen zoals wachtplaatsen bij sluizen e.d.De gemeente kan de bestemde of aangewezen plaatsen in haar stelsel van
woonruimteverdeling opnemen, voor zover de gemeente in de huisvestingsverordening
heeft bepaald dat ligplaatsen niet voor bewoning in gebruik mogen worden genomen
of gegeven zonder huisvestingsvergunning. StandplaatsVoor het begrip «standplaats» is zowel aangesloten bij de
Wet van 15 december 1993 houdende wijziging van de Woningwet en de Woonwagenwet
(Stb. 711) als bij de Wet van 14 februari 1994, houdende wijziging
van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en het Burgerlijk
Wetboek in verband met de uitbreiding van de huurprijs- en huurbescherming
tot overeenkomsten van huur en verhuur van woonwagens en woonwagenstandplaatsen
(Stb. 133).Artikel 1, eerste lid, onderdeel e, onder 1°, verwijst naar de definitie
van standplaats in artikel 1, eerste lid, onderdeel h, van de Woningwet. Deze
definitie luidt: «een standplaats is een kavel, bestemd voor het plaatsen
van een woonwagen, waarop voorzieningen aanwezig zijn die op het leidingnet
van de openbare nutsbedrijven, andere instellingen of van gemeenten kunnen
worden aangesloten». WoonwagenVoor de omschrijving van het begrip «woonwagen» is aangesloten
bij de omschrijving van dat begrip in artikel 1, eerste lid, onder e, van
de Woningwet. B en CHet toevoegen van een derde lid aan artikel 2 is noodzakelijk om te bewerkstelligen
dat de in de bijlage genoemde gemeenten, die een taak hebben in het kader
van het deconcentratiebeleid, hun verantwoordelijkheid nemen ten aanzien van
het huisvesten van woonwagenbewoners die afkomstig zijn van het in de bijlage
genoemde regionale centrum. De in de bijlage opgenomen centra betreffen centra
met te saneren of te deconcentreren standplaatsen. De betrokken gemeenten
dienen voor het in gebruik nemen of geven van een woonwagen op een standplaats
binnen zes maanden na inwerkingtreding van deze wet (artikel VI) een huisvestingsverordening
vast te stellen en de in artikel 2, derde lid, genoemde voorrangsregel in
hun verordening op te nemen, dan wel een reeds bestaande huisvestingsverordening
overeenkomstig vorengenoemd artikellid aan te passen.Indien echter een van de in de bijlage genoemde gemeenten behoort tot
een samenwerkingsgebied als bedoeld in artikel 1, onder b, van de Kaderwet
bestuur in verandering, voorziet het bestuur van een regionaal openbaar lichaam,
als bedoeld in hoofdstuk 2 van die wet, in de vaststelling dan wel aanpassing
van de in het derde lid bedoelde verordening.Deze verplichting geldt in principe tot 1 januari 2003. Zo nodig, als
het deconcentratieproces nog niet is voltooid, kan die termijn worden verlengd
en kan de bijlage worden aangepast.Artikel 5, tweede volzin, regelt dat in de in de bijlage genoemde gemeenten
tot 1 januari 2003 een huisvestingsvergunning voor een standplaats is vereist
voor het in gebruik nemen of geven van een woonwagen. EOmdat onder woonruimte mede een standplaats begrepen wordt, heeft artikel
26 ook betrekking op de vruchteloze aanbieding van een standplaats. Dit betekent
dat als een standplaats voor ten hoogste 13 weken vruchteloos is aangeboden,
iedere aanvrager een huisvestingsvergunning voor die standplaats kan krijgen.De procedure van vruchteloze aanbieding heeft ongewenste consequenties
voor het deconcentratiebeleid (zie ook Rechtbank Maastricht, 27 juni 1996,
nrs. 95/2573 en 95/2574: «Artikel 26 is ook van toepassing als de betreffende
standplaats is aangeboden ter uitvoering van de opheffing van een regionaal
centrum»). Om deze reden is aan artikel 26 een vierde lid toegevoegd.
Dit lid regelt dat het eerste lid, dat de vruchteloze aanbieding
regelt, tot 1 januari 2003 niet geldt als de leegstaande standplaats bestemd
is voor een woonwagenbewoner die met een woonwagen op een standplaats staat
die is gelegen op een van de in de bijlage genoemde centra. FArtikel 82 biedt aan de in de bijlage genoemde gemeenten waarin een regionaal
woonwagencentrum is gevestigd tot 1 januari 2003 de mogelijkheid om de te
nemen besluiten voor het opheffen van de standplaats op dat centrum en het
in gebruik nemen of geven van een woonwagen op een nieuwe standplaats samen
te voegen tot één besluit. Daarbij kan gedacht worden aan de
verlening van een huisvestingsvergunning als bedoeld in artikel 5 en de intrekking
van een verleende ontheffing als bedoeld in artikel 10 van de Woonwagenwet.
Indien de betreffende gemeente voor het opheffen van de standplaats op het
regionale centrum en het in gebruik nemen of geven van een woonwagen op een
nieuwe standplaats nog andere besluiten moet nemen, kunnen deze eveneens onderdeel
uitmaken van dit gebundelde besluit. Deze gecoördineerde besluitvorming
heeft tot gevolg dat bezwaar en beroep zich concentreren op één
samenhangend besluit. GArtikel 88 wordt vervangen door een geheel nieuwe tekst. Het oorspronkelijke
eerste lid kan vervallen, daar dit rechtstreeks voortvloeit uit de Gemeentewet
en de Provinciewet. Het oorspronkelijke tweede lid dat regelt dat bepalingen
van verordeningen tot een jaar na in werking treden van de wet (1 juli 1994)
van kracht blijven, is uitgewerkt en kan eveneens vervallen.Artikel 88, zoals dit artikel komt te luiden na inwerkingtreding van dit
wetsvoorstel, heeft betrekking op woonschepen en ligplaatsen.Opgemerkt zij, dat de gemeenteraad op grond van haar autonome bevoegdheid
in principe vrij is regels te stellen ten aanzien van woonschepen en ligplaatsen.
De raad kan dit doen in een verordening (in de praktijk gebeurt dit veelal
op een ligplaatsenkaart in de bijlage behorende bij de verordening) of in
een bestemmingsplan. Dit artikel 88, waarmee beoogd is doel en strekking van
artikel 31 van de Wet op Woonwagens en Woonschepen alsmede de terzake gevormde
jurisprudentie onverkort voort te zetten, doorbreekt die autonome bevoegdheid
ten dele. In dit artikel wordt namelijk bepaald dat ten aanzien van ligplaatsen
geen algeheel verbod kan worden opgenomen om woonschepen te weren.Duidelijkheidshalve, de verdeling van de ligplaatsen zelf (woonruimteverdeling)
wordt bestreken door artikel 5, juncto artikel 1, derde lid, van de Huisvestingswet. Artikel II ADe wijziging van artikel 75, tweede lid, van de Woningwet bewerkstelligt
dat de toegelaten instellingen het primaat bij de bouw van standplaatsen en
woonwagens verkrijgen, waarmee de eerste verantwoordelijkheid voor standplaatsen
en woonwagens nu in zijn geheel bij de toegelaten instellingen wordt neergelegd.
Bij de behandeling van de wijziging van de Woningwet en de Woonwagenwet is
dit aan de Tweede Kamer toegezegd (kamerstukken II 1993/94, 23 248, nrs.
4 en 5). Artikelen III en IVDeze artikelen voorzien in aanpassing van de in andere wetten voorkomende
verwijzingen bij de omschrijving van de begrippen «woonwagen»
en «woonschip» naar de in te trekken Woonwagenwet of de Wet op
Woonwagens en Woonschepen.Tevens wordt een onjuiste verwijzing in de Wet op de openluchtrecreatie
gecorrigeerd. Artikel V Eerste lidHier wordt voorzien in de integrale intrekking van de Woonwagenwet. Daarmee
wordt onder andere het in artikel 18 van de Woonwagenwet neergelegde afstammingsbeginsel
ingetrokken. Kortheidshalve zij verwezen naar het algemeen deel van de memorie
van toelichting, waar in hoofdstuk I, §2, onder 5 hier nader op wordt
ingegaan. Tweede lidBestaande woonwagenplannen komen met de intrekking van de Woonwagenwet
te vervallen. Zie hiervoor ook hoofdstuk I, §2, onder 2 van het algemeen
deel van de memorie van toelichting.De WRO biedt de mogelijkheid om de afspraken die in provinciale woonwagenplannen
zijn of waren opgenomen alsnog vast te leggen in streekplannen en bestemmingsplannen. Derde lidDe retributieverordeningen die op grond van de Woonwagenwet zijn vastgesteld,
blijven nog maximaal zes maanden na inwerkingtreding van deze wet van kracht.
Gedurende deze periode kan de gemeente een huurovereenkomst met de bewoner
afsluiten dan wel een retributieverordening vaststellen op grond van de Gemeentewet. Vierde lidDit lid regelt dat een ten tijde van inwerkingtreding van deze wet reeds
ingediende aanvraag voor een ontheffing tot het innemen van een standplaats
buiten een centrum als bedoeld in artikel 10 van de Woonwagenwet, danwel een
tegen een besluit omtrent ontheffing bij gedeputeerde staten ingesteld beroep
op grond van artikel 10a, nog zal worden afgedaan op grond van de desbetreffende
bepalingen van de Woonwagenwet.Zoals in hoofdstuk I, §2 onder 4 van het algemeen deel van de memorie
van toelichting is gemeld, is een aparte regeling voor standplaatsen buiten
een centrum niet langer noodzakelijk, aangezien de Wet op de Ruimtelijke Ordening
daartoe voldoende mogelijkheden biedt. Vijfde lidDeze bepaling regelt dat het regime van de Woonwagenwet van toepassing
blijft op een ontheffing die op grond van artikel 10 tijdelijk is verleend
tot het moment dat de standplaats daadwerkelijk verlaten is. Op grond van
deze bepaling is het ook mogelijk na afloop van de tijdelijke vergunning gebruik
te maken van de instrumenten van de Woonwagenwet (bijvoorbeeld van het wegsleepartikel). Zesde lidDit lid bepaalt dat standplaatsen waarvoor voor onbepaalde tijd ontheffing
is verleend (artikel 10 van de Woonwagenwet) onder het regiem van de Woonwagenwet
blijven vallen tot het tijdstip waarop de gemeenteraad deze standplaatsen
in het bestemmingsplan heeft opgenomen. De gemeenteraad dient binnen vijf jaar na inwerkingtreding van deze wet
een bestemmingsplan te hebben aangepast dan wel een bestemmingsplan te hebben
vastgesteld. Deze bepaling is dus ook van toepassing indien een standplaats
zich bevindt binnen de bebouwde kom, waarvoor de gemeenteraad geen bestemmingsplan
heeft vastgesteld. Daarmee wordt afgeweken van artikel 10 van de WRO, dat
een gemeenteraad immers niet verplicht tot vaststelling van een bestemmingsplan
voor de bebouwde kom. Indien een gemeente niet binnen vijf jaar na inwerkingtreding
van deze wet de betreffende standplaats(en) in het bestemmingsplan heeft opgenomen,
kunnen gedeputeerde staten direct overgaan tot vaststelling van het plan.
Ze hoeven dus niet eerst gebruik te maken van de opdracht dan wel aanwijzingsbevoegdheid
zoals opgenomen in artikel 37 van de WRO. Derhalve is alleen artikel 38, vierde
en vijfde lid, van de WRO van overeenkomstige toepassing verklaard. Zevende lidDeze bepaling ziet op tijdelijke ontheffingen (ten hoogste vier weken)
verleend door gedeputeerde staten. Op deze aanvragen zal geen beschikking
meer volgen. Artikel 11 van de Woonwagenwet was bedoeld voor acute situaties
en bood de mogelijkheid tot het verlenen van een tijdelijke ontheffing in
afwachting van een artikel 10 procedure (artikel 11a van de Woonwagenwet). Achtste lidDit lid geeft aan dat op aanvragen voor een bewoningsvergunning die vóór
de inwerkingtreding van deze wet zijn ingediend en waarop nog niet is beslist,
niet meer zal worden beschikt. Het verlenen van een vergunning heeft geen
zin meer nu met het intrekken van de Woonwagenwet ook de «doelgroeptoetsing»
komt te vervallen. Artikel VIOm de afbouw of sanering van regionale woonwagencentra voorspoedig te
laten verlopen, dienen de in de bijlage genoemde gemeenten, dan wel in voorkomend
geval het algemeen bestuur van een regionaal openbaar lichaam, binnen zes
maanden na de inwerkingtreding van deze wet de in artikel 2, derde lid, bedoelde
voorrangsregeling in een huisvestingsverordening op te nemen dan wel een reeds
bestaande huisvestingsverordening aan te passen.In het vierde lid is geregeld dat tot het moment dat de voorrangsregeling
in de verordening is opgenomen, de doelgroepbescherming niet komt te vervallen. Artikel VIIIn dit artikel wordt de Wet op Woonwagens en Woonschepen, die nog slechts
enige artikelen ten aanzien van woonschepen bevatte, ingetrokken. Hieronder
vallen artikel 1 (de definitiebepaling van woonschepen) en artikel 31 (de
bevoegdheid tot het stellen van regels ten aanzien van het aanwijzen van ligplaatsen
en de inning van gelden voor ligplaatsen op openbare plaatsen). Artikel 1
van de Wet op Woonwagens en Woonschepen is voor wat betreft de
woonschepen opgenomen in artikel 1, eerste lid, onderdeel c, van de Huisvestingswet.
De strekking van artikel 31 van de Wet op Woonwagens en Woonschepen is neergelegd
in artikel 88 van de Huisvestingswet. Dit laatste artikel voorkomt dat gemeenten
in een verordening een algeheel verbod opnemen om in de gemeente ligplaats
in te nemen met een woonschip.Verder wordt geregeld dat gemeentelijke verordeningen die op grond van
artikel 31 van de Wet op Woonwagens en Woonschepen vóór het
tijdstip van inwerkingtreding van deze wet zijn vastgesteld, worden aangemerkt
als verordeningen op grond van de Gemeentewet.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,D. K. J. Tommel 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25333-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl