Wetsvoorstel van Atsma en Rosenmöller tot wijz. Wetboek van Strafrecht; strafbaarstelling zwarte handel voetbalkaartjes; Memorie van toelichting zoals gewijzigd naar aanleiding van het advies van de Raad van State
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26892, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

21-01-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26892 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Korte voorgeschiedenis2.1 Ervaringen Wereldkampioenschap (WK) voetbal Frankrijk
in 19982.2 Organisatie EK20003. Inhoud van het voorstel3.1 Inzet van het kabinet3.2 Algemeen3.3 Reikwijdte strafbaarstelling3.4 Verhouding tot de civielrechtelijke handhaving3.5 Strafbaarstelling zwarte handel voetbalkaarten in
België en andere landen3.5.1 De Belgische Voetbalwet3.5.2 Zwarte handel in andere landen4. Evaluatie5. Artikelsgewijze toelichtingARTIKEL IArtikel 337aARTIKEL IIARTIKEL III
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26892Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 892Voorstel van wet van de leden Atsma en Rosenmöller tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht met het oog op het tegengaan van de wederrechtelijke
verspreiding van tenaamgestelde toegangskaarten voor voetbalwedstrijden (strafbaarstelling
zwarte handel in voetbalkaartjes)nr. 4MEMORIE VAN TOELICHTING ZOALS GEWIJZIGD NAAR AANLEIDING VAN HET ADVIES
VAN DE RAAD VAN STATE1. InleidingBegin juni 2000 start het Europees Kampioenschap voetbal voor landenteams
(EK2000) dat wordt gehouden in België en Nederland. Dit evenement is
na de Olympische spelen en het Wereldkampioenschap voetbal het op twee na
grootste sportevenement ter wereld; de belangen en de belangstelling zijn
derhalve groot. Voor de organiserende landen is het in goede banen leiden
hiervan een opgave van formaat. Over de organisatie van het EK2000 hebben
de bewindslieden van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, Justitie en
Volksgezondheid, Welzijn en Sport herhaaldelijk brieven aan de Tweede Kamer
gestuurd1. In deze brieven is in de meeste gevallen
aandacht besteed aan velerlei onderwerpen, zoals bijvoorbeeld het gastheerschap,
het sociaal-preventief supportersbeleid, communicatie, aspecten van openbare
orde, de rol van andere actoren en de samenwerking met België.Dít voorstel vormt een aanvulling op het door de bewindslieden
genoemde pakket van maatregelen, en heeft betrekking op het tegengaan van
zwarthandel in toegangskaarten voor het EK2000.2. Korte voorgeschiedenis2.1 Ervaringen Wereldkampioenschap (WK) voetbal Frankrijk
in 19982Supportersscheiding stond bij de kaartverkoop voor WK1998 centraal. Hiervan
is volgens het evaluatierapport van het Centraal informatiepunt voetbalvandalisme
(CIV) in de praktijk weinig terechtgekomen, terwijl door het organisatiecomité
werd beweerd dat de kaartverkoop goed was georganiseerd en het vrijwel onmogelijk
zou zijn om kaarten op de zwarte markt te krijgen. «De chaos rond de
kaartenverkoop liep als een rode draad door het gehele toernooi, met name
in de eerste ronde.»3 Bij praktisch alle
wedstrijden zaten groepen supporters van beide partijen door elkaar heen.
In het evaluatierapport wordt aanbevolen dat men in de toekomst alert zal
dienen te zijn4. Ook wordt in de genoemde evaluatie van het CIV vastgesteld dat al bij
de openingswedstrijd ruimschoots kaarten (voor nagenoeg elk vak) beschikbaar
waren op de zwarte markt. Voor de kaarten van (officieel) f 300 à
400 werd op de zwarte markt meer dan f 1000 gevraagd én betaald.
Daarnaast heeft het CIV in genoemd rapport geconstateerd dat veel Nederlandse
supporters via de zwarte markt in het bezit van kaartjes kwamen.2.2 Organisatie EK2000Bij brief van 24 september 1998 stelt de regering: «Het ticketbeleid
(aanmaak, distributie en verkoop van kaarten) is mede door de samenhang ervan
met openbare orde én commerciële belangen complex. Het is van
eminent belang dat de kaartverkoop zodanig geregeld wordt dat sprake is van
een gecontroleerde verkoop, zodat daarmee ook de politie-inzet tijdens het
EK beperkt kan blijven»1. Met name een zo
volledig mogelijke supportersscheiding en het «ontanonimiseren»
van in principe alle toeschouwers spelen hierbij een rol. Daarnaast wordt
als doelstelling geformuleerd dat het ticketbeleid «een bijdrage levert
aan het tegengaan van de zwarte kaartverkoop»2.
Volgens het afgesproken ticketbeleid worden alle kaarten op naam verkocht
en – ook omdat niet op alle tickets de naam van de houder geprint kan
worden – dienen de lijsten met namen op tijd beschikbaar te zijn voor
de organisator, overheid en de politie. Kort voor de start van het toernooi
worden de kaarten feitelijk geleverd. Zo doende kunnen alle kaarthouders bekend
zijn en – in combinatie met de legitimatieplicht in de voetbalstadions–
gecontroleerd worden, al dan niet op basis van gerichte politie-informatie.In de zomer van 1999 kwam aan het licht dat in ieder geval via één
commercieel bureau zwarthandel in EK-tickets werd gedreven3. Via advertenties biedt dit bureau«de hoogste prijs voor EK2000
tickets». Het gaat dan in eerste instantie om een principeafspraak;
de daadwerkelijke (door)verkoop vindt plaats op het moment dat de kaarten
beschikbaar komen. Eén van de indieners heeft hierover schriftelijke
vragen gesteld4. In antwoord op deze vragen hebben
de ministers van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en Justitie de
doelstellingen van het ticketbeleid («scheiding van supporters (...)
en de komst van vandalen te weren») herbevestigd en tevens benadrukt
dat «de gewenste bereikbaarheid van het toernooi tegen een redelijke
prijs voor zoveel mogelijk toeschouwers» een belangrijk facet is in
dit kader. Met de (naleving van de) algemene verkoopvoorwaarden bij de kaarten
zou hier volgens de ministers in zijn voorzien. Het handhaven van die algemene
voorwaarden is volgens de ministers een primaire verantwoordelijkheid van
de organisator i.c. de Stichting Euro2000. De politie zal zo nodig aanvullend
optreden in geval van straathandel in toegangsbewijzen op grond van de Algemene
plaatselijke verordening (APV). Een wettelijke regeling wordt daarom niet
opportuun geacht.Bij brief van 5 oktober 1999 geven de betrokken bewindslieden aan dat
er sprake is van omvangrijke zwarthandel in kaarten: «(...) straat-
of caféhandel: commercieel, tot voor kort tamelijk incidenteel maar
inmiddels behoorlijk georganiseerd en grootschaliger»5. In dezelfde brief wordt gemeld dat er ongeveer 400 000 kaarten
via buitenlandse bonden worden verkocht, waarop – zo wordt gesteld –
de controle minder is dan op de verkoop via de eigen organisatie van de Stichting
Euro2000. Hierdoor bestaat het risico dat het principe van supportersscheiding
niet wordt gerealiseerd. Dit heeft mogelijk tot gevolg dat «onacceptabele
inbreuken worden gepleegd op de door de overheid te handhaven openbare orde
en veiligheid»6. Tenslotte wordt in deze
brief de optie van het introduceren van een strafwettelijke bepaling behandeld
en wederom afgewezen. In de brief van 11 oktober 1999 wordt hier
verder op ingegaan en komt ook de Belgische Voetbalwet – waarin wél
een dergelijke bepaling is opgenomen – aan de orde1. Tijdens het Kamerdebat op 12 oktober 1999 hebben wij initiatiefwetgeving
aangekondigd2.3. Inhoud van het voorstel3.1 Inzet van het kabinetHet kabinet is van mening dat voor het bestrijden van ongewenste handel
in kaarten de organisator van het evenement (Stichting Euro2000) primair verantwoordelijk
is. Stichting Euro2000 heeft volgens het kabinet voldoende mogelijkheden om
via het civiele recht zwarte handel in kaarten tegen te gaan. De tenaamstelling
van de kaarten maakt controle en uitsluiting immers mogelijk3. Het antwoord van het kabinet op de gebleken toename van zwarte handel
is een intensievere kaartcontrole dan aanvankelijk was beoogd. Het kabinet
opteert daarbij«voor steekproefsgewijze controle naast de eerder overeengekomen
gerichte, selectieve controle, die plaatsvindt op grond van politiële
informatie»4 In het verlengde hiervan zal
ook gericht gecommuniceerd worden richting de kaartkopers. Voor deze maatregelen
zullen nieuwe afspraken gemaakt moeten worden met België en de Stichting
Euro2000. Volgens het kabinet is het niet opportuun om het strafrecht in te
zetten om zwarte handel in toegangskaarten te bestrijden.3.2 AlgemeenIn het onderhavige wetsvoorstel wordt daarentegen wel voorzien in de strafrechtelijke
aanpak van wederrechtelijke handel in en verspreiding van voetbalkaartjes.
Hiermee wordt aangesloten op de Belgische wetgeving (zie 3.5). De achtergrond
van het wetsvoorstel is met name gelegen in het snel naderende Europese Kampioenschap
voetbal over ruim een half jaar, maar ook andere voetbalwedstrijden –
waaraan een club uit het betaald voetbal of een vertegenwoordigend voetbalelftal
deelneemt – worden onder de werking van het onderhavige voorstel gebracht.
Ook voor wedstrijden buiten het kader van het EK2000 behoort het immers tot
de mogelijkheden om kaarten voor risicowedstrijden tenaam te stellen met behulp
van een clubcard, mits de lokale autoriteiten in overleg met de clubs daartoe
besluiten5.De indieners vrezen met het kabinet dat sprake is en zal zijn van grootschalige
zwarte handel in voetbalkaartjes voor het EK20006.
Dit zal er naar alle waarschijnlijkheid toe leiden dat aan één
van de kernvoorwaarden voor een effectieve handhaving van de openbare orde
en veiligheid – te weten het zo volledig mogelijk scheiden en«ontanonimiseren»
van supportersgroepen – niet voldaan kan worden. Hierbij zou een rol
kunnen spelen dat men – met de ervaringen tijdens de WK1998 in Frankrijk
in het achterhoofd – verwacht dat de praktijk van de controle minder
stringent is dan tevoren bekend is gemaakt. Tevens zal berichtgeving in een
(buitenlandse) krant over eventuele gebrekkige kaartcontrole, ondanks de communicatiecampagne,
een aanzuigende werking kunnen hebben. Belangrijkste invalshoek van dit voorstel
is derhalve de handhaving van de openbare orde en veiligheid bij het EK2000.
Dit is een overheidstaak bij uitstek. De indieners vinden deze notie een legitimatie
voor meer overheidsbemoeienis op het vlak van de bestrijding van zwarte handel
in voetbalkaarten, te weten het creëren van een wettelijke regeling.
Dit laat onverlet dat organisatoren van voetbalwedstrijden ook hun verantwoordelijkheid
hebben waar het gaat om de veiligheid en een eerlijke verdeling van kaartjes.
Een secundaire, niet onbelangrijke, invalshoek is de bescherming van de consument
tegen de aankoop van ongeldige toegangskaarten. Tenslotte speelt
een rol dat met dit wetsvoorstel wordt bijgedragen aan de bereikbaarheid van
voetbalwedstrijden tegen een redelijke prijs voor zoveel mogelijk toeschouwers
voor een toernooi dat van en voor iedereen in Europa is. Wij stellen ons voor
het voorstel 1 april 2000 in werking te doen treden. Deze datum van inwerkingtreding
is nodig om zwarte handel voorafgaande aan het EK2000 effectief te kunnen
aanpakken, zoals ook door de regering is aangegeven1.De indieners zijn van mening dat de benadering van het kabinet bij de
aanpak van zwarte handel in kaarten kwetsbaar is. Verlies van de Stichting
Euro2000 in een civiele procedure zal onherroepelijk de deur wijd openzetten
voor grootscheepse zwarte handel in voetbalkaarten. Een rechterlijke uitspraak,
die geen direct verbod inhoudt, zal in de praktijk immers worden uitgelegd
als een signaal van het omgekeerde: doorverkoop is «dus» toegestaan.
Het zal volgens de indieners zeer moeilijk zijn om dan via een communicatiestrategie
de doorwerking van dergelijke volstrekt contraproductieve signalen te kunnen
tegengaan. Hoe dan ook is het dan te laat om zwarte handel in voetbalkaarten
strafbaar te stellen.3.3 Reikwijdte strafbaarstellingDit voorstel om handel in voetbalkaartjes via strafrechtelijke weg te
kunnen aanpakken geldt naast de eventuele ventbepalingen in Algemene plaatselijke
verordeningen (APV) van gemeenten en richt zich op iedereen die wederrechtelijk
tenaamgestelde voetbalkaarten verkoopt, te koop aanbiedt, aflevert of ten
verkoop in voorraad heeft. Het richt zich nadrukkelijk niet op de kopers van
doorverkochte kaartjes. Nog afgezien van andere argumenten zou een dergelijke
strafbaarstelling – hier onderschrijven de indieners de visie van het
kabinet – niet op een geloofwaardige wijze gehandhaafd kunnen worden.
Deze benadering sluit aan op de Belgische, hetgeen een aanzuigende werking
(specifiek) richting Nederland ongedaan maakt en een eenduidige communicatie
richting buitenlandse supporters gemakkelijk maakt. Bonafide handelaren zullen
zich naar verwachting terugtrekken uit deze vorm van handel. De indieners
verwachten dat met de criminalisering van zwarthandelaren ook een aanzienlijk
aantal potentiële kopers zal worden afgeschrikt. In combinatie met een
goede voorlichting zal de preventie naar verwachting ook een breder effect
sorteren naar mensen die niet meer «op goed geluk» zullen afreizen
naar Nederland in de hoop een kaartje te bemachtigen op de zwarte markt.Naast de preventieve werking kunnen met dit voorstel in ieder geval de
grotere handelaren voorafgaande aan het toernooi daadwerkelijk worden aangepakt.
Dit type handelaren adverteert vaak zelfs openlijk. Op basis van reeds aanwezige
en nog op te bouwen politiële informatie behoort een directe aanpak –
ook enkele weken voorafgaande aan het EK2000 – tot de mogelijkheden.
Ten aanzien van hiervoor in te zetten politiecapaciteit willen wij het volgende
aanstippen. Gelet op de beperking van de strafbaarstelling tot de handelaren
behoeft een effectieve handhaving niet zeer veel politiecapaciteit te kosten.
Bovendien kan worden aangenomen dat met invoering van dit wetsvoorstel ook
politiecapaciteit kan worden bespaard. Zonder het huidige voorstel wordt de
zwarthandel immers aangepakt door mensen – die vaak voor veel geld een
kaartje zwart hebben gekocht – aan de poort de toegang te ontzeggen,
omdat zij een niet op hun eigen naam gesteld en dus ongeldig ticket hebben.
Deze supporters zijn dan dus tevergeefs afgereisd, hetgeen tot frustraties
zal kunnen leiden. Hierdoor zouden problemen kunnen ontstaan in de sfeer van
openbare orde, waarvoor extra politiecapaciteit benodigd is. Cynisch gezegd:
hoe beter de controle, hoe groter het «relrisico». Het is volgens
de indieners dus zaak om zoveel mogelijk te doen vóórafgaande
aan het EK2000. Dit wetsvoorstel biedt hiervoor goede aanknopingspunten.Het wetsvoorstel biedt ook een effectief handvat voor wedstrijden waarbij
kort voor de wedstrijd zeer veel mensen zonder kaart toestromen, zoals wedstrijden
na de eerste ronde, waarvan de spelende landen pas enkele dagen van tevoren
bekend worden (bijv.: Turkije-Duitsland, met van beide landen grote bevolkingsgroepen
op zeer korte afstand van België en Nederland). Hierop inspelende handelaren
kunnen dan direct worden aangepakt, waardoor de kans op vakken met meerdere
supportersgroepen wordt verkleind. De voor bestrijding van zwarte handel in
voetbalkaarten nodige politiecapaciteit zal dus (deels) kunnen worden gehaald
uit verminderde inzet van politie tijdens de wedstrijden. Zwarte handel zal
zich overigens ook bij wedstrijden in de eerste ronde voordoen omdat de verkoop
van (het recht op) de kaartjes heeft plaatsgevonden vóór de
loting (12 december 1999).De indieners hebben overigens niet de pretentie om met dit voorstel zwarte
handel in voetbalkaarten geheel uit te sluiten. Afgezien van de te verwachten
preventieve werking van strafbaarstelling zal de aanpak van deze zwarthandel
zich met name moeten toespitsen op de grootschalige commerciële zwarte
handel.3.4 Verhouding tot de civielrechtelijke handhavingDe indieners zijn het met het kabinet eens, dat de primaire verantwoordelijkheid
voor het bewerkstelligen van de scheiding van supporters bij de organisator
van de voetbalwedstrijd ligt: ten aanzien van het EK2000 is dat de Stichting
Euro 2000. Het beginsel dat strafrecht eerst wordt ingezet als andere instrumenten
tekortschieten – de notie van strafrecht als ultimum remedium –
leidt terecht tot een in beginsel terughoudende opstelling. De vraag die hier
beantwoord moet worden is derhalve, in hoeverre de civielrechtelijke mogelijkheden
van Euro 2000 tekortschieten. Ten aanzien van de potentiële kopers van
«zwarte» toegangskaarten zijn die handhavingmogelijkheden nadrukkelijk
aanwezig; het wetsvoorstel ziet dan ook niet op deze groep. Via de algemene
voorwaarden van Stichting Euro2000 en de uitgifte van de kaartjes op naam
ligt vast, dat degene die bij controle over een ongeldig (want op een andere
naam gesteld) toegangsbewijs blijkt te beschikken, de toegang tot de wedstrijd
kan worden geweigerd. Bij een volledige controle van het publiek voorafgaand
aan elke wedstrijd zou derhalve eventuele zwarthandel de scheiding van supportersgroepen
niet in gevaar hoeven te brengen. Zoals hiervoor onder 3.1 reeds werd aangegeven,
zal een dergelijke volledige controle echter niet plaatsvinden: er wordt integendeel
slechts selectief alsmede mogelijk steekproefsgewijs gecontroleerd. Naar het
oordeel van de indieners wordt met deze aanpak een onaanvaardbaar risico genomen
op ordeverstoringen, welk risico groter wordt naarmate de controle aan de
stadionpoorten intensiever zal zijn (zie 3.3). Dit risico kan slechts worden
tegengegaan door reeds de zwarte handel zelf aan te pakken. De civielrechtelijke
mogelijkheden daartoe moeten worden betwijfeld. De algemene voorwaarden die
de organisator hanteert, gelden immers alleen tussen de organisator en de
eerste koper. Dat betekent dat hooguit de eerste koper zou kunnen worden aangesproken
wegens wanprestatie, maar dat zal weinig effect sorteren op de zwarte handel
die inmiddels met diens toegangskaart wordt bedreven. De grondslag voor een
vordering op de zwarthandelaar moet derhalve elders worden gezocht. Voor de
hand ligt dan een beroep op de onrechtmatige daad. Of dat mogelijk is, is
echter nog de vraag. Er zal immers moeten worden bewezen dat de zwarthandelaar
onrechtmatig handelt jegens de organisator en dat hij daarmee schade toebrengt.
Zolang de toegangskaarten nog niet zijn uitgegeven is dit geen
eenvoudige bewijsopdracht, terwijl ook na uitgifte (met betrekking tot het
EK2000: ongeveer vijf weken voor aanvang van het kampioenschap) de uitkomst
van een civiele procedure geenszins bij voorbaat vaststaat. Zo achtte het
gerechtshof te Amsterdam in een door de organisator van een muziekevenement
aangespannen procedure de onrechtmatigheid van het doorverkopen van toegangskaarten
niet aangetoond1. De indieners zijn, zoals ook
in 3.2 betoogd, van mening dat niet het risico mag worden gelopen dat zonder
strafrechtelijk vangnet in de korte periode tussen kaartuitgifte en voetbalwedstrijd
een civiele vordering van de organisator wordt afgewezen door de rechter.
Alsdan zal immers de tijd ontbreken om nog tot een strafrechtelijke aanpak
te kunnen komen. Zij wijzen er overigens op dat de onderhavige strafbaarstelling
de kansen voor civielrechtelijke handhaving aanmerkelijk vergroot. Zo is immers
de onrechtmatigheid van zwarte handel een gegeven, indien deze strafbaar is
gesteld3.5 Strafbaarstelling zwarte handel voetbalkaarten in
België en andere landen3.5.1 De Belgische VoetbalwetIn België is op 21 december 1998 een Wet betreffende de veiligheid
bij voetbalwedstrijden («Voetbalwet») in het Staatsblad verschenen.
In artikel 38 van die Voetbalwet wordt gesproken van een misdrijf betreffende
de onrechtmatige verdeling van toegangsbewijzen: «het verdelen of verkopen
van een of meer geldige toegangsbewijzen voor een voetbalwedstrijd, hetzij
in overtreding van het uitgiftesysteem ingesteld volgens de door of krachtens
deze wet bepaalde toepassingsvoorwaarden, hetzij zonder uitdrukkelijke en
voorafgaande toelating van de organisator, met de bedoeling hierdoor het verloop
van een nationale of een internationale voetbalwedstrijd te verstoren of met
winstoogmerk»2.De Belgische Voetbalwet is begin dit jaar in werking getreden en richt
zich – gelijk dit wetsvoorstel – op zwarthandelaren en dus niet
op de koper. Vertrekpunt van de strafbaarstelling van zwarte handel is in
deze Voetbalwet eveneens gelegen in het voorkomen van verstoringen van wedstrijden
c.q. het bevorderen van supportersscheiding. Wel gaat de Belgisch wet verder
waar het bedrijfsmatig verkopen geen bestanddeel is van de delictsomschrijving.
Waarom de indieners van dit voorstel op dit punt een andere keuze hebben gemaakt
zal hierna nog worden uiteengezet.3.5.2 Zwarte handel in andere landenDe indieners hebben bij de Ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken
geïnformeerd naar de strafbaarstelling van zwarte handel in voetbalkaarten
in andere landen dan België en Nederland. Hierover bleek slechts in beperkte
zin informatie beschikbaar. Navraag bij de Stichting Euro2000 leerde dat in
elk geval in de landen Denemarken, Engeland, Italië, Portugal, Roemenië,
Schotland, Slovenië zwarte handel in (in ieder geval) voetbalkaarten
in enige vorm is strafbaar gesteld. In Ierland is wetgeving hierover in voorbereiding;
het is de bedoeling dat deze voor de EK2000 operationeel is. In de landen
Duitsland, Noorwegen en Zweden is zwarte handel niet via het strafrecht aan
te pakken. De indieners hebben voorts begrepen dat in veel staten van de Verenigde
Staten zwarte handel in toegangskaarten strafbaar is gesteld. 4. EvaluatieDe indieners hebben overwogen om met dit voorstel ook andere vormen van
zwarte handel aan te pakken. Hiervan is vanuit praktische overwegingen afgezien.
Ten eerste is de aanleiding gelegen in het EK2000, welk toernooi over enkele
maanden zal plaatsvinden. Elke verbreding van het voorstel zou derhalve vertragend
kunnen werken op de parlementaire afhandeling, omdat dan ook al die bredere
aspecten in de beschouwing moeten worden betrokken. De tweede overweging heeft
te maken met de complexiteit van een bredere strafbaarstelling van zwarte
handel. De invalshoek van het onderhavige voorstel ligt vooral op het vlak
van de handhaving van de openbare orde en veiligheid. Strafbaarstelling van
zwarte handel in kaarten van culturele (en eventueel andere) evenementen zou
bezien moeten worden in het kader van cultuur- en/of (prijs)economisch beleid,
zoals bijv. in een aantal staten van de Verenigde Staten gebeurt («anti-scalping
legislation»). Met een eventuele introductie van een (algemene) strafbepaling
tegen zwarte handel zou civielrechtelijke actie positief ondersteund kunnen
worden. Eén van de vragen bij een breder voorstel tot strafbaarstelling
van zwarte handel zou voorts de mogelijkheid en wenselijkheid van het op naam
stellen van kaarten zijn. Dit type vragen vergt meer tijd en verdieping.De indieners stellen voor om de vraag – of en (zo ja) hoe verbreding
van dit voorstel mogelijk en wenselijk is – te beantwoorden in het kader
van een evaluatie van dit voorstel. Daarom is in dit voorstel een evaluatiebepaling
opgenomen. Volgens die bepaling zenden de ministers van Justitie en Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties daartoe binnen een jaar na de inwerkingtreding
van deze wet een verslag. In deze evaluatie kan ook de vraag aan de orde komen
in hoeverre het onderhavige voorstel een bruikbaar instrument is om de openbare
orde en veiligheid te handhaven rond (risico)wedstrijden van het betaalde
voetbal en vertegenwoordigende elftallen in het reguliere seizoen. Het voorliggende
voorstel is hier reeds op toegesneden. Ook buiten het EK2000 zullen immers
nog regelmatig problemen optreden bij het handhaven van de openbare orde en
veiligheid. Bij gebleken succes bij het bestrijden van zwarte handel voor
en tijdens het EK2000 kan de strafbepaling naadloos worden ingezet in het
voetbalseizoen 2000–2001. De initiatiefnemers van dit voorstel zien
geen overwegende argumenten om niet nu reeds voetbalwedstrijden buiten het
kader van EK 2000 in dit voorstel mee te nemen.5. Artikelsgewijze toelichtingARTIKEL IArtikel 337aEr is voor gekozen de voorgestelde strafbepaling te plaatsen in titel
XXV van het Tweede Boek van het Wetboek van Strafrecht vanwege raakvlakken
met de in die titel opgenomen bepalingen, zoals het artikel dat het verspreiden
van namaakproducten met straf bedreigt (artikel 337 Sr). Het artikel bestaat
uit twee leden. De beide leden tezamen geven een afdoende strafrechtelijke
bescherming tegen zwarte handel en de daaruit voortvloeiende gevaren voor
de openbare orde en de veiligheid van personen en goederen. Tussen de beide
leden is een zekere overlap. Dit achten de indieners echter geenszins bezwaarlijk:
in die gevallen is het aan het openbaar ministerie om te bepalen op basis
van welk lid vervolging (primair) het meest opportuun is. Het eerste lid ziet op de min of meer reguliere, doorgaans commerciële
zwarthandel. Het bestanddeel «in de uitoefening van een beroep of bedrijf» –
dat ook voorkomt in de artikelen 250, 326a en 417 Wetboek van Strafrecht –
waarborgt dat de incidentele verkoop van één of enkele kaartjes
in de privé-sfeer niet onder de werking van het strafrecht komt. Aan
dit bestanddeel wordt pas voldaan indien uit feiten of omstandigheden blijkt
dat bijvoorbeeld aanzienlijke inkomsten worden gegenereerd met de zwarthandel,
of dat er een bepaalde mate van organisatie en/of administratie kan worden
vastgesteld. Kantoorruimte, geplaatste advertenties, een website op internet en de hoeveelheid aangetroffen kaartjes kunnen
bij deze beoordeling een rol spelen. Dit artikellid ziet alleen op de grootschalige
en commerciële verspreiding van ongeldige kaartjes. Het beoogt tegen
te gaan dat burgers in de verleiding worden gebracht om tegen hoge prijs een
kaartje te bemachtigen dat niettemin geen recht geeft op toegang tot het stadion.
De aanwezigheid van grote aantallen gefrustreerde supporters bij de stadions,
die ondanks het voor veel geld verkregen kaartje de toegang tot de wedstrijd
wordt geweigerd, betekent immers – zoals hiervoor onder 3.3 reeds aangevoerd –
een aanzienlijk risico voor de openbare orde en veiligheid. Dit risico geldt
in veel mindere mate wanneer iemand aan een bekende een overtollig kaartje
verkoopt; dit achten de indieners dan ook in beginsel niet strafwaardig. Dit
wordt anders indien het gaat om de in het tweede lid bedoelde gedraging. Indien
door de zwarte handel de nagestreefde supportersscheiding op zodanige wijze
wordt doorbroken dat daarvan gevaar voor een ordentelijk verloop van die voetbalwedstrijd
dan wel voor aanranding van de openbare orde te duchten is, is ondanks het
ontbreken van een beroeps- of bedrijfsmatig karakter sprake van een strafwaardig
feit. Een omstandigheid die hierbij een rol kan spelen is bijvoorbeeld dat
de kaartjes zijn verspreid onder klaarblijkelijk «relbeluste»
voetbalsupporters. Waar nodig kan bij geconstateerde straathandel in toegangskaarten
overigens worden opgetreden op grond van de gemeentelijke ventverordeningen,
waarbij handel zonder vergunning op de openbare weg is strafbaar gesteld.Het begrip wederrechtelijk in beide leden van het voorgestelde artikel
337a duidt op het ontbreken van de benodigde toestemming van de instantie
die de toegangsbewijzen verkoopt. In het geval van het EK2000 betreft dit
dus de Stichting Euro2000. Dát zonder die toestemming de kaartjes niet
van eigenaar mogen wisselen, moet uitdrukkelijk blijken uit kenbare voorschriften,
gesteld door de kaartverkopende instantie. Gelet op de strafrechtelijke lading
die hiermee gegeven wordt aan een algemene voorwaarde die bij niet nakoming
op zichzelf – dus civielrechtelijk – tot beduidend minder ernstige
consequenties kan leiden, zal wederrechtelijk handelen slechts kunnen worden
aangenomen indien ofwel uit feiten of omstandigheden blijkt dat de handelaar
wist dat doorverkoop niet was toegestaan, ofwel indien hij dit redelijkerwijs
had behoren te weten. Het laatste zal in elk geval kunnen worden aangenomen
indien de betreffende voorwaarde op de kaartjes zelf is vermeld. Voorts moeten
de toegangskaarten zijn tenaamgesteld. Dit bestanddeel moet ruim worden uitgelegd.
Er wordt aan voldaan indien hetzij de naam van de eerste koper, hetzij andere
gegevens die herleidbaar zijn tot een bepaald persoon (bijvoorbeeld een cijfercode)
op de toegangskaart vermeld staan. Hiermee wordt allereerst recht gedaan aan
het uitgangspunt van het strafrecht als ultimum remedium: van de organisator wordt een behoorlijke inspanning gevraagd om
zwarthandel tegen te gaan. Ten tweede is een adequate handhaving niet goed
denkbaar zonder tenaamstelling. De term «aanranding van de openbare
orde» in het tweede lid van het voorgestelde 337a is ontleend aan artikel
540 Wetboek van Strafvordering. De strafbedreiging wordt gesteld op gevangenisstraf
van ten hoogste een jaar of geldboete van de vijfde categorie, overeenkomstig
aan artikel 337.ARTIKEL IIDit artikel bevat een evaluatiebepaling. Deze evaluatie zal kunnen leiden
tot handhaving, aanpassing dan wel verwijdering van artikel 337a.ARTIKEL IIIDe datum van inwerkingtreding is gesteld op 1 april 2000, om de mogelijkheden
die dit wetsvoorstel biedt ten volle te kunnen benutten vanaf de feitelijke
uitgifte van de kaartjes voor het EK2000 (naar verwachting uiterlijk in de
eerste week van mei 2000).AtsmaRosenmöller XNoot1Zie met name kamerstukken II 1998–1999 en 1999–2000, 26 227.XNoot2Met name gebaseerd op: Centraal Informatiepunt Voetbalvandalisme, Evaluatie
internationale politiesamenwerking Wereldkampioenschap voetbal 1998 Frankrijk,
 oktober 1998.XNoot3Idem, p. 17.XNoot4Idem, p. 43.XNoot1Kamerstukken II 1998–1999, 26 227, nr. 1, p. 6.XNoot2Kamerstukken II 1998–1999, 26 227, nr. 2, p. 6; voor een uitgebreidere
toelichting op het ticketbeleid: idem, nr. 6.XNoot3Volkskrant, 13 juli 1999, «Zwarthandel EK-kaarten wordt nu al aangepakt»
en «Ik betaal belasting, ik ben een legale zwarte handelaar»,
p. 1 resp. 7.XNoot4Aanhangsel van de Handelingen II 1998–1999, nr. 2027.XNoot5Kamerstukken II 1999–2000, 26 227, nr. 10, p. 2 idem, p. 3.XNoot6Idem, p. 3.XNoot1Kamerstukken II 1999–2000, 26 227, nr. 11, p. 4–6.XNoot2Handelingen II 1999–2000, 10/620–623.XNoot3Kamerstukken II 1999–2000, 26 227, nr. 11, p. 4.XNoot4Kamerstukken II 1999–2000, 26 227, nr. 10, p. 6–7.XNoot5Zie: kamerstukken II 1998–1999, 25 232, nr. 14 met als bijlage:
Commissie-Stekelen- burg, Wedstrijdorganisatie is maatwerk en teamwork, februari
1999.XNoot6Kamerstukken II 1999–2000, 26 227, nr. 10, p. 2.XNoot1Idem, p. 6.XNoot1Arrest van het gerechtshof te Amsterdam, 10 september 1998 in de zaak
onder rolnummer 1408/97 KG.XNoot2Belgisch Staatsblad, 21 december 1998, publicatie: 1999-02-03. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26892-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl