Goedkeuring verdrag tussen Nederland en Frankrijk over personencontrole luchthavens Sint Maarten (Trb. 1994, 144); Nota naar aanleiding van het nader verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24074, nr. 11

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

10-02-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24074-(R1531) nr. 11

05-02-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenHoofdlijnenPersonencontroleVerhouding tussen het verdrag en het nationale rechtOndertekeningBIJLAGE Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16Artikel 17
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24074Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 074 (R 1531)Goedkeuring van het op 17 mei 1994 te Parijs tot stand gekomen verdrag
tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Franse Republiek inzake personencontrole
op de luchthavens op Sint-Maarten (Trb. 1994, 144)nr. 11NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET NADER VERSLAGOntvangen 5 februari 1998Met belangstelling is kennis genomen van het nader verslag van de vaste
commissie voor Buitenlandse Zaken. De in het nader verslag gestelde vragen
zullen zoveel mogelijk in de volgorde van het nader verslag worden beantwoord.
De regering betreurt overigens dat de beantwoording van het nader verslag
zeer veel tijd in beslag heeft genomen. Dit is het gevolg van het feit dat
de inhoud van deze nota moest worden afgestemd met de Nederlands-Antilliaanse
regering, die op haar beurt weer te rade moest gaan bij de autoriteiten van
Sint Maarten, evenals dit het geval was bij de nota naar aanleiding van het
verslag. AlgemeenIn het verslag kunnen twee kwesties van meer algemene aard worden onderkend,
waarop ondergetekende eerst zou willen ingaan, te weten de kwestie van de
Caraïbische integratie en de vraag waarom niet een soort overzees Schengenmodel
voor grenscontrole is gekozen.Over de Caraïbische integratie, waar de leden van de fractie van
D66 naar verwijzen, kan het volgende worden opgemerkt. Het invoeren van maatregelen
tot het tegengaan van illegale immigratie acht ik niet onverenigbaar met het
streven naar voortschrijdende regionale integratie. Beziet men de situatie
in Europa dan blijkt dat de aldaar nagestreefde regionale integratie, waarvan
het creëren van een vrij verkeer van personen een wezenlijk kenmerk is,
gepaard gaat met compensatoire maatregelen ter voorkoming van onder andere
illegale immigratie. De uitvoering van die maatregelen wordt zowel door de
regering als door het Nederlandse parlement kritisch gevolgd en het proces
van integratie wordt daarvan afhankelijk gemaakt. Ik verwijs in dit verband
in het bijzonder naar de recente discussie over de inwerkingstelling van een
aantal verdragen inzake toetreding tot de Schengenverdragen (kamerstukken
II 1996/97, 19 326, nrs. 165 e.v.). Terugkerend naar de Caraïbische
regio, wijs ik op de visie van de regering van de Nederlandse Antillen op
de voorziene maatregelen, zoals verwoord in de nota naar aanleiding van het
verslag (kamerstukken II 1995/96, 24 704 (R 1531), nr. 8, blz. 4).Voorts hecht ik er in dit verband aan, in te gaan op het – kennelijk
hardnekkige – misverstand, «dat enerzijds bezoekers uit de Europese
Unie wel vrij toegang zullen hebben en anderzijds bezoekers uit
de Caraïbische regio aan visumbepalingen zijn onderworpen.» Zoals
in de nota naar aanleiding van het verslag van de Nederlandse Antillen (kamerstukken
II 1996/97, 24 074 (R 1531), nr. 9, blz. 2) reeds is gesteld, is
er noch op basis van de huidige Landsverordening Toelating en Uitzetting,
noch naar aanleiding van het onderhavige verdrag sprake van een vrije toegang
voor bezoekers uit de Europese Unie voor een verblijf van korte duur. EU-onderdanen
moeten voldoen aan de toegangsvoorwaarden die gelden voor deze categorie van
personen en bezoekers uit de EU met een andere nationaliteit aan de voor hen
geldende toegangsvoorwaarden. Genoemde Landsverordening bevat eveneens voorwaarden
voor toegang voor bezoekers uit de Caraïbische regio. Het onderhavige
verdrag behelst een systeem van gezamenlijke personencontrole welke wordt
toegepast met betrekking tot risicovluchten. Beziet men vervolgens de voorwaarden
voor toegang die alsdan worden gehanteerd dan blijkt dat deze, zoals ook in
de memorie van toelichting werd gesteld (kamerstukken II, 1994/95, 24 074
(R1531), nrs. 193 en 1, blz. 3), grotendeels overeenkomen met de thans geldende
Landsverordening en de Franse regels voor toelating. De kwestie van de visumplicht
bemoeilijkt de toegang tot het eiland niet voor diegenen die voldoen aan de
voorwaarden voor verblijf, welke ook bij aankomst op het eiland gelden.De leden van de fractie van de PvdA vragen waarom niet een overzees model
van het Schengensysteem is gecreëerd. Zoals bekend, gaat de Uitvoeringsovereenkomst
van Schengen uit van nagenoeg geheel geharmoniseerde voorwaarden van toegang
voor verblijf van korte duur, waarvan het gemeenschappelijk visumbeleid een
belangrijk onderdeel is. Die geharmoniseerde voorwaarden voor toegang gelden
voor elke vreemdeling die de buitengrenzen overschrijdt. Bij de voorbereidende
onderhandelingen is overwogen of dit systeem niet ook op Sint Maarten kon
worden toegepast. Bij nadere bestudering bleken aan dit systeem voor de Nederlandse
Antillen twee belangrijke bezwaren te kleven. Ten eerste de noodzaak van het
harmoniseren van het visumbeleid. Dit zou betekenen dat de Nederlandse Antillen
de visumplicht, althans voor Sint Maarten, zou moeten invoeren voor alle landen
waarvoor ook Frankrijk de visumplicht kent. Het tweede bezwaar vormde het
feit dat de geharmoniseerde toegangsvoorwaarden en dus ook de uitgebreide
visumplicht alsdan altijd zouden gelden en derhalve een toepassing toegespitst
op feitelijk geconstateerde risico's van illegale immigratie niet mogelijk
zou zijn. De regering van de Nederlandse Antillen was van oordeel dat de invoering
van het Schengenmodel niet door de feitelijke omstandigheden werd gerechtvaardigd. HoofdlijnenOp verzoek van de leden van de fractie van de PvdA is alsnog een artikelsgewijze
toelichting op het verdrag opgesteld, die als bijlage bij deze nota is gevoegd.Op de vraag van de leden van de fractie van de PvdA of het Statuut voldoende
ruimte ervoor laat dat het verdrag door de Nederlands-Antilliaanse regering
wordt uitgevoerd, kan als volgt worden geantwoord.Het Koninkrijk der Nederlanden bestaat uit drie landen met elk een eigen
regering; echter alleen het Koninkrijk als zodanig heeft volkenrechtelijke
rechtspersoonlijkheid. Dit betekent dat alle verdragen, ook die alleen betrekking
hebben op één van de landen van het Koninkrijk, door het Koninkrijk
als zodanig moeten worden gesloten. Wanneer een specifiek onderwerp of onderdeel
van een verdrag onder de exclusieve competentie van een van die regeringen
valt, valt de uitvoering van het verdrag op dat punt uiteraard
eveneens onder de verantwoordelijkheid van de desbetreffende regering, in
dit geval van de Nederlandse Antillen.Dit is ook in lijn met een van de beginselen van het Statuut, zoals verwoord
in artikel 41, eerste lid, van het Statuut: elk der drie landen van het Koninkrijk
behartigt zelfstandig zijn eigen aangelegenheden. In het kader van de uitvoering
van het verdrag vindt dus een zekere delegatie plaats, bijvoorbeeld bij de
instelling van de Commissie, conform de verantwoordelijkheden van de regering
van de Nederlandse Antillen. Uiteraard blijft het Koninkrijk bepaalde verantwoordelijkheden
behouden. De buitenlandse betrekkingen zijn immers aangelegenheden van het
Koninkrijk, en in casu gaat het ook om de betrekkingen tussen het Koninkrijk
en Frankrijk. Artikel 6 van het Statuut is dus eveneens van toepassing. Zoals
in artikel 15 van het verdrag is bepaald, zullen kwesties met betrekking tot
de toepassing van het verdrag, waarover binnen de Commissie geen overeenstemming
kan worden bereikt, worden opgelost via het diplomatieke kanaal. Met andere
woorden op het niveau van de Ministers van Buitenlandse Zaken. Mocht het onverhoopt
tot toepassing van deze bepaling komen dan stel ik mij voor dat de alsdan
voorliggende kwestie in de Rijksministerraad aan de orde wordt gesteld.De leden van de PvdA-fractie vragen voorts naar de rol van de eilandsraad
van Sint Maarten bij de bevoegdheidsverdeling. Zoals in de nota naar aanleiding
van het verslag van de Staten is vermeld, leggen de leden van de Commissie
verantwoording af aan respectievelijk de Nederlands-Antilliaanse en Franse
regering op wier instructie zij handelen. Het optreden van de onderscheiden
leden van de Commissie als ambtelijke vertegenwoordigers van de Verdragspartijen
impliceert reeds dat vooroverleg plaatsvindt en instructies worden gegeven.
Het handelen van de Nederlands-Antilliaanse regering terzake is uiteraard
onderworpen aan controle door de Staten. In de nota naar aanleiding van het
verslag is in zijn algemeenheid over de controlerende organen op de Nederlandse
Antillen gesproken en is niet bedoeld te zeggen, dat de eilandsraad van Sint
Maarten ten opzichte van de Commissie een specifieke rol heeft. Voor het in
de nota gebezigde woord «primair» zij verwezen naar het hierboven
gestelde over het eerste niveau, waarop de uitvoering van het verdrag plaatsvindt.
Als er in dit verband verantwoordelijkheden van het Koninkrijk in het spel
zijn, vloeit dat voort uit artikel 3, onder b, van het Statuut (buitenlandse
betrekkingen).De leden van de fractie van de PvdA vragen om voorafgaand aan de plenaire
behandeling van de onderhavige goedkeuringswet nadere regelingen te treffen
met de Franse autoriteiten als bedoeld in artikel 13 van het verdrag. Zie
ik het goed, dan wordt dit verzoek gedaan vanuit de wens een adequate democratische
controle op het reilen en zeilen van de commissie te verzekeren. Ik vraag
mij af wat een aanvullende regeling met Frankrijk daaraan zou kunnen bijdragen.
Immers, het verdrag laat partijen vrij zelf te bepalen wie zij in de Commissie
aanwijzen. Uit artikel 14, eerste lid, volgt, dat het niet gaat om leden van
de regering. Zou dit wel de bedoeling zijn geweest dan was dit, vergelijkbaar
met artikel 132 van de Uitvoeringsovereenkomst van Schengen en zoals in het
Verdrag van de Europese Unie is geschied, expliciet vermeld. Gelet op het
ambtelijke karakter staat vast dat de benoeming door de regering of leden
daarvan geschiedt en dat er over de hiërarchische verhouding tussen de
leden van de commissie en de regering geen twijfel bestaat. Zoals gebruikelijk
legt de regering verantwoording af aan de volksvertegenwoordiging en niet
de ambtenaren die op instructie van de regering handelen. Tegen deze achtergrond
zie ik niet goed in, waarom een regeling vergelijkbaar met de instemmingsprocedure
zou moeten worden opgenomen. De leden van de CDA-fractie vragen naar de wijze van bekendmaking van
risicovluchten en in het bijzonder of het aan passagiers voorafgaand aan het
vertrek bekend kan zijn dat zij met een risicovlucht te maken hebben. De aanwijzing
van risicovluchten zal uiteraard openbaar worden gemaakt, omdat anders passagiers
zouden kunnen worden aangevoerd die niet voldoen aan de alsdan geldende toegangsvoorwaarden.
Bekendmaking zal in ieder geval aan de luchtvaartmaatschappijen geschieden,
opdat deze hun passagiers kunnen informeren over bijvoorbeeld de in concreto
bestaande visumplicht.Wat betreft de gevolgen van de inwerkingtreding van het onderhavige verdrag
voor de illegale immigratie via de zeegrenzen, waar de leden van de CDA-fractie
en van de D66-fractie naar vragen, kan ik slechts herhalen wat in de memorie
van toelichting (kamerstukken II 1994/1995, 24 074 (R 1531), nrs.
193 en 1) en bovenvermelde nota's naar aanleiding van de verslagen is opgemerkt.
Dit risico is onderkend en het is ook van meet af aan het voornemen geweest
om nadat dit verdrag in werking is getreden na te gaan op welke wijze daartegen
zo effectief mogelijk gezamenlijk kan worden opgetreden. Een en ander behoeft
een nadere uitwerking waarbij rekening gehouden dient te worden met de specifieke
karakter van het verkeer (plezierjachten, cruiseschepen, etc.) over zee.Met betrekking tot de personele samenstelling van de Commissie en de werkgroep –
de leden van de fractie van het CDA vragen hiernaar – kan erop gewezen
worden dat reeds voorbereidende gesprekken gevoerd zijn door de Nederlands-Antilliaanse
regering met de autoriteiten van Sint Maarten. De invulling van de samenstelling
van de Commissie zal daardoor geen problemen behoeven op te leveren.Wat betreft de tevens door deze leden gevraagde informatie met betrekking
tot het toerisme, antwoorden wij als volgt. Met betrekking tot de gevolgen
voor de toeristensector beschikt de regering van de Nederlandse Antillen niet
over concrete gegevens over de consequenties. Belangrijker wordt geacht de
constatering dat vele goederen op Sint Maarten goedkoper zijn dan in de landen
in de regio, zodat verwacht mag worden dat de toeristen die komen om inkopen
te doen, zich niet zullen laten weerhouden door de mogelijkheid van een dubbele
controle. Zoals reeds eerder is benadrukt, is het verdrag slechts van toepassing
bij dubbele controles en zijn de gevallen waarbij door cumulatie de toelatingseisen
op grond daarvan zwaarder worden, gering.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fracties van D66 en het
CDA naar de criteria voor het aanwijzen van risicovluchten, merk ik op dat
er – conform de doelstelling van het verdrag – in feite maar één
criterium is, namelijk het op grond van feiten en ervaring vastgestelde risico
voor illegale immigratie. Voor het overige moge ik verwijzen naar hetgeen
is gesteld op bladzijde 3 van de memorie van toelichting. Artikel 13 van het
onderhavige verdrag schrijft voor dat de werkgroep de vluchten aanwijst die
voor een gezamenlijke controle in aanmerking komen.Waar de leden van de PvdA-fractie refereren aan een passage in de nota
naar aanleiding van het verslag van de Staten van de Nederlandse Antillen
over de stapsgewijze benadering hecht ik eraan hier op te merken dat deze
werd gemaakt in de context van het tegengaan van illegale immigratie over
de zeegrenzen, waarop hierboven reeds is ingegaan, en niet ziet op een streven
om op termijn alle binnenkomende kort verblijf toeristen op gelijke wijze
te controleren. Zolang het risico van illegale immigratie blijft bestaan,
zal de in het onderhavige verdrag voorgestane regeling blijven gelden. Op de positie van de (koop)toerist waar de leden van de PvdA-fractie aan
refereren, is uitvoerig ingegaan in de nota naar aanleiding van het verslag
van de Staten van de Nederlandse Antillen (bladzijde 3). Hier wil ik nog ingaan
op de mijns inziens onjuiste stelling dat het instellen van een visumplicht
betekent dat de toegangsvoorwaarden worden verzwaard. Zoals op bladzijde 3
van de memorie van toelichting reeds werd opgemerkt, worden aan een visum
geen andere voorwaarden verbonden dan de geldende voorwaarden voor toegang,
die ook genoemd zijn in artikel 4 van het verdrag. Het visum strekt ertoe
niet pas bij de grenscontrole, maar voorafgaand aan het vertrek van betrokkene
te beoordelen of hij aan de voorwaarden voor toegang voldoet. Er is dus geen
sprake van verzwaring van de toegangsvoorwaarden. Ik geef toe dat er wel sprake
is van meer formaliteiten, namelijk de aanvrage van een visum. Echter ook
te dien aanzien past een relativering, doordat zoals in genoemde nota ook
is aangegeven visa kunnen worden afgegeven die voor meerdere binnenkomsten
geldig zijn.Wat betreft de vraag van de leden van de fractie van de PvdA over de visumverstrekking
door het Koninkrijk kan er allereerst op worden gewezen dat de Nederlandse
Antillen autonoom zijn in de toelating van vreemdelingen. De visumverstrekking
vindt plaats namens de Minister van Buitenlandse Zaken. Elk eiland heeft zijn
eigen instantie die adviseert op de visumaanvraag van de desbetreffende instantie.
De aanvraag wordt door de Ambassade of het Consulaat doorgeleid aan de autoriteiten
van het betreffende eiland. In casu betekent dit dat de snelheid waarmee een
visum wordt afgegeven afhankelijk is van de verschillende instanties die aan
de verstrekking daarvan vooraf dienen te gaan. Momenteel geldt het visumvereiste
alleen voor onderdanen van de Dominicaanse Republiek en Haïti. Visa kunnen
worden aangevraagd bij de Ambassades en Consulaten van het Koninkrijk der
Nederlanden. Volgens opgaven van de Consulaten-Generaal te Santo Domingo en
Port au Prince duurt het tussen de één en drie maanden voordat
op Sint Maarten advies is uitgebracht (hiervan is 80% negatief). Van personen
die als bona fide en solvent bekend zijn of die over een geldig Amerikaans
visum beschikken, en van personen, die eerder een visum kregen, de toegestane
verblijfsduur niet overschreden en waarvan geen negatieve antecedenten bekend
zijn keuren deze Consulaten- Generaal zelfstandig visa-aanvragen goed.Wat betreft de Franse visumverstrekking kan worden vermeld dat inwoners
van Sint Lucia en Jamaica met de nationaliteit van deze landen hun visum kunnen
aanvragen bij de Franse Ambassade te Castries, respectievelijk Kingston. Voor
inwoners van Dominica en Guyana met de nationaliteit van deze landen geldt
dat zij hun visumaanvraag kunnen doen bij de «agent consulaire»
te Roseau, respectievelijk Georgetown. Deze visumaanvragen worden voor een
verklaring van geen bezwaar voorgelegd aan de prefectuur van het te bezoeken
gebiedsdeel, in dit geval Guadeloupe. De duur van de visumverstrekking is
afhankelijk van het feit of de aanvraag is ingediend met of zonder vervaldatum.
Als de aanvraag met vervaldatum, is wordt het visum door de prefectuur binnen
15 dagen afgegeven. Is de aanvraag zonder vervaldatum, dan duurt het langer.
Indien een onderdaan van een land dat visumplichtig is een visumaanvraag indient
in een ander land dan het land waarvan hij onderdaan is, wordt tevens de Franse
vertegenwoordiging in het land waarvan hij onderdaan is geconsulteerd. PersonencontroleGevraagd door de leden van de fractie van de PvdA naar de passage in de
memorie van toelichting met betrekking tot artikel 5, vijfde lid, merk ik
op dat de redactie daarvan tot verwarring aanleiding kan geven. Genoemde bepaling
regelt dat bij een gezamenlijke controle de grensbewakingsambtenaren van de
gast- en zendstaat overleg plegen over de toelating en dat de
beslissing tot weigering van de toelating berust bij de ambtenaar van de gaststaat.
Een dergelijke beslissing is gebaseerd op een toetsing aan de voorwaarden
voor toegang, dus zowel de Antilliaanse als de Franse voorwaarden. Het kan
derhalve voorkomen dat bij een gezamenlijk controle op de luchthaven Juliana
de toegang wordt geweigerd aan een persoon, omdat hij niet beschikt over een
Frans visum. De gemotiveerde weigering zal daar middels een standaardbeschikking
in tweevoud worden vastgelegd. Het origineel wordt uitgereikt aan de geweigerde
persoon. De kopie blijft in de administratie van de Nederlands-Antilliaanse
grensbewakingsambtenaren van de gaststaat. De weigeringsgronden worden gebaseerd
op de toelatingsvereisten van het verdrag, welke slechts van toepassing zijn
bij een dubbele controle.De leden van de fractie van de PvdA vragen voorts of een persoon die zich
verzet tegen weigering van toegang in de gelegenheid wordt gesteld de afloop
van het kort geding op Sint Maarten af te wachten.De weigering tot toelating zal tot gevolg hebben dat de geweigerde persoon
zo spoedig mogelijk van het eiland verwijderd zal worden. Doordat de weigering
schriftelijke wordt vastgelegd blijft het immer mogelijk om vanuit het buitenland
een kort geding te entameren.Deze leden vragen voorts welke rechtsbescherming zal gelden voor personen
die – aangekomen te Grand Case – zich, op basis van dit verdrag,
de toegang tot het gehele eiland zullen zien weigeren. Hierop antwoorden wij
dat op grond van reciprociteit het hiervoor gegeven antwoord ook van toepassing
is aan de Franse zijde. Een en ander zal in de beraadslagingen van de Commissie
aan de orde komen.Op de vraag van de leden van de PvdA-fractie naar het opnemen van de aanhoudingsbevoegdheid
ingevolge artikel 7 van het verdrag in het nationale recht, antwoorden wij
dat de regering van de Nederlandse Antillen streeft ernaar in de nationale
regelgeving een aanvullende bevoegdheidsbepaling op te nemen.Voorts kan met betrekking tot artikel 6, eerste lid, onder c, van het
verdrag nog het volgende worden gemeld.Met het in artikel 6, eerste lid, onder c, bedoelde aanhouden wordt in
de eerste plaats bedoeld het «ophouden voor verhoor» in strafrechtelijke
zin, dus een vrijheidsbeneming met een bepaald doel. Die bevoegdheid wordt
ook aan de grensbewakingsambtenaren van de zendstaat toegekend, aangezien
het theoretisch mogelijk is dat tijdens de controle door deze ambtenaren een
(strafrechtelijke) aanhouding noodzakelijk is. Anders dan men wellicht zou
concluderen, is het aanhouden hier verbonden aan de verplichting die in de
volgende volzin staat vermeld, namelijk de aangehouden persoon dient onmiddellijk
voor te worden geleid aan de plaatselijke bevoegde autoriteiten binnen het
luchthavengebouw. Met andere woorden, de aangehoudenen mogen niet vrijelijk
vervoerd worden naar een andere plaats. «Onmiddellijk» is nog
sneller dan «zo spoedig mogelijk», waaruit blijkt dat het niet
de bedoeling is dat de autoriteiten van de zendstaat enige tijd met de aangehoudenen
bezig zijn. Slechts uit het oogpunt van veiligheid mogen ook andere activiteiten
voorafgaande aan de onmiddellijke voorgeleiding plaatsvinden. Die activiteiten
worden limitatief in de onderhavige bepaling opgesomd.In de praktijk zullen deze gevallen van strafrechtelijke aanhouding zich
bij hoge uitzondering voordoen. Normaal gesproken zal een terugverwijzing
naar de controlepost van de gaststaat van degene die voor de controle zich
daar ophoudt, voldoende zijn. Van een vrijheidsbeneming in de zin van bedoelde
aanhouding is slechts sprake wanneer de gecontroleerde een andere richting
op zou willen lopen dan hij gedirigeerd wordt. Voor die uitzonderingsgevallen
is het nodig deze bevoegdheid te creëren. In de tweede plaats kan het woord aanhouden ook in niet-strafrechtelijke
zin gebezigd worden en wel in de zin van aanhouden ter fine van uitlevering.
Ook hier is sprake van een vrijheidsbeneming, maar deze is niet geënt
op een nog plaats te vinden verhoor voor een eigen strafrechtelijk onderzoek.
Voor die uitzonderingsgevallen waarin aanvankelijk geen jurisdictie bestaat
voor ambtenaren van de gaststaat om een dwangmaatregel uit te oefenen, dient
de bevoegdheid geschapen te worden. Die bevoegdheid wordt immers eerst feitelijk
gecreëerd wanneer een verzoek ontvangen is voor aanhouding ter fine van
uitlevering. Voor de tijd gelegen tussen de ontdekking door de ambtenaren
en het indienen van een verzoek dient de vrijheidsbeneming een legitieme basis
te hebben. Deze wordt in artikel 7 van het verdrag vastgelegd.De bevoegdheid tot aanhouding als hierboven bedoeld zal nader worden toegekend
in de nationale wetgeving van de Nederlandse Antillen, het nieuwe wetboek
van strafvordering. Een ontwerp is daartoe reeds opgesteld en ambtelijk in
behandeling. Verhouding tussen het verdrag en het nationale rechtInzake de moeilijkheden die kunnen ontstaan door het niet in overeenstemming
zijn van de nationale (Nederlands-Antilliaanse) wetgeving met het verdrag
en de vraag naar de aanpassing van de Landsverordening Toelating en Uitzetting –
de leden van de fractie van de PvdA vragen hiernaar – kan het volgende
worden gesteld. Bij de Staten van de Nederlandse Antillen is een ontwerp-landsverordening
tot wijziging van de Landsverordening Toelating en Uitzetting in behandeling
genomen. Deze wijziging omvat de uitbreiding met een bepaling,d ie het weigeren
van een verzoek om vergunning tot (tijdelijk) verblijf onderscheidenlijk de
verwijdering van toelatingsplichtige personen mogelijk maakt in verband met
de naleving van internationale overeenkomsten. Tevens heeft de Staten van
de Nederlandse Antillen een wijzigingsverordening van het Wetboek van Strafrecht
in behandeling genomen, waarin wederspannigheid gepleegd tegen ambtenaren
in de openbare dienst van een vreemde staat of van een volkenrechtelijke organisatie
die in de Nederlandse Antillen op door het volkenrecht erkende wijze hun bediening
uitoefenen, strafbaar wordt gesteld.Op de vraag van de leden van de fractie van het CDA of de in voorbereiding
zijnde inrichting van een douanepost op Sint Maarten inmiddels operationeel
is, kan worden geantwoord dat vanaf eind juli 1996 een team van vijftien douanebeambten
in functie is. Vijf hiervan zijn door Nederland ter beschikking gesteld in
het kader van de technische samenwerking. Het betreft onder meer het hoofd
van de douanepost op het Nederlandse deel van Sint Maarten. Alle ter beschikking
gestelde douaneambtenaren hebben substantiële ervaring in controlewerkzaamheden,
met name ten aanzien van verdovende middelen, wapens en munitie. Vanaf de
eerste maanden na het operationeel worden heeft het team aandacht besteed
aan de voorbereidende werkzaamheden die noodzakelijk zijn voor het daadwerkelijk
kunnen uitvoeren van de controlewerkzaamheden. In dat kader zijn werkafspraken
gemaakt met de politie en het openbaar ministerie, alsmede met de luchthaven-
en havendirectie. In het najaar van 1996 is in de aankomsthal van de luchthaven
Juliana een visitatieruimte ingericht en sindsdien wordt controle uitgeoefend
op de binnenkomst van passagiers en bagage. Ook heeft men de beschikking over
twee speurhonden. Voor de werkzaamheden in de haven is een containerkantoor
besteld. Voorts worden goede werkcontacten onderhouden met de autoriteiten
van de kustwacht en met de Franse douane.De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo BIJLAGE Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1Artikel 1 bevestigt het doel van partijen om te komen tot een betere controle
op vreemdelingen die Sint Maarten bezoeken. Artikel 2Artikel 2 geeft een aantal definities die voor zichzelf spreken. Onder
«zone» wordt slechts een zeer beperkt deel van de luchthaven van
de gaststaat verstaan, namelijk dat deel waar de grensbewakingsambtenaar van
de zendstaat volgens zijn eigen nationale regels mag controleren.Het gaat hierbij om de luchthaven Juliana op het Nederlands-Antilliaanse
deel van het eiland en de luchthaven Grand Case op het Franse deel van het
eiland. Aangezien de meeste internationale vluchten aankomen op het vliegveld
Juliana zal in de praktijk het Koninkrijk (Sint Maarten) de gaststaat zijn.De regels van de gaststaat worden te allen tijde gerespecteerd. De regels
van de zendstaat gelden alleen voor de controle door haar grensbewakingsambtenaren.
De zone kan dus op geen enkele wijze met een extra-territoriale zone vergeleken
worden. De precieze locatie van de zone, in de aankomsthal van de luchthavens,
zal in diplomatieke nota's worden aangegeven. Artikel 3Artikel 3 bevestigt het principe van gezamenlijke controle, elk overeenkomstig
de eigen nationale wetgeving. Wel moeten de regels van de gezamenlijke controle,
zoals neergelegd in de artikelen 4 tot en met 7, worden gerespecteerd. Artikel 4Artikel 4 beschrijft de voorwaarden waaraan een vreemdeling die onderworpen
is aan een gezamenlijke controle moet voldoen.Deze bepaling houdt rekening met de situatie van vrij verkeer op het eiland
door het ontbreken van controle aan de grens tussen beide delen. Het gaat
om de toegangsvoorwaarden tot het eiland door cumulatie van de Franse en Nederlandse
eisen voor toelating voor kort verblijf (max. 3 maanden). Hierdoor wordt voldaan
aan de toelatingsvereisten voor beide delen van het eiland. De Nederlands-Antilliaanse
voorwaarden veranderen niet. De Nederlandse Antillen stelt de toelating van
onderdanen van een twintigtal landen afhankelijk van de verlening van een
landingsvergunning en heeft voor de onderdanen van de Dominicaanse Republiek
en Haïti de visumplicht ingesteld. Naar Frans recht geldt de visumplicht
voor meer vreemdelingen, maar de voorwaarden die Frankrijk aan de visumverlening
verbindt zijn niet strenger dan de Nederlands-Antilliaanse toegangsvoorwaarden. Artikel 5Artikel 5 bepaalt de manier waarop de gezamenlijke controle plaatsvindt.
Het gaat om opvolgende controle, eerst de grensbewakingsambtenaar van de gaststaat,
dan de grensbewakingsambtenaar van de zendstaat.De beslissing tot toelating berust bij de grensbewakingsambtenaar van
de gaststaat. Deze deelt de beslissing ook mee aan de vreemdeling, zodat aan
de vreemdeling duidelijk is wie hem de toegang heeft geweigerd. Artikel 6Artikel 6 bepaalt de rechten en plichten van de grensbewakingsambtenaren
in de zone. Zo moeten de grensbewakingsambtenaren hun uniform dragen. Franse
ambtenaren mogen alleen hun wapen gebruiken als het gaat om noodweer, terwijl
alleen de hoogste in een rang een vergunning zal krijgen om een wapen te dragen
(Nederlands-Antilliaanse ambtenaren dragen geen wapen).De grensbewakingsambtenaren van de zendstaat hebben aanhoudingsbevoegdheid
in de zone, maar de aangehouden personen moeten onmiddellijk voorgeleid worden
aan de plaatselijk bevoegde autoriteiten. Artikel 7In het geval een persoon door de grensbewakingsambtenaar van de zendstaat
wordt aangehouden kan hij ongeacht zijn nationaliteit door de plaatselijke
bevoegde autoriteiten worden verhoord. Deze bepaling schept de bevoegdheid
van vrijheidsbeneming voor die gevallen waarin de autoriteiten op wier grondgebied
de vreemdeling is aangehouden geen strafrechtelijke rechtsmacht kunnen uitoefenen
ten aanzien van betrokkene. De zendstaat heeft het recht om een uitleveringsverzoek
in te dienen. Het verzoek tot voorlopige aanhouding ter fine van uitlevering
moet ontvangen zijn binnen de maximum termijn voor aanhouding in verband met
het verhoor. Artikel 8Voor wat betreft handelingen die grensbewakingsambtenaren van de zendstaat
verrichten in de zone van de gaststaat genieten zij immuniteit van strafvervolging
door de gaststaat. In dat geval vallen zij onder de rechtsmacht van de zendstaat.
De zendstaat houdt de justitiële autoriteiten van de gaststaat op de
hoogte van het verloop van een eventuele strafzaak tegen de grensbewakingsambtenaar.
Voor alle overige handelingen vallen zij onder de rechtsmacht van de gaststaat. Artikel 9In dit artikel wordt de bescherming en bijstand geregeld van de grensbewakingsambtenaren
van de zendstaat door de gaststaat. Deze bescherming en bijstand is gelijk
aan die van de eigen grensbewakingsambtenaren.Met het oog hierop is besloten de nationale strafwet van de Nederlandse
Antillen aan te passen, met het doel het strafbaar stellen van wederspannigheid
tegen Franse ambtenaren, die krachtens het verdrag in functie zijn op Nederlands-Antilliaans
grondgebied. Artikel 10Artikel 10 geeft aan de gaststaat de bevoegdheid om van de zendstaat de
terugroeping van één van haar grensbewakingsambtenaren te eisen. Artikel 11Artikel 11 handelt over de verwijdering van een vreemdeling die niet (meer)
voldoet aan de vereisten voor verblijf. In geval de desbetreffende vreemdeling
niet vrijwillig vertrekt kan hij onverwijld verwijderd worden door de autoriteiten
van het gebied waar hij zich bevindt, volgens het eigen recht. Voor de Nederlandse
Antillen geschiedt dit overeenkomstig het bepaalde in artikel 19 van de Landsverordening
Toelating en Uitzetting. Er wordt een register bijgehouden van de verwijderingen en de daaraan
verbonden kosten. Artikel 12Op grond van artikel 12 worden de kosten van verwijdering door partijen
gedeeld. Ten behoeve hiervan wordt door partijen een gezamenlijke bankrekening
beheerd. Een door de Commissie aangewezen onafhankelijke deskundige brengt
advies uit over de door elk der partijen te dragen kosten. De kosten van verwijdering
zullen naar verwachting gering zijn omdat in de meeste gevallen verwijdering
zal plaatsvinden na een weigering van de toegang en alsdan de luchtvaartmaatschappij,
die betrokkenen heeft aangevoerd, kan worden aangesproken. Artikel 13Artikel 13 regelt de instelling van een gemengde Commissie door partijen.
Aangezien de uitvoering van het verdrag onder de verantwoordelijkheid valt
van de Nederlands-Antilliaanse regering, treedt deze hierbij op namens het
Koninkrijk. De Commissie ziet toe op de naleving van het verdrag en krijgt
door het verdrag enkele bijzondere bevoegdheden opgedragen. De belangrijkste
bevoegdheid van de Commissie is het opstellen van de lijst van landen wier
onderdanen onderworpen zijn aan een gemeenschappelijke controle. De Commissie
stelt een werkgroep in die op grond van deze lijst de risicovluchten bepaalt.
Deze werkgroep heeft tevens tot taak om bij de Commissie nieuwe risico's van
illegale immigratie of voor de veiligheid op het eiland (criminaliteit) te
signaleren.Op grond van het tweede lid van dit artikel heeft de werkgroep ook tot
taak om een spoedprocedure uit te werken, waarmee op ad hoc basis risicovluchten
kunnen worden aangewezen. Artikel 14Artikel 14 regelt de samenstelling en werkwijze van de Commissie. Beide
partijen hebben één stem en beslissingen worden bij unanimiteit
genomen. De Commissie bestaat uit vijf vertegenwoordigers van elk der partijen. Artikel 15In het geval de Commissie niet tot overeenstemming kan komen, moet via
diplomatieke weg een oplossing worden gezocht. Artikel 16Artikel 16 regelt de werkwijze van de werkgroep. Deze is gelijk aan die
van de Commissie, met andere woorden pariteit en unanimiteit. Kan de werkgroep
niet tot overeenstemming komen dan wordt de kwestie aan de Commissie voorgelegd.De werkgroep zal bestaan uit lokale autoriteiten. Artikel 17Artikel 17 regelt de territoriale reikwijdte van het verdrag. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24074-11.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl