Wijz. van o.a. Wet aansprakelijkheidsverzek. motorrijtuigen ter implementatie vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28636, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

19-12-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28636 nr. 6

16-12-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenInhoud van de vierde Wam-richtlijnImplementatie van de richtlijn in de Nederlandse wetgevingAdministratieve lasten voor het bedrijfslevenConsultatie van belanghebbendenARTIKELENArtikel ICArtikel 27cArtikel 27fArtikel 27hArtikel 27oArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28636Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 636Wijziging van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen en
de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 ter implementatie van de vierde
richtlijn motorrijtuigenverzekeringnr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 16 december 2002Met belangstelling hebben wij kennis genomen van het verslag van de Vaste
commissie voor Justitie. Het verheugt ons dat alle aan het woord zijnde fracties
het belang van de implementatie van de vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering
onderschrijven.AlgemeenDe leden van de fractie van het CDA vragen of ook in de beoogde tien nieuwe
lidstaten reeds wordt gewerkt aan de implementatie van de vierde Wam-richtlijn
en wat daarbij de stand van zaken is.In het algemeen zij hierover opgemerkt dat het merendeel van de bedoelde
staten reeds aangesloten is bij het groene kaartsysteem. Dit impliceert dat
zij bekend zijn met het systeem van internationale samenwerking tussen de
groene kaartbureaus. De door de vierde Wam-richtlijn geregelde materie, die
ziet op het spiegelbeeld van de groene kaartgevallen, komt ook voor een groot
deel neer op internationale samenwerking tussen diverse organisaties.Over de implementatie van deze richtlijn in die beoogde tien nieuwe lidstaten
kan slechts worden opgemerkt dat zij op het moment van toetreding tot de EU
(thans voorzien in mei 2004) hun wetgeving moeten hebben aangepast aan de
EU-regelgeving. Wij gaan er dan ook van uit dat de onderhavige richtlijn op
dat moment in die staten zal zijn geïmplementeerd. Wat aldaar de stand
van zaken is onttrekt zich aan onze waarneming.Deze leden vragen voorts hoe zij de door de Algemene Rekenkamer voorgestelde
wijzigingen moeten beoordelen in het licht van de aangehouden behandeling
van de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen bij de Eerste Kamer.Enkele van de door de Algemene Rekenkamer voorgestelde wijzigingen hangen
nauw samen met de materie die is opgenomen in de ontwerp-Kaderwet zelfstandige
bestuursorganen. Teneinde niet vooruit te lopen op de besluitvorming in het
kader van dat wetsvoorstel is besloten die wijzigingen aan te houden opdat
zij zouden kunnen worden meegenomen in de nadere regelgeving die noodzakelijkerwijs
voortvloeit uit een kaderwet. Op dit moment is niet duidelijk of de parlementaire
behandeling van dat wetsvoorstel wordt voortgezet en zo ja, hoe deze behandeling
dan verder zal verlopen. Zodra hierover meer duidelijkheid bestaat
kan worden beslist hoe verder om te gaan met de door de Algemene Rekenkamer
voorgestelde wijzigingen.De vraag of de regering voornemens is met een novelle terzake te komen
dient ontkennend te worden beantwoord. De voorgenomen wijzigingen zouden niet
in de Kaderwet zelf worden opgenomen, maar zouden worden «meegenomen»
in een van de vervolgtrajecten op die wet.De leden van de VVD-fractie vragen de regering wat de gevolgen zijn voor
de taken van het Waarborgfonds Motorverkeer als de ontwerp-Kaderwet zelfstandige
bestuursorganen niet in het Staatsblad terechtkomt.De door de Algemene Rekenkamer voorgestelde wijzigingen hebben betrekking
op de organisatie van het Waarborgfonds Motorverkeer als zelfstandig bestuursorgaan.
Voor de taken van het fonds zijn zij niet relevant.De leden van de D66 fractie vragen op welke wijze de regering bevordert
dat ook de positie wordt verbeterd van EU-onderdanen die slachtoffer worden
van een verkeersongeval in de landen die de komende jaren tot de EU zullen
toetreden.Zolang de toetreding tot de EU van de tien beoogde nieuwe lidstaten nog
niet heeft plaatsgevonden, vindt het regiem van de vierde Wam-richtlijn in
die landen geen toepassing, met dien verstande dat het richtlijnregiem voor
EU-onderdanen wel reeds zal gelden in de beoogde nieuwe lidstaten die zijn
aangesloten bij het groene kaartsysteem, te weten Cyprus, Estland, Hongarije,
Letland, Malta, Polen, Slovenië, Slowakije, Tsjechië. Vanaf het
moment van toetreding (thans voorzien in mei 2004) dienen alle nieuwe lidstaten
hun wetgeving met de EU-regelgeving in overeenstemming te hebben gebracht.Deze leden vragen op welke wijze het voorliggende wetsvoorstel de mogelijkheid
stimuleert van snelle repatriëring van het slachtoffer naar het land
waar deze zijn of haar woonplaats heeft.Het doel van de richtlijn is de financiële afwikkeling te bevorderen
van schaden die personen hebben geleden door een verkeersongeval met een motorrijtuig
in het buitenland. Bevordering van repatriëring van slachtoffers wordt
niet door de richtlijn beoogd.De leden van de fractie van D66 vragen voorts hoe kan worden verzekerd
dat Nederlandse en buitenlandse verzekeraars gevallen van letselschade, die
zich voordoen als gevolg van een verkeersongeval met een motorrijtuig, eindeloos
laten voortduren, zoals nu vaak zou voorkomen.Over klachten dat Nederlandse verzekeraars doelbewust uitbetaling van
schade-uitkeringen zouden traineren zijn door de kamerleden Santi en Dittrich
op 28 september 2001 vragen gesteld aan de minister van Justitie. Daarbij
werd hem tevens gevraagd welke mogelijkheden hij voor de overheid ziet om
verzekerden ondersteuning te bieden teneinde de machtspositie van verzekeraars
te doorbreken. De toenmalige minister van Justitie antwoordde op 18 oktober
2001 mede namens de toenmalige minister van Financiën, dat verzekeraars
zich terdege bewust zijn van het feit dat de schadebehandeling met betrekking
tot letselschaden een zeer gevoelige materie betreft. Daarbij is melding gemaakt
van een aantal acties die het Verbond van Verzekeraars reeds had ondernomen
om op dit terrein te komen tot verbetering van de gang van zaken. Daarnaast
werd vermeld dat het Verbond op korte termijn zou bezien op welke wijze nadere
acties een extra impuls zouden kunnen geven aan een zorgvuldige afhandeling
van letselschade. In het afgelopen jaar heeft dit onder andere geresulteerd
in de volgende activiteiten:– onder auspiciën van het Personenschade Instituut van Verzekeraars
(PIV) zullen vanaf 2003 audits plaatsvinden bij verzekeraars naar de
letselschadebehandeling;– aan de Katholieke Universiteit Brabant is opdracht gegeven voor
een onderzoek naar kwaliteitsverbeteringen bij verzekeraars; dit
onderzoek is inmiddels afgerond en binnenkort vindt een expertmeeting plaats;– de bedrijfsregeling op het gebied van letselschade wordt volledig
herzien en zal aanzienlijk ambitieuzer worden opgesteld; vooral zal aandacht
worden geschonken aan termijnen waarbinnen verzekeraars moeten reageren, verzekeraars
zullen reïntegratiemogelijkheden moeten onderzoeken en in gevallen waarbij
discussie bestaat over de schadevergoeding wordt de verzekeraar verplicht
om het niet betwiste deel van de schade eerder uit te keren.Gezien het vorengaande hebben wij er vertrouwen in dat het beleid van
Nederlandse verzekeraars er op is gericht om letselschadevorderingen zo zorgvuldig
en zo snel als redelijkerwijs mogelijk af te wikkelen.Deze leden vragen over welke cijfers de regering beschikt ten aanzien
van het aantal zaken van letselschade, al dan niet als gevolg van een verkeersongeval
meteen motorvoertuig, dat door toedoen van (Nederlandse) verzekeringsmaatschappijen
bijzonder lang voortduurt.Over het aantal zaken van letselschade dat door toedoen van verzekeraars
bijzonder lang voortduurt, zijn ons geen gegevens bekend.Inhoud van de vierde Wam-richtlijnDe leden van de CDA-fractie constateren dat het bereik van deze richtlijn
zich ook uitstrekt tot landen buiten de EU, die zijn aangesloten bij het groene
kaartsysteem. Zij stellen in dat kader de vraag hoe gegarandeerd kan worden
dat deze landen de vierde Wam-richtlijn op een gelijke wijze zullen implementeren
als de EU-lidstaten.Het toepassingsgebied van de vierde Wam-richtlijn is inderdaad uitgebreid
tot die landen buiten de EU, die aangesloten zijn bij het groene kaartsysteem.
Dit is evenwel slechts het geval voorzover het ongevallen betreft, waarbij
het schadeveroorzakend motorrijtuig gewoonlijk gestald en verzekerd is in
een lidstaat en de benadeelde woonachtig is in de EU. Met andere woorden:
de bepalingen van de richtlijn zijn van toepassing als het ongeval heeft plaatsgevonden
in een niet-EU lidstaat, mits die staat is aangesloten bij het groene kaartsysteem
en beide bij het ongeval betrokken partijen uit een EU-lidstaat afkomstig
zijn.Een en ander beïnvloedt echter op geen enkele wijze de wetgeving
in de betrokken derde landen. Van implementatie van deze richtlijn in die
landen is dan ook geen sprake.Op de vraag van deze leden welke landen buiten de EU zijn aangesloten
bij het groene kaartsysteem luidt het antwoord: Albanië, Andorra, Bulgarije,
Cyprus, Estland, Hongarije, Israël, Joegoslavië, Kroatië, Letland,
Liechtenstein, Macedonië, Malta, Marokko, Moldavië, Noorwegen, Polen,
Roemenië, Slovenië, Slowakije, Tsjechië, Tunesië, Turkije,
Wit Rusland, IJsland en Zwitserland.De leden van de VVD-fractie vragen of het bij ingewikkelde schadegevallen,
waarbij de aansprakelijkheid wordt betwist, noodzakelijk is om contact op
te nemen met het hoofdkantoor van de verzekeraar in het land van vestiging,
of dat het wettelijk mogelijk wordt gemaakt om zaken af te handelen met de
eventuele nevenvestiging in Nederland, waardoor een zaak voor de Nederlandse
rechter kan worden gebracht.Het systeem van de nieuwe regeling is dat een benadeelde in de zin van
het wetsvoorstel zijn vordering kan indienen bij de schaderegelaar in Nederland
van de buitenlandse verzekeraar. Die schaderegelaar dient over voldoende bevoegdheden
te beschikken om de verzekeraar tegenover de benadeelde te vertegenwoordigen.
Daaronder is mede begrepen de bevoegdheid om over te gaan tot het uitkeren
van de schadevergoeding. Het is derhalve niet nodig om in contact te treden
met het hoofdkantoor. Dit ligt alleen anders indien de verzekeraar in rechte
moet worden aangesproken. Zoals uiteengezet op de bladzijden 5 en 6 van de
memorie van toelichting kan de verzekeraar niet in de persoon
van de schaderegelaar voor de rechter worden gedaagd in de woonplaats van
de benadeelde. Op grond van de richtlijn zal dit uiteindelijk toch in de lidstaat
van vestiging van de verzekeraar moeten geschieden.Implementatie van de richtlijn in de Nederlandse wetgevingDe leden van de VVD-fractie vragen aandacht voor de nieuwe Europese richtlijn,
op grond waarvan lichamelijk letsel geleden door voetgangers en fietsers,
moet worden gedekt door de verzekeraars van het betrokken voertuig, ongeacht
of de bestuurder van het voertuig schuld heeft.De richtlijn waar deze leden op doelen bevindt zich nog slechts in de
ontwerp fase (ontwerp vijfde Wam-richtlijn). Over het voorgestelde artikel
waaraan wordt gerefereerd is nog volop discussie gaande. Nederland stelt zich
op het standpunt dat de verkeersaansprakelijkheid een aangelegenheid is die
aan de lidstaten zelf moet worden overgelaten en dat harmonisatie op dit punt
in strijd is met het subsidiariteitsbeginsel. Uit de beraadslagingen in Brussel
over dit onderwerp is duidelijk geworden dat over de inhoud van dit artikel
zeer verschillend wordt gedacht. De uitkomst van de onderhandelingen is dan
ook nog volstrekt onzeker.Deze leden vragen hoe de positie van zwakke verkeersdeelnemers is geregeld
in de Nederlandse wet.Wanneer een voetganger of fietser het slachtoffer wordt van een ongeval
met een motorrijtuig, kent artikel 185 van de Wegenverkeerwet 1994 (WVW) hem
een bijzondere positie toe. Dit artikel bepaalt dat de eigenaar of houder
van een motorrijtuig waarmee over een weg is gereden, aansprakelijk is voor
de schade die door een verkeersongeval waarbij het motorrijtuig betrokken
is, is toegebracht aan niet door dat motorrijtuig of enig ander motorrijtuig
vervoerde personen of zaken. Voor wat betreft verkeersdeelnemers worden alleen
fietsers, voetgangers en andere niet-gemotoriseerden beschermd door artikel
185 WVW. Dit artikel vindt geen toepassing bij een botsing tussen twee motorrijtuigen.
De eventuele aansprakelijkheid van de automobilist dient in dat geval beoordeeld
te worden aan de hand van artikel 6:162 BW.De eigenaar of houder is ingevolge artikel 185 WVW niet aansprakelijk
indien het ongeval te wijten is aan overmacht. Dit begrip wordt gezien het
gevaarzettende karakter van motorrijtuigen door de rechtspraak eng uitgelegd.
Een beroep op overmacht slaagt alleen dan indien de bestuurder geen enkel
verwijt valt te maken ter zake van de wijze waarop hij aan het verkeer heeft
deelgenomen. Zie onder meer HR 24 december 1982, NJ 1983, 433. Eventuele
fouten door andere weggebruikers begaan – daaronder begrepen die van
het slachtoffer zelf – zijn hierbij alleen van belang indien zij voor
de bestuurder zo onwaarschijnlijk waren, dat deze bij het bepalen van zijn
verkeersgedrag hiermee naar redelijkheid geen rekening behoefde te houden.
Zie onder meer HR 26 maart 1971, NJ 1971, 262.De Hoge Raad heeft in dit verband voorts bepaald dat gedragingen van het
slachtoffer beneden de 14 jaar in het geheel geen overmacht opleveren, tenzij
er sprake is van opzet of aan opzet grenzende roekeloosheid van het jeugdige
slachtoffer. Zie HR 31 mei 1991, NJ 1991, 721 (Marbeth van Uitregt).
Deze beperking brengt mee dat ten behoeve van kinderen in het verkeer een
risicoaansprakelijkheid is gecreëerd.Indien een beroep op overmacht niet mogelijk is, wil dat nog niet zeggen
dat de eigenaar of houder aansprakelijk is voor de gehele schade. Denkbaar
is dat het slachtoffer zelf mede heeft bijgedragen aan het ontstaan of de
vergroting van de schade, en derhalve, enigszins onnauwkeurig gezegd, «eigen
schuld» heeft. Artikel 6:101 BW brengt dan in beginsel mee dat het slachtoffer
zijn schade niet of niet geheel vergoed krijgt. Artikel 6:101 BW, dat als
hoofdregel kent een verdeling van de schadelast evenredig met
de wederzijdse causaliteit, bepaalt dat indien de billijkheid dat eist, van
deze hoofdregel dient te worden afgeweken en een andere schadeverdeling dient
te worden vastgesteld. Reeds voor het Marbeth van Uitregt-arrest heeft de
Hoge Raad beslist dat een dergelijke uitzondering moet worden gemaakt voor
verkeersslachtoffers beneden de 14 jaar. Blijkens het HR arrest van 1 juni
1990, NJ 1991, 720 heeft een kind jegens de voor een verkeersongeval aansprakelijke
persoon in beginsel recht op volledige vergoeding van zijn schade, ook als
het door onvoorzichtig gedrag zelf mede aan het ontstaan van de schade heeft
bijgedragen. Dit is slechts anders als de gedragingen van het kind opzet of
aan opzet grenzende roekeloosheid ter zake van de aanrijding opleveren. De
Hoge Raad geeft in dit arrest ook aan waarom de billijkheid eist dat de eigenaar
van het motorrijtuig in beginsel voor de gehele schade aansprakelijk is. Hij
wijst onder meer op de impulsiviteit en onberekenbaarheid die kinderen eigen
is en die meebrengt dat zij van het gemotoriseerde verkeer meer gevaren te
duchten hebben dan volwassenen.Ook volwassenen in het verkeer wordt deze bescherming niet onthouden.
Zie HR 28 februari 1992, NJ 1993, 566 en HR 24 december 1993, NJ
1995, 236. In deze arresten besliste de Hoge Raad dat ook indien een volwassen
voetganger of fietser door een fout aan het ontstaan van het ongeval heeft
bijgedragen, de billijkheid eist dat bij de verdeling van de schade over de
betrokkenen tenminste 50 procent van de schade ten laste van het motorrijtuig
wordt gebracht wegens de verwezenlijking van het daaraan verbonden gevaar.
Dit is slechts anders bij opzet of aan opzet grenzende roekeloosheid van de
fietser of voetganger. Overigens sluiten deze arresten uiteraard niet uit
dat een hogere vergoedingsplicht dan 50 procent kan worden aangenomen, en
wel indien de automobilist causaal voor meer dan 50 procent aan het plaatsvinden
van het ongeval heeft bijgedragen. In principe zal de vergoedingsplicht dan
daaraan evenredig zijn.De leden van de VVD-fractie vragen voorts hoe groot het percentage automobilisten
is, per land in de EU, dat vermoedelijk onverzekerd rondrijdt.Exacte gegevens over het percentage onverzekerde automobilisten zijn niet
voorhanden. Voor de situatie in Nederland komen schattingen uit op een percentage
van ongeveer 1. Op basis van informele contacten met collega's in andere landen
komt het Waarborgfonds tot de volgende informatie: België ± 1%;
Duitsland ± 0,2%; Verenigd Koninkrijk ± 5%; en Zweden
± 1,2%.Deze leden merken voorts op dat in artikel 2 van de Wam bedragen worden
genoemd die minimaal door de verzekeraar moeten worden gedekt en vragen of
dit overeen komt met de Nederlandse wetgeving. Indien dit niet het geval is,
vragen zij wat de gevolgen zullen zijn van de nieuwe Europese regeling voor
de Nederlandse premies.Wij nemen aan dat deze leden met hun vraag doelen op artikel 2 van de
reeds eerder genoemde ontwerp vijfde Wam-richtlijn. In de discussie daarover
is duidelijk geworden dat op diverse onderdelen ervan nog aanzienlijke meningsverschillen
tussen de lidstaten bestaan. Het is dan ook nog volstrekt onzeker wat de uitkomsten
van de onderhandelingen zullen zijn.Eén van de voorgestelde wijzigingen betreft de verhoging van de
minimaal door verzekeraars te dekken bedragen. De in het Commissievoorstel
genoemde bedragen zijn hoger dan de bedragen die thans op grond van de Wam
gelden. Verwacht mag worden dat de uiteindelijk vast te stellen bedragen in
de vijfde Wam-richtlijn ertoe zullen leiden dat de op grond van de Wam vastgestelde
minimumbedragen moeten worden verhoogd. Over de eventuele gevolgen daarvan
voor de Nederlandse premies valt op dit moment nog niets te zeggen, omdat
niet duidelijk is wat de nieuwe bedragen zullen worden. In dit verband wordt
overigens opgemerkt dat Nederlandse verzekeraars thans veelal reeds (aanzienlijk)
hogere bedragen dekken dan de minimumbedragen ingevolge de Wam.De leden van de fractie van D66 vragen wanneer de regering verwacht dat
de gewijzigde richtlijn in Nederland wordt geïmplementeerd.Zoals in de antwoorden op vragen van de VVD-fractie is vermeld, is thans
in Brussel nog volop discussie gaande over de ontwerp vijfde Wam-richtlijn.
Gezien de problemen die aan de orde zijn met name op het punt waaraan door
deze leden wordt gerefereerd, maar ook nog op diverse andere punten, is niet
te verwachten dat de richtlijn voor medio 2003 tot stand komt.In die ontwerp-richtlijn moet de implementatietermijn ook nog worden geregeld.
Over het algemeen bedraagt die anderhalf jaar na totstandkoming van de richtlijn.
Dit alles in aanmerking nemend is het niet waarschijnlijk dat de vijfde Wam-richtlijn
voor 1 januari 2005 geïmplementeerd zal zijn.Administratieve lasten voor het bedrijfslevenDe vraag van de leden van de CDA-fractie of het Verbond van Verzekeraars
de stelling kan onderschrijven dat de geschatte administratieve lasten ongeveer
0,13% van de totale schadelast van verzekeraars zullen bedragen, kan bevestigend
worden beantwoord. De in de memorie van toelichting vermelde schatting is
namelijk gebaseerd op een opgave die door het Verbond van Verzekeraars zelf
is verstrekt.Deze leden vragen voorts of te verwachten is dat juist de implementatie
van de vierde richtlijn niet tot een vereenvoudiging en versnelling ten opzichte
van bestaande procedures zou kunnen leiden, waardoor een relatief voordeel
voor verzekeraars zou kunnen ontstaan.Verzekeraars geven aan niet in staat te zijn om de omvang van het aantal
te verwachten «vierde Wam-richtlijnzaken» in te schatten. De gevolgen
die de implementatie van de richtlijn in de praktijk van de schadebehandeling
zal hebben, zijn op dit moment dan ook moeilijk in te schatten. Naar onze
mening valt het echter niet uit te sluiten dat door de implementatie van de
richtlijn, met betrekking tot de schadegevallen waar het wetsvoorstel betrekking
op heeft, een zodanige stroomlijning van procedures plaatsvindt dat dit zou
kunnen leiden tot een vereenvoudiging en versnelling ten opzichte van bestaande
procedures.De leden van de VVD-fractie constateren dat de door de richtlijn voorgeschreven
dubbele melding door verzekeraars van hun schaderegelaars aan zowel de Pensioen-
& Verzekeringskamer als aan het Informatiecentrum, tot extra administratieve
lasten leidt.Wij merken op dat deze lasten gering zijn. Ze blijven beperkt tot het
produceren van één extra melding aan de Pensioen- & Verzekeringskamer
en het verzenden van deze melding.Deze leden vragen aandacht voor het artikel «Het voorstel van de
Europese Commissie voor een vijfde richtlijn motorrijtuigenverzekering»
van L. T. Visscher en H. O. Kerkmeester in NJB 2002. Daarin wordt
gesteld dat de verzekeraar van de automobilist regres kan nemen op de ziektekostenverzekeraar
van de fietser indien het ongeval veroorzaakt is door de fietser zelf.Deze stelling gaat er ten onrechte vanuit dat een aansprakelijkheidsverzekeraar
regres kan nemen op een ziektekostenverzekeraar. Om meerdere redenen is dit
ondenkbaar. In de eerste plaats dekt een ziektekostenverzekeraar de in verband
met het ongeval door de fietser gemaakte ziektekosten. Voor de andere door
de fietser geleden schade, zoals bijvoorbeeld smartengeld en inkomensschade,
biedt een ziektekostenverzekering geen dekking, zodat alleen al daarom ondenkbaar
is dat voor deze schade regres wordt genomen op de ziektekostenverzekeraar.
In de tweede plaats kan geen regres op een ziektekostenverzekeraar worden
genomen omdat ingevolge artikel 284 van het Wetboek van Koophandel alleen
vorderingen tot schadevergoeding die de verzekerde (i.c. de automobilist)
ter zake van door hem geleden schade op derden heeft, bij wijze van subrogatie
op de verzekeraar overgaan, en een ziektekostenverzekeraar – anders
dan een aansprakelijkheidsverzekeraar– geen dekking biedt voor deze
vorderingen. In de derde plaats is geen regres mogelijk omdat het niet de
verzekerde automobilist is die schade heeft geleden, maar de fietser. En ten
slotte is geen regres mogelijk omdat de automobilist geen vordering tot schadevergoeding
heeft op de fietser ter zake van de door de fietser geleden schade. Dit zou
immers veronderstellen dat de fietser voor zijn eigen schade aansprakelijk
is, hetgeen onmogelijk is.De leden van de VVD-fractie vragen of het Nederlands Bureau der Motorrijtuigverzekeraars
en het Waarborgfonds Motorverkeer worden gecompenseerd voor de toenemende
administratieve lasten.De financiering van beide organisaties is voor een belangrijk deel gebaseerd
op een bijdrage van iedere verzekeraar, berekend op basis van het aantal en
de aard van de door ieder van hen in Nederland verzekerde motorrijtuigen.
De verhoging van de bijdragen die verzekeraars in 2003 aan het Nederlands
Bureau der Motorrijtuigen verschuldigd zijn als gevolg van de implementatie
van de richtlijn bedraagt ongeveer € 0,0175 per gekentekend motorrijtuig
en ongeveer € 0,003 per ongekentekend motorrijtuig. De bijdragen
van verzekeraars aan het Waarborgfonds Motorverkeer voor 2003 zijn gehandhaafd
op het niveau van 2002.De leden van de fractie van D66 vragen de regering welke garanties zij
kan bieden dat het voorliggende wetsvoorstel, dat onder meer een rechtstreeks
vorderingsrecht jegens de verzekeraar van de aansprakelijke persoon creëert
en waarbij verzekeraars verplicht worden een schaderegelaar aan te wijzen,
in de praktijk geen extra bureaucratische rompslomp oplevert. Ook vragen zij
of de regering bijvoorbeeld met zekerheid kan stellen dat in de nieuwe situatie
niet méér in plaats van minder formulieren door slachtoffers
zullen moeten worden ingevuld.Opgemerkt wordt dat het wetsvoorstel niet een rechtstreeks vorderingsrecht
jegens de verzekeraar creëert. Sedert 1963, het jaar waarin de Wam totstandkwam,
is dit recht opgenomen in artikel 6, eerste lid, van de Wam. De verplichting
om in iedere lidstaat van de EU een schaderegelaar aan te wijzen levert voor
verzekeraars ontegenzeggelijk extra lasten op. Bij de richtlijnonderhandelingen
is dit onderkend. Bij afweging van de in het geding zijnde belangen werd echter
algemeen geoordeeld dat de voordelen die voor benadeelden voortvloeien uit
de mogelijkheid om bij een schaderegelaar in hun eigen lidstaat een vordering
in te kunnen dienen, ruimschoots opwegen tegen de extra lasten voor verzekeraars.
De verwachting is niet dat benadeelden meer formulieren moeten invullen dan
tot nu toe gebruikelijk. Zij kunnen zich nu direct wenden tot de schaderegelaar
in hun eigen land. In bepaalde gevallen zal daaraan voorafgaand wellicht informatie
moeten worden ingewonnen bij het Informatiecentrum, maar dat zal meestal niet
schriftelijk behoeven te geschieden.Consultatie van belanghebbendenDe vraag van de leden van D66 of advies is gevraagd aan organisaties van
(verkeers)slachtoffers wordt ontkennend beantwoord. In het algemene deel van
de memorie van toelichting is in paragraaf 1.6 aangegeven welke instanties
geconsulteerd zijn. Daaruit blijkt dat onder meer de ANWB betrokken is geweest
bij het opstellen van dit wetsvoorstel. Dit geldt niet voor de Vereniging
van Letselschade Slachtoffers.ARTIKELENArtikel ICArtikel 27cDe leden van de CDA-fractie vragen of hier de statuten van het NBM bedoeld
worden en of die als gevolg van de aanwijzing tot informatiecentrum niet gewijzigd
behoeven te worden.In het algemene deel van de toelichting hebben wij aangekondigd voornemens
te zijn het Nederlands Bureau der Motorrijtuigverzekeraars (NBM) als Informatiecentrum
aan te wijzen. Het NBM zal daarmee naast zijn huidige taken, worden belast
met de taken van het Informatiecentrum. Dit betekent derhalve dat het NBM
inderdaad zijn statuten dient te wijzigen.Artikel 27fDe leden van de CDA-fractie stellen de vraag waarom de in dit artikel
vermelde gegevens niet zijn aan te merken als persoonsgegevens in de zin van
de Wet bescherming persoonsgegevens.In de Wet bescherming persoonsgegevens (WBP) wordt onder persoonsgegevens
verstaan elk gegeven betreffende een geïdentificeerde of identificeerbare
natuurlijke persoon. De in artikel 27f opgenomen gegevens hebben onder meer
betrekking op de kentekens van de motorrijtuigen, de polisnummers van verzekeringen
en de namen van verzekeraars en hun schaderegelaars. Op grond van artikel
5 van de richtlijn zijn dit nu juist de gegevens die het Informatiecentrum
aan benadeelden moet verstrekken, als daarom wordt gevraagd. Verstrekking
hiervan is essentieel teneinde te voldoen aan de verplichtingen op grond van
de richtlijn om de afwikkeling van schade voor benadeelden te vereenvoudigen.De in dit artikel genoemde gegevens, met uitzondering uiteraard van de
op dit moment nog niet bestaande schaderegelaar, zijn nu reeds bij de Dienst
Wegverkeer op te vragen en vallen niet onder de in de WBP opgenomen definitie
van persoonsgegevens, omdat zij niet te herleiden zijn tot natuurlijke personen.
Dat is ook niet nodig omdat het systeem van de richtlijn slechts beoogt te
bewerkstelligen dat het slachtoffer van een verkeersongeval in het buitenland
zo eenvoudig mogelijk zijn geleden schade vergoed krijgt. Met de verstrekking
van de in dit artikel genoemde gegevens, zoals die worden voorgeschreven door
de richtlijn, wordt dat doel bereikt.Artikel 27hDe leden van de CDA-fractie vragen op basis waarvan de regering veronderstelt
dat op dit artikel slechts een beroep zal worden gedaan indien de informatie
op basis van artikel 27g niet voorhanden is.Op grond van artikel 27g moet het Informatiecentrum op verzoek van de
benadeelde de volgende informatie verstrekken: naam en adres van de verzekeraar
en van diens schaderegelaar en het polisnummer. In het overgrote deel van
de gevallen zullen deze gegevens kunnen worden verstrekt door het Informatiecentrum.
Er kunnen zich echter omstandigheden voordoen waarin de informatie die op
grond van artikel 27g zou moeten worden verkregen, niet voorhanden is. Dit
zal zich slechts in uitzonderlijke gevallen voordoen. Voor dit geval is met
artikel 27h een vangnet gecreëerd. Op grond van dit artikel deelt het
Informatiecentrum aan een benadeelde, indien hij er rechtmatig belang bij
heeft, naam en adres van de bezitter, van degene aan wie het kenteken voor
het motorrijtuig is opgegeven of van de houder van het motorrijtuig mee. In
overweging 23 van de richtlijn wordt aangegeven dat van rechtmatig
belang sprake kan zijn wanneer de benadeelde alleen van hen vergoeding kan
krijgen, omdat het motorrijtuig niet naar behoren is verzekerd of de schade
het verzekerde bedrag overtreft. Het Informatiecentrum zal de gevraagde gegevens
in het algemeen verwerven bij de betrokken verzekeraar of bij de Dienst Wegverkeer.Kort weergegeven werkt het systeem als volgt: de benadeelde vraagt de
gegevens op die op basis van artikel 27g moeten kunnen worden verkregen. Zijn
die gegevens niet voorhanden, hetgeen slechts bij uitzondering het geval zal
zijn, dan dient artikel 27h als vangnet.Deze leden stellen vervolgens de vraag op basis waarvan het informatiecentrum
formeel de mogelijkheid heeft om op grond van deze overweging een verzoek
af te wijzen.Het verkrijgen van informatie op grond van artikel 27h is slechts mogelijk
als die informatie niet te verkrijgen is via artikel 27g. In dat geval zal
het Informatiecentrum niet mogen weigeren de gevraagde gegevens te verstrekken.Voorts vragen deze leden in hoeverre de verzekeraar en de Dienst Wegverkeer
verplicht zijn gegevens te verstrekken wanneer het informatiecentrum daarom
verzoekt.In artikel 27f is sprake van coördineren van de verzameling en verstrekking
van gegevens door het Informatiecentrum ter uitvoering van de hem opgelegde
taak. Teneinde die coördinatie mogelijk te maken dienen verzekeraars
en de Dienst Wegverkeer de gevraagde gegevens te allen tijde te verstrekken.Tenslotte vragen deze leden in dit verband of de regering het raadplegen
van politieregisters wenselijk en mogelijk acht.Zoals in de toelichting bij artikel 27h is aangegeven wordt bij het raadplegen
van andere bronnen dan de in artikel 27h genoemde (verzekeraar en Dienst Wegverkeer)
vooral gedacht aan de informatiecentra van de andere lidstaten en niet aan
het raadplegen van politieregisters. Bovendien hanteert de Wet politieregisters
een zogenaamd «gesloten verstrekkingenregime» . Dat wil zeggen
dat alleen op de gronden genoemd in die wet daaruit gegevens verstrekt mogen
worden. De hier bedoelde gegevens behoren daar niet toe. Zoals al eerder gezegd
zal dit artikel slechts in uitzonderlijke gevallen toegepast worden. Wij zijn
dan ook van mening dat met de door de richtlijn voorgeschreven middelen het
boven water krijgen van de voor het slachtoffer relevante gegevens, ook zonder
de mogelijkheid van het raadplegen van politieregisters, voldoende is gewaarborgd.Artikel 27oDe leden van de CDA-fractie vragen naar een toelichting waarom zowel de
vierde Wam-richtlijn als het onderhavige wetsvoorstel een termijn van drie
maanden hanteren en of deze termijn is gebaseerd op de praktijk in de lidstaten.De termijn van drie maanden in de richtlijn is gekozen om een evenwicht
te bereiken tussen de belangen van beide betrokken partijen. In het wetsvoorstel
is deze termijn overgenomen. De termijn van drie maanden is niet gebaseerd
op de praktijk in de lidstaten. Tijdens de onderhandelingen over de richtlijn
bleek overeenstemming te kunnen worden bereikt dat met deze termijn enerzijds
wordt bewerkstelligd dat de verzekeraar of diens schaderegelaar een redelijke
termijn ter beschikking staat om de informatie te verzamelen die nodig is
om de schade te regelen, dan wel, indien afwikkeling in dat stadium (nog)
niet mogelijk is, een gemotiveerde reactie aan benadeelde te kunnen geven.
Anderzijds wordt de benadeelde niet te lang in het onzekere gelaten over het
standpunt van de verzekeraar.De leden van de VVD-fractie zouden graag meer inzicht krijgen in de term
«met redenen omkleed antwoord». Zij vragen op welke aspecten een
verzekeraar moet ingaan en of het altijd mogelijk is om binnen drie maanden
een volledig antwoord te geven.Met het aan de richtlijn ontleende begrip «met redenen omkleed»
wordt aangegeven dat de verzekeraar niet kan volstaan met een nietszeggend
antwoord, waarin niet inhoudelijk wordt ingegaan op de voorgelegde schadevordering.
Zonder naar volledigheid te streven zal naar onze mening in het antwoord in
ieder geval gemotiveerd moeten worden aangegeven of aansprakelijkheid al dan
niet wordt erkend, of beroep wordt gedaan op eventuele uitsluitingsgronden,
of en zo ja welke informatie nog niet voorhanden is, en of nader onderzoek
nodig wordt geacht.Uit de vraag van deze leden of het altijd mogelijk is om binnen drie maanden
een volledig antwoord te geven, leiden wij af dat deze leden de mening zijn
toegedaan dat binnen de genoemde termijn van drie maanden de vordering moet
zijn afgehandeld.Deze veronderstelling is niet juist. De verzekeraar dient binnen genoemde
termijn een met redenen omklede reactie te geven op het verzoek van de benadeelde.
De definitieve afwikkeling kan bij complexe schadegevallen en bij letselschades
veelal geruime tijd vergen.Artikel IIIDe leden van de CDA fractie stellen met betrekking tot dit artikel de
vraag of de regering het wetsvoorstel, mocht het niet tijdig in werking zijn
getreden, dan desondanks het wel in de praktijk wil toepassen. Daarbij vragen
zij zich af welke formele grondslag het NBM en het Waarborgfonds Motorverkeer
in dat geval hebben voor hun handelen als respectievelijk Informatiecentrum
en Schadevergoedingsorgaan en of genoemde organen daarvoor voorbereid en toegerust
zijn.Voor het formeel aanwijzen van het Informatiecentrum en van het Schadevergoedingsorgaan
dient inderdaad een wettelijke grondslag aanwezig te zijn. Die wettelijke
grondslag is echter neergelegd in het onderhavige wetsvoorstel zodat de formele
aanwijzing van deze organen derhalve pas kan plaatshebben vanaf het moment
dat dit wetsvoorstel tot wet zal zijn verheven. Vanaf de aanvang van de werkzaamheden
tot voorbereiding van dit wetsvoorstel zijn het NBM en het Waarborgfonds Motorverkeer
er nauw bij betrokken geweest, mede omdat al snel het voornemen ontstond om
hen met de taken van respectievelijk Informatiecentrum en Schadevergoedingsorgaan
te belasten.Hoewel een wettelijke grondslag dus nog ontbrak, diende wel tijdig met
de voorbereiding voor de vervulling van de nieuwe taken te worden begonnen.
Met name voor het Schadevergoedingsorgaan, dat als vangnet dient voor die
gevallen waarin de verzekeraar of diens schaderegelaar niet aan zijn verplichtingen
heeft voldaan, klemde dit temeer, omdat het ingevolge artikel 6, derde lid,
van de richtlijn moest onderhandelen met de toekomstige schadevergoedingsorganen
van de andere lidstaten teneinde te komen tot een overeenkomst betreffende
hun taken en verplichtingen en de wijze van terugbetaling.Ondanks het ontbreken van een wettelijke grondslag heeft het Waarborgfonds
Motorverkeer de komende taken van Schadevergoedingsorgaan desalniettemin op
zich genomen en heeft het de bewuste onderhandelingen gevoerd.Zowel aan het NBM alsook aan het Waarborgfonds Motorverkeer is officieel
verzocht die maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn ter voorbereiding
op de nieuwe situatie en die ertoe leiden dat de taak van respectievelijk
Informatiecentrum en Schadevergoedingsorgaan adequaat wordt uitgeoefend.Inmiddels is de bedoelde overeenkomst tussen de (toekomstige) schadevergoedingsorganen
van alle lidstaten in juni 2002 tot stand gekomen. Dientengevolge
is gegarandeerd dat het systeem van schadevergoedingsorganen zoals aangegeven
in de richtlijn vanaf de door de richtlijn voorziene implementatiedatum operationeel
is.Navraag bij zowel het Waarborgfonds Motorverkeer als bij het NBM heeft
geleerd dat beide organen volledig voorbereid en toegerust zijn op hun nieuwe
taak vanaf de implementatiedatum. Zodra dit wetsvoorstel wet zal zijn geworden,
zal een formeel besluit tot aanwijzing van het NBM als Informatiecentrum en
van het Waarborgfonds Motorverkeer als Schadevergoedingsorgaan worden genomen.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerDe Minister van Financiën,J. F. Hoogervorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28636-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl