Ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid; Verslag algemeen overleg op 7 oktober 1998 over arbeidsongeschiktheidsbeoordeling van o.a. ME-patiënten
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22187, nr. 67

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

06-11-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

22187 nr. 67

29-10-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de regeringNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22187Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 187Ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheidnr. 67VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 29 oktober 1998De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 heeft op 7 oktober 1998 overleg gevoerd met staatssecretaris Hoogervorst
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling
van onder andere ME-patiënten (22 187 nr. 65).Van het gevoerde overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag
uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieDe heer Wilders (VVD) ging in op de vraag of de richtlijn medisch
arbeidsongeschiktheidscriterium in de wet verankerd zou moeten worden. Het
CTSV acht codificatie niet het juiste middel, het LISV heeft een expertmeeting
gehouden en concludeert dat er geen juridische noodzaak toe is en de vorige
staatssecretaris heeft gezegd dat codificatie veeleer een scherpere formulering
dan een ruimere zou vergen. Het probleem zit vooral in de rechtsongelijkheid;
de richtlijn wordt niet alleen door de UVI's, maar soms zelfs binnen UVI's
verschillend geïnterpreteerd. Uit onderzoek van het CTSV blijkt dat sommige
keuringsartsen de nadruk leggen op consistentie in het geheel van waarnemingen,
terwijl anderen uitgaan van het begrip «stoornis» en minder snel
tot de conclusie komen dat er bij ME en overigens ook bij andere ziektes een
uitkering wegens arbeidsongeschiktheid kan worden verstrekt. Er is ook nog
geen uitspraak van de Centrale raad van beroep over de rechtsconformiteit
van de richtlijn.De richtlijn is volgens de heer Wilders nogal wollig geformuleerd en zeker
niet eenduidig. Hij was er niet van overtuigd dat codificatie een oplossing
zou bieden, maar hij vond wel dat er iets aan de rechtsongelijkheid zou moeten
worden gedaan. Er wordt onderzoek verricht en er vindt overleg plaats in de
beroepsgroep, maar er zijn nu snel resultaten nodig. Had het LISV overigens
niet eerder kunnen toezien op het naleven van de richtlijn? Zijn de aangekondigde
maatregelen voldoende of zou de richtlijn geheel of gedeeltelijk moeten worden
herschreven en zou het LISV strakker aangestuurd moeten worden?De heer Wilders vond het heel vreemd dat het in steeds meer gevallen onbekend
blijkt te zijn, waarom iemand arbeidsongeschikt is. In 1997 was in 56% van
de gevallen de diagnose «onbekend», vooral bij keuring door het GAK. Hij vond dat er alle reden is om het keuringsproces te verbeteren.
In het regeerakkoord zijn hiervoor kwalitatieve en kwantitatieve taakstellingen
opgenomen, waarbij verbetering van de keuringspraktijk mede tot een ombuiging
van 300 mln. zou moeten leiden. De VVD-fractie staat hier achter. Wanneer
kan het resultaat van de aangekondigde inventarisatie verwacht worden? De
heer Wilders toonde zich ook een voorstander van intercollegiale toetsing
bij het vaker herkeuren van degenen met een kans op herstel.Hoe verklaart de staatssecretaris de recente toename van het aantal arbeidsongeschikten?
Is er een verband met de keuringspraktijk? Klopt het dat het tekort aan verzekeringsartsen
nog groter dreigt te worden? En is het bericht in het Financieele Dagblad
juist dat werkgevers massaal overstappen naar private uitvoering van de WAO?Mevrouw Schimmel (D66) wees erop dat de Kamer al verschillende
keren met de regering over dit onderwerp gesproken heeft en dat er niet veel
vooruitgang te zien is. Uit het onderzoek van het CTSV blijkt dat de richtlijn
van het LISV zodanig geformuleerd is dat hij ruimte laat voor verschillende
interpretaties. Het CTSV is ook niet mordicus tegen een wettelijke regeling,
maar het gaat ervan uit dat er in de uitvoering nog een oplossing gevonden
kan worden. Ook de staatssecretaris wil de uitvoeringsorganen nog een kans
geven om orde op zaken te stellen en hij wacht nog op een uitspraak van de
Centrale raad van beroep. De fractie van D66 wilde echter in januari jl. al
een wettelijke grondslag. Het is ook nu al mogelijk om bij AMvB nadere regels
te stellen. Mevrouw Schimmel vroeg zich af, waar de weerstand van het ministerie
tegen het regelen van deze zaak vandaan komt. Zit het in de traditionele taakverdeling
tussen ministerie en uitvoeringsorganisaties? Heersen er bij het ministerie
en bij het LISV nog steeds vooroordelen over moeilijk objectiveerbare ziektes?
Vreest de staatssecretaris een aanzuigend effect op het WAO-volume als de
richtlijn tot AMvB wordt verheven? Dat zou niet logisch zijn, want volgens
de staatssecretaris geeft de richtlijn de kans, ook met een moeilijk objectiveerbare
ziekte een uitkering wegens arbeidsongeschiktheid te krijgen. De Centrale
raad van beroep acht zich echter vooralsnog niet gehouden, de richtlijn toe
te passen en bestuursrechters vragen zich ook af waarom zij zich bij hun toetsing
op de richtlijn zouden moeten baseren. Mevrouw Schimmel vond het in dit verband
ook heel vreemd dat het medische arbeidsongeschiktheidscriterium, een kernbegrip,
in een richtlijn en niet in een ministeriële regeling of een AMvB is
ondergebracht.Codificatie past volgens mevrouw Schimmel bij de kwaliteitswaarborg van
de medische arbeidsongeschiktheidsbeoordeling die in het regeerakkoord genoemd
wordt. Zij vroeg zich af of de kwaliteit niet ook gevaar loopt door het gebrek
aan keuringsartsen en door het zich zelfstandig vestigen van verzekeringsartsen.
Verder wordt de diagnose van moeilijk objectiveerbare ziektes wel gebruikt
in statistieken, terwijl er aan de andere kant wordt gezegd dat de diagnose
niet bepalend is voor het verkrijgen van een arbeidsongeschiktheidsuitkering.
Is dit een verklaring voor de toename van de categorie «onbekend»?Ten slotte pleitte mevrouw Schimmel ervoor, de richtlijn om te zetten
in een AMvB, met terugwerkende kracht tot september 1996, en in de tussentijd
door te gaan met maatregelen om ervoor te zorgen dat de richtlijn in de praktijk
wel goed gehanteerd wordt.Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA) waarschuwde ervoor dat door
dit overleg niet de indruk mag ontstaan dat de diagnose van een moeilijk objectiveerbare
ziekte automatisch recht op een uitkering zou geven. De diagnose is immers
maar van zeer beperkt belang bij deze vraag.Het staat vast dat verzekeringsartsen de richtlijn verschillend hanteren
en er is veel onzekerheid bij patiëntenorganisaties. Zij denken dat die
weggenomen kan worden met een juridische «upgrading». De vorige staatssecretaris erkende net als het CTSV dat de interpretatieverschillen
niet zo groot mogen zijn dat er sprake is van rechtsongelijkheid. Uit zijn
brief van 23 juli van dit jaar blijkt dat hij uit het rapport van het CTSV
de conclusie trekt dat een belangrijke doelstelling van de richtlijn is bereikt,
maar het rapport baart de fractie van de PvdA toch grote zorgen, want er staat
ook in dat directe controle op toepassing van de richtlijn slechts in een
enkel geval plaatsvindt, dat er sprake is van belangrijke verschillen in interpretatie
van de kern van de richtlijn en dat de richtlijn volgens keuringsartsen weinig
concrete handvatten voor de uitvoering geeft.De fractie van de PvdA vindt dat de lijn van consistentie in het geheel
van waarnemingen versterkt zou moeten worden, omdat die een correcte interpretatie
van de richtlijn vormt. Hiertoe zou nog andere deskundigheid ingeschakeld
kunnen worden, zoals het maatschappelijk werk. Ook zou de patiënt langer
gevolgd kunnen worden en er zou meer aandacht aan de onderzoeksvaardigheden
kunnen worden besteed. Het LISV is druk bezig met het verbeteren van de expertise
om de keuringsartsen meer in de lijn te laten werken die de Kamer wenst. Acht
het LISV zich hiertoe voldoende toegerust? Mevrouw Kalsbeek pleitte voor een
voortgaande rapportage over de uitvoering van de richtlijn en zij vroeg de
staatssecretaris, een beter toezicht op de naleving door het LISV te bevorderen.Mevrouw Kalsbeek was het ermee eens dat de richtlijn bindend is voor de
UVI's, zoals het LISV stelt, en dat het bindende karakter ervan niet sterker
wordt met een andere juridische status. Er heerst bij de cliëntenorganisaties
onzekerheid over of de Centrale raad van beroep de richtlijn wel wetsconform
zal achten en het LISV heeft daarom bij de raad aangedrongen op een spoedige
uitspraak in een aantal zaken. De kern van de zaak is echter dat de Centrale
raad van beroep niet aan de richtlijn gebonden is. En zelfs als de eerste
uitspraak van de raad, die over anderhalf jaar wordt verwacht, in lijn is
met de opvattingen van de Kamer, zegt dat nog niets. De rechter toetst immers
slechts aan de wet, dus een volgende uitspraak kan wel anders uitvallen. Dit
erkent de staatssecretaris ook expliciet.De bezwaren van het kabinet tegen codificatie zijn van juridische, praktische
en beleidsmatige aard. Het is volgens de staatssecretaris niet eenvoudig om
een richtlijn om te zetten in een wetstekst. Mevrouw Kalsbeek erkende dit
bezwaar, maar zij achtte het op grond van het achtste lid van artikel 18 van
de WAO wel mogelijk om de richtlijn een ankerpunt in de wet te geven door
de richtlijn in een AMvB om te zetten of door in een AMvB te bepalen dat de
richtlijn bindend is. Dit zou volgens haar de rechtseenheid ook echt bevorderen,
omdat hiermee een correctie op de uitvoeringspraktijk mogelijk zou zijn.De heer De Wit (SP) herinnerde eraan dat de staatssecretaris
in het vorige algemene overleg verwachtte dat de expertmeeting uitsluitsel
zou geven. Dat is echter uitgebleven. De tweeslachtige opstelling die het
LISV hierna gekozen heeft, biedt volgens de heer De Wit wel een opening.Hij had de indruk dat de Centrale raad van beroep een belangrijke rol
zou kunnen spelen bij het wegnemen van de ongerustheid over de verschillen
in uitleg van de richtlijn, omdat het zelfs bij een wettelijke status van
de richtlijn toch om de praktijk gaat. Het leek hem dan ook verstandig, artikel
18 van de WAO in die zin aan te vullen dat er ook sprake is van arbeidsongeschiktheid
als er weliswaar geen duidelijke diagnose gesteld kan worden, maar wanneer
er toch sprake is van een consistent geheel van waarnemingen van beperkingen,
stoornissen en handicaps. De uitleg hiervan zou vervolgens in een AMvB kunnen
worden vervat.De heer De Wit vond dat de onduidelijkheid eigenlijk al ontstaan is bij
de invoering van het nieuwe begrip arbeidsongeschiktheid en dat terugwerkende
kracht zich dan ook zou moeten uitstrekken tot 1 augustus 1993. De heer Van Dijke (RPF) sloot zich mede namens GPV en SGP grotendeels
aan bij de opmerkingen van vorige sprekers. Hij herinnerde aan de eensgezinde
opstelling van de Kamer sinds het eerste overleg over dit onderwerp met staatssecretaris
Linschoten en hij verwachtte een andere opstelling van de regering, die door
de vorige staatssecretaris al min of meer is aangekondigd. De heer Van Dijke
vond ondanks de mogelijke juridische problemen wettelijke regeling de meest
voor de hand liggende weg. Ook hij pleitte gelet op de schrijnende gevallen
die hem ter kennis waren gekomen, voor een ruime terugwerkende kracht.De heer Biesheuvel (CDA) was het met mevrouw Schimmel eens
dat er nu knopen moeten worden doorgehakt. De Centrale raad van beroep heeft
geen uitspraken gedaan na het van kracht worden van de richtlijn, maar de
meest recente uitspraken van voor die datum geven volgens de heer Biesheuvel
geen hoop op een praktijk zoals de Kamer die wenst, zodat ook zijn fractie
een voorstander is van een wettelijke status voor de richtlijn in de zin,
aangegeven door mevrouw Kalsbeek. Hij verwachtte dat wijziging van de WAO
zelf langer zou duren.De heer Biesheuvel noemde het onaanvaardbaar dat het GAK zich niet aan
de richtlijnen van het LISV houdt, zoals uit het rapport van het CTSV blijkt.
De staatssecretaris wil de uitvoering aanpakken, maar de heer Biesheuvel vond
codificatie zeker ook noodzakelijk.Ten slotte vroeg ook hij om aandacht voor de terugwerkende kracht en het
tekort aan keuringsartsen.De heer Rosenmöller (GroenLinks) constateerde dat alle
sprekers behalve de heer Wilders dezelfde conclusie hadden getrokken, namelijk
dat de richtlijn wettelijk verankerd zou moeten worden, wat al in januari
jl. een wens van de Kamer was. De expertmeeting daarna leek cruciaal voor
de vraag of de staatssecretaris bereid zou zijn, de praktische problemen op
te lossen. De heer Rosenmöller zag in het rapport van het CTSV een bevestiging
van de interpretatieverschillen in de uitvoering en hij vond dat het LISV
wetgeving niet uitsluit en daar zelfs min of meer een recept voor geeft.Verder wees de heer Rosenmöller erop dat uitspraken van de rechter
dat de betrokkenen niet benadeeld mogen worden door de twijfel als gevolg
van het ontbreken van een objectief vastgesteld substraat voor de reële
klachten telkenmale zijn overruled door de Centrale raad van beroep. Hij was
er stellig van overtuigd dat wettelijke verankering de rechter een richtsnoer
zou geven en dat er daardoor zekerheid zou ontstaan.Ten slotte gaf de heer Rosenmöller aan dat hij terugwerkende kracht
tot het moment van inwerkingtreding van de wet logisch vindt, omdat op dat
moment de problemen zijn ontstaan. Het antwoord van de regeringDe staatssecretaris gaf aan dat ook hij helemaal niet zo gerust
is op de uitvoering. Het percentage arbeidsongeschikten van de beroepsbevolking
neemt nog steeds af, maar het absolute volume in de WAO neemt wel toe. In
het midden van de jaren tachtig was de instroom in de WAO 1,5%, tijdens de
crisis omstreeks 1990 was die 2% en na de wetgeving TBA daalde de instroom
in 1995 tot 1,1% per jaar. In de periode waarin de richtlijn van kracht werd,
ging het percentage weer omhoog via 1,3 tot 1,5 in het voorjaar van dit jaar.
De staatssecretaris had overigens geen verklaring voor deze fluctuaties. Het
regeerakkoord bevat op dit punt een scherpe doelstelling van 320 mln., die
onder andere door middel van het verbeteren van de keuringspraktijk gehaald
zou moeten worden. In de cijfers is ook nog de doorloop van PEMBA en REA verwerkt,
terwijl er wordt uitgegaan van een instroom van 1,3%, dus fors minder dan
de huidige instroom. De staatssecretaris constateerde dat er eigenlijk geen principieel verschil
van mening tussen Kamer en regering bestaat. Er is consensus over dat de richtlijn
medisch arbeidsongeschiktheidscriterium recht doet aan wat er op grond van
de wet zou moeten gebeuren. Er hoeft geen sprake te zijn van een klassieke
medische diagnose, het gaat erom dat de verzekeringsarts ervan overtuigd is
dat er een consistent patroon van klachten is die de patiënt het werken
bemoeilijken. Verder heeft het CTSV in september 1997 geconstateerd dat de
richtlijn in overeenstemming is met het wettelijk arbeidsongeschiktheidscriterium
en sinds 1 maart 1997 zijn de UVI's wettelijk gehouden, de richtlijn na te
leven. Het LISV tracht interpretatieverschillen tussen verzekeringsartsen
te verkleinen.Wat is dan het probleem? Zijn er aanwijzingen dat in de praktijk de medische
objectiveerbaarheid op grote schaal te eng wordt gehanteerd? De staatssecretaris
had op grond van het gegeven uit het rapport van het CTSV dat bij 56% van
de keuringen de diagnose onbekend is, de indruk dat dit niet zo is. Hij achtte
deze informatie toch van groot belang, omdat de regering ook als het gaat
om moeilijk objectiveerbare ziektes wil weten wat op macroniveau de belangrijkste
veroorzakers van arbeidsongeschiktheid zijn.De staatssecretaris erkende dat het een lichte onzekerheid geeft dat de
Centrale raad van beroep nog geen uitspraak over de richtlijn heeft gedaan.
De raad was echter ook vóór de TBA van mening dat medische gronden
naar objectieve maatstaven beoordeeld dienen te worden en de richtlijn aansluit
bij de jurisprudentie die er destijds al was. De staatssecretaris achtte het
dan ook niet zo waarschijnlijk dat de Centrale raad van beroep daarvan afstand
zal nemen en het was voor hem ook de vraag of de onzekerheid met codificering
helemaal zou kunnen worden weggenomen. De raad toetst wel, zij het marginaal,
of de UVI de richtlijn heeft uitgevoerd. Dit zou volgens de staatssecretaris
met een AMvB niet op een veel hoger niveau getild worden.Het echte probleem is dat er in de praktijk te grote interpretatieverschillen
bij de keuringen zijn. Uit het rapport van het CTSV blijkt dat pogingen om
de keuringen beter op elkaar af te stemmen door bijvoorbeeld inhoudelijke
controle veeleer leiden tot strengere keuringen dan tot het gemakkelijker
afgeven van een verklaring van arbeidsongeschiktheid.De staatssecretaris was blij dat de meerderheid van de Kamer niet voelt
voor wijziging van de WAO zelf. Ook hij vond dat een algemene maatregel van
bestuur dan een beter alternatief is. Hij waarschuwde er wel voor dat het
niet eenvoudig zou zijn, omdat de richtlijn absoluut niet in juridische termen
vervat is, terwijl dat bij een AMvB echt nodig is, ook bij een richtlijn krachtens
AMvB. De staatssecretaris zag wel in dat er een massieve meerderheid in de
Kamer vóór verankering in de wet is, maar hij zou in verband
met zijn grote twijfels aan de mogelijkheden van een sluitende juridische
formulering een eventuele uitspraak van de Kamer op dit punt toch eerst in
het kabinet willen bespreken.Er heerst bij het ministerie geen angst voor een aanzuigende werking bij
omzetting in een AMvB, maar wel voor het weer oprakelen van de discussie over
de keuringssystematiek en over de TBA. De staatssecretaris gaf dan ook de
voorkeur aan het gebruiken van de mogelijkheden in het regeerakkoord op dit
punt, zoals verbetering van de keuringspraktijk. Hij wilde ook de informatievoorziening
optimaliseren, waartoe het LISV een «quick scan» zal uitvoeren
van de belangrijkste oorzaken van arbeidsongeschiktheid en vervolgens de informatievoorziening
op reguliere basis zal versterken. Verder wil de regering de claimbeoordeling
zelf verbeteren door het verhelderen en verdiepen van de inhoudelijke criteria
en wil zij de kwaliteit van het professionele handelen van de verzekeringsarts
verhogen. Het probleem met het werven van voldoende keuringsartsen baarde
ook de staatssecretaris zorgen, maar hij wist niet dat het probleem zo groot
was als volgens een bericht in de Volkskrant. Het CTSV en het LISV zullen
wat dit betreft de vinger aan de pols houden. Nadere gedachtewisselingDe heer Wilders (VVD) legde er de nadruk op dat het in de eerste
plaats om het opheffen van de rechtsongelijkheid gaat. Hij deelde de voorkeur
van de staatssecretaris om dit met maatregelen in de sfeer van de uitvoering
te bewerkstelligen en hij was het met hem eens dat codificatie misschien niet
de gewenste zekerheid, maar wel een strenger keuringsregime zou opleveren.Mevrouw Schimmel (D66) zei dat zij, omdat de staatssecretaris
aan zijn standpunt vasthoudt, zou vragen om het verslag van dit overleg op
de agenda van de plenaire vergadering te zetten om een motie te kunnen indienen
om de richtlijn hoe dan ook een wettelijke verankering te geven. Zij was niet
bang voor het weer oprakelen van de hele discussie over het kernbegrip in
de arbeidsongeschiktheidsverzekering, omdat er brede instemming met de richtlijn
is, en grote overeenstemming over de interpretatie daarvan.Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA) sloot zich geheel bij de woorden
van mevrouw Schimmel aan. Zij vroeg nogmaals om een voortgaande rapportage
over de uitvoeringspraktijk en om een reactie op haar suggesties, eventueel
schriftelijk, en zij vond dat juristen er niet zijn om problemen te maken,
maar om ze op te lossen.De heer De Wit (SP) vond dat de staatssecretaris onvoldoende
duidelijk had gemaakt wat het nadeel zou zijn van wijziging van de wet zelf.
Het leek hem dat een algemene maatregel van bestuur zeker niet minder zorgvuldig
behoeft te worden opgesteld dan een wetstekst. Hij achtte wettelijke verankering
in welke vorm dan ook wel nodig, omdat de rechter, die uiteindelijk beslist,
geen boodschap heeft aan een richtlijn.De heer De Wit vroeg de staatssecretaris, alsnog in te gaan op de terugwerkende
kracht en hij sprak de vrees uit dat de herziening van de keuringspraktijk
er juist op gericht zal zijn, het volume bij de arbeidsongeschiktheidsverzekering
terug te dringen.De heer Van Dijke (RPF) zei dat de regelgeving geen belemmering
zou mogen vormen om tot uitvoering te brengen wat zowel Kamer als regering
wil bereiken. Hij vroeg de staatssecretaris dringend, de gevolgen van terugwerkende
kracht in elk geval vóór de begrotingsbehandeling in kaart te
brengen. Zo nodig zou hij daarover een motie indienen.De heer Biesheuvel (CDA) vond het jammer dat de staatssecretaris
ondanks het overduidelijke standpunt van de Kamer in dit overleg ook nog in
de plenaire vergadering de confrontatie met de Kamer zou willen aangaan. Hij
drong er bij hem op aan, niet alleen een lijst van maatregelen in de sfeer
van de uitvoering aan de Kamer voor te leggen, maar ook een proeve van bekwaamheid
in de zin van een AMvB.De heer Rosenmöller (GroenLinks) vond het overleg in die
zin teleurstellend dat de staatssecretaris aangaf dat er eigenlijk geen principeel
verschil van mening is, evenmin als met zijn voorganger, terwijl het daar
uiteindelijk wel op lijkt uit te draaien. Hij vond de manier waarop de staatssecretaris
zijn standpunt verdedigde tamelijk zwak en hij vroeg om een nadere rechtvaardiging
van diens vrees voor het weer oprakelen van de discussie over de TBA.De staatssecretaris herhaalde dat zijn mening niet principieel
van die van de meerderheid van de Kamer verschilt en dat hij deze zaak toch
in het kabinet wilde bespreken. Hij gaf met een citaat aan, hoe moeilijk het
zou zijn om de richtlijn in juridische termen te vatten. Verder zegde de staatssecretaris mevrouw Kalsbeek toe, nader te rapporteren
over de uitvoering en schriftelijk te reageren op haar vragen en suggesties.Met terugwerkende kracht zou volgens de staatssecretaris heel veel overhoop
worden gehaald. Het gaat om de periode 1993–1996, met 90 000 keuringen
per jaar. Hij zegde toe hierop binnen een week of twee schriftelijk nader
in te gaan. De voorzitter van de commissie,TerpstraDe griffier van de commissie,Van Dijk XNoot1Samenstelling: Leden: Terpstra (VVD), voorzitter, Biesheuvel (CDA), Schimmel
(D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Rosenmöller (GroenLinks), Van Zijl (PvdA),
Bijleveld-Schouten (CDA), Noorman-den Uyl (PvdA), ondervoorzitter, Kamp (VVD),
Essers (VVD), Van Dijke (RPF), Bakker (D66), Van Blerck-Woerdman (VVD), Visser-van
Doorn (CDA), De Wit (SP), Harrewijn (GroenLinks), Balkenende (CDA), Smits
(PvdA), Verburg (CDA), Bussemaker (PvdA), Spoelman (PvdA), Örgü
(VVD), Van der Staaij (SGP), Santi (PvdA) en Wilders (VVD).Plv. leden: E. Meijer (VVD), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA),
Giskes (D66), Hamer (PvdA), Van Gent (GroenLinks), Van der Hoek (PvdA), Dankers
(CDA), Kortram (PvdA), Blok (VVD), Hofstra (VVD), Van Middelkoop (GPV), Van
Vliet (D66), Klein Molekamp (VVD), Stroeken (CDA), Marijnissen (SP), Vendrik
(GroenLinks), Van den Akker (CDA), Schoenmakers (PvdA), Eisses-Timmerman (CDA),
Wagenaar (PvdA), Middel (PvdA), Weekers (VVD), Van Walsem (D66), Oudkerk (PvdA)
en De Vries (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22187-67.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl