Vaststelling begroting Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (VII) voor het jaar 2009; Verslag van een Algemeen Overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31700-VII, nr. 69

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

02-03-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31700-VII nr. 69

25-02-2009

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31700-VIIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 78 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 700 VIIVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties (VII) voor het jaar 2009nr. 69VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 25 februari 2009De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties1 heeft op 28 januari 2009 overleg gevoerd met minister
Ter Horst van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties over:– de brief van de minister van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties de kabinetsreactie op het ROB-advies m.b.t. Grensoverschrijdende
samenwerking d.d. 5 december 2008 (31 700 VII, nr. 50);– de brief van de minister van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties met een reactie op het rapport van de Commissie Hermans «De
toekomst van Limburg ligt over de grens» d.d. 6 november 2007 (31 200
VII, nr. 7).Van dit overleg brengt de commissie bijgaand geredigeerd woordelijk verslag
uit.Voorzitter: Van Leerdam Griffier: HendrickxVragen en opmerkingen uit de commissieDe voorzitter: Vandaag is het woensdag 28 januari.
Wij hebben een algemeen overleg van tien uur tot twaalf uur. Op de agenda
staat de kabinetsreactie op het ROB-advies over grensoverschrijdende samenwerking.
Ik heet de minister welkom in ons midden. Ik heet de collega’s welkom
en alle aanwezigen.De heer Schinkelshoek (CDA): Voorzitter. Grenzen
zijn de littekens van de geschiedenis, placht prins Claus te zeggen, en het
is onze taak, mee te werken aan healing. Hij had die uitspraak, zo heb ik
begrepen, van Alfred Mozer, een naar Nederland gevluchte Duitser die zich
na de oorlog zeer heeft ingezet voor grensoverschrijdende samenwerking. De
heer Mozer geldt dan ook niet toevallig als grondlegger van de Euregio, het
bekendste grensoverschrijdende bestuurlijke samenwerkingsverband. Die Euregio
is een heel nuchtere en prozaïsche uitvinding om knelpunten aan weerzijden
van de grens op te lossen. Er is inmiddels een hele waaier van dit soort samenwerkingsverbanden
ontstaan, zowel langs de Nederlands-Duitse als de Nederlands-Belgische grens
van uiteen lopende soort, maat, gewicht en status. Eén
ding hebben al die verenigingen, stichtingen, organen en hoe ze ook heten
mogen, gemeen: stuk voor stuk proberen ze praktische oplossingen te vinden
voor de vaak alledaagse maar daarom niet minder lastige problemen voor bewoners
en bedrijven in grensstreken. Dit is allemaal gebeurd zonder al te veel bemoeienis
uit Den Haag. Het is van onderop gegroeid. Het zijn de bestuurders in de grensstreek
zelf die, ook als reactie op de jarenlange verwaarlozing, contact hebben gezocht
met hun buren achter de toen nog bestaande slagbomen. Dat wil de CDA-fractie
graag zo houden. Daarom voelen wij niets voor kaderwetten, voor grensoverschrijdende
bestuurlijke samenwerking of andere vormen van Haagse regeldrift. Laat die
duizend bloemen maar bloeien, mevrouw de minister.Ik zag het misverstand hier en daar al oppoppen, maar dit is geen oproep
om op de Schedeldoekshaven en het Binnenhof met de armen over elkaar toe te
kijken hoe de grensregio’s ploeteren. De rol die ik voor Den Haag –
onder regie van BZK – zie weggelegd, is om beleefd te vragen of het
ministerie soms nog van dienst kan zijn bij het wegwerken van nog steeds bestaande
knelpunten, bij het leggen van contacten met de regering en buurlanden, bij
het effenen van wegen. Er is, anders gezegd, structurele rijksaandacht nodig
voor de grensregio’s. Die benadering proeft mijn fractie ook in het
plan van aanpak dat de minister aan de Kamer heeft gestuurd. Zij toont de
bereidheid om mee te denken en mee te werken, er is sprake van een loket,
een taskforce, een clearing house, een grensmakelaar, een ambassadeur, een
boegbeeld. Tuig het niet te veel op, is ons advies. Hou het praktisch.Mijn fractie pleit voor een concrete aanpak van concrete problemen. Daarom
was ik gecharmeerd van de directe benadering van de minister. Een jaar geleden
vroeg zij, samen met de staatssecretaris van Europese Zaken, om een lijstje
met de drie belangrijkste knelpunten. Die vraag ging vergezeld van de belofte
dat die knelpunten met voorrang zouden worden aangepakt. Zijn die lijstjes
er al? Zijn er afspraken gemaakt over het oplossen van de problemen? En, minstens
zo belangrijk, wanneer zal de laatste zijn doorgehaald?Knelpunten zijn er helaas nog genoeg. Ik vraag de aandacht van de minister
voor drie ervan. In de eerste plaats voor de grensoverschrijdende samenwerking
tussen politie, brandweer en ambulances. Dit is ondanks alle fraaie woorden
toch veelal een kwestie van hangen en wurgen. Ook de aanpak van drugsrunners
vraagt om grote gezamenlijke inspanningen, zo heeft een grote parlementaire
delegatie uit Nord-Rhein Westfalen ons vorige week duidelijk gemaakt. Wat
te denken van Belgische burgemeesters die slechts via hun Nederlandse collega’s
aan de andere kant van de grens te horen kunnen krijgen wat zij van hun eigen
justitie niet mogen weten.Het tweede knelpunt is dat burgers en bedrijven nog steeds te vaak vastlopen
in bureaucratische rompslomp. Een instelling die in de Duits-Nederlandse Euregio
subsidie aanvraagt, moet dat steeds doen in twee talen. Waarom, een concrete
suggestie, worden er geen informatiecentra in de grensregio’s ingericht
waar mensen met vragen terechtkunnen?Een derde knelpunt is dat het ook fiscaal nog steeds krioelt van kronkelwegen.
Een Nederlands bedrijf dat binnen een Euregio een product aankoopt aan de
andere kant van de grens, moet btw-teruggave in dat andere land regelen waardoor
men in feite te maken heeft met een soort dubbele afdracht. Waarom niet de
Belastingdienst in die regio’s geclusterd, een kantoor met zowel Duitse
als Nederlandse ambtenaren?Zo kan ik doorgaan. Een grensoverschrijdende arbeidsmarkt, grensoverschrijdend
onderwijs, grensoverschrijdende milieuzorg, grensoverschrijdende gezondheidszorg,
grensoverschrijdende criminaliteitsbestrijding. Er is, wil ik maar zeggen,
genoeg te doen voor een minister die grensoverschrijdende samenwerking een
praktische impuls wil geven.De Euregio’s moeten zo veel armslag krijgen dat zij doen wat zij
kunnen en waar zij goed in zijn, ook omdat er bijzondere ontwikkelingskansen
juist in de grensstreek liggen. De Raad voor het openbaar bestuur wijst daar
ook op in zijn waardevolle rapport. Wat ooit de achterdeur van Nederland was,
wordt de voordeur van Europa. Maximale ruimte dus. Tegen die achtergrond pleit
ik voor drie dingen.Ten eerste voor verbreding van de Aanholovereenkomst, het verdrag dat
de basis vormt voor de Nederlands-Duitse grensoverschrijdende samenwerking.
Waarom wordt niet de mogelijkheid gecreëerd voor deelnemende gemeenten,
provincies en andere bestuurlijke eenheden om bevoegdheden over te dragen
aan gezamenlijke verbanden? Langs de Nederlands-Belgische grens kan dit al
als onderdeel van de Benelux-samenwerking. Het hoeft niet, maar het moet kunnen
als dit in het belang van burgers en bedrijven is. Dit kan men ter plekke
heel goed beoordelen. Vraag: wil de minister over die suggestie contact opnemen
met haar Duitse collega?Ten tweede pleit ik voor de vorming van grensoverschrijdende stichtingen.
Euregio’s bestaan uit twee stichtingen. Het is vanwege nationale regels
niet mogelijk om er een gemeenschappelijke stichting van te maken. Waarom
is het in het Europa van 2009 nog steeds niet mogelijk om een grensoverschrijdende
rechtspersoon, vereniging of stichting te maken?Ten derde pleit ik voor de ontwikkeling van experimenteerregio’s
in en rond Nederlands Limburg. Dit plan is afkomstig uit de koker van een
commissie onder aanvoering van onze oud-collega Hermans en blinkt uit in eenvoud.
Maak het leven voor grensgangers simpeler en gemakkelijker door barrières
op te heffen. Regel het zo dat zij zich geen zorgen meer hoeven te maken over
zaken als sociale voorzieningen, treinverbindingen en zorgarrangementen. Er
liggen complete Limburgse voorstellen voor ziekenhuizen, voor justitie en
politie, voor openbaar vervoer, voor universiteiten, maar dit onderdeel van
de Limburgse versnellingsagenda heeft naar mijn indruk last van de wet van
de remmende voorsprong. Welke mogelijkheden ziet de minister voor nieuwe impulsen?Kort na haar start is de minister vol goede voornemens begonnen. Dit geldt
ook voor de grensoverschrijdende samenwerking. Wat wil je ook als de oud-burgemeester
van Nijmegen minister wordt. Nu gaat het om resultaten. Wat kan de minister
onder haar regie tot stand brengen? Dit lijkt mij de kernvraag in het jaar
van de uitvoering, zoals BZK dit jaar heeft gedoopt.De heer Pechtold (D66): Voorzitter. Ik heb
ademloos geluisterd naar collega Schinkelshoek. Hij heeft een vloeiend betoog
gehouden met een begin en een eind en met een oproep, maar hij brengt geen
eigen standpunt in. Ook de minister houdt zich naar mijn mening toch een beetje
te veel bij algemeenheden. Is hij van mening dat deze zelfbenoemde minister
van grensoverschrijdende samenwerking ons concrete doelen moet voorleggen
of wachten wij af waar zij volgend jaar staat?De heer Schinkelshoek (CDA): Mijnheer Pechtold,
ik moet constateren dat u kennelijk zo ademloos heeft geluisterd dat u niet
goed heeft opgelet. Dat spijt mij. Ik heb heel duidelijk gezegd dat mijn fractie
verwacht dat er concrete knelpunten worden geïnventariseerd die worden
aangedragen door de grensregio’s. De minister heeft de regio’s
uitgenodigd om daarmee te komen en ik verwacht dat die belofte op zo kort
mogelijke termijn wordt waargemaakt. Hoe staat het ermee? Wanneer worden die
knelpunten afgewikkeld? Wat mij betreft is dit op de kortst mogelijke termijn.
In de tweede plaats heb ik een aantal knelpunten genoemd en daar expliciet
aandacht voor gevraagd. Dit alles onder het algemene motto: hou het praktisch,
hou het concreet en zorg ervoor dat het leven van burgers en bedrijven in
de grensregio’s simpeler wordt en aangenamer.De heer Pechtold (D66): Hou het praktisch,
hou het concreet. Zouden wij dan samen de minister kunnen vragen om binnen
een maand of twee, drie na de ronde langs de grensregio’s met een concrete
lijst te komen en een top zoveel waarvoor de minister zich hard zal maken
en die zij in een jaarschijf zal plaatsen? Ik neem mijn taak als controleur
serieus, net als de heer Schinkelshoek, en ik zoek naar een gedeeld verwachtingenpatroon
gebaseerd op harde afspraken en cijfers. Hij pleit daar toch ook voor.De heer Schinkelshoek (CDA): Nu komen wij
dichter bij elkaar. Ik deel de mening dat wij moeten streven naar concrete
resultaten, niet gebaseerd op Haagse lijstjes. Wij moeten zelfs waken voor
Haagse lijstjes, wij moeten niet bedenken wat goed is voor de grensregio’s.
Daarom steun ik de aanpak van de minister. Haal het net op in de grensregio’s.
Welke knelpunten zijn er? Dit leidt uiteindelijk tot een lijst waar men overeenstemming
over bereikt. Het lijkt mij goed als de Kamer daarover wordt geïnformeerd
en dat wij de minister eraan houden om die punten stuk voor stuk weg te werken,
dit alles wat mijn fractie betreft op de meest korte termijn.De heer Van Beek (VVD): Voorzitter. Een van
de grootste problemen in de grensregio’s is het feit dat de bestuurlijke
indeling van de drie landen die elkaar regelmatig ontmoeten, zo verschillend
is dat er eigenlijk geen bestuurslaag is die rechtstreeks op zijn eigen niveau
zaken kan doen. Gemeenten lijken niet op gemeenten, provincies al helemaal
niet. Wij hebben een drielagenstructuur. Om ons heen zijn landen met een vierlagenstructuur.
De minister-president van Vlaanderen wil graag met zijn collega praten, maar
dat is niet de commissaris van de Koningin in Brabant of Limburg, dat is de
minister-president van Nederland. Daar spelen dus ook statusverschillen. Het
is heel lastig om rechte lijnen te trekken. Je kunt vaak alleen maar wat doen
als je een heleboel bestuurders bij elkaar hebt en dat is op zich al een probleem.Ik zie daarvoor geen echte oplossing. Je kunt alleen maar stapje voor
stapje, project voor project, probleem voor probleem zoeken naar oplossingen.
Dit heeft veel te maken met mensen, of het klikt tussen bestuurders, of men
het echt wil aan twee kanten van de streep, en niet veel met grote visies
of grote structuren. Dit blijkt ook uit de overigens voortreffelijke rapporten
van de commissie-Hermans en het ROB. Er zijn geen Haagse oplossingen voorhanden.Ik mis in de stukken aandacht voor enclaves waar de problematiek erg evident
is. In mijn bestuurlijke verleden heb ik regelmatig te maken gehad met de
enclave Baarle Hertog en Baarle Nassau. Als je daar je licht opsteekt, ben
je verbijsterd als je merkt hoe gigantisch ingewikkeld het is om ongelooflijk
eenvoudige zaken op te lossen. Om samen een huis te blussen als het in brand
staat, is een enorm probleem. Ook vuilnis ophalen, is een enorm probleem,
want bij iedere bocht die de vuilnisauto omgaat, wordt er vuilnis geëxporteerd
of geïmporteerd en dat is verboden. Naar Haagse begrippen is dit nauwelijks
te vatten, maar voor de mensen die daar wonen en werken is het verschrikkelijk
ingewikkeld. Juist in die enclaves ligt het allemaal wel heel dicht op elkaar.
Ook daar zie je dat het vooral de persoonlijke aandacht en de persoonlijke
relaties zijn die ertoe bijdragen dat er stapje voor stapje, probleem voor
probleem, verder wordt gekomen. Ik zou het interessant vinden als de minister
de enclaves willen opnemen in haar beleid?In dit soort trajecten blijkt altijd dat de oplossingen in grensregio’s
altijd duurder zijn dan in andere gebieden. Dit is een financieel probleem
waar wij slecht mee kunnen omgaan. Ik kan me nog herinneren dat tijdens een
speech een Belgische bestuurder ineens twee ton ter beschikking stelde en
er aan Nederlandse zijde enorme paniek uitbrak, want wij moesten ook een gebaar
maken, maar welke overheid kan nu zo maar twee ton beschikbaar stellen. De
rijksoverheid had geen beleid dat je zo’n bedrag zo maar aan een gemeente
geeft en de provincie gaf nooit dit soort bedragen uit. Kortom,
je loopt tegen praktische problemen aan, ook als het gaat om geld. Het zou
goed zijn dat wij daar bij de verdeling van middelen aandacht voor hebben.Hoe denkt de minister over de totstandkoming van die informatiecentra
die in het stuk worden genoemd? Welke bijdrage mag er van het Rijk worden
verwacht?Ik mis de discussie over grenslandtoets. Kan de minister daar iets meer
over vertellen? Ik heb de indruk dat het heel moeilijk is om daar in toekomstige
wetgeving rekening mee te houden, maar ik realiseer me tegelijkertijd dat
dit eigenlijk toch zou moeten gebeuren, al zouden daarmee alleen maar een
paar kleine problemen worden opgelost.Wanneer staat iets nu echt op een lijst en gaan wij er samen aan trekken?
Er zijn verschillende lijsten door regio’s opgesteld. Wanneer wordt
die lijst geautoriseerd?Ik denk dat dit probleem vooral een kwestie is van bestuurlijke instelling,
maar ook van een loket in Den Haag, een naam, iemand die sjouwt. Ik begrijp
dat dit onder verantwoordelijkheid van de minister gebeurt, maar je moet iemand
kunnen bereiken die zich met de regio probleemeigenaar voelt. Als er een ding
frustrerend is, is het wel dat je op de verschillende departementen steeds
weer van het kastje naar de muur wordt gestuurd en dat niemand zich echt probleemeigenaar
voelt. Als je kunt bereiken dat hierin verandering komt, is er een stapje
in de goede richting gezet.De heer Heijnen (PvdA): Voorzitter. Bij de
voorbereiding van dit algemeen overleg viel mij op hoe positief er wordt gesproken
over minister Ter Horst.Minister Ter Horst: En dat viel u op?De heer Heijnen (PvdA): Ja, dat viel mij op.
Vaak ontstaat er bij de voorbereiding van een overleg de indruk dat er helemaal
niets deugt van een minister of staatssecretaris en dan is het huis te klein.
In dit geval is de toon buitengewoon positief. Ik heb mij afgevraagd of dit
Limburgse wellevendheid is, want het zijn vooral stukken uit Limburg die ten
grondslag liggen aan dit debat, of dat het gemeend is. Ik vermoed dat het
gemeend is, omdat de minister, staatssecretaris Bijleveld en staatssecretaris
Timmermans stappen hebben gezet op weg naar een eenvoudiger grensoverschrijdende
samenwerking, in het bijzonder in de Euregio Limburg. Ik denk dat dit hard
nodig is. Ondernemers in die regio’s willen grenzeloos ondernemen. Van
de overheid in de meest ruime zin van het woord mag een grenzeloze dienstverlening
worden verwacht waarbij zo min mogelijke drempels worden opgeworpen door niet
aansluitende wet- en regelgeving. Hier wordt veel over gepraat en nog meer
over geschreven, maar ik sluit mij aan bij de oproep van mijn collega’s
om het toch vooral praktisch te houden.In de rapporten worden praktische oplossingen aangereikt, of het nu gaat
om de samenwerking tussen het ziekenhuis Maastricht en Klinikum, over Eurocrime,
over Euron als internationale research master met joint degree, over buurtaalonderwijs
of over ov-verbindingen. Daarbij moet natuurlijk goed in de gaten worden gehouden
welke belemmeringen voortkomen uit de grensoverschrijdende verhoudingen en
welke uit de financiële allocatie. Voor zover het grensoverschrijdende
samenwerking betreft, zou ik graag van de minister horen welke wet- en regelgeving
respectievelijk welk beleid wij hier moeten veranderen om die mooie projecten
in het gewenste tempo te laten voortgaan. Dan kunnen wij kijken of wij bereid
zijn om daaraan mee te werken, maar zonder die concretisering kunnen wij alleen
maar algemene opmerkingen maken. Dat schiet niet op.Wat voor Limburg geldt, geldt natuurlijk ook voor de andere regio’s.
De minister schrijft dit ook in een van de stukken. Er worden drie knelpunten per regio vastgesteld en daarmee gaan wij aan de slag. Daar zie ik
naar uit. Ik ben het eens met deze werkwijze en vraag de minister of zij ons
wil melden wat zij onderneemt om die knelpunten zo veel mogelijk te beperken.Samenwerking over de grens vergt in de eerste plaats samenwerking binnen
de grens. Ik hoop dat Limburg hierin het goede voorbeeld geeft. Het moet voor
de buurregio’s zo gemakkelijk mogelijk zijn om gemeenten en provincie
gezamenlijk aan te spreken, ook als er een relatie is met meerdere gemeenten.
Ik heb geen aanleiding om te veronderstellen dat dit niet goed gaat, maar
ik zet hier toch een dikke streep onder. Er mag van ons commitment worden
verwacht, maar ook en in het bijzonder van de grensregio’s in hun onderlinge
samenwerking.Ik heb wat aarzelingen bij de zoveelste taskforce en bij het begrip grensmakelaar.
Niet omdat ik met mevrouw Halsema meehuil in haar strijd tegen allerlei commissies,
want als je het op de keper beschouwt, is daar over het algemeen altijd een
goede aanleiding voor en een noodzaak toe. Stel echter dat zich een probleem
voordoet in bijvoorbeeld de Euregio Limburg voor de oplossing waarvan gesjouwd
moet worden langs ministeries, de Länder in Duitsland of een van de organen
in België. Ligt het dan niet voor de hand dat dit door een bewindspersoon
wordt gedaan in plaats van aan een oud-bewindspersoon te vragen om een taskforce
te leiden? Zou dit niet een adequatere aanpak van het probleem zijn?De heer Pechtold (D66): Ik ben het daar wel
mee eens, maar het probleem is dat als een kabinet eenmaal is vastgesteld,
er vakministers zijn waar coördinerende ministers maar weinig invloed
op hebben. Dat is de reden dat er vaak iemand van buiten wordt aangetrokken.
Ik zal straks in mijn bijdrage vragen hoe dit is geregeld in het kabinet.
Ik zou het – net als de heer Heijnen – graag op politiek verantwoordelijk
niveau houden. Het is dan de vraag hoe je kunt voorkomen dat een vakminister
die ook een mening heeft, voor vertraging zorgt en dat, terwijl wij hier met
een coördinerend minister praten, acht departementen en acht commissies –
met daarin onze collega’s – voor vertraging zorgen.De heer Heijnen (PvdA): Ik stel voor om de
afspraken over de ministeriële verantwoordelijkheid en de verantwoordelijkheid
van staatssecretarissen op het punt van grensoverschrijdende samenwerking
te bezien en een mandaat te regelen voor een van de bewindspersonen opdat
hij of zij sturing kan geven aan de departementen en namens het kabinet contact
kan onderhouden met de verantwoordelijke besturen in de buurlanden. De grensmakelaar
zal in wezen hetzelfde doen, maar zonder een bestuurlijk mandaat. Hij moet
toch altijd weer bij de verschillende bewindspersonen langs om een en ander
te effectueren. Ik stel voor dat wij die stap overslaan en dat de verantwoordelijkheid
bij een van de bewindspersonen wordt gelegd. Ik zie uit naar een zorgvuldige
beoordeling van de vraag of zo’n stukje bestuurlijke vernieuwing op
zo’n specifiek onderwerp mogelijk is.Mijn laatste punt betreft de voorlichting en informatie. Ik aarzel wat
over loketten. Is dit nu niet bij uitstek een onderwerp waarvoor een elektronisch
loket kan worden ingericht? Zo kan er voor alle grensregio’s één
portal komen waar burgers, instellingen en overheden gericht kunnen zoeken
naar een antwoord op hun vragen over subsidies, regelingen en wat dies meer
zij, of het nu gaat om onderwijs, arbeidsmarkt, enz. voor zover van belang
voor grensoverschrijdende samenwerking. Ik zou zo’n elektronisch loket
ver de voorkeur geven boven een afzonderlijk loket, clearing house en noem
maar op. Dit laat onverlet wat de Belastingdienst, het UWV en vergelijkbare
organisaties doen. Het gaat juist om de vragen die nu niet eenvoudig kunnen
worden geadresseerd aan een van de overheidsinstellingen. Zo’n algemeen
portal zou de juiste weg moeten wijzen. Ik ben erg benieuwd naar
de mening van de minister over deze suggestie.De heer Van Raak (SP): Voorzitter. Ik feliciteer
de minister met haar nieuwe nevenfunctie als – zelfbenoemde –
ambassadeur voor grensoverschrijdende samenwerking. De heer Van Beek sprak
over Baarle Nassau. Ik kom uit Hilvarenbeek, op een steenworp afstand van
het Belgische Poppel. De bestuurlijke afstand is heel groot. Dit blijkt bijvoorbeeld
uit de verbinding. Als ik van Hilvarenbeek naar Poppel wil, moet ik eerst
over een boerenweg, dan door de bossen over een zandweg, dan weer over een
nieuwe boerenweg en dan kom ik in Poppel.De heer Pechtold (D66): De vraag is: waarom
zou je naar Poppel willen.De heer Van Raak (SP): Die vraag beantwoord
ik aan het einde van mijn inbreng.Er is weinig bestuurlijke samenwerking. Ik kan bijvoorbeeld niet met de
bus. Het lijkt mij goed als er meer wordt samengewerkt, maar het initiatief
moet wel van de lokale bestuurders uitgaan. Zij kunnen het beste beoordelen
wat nuttig is en wat niet. Door grensoverschrijdende samenwerking kunnen scholen,
ziekenhuizen en openbaar vervoer voor mensen aan beide kanten van de grens
toegankelijk worden. Heerlen heeft een grensoverschrijdend bedrijventerrein.
Een bedrijf staat op de grens en heeft een voordeur in Nederland en in Duitsland.
Dat is simpel en je kunt zo een hoop problemen voorkomen voor de mensen die
er werken. In Dinxperloo zie je niet alleen veel Duitsers wat knullig haringhappen,
maar er is ook een goede samenwerking voor ouderen en pleegzorg op de grens.Dit zijn allemaal goede initiatieven, maar nationale grenzen zijn ook
de grenzen van de nationale democratie. Het is een goede gedachte om knelpunten
te inventariseren – daar kom ik nog op – maar het is nog belangrijker
dat gemeenten, provincies en bestuurders over de grens heen in een vroeg stadium
informatie uitwisselen. Het gezamenlijk formuleren van beleidsdoelen is echter
een ander verhaal. Dat vraagt om gezamenlijke politieke beslissingen die democratisch
tot stand moeten komen. Het is goed om vast te stellen waarover overeenstemming
bestaat, maar beleid blijft te allen tijde een aangelegenheid van de gemeente
en de provincie en is geen zaak van bijvoorbeeld een Euregio of van een Europese
groep voor territoriale samenwerking of al die andere steunverbanden die in
de loop van de tijd zijn ontstaan. Ziet de minister dit probleem van de democratische
legitimiteit?Ik ben ook een beetje «taskforcemoe», ook al klinkt het heel
daadkrachtig als er wordt gesteld dat er een taskforce moet komen die de bestuurlijke
problemen voor grensoverschrijdende samenwerking zal inventariseren. Hoe kan
worden voorkomen dat deze taskforce weer een nieuwe overleglaag wordt die
uiteindelijk ook weer eigen geld en eigen bevoegdheden wil? Ik stel die vraag
omdat uit de stukken niet duidelijk wordt wat de taskforce nu precies gaat
doen. Ik hoop dat de minister de zorg kan wegnemen dat er nu opnieuw een overlegstructuur
van bestuurders ontstaat die straks ook weer zeggenschap willen.Maakt de taskforce alleen een inventarisatie van de grensoverschrijdende
problemen of doet hij ook voorstellen? De minister schrijft dat de taskforce
tijdelijk wordt ingesteld, maar ook dat er een herkenbare figuur nodig is
die door de regio’s kan worden aangesproken en die gemakkelijk toegang
heeft tot de departementen. De voorzitter van de taskforce wordt een grensmakelaar.
Dat klinkt als iets blijvends. Is dat zo? Wordt dit een tijdelijke of een
blijvende structuur? Gaat hij inventariseren of wordt er een nieuwe functie
opgetuigd? Wat gaat hij doen? Dezelfde onduidelijkheid bestaat over het infopunt
clearing house, weer zo’n mooi woord. Wat gaat dit doen, op wiens gezag,
welke gegevens worden er verzameld? Wil de minister dit toelichten, want ik
heb er geen beeld bij.Bij het stimuleren van samenwerking speelt Europees geld een aanjagende
rol, zo stelt het kabinet. Het is mij niet duidelijk waarom dit zo is. Dit
lijkt toch wel heel erg op het rondpompen van geld. Nederland ontvangt in
de periode 2007–2013 1,9 mld. uit de Europese structuurfondsen in aanvulling
op het regionale beleid. Wij betalen dus geld aan de EU en dat komt weer terug
naar gemeenten en regio’s. Deelt de minister de mening dat geld zo min
mogelijk moet worden rondgepompt opdat duidelijk is waaraan het wordt uitgegeven?Mijn fractie is voorstander van grensoverschrijdende samenwerking ook
op het gebied van zorg, onderwijs en vervoer. Dit is echter in de eerste plaats
een zaak van de lokale en regionale democratie. Wij moeten voorzichtig zijn
met het optuigen van bestuurlijke structuren en verbanden. Wij moeten vooral
de bestuurlijke cultuur van samenwerking uitbreiden. Nationale hulp –
desnoods in de vorm van een taskforce – lijkt mij prima als ik weet
wat de taskforce doet. Hetzelfde geldt voor de grensmakelaar en het infopunt
clearing house. Als ik weet wat het is, kan ik ook beoordelen wat ik ervan
vind.Wij moeten grenzen slechten, maar grenzen hebben soms ook een zekere romantiek.
Ik vond het altijd erg leuk om uit Hilvarenbeek naar Poppel te fietsen, over
dat boerenweggetje en door de bossen. En wat wachtte er dan in Poppel? Ik
moet toegeven: niet heel veel, maar in iedere geval lekkere Belgische friet
met zure mayonaise.De heer Pechtold (D66): Voorzitter. Een veel
voorkomend probleem in grensregio’s is de georganiseerde misdaad. Een
auto wordt in België gestolen, men rijdt daarmee naar Nederland, daar
wordt de auto uit elkaar gehaald, de onderdelen worden in Duitsland verkocht
en de auto valt niet meer te achterhalen. Dit komt doordat de databases met
de kentekens van de verschillende landen niet aan elkaar gekoppeld kunnen
worden. Nu was ik onlangs op werkbezoek in Limburg en toen is mij verteld
hoe dit is opgelost. Er zitten nu – naar ik meen in Heerlen –
drie mannetjes achter drie geschakelde bureaus, een Duitser, een Nederlander
en een Belg. Zij hebben ieder voor zich inzicht in hun eigen systeem en computers.
Dit schijnt een enorme verbetering te zijn. Dan vraag ik mij toch af of dit
nu zo moet. Moeten wij niet naar een systeem in Europa waardoor kentekens
in geval van diefstal direct op de een of andere manier kunnen worden gecontroleerd?
Die kentekens moeten vaak snel kunnen worden doorgegeven aan de verschillende
diensten, dat is nu ook het succes van deze oplossing. Ik zou graag zien dat
dit in de toekomst anders verloopt.Voor mijn fractie is grensoverschrijdende samenwerking een belangrijk
thema. Het is goed dat wij hier vandaag over kunnen spreken met de minister.
De Raad voor het openbaar bestuur vindt ons aan zijn zijde als hij het belang
van die grensoverschrijdende samenwerking benadrukt. Wij zien met hem en met
het kabinet de ontwikkelingskansen en mogelijkheden in de grensstreken. Het
gaat erom dat die grote en mooie ambities worden vertaald in concrete maatregelen
waarmee de mensen in de grensstreken ook echt vooruit kunnen. Neem de grensarbeiders,
de voortrekkers van de Europese arbeidsmarkt. Zij ondervinden nog altijd grote
nadelen doordat diploma’s onvoldoende over en weer worden erkend, door
de verschillen in nationale wet- en regelgeving en door een veelheid aan administratieve
verplichtingen. Dergelijke problemen doen zich ook op andere terreinen voor.
Kijk bijvoorbeeld naar de aanpak van de drugsproblematiek in de verschillende
grensregio’s, maar ook het openbaar vervoer, de veiligheid, het onderwijs
en de zorg hebben er hinder van.Een voorbeeld is het nieuwe hart- en vaatcentrum dat de ziekenhuizen van
Maastricht en Aken opzetten op de grens. Het staat letterlijk op de grens,
die loopt namelijk midden door het ziekenhuis. Dit is het eerste Europees
universitaire ziekenhuis. Doordat de Nederlandse en de Duitse gezondheidszorg
anders zijn georganiseerd, krijg je daar in de toekomst idiote situaties.
Lig je in het ene bed dan val je bijvoorbeeld onder de Nederlandse
inspectie voor de gezondheidszorg en lig je in een bed verderop, dan niet.
Ik chargeer een beetje, maar daar zal het dadelijk wel op uitkomen.In zulke gevallen gaat het om meer ambities en ontwikkelingskansen. Daarvoor
is een specifiek doelmatige aanpak nodig die vraagt om beter sluitende en
andere regelgeving. Decentrale overheden kunnen daarin geen rol spelen, zeg
ik ook tegen de heer Schinkelshoek die vooral daar de oplossing in ziet. Vaak
liggen de oplossingen voor hun problemen namelijk buiten hun bereik en dan
is het een taak van de minister. Rijksbeleid en nationale regelgeving moeten
worden opengebroken. Daarvoor in de plaats moeten betere afspraken op Europese
schaal komen. Ik vraag de minister als zelfbenoemd boegbeeld van de grensoverschrijdende
samenwerking, hoe zij dit concreet zal invullen. Kan zij ook ingaan op de
informatie van bijvoorbeeld staatssecretaris Timmermans over de gang van zaken
in de grensstreken van andere Europese landen? Lopen wij met Limburg en Twente
voor of juist achter? Ik zou graag horen wat wij leren van andere grensstreken
in Europa.De minister schrijft in haar brief dat zij de bestuurlijke en ambtelijke
aandacht in de komende periode op de grensregio’s wil richten. Zij wil
vooral initiërend optreden en processen bewaken. Voor concrete initiatieven
verwijst zij naar de betreffende vakministers. Dat is voor mij niet voldoende;
dit is mij absoluut te vaag. Daarom sluit ik mij aan bij de vraag welke afspraken
er zijn gemaakt in het kabinet. Wat zal de minister nu praktisch gaan doen?
De heer Heijnen sprak over een apart mandaat. Ik zou dat toejuichen, maar
is dat nog mogelijk? Het is van belang dat de kansen worden benut. De minister
zegt toe dat zij de Kamer eind 2009 zal informeren over de voortgang. Ik wil
dat zij duidelijker is. Welke doelstellingen heeft zij? Kan zij die doelstellingen
afrekenbaar maken? Welke resultaten wil zij concreet boeken, wat mogen wij
eind 2009 verwachten, waar hoopt zij dan te staan? Ik krijg graag een antwoord
op deze vragen. Ik zeg nog niet dat ik geen taskforce of grensmakelaar wil;
ik wil niet alleen op het woord afhaken. Ik ben het eens met de heer Schinkelshoek
als hij zegt dat er geen Haagse lijstjes moeten worden opgesteld. Ik wil een
controleerbaar project en traject. Neem de administratieve lasten. Daarvan
is gezegd dat die met 25% moesten afnemen nadat ze eerst geïnventariseerd
waren. Het zal mij een zorg zijn hoe, maar ik wil het dan wel concreet weten.Limburg profileert zich als een aantrekkelijke regio binnen Europa met
de nadruk op kennis en innovatie. Het zal duidelijk zijn dat dit mij als muziek
in de oren klinkt. Het kabinet nodigt uit tot het voordragen van experiment-
of proefregio’s. Limburg heeft al een aantal voorstellen voor thematische
proefregio’s gedaan met de politie- en justitiesamenwerking in Eurocrime.
Het realiseren hiervan vergt commitment en flexibiliteit van de departementen.
Hoewel de initiatieven op de landelijke grosagenda staan, ontbreekt tot nu
toe de erkenning als experiment- of proefregio. Het is onduidelijk hoe het
Rijk hiermee wil omgaan. Ik krijg op dit punt graag duidelijkheid van de minister.
Limburg wil die voortrekkersrol vervullen. Geef de provincie die kans!Antwoord van de ministerMinister Ter Horst: Voorzitter. Er zijn nogal
wat overeenkomsten in de inbreng van de Kamer. Ik zal daarom beginnen met
een antwoord in algemene zin. Daarna zal ik nog op specifieke vragen ingaan.Velen hebben gezegd dat het goed is dat er aandacht wordt besteed aan
grensoverschrijdende samenwerking. Zij houden mij voor om dit zo praktisch
mogelijk aan te pakken. De staatssecretaris van Buitenlandse Zaken en ik hebben
voor zo’n praktische aanpak gekozen; ik hoop dat dit ook uit de stukken
blijkt. Wij willen dus geen Haagse structuren opbouwen. Ik ben zeker gedreven
door de ervaringen die ik in een euregio heb opgedaan, want daar
merkte ik ook dat mensen in grensstreken te maken hebben met grensoverschrijdende
problematiek en dat er weinig schot zit in de aanpak daarvan. Het is een interessante
vraag waarom het zo lang duurt voordat wij een oplossing hebben voor die grensoverschrijdende
problematiek. Kennelijk is het ingewikkelder dan je op het eerste gezicht
zou zeggen. Je zou denken dat het niet zo moeilijk is om twee verschillende
systemen aan beide kanten van de grens terug te brengen tot een systeem, maar
kennelijk is het ingewikkelder. Dit neemt niet weg dat het onze insteek is
om dit praktisch aan te pakken.De Europese Unie is niet geïnteresseerd in deze problematiek. Ik
heb er een keer over gesproken met onze permanente vertegenwoordiging in Brussel
en met een aantal Europese parlementariërs. Zij keken mij aan als of
ik een vreemde eend in de bijt was. Zij waren van mening dat dit onderwerp
hun niet aangaat. Toen dacht ik op mijn beurt: hoe is dit nu toch mogelijk?
De Europese Unie wil als eenheid optreden, maar de mensen in de grensstreken
die de Europese gedachte misschien nog wel het sterkste steunen, worden niet
geholpen bij de oplossing van hun praktische problemen. In het gesprek kwam
ook naar voren waarom zij dit niet tot hun taak rekenden, hun argument is
dat dit een zaak is van de landen. De samenwerking over de grens is een samenwerking
tussen Nederland en Duitsland bij de Nederlands-Duitse grens en tussen België
en Nederland bij de Nederlands-Belgische grens. Met andere woorden: Europa
heeft de neiging om zich niet met deze problematiek te bemoeien. Wij hebben
wel tegen elkaar gezegd dat het misschien goed is om te kijken waar de EU
dit kan faciliteren.Ik kom terug op de praktische aanpak. De staatssecretaris en ik hebben
besloten om aan de Euregio’s te vragen welke drie grensoverschrijdende
problemen zij in hun regio niet zelf kunnen oplossen. Ik heb hierover twee
besprekingen gevoerd, niet alleen met vertegenwoordigers van de Euregio’s,
want in sommige delen van Nederland pakt de provincie het op en in andere
delen doen de Euregio’s dat. Volgens mij doen zij dat in een goede onderlinge
afstemming. Ik heb tijdens de eerste bespreking gevraagd om drie grote problemen
die zij niet zelf kunnen oplossen. Ik heb ook gezegd dat wij ons niet zullen
bemoeien met de zaken die zij zelf kunnen oplossen. Dat heeft geen enkele
zin. Wij hebben nu al een lijst met 21 knelpunten en wij doen nu nog een rondje
om te vragen of er nog meer is en wat eventueel de richting van de oplossing
kan zijn. Misschien moeten wij daar nog even op wachten, maar dan kan ik het
lijstje desgewenst aan de Kamer sturen. De knelpunten doen zich voor op de
terreinen die ook al door de leden zijn genoemd. Het is interessant om te
zien dat er een noemer van gemeenschappelijke knelpunten is. Alle Euregio’s
en provincies kampen met dezelfde problemen. Verder zijn er dan nog een aantal
regiospecifieke punten.De heer Van Raak (SP): Het is goed dit te
horen, want zo wordt het concreet. Wij hebben eigenlijk allemaal gezegd dat
het zo weinig concreet is. Waarom heeft de minister dat lijstje nog niet aan
ons toegestuurd? Het zou toch een interessant punt van discussie kunnen zijn.
Wij hadden dan kunnen spreken over bestuurlijke cultuur en structuur. Het
had dan allemaal wat meer handen en voeten gekregen.Minister Ter Horst: Ik begrijp de vraag, maar
de heer Van Raak weet ook dat er zeker anderhalve maand verloopt tussen het
moment dat er een brief aan het kabinet wordt voorgelegd en het moment dat
wij die aan de Kamer kunnen sturen. Wij werken hard. Een van de bijeenkomsten
was op 17 december, net nadat ik een brief aan de Kamer had gestuurd.
Het is niet mijn bedoeling om de Kamer die informatie te onthouden; wij willen
de informatie waarover wij beschikken graag delen. Wij willen het echter eerst
nog eens terugleggen bij de regio’s met de vraag of dit het is en of
zij een richting van een oplossing zien. Wij proberen aan te sluiten bij wat er al gebeurt. Over sommige problemen wordt natuurlijk al jarenlang
nagedacht in de regio’s. Er is gesproken over het feit dat sommige plaatsen
niet met het openbaar vervoer kunnen worden bereikt. Die ervaring heb ik ook.
Er zijn steden die per auto maar tien minuten van elkaar verwijderd zijn,
maar als je met het openbaar vervoer reist, ben je twee uur onderweg. Het
wordt zo langzamerhand wel beter, maar er is allerlei wet- en regelgeving
die zich verzet tegen een snelle oplossing. Men is echter al jaren met die
problematiek bezig en er is dus ook sprake van een richting van een oplossing
en die willen wij graag aftasten.De heer Van Raak (SP): Ik snap wel dat dingen
soms lang duren, maar dit algemeen overleg was gepland. De minister kon zien
aankomen dat wij zouden vragen om concrete voorbeelden, concrete problemen
en punten. Voor een volgende keer geef ik haar in overweging om zoiets aan
de Kamer te melden. Wij hadden eventueel kunnen besluiten om het algemeen
overleg een paar weken uit te stellen. Kan het ministerie niet wat meer meedenken?Minister Ter Horst: Ik ga niet over de agenda
van de Kamer. Zij krijgt alle informatie die zij wil hebben. De onderwerpen
die zijn genoemd: onderwijs, arbeidsmarkt, veiligheid, buurtaalonderwijs,
grensoverschrijdende gezondheidszorg, criminaliteitsbestrijding en openbaar
vervoer zijn domeinen waarvoor het Rijk verantwoordelijk is en bij al die
domeinen komt er wel een grensoverschrijdend probleem voor.In onze planning gaan wij ervan uit dat de taskforce begin maart begint.
In april is er een ambtelijk drielandenoverleg, dit staat trouwens los van
de taskforce. Wij hebben de problemen geïnventariseerd. Een van de knelpunten
is dat de Nederlandse wet- en regelgeving anders is dan de Duitse wet- en
regelgeving en de Belgische wet- en regelgeving. Dit betekent dat Nederland
die exercitie niet kan alleen kan doen. Wij moeten die samen met België
en Duitsland uitvoeren. Als de staatssecretaris en ik in België of Duitsland
zijn en de grensregio’s komen ter sprake, brengen wij altijd naar voren
dat wij een poging willen wagen om de grensproblematiek op te lossen en dan
vragen wij of zij willen meedoen. De grensregio’s in België en
Duitsland hebben gezegd dat zij meedoen, maar de exercitie die wij al gedaan
hebben, namelijk het lijstje van knelpunten opstellen, moeten zij nog doen.
Zij maken nu een inventarisatie van knelpunten die zij ondervinden, zowel
in België als in Duitsland. In april is er een ambtelijke drielandenoverleg
om de lijstjes te vergelijken. Ik ga ervan uit dat daar ook weer een prioriteitenlijstje
uit voortkomt waaruit blijkt welke dingen wij met de drie landen samen of
twee keer bilateraal willen oplossen.De heer Pechtold (D66): Ik wil zo veel mogelijk
voorkomen dat de taskforce een valse start maakt. Ik vind maart erg ambitieus.
Ik ken de raderen van onze organisaties. Beschikt de taskforce in maart al
over een concrete lijst? Ik zou willen dat er een politiek afgezegende opdracht
ligt met concrete punten. Ik vind het vreemd dat de taskforce in Nederland
start en er geen broertje of zusje in de buurlanden is, dat wil zeggen een
samengestelde taskforce. Ik zou het liefst zien dat er vertegenwoordigers
van drie landen in de taskforce zitten of dat er drie aan elkaar geschakelde
taskforces in zitten waar drie hotemetoten uit de drie landen sturing aan
geven, want anders hebben wij straks een taskforce in Nederland die door zijn
opdracht en regelgeving niet goed kan samenwerken met een taskforce daar.Minister Ter Horst: De heer Pechtold heeft
hiermee zeker een punt. Wij lopen in dit opzicht voor op België en Duitsland.
Wij hebben al een inventarisatie van de problemen gemaakt en hebben al twee
bijeenkomsten met de bestuurders in de grensregio’s gehad. Ook met het
idee van een grensmakelaar en een taskforce lopen wij voorop.
Ik ga ervan uit dat in het ambtelijk overleg wordt besproken of het mogelijk
is dat er iemand wordt benoemd die de taak krijgt om de oplossing van de problematiek
dichterbij te brengen. Dat is de opdracht aan de grensmakelaar.De heer Pechtold (D66): Ik probeer mee te
denken. Is vooroplopen dadelijk geen probleem? Moeten wij niet wachten tot
die andere twee ook zo ver zijn en hen daartoe stimuleren? De structuur en
de ophanging ervan moeten in de drie landen vanaf het begin eensluidend en
eenduidig zijn. Wij moeten ook stimuleren dat er boven de taskforce een gezamenlijk
iets staat dat de minister met haar evenknieën in de andere landen kan
aansturen. Ik ben zo bang dat Nederland alles al heeft gedaan – overigens
hulde daarvoor – en straks voor de muziek uitloopt.Minister Ter Horst: Dank voor uw zorg. Dit
is wel interessant. De Kamer zet mij aan tot snelheid en is wars van Haagse
structuren, maar de discussie dreigt zich ook nu weer te richten op een Haagse
structuur. Dat moeten wij niet doen. Wij willen het proces zo snel mogelijk
doorzetten. Het lijkt mij goed als er aan Belgische en Duitse kant ook iemand
komt die dit proces trekt. Het was mijn voornemen om het drielandenoverleg
op bestuurlijk overleg nog voor de zomer te voeren, maar mijn ambtenaren pleiten
er voor om het over de zomer heen te tillen. Wij moeten België en Duitsland
de tijd gunnen om de problematiek te inventariseren. Voor de zomer is er dus
ambtelijk overleg over een gezamenlijke agenda van Nederland, België
en Duitsland en na de zomer zal er een bestuurlijk drielandenoverleg volgen
om zo snel mogelijk te kijken of wij in staat zijn om de problemen die wij
hebben geïnventariseerd, met elkaar op te lossen.De heer Van Beek (VVD): De minister praat
steeds over drie landen. Dit is volgens mij al het eerste probleem. Spreekt
de minister over België of over Vlaanderen, praat zij over Duitsland
of over een deelstaat? Dan zie je onmiddellijk het probleem van een heel andere
verdeling van taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden. Hoe heeft zij
dit aangepakt?Minister Ter Horst: Dit sluit aan bij de vraag
van de heer Heijnen naar de concrete wet- en regelgeving in Nederland, België
en Duitsland die de oplossing van grensproblematiek in de weg staat. In antwoord
daarop kan ik ook antwoorden op de vraag van de heer Van Beek. In sommige
gevallen zijn het gemeentelijke regels en in andere gevallen provinciale regels
die een oplossing verhinderen. Dat zoeken de betreffende autoriteiten maar
met elkaar uit. Vanaf het moment dat de problemen op het niveau van de deelstaat
in Duitsland komen, wordt het ingewikkelder. Daarom hebben wij gezegd dat
er een overzicht moet komen van de betreffende wet- en regelgeving waaruit
uiteraard ook moet blijken wie die wet- en regelgeving heeft gemaakt, want
dat is dan het aanspreekpunt voor een eventuele verandering. Dat maakt het
ook zo ingewikkeld. Stel: het is regelgeving van de deelstaat Nord-Rhein Westfalen
en de autoriteiten zijn bereid om met een gesprekspartner in Nederland over
wijziging te praten, dan willen zij met het kabinet spreken terwijl het kabinet
natuurlijk denkt, ja, maar dat is een deelstaat. Wij moeten bereid zijn het
gesprek aan te gaan zonder zulke bestuurlijke gevoeligheden. Grensoverschrijdende
samenwerking is ook meer een kwestie van mensen dan van regels. Wij moeten
ervoor zorgen dat die wens tot samenwerking kan leiden tot wijziging van wet-
en regelgeving.De leden zullen dit ook wel begrijpen. Als een probleem alleen kan worden
opgelost door een wijziging van sociale wetten in Nederland, zal de minister
van SZW zich daarover moeten uitspreken. Hij moet bereid zijn om tot wijziging
over te gaan en daarna moet de Tweede Kamer daar ook toe bereid worden gevonden.
In sommige gevallen zal Nederland zeggen: u kunt me wat, dit is zo belangrijk
voor Nederland dat wij nietbereid zijn om tot een verandering
over te gaan. Dan wordt het probleem niet opgelost. De heer Heijnen vroeg
om te bezien om welke wet- en regelgeving het gaat en of er überhaupt
bereidheid is om tot verandering te komen.De heer Heijnen (PvdA): Wie voert dat gesprek
met – in dit geval – de ambtenaren van het ministerie van Sociale
Zaken, respectievelijk met de minister? Mij dunkt dat dit niet door een grensmakelaar
wordt gevoerd, maar dat de minister dat doet. Is dit goed in het proces voorzien?Minister Ter Horst: Dat is ook zo. Ik zei
al dat de taakopdracht van de grensmakelaar nog wordt geformuleerd. Mijn beeld
van de grensmakelaar is dat hij of zij – wij weten nog niemand daarvoor
dus suggesties zijn welkom – heel goed op de hoogte is van de regelgeving
in de drie betrokken landen. Het moet iemand zijn die diplomatiek is en goed
in staat is om op diplomatiek niveau verbindingen te leggen tussen de drie
landen, die uiteraard goed zijn talen spreekt en in staat is om het proces
los te trekken van de verwoording van het probleem tot de totstandkoming van
de oplossing. Ik ga ervan uit dat hij of zij voorstellen doet die afstemming
op politiek en bestuurlijk niveau vragen en dan kan het zijn dat hij of zij
sommige dingen zelfstandig kan oplossen, dat is afhankelijk van het bestuurlijke
niveau. Ik weet ook zeker dat de grensmakelaar als hij of zij met iedereen
heeft gesproken en constateert dat het vastloopt, zal vragen of de minister
en de staatssecretaris bereid zijn om daarover met elkaar te spreken in Nederland,
maar ook in Duitsland en België. Dan kun je op sommige domeinen tot de
conclusie komen dat het nationale belang groter is dan het belang van een
oplossing van het grensoverschrijdende probleem en dan loopt de weg dood.
Dat moeten wij dan ook tegen elkaar zeggen. Dit punt is volgens mij nog nooit
bereikt. Sommige van deze problemen leiden tot buitengewoon stroperige processen
en uiteindelijk is dan iedereen ongelukkig. Als er onderwerpen zijn waarvan
Nederland zegt: nee, dat doen wij niet, dan is dat ook helder en dan hoef
je daar niet meer op terug te komen.De heer Schinkelshoek begon met een mooie beschrijving van de Euregio’s.
Als je ziet hoe de regio’s tot stand zijn gekomen en hoe ze functioneren,
dat zijn er grote verschillen. Iedere bestuurder heeft dan de neiging om te
zeggen: wij moeten dit toch uniformeren. Dat gaan wij niet doen. Daar ben
ik het mee eens. Ik blij met zijn conclusie dat wij wel een rol kunnen spelen.
Ik heb in de Euregio’s gezien dat de samenwerking vooral is begonnen
met de verdeling van Europese subsidies en vooral in de sociaal-culturele
hoek zat, maar langzamerhand wordt er gekeken naar de «echte»
problemen. Ik denk dat Limburg daar een goed voorbeeld van is. Wij hebben
het dan over criminaliteit, onderwijs of infrastructuur. Infrastructuur is
natuurlijk een heel interessant onderwerp, want een fietspad houdt op bij
de gemeentegrens, dan is er nog een provinciegrens en de meeste wegen houden
op bij de landsgrenzen. Bij Poppel, inderdaad. Ik stel voor dat wij op werkbezoek
gaan naar Poppel. Je ziet de Euregio’s opschuiven naar wat ik maar even
de echte problemen noem en daar lopen zij aan tegen de grenzen van wat zij
zelf kunnen bereiken.Ik ben blij dat de heer Schinkelshoek een rol ziet voor Binnenlandse Zaken èn
voor Buitenlandse Zaken. Voor alle helderheid: het is leuk om te zien dat
als wij overleg hebben met de Euregio’s c.q. de provincies, de zaal
vol zit met ambtenaren van de andere departementen. Dit geeft ook aan dat
dit proces verder strekt dan alleen BZK en Buitenlandse Zaken. Van alle inhoudelijke
ministeries zijn er mensen betrokken. Ik ga ervan uit dat dit mensen zijn
die gevoel hebben voor deze problematiek en dat zij ernaar streven om met
elkaar tot een oplossing van de problematiek te komen. Dit is geen «biza/buiza-ding»,
nee, er is betrokkenheid van alle ministeries. Ik ben dankbaar voor de aandacht
en de steun van die ministeries.De heer Schinkelshoek heeft gesproken over de samenwerking tussen politie
en brandweer. Op het gebied van veiligheid en openbare orde is de behoefte
aan samenwerking groot. Er worden ook veel initiatieven ondernomen, maar juist
op dit terrein zijn de belemmeringen ook groot. Dit heeft ook te maken met
de nationale wet- en regelgeving. Als het in een land niet mogelijk is dat
er informatie van politie of justitie naar de burgemeester gaat en in Nederland
is dat wel mogelijk, dan ontstaat er een vreemde situatie. De uitwisseling
van kentekens is een uitvloeisel van het Verdrag van Prüm. In dit verdrag
is afgesproken dat de gegevens zouden worden gedeeld, omdat kentekens van
groot belang zijn voor ongewenste grensoverschrijdende passages. Het Verdrag
van Prüm is fantastisch, maar het is duidelijk dat er te voren niet is
bedacht hoe je de informatiesystemen zo op elkaar kunt afstemmen dat je onmiddellijk
aan het werk kunt gaan als het verdrag operationeel is. Het Verdrag van Prüm
is door alle landen geratificeerd en nu komt de vraag op: hoe moeten wij dit
nu eigenlijk gaan doen. Er is niet één systeem voor de kentekens
en daarom worden er drie mensen bij elkaar gezet. De een heeft toegang tot
het Nederlandse systeem, een ander tot het Belgische systeem en weer een ander
tot het Duitse systeem. Dat werkt goed, maar is wel houtje-touwtje. Dus de
volgende stap moet zijn dat er een systeem komt voor de kentekens in de landen
die het Verdrag van Prüm hebben ondertekend.Het ministerie van BZK heeft besloten om Limburg en de regio’s in
met name België te helpen bij een oplossing van de problematiek van de
drugsrunners. Daar is een bedrag van negen ton voor beschikbaar gesteld. Dit
wordt vooral gebruikt om gemeenschappelijke teams van politie in te zetten
voor uitgebreide grenscontroles. Uiteraard komt grensoverschrijdende samenwerking
op mensen aan. Een gemeenschappelijk project voor controle op drugsrunners
leidt ertoe dat de politieagenten elkaar beter leren kennen en dit leidt er
vervolgens toe dat de samenwerking ook in andere domeinen zal worden voortgezet.Er zijn twee informatiecentra, een in de Euregio Rijn-Waal en een EURES-organisatie
in Brabant. Ik weet niet hoe ze tot stand zijn gekomen. Ik ken het informatiepunt
Rijn-Waal, want dat is het gebied rond Arnhem en Nijmegen. Ik denk dat hiervoor
Europees geld is verstrekt, maar zij zijn wel zelfstandig tot zo’n informatiepunt
gekomen. Dit zouden de andere regio’s ook moeten doen.De vraag is wel of het een gewenste ontwikkeling is dat er op een aantal
plekken in de grensregio’s dat soort informatiepunten ontstaan, of dat
het beter zou zijn om onmiddellijk door te stoten naar een internationaal
elektronisch loket. Die stap is wel erg groot. Ik wil er wel over nadenken,
maar wij moeten ervoor waken dat wij te veel optuigen. Daarvoor moet toch
weer ambtelijke capaciteit worden vrijgemaakt bij alle andere taken die wij
al hebben. Het is niet onze bedoeling om de formatie uit te breiden voor deze
aanpak. Los van de taskforce en de grensmakelaar wordt er met de bestaande
capaciteit gewerkt. Ik weet niet of de vraag om te komen tot een internationaal
elektronisch loket – waar ik op zich voor ben – ons te veel zal
belasten. Ik zeg toe dat wij naar deze mogelijkheid zullen kijken en zullen
nagaan of wij dat aan kunnen. Ik ben van mening dat wij niet tegen de grensregio’s
moeten zeggen: stop er nu maar mee, want de informatiepunten zorgen niet alleen
voor het beantwoorden van vragen langs elektronische weg, maar ontvangen ook
mensen met vragen. Het gaat vaak om ingewikkelde problemen waarbij de adviseurs
kunnen helpen. Misschien moeten wij er maar vanuit gaan dat die dingen naast
elkaar bestaan.Er is gevraagd naar de mogelijkheid tot verbreding van de Anholtovereenkomst.
Het antwoord op die vraag zou moeten zijn dat wij dat doen als het zinvol
is, maar wij draaien het niet om. Dit betekent dat wij de Anholtovereenkomst
niet zullen verbreden om de grensproblematiek te kunnen oplossen. Als blijkt
dat wij het Anholtverdrag kunnen gebruiken bij de oplossing van de knelpunten
tussen Nederland en Duitsland en dat verbreding ervan de snelste
weg is, dan zullen wij dat doen. Ik wil dit zo praktisch mogelijk oplossen.De heer Schinkelshoek (CDA): Wil de minister
dit punt in het overleg met de grensregio’s aan de orde stellen? Wil
zij peilen of er behoefte bestaat aan verbreding van de Anholtovereenkomst
zoals ik die heb bepleit? Ik ben het eens met de praktische benadering. Het
is voor mij geen doel op zich, maar als het nuttig kan zijn om de oplossing
van grensoverschrijdende problemen te faciliteren, dan moet die mogelijkheid
worden overwogen.Minister Ter Horst: Ik begrijp het. Ik maak
in dit verband een vergelijking met het Beneluxverdrag. Ik heb met de collega’s
van Buitenlandse Zaken en van Justitie gesproken over de vraag wat wij eigenlijk
doen met dit verdrag. Er zijn goede afspraken gemaakt. Als wij in Brussel
zijn voor een bespreking in het kader van de Europese Raad, voeren wij van
te voren een afstemmingoverleg. Niet omdat wij het altijd met elkaar eens
moeten zijn, maar om te bereiken dat wij onze opvattingen op elkaar afstemmen
en eventueel versterken. Soms leidt dit ertoe dat een van de drie het woord
kan voeren. Verder is er afgesproken dat wij een eventueel ad-hocprobleem
tussen België en Nederland daar op bilateraal niveau oplossen. Hetzelfde
geldt voor een probleem tussen Nederland en Luxemburg of tussen België
en Luxemburg. Als er een kwestie is die voor alle drie de landen interessant
is, komen wij op adhocbasis bij elkaar. Wij gebruiken het Beneluxverdrag dus
ook voor grensoverschrijdende problematiek waar wij alle drie mee te maken
hebben.Er is gesproken over grensoverschrijdende stichtingen. Wij hebben in dit
verband de EGTS, de Europese Groepering Territoriale Samenwerking. Nederland
doet hieraan mee en dit zal ook in een wet worden vastgelegd. De EGTS biedt
de mogelijkheid om rechtspersonen op te richten. De vraag is of dit veel mogelijkheden
biedt en helaas lijkt de lijst van beperkingen ook nu al weer langer te zijn
dan die van de mogelijkheden. Wij weten nog niet precies of de EGTS ook de
mogelijkheid biedt om stichtingen op te richten. Met de EGTS kunnen publiekrechtelijke
personen samenwerkingsverbanden opzetten. Ik heb – heel flauw –
gevraagd of een aantal landen in het kader van een gemeenschappelijk drugsbeleid
via de EGTS gezamenlijk een coffeeshop zou kunnen opzetten. Ik zeg niet dat
ik dit wil, maar dit is een mooie casus want de coffeeshops leveren grensoverschrijdende
problemen op. Het antwoord op die vraag is nee, ook omdat dit zich niet verhoudt
tot de nationale wetgeving. Dit geeft al meteen de beperking van de EGTS aan.
Je kunt als publiekrechtelijke organen alleen iets opzetten als dit past binnen
de nationale regels. Dit helpt dus wel een beetje bij de oplossing van grensoverschrijdende
problemen, maar niet helemaal. Daarom gaan wij toch maar door met dit proces.Verder is er gevraagd naar de experimenteerregio’s. Ik heb eerder
de vraag gesteld waarom de inwoners van een grensregio niet op hun verzoek
gebruik kunnen maken van de Nederlandse en Duitse wetgeving of van de Nederlandse
en de Belgische wetgeving. Ik krijg niet echt een antwoord op die vraag. Een
antwoord op die vraag is dat dit ertoe zou leiden dat iedereen dan voor het
mooiste pakket gaat. De mensen zouden op het ene gebied, bijvoorbeeld woningen,
voor Nederland kiezen omdat wij een hypotheekrenteaftrek kennen, en op het
andere gebied voor een Duits pakket omdat dat beter is. Dan is mijn vervolgvraag:
is dat erg. Ik ben daar nog niet uit. Ik zou ook niet weten hoe wij het zouden
moeten aanpakken om dit te realiseren. In ieder geval moeten natuurlijk de
Nederlandse, Duitse en Belgische hoogste wetgevers dit goedkeuren. Dit zou
betekenen dat de Duitse ingezetenen ook gebruik zouden maken van de Nederlandse
wetgeving. De vraag is of dit überhaupt kan of niet. De vraag stellen
is gemakkelijker dan die te beantwoorden, is mijn conclusie, maar ik ben nog
niet van dat pad. Dit zit steeds nog steeds in mijn achterhoofd.De heer Schinkelshoek (CDA): Ik ben blij dat
dit in het achterhoofd van de minister zit, maar tot welke praktische impuls
leidt dit?Minister Ter Horst: Mijn intuïtie zegt
mij dat als wij het nu opwerpen, wij van iedereen nee te horen krijgen. Het
lijkt mij verstandiger om het pad dat ik eerder heb geschetst, voor een groot
deel af te lopen. Ik hoop dat naarmate bij meer bestuurders, niet alleen in
Nederland, maar ook in andere landen, het besef groeit, de kans op een dergelijk
experiment groter wordt. Zo zie ik het, maar de leden van de commissie kunnen
misschien in de tweede termijn zeggen of zij nog een goede suggestie hebben.Er zijn ook andere mogelijkheden en die worden ook gebruikt. Een van de
leden verwees al naar het gemeenschappelijk ziekenhuis tussen Maastricht en
Aken. De verantwoordelijke bestuurders zullen mogelijk van de EGTS gebruikmaken
om tot een gemeenschappelijk ziekenhuis te komen. Ik ben bij beide ziekenhuizen
geweest en zag toen dat er in het Duitse ziekenhuis al Nederlanders rondlopen
en andersom. Als je dan aan die mensen vraagt hoe het is om als Nederlander
in een Duits ziekenhuis te werken of andersom, is het antwoord dat het niet
alleen een kwestie is van regelingen treffen, maar ook van cultuur. Dan blijkt
dat het in Duitsland heel anders gaat dan in Nederland. Vooruitlopend op formele
regelingen is het heel goed dat er – vooral in de gezondheidszorg –
wordt gewerkt aan een gemeenschappelijke structuur.Er is inderdaad een gemeenschappelijk bedrijventerrein dat op de grens
ligt. Dat is een idiote situatie, want de Nederlandse werknemers mogen alleen
op het Nederlandse deel van het terrein werken en de Duitse werknemers alleen
op het Duitse deel. Dat is vreemd, maar het terrein is er wel en het is in
een Nederlands-Duitse samenwerking tot stand gekomen.Ik probeer dus een aantal mogelijkheden te vinden voor de oplossing van
de grensoverschrijdende problematiek. Of dit nu via de experimenteerregio’s
verloopt, via de EGTS of dat wij nog andere mogelijkheden vinden, bijvoorbeeld
wetswijziging, zal de komende tijd duidelijk moeten worden.De heer Van Beek heeft gevraagd naar de enclaves. De regio’s hebben
die problematiek naar voren gebracht. De enclaves zijn dus opgenomen op de
lijst en wij zullen ze meenemen in de aanpak.Ik heb het kabinet niet voorgesteld om een grenslandtoets te doen, omdat
ik vrees voor nieuwe bureaucratie. Ik weet precies hoe het dan gaat; ieder
voorstel dat aan het kabinet wordt voorgelegd, moet dan worden getoetst op
vergroting van de grensoverschrijdende problematiek. Als er een voorstel langskomt
op de ministeries van Binnenlandse Zaken en van Buitenlandse Zaken, zullen
wij in ieder geval al in de ambtelijke rondes kijken of dit leidt tot versterking
of verlichting van de grensoverschrijdende problemen. Wij zullen proberen
dit soort dingen eruit te halen voordat een voorstel aan het kabinet wordt
voorgelegd. Wij proberen dus een preventieve ambtelijke toets toe te passen
op beide ministeries. Het zou mooi zijn als alle andere ministeries dat ook
zouden doen.De grensmakelaar zou ook het loket moeten zijn. Uiteraard worden er ook
problemen bij ons gemeld, maar het is de rol van de grensmakelaar om als loket
voor de regio’s dienst te doen. Als er in de regio’s problemen
worden gesignaleerd die niet zonder hulp kunnen worden opgelost, is de grensmakelaar
het loket om daar snel op te kunnen reageren.De heer Heijnen heeft gevraagd waarom de bewindspersonen zich er niet
voor inzetten om de problemen op te lossen. Ik heb al gezegd dat wij dit erbij
zijn gaan doen, althans op BZK, ik weet niet hoe dit is op het ministerie
van Buitenlandse Zaken. Ik ben het er bij gaan doen; er werd al gesproken
over een zelfbenoemde ambassadeur. Ik ben bang dat wij het voorgenomen tempo
van dit proces niet kunnen waarmaken als de staatssecretaris en ik dit proces
helemaal zelf zouden moeten trekken zonder dat wij tegen iemand kunnen zeggen,
wordt u onze grensmakelaar. Natuurlijk kunnen wij zelf ook dingen doen, maar
wij hebben wel iemand nodig die wij het vertrouwen kunnen geven,
in wie andere en dan vooral de grensregio’s vertrouwen hebben en die
als een makelaar tussen ons en de grensregio’s kan optreden. Tot op
heden hebben de staatssecretaris en ik het samen gedaan, maar het tweede overleg
kon hij niet bijwonen. Nu blijkt hoeveel tijd en inspanning het kost. Ik wil
het ook graag zelf blijven doen, maar wij hebben echt iemand nodig die deskundig
is, tijd aan dit proces kan besteden en onze ambtenaren kan helpen om zodoende
processen te versnellen.De heer Heijnen heeft nog gesproken over een bestuurlijk mandaat. Ik ben
daar voorzichtig over gestemd. Ik heb in het kabinet over deze problematiek
gesproken en de wens om tot een oplossing te komen, wordt gesteund. Die bereidheid
is er, maar het is echt een stap te ver om aan mij en/of de staatssecretaris
van Buitenlandse Zaken een bestuurlijk mandaat te verlenen om deze problematiek
op te lossen. Dat is gewoon niet reëel. Wij moeten oppassen dat wij een
te grote broek aantrekken en zeggen: wij regelen dit wel. Dit kan niet, omdat
het vaak gaat over domeinen waarvoor wij geen verantwoordelijkheid hebben.
Ik draag geen verantwoordelijkheid voor onderwijs of voor sociale zaken. Wij
zullen een probleem aan de betrokken bewindspersoon voorleggen met de vraag
of hij of zij wil helpen bij de oplossing ervan. Een bestuurlijk mandaat voor
een minister is naar mijn mening geen goede weg.De heer Van Raak vraagt hoe wij kunnen voorkomen dat er een nieuwe overlegstructuur
komt. Die komt er niet. Er is een overlegstructuur tussen ons en de bestuurlijke
regio’s in de betrokken landen en het is niet de opdracht van de grensmakelaar
om een nieuwe structuur op te zetten. Nee, hij of zij moet ervoor zorgen dat
het proces van de samenwerking tussen de regio’s, Den Haag en andere
hoofdsteden zo soepel mogelijk verloopt.Het is ook niet de bedoeling dat dit een blijvende structuur is. De staatssecretaris
en ik willen in deze kabinetsperiode een zichtbaar resultaat neerzetten. Daar
verbinden wij ons aan. Wij kunnen natuurlijk niet spreken voor de periode
die daarna volgt. Wat mij betreft heeft de grensmakelaar een opdracht tot
het einde van deze kabinetsperiode, ervan uitgaande dat die nog twee jaar
duurt, want dat weet je natuurlijk nooit. Zo kunnen wij er tempo in houden.
Het is niet de bedoeling om iemand aan te stellen die denkt: zo, daar kan
ik mij de komende zes jaar mee bezighouden.De heer Van Raak (SP): Het is toch nog een
beetje onduidelijk. Volgens mij gaat de grensmakelaar de problemen inventariseren.Minister Ter Horst: Nee.De heer Van Raak (SP): Nee? Dat doet de taskforce?
Hoe dan ook, een regio kan problemen melden, maar de grensmakelaar kan ook
voorstellen doen. Wat wordt het nu: een oliemannetje of iemand die met beleidsvoorstellen
komt? Ik meen dat ik de minister hoorde zeggen dat zij al een gesprek heeft
gevoerd met de grensmakelaar en dat hij zelfs al een keer niet kon komen.
Klopt dat?Minister Ter Horst: Nee, ik heb misschien
wat snel gesproken. Ik zei dat de staatssecretaris en ik de eerste bijeenkomst
samen hebben bijgewoond en dat hij de tweede keer verhinderd was. De makelaar
gaat geen problemen inventariseren, dat hebben wij al gedaan. Misschien is
het goed om nog even in te gaan op het advies van de ROB. Wij waren al begonnen
met dit proces, toen de ROB zijn advies nog moest uitbrengen. Daarin werd
de mogelijkheid van een grensmakelaar geopperd. Wij vinden dit een goed idee
en hebben het overgenomen, maar het proces was al op streek. De grensmakelaar
zal dus niet de problemen inventariseren. Misschien komt er nog wat bij, maar
liever eigenlijk niet. Er komt misschien nog iets bij uit de andere landen,
maar als het goed is, hebben wij onze lijst van problemen klaar.
De grensmakelaar moet het proces in België en Duitsland stimuleren en
hij of zij moet met voorstellen komen voor oplossingen voor de problemen die
wij in Nederland hebben geïnventariseerd en die in België en Duitsland
worden geïnventariseerd.De heer Van Raak heeft gevraagd naar het informatiepunt/clearinghouse.
De ROB heeft dit voorgesteld om te laten zien welke grensoverschrijdende samenwerking
er is en om aan te geven welke wet- en regelgeving daarbij is betrokken. Ik
weet niet uit mijn hoofd wat ik daarover in mijn brief aan de Kamer heb geschreven.
Als ik dit moet afzetten tegen het loket waar wij zojuist over spraken, wil
ik toch nog eens nadenken over de vraag of wij nu het een of het ander moeten
doen. Ik vind het interessant dat iedereen die zich bezighoudt met grensoverschrijdende
samenwerking kennis kan nemen van hetgeen er gebeurt, maar dat kan misschien
ook wel via een website die al beschikbaar is op een van de beide ministeries.
Het lijkt mij verstandig om nog eens te bezien waar wij prioriteit aan zouden
moeten geven.Ik ben het eens met de opmerking van de heer Van Raak over de bestuurlijke
cultuur van samenwerking. Ik ben het ook eens met zijn opmerkingen over bussen
op lokaal niveau, maar ik heb al gezegd dat sommige problemen het lokale niveau
overstijgen en dan moeten wij bereid zijn te helpen.De heer Pechtold heeft gevraagd hoe dit verloopt in andere grensstreken.
Vertegenwoordigers van de ministeries van BZK en Buitenlandse Zaken hebben
samen een bezoek gebracht aan de Franse organisatie voor grensoverschrijdende
samenwerking Mission Operationelle Transfrontalière, een onafhankelijke
organisatie die is opgericht door de Franse overheid. Ook dit MOT werkt sterk
bottom-up, zorgt waar nodig voor departementale ondersteuning en werkt nauw
samen met de regio’s. Dit is een Frans voorbeeld, maar ik denk dat de
heer Pechtold het op prijs zal stellen als wij nagaan of er nog meer van dit
soort voorbeelden zijn in de EU. Wij zoeken dit uit. Het is een interessante
vraag. Nu blijkt toch maar weer dat je, zelfs als je bezig bent met grensoverschrijdende
samenwerking, geneigd bent alleen naar je eigen land te kijken.Ik vat zijn opmerkingen zo op dat hij zegt: zorg ervoor dat je niet voor
de muziek uitloopt, dat België en Duitsland bij het beleid worden betrokken
en dat er een heldere opdracht wordt verstrekt aan de grensmakelaar opdat
wij niet teleurgesteld zullen worden.Ik heb gezegd wat mijn doelstellingen zijn. Ik stel voor dat ik in een
volgend overleg – misschien aan het einde van dit jaar – zal melden
met welke problematiek wij ons bezighouden, maar ook hoe ver wij zijn in het
proces om die problematiek op te lossen. Mocht het zo zijn dat de leden van
de commissie de inventarisatie van de problemen in Nederland eerder willen
zien, dan heb ik er geen enkel bezwaar tegen om die schriftelijk aan de Kamer
voor te leggen. Ik weet niet of er reden is om daarover te spreken, maar dan
zijn de leden in ieder geval op de hoogte van de problematiek in Nederland
en van de problemen die wij samen met de grensmakelaar en de grensregio’s
proberen op te lossen.Limburg heeft een voortrekkersrol, maar ik wil voorkomen dat de andere
Euregio’s het gevoel hebben dat zij erbij bungelen. Ik wil dat zij ook
het initiatief nemen dat Limburg heeft genomen. Wij willen de andere Euregio’s
stimuleren om nu juist een beentje bij te trekken bij Limburg.Nadere gedachtewisselingDe heer Schinkelshoek (CDA): Voorzitter. Ik
dank de minister voor haar antwoord. Deze minister zou deze minister niet
zijn als zij niet zou hebben gekozen voor een praktische aanpak. Het is heel
concreet. Zij verliest zich niet in Haagse regeldrift, maar geeft de grensregio’s
en de Euregio’s maximale armslag en is bereid dit op afstand te steunen.
Dit geeft mij vertrouwen.Het is goed om te horen dat de inventarisatie van de knelpunten op gang
is gekomen, dat er in de loop van dit jaar aan een concrete aanpak wordt gewerkt
en ook dat wij niet wachten tot België en Duitsland zo ver zijn. Dan
zouden wij onszelf weer op achterstand zetten. Ik moedig de minister aan om
op het ingeslagen pad verder te gaan. Het lijkt mij goed dat wij in de loop
van dit jaar een voortgangsoverleg voeren met de lijstjes en de brieven van
het kabinet op tafel voordat er een politiek bestuurlijk overleg tussen de
drie landen wordt gevoerd. Dan kan worden bezien welke inzet Nederland kiest,
waar knelpunten zitten en waar misschien een duwtje nodig is of juist moet
worden afgeremd.Ik ben blij te horen dat er prioriteit wordt toegekend aan de samenwerking
in de veiligheidsregio’s en de aanpak van de drugsrunners door de vorming
van gezamenlijke teams.Ik heb genoteerd dat de nationale wet- en regelgeving nogal wat belemmeringen
oplevert. Ik ga ervan uit dat de minister dit expliciet meeneemt en dat het
niet blijft bij de constatering: helaas hebben wij wat uiteenlopende wet-
en regelgeving die ons opbreekt.De minister heeft gesproken over de verbreding van de Anholtovereenkomst
en over de EGTS. Zij heeft toegezegd dat zij zal nagaan of er barrières
zijn en als die er zijn, is zij bereid om die aan te pakken.Limburg is een experimenteerregio. Ook hier proef ik bij de minister enthousiasme,
maar zij heeft tegelijkertijd veel problemen opgesomd die ik herken. Zij daagde
mij uit om met een oplossing te komen. Die heb ik niet, maar ik vertrouw erop
dat zij en haar ambtelijk apparaat voldoende creativiteit hebben om een oplossing
te vinden voor de reële problemen die zijn genoemd. Wij kunnen het niet
bij de constatering laten dat het lastig is om met drie landen te werken.
Dat is nu juist het probleem en dat heeft de minister ook uitvoerig uiteengezet.
Het zou mij spijten als de minister, praktisch als zij is, voor deze problemen
geen praktische oplossing zou weten te vinden.De heer Van Beek (VVD): Voorzitter. Dank voor
de beantwoording van de minister. Ik ben blij dat zij dit onderwerp tot haar
domein rekent. Het is heel belangrijk dat er iemand aanspreekbaar is, dat
er iemand bereid is om te sjouwen, dat er iemand bereid is om wat te doen.
Normaal gesproken zeg ik in veel discussies dat het helikoptertje wat hoger
moet stijgen, maar in dit geval heb ik de neiging te zeggen dat de helikopter
iets moet dalen. Dit is geen problematiek die je van grote hoogte over meerdere
regio’s, over meerdere landen of over meerdere beleidsterreinen moet
oplossen. Dit is een beetje de processie van Echternach. Je doet een klein
stapje vooruit, maar soms moet je dan toch weer een stapje achteruit. Het
is heel basaal. Ik begrijp best dat collega Pechtold moeite heeft met het
voorbeeld van de drie beeldschermen ter controle van de kentekens. Zo worden
er echter praktische oplossingen gevonden voor een probleem, want als je moet
wachten tot er in drie landen wetten zijn veranderd, maken wij het niet meer
mee. Je ziet dat men in veel gevallen kiest voor gecombineerde teams of gecombineerde
inspecties, omdat het niet gemakkelijk is om een of meer regels in een wet
te wijzigen. Ik kan mij herinneren dat in Baarle Nassau een oplossing werd
gezocht voor de Winkelsluitingswet, want die is in Nederland en België
volkomen verschillend. Wij hebben al moeite om onze eigen wetgeving te regelen,
laat staan dat een van die landen bereid zou zijn om zijn winkelsluitingswet
aan te passen vanwege een grensregio. Zo werkt het niet. Je moet veel praktischer
zijn en vaak kun je maar heel kleine stapjes zetten om praktische problemen
op te lossen. Dan kom je tot dit soort dubbelingen. Zo doe je dan toch een
stapje voorwaarts.Er zijn naar mijn mening dus twee dingen belangrijk. In de eerste plaats
dat er iemand aanspreekbaar is en bereid is om te sjouwen. In de tweede plaats
dat er een praktisch aanpak wordt gekozen waarin een probleem stapje voor
stapje wordt aangepakt, want grote vergezichten leiden tot niets.
Wij willen dit graag blijven volgen. Ik zal hier graag nog eens over door
praten.De heer Heijnen (PvdA): Voorzitter. Het antwoord
van de minister geeft mij de indruk dat waar grensoverschrijdende samenwerking
eerst een vondeling was, dit kind nu een ouder heeft gevonden die erop toeziet.
Misschien wel twee ouders. Volgens mij is dit de belangrijkste waarneming.
Betekent dit nu dat wij hier op de stoel van de regio’s gaan zitten?
Nee. Ik ben met de heer Van Beek van mening dat wat daar opgelost kan worden,
ook daar moet worden opgelost. Dat is het bestuurlijk handwerk voor ieder
zichzelf respecterend college of het nu van een gemeente is, een provincie
of een van de buurautoriteiten. Waar komt de minister aan bod? Daar waar men
tegen nationale of deellandelijke wet- en regelgeving aan loopt. Ik heb de
indruk dat zij voortvarend aan de slag gaat. Ik zie uit naar het lijstje met
knelpunten waar die onze competentie raken. Wij kunnen dan in de loop van
het jaar samen bezien of het moet worden aangepast. Ik vraag niet om een mandaat
om zelf wetten te veranderen bijvoorbeeld op het terrein van onderwijs of
sociale zaken, maar wel om een procesmandaat. De minister kan dan voorkomen
dat dit helemaal onderaan de lijst komt van wet- en regelgeving die ieder
departement toch al onderhanden heeft. Alleen dan kan tijdig die voortgang
worden geboekt die de minister wil bereiken.Ik ben erkentelijk voor het antwoord op de vraag over de elektronische
vraagbaak. Die kan ook interactief zijn. Je kunt tegenwoordig ook met ingewikkelde
vragen bij zo’n vraagbaak terecht en je kunt er ook een adviseur vinden.
Ik kan mij voorstellen dat het voor een proefregio als Limburg een uitdaging
kan zijn om dit voor alle grensregio’s te ontwikkelen en als de minister
daarbij ondersteuning kan bieden, dan graag.Ten slotte de vraag of de burgers gebruik kunnen maken van het ene of
het andere rechtssysteem. Het lijkt mij duidelijk dat je niet van twee walletjes
kunt eten als dat zo het beste uitkomt, maar misschien kun je wel nagaan of
er soms iets kan worden weggenomen, in plaats van systemen in elkaar te vlechten
of op elkaar te stapelen. Neem het voorbeeld van de Winkelsluitingswet dat
de heer Van Beek naar voren bracht. Misschien moeten de winkelsluitingswetten
van de drie betrokken landen wel overboord worden gegooid in de desbetreffende
regio. Dat kun je ook met andere wet- en regelgeving doen. Waarom niet een
stukje eraf in plaats van de overlap proberen te matchen? Ik realiseer mij
dat dit een risicovolle opmerking is, maar om de ontwikkeling in de regio’s
werkelijk te ondersteunen, moet de mogelijkheid van het schrappen serieus
onder ogen worden gezien.Het gaat altijd om zorg, sociale zaken en onderwijs, maar ik zou duurzaamheid
ook als een inhoudelijk onderwerp noemen. Ik hoop dat dit uit de knelpunten
naar voren komt. Ik weet dat het in de drie noordelijke provincies een belangrijke
rol speelt.De heer Van Raak (SP): Voorzitter. Een grens
scheidt twee landen en het is heel goed om samen te werken over een grens,
vooral voor lokale bestuurders, om na te gaan welke wetten en regels samenwerking
in de weg staan en welke kunnen worden aangepast. Daarnaast zijn er natuurlijk
verschillen in opvatting en beleid. De minister moet ook duidelijk maken dat
sommige problemen eigen zijn aan de grens en misschien niet kunnen worden
opgelost. Dat is ook een oplossing. Dan hoeven wij er niet over te blijven
praten; wij moeten dan accepteren dat er een ander idee achter schuilgaat.
Een voorstel voor een gelijke winkelsluitingswet in twee of drie landen leidt
tot een nieuwe grens, namelijk die van de regio. Dan zullen er weer verschillen
ontstaan op de grenzen van de regio’s.Ik ben blij met de 21 knelpunten op alle beleidsterreinen die aan ons
zullen worden voorgelegd. Er komt taskforce die zal bezien welke problemen
er nog meer zijn, die gaat de grens over om problemen te inventariseren.
Ik dring erop aan dat het vooral klein en praktisch wordt gehouden. De minister
zal nog eens kijken naar het informatiepunt/clearinghouse. In mijn oren klinkt
dit overbodig en ik weet nog steeds niet wat het is. Is het wel nodig?De grensmakelaar zal voorstellen doen. In de ideale situatie merken lokale
bestuurders dat er problemen zijn aan beide zijden van de grens. Zij melden
dat en proberen er samen uit te komen en als het niet kan melden zij dit bij
de provincies. Als er op dat niveau geen oplossing kan worden bereikt, komt
het bij het kabinet terecht. Dat wij met deze problemen zitten, zegt ook iets
over het hart van ons bestuur. Een taskforce en een grensmakelaar zijn toch
allemaal bypasses. Daarom is het belangrijk dat zij een tijdelijk karakter
hebben. Dit moet eigenlijk langs de gewone weg te worden opgelost. Dat de
minister nu zegt dat zij een grensmakelaar nodig heeft, geeft eigenlijk aan
dat het bestuurlijk hart niet goed werkt. Hou het vooral bij een oliemannetje.
Laat de grensmakelaar niet allerlei dingen bedenken, maar laat dat vooral
over aan de lokale overheden. De grensmakelaar kan de problemen bij de minister
neerleggen. Zij moet dan met oplossingen komen, samen met het lokale bestuur
en dat niet aan het oliemannetje overlaten.Hulde voor de Europese Unie. De minister zegt dat zij het raar vindt dat
de Europese Unie niet is geïnteresseerd in grensoverschrijdende samenwerking
en van mening is dat dit een zaak van de landen is. Ik ben het daarmee eens.
Hulde daarvoor!De heer Van Beek fluisterde zojuist dat als je van Hilvarenbeek naar Poppel
wil, je ook via de autoweg naar Goirle kan. Hieruit blijkt dat hij niets heeft
begrepen van de verhouding tussen Hilvarenbeek en Goirle.De heer Pechtold (D66): Voorzitter. Ik heb
erover getwijfeld of ik zal beginnen met het uitspreken van mijn eindgevoel
om daarna mijn wensen te uiten of andersom. Als ik nu eerst zeg dat dit project
van mij het voordeel van de twijfel krijgt, vinden de punten ter verbetering
die ik nog wil opwerpen, misschien een welwillend oor bij de minister. Ik
zie de voordelen, maar ik zie met anderen ook nog een paar praktische punten.
Het mandaat van de minister is te vaag. Bij besprekingen over de vermindering
van de administratieve lasten valt nog al eens het woord «doorzettingsmacht».
De minister lijkt daar niet zo veel voor te voelen, maar ik zou graag horen
dat dit wel is overgekomen in het kabinet en dat de minister haar collega’s
niet alleen kan vragen of zij willen meewerken, maar hun ook echt kan aanzetten
tot meewerken. Ik hoor daar graag iets meer over.Ik vind het een bezwaar dat wij voor de troepen uitlopen en dat wij los
van België en Duitsland beginnen. Ik waardeer het enthousiasme en ik
ben het eens met degenen die zeggen dat wij niet moeten wachten tot het laatste
detail is geregeld, maar ik krijg graag de bevestiging dat er nu geen dingen
gebeuren die later niet in het schema van België en Duitsland zijn in
te passen of dat men – erger nog – daar achterover leunt omdat
Nederland toch voorop loopt.Over de uitwerking hebben anderen ook al gesproken. Grensmakelaar, taskforce,
welke niveaus, zijn het afspraken op lokaal, provinciaal of nationaal niveau?
Dit blijft naar mijn mening te vaag in de stukken die wij tot nu toe hebben
ontvangen en het antwoord van de minister. Ik zou graag wat meer horen over
de taskforce. Bestaat die uit drie delen of is het een groep? Als er drie
groepjes zijn, komen die mensen dan in een gebouw te zitten? Is het al duidelijk
hoe die praktische zaken worden vormgegeven? Komen er in «onze taskforce»
een Belg en een Duitser te zitten, gewoon om eens een keer echt grensoverschrijdend
te werken? Die concrete uitwerking mis ik.Ik vind het een groot probleem dat de rol van de Europese Unie zo vaag
is en dat dit onderwerp daar niet op de agenda staat. Is er Europees geld
beschikbaar als drie landen dit samen uitwerken? Zijn daar fondsen voor? Zijn
er Europese ambtenaren die zich daarmee bezighouden? Kunnen wij met
de drie landen een pilot worden binnen Europa naast de Franse bureaus? Kunnen
wij iets doen waarvan de 27 beter worden en kunnen wij daarvoor geld krijgen
in de aanloop daar naartoe?Mijn grootste punt is dat er een concreet afrekenbaar plan moet komen.
Ik wil hier niet over meedenken in een algemeen overleg en mij te kritisch
opstellen met de beperkte kennis en informatie waarover ik nu beschik, maar
ik wil wel een afrekenbaar plan hebben. Daarvoor is eind 2009 echt te laat,
niet omdat ik hoop dat het kabinet er dan niet meer is, maar omdat ik wil
dat dit traject los van kabinetten wordt ingezet. Ik verwacht dat wij hier
veel langer mee bezig zijn.Voorzitter. Daarom kijk ik nu naar u. Zou het mogelijk zijn dat wij –
als de minister voor de zomer een concreet beeld aan de Kamer kan voorleggen –
het Bureau Onderzoek en Rijksuitgaven (BOR) vragen een stafnotitie op te stellen
waarin onze rol als leden van de vaste commissie voor BZK maar ook de betrokkenheid
van andere commissies van de Kamer uiteen worden gezet? De ervaring met het
proces voor het terugdringen van de administratieve lasten leert dat wij in
deze commissie roepen: fantastisch, gaat u zo door terwijl in andere commissies
weer een aantal regels wordt voorgesteld. Dat is ons probleem en een probleem
van het kabinet, maar ik zou graag een stafnotitie over dit onderwerp ontvangen
opdat duidelijk wordt hoe wij dit ook aan onze kant goed kunnen organiseren
en hoe wij onze vragen aan de minister tot afrekenbare doelstellingen kunnen
maken.Ik dank de minister voor het feit dat zij zo enthousiast reageerde op
mijn vraag naar een overzicht van andere Europese initiatieven. Ik ben verder
uiterst tevreden dat Limburg een pilotrol krijgt.Minister Ter Horst: Voorzitter. De heer Schinkelshoek
stelt voor om vóór het bestuurlijke overleg nog eens met de
commissie van gedachten te wisselen over de Nederlandse inzet. Ik stel voor
om dit kort na de zomer te doen. Dan beschikken wij over de lijst en is het
ambtelijk overleg afgerond. Wij weten dan wat er in België en Duitsland
speelt en dan wordt het overleg inhoudelijk gezien interessanter.De heer Schinkelshoek (CDA): Ik sluit mij
aan bij de suggestie van de heer Pechtold. Dat is ook een goed moment voor
de Kamer om de balans op te maken. Als de minister laat zien wat er is komen
bovendrijven en waar de Duitsers of de Belgen voor ons uitlopen of juist achterblijven,
kunnen wij daarover spreken voordat zij begint met het politiek overleg.Minister Ter Horst: Ja, dat lijkt mij een
goede werkwijze.De onderwerpen veiligheid en openbare orde staan hoog op het lijstje;
ze zijn door bijna alle Euregio’s genoemd. Overigens hebben die ook
mijn bijzondere belangstelling.Ik dank de heer Schinkelshoek voor zijn vertrouwen in onze creativiteit
om een oplossing te vinden voor de problemen in de experimenteerregio. Hij
verwacht dat wij wel een oplossing weten, maar die heb ik nog niet. Ik verwijs
naar de opmerking van de heer Van Beek over de Winkelsluitingswet. Dit probleem
is wel opgelost, maar niet door de wet in te trekken. Het is op de katholieke
manier opgelost, om het maar even zo te zeggen. Eigenlijk mag het niet, maar
partijen hebben met elkaar afgesproken om het zo te doen. Dit is ook een manier
om de problemen op te lossen, maar ik weet niet of dit een weg is die een
dienaar van de Staat moet volgen. Ik beloof dat ik opnieuw zal kijken naar
het idee van een experimenteerregio waar mensen geen last hebben van de wet-
en regelgeving en er aanvaardbare oplossingen kunnen worden gevonden. De heer
Schinkelshoek heeft een moeilijke vraag gesteld en dat weet hij ook.De heer Schinkelshoek (CDA): Dat weet ik ook,
maar anders blijft het zo bij woorden. Zelfs de heer Pechtold complimenteerde
de minister aan het slot van zijn inbreng ... .Minister Ter Horst: Ik vat het als een compliment
op. Het «voordeel van de twijfel» is inderdaad een beetje Fries
compliment in plaats van een katholiek compliment.De heer Schinkelshoek (CDA): Of het een Fries
of Limburgs compliment is, doet er nu niet toe. De heer Pechtold complimenteerde
de minister met het feit dat zij prioriteit wil geven aan Limburg. Dan moeten
wij het niet bij woorden laten. Wij moeten vaststellen in welke richting wij
een oplossing zullen zoeken, want de constatering dat de versnellingsagenda
problemen oplevert, is geen nieuws. Ik ben van mening dat er nu een uitdaging
voor de minister ligt en daarna bij ons om na te gaan hoe wij verder kunnen
komen.Minister Ter Horst: Of wij verder kunnen komen,
zeker, maar ik weet niet of dat kan in de vorm van een experimenteerregio
waarbij je geen last hebt van de wederzijdse wet- en regelgeving. Ik weet
niet of wij daarop uit kunnen komen, maar ik ben bereid om daarnaar te kijken.De heer Van Beek stelt voor dat wij de helikopter wat laten dalen. Ik
begrijp wat hij bedoelt. Dit is heel verstandig tenzij die laagvliegende helikopter
het probleem niet kan oplossen en het wel nodig is om op te schalen.Tegen de heer Heijnen zeg ik dat ik nooit een inhoudelijk mandaat zal
krijgen, maar ik heb wel een procesmandaat. Met de vaststelling van de brief
aan de Kamer door het kabinet, is dit procesmandaat bij de staatssecretaris
en mij neergelegd. Sommige brieven aan de Kamer gaan niet langs het kabinet,
maar deze wel omdat ik de medewerking van de collega’s nodig heb.De heer Heijnen (PvdA): Dus wij kunnen de
minister en de staatssecretaris aanspreken als er niet tijdig uitsluitsel
komt over de vraag of wet- en regelgeving moeten worden aangepast? Ik stel
mij voor dat wij in het najaar de stand kunnen opmaken.Minister Ter Horst: De Kamer kan mij aanspreken
op voorstellen om belemmeringen weg te nemen, maar zij kan mij niet aanspreken
op het werkelijk wegnemen van belemmeringen als daarvoor veranderingen in
wet- en regelgeving nodig zijn binnen een ministerie dat niet tot mijn verantwoordelijkheid
behoort. Daar houdt mijn verantwoordelijkheid op. De Kamer kan mij echter
aanspreken op het doen van voorstellen voor een oplossing van de problematiek.De heer Heijnen (PvdA): Om precies te zijn,
als wij in november of december van dit jaar hier opnieuw om de tafel zitten,
zal de minister niet zeggen: op dit voorstel heb ik nog geen antwoord want
mijn collega is er nog mee bezig?Minister Ter Horst: Ik heb niet iedereen in
mijn zak. Nederland is geen dictatuur. De bewindslieden zijn autonoom, maar
ik heb de inspanningsverplichting op me genomen om te komen met een gezamenlijke
lijst van Nederland, België en Duitsland. Overigens ben ik daarvoor natuurlijk
ook afhankelijk van de medewerking van België en Duitsland. Ik kom met
een lijst van grensoverschrijdende problemen en zal voorstellen doen voor
een oplossing. Of ik daar al helemaal klaar mee ben in december, weet ik niet,
maar de inzet is er wel op gericht.Het is lastig om een wet in de regio overboord te gooien. Dit hangt samen
met het antwoord dat ik al heb gegeven op de vragen van de heer Schinkelshoek.De duurzaamheid staat al op het lijstje. Het bevat twee duurzaamheidknelpunten.
In de eerste plaats Natura 2000. In de tweede plaats de afstemming van het
beheer van de waterlopen en dan in het bijzonder van de kleine
waterlopen. Ik waarschuw er wel voor dat wij er geen problemen aan moeten
toevoegen.Ik zeg het nog een keer in de richting van de heer Van Raak, want ik ben
misschien niet helemaal duidelijk geweest. De taskforce zal geen problemen
toevoegen, want de problemen zijn al geïnventariseerd. Het is de taak
van de taskforce om voorstellen te doen om de problemen op te lossen.Ik ben het eens met de beschrijving van de grensmakelaar als een oliemannetje.
Ik moet een fout herstellen, want ik heb gezegd dat de grensmakelaar twee
jaar aan het werk gaat. In de brief aan de Kamer staat dat hij of zij een
jaar aan het werk kan gaan. Ik verwacht dat het werk na een jaar nog niet
af is. Wij maken na een jaar de stand op en zullen dan vaststellen of de grensmakelaar
zo heeft gefunctioneerd dat wij die periode kunnen verlengen. Dit lijkt mij
een goede afspraak.De heer Pechtold gunt mij het voordeel van de twijfel. Nogmaals: ik vat
dit op als een compliment.Hij heeft gevraagd of ik andere ministers kan aanzetten tot medewerking.
Ik kan tegen de collega’s zeggen dat wij met elkaar hebben afgesproken
dat wij een inspanning zullen leveren om de grensoverschrijdende problematiek
op te lossen. Als ik via de grensmakelaar een probleem met een voorgestelde
oplossing krijg dat op het terrein van een van de collega’s ligt, kan
ik vragen: mag ik van jou verwachten dat je daar constructief naar kijkt en
dat je, indachtig de afspraak die wij hebben gemaakt, met een dergelijk voorstel
kan instemmen, zo niet, dan hoor ik dat graag. Als ik denk dat die minister
gelijk heeft, dan is dat ook het einde van de discussie over dat punt. Zo
stel ik mij dat voor.Ik ben het ermee eens dat wij niet vooruit moeten lopen. Daarom hebben
mijn ambtenaren mij heel verstandig geadviseerd om dit over de zomer heen
te tillen. Als het bestuurlijk overleg voor de zomer wordt gehouden, is de
kans aanwezig dat het proces dat in Nederland nodig bleek, in Duitsland en
België nog niet tot een goed einde is gebracht. Wij moeten dat niet doen
om te voorkomen dat de indruk wordt gewekt dat Nederland voorop wil lopen.
Dat willen wij helemaal niet. Wij willen dit in goed overleg met België
en Duitsland doen.De voorzitter: Ik dank de minister voor haar
antwoord in tweede termijn.De heer Pechtold (D66): Voorzitter. Ik zou
graag zien dat u een afsprakenlijstje vaststelt. Wij krijgen een overzicht
van de stand van zaken in andere EU-landen. Wat mij betreft is er de mogelijkheid
om voor de zomer nog een algemeen overleg te voeren met de minister aan de
hand van meer concrete informatie. Ik vraag aan u of wij dan kunnen beschikken
over die stafnotitie. Ik zoek samen met de minister naar een afrekenbaar voorstel.De voorzitter: Wij zullen deze vraag op de
agenda plaatsen van de procedurevergadering.De minister heeft gezegd dat er na de zomer een vervolgoverleg kan plaatsvinden
nadat zij de inventarisatie heeft opgesteld. Die zal aan de leden worden voorgelegd.De heer Pechtold (D66): Mag ik vragen waar «na
de zomer» voor staat?De voorzitter: Vlak na de zomer, voor het
bestuurlijk overleg.De voorzitter van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,LeerdamDe griffier van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,Van LeidenXNoot1Samenstelling:Leden: Van Beek (VVD), Halsema (GroenLinks), Van der Staaij (SGP), De
Pater-van der Meer (CDA), Van Bochove (CDA), Hessels (CDA), Gerkens (SP),
Sterk (CDA), Leerdam (PvdA), voorzitter, De Krom (VVD), ondervoorzitter, Griffith
(VVD), Boelhouwer (PvdA), Irrgang (SP), Kalma (PvdA), Schinkelshoek (CDA),
Van der Burg (VVD), Brinkman (PVV), Pechtold (D66), Van Raak (SP), Thieme
(PvdD), Kuiken (PvdA), Leijten (SP), Heijnen (PvdA), Bilder (CDA) en Anker
(ChristenUnie).Plv. leden: Teeven (VVD), Azough (GroenLinks), Van der Vlies (SGP), Van
de Camp (CDA), Smilde (CDA), Knops (CDA), Polderman (SP), Spies (CDA), Wolbert
(PvdA), Aptroot (VVD), Zijlstra (VVD), Vermeij (PvdA), Van Gerven (SP), Heerts
(PvdA), Çörüz (CDA), Remkes (VVD), De Roon (PVV), Van der
Ham (D66), Van Bommel (SP), Ouwehand (PvdD), Timmer (PvdA), De Wit (SP), Kraneveldt-van
der Veen (PvdA), Van Haersma Buma (CDA) en Cramer (ChristenUnie). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31700-VII-69.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl