Raad voor Economische en Financiële Zaken; Nota over de werkzaamheden van de EIB en de EBRD en hun onderlinge relatie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 21501-07, nr. 292

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-09-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

21501-07 nr. 292

01-09-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamNOTA NAAR AANLEIDING VAN ALGEMEEN OVERLEG1. Inleiding2. Actuele beleidskwesties2a. Wisselingen van kredietgevers2b. Doelmatigheid2c. Financiële steun aan Montenegro3. De EIB4. De EBRD5. De verhouding tussen de EIB en de EBRD
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 21501-07Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
21 501-07Ecofin-Raadnr. 292BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËNAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 1 september 2000Zoals toegezegd tijdens het Algemeen Overleg van 31 mei jl. met de Algemene
Commissie van Europese Zaken en de Vaste Commissies van Financiën, Sociale
Zaken en Werkgelegenheid, en Economische Zaken (21 501-07/21 501-18,
nr. 287), ontvangt u hierbij, mede namens mijn collega van Buitenlandse Zaken,
een nota over de werkzaamheden van de EIB en de EBRD en hun onderlinge relatie.De Minister van Financiën,G. Zalm NOTA NAAR AANLEIDING VAN ALGEMEEN OVERLEG1. InleidingMet belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van het Algemeen
Overleg van 31 mei 2000 dat de algemene commissie voor Europese Zaken, de
vaste commissie voor Financiën, de vaste commissie voor Sociale Zaken
en Werkgelegenheid en de vaste commissie voor Economische Zaken hebben gehad
met de Minister van Economische Zaken, de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
de staatssecretaris van Financiën en mijzelf over de Ecofin en de globale
richtsnoeren voor het economisch beleid van de Europese Unie.Daarbij heb ik in het bijzonder kennis genomen van de vragen die bij de
bespreking van de geannoteerde agenda voor de Ecofin Raad van 5 juni 2000
zijdens de fractie van D66 zijn gesteld inzake de Europese Investeringsbank
(EIB) en de Europese Bank voor Herstel en Ontwikkeling (EBRD). Het D66-fractielid
refereerde daarbij aan de ervaringen die zij bij een bezoek aan de EBRD had
opgedaan en die inhielden dat de EBRD met zorg constateert dat de EIB soms
financiële steun verleent aan bedrijven die daar totaal geen behoefte
aan hebben. Zij vroeg zich af of Nederland niet meer nadruk moet leggen op
een meer efficiënte besteding van de middelen door deze beide instellingen.
Tevens vroeg zij of financiële steun aan Montenegro wordt verleend en
of deze via de EIB wordt verstrekt.Ik heb bij het Algemeen Overleg al aangegeven de zorgen over de verhouding
tussen de EIB en de EBRD te delen. Ik heb toen toegevoegd dat het primaire
doel van de EIB naar mijn opvatting niet kan bestaan in het maken van zoveel
mogelijk omzet. Tevens heb ik gezegd dat de financiële steun aan Montenegro
waartoe de Europese Raad besloten heeft, mij politiek gezien opportuun lijkt.
Onderstaand geef ik een nadere uiteenzetting over de werkzaamheden van en
de verhouding tussen de beide instellingen zoals ik die bij het Algemeen Overleg
van 31 mei heb toegezegd.2. Actuele beleidskwestiesAlvorens meer algemeen in te gaan op de doelstellingen en werkwijzen van
de EIB en de EBRD stel ik het op prijs een drietal opmerkingen te maken over
enkele actuele beleidskwesties die beide instellingen betreffen.2a. Wisselingen van kredietgeversTen eerste zou ik willen opmerken dat het een aantal malen is voorgekomen
dat projecten in Middeneuropese landen die door de EBRD waren voorbereid,
uiteindelijk niet door deze bank zijn gefinancierd, maar door de EIB. De reden
van deze wisselingen was dat de desbetreffende kredietnemers eerst wilden
profiteren van de bijzondere expertise van de EBRD op het gebied van de voorbereiding
van projecten, maar vervolgens overstapten op de EIB omdat die een lagere
rente bood. Het is begrijpelijk dat zulke voorvallen bezorgdheid hebben gewekt
bij de EBRD; deze draagt hierdoor immers wel kosten, maar moet daarna toezien
dat de rente-inkomsten bij de EIB terecht komen. Het gaat hierbij echter om
incidentele voorvallen en niet om een algemene trend. Het risico van dit soort
concurrentie tussen beide instellingen is ook door de EIB gesignaleerd. Dit
kan worden vermeden door verbeterde samenwerking tussen beide instellingen.
Daarbij moet niet alleen worden gedacht aan verbeterde informatie-uitwisseling
inzake voorbereide projecten tussen beide banken, maar ook aan afspraken om
elkaar als cofinancier voor te dragen. Daarnaast is ook een meer algemene
samenwerking wenselijk, waarbij beide instellingen elkaar aanvullen. Voor
zulk een aanvulling zijn er alleszins mogelijkheden, gegeven het feit dat
de EBRD primair bedoeld is als bank ter bevordering van de transitie
van voormalige communistische landen tot democratische markteconomieën,
en de EIB als bank ter bevordering van de economische integratie van vooral
achtergebleven regio's, waaronder die in de landen die tot de EU willen toetreden.
Dit verschil in oriëntatie leidt ertoe dat de beide banken een van elkaar
verschillende expertise hebben en elkaar dus kunnen aanvullen. Ik heb er bij
beide instellingen op aangedrongen te streven naar zulk een verbeterde samenwerking.2b. DoelmatigheidTen tweede zou ik willen opmerken dat de vraag naar de doelmatigheid van
de middelenverstrekking van beide instellingen al lange tijd de aandacht van
de regering heeft. Wat de EBRD betreft, ben ik van mening dat deze instelling
wat dit betreft geen reden tot klagen vormt. Zij is er primair op gericht
projecten te financieren die duidelijk bijdragen aan de bevordering van de
transitie en daarenboven een duidelijke toegevoegde waarde hebben ten opzichte
van wat particuliere banken kunnen bieden. Daarbij is zij statutair verplicht
zich in hoofdzaak te richten op particuliere bedrijven en beginselen van gezond
bankbeleid te hanteren. De EBRD werkt aan deze taak met veel zorgvuldigheid.Wat de EIB betreft, is mede op Nederlands aandringen vastgelegd dat de
Bank alleen dan tot financiering van projecten kan overgaan als financiering
op de markt tegen redelijke of gelijkwaardige voorwaarden niet voorhanden
is. Dit beginsel van additionaliteit van Bankfinanciering is niet omstreden.
Bij de toepassing van dit beginsel is echter in sommige gevallen twijfel gerezen
over de zin van EIB-financiering. Zo heb ik bijvoorbeeld meermalen aangegeven
dat financiering door de EIB van projecten op het gebied van de telecommunicatie
dikwijls geen toegevoegde waarde oplevert, omdat hiervoor marktfinanciering
tegen redelijke voorwaarden beschikbaar is. Ook heeft Nederland meermalen
het standpunt verdedigd dat groei van de kredietverlening omwille van de groei
zelf geen doel kan zijn. De EIB heeft echter bij monde van haar President,
de heer Philippe Maystadt, zelf kenbaar gemaakt voorrang te willen geven aan
kwaliteitsverbetering van haar middelenverstrekking boven de groei ervan.
Zij heeft daartoe nieuwe initiatieven ontplooid, zoals op het gebied van de
innovatiebevordering en de bevordering van de economische integratie van Midden-
en Oosteuropese accessie-landen met de Europese Unie. Nederland steunt dit
beleidsuitgangspunt.2c. Financiële steun aan MontenegroTen derde nog een opmerking over de financiële steun aan Montenegro.
De Europese Raad heeft zulke steun in de gegeven politieke situatie wenselijk
geacht. De EBRD is momenteel echter niet in de positie om zulke steun te geven,
aangezien Montenegro deel uitmaakt van de Federale Republiek Joegoslavië,
die geen lid-staat van deze bank is. De EIB is echter gerechtigd om ook aan
landen buiten de Europese Unie krediet te verschaffen, waaronder aan landen
in Midden-en Oost-Europa krachtens een mandaat dat zij van de Europese Unie
gekregen heeft. Vandaar dat financiële steun aan Montenegro via de EIB
mogelijk is. Wel dient daartoe volgens de Statuten van de EIB de toestemming
van de centrale regering (dus in het geval van Montenegro: Belgrado) verkregen
te worden. Het is derhalve nog geen uitgemaakte zaak dat ook werkelijk van
deze mogelijkheid gebruik gemaakt kan gaan worden. 3. De EIBDe Europese Investeringsbank is in 1958 bij het Verdrag van Rome opgericht.
De zes landen die dit Verdrag indertijd hebben gesloten, werden alle aandeelhouders
van de Bank. Sindsdien is het aantal participerende lid-staten gestegen tot
vijftien als gevolg van nieuwe toetredingen tot de Europese Unie. Tevens is
het kapitaal van de Bank verhoogd tot thans euro 100 mrd. De vier grootste
lid-staten, Frankrijk, Duitsland, Italië en het Verenigd Koninkrijk,
hebben elk 17,7% van de aandelen. De in grootte vijfde aandeelhouder is Spanje
met 6,5%. Het aandeel van Nederland in het Bankkapitaal bedraagt 4,92%, evenveel
als dat van België.De Europese Investeringsbank heeft in 1999 voor een bedrag van ca. euro
32 mrd aan leningsovereenkomsten ondertekend, tegen euro 29,5 mrd in 1998.
Daarbij bereikte zij een winst in 1999 van euro 1,1 mrd bij een balanstotaal
van euro 201 mrd.Hoofddoelstelling van de Bank is de bevordering van investeringen die
bijdragen aan een versterking van de interne samenhang en een evenwichtige
economische ontwikkeling van de Europese Unie. Het grootste deel van de kredietverlening
van de EIB – ca. 70% – ligt daarbij bij de bevordering van de
economische ontwikkeling van achtergebleven regio's van de lid-staten. De
EIB verleent daartoe langlopende kredieten tegen een relatief lage rente.
Dat deze rente relatief laag kan zijn, wordt onder andere mogelijk gemaakt
door het feit dat de lid-staten garant staan voor de EIB-verplichtingen en
door het degelijke beleid van de Bank.De EIB beperkt zich echter niet tot kredietverlening aan achtergebleven
regio's. In navolging van de verzoeken van diverse Europese Raden financiert
zij tevens de zogenoemde Trans-Europese Netwerken (grensoverschrijdende verbindingen).
Op verzoek van de Europese Raad van Amsterdam van 1997 financiert de Bank
voorts investeringen op de gebieden onderwijs, gezondheidszorg, stadsvernieuwing,
milieu en bevordering van het midden- en kleinbedrijf. Deze laatste activiteiten
nemen dikwijls de vorm aan van kredieten aan banken of deelnemingen in fondsen
waarbij wordt afgesproken dat de betrokken gelden worden doorgeleend aan kleine
en middelgrote bedrijven. De Europese Raad van Keulen van juni 1999 heeft
de Bank opgeroepen haar activiteiten op dit gebied te versterken, en de Europese
Raad van Lissabon van maart 2000 heeft haar verzocht in dit kader prioriteit
te geven aan de kapitaalverschaffing aan het innoverende midden- en kleinbedrijf
en ten behoeve van de ontwikkeling van de toepassing van de moderne informatietechnologie.
De Bank heeft hiertoe een programma opgesteld, «Innovatie 2000 Initiatief»
genaamd, waarbij zij kredieten en risicokapitaal verschaft ten behoeve van
nieuwe acties op het gebied van informatienetwerken, opleiding en investeringen
in het innoverende bedrijfsleven.Behalve aan de lid-staten verstrekt de EIB goedkope leningen aan derde
landen. Hiermee is ongeveer 10% van haar kredietverlening gemoeid. Daarbij
gaat het onder andere om de gebiedsdelen overzee van de EU-lid-staten en de
ca. 70 voormalige koloniën van deze landen. De kredietverlening aan deze
gebieden wordt gegarandeerd door de lid-staten van de EU. Daarnevens verschaft
de EIB financieringen ten behoeve van andere landen in het Middellandse Zee-gebied,
Afrika, Azië, Latijns-Amerika en Midden- en Oost-Europa. Het kader van
deze activiteiten wordt gevormd door de mandaten die de Europese Unie hiertoe
aan de Bank heeft verstrekt. De laatste mandaatverstrekking vond begin 2000
plaats voor de periode tot 2007, en hierin zijn plafonds voor de door de EU
gegarandeerde kredietverlening aan de diverse gebieden vastgelegd. Bovendien
verstrekt de Bank voor eigen risico financieringen uit hoofde van haar zogenoemde
Pré-Accessie-faciliteit aan die landen die kandidaat zijn voor toetreding
tot de Europese Unie. Ook deze faciliteit is onlangs vernieuwd. De EIB heeft
voor deze activiteiten een eigen aparte reserve gevormd.De EIB verstrekt haar financiering voor een deel aan overheden of publieke instellingen. Naar uit bovenstaand overzicht blijkt, komen
echter ook particuliere bedrijven en banken als kredietnemer in aanmerking.
Zowel de publieke als de private sector hebben echter in beginsel ook toegang
tot de financiële markten. In vele gevallen kunnen private banken kredieten
verschaffen waarvan de voorwaarden niet duidelijk ongunstiger zijn dan die
welke de EIB vraagt. In zulke situaties heeft het geen zin als de EIB deze
banken concurrentie zou aandoen. Integendeel, pas dan wanneer financiering
van projecten door commerciële banken niet mogelijk is, of alleen tegen
voorwaarden die duidelijk ongunstiger zijn dan die welke de EIB kan bieden,
is EIB-financiering zinvol te achten. Dat is bijvoorbeeld het geval in gebieden
waar geen binnenlandse financiële markt ontwikkeld is, of voor projecten
waarvoor geen commerciële bank kredieten met een lange looptijd durft
te geven, of alleen tegen een prohibitief hoge rente.De Bank laat haar oordeel of EIB-financiering toegevoegde waarde oplevert,
dikwijls afhangen van het antwoord op de vraag of het te financieren project
bijdraagt aan de prioritaire doelstellingen van de Europese Unie. Hiertoe
behoren de bevordering van de economische ontwikkeling van achtergebleven
regio's, innovatiebevordering, milieubehoud, toetreding van kandidaat-lidstaten
tot de Unie, etc.. Tevens ziet zij er op toe dat de betrokken projecten uitzicht
bieden op een gunstig sociaal-economisch rendement (met meeweging van milieu-effecten
e.d.) en financieel gezond zijn. Van Nederlandse zijde is er echter dikwijls
op gewezen dat het weliswaar een noodzakelijke voorwaarde voor het bestaan
van toegevoegde waarde is dat de projecten aan deze criteria voldoen, maar
geen voldoende voorwaarde. Voor dit laatste is tevens nodig dat er op de financiële
markten geen financiering tegen vergelijkbare of redelijke voorwaarden verkrijgbaar
is. Nederland heeft er dikwijls bezwaar tegen gemaakt dat de EIB projecten
financiert waarbij niet duidelijk is of aan dit laatste criterium wordt voldaan;
dat is bijvoorbeeld het geval bij verscheidene projecten in de telecommunicatiesector.
De regering zal voor dit aspect van de kredietverlening aandacht blijven vragen.4. De EBRDDe Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBRD) is in 1990 door
40 landen alsmede de Europese Gemeenschap en de EIB opgericht. Haar doelstelling
is de overgang van de voormalige communistische landen in Midden- en Oost-Europa
en de voormalige Sowjet-Unie naar democratische markteconomieën te bevorderen,
met daarbij speciale aandacht voor hun integratie in de wereldeconomie en
een gezond milieubeleid. De Bank verstrekt daartoe middelen in de vorm van
leningen, participaties en garanties. Daarnevens geeft zij technische assistentie,
zoals bij de projectvoorbereiding.Tot de 40 landen die deelnamen aan de oprichting van de EBRD, behoorden
de (toen 12) lid-staten van de Europese Unie, overige Europese landen, de
toen bestaande landen in Midden- en Oost-Europa en verscheidene niet-Europese
landen (Verenigde Staten, Japan, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Korea,
Egypte, Marokko en Mexico). Tevens hebben toen de Europese Gemeenschap en
de Europese Investeringsbank aandelen in de EBRD genomen. Sinds de oprichting
is het aantal lid-staten uitgebreid tot 59 (ongerekend EU en EIB), voornamelijk
als gevolg van de opsplitsing van de voormalige Sowjet-Unie en de Joegoslavische
Federatie in afzonderlijke staten. De EBRD verstrekt alleen kredieten aan
de 26 zogenoemde transitielanden, dat wil zeggen die lid-staten die vroeger
communistisch waren en bezig zijn met de transitie naar een markteconomie
en democratie.De oprichters hebben alle een aandeel genomen in het kapitaal van de Bank.
Dit kapitaal had oorspronkelijk een omvang van ECU 10 mrd. In 1996 is besloten
dit kapitaal te verdubbelen. Grootste aandeelhouder is de Verenigde Staten
met 10% van het kapitaal. Frankrijk, Duitsland, het VK, Italië
en Japan hebben elk een aandeel van 8,5%. Het aandeel van Nederland is 2,48%.
In beginsel kan ieder land dat lid is van het IMF, ook deelnemen in de EBRD.De EBRD is gehouden bij haar middelenverstrekkingen ten behoeve van de
transitielanden te streven naar additionaliteit, dat wil zeggen dat zij probeert
zich te concentreren op die projecten waarvoor geen vergelijkbare marktfinanciering
voorhanden is.Eind 1999 had de Bank 624 projecten goedgekeurd. Aan de financiering daarvan
had zij toen euro 13,7 mrd bijgedragen. Van dit bedrag was 75% besteed aan
projecten in de particuliere sector; dit percentage is ruim hoger dan het
statutair voorgeschreven minimum van 60%. Bij projecten in de publieke sector
gaat het bovendien niet alleen om infrastructurele werken, maar ook om kredieten
ter ondersteuning van privatisering van overheidsbedrijven.De committeringen van de EBRD bedroegen in 1999 euro 2,2 mrd (tegen 2,4
mrd in 1998), en het beleid is gericht op beperkte maar beheerste groei («manageable
growth») van de middelenuitzettingen tot ca. euro 2,5 mrd over ca. vijf
jaar.De EBRD heeft vanaf haar oprichting een zekere prioriteit gegeven aan
projecten ter bevordering van regionale handel, ter verbetering van de energievoorzieningen
(waaronder projecten gericht op vervanging of modernisering van verouderde
kernenergie-centrales) en tot behoud behoud resp.herstel van het milieu. Daarnevens
streeft zij naar bevordering van de ontwikkeling van binnenlandse financiële
markten.De laatste jaren heeft de EBRD twee zwaartepunten aangebracht bij haar
middelenverstrekking. Het eerste bestaat uit het uitbreiden van haar plaatselijke
bijkantoren in de transitielanden, om aldus meer en beter te kunnen participeren
in de voorbereiding van projecten waarvan zij medefinancier is. Het tweede
is het accent dat wordt gelegd op het deelnemen in plaatselijke banken of
beleggingsfondsen die op hun beurt middelen verschaffen aan het midden- en
kleinbedrijf en tevens bijdragen aan de ontwikkeling van de financiële
sectoren in de transitielanden; eind 1999 was 30% van de middelenverstrekking
daarin geïnvesteerd. Daarbij geldt echter als randvoorwaarde dat de EBRD
geen meerderheidsbelang mag nemen in zulke financiële instellingen.Nu de transitie in verscheidene Middeneuropese landen al een eind gevorderd
is, wordt er soms voor gepleit het zwaartepunt van de middelenverstrekking
van de EBRD te verplaatsen naar Oosteuropese en Aziatische transitielanden,
waarvan de voortgang bij de transitie nog relatief beperkt is. Nederland is
echter van mening, evenals verscheidene andere lid-staten, dat de EBRD actief
moet zijn in alle transitielanden, zowel in de minder gevorderde landen, als
in de Middeneuropese landen die verder gevorderd zijn met hun transitie. In
beginsel dienen alle transitielanden op voet van gelijkheid toegang te hebben
tot EBRD-financiering. Ook is in Midden-Europa nog veel te doen op het gebied
van de transitiebevordering, met name in die sectoren waar de toestroming
van particulier kapitaal nog beperkt is, zoals bij de opbouw en herstructurering
van de financiële sectoren. Daarnaast zijn de Middeneuropese landen die
tot de Europese Unie willen toetreden gebaat bij de ondersteuning van de transitie
die uitgaat van de EBRD-activiteiteiten; de EBRD heeft zich bereid verklaard
om bij te dragen aan de voorbereiding van deze landen tot de toetreding tot
de Europese Unie. Tot slot is de EBRD zelf – en daarmee de landen van
operatie – gebaat bij een evenwichtig gebalanceerde bankportefeuille,
in zowel gevorderde als minder ver gevorderde transitielanden. Hiermee bereikt
de EBRD een verantwoorde risicospreiding waardoor de EBRD ook in de toekomst
financiële crises het hoofd kan bieden en op basis van een gezonde financiële
basis haar mandaat kan uitvoeren.De gelden die de EBRD bij haar middelenverstrekking uitleent, leent zij
zelf tegen relatief gunstige voorwaarden op de financiële markten in.
De rente die de EBRD bij haar eigen kredietverlening berekent is echter in
de regel duidelijk hoger dan de inleenrente die zij betaalt. Dat
komt omdat de EBRD op grond van het statutair vastgelegde beginsel dat zij
een gezond bankbeleid moet voeren, genoopt is te streven naar dekking van
al haar kosten, alsmede naar een zekere mate van reservevorming en voorzieningen
ter afdekking van de aan haar kredieten verbonden risico's. De relatief hoge
uitleenrentes moeten daarbij gezien worden tegen de achtergrond van de kosten
die voortvloeien uit de uitvoerige betrokkenheid van de EBRD bij de voorbereiding
en vormgeving van de desbetreffende projecten; zonder deze betrokkenheid zouden
deze niet of nauwelijks vorm kunnen krijgen of voor financiering in aanmerking
kunnen komen. Deze betrokkenheid is recentelijk verbreed. Daarbij neemt de
Bank niet alleen deel aan de reorganisatie van het bestuur van bedrijven aan
wie zij leent of waarin zij investeert. Ook treedt zij met de nationale autoriteiten
in dialoog over de wenselijke aanpassing van de regelgeving die direct relevant
is voor de door haar te financieren projecten.Binnen het kader van deze taakstelling heeft de EBRD in 1999 een winst
van euro 42,7 mln behaald (na een boekhoudkundig verlies in 1998 als gevolg
van de extra voorzieningen die noodzakelijk werden door de Russische crisis
van dat jaar, een ruime winst in de daaraan voorafgaande paar jaar en aanloopverliezen
in de eerste jaren). Einddoel van de Bank is echter niet de winst, maar de
bevordering van de transitie.De EBRD heeft ook speciale fondsen opgezet, o.a. voor technische assistentie.
Ook beheert zij zulke fondsen; zo beheert zij de «Nuclear Safety Account»
voor Midden- en Oost-Europa en heeft zij het beheer op zich genomen van het
(door de G7, overige landen en Oekraïne zelf gefinancierde) fonds ten
behoeve van de verzegeling van de uitgebrande kerncentrale te Tsjernobyl.5. De verhouding tussen de EIB en de EBRDEr zijn enige belangrijke verschillen tussen de EIB en de EBRD.Uiteenlopend rentebeleid.• Grondslag voor het rentebeleid van de EIB
is dat zij voor alle door haar verstrekte leningen eenzelfde lage rente in
rekening brengt. Doordat de EIB een uitstekende credit
rating heeft, kan zij zeer goedkoop inlenen, en dit stelt haar in
staat om bij haar kredietuitzettingen eveneens een relatief lage rente in
rekening te brengen. Weliswaar heeft de EIB de mogelijkheid om voor projecten
met een bijzonder risico een rente-opslag te vragen, maar gelet op het feit
dat zij zich uit solidariteitsoverwegingen primair richt op projecten in relatief
achtergebleven regio's binnen de Europese Unie, maakt zij van deze mogelijkheid
slechts in beperkte mate gebruik – althans in beperktere mate dan naar
Nederlands oordeel door de verschillen in risico mogelijk zou zijn. Ook voor
leningen buiten de Europese Unie, zoals die in Midden- en Oost-Europa, houdt
zij zoveel mogelijk vast aan dit beginsel van een uniform laag rentetarief.
Daarbij speelt een rol dat deze kredieten veelal worden gegarandeerd door
de Europese Unie, de lid-staten en/of met behulp van door banken afgegeven
garanties, waardoor de Bank zelf weinig risico loopt. Tegenover deze relatief
lage rente staat echter dat de EIB zelf weinig bijdraagt aan de vormgeving
van de te financieren projecten. De Bank beoordeelt deze weliswaar grondig
op hun financieel- economische en technische merites – en betrekt daarbij
tevens hun milieu-effecten in haar beoordeling – , maar maakt geen of
nauwelijks kosten ten behoeve van de projectvoorbereiding.• De EBRD heeft een geheel ander rentebeleid.
Aan particuliere kredietnemers – en dat zijn in het geval van de EBRD
de meerderheid van de kredietnemers – wordt geen uniform rentetarief
gevraagd, maar in beginsel wordt met elk van hen een afzonderlijk rentetarief
uitonderhandeld. De hoogte hiervan is mede afhankelijk van de assistentie
die de EBRD verleent bij de projectvoorbereiding en van het risico
dat zij hierbij loopt. De overeengekomen rente is veelal relatief hoog in
vergelijking tot de door de EIB gevraagde rente, maar dat hangt samen met
het feit dat de EBRD zich toelegt op die projecten waarvoor geen financiering
van particuliere banken verkrijgbaar is en waarbij zij zelf belangrijk bijdraagt
aan de vormgeving. Ook voor kredieten aan overheidsbedrijven wordt meermalen
een afzonderlijke rente uitonderhandeld, bijvoorbeeld bij privatiseringen
of aan openbaar-nutsbedrijven van lagere overheden. Alleen waar het gaat om
kredieten aan de nationale overheden (dat wil zeggen de eigen aandeelhouders
van de Bank) blijft de EBRD uit solidariteitsoverwegingen uitgaan van het
beginsel van een uniform rentebeleid.• Dit verschil in rentebeleid wordt gerechtvaardigd
door de uiteenlopende aard van de betrokken projecten en de verschillen in
bemoeienis, kosten en risico's waarmee de beide banken te maken hebben.Uiteenlopende doelgroepen• De EIB bestemt zoals gezegd ca. 70%
van haar middelenuitzettingen aan achtergebleven regio's binnen de Europese
Unie. Slechts 10% van haar kredietverlening is bestemd voor landen buiten
de Europese Unie, en daarvan gaat ruim de helft (in 1999 euro 2,2 mrd) naar
Midden- en Oost-Europa. Daarbij komen landen die deel hebben uitgemaakt van
de voormalige Sowjet-Unie niet in aanmerking voor middelenverstrekking. De
belangrijkste kredietnemers zijn instellingen als de nationale overheden en
lagere overheden (veelal voor investeringen in wegen, spoorwegen, havens of
plaatselijk openbaar vervoer), openbaar-nutsbedrijven (waterleidingen, afvalwaterverwerking,
elektriciteitsbedrijven), en banken (voor doorlening aan het midden- en kleinbedrijf),
alsmede particuliere bedrijven (chemische industrie, motoren, telefonie, auto's).• De EBRD richt zich primair op particuliere
bedrijven; in 1999 ging 75% van haar kredietverlening daarheen, terwijl van
de rest een belangrijk deel bestemd was voor te privatiseren overheidsbedrijven.
Daarbij worden de middelenverstrekkingen gespreid over alle 26 transitielanden,
dat wil zeggen niet alleen de Midden- en Oosteuropese landen die zich als
kandidaat-lid van de EU hebben aangemeld, maar ook de Russische Federatie,
Oekraïne, Kaukasische landen en Aziatische landen als Kazachstan, Uzbekistan
etc.; daarbij is ruim 40% naar landen gegaan waar de EIB niet actief is. De
middelenverstrekkingen van de EBRD zijn bestemd voor sectoren als financiële
instellingen (ca. 30%), vervoer (14%), telecommunicatie e.d. (10%), energie-opwekking
en -distributie (8%), landbouw (6%), mijnbouw (6%) en overige.• Het verschil tussen de doelgroepen van de beide
instellingen is vooral hierin gelegen dat het zwaartepunt voor de
EBRD meer dan bij de EIB gelegen is bij de particuliere sector. De EIB bedient
daarbij onder andere de toetredingskandidaten tot de EU, terwijl de EBRD haar
activiteiten spreidt over alle voormalige Midden- en Oosteuropese landen,
inclusief de landen die deel hebben uitgemaakt van de voormalige Sowjet-Unie.
Daarbij richt de EBRD zich vooral op die projecten die de transitie naar democratie
en markteconomie bevorderen, terwijl het de EIB meer begonnen is om bevordering
van de economische integratie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-21501-07-292.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl