Internationaal verdrag ter bestrijding van dopinggebruik bij sport; met Bijlagen; Parijs, 19 oktober 2006; Brief minister over aanbieding verdrag ter stilzwijgende goedkeuring
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30835, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

16-10-2006

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30835-(R1816) nr. 1;A

30-09-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamToelichtende notaInleidingVerdragArtikelsgewijze toelichtingArtikel 2, vierde lid 4Artikel 7Artikel 8Artikel 11Artikel 14KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30835Toon alle publicaties in het hoofddossier

 
 
 Heruitgave en origineel

Kamerstuk 30835-r1816, nr. 1 h1Heruitgave van deze publicatie

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 835 (R 1816)Internationaal verdrag ter bestrijding van dopinggebruik bij sport,
met bijlagen; Parijs, 19 oktober 2005Anr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 30 september 2006Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 10 oktober 2006.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens een van de Kamers of door ten minste
vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de Tweede Kamer
of door de Gevolmachtigde Ministers van Aruba te kennen worden gegeven uiterlijk
op 9 november 2006.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen,
de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u hierbij ter
stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 19 oktober 2005 te Parijs
totstandgekomen Internationaal verdrag ter bestrijding van dopinggebruik bij
sport, met bijlagen (Trb. 2006, 194).Een toelichtende nota bij dit verdrag treft u eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt voor Nederland en Aruba gevraagd.Aan de Gouverneur van Aruba is verzocht hogergenoemde stukken op 10 oktober
2006 over te leggen aan de Staten van Aruba.De Gevolmachtigde Minister van Aruba is van deze overlegging in kennis
gesteld.De Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. BotToelichtende notaInleidingHet tegengaan van het gebruik van doping in de sport is in Nederland in
eerste instantie een verantwoordelijkheid van de sport zelf. Daarnaast heeft
echter ook de overheid een verantwoordelijkheid welke voortvloeit uit de gezondheidsrisico’s
die aan het gebruik van doping kleven en uit de dreiging voor de sport als
zodanig.Eind jaren negentig bleek de noodzaak van een intensivering van het antidopingbeleid.
Met name de Tour de France van 1998 («Tour de Dopage») speelde
daarbij een rol. Op het eerste World Doping Congres in 1999 werden afspraken
gemaakt tussen sport (Internationaal Olympisch Comité (IOC)) en overheden.
Twee belangrijke afspraken hadden betrekking op de nauwe samenwerking tussen
sport en overheden en de mondiale harmonisering van de regelgeving inzake
het dopingvraagstuk.De samenwerking kreeg gestalte door de oprichting van het World Anti Doping
Agency (WADA), dat op paritaire basis bestuurd en gefinancierd wordt door
overheden en sport.De mondiale harmonisering is voor een groot deel verwezenlijkt door het
invoeren van de World Anti Doping Code, één van de belangrijkste
producten van WADA. Die Code bevat gedetailleerde en uniforme regels voor
sportorganisaties (zoals strafmaten, verboden stoffen, informatieverplichting
aan sporters, etc) en een aantal voor overheden (zoals faciliteren anti-dopingorganisaties,
voorwaardenstellend beleid ten opzichte van sportorganisaties en de aanpak
van het probleem van voedingssupplementen en doping).Bij de vaststelling van de Code in maart 2003 te Kopenhagen, is op het
tweede World Doping Congres afgesproken dat sportorganisaties de Code uiterlijk
augustus 2004 ten tijde van de Olympische Spelen te Athene zouden hebben geïmplementeerd.
De organisaties die deze verplichting niet nakomen zouden worden uitgesloten
van deelname aan grote evenementen, zoals Olympische Spelen en Wereldkampioenschappen.De overheden zouden zich aan een aantal onderdelen van de Code moeten
binden, uiterlijk februari 2006, wanneer de Olympische Winterspelen te Turijn
plaatsvinden. Overheden die zich niet binden aan de Code, kunnen vanaf dat
moment worden uitgesloten van de organisatie van grote internationale sportevenementen
op hun grondgebied.Aangezien WADA een privaatrechtelijke organisatie is, gevestigd in Montreal,
waaraan overheden zich niet rechtstreeks kunnen binden, diende een instrument
gevonden te worden voor de formalisering van de overheidsverplichtingen. Uiteindelijk
is gekozen voor een Verdrag in het kader van de Organisatie van Verenigde
Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (UNESCO). In het najaar van 2003
zijn de eerste inhoudelijke besprekingen gestart.De Nederlandse overheid, met name het ministerie van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport (VWS), heeft een prominente rol gespeeld bij het opstellen
van het Verdrag. Nederland heeft zich o.a. sterk gemaakt voor een tweetal
wezenlijke onderdelen van het Verdrag. Ten eerste, geen verplichte harmonisatie
van wetgeving. De verplichtingen van de overheid moeten ook nagekomen kunnen
worden door middel van een beleid van zelfregulering. Ten tweede, een evenwichtig
Verdrag, met aandacht voor repressie door middel van controles en sancties,
doch ook voor preventie door middel van informatie en educatie.Op 19 oktober 2005 is, tijdens de 33e bijeenkomst van de Algemene
Vergadering van de UNESCO te Parijs, de tekst vastgesteld.Het Verdrag behoeft geen nationale uitvoeringswetgeving.VerdragHet Verdrag kent geen verplichting tot invoering of harmonisering van
nationale wetgeving. Verdragspartners zijn vrij in de keuze van de in te zetten
instrumenten om aan de Verdragsverplichtingen te voldoen, variërend van
wetgeving tot aan administratieve procedures. Die vrije keuze is expliciet
vastgelegd in artikel 5.Het Verdrag kent weinig harde verplichtingen voor Verdragspartijen. Dat
komt onder andere tot uiting in de veelheid van inspanningsverplichtingen
en in de veelvuldig toegepaste clausule «waar toepasselijk». Indien
deze clausule in een bepaling is opgenomen, biedt dat de Verdragspartijen
de ruimte om te beoordelen of de bepaling voor de eigen specifieke situatie
relevant is. Dit alles hangt samen met de verantwoordelijkheidsverdeling tussen
sport en overheid die in veel landen wordt gehanteerd: de sport is primair
verantwoordelijk om het gebruik van doping tegen te gaan met daarbij een stimulerende
rol voor de overheid. In die situatie zullen vele verplichtingen van Verdragspartijen
dan ook via de sport gerealiseerd worden. Overigens staat het Verdragspartijen
vrij in hun nationale antidoping-beleid verdergaande maatregelen te nemen,
zoals in artikel 4, eerste lid, vastgelegd. Dat is van belang voor die Verdragspartijen
die een andere verantwoordelijkheidsverdeling kennen en bijvoorbeeld het gebruik
van doping via (straf)wetgeving pogen tegen te gaan.In 1995 is voor Nederland reeds bekrachtigd de op 16 november 1989
te Straatsburg totstandgekomen Overeenkomst ter bestrijding van doping van
de Raad van Europa (Trb 1991, 8*, Kamerstukken 22 671 (R 1442) en Stb.
1994, 878). Deze Overeenkomst kent in zijn algemeenheid een hogere standaard
dan het Verdrag van de UNESCO. Het huidige antidoping-beleid van Nederland –
evenals van de ruim 40 andere landen die de Overeenkomst van de Raad van Europa
hebben geratificeerd – voldoet dan ook aan de verplichtingen die uit
het Verdrag van de UNESCO voortvloeien. Ten opzichte van de Overeenkomst kent
het Verdrag één belangrijk nieuw onderdeel: de erkenning van
de missie van WADA en van het principe van paritaire financiering door sport
en overheden van WADA. Naast het mondiale bereik van het Verdrag is dit een
substantieel nieuw onderdeel ten opzichte van de Overeenkomst. In de praktijk
ondersteunt Nederland WADA reeds zoals in het Verdrag opgenomen. Nederland
voldoet jaarlijks de contributie en heeft ten tijde van het Voorzitterschap
van de Europese Unie (2004) ook deel uitgemaakt van het WADA-bestuur.Het Verdrag legt een aantal verplichtingen voor de Verdragspartijen vast
die voortvloeien uit de World Anti Doping Code. De Code is een onderdeel van
een uitgebreider programma dat zich met name richt tot sport- en antidoping
organisaties. Onderdeel van dat programma is ook een aantal internationale
standaarden die voor die organisaties verplicht zijn. Twee van die standaarden
worden in het Verdrag als Bijlagen aangemerkt en zijn daarmee een integraal
onderdeel van het Verdrag; het zijn de Prohibited List (Lijst van verboden
stoffen en methoden) en de Standards for Granting Therapeutic Use Exemptions
(TUE). In een aantal landen wordt de door WADA vastgestelde Lijst door de
overheid goedgekeurd. Op aandrang van die landen is de Lijst en de daarmee
direct samenhangende TUE dan ook als integrerend onderdeel aangemerkt van
het Verdrag. Dit leidt niet tot wijziging van de hoofdlijnen van het antidopingbeleid
in Nederland. De Lijst en TUE zijn geen beleidsinstrumenten van de overheid,
maar van de sport- en antidoping organisaties. Er ontstaat echter wel een
formele betrokkenheid van de Verdragspartijen in geval van wijzigingen van
deze twee standaarden, zoals geregeld in artikel 34. Door het functioneren
als doorgeefluik richting de sport- en antidoping organisaties kan Nederland
aan deze bepalingen voldoen.Beide bijlagen zijn aan te merken als zijnde van uitvoerende aard. Verdragen
tot wijziging van deze bijlagen behoeven op grond van artikel 7, onderdeel
f, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire
goedkeuring, tenzij de Staten-Generaal zich thans het recht tot goedkeuring
terzake voorbehouden.Veel van de verplichtingen uit het Verdrag zullen in Nederland worden
nagekomen via de sport- en/of antidoping organisaties. In het antidopingbeleid
is vanuit de sport de sportkoepel NOC*NSF (Nederlands Olympisch Comité*Nederlandse
Sport Federatie) de belangrijkste beleidspartner voor de overheid. Via NOC*NSF
vindt grotendeels de invoering van regelgeving bij de sportbonden zelf plaats.
Momenteel kent Nederland twee antidoping organisaties: Doping Controle Nederland
(DoCoNed) en het Nederlands Centrum voor Dopingvraagstukken (NeCeDo). DoCoNed
voert de dopingcontroles uit en wordt daartoe gefinancierd door NOC*NSF en
de overheid. Het NeCeDo biedt ondersteuning aan sportorganisaties op juridisch
terrein, voorlichting en informatie en verricht wetenschappelijk onderzoek.
Het wordt nagenoeg geheel door de overheid gefinancierd. Beide organisaties
vervullen het voorwaardenscheppende beleid van de overheid in het dopingvraagstuk.
Hiermee wordt het voorwaardenstellende beleid van de overheid in de richting
van sportorganisaties met betrekking tot adequate regelgeving, voorlichting
en medewerking aan dopingcontroles gerealiseerd. In het najaar van 2005 is
een fusie-traject van de twee organisaties ingezet, dat begin 2006 zal leiden
tot één nationale antidoping organisatie. Artikelsgewijze toelichtingOp grond van het geringe aantal verplichtingen en het huidige antidopingbeleid,
dat reeds aan nagenoeg alle verplichtingen uit het Verdrag voldoet, kan de
artikelsgewijze toelichting beperkt blijven. Slechts die artikelen worden
toegelicht die – naast hetgeen reeds hiervoor is opgemerkt – de
reikwijdte van het Verdrag verduidelijken en die een meer harde verplichting
voor Verdragspartijen constitueren.Artikel 2, vierde lid 4De definitie van atleet bepaalt in belangrijke mate de reikwijdte van
het antidopingbeleid. Dit artikel brengt een tweedeling aan. Allereerst is
er een beperkte groep atleten die in aanmerking komt voor het ondergaan van
dopingcontroles. De omvang van die groep wordt vastgesteld door de nationale
antidoping organisatie en overgenomen door de overheid. Daarnaast is er de
groep van atleten c.q. sporters die in georganiseerd verband aan sport deelnemen;
deze groep kan onderwerp zijn van informatie en educatieve programma’s.Artikel 7Verdragspartijen hebben de verplichting zorg te dragen voor binnenlandse
coördinatie van het antidoping beleid. Nederland voldoet daaraan al,
onder meer door de instelling van het Nederlands Antidoping Platform, ingesteld
door de Staatssecretaris van VWS (Stc. 2003, 78).Artikel 8Dit is één van de weinige harde verplichtingen van de Verdragspartijen.
Ook hieraan voldoet Nederland al door de in 2001 totstandgebrachte wijziging
van de Wet op de Geneesmiddelenvoorziening (WOG) en de Wet op de economische
delicten (WED), waardoor de handel in dopinggeduide middelen effectiever kan
worden aangepakt dan voorheen door met name hogere boetes en detentiestraffen
en daarmee samenhangend ruimere bevoegdheden van opsporing en vervolging.Artikel 11In Nederland worden in het kader van het voorwaardenstellende beleid van
de overheid eisen gesteld aan sportorganisaties met betrekking tot het voeren
van een eigen adequaat antidoping-beleid. Indien een sportorganisatie hieraan
niet voldoet kan de sanctie van subsidiekorting worden toegepast. Individuele
atleten die een dopingovertreding hebben begaan kunnen eveneens gekort worden
op de financiële aanspraken van de Stipendiumregeling, die voorziet in
een uitkering aan topsporters.Artikel 14Er wordt expliciet gesproken van het ondersteunen van de missie van WADA,
aangezien de Verdragspartijen de organisatie als zodanig niet kunnen ondersteunen
vanwege de privaatrechtelijke status.KoninkrijkspositieDe Regering van de Nederlandse Antillen heeft te kennen gegeven dat thans
vooralsnog medegelding niet wenselijk wordt geacht gezien de vele verplichtingen
die uit het Verdrag voortvloeien.De Regering van Aruba beraadt zich nog over de medegelding van dit Verdrag.De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,C. I. J. M. Ross van DorpDe Minister van Buitenlandse ZakenB. R. Bot 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30835-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl