Aanpassing van de Vreemdelingenwet 2000 aan richtlijn 2001/51/EG; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29016, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

04-09-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

29016 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingArtikel 2 van de richtlijnArtikel 3 van de richtlijnArtikel 4 van de richtlijnArtikel 7 van de richtlijnAdvies van de Adviescommissie voor VreemdelingenzakenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29016Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 016Aanpassing van de Vreemdelingenwet 2000 aan richtlijn 2001/51/EG van
de Raad van de Europese Unie van 28 juni 2001 tot aanvulling van het bepaalde
in artikel 26 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen
van 14 juni 1985nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGInleidingDit voorstel van wet beoogt de aanpassing van het Nederlandse recht aan
richtlijn 2001/51/EG van de Raad van de Europese Unie van 28 juni 2001
tot aanvulling van het bepaalde in artikel 26 van de Overeenkomst ter uitvoering
van het Akkoord van Schengen van 14 juni 1985. Deze richtlijn houdt een
ontwikkeling in van het Schengenacquis, overeenkomstig het Protocol tot opneming
van dat acquis in het kader van de Europese Unie, zoals omschreven in bijlage
A van Besluit 1999/435/EG van de Raad van 20 mei 1999 tot vaststelling,
in overeenstemming met de desbetreffende bepalingen van het Verdrag tot oprichting
van de Europese Gemeenschap en het Verdrag betreffende de Europese Unie, van
de rechtsgrondslag van elk van de bepalingen of besluiten die het Schengenacquis
vormen (PB L 176 van 10 juli 1999, blz. 1).De richtlijn is tot stand gekomen op initiatief van de Franse Republiek
met het oog op een doeltreffende bestrijding van illegale immigratie. Daartoe,
aldus de preambule, is het van essentieel belang dat alle lidstaten een regeling
invoeren waarbij de verplichtingen worden vastgesteld voor vervoerders die
buitenlandse onderdanen naar het grondgebied van de lidstaten vervoeren. Om
deze doelstelling op een efficiëntere wijze te verwezenlijken, moeten
tevens de geldboetes die in de lidstaten gesteld zijn op niet-nakoming van
de controleverplichtingen door vervoerders, zoveel mogelijk worden geharmoniseerd.De richtlijn bouwt voort op artikel 26 van de Overeenkomst ter uitvoering
van het Akkoord van Schengen van 14 juni 1985 (hierna: Schengenuitvoeringsovereenkomst).
Artikel 26 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst verplicht partijen bij de
overeenkomst een aantal verplichtingen voor vervoerders in hun nationale wetgeving
op te nemen. Het eerste lid, onderdeel a, ziet op de verplichting voor de
vervoerder om een vreemdeling aan wie de toegang tot het grondgebied van één
van de partijen is geweigerd en die hij tot aan de buitengrens heeft gebracht
terug te nemen en terug te brengen naar de derde staat van waaruit hij werd
vervoerd of naar een andere staat waar zijn toelating is gewaarborgd. Onderdeel
b van het eerste lid verplicht de vervoerder de nodige maatregelen te treffen
om zich ervan te vergewissen dat de vreemdeling in het bezit is van de vereiste reisdocumenten. Het tweede lid van artikel 26 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst
verplicht partijen bij de overeenkomst ertoe sancties in te voeren ten aanzien
van vervoerders die vreemdelingen uit derde staten vervoeren zonder dat zij
in het bezit zijn van de vereiste reisdocumenten. Het doel van de te implementeren
richtlijn, zo bepaalt artikel 1 daarvan, is het bepaalde in artikel 26 van
de Schengenuitvoeringsovereenkomst aan te vullen en een aantal voorwaarden
voor de toepassing daarvan te bepalen.Niet alle bepalingen van de richtlijn behoeven te worden geïmplementeerd.
Geen implementatie behoeven artikel 1, dat uitsluitend het doel van de richtlijn
omschrijft, en artikel 5 dat de lidstaten toestaat andere maatregelen vast
te stellen. Voor de implementatie van de onderhavige richtlijn kan voorts
gedeeltelijk worden volstaan met bestaande nationale regelgeving. Een aantal
materiële normen van de richtlijn wordt namelijk reeds gedekt door bepalingen
in de Vreemdelingenwet 2000 en het Vreemdelingenbesluit 2000.Artikel 2 van de richtlijnArtikel 2 van de richtlijn strekt ertoe te verzekeren dat de in artikel
26, eerste lid, onder a, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst, opgenomen
verplichting voor de vervoerder tot terugbrenging ook geldt wanneer de toegang
wordt geweigerd aan een op doorreis zijnde onderdaan van een derde land, indien
de vervoerder die hem naar zijn land van bestemming zou brengen weigert hem
aan boord te nemen, of de autoriteiten van de staat van bestemming hem de
toegang hebben geweigerd en hem naar de lidstaat van doorreis hebben teruggestuurd.
Aan de hand van een voorbeeld wordt duidelijk dat de onder a en b van artikel
2 van de richtlijn beschreven gevallen ook nu reeds bestreken worden door
artikel 26 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst en dat artikel 2 van de
richtlijn derhalve niet beoogt de terugbrengplicht van de vervoerder uit te
breiden, doch deze te verduidelijken.Onderdeel a van artikel 2 van de richtlijn ziet op de volgende situatie.
Een onderdaan van land A wenst naar land B te reizen. Zijn vluchtschema ziet
er als volgt uit: luchtvaartmaatschappij X vliegt van land A tot Amsterdam
alwaar hij dient over te stappen op een vlucht van luchtvaartmaatschappij
Y naar land B. Op Schiphol weigert luchtvaartmaatschappij Y echter hem aan
boord te nemen. De gestrande vreemdeling vraagt vervolgens toegang tot Nederland
hetgeen hem wordt geweigerd.Onderdeel b van artikel 2 van de richtlijn heeft betrekking op een soortgelijke
situatie, zij het dat de vreemdeling de toegang tot Nederland wordt geweigerd
nadat de staat van bestemming hem eerder de toegang weigerde en de vreemdeling
terugstuurde naar de staat van doorreis. Ter verduidelijking dient het volgende
voorbeeld: de onderdaan van land A reist met luchtvaartmaatschappij X naar
land B. Op Schiphol wordt een tussenlanding gemaakt en verblijft de vreemdeling
enige tijd in transit of transfer. Eenmaal aangekomen in land B wordt hem
de toegang geweigerd en land B stuurt hem vervolgens terug naar het land van
doorreis: Nederland. De vreemdeling vraagt daarop toegang tot Nederland hetgeen
hem wordt geweigerd.In beide gevallen is de vervoerder die de op doorreis zijnde onderdaan
van het derde land A tot aan de Nederlandse buitengrens heeft gebracht –
luchtvaartmaatschappij X – reeds op grond van artikel 26, eerste lid,
onder a, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst, verplicht hem terug te nemen
en terug te brengen (naar land A; in land B zal hem opnieuw de toegang geweigerd
worden). Immers, deze verplichting geldt ten aanzien van vreemdelingen aan
wie de toegang tot het grondgebied van een van de Overeenkomstsluitende Partijen
is geweigerd, derhalve ook ten aanzien van een op doorreis zijnde onderdaan
van een derde land aan wie de toegang wordt geweigerd. Weigering
van toegang tot het grondgebied omvat ook weigering van toegang na transit
of transfer.De verplichtingen welke voor de vervoerder voortvloeien uit artikel 26,
eerste lid, onder a, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst, zijn neergelegd
in artikel 5, tweede lid, en artikel 65 van de Vreemdelingenwet 2000. Deze
artikelen voorzien derhalve, gelet op de hierboven gegeven uitleg van artikel
2 van de richtlijn, ook in de implementatie van dit artikel. Op grond van
artikel 5, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 dient de vreemdeling aan
wie de toegang tot Nederland is geweigerd, Nederland onmiddellijk te verlaten.
Indien deze vreemdeling Nederland is binnengekomen aan boord van een vaartuig
of luchtvaartuig in gebruik bij een vervoersonderneming dient hij Nederland
onmiddellijk te verlaten met dat vervoer of een hem door een ambtenaar belast
met de grensbewaking aangewezen vervoermiddel. In artikel 65 van de Vreemdelingenwet
2000 zijn de verplichtingen van de vervoerder om mee te werken aan uitzetting
uitgewerkt. Ingevolge dit artikel 65 kan de vreemdeling die Nederland is binnengekomen
aan boord van een vaartuig of luchtvaartuig in gebruik bij een vervoersonderneming
en die Nederland onmiddellijk dient te verlaten, of die met het oog op zijn
uitzetting is aangehouden binnen zes maanden nadat hij is binnengekomen aan
boord van een vaartuig of luchtvaartuig in gebruik bij een vervoersonderneming,
worden uitgezet door plaatsing aan boord van een vaartuig of luchtvaartuig
in gebruik bij dezelfde vervoersonderneming.Artikel 3 van de richtlijnIn implementatie van artikel 3 van de richtlijn wordt reeds gedeeltelijk
voorzien door artikel 65 van de Vreemdelingenwet 2000 en de artikelen 6.2
en 6.3 van het Vreemdelingenbesluit 2000.Zo bepaalt het tweede lid van artikel 65 dat de vervoersonderneming de
vreemdeling om niet terug dient te vervoeren naar een plaats buiten Nederland
en dat, wanneer dit niet binnen een redelijke termijn mogelijk is, de kosten
van uitzetting uit Nederland op die vervoersonderneming kunnen worden verhaald.
Artikel 3 van de richtlijn verplicht de lidstaten de vervoerder evenwel een
verdergaande verplichting op te leggen dan is gedaan in het huidige artikel
65 van de Vreemdelingenwet 2000. Ingevolge artikel 3 van de richtlijn is de
vervoerder die niet zelf kan zorgen voor de terugbrenging van een onderdaan
van een derde land aan wie de toegang is geweigerd, verplicht een ander middel
voor de terugreis te vinden en de kosten daarvan voor zijn rekening te nemen.
Artikel I, onderdeel A, van dit wetsvoorstel voorziet in implementatie van
dit element van artikel 3 van de richtlijn door aan artikel 65, eerste lid,
van de Vreemdelingenwet 2000 een zinsnede toe te voegen. Ingevolge artikel
65, eerste en tweede lid, dient de vervoerder de vreemdeling terug te vervoeren
naar een plaats buiten Nederland. Daartoe kan de vreemdeling aan boord van
een vaartuig of luchtvaartuig in gebruik bij diezelfde vervoersonderneming
worden geplaatst, maar zo nodig dient de vervoerder een ander middel voor
de terugbrenging te vinden. Dit betekent bijvoorbeeld dat van een luchtvaartmaatschappij
die er niet in slaagt de vreemdeling binnen een redelijke termijn aan boord
van een eigen luchtvaartuig terug te vervoeren, bijvoorbeeld omdat maar eens
per week op die bestemming wordt gevlogen, verlangd mag worden dat zij voor
de vreemdeling een vlucht boekt bij een andere luchtvaartmaatschappij. Overigens
wordt in de praktijk ook nu reeds van luchtvaartmaatschappijen verwacht dat
zij indien nodig op deze wijze aan hun terugbrengplicht voldoen.Ter implementatie van artikel 3 van de richtlijn zal voorts ook artikel
6.3 van het Vreemdelingenbesluit 2000 gewijzigd dienen te worden. Immers,
ingevolge artikel 3 van de richtlijn is de vervoerder die niet kan zorgen voor de terugbrenging van een vreemdeling, ook niet door een ander
middel voor de terugreis te vinden, verplicht de aansprakelijkheid voor de
kosten van de terugbrenging én van het verblijf van de betrokkene op
zich te nemen. Artikel 6.3, eerste lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000,
regelt dat de kosten van uitzetting welke ingevolge artikel 65, eerste lid,
van de Wet, op de vervoersonderneming verhaald kunnen worden verschuldigd
zijn aan het openbaar lichaam te welks laste die kosten zijn gekomen. Het
tweede lid bepaalt dat de kosten van uitzetting in ieder geval omvatten de
kosten verbonden aan het vervoer van de uit te zetten vreemdeling naar een
plaats buiten Nederland en de begeleiding van de vreemdeling. Ter volledige
implementatie van artikel 3 van de richtlijn dat mede ziet op de aansprakelijkheid
voor de kosten van het verblijf van de vreemdeling, dient aan het tweede lid
van artikel 6.3 van het Vreemdelingenbesluit 2000 derhalve een onderdeel c
te worden toegevoegd. Ingevolge deze bepaling zullen dan eveneens verhaald
kunnen worden de kosten verbonden aan: «c. het verblijf van de vreemdeling
in Nederland in de periode nadat de vervoersonderneming van een ambtenaar
belast met de grensbewaking de aanwijzing heeft gekregen de vreemdeling terug
te vervoeren naar een plaats buiten Nederland».De reikwijdte van de aansprakelijkheid voor de kosten van het verblijf
is in overeenstemming met de principes zoals neergelegd in het Verdrag inzake
de internationale burgerluchtvaart (Verdrag van Chicago), Annex 9 (elfde editie),
hoofdstuk 3, onder L. Ingevolge artikel 3.52.1 van de Annex 9 van het verdrag
is de exploitant verantwoordelijk voor de opvang van en de zorg voor passagiers
en bemanning tot op het moment dat zij tot een onderzoek naar de toelaatbaarheid
tot een staat zijn toegelaten. Vervolgens neemt de betrokken overheid ingevolge
artikel 3.52.2 die verantwoordelijkheid over totdat zij ontoelaatbaar worden
bevonden en opnieuw worden overgedragen aan de zorg van de exploitant teneinde
uit het grondgebied van de staat te worden vervoerd. Het zou immers niet redelijk
zijn de kosten welke zijn gemaakt hangende bijvoorbeeld een asielprocedure –
nadat de vreemdeling aan wie de toegang werd geweigerd asiel heeft gevraagd –
in rekening te brengen bij de vervoerder. De aansprakelijkheid van de vervoerder
voor de verblijfskosten omvat in dit geval slechts de verblijfskosten gemaakt
vanaf het moment dat de vertrekplicht herleeft en de vervoerder de aanwijzing
ontvangt om betrokkene daadwerkelijk terug te vervoeren. Immers, vanaf dat
moment heeft de vervoerder zelf in de hand hoe lang het verblijf van betrokkene
in Nederland zal duren en derhalve tot welk bedrag de kosten van het verblijf
kunnen oplopen.Op grond van artikel 3 van de richtlijn dienen de lidstaten de vervoerder
te verplichten om de aansprakelijkheid voor de kosten van het verblijf en
de uitzetting van de vreemdeling op zich te nemen indien «onmiddellijke»
terugbrenging niet mogelijk is. Ingevolge artikel 65, tweede lid, van de Vreemdelingenwet
2000, kunnen de kosten van uitzetting uit Nederland op de vervoersonderneming
worden verhaald als het niet «binnen redelijke tijd» mogelijk
is de vreemdeling terug te vervoeren. Beide begrippen «onmiddellijk»
en «binnen redelijke tijd» hebben in de praktijk dezelfde betekenis.
Zowel «onmiddellijk» als «binnen redelijke tijd» zal
in het merendeel der gevallen betekenen: «met de eerstvolgende vlucht
mogelijk». Het streven is er op gericht, zo blijkt ook uit artikel 5,
eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000, het vertrek van de vreemdeling
aan wie de toegang is geweigerd en op wie de plicht rust Nederland onmiddellijk
te verlaten, te laten plaatsvinden met de retourvlucht van het luchtvaartuig
waarmee de vreemdeling is gekomen. Beide begrippen «onmiddellijk»
en «binnen redelijke tijd» mogen echter niet zo uitgelegd worden
dat zij een disproportionele last op de vervoerder zouden leggen. In de praktijk
zal het begrip «onmiddellijk» net als het begrip «binnen redelijke tijd», gelet op de opdracht die de vervoerder dient
te realiseren, slechts uitgelegd kunnen worden als «zo snel als van
de vervoerder verwacht mag worden». Zo wordt, als gezegd, van een luchtvaartmaatschappij
die slechts eenmaal per week vliegt op de bestemming waarnaar de vreemdeling
teruggebracht moet worden verwacht op andere wijze – door een andere
luchtvaartmaatschappij in te schakelen – zorg te dragen voor de spoedige
terugbrenging van een vreemdeling.Met voornoemde wijziging van artikel 65, eerste lid, van de Vreemdelingenwet
2000, samen met de wijziging van artikel 6.3 van het Vreemdelingenbesluit
2000, is het nuttig effect van artikel 3 van de richtlijn dan ook verzekerd.Artikel 4 van de richtlijnArtikel 4 van de richtlijn draagt de lidstaten op de nodige maatregelen
te nemen om ervoor te zorgen dat de geldboetes die krachtens het bepaalde
in artikel 26, leden 2 en 3, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst toepasselijk
zijn op vervoerders, afschrikwekkend, doeltreffend en evenredig zijn en strekt
er voorts toe deze geldboetes zoveel mogelijk te harmoniseren. Het eerste
lid van artikel 4 van de richtlijn kent daartoe drie opties. Deze in de richtlijn
voorgestane wijze van harmonisatie bleek het hoogst haalbare gezien de verschillen
op het gebied van de rechtsstelsels en de praktijk in de lidstaten. Pogingen
om te komen tot verdergaande harmonisatie en het beperken van de verschillende
stelsels van sancties hebben niet tot resultaat geleid.Nederland heeft de uit artikel 26 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst
voortvloeiende verplichting om sancties in te voeren ten aanzien van vervoerders
die vreemdelingen uit derde Staten vervoeren zonder dat deze in het bezit
zijn van de vereiste reisdocumenten, omgezet in artikel 4 en artikel 108 van
de Vreemdelingenwet 2000. Uit artikel 4 van de Vreemdelingenwet 2000 vloeit
voor de vervoerder de zorgplicht voort om de nodige maatregelen te nemen en
het redelijkerwijs te vorderen toezicht te houden om te voorkomen dat een
vreemdeling aan een buitengrens of binnen het grondgebied van Nederland wordt
gebracht, zonder dat hij in het bezit is van de daartoe vereiste reisdocumenten.
De maatregelen die de vervoerder, wil hij voldoen aan zijn zorgplicht, geacht
wordt te nemen zijn terug te vinden in de Richtlijnen voor vervoerders, welke
als bijlage zijn opgenomen bij de Vreemdelingencirculaire 2000 (A2/10, bijlage
3, Vc 2000). Op grond van artikel 108 van de Vreemdelingenwet 2000 is de vervoerder
strafbaar indien deze zijn zorgplicht onvoldoende naleeft.Op grond van artikel 4, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 kan de
vervoerder ook worden verplicht om een afschrift te nemen van het op de vreemdeling
betrekking hebbende document voor grensoverschrijding en dit ter hand te stellen
aan de ambtenaren belast met de grensbewaking. Deze verplichting is nader
geregeld in artikel 2.2 van het Vreemdelingenbesluit 2000. Ook overtreding
van artikel 4, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 is als overtreding
strafbaar gesteld in artikel 108 van die Wet.Op grond van artikel 108, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000, wordt
overtreding van artikel 4, eerste en tweede lid, gestraft met een geldboete
van de tweede categorie of hechtenis van ten hoogste zes maanden. Artikel
4 van de richtlijn verplicht Nederland tot een verhoging van deze strafmaat.
Gelet op het Nederlandse boetestelsel komt slechts optie a van het eerste
lid van artikel 4 van de richtlijn in aanmerking. Dit betekent dat het maximumbedrag
van de toepasselijke geldboete per vervoerde persoon niet lager dan 5000 euro
mag zijn. Ter implementatie van de richtlijn dient de strafmaat voor overtreding
van artikel 4, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 derhalve
verhoogd te worden van een geldboete van de tweede categorie, naar een geldboete
van de vierde categorie. Daartoe strekt artikel I, onderdeel B
van het wetsvoorstel. Dit betekent dat de rechter de vervoerder die zijn zorgplicht
heeft veronachtzaamd een geldboete zal kunnen opleggen tot ten hoogste het
bedrag van 11 250 Euro (artikel 23 Wetboek van Strafrecht).De voorgestelde verhoging van het boetebedrag in artikel 108 van de Vreemdelingenwet
2000 volgt rechtstreeks uit de richtlijn maar is ook in lijn met de verhoging
van de strafbedreiging in artikel 197a van het Wetboek van Strafrecht op het
delict mensensmokkel (bij wet van 7 oktober 1996, Stb. 505). De verhoging
van het boetebedrag past tevens bij de intensivering van de bestrijding van
illegale immigratie en mensensmokkel in Europees en internationaal verband.Van de hogere sanctiedreiging zal naar verwachting een preventieve werking
uitgaan. Ook voor de economische overtredingen uit de Wet op de economische
delicten heeft de wetgever bewust relatief hoge hoofdstrafmaxima vastgesteld.
Immers, indien niet werkelijk zware straffen kunnen worden opgelegd en ook
regelmatig opgelegd worden, achten velen het geregeld begaan van economische
delicten met het risico van een lichte straf, zakelijk beschouwd, voordeliger
dan het zorgvuldig nakomen van de voorschriften. Ook voor de lucht- en scheepvaartmaatschappijen
geldt dat met de maatregelen die zij geacht wordt te nemen teneinde aan hun
zorgplicht te kunnen voldoen, tijd en geld gemoeid gaan. De uit de richtlijn
voortvloeiende verhoging van de strafbedreiging zal voor een vervoerder een
belangrijke financiële prikkel geven om zijn wettelijke verplichting
na te leven.Het tweede lid van artikel 4 van de richtlijn wijst de lidstaten erop
dat de sancties voor vervoerders geen afbreuk mogen doen aan de verplichtingen
die de lidstaten hebben in gevallen waarin onderdanen van derde landen om
internationale bescherming verzoeken. In bovengenoemde Richtlijnen voor vervoerders
is opgenomen hoe een vervoerder dient te handelen ten overstaan van een vreemdeling
die niet in het bezit is van de vereiste reisdocumenten maar zich beroept
op het risico dat hij loopt om te worden blootgesteld aan refoulement (artikel
33 Vluchtelingenverdrag) of onmenselijke behandeling (artikel 3 EVRM). De
vervoerder dient de vreemdeling die geen onderdaan is van de staat van vertrek
te verwijzen naar een vertegenwoordiging van UNHCR of UNDP, of een Nederlandse
diplomatieke vertegenwoordiging. Is de vreemdeling wel onderdaan van het land
van vertrek dan dient de vervoerder hem te verwijzen naar een Nederlandse
diplomatieke vertegenwoordiging, of, in geval van een acute noodsituatie,
contact op te nemen met (een piket-ambtenaar van) de IND. De IND bepaalt dan
of de betrokken vreemdeling, ook al is hij niet in het bezit van de vereiste
reisdocumenten, naar Nederland mag worden gebracht. De vervoerder is derhalve
niet zelf verantwoordelijk voor de beoordeling of een vreemdeling bescherming
behoeft. Tegen een vervoerder die een niet of onvoldoende gedocumenteerde
vreemdeling naar Nederlands grondgebied heeft gebracht, maar heeft gehandeld
overeenkomstig het gestelde in de Richtlijnen voor vervoerders, zal geen proces-verbaal
terzake van vermoedelijke overtreding van artikel 4 van de Vreemdelingenwet
2000 worden opgemaakt.In beginsel staat de strafrechtelijke aansprakelijkheid van de vervoerder
die zijn zorgplicht heeft veronachtzaamd vast. Ter bevrijding van zijn aansprakelijkheid
zal hij het bestaan van een strafuitsluitingsgrond aannemelijk moeten maken.
De vervoerder die een ongedocumenteerde vreemdeling heeft vervoerd vanwege
het vluchtrelaas dat deze heeft gegeven kan zich, indien dit objectief bezien
een aannemelijk relaas was, beroepen op de strafuitsluitingsgrond overmacht
in de zin van noodtoestand. Mocht het aannemelijke vluchtrelaas bij nader
inzien niet juist zijn dan kan de vervoerder zich beroepen op verschoonbare
dwaling en is hij daarom niet strafbaar. Het Nederlandse strafprocesrecht voorziet in implementatie van artikel
6 van de richtlijn dat de lidstaten opdraagt ervoor te zorgen dat hun wettelijke
bepalingen in een daadwerkelijk recht van verdediging en van beroep voorzien
voor vervoerders die met het oog op de oplegging van sancties vervolgd worden.Artikel 7 van de richtlijnDe voorbereiding van de regelingen ter implementatie van de richtlijn
heeft meer tijd gevergd dan aanvankelijk werd ingeschat. De implementatietermijn,
voorzien in artikel 7 van de richtlijn, is niet gehaald. De gevolgen van deze
termijnoverschrijding zijn in die zin beperkt dat een aantal materiële
normen van de richtlijn reeds gedekt wordt door bepalingen in de Vreemdelingenwet
2000 en het Vreemdelingenbesluit 2000. De vertraging bij de implementatie
van deze richtlijn heeft tot gevolg dat de verhoging van het boetebedrag voor
vervoerders die hun zorgplicht veronachtzamen op een later tijdstip dan voorzien
in de richtlijn in werking zal treden. Voorts zal het pas na inwerkingtreding
van de voorstellen tot wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 en het Vreemdelingenbesluit
2000 mogelijk worden ook een beperkt deel van de verblijfkosten – naast
de kosten verbonden aan het vervoer en de begeleiding van de uit te zetten
vreemdeling – te verhalen op de vervoerder die er niet in slaagt een
vreemdeling terug te vervoeren.Onmiddellijk na officiële publicatie van de Wet tot aanpassing van
de Vreemdelingenwet 2000, alsmede van het Besluit tot aanpassing van het Vreemdelingenbesluit
2000, beiden ter implementatie van de onderhavige richtlijn, zal de commissie
van de implementatie in kennis gesteld worden door toezending van de officiële
publicatie van deze regelingen.Advies van de Adviescommissie voor VreemdelingenzakenDe Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken (ACVZ) is gehoord over dit
wetsvoorstel.1 De ACVZ vraagt in haar advies van
15 januari 2003 aandacht voor een drietal punten. De opmerkingen onder
het tweede en derde punt worden hieronder besproken. Aan het eerste punt uit
het advies van de ACVZ werd in de toelichting reeds aandacht besteed bij de
bespreking van artikel 3 van de richtlijn (laatste alinea).Ingevolge artikel 3 van de richtlijn en het dienovereenkomstig te wijzigen
artikel 65 van de Vreemdelingenwet 2000, is de vervoerder die niet zelf (aan
boord van een eigen vaartuig of luchtvaartuig) kan zorgen voor de terugbrenging
van een onderdaan van een derde land aan wie de toegang is geweigerd, verplicht
een ander middel voor de terugbrenging te vinden en de kosten daarvan voor
zijn rekening te nemen. De ACVZ werpt de vraag op of het inzetten van letterlijk
elk voorhanden zijnde middel van vervoer, bijvoorbeeld het huren van een privé-vliegtuig
speciaal voor dit doel, tot de verplichtingen van de vervoerder gaat behoren.
De ACVZ meent dat een dergelijke uitleg niet de bedoeling kan zijn nu op de
vervoerder die er niet in slaagt de vreemdeling terug te brengen de kosten
van uitzetting inclusief de kosten van het verblijf verhaald kunnen worden.
De ACVZ adviseert de toelichting in deze zin aan te vullen. Met dit advies
gaat de ACVZ echter voorbij aan de systematiek van artikel 3 van de richtlijn
en artikel 65 van de Vreemdelingenwet 2000. In die systematiek immers, is
de vervoerder verplicht een vreemdeling aan wie de toegang wordt geweigerd
terug te nemen en terug te brengen naar een land waar zijn toelating is gewaarborgd
en kan hij aansprakelijk worden gehouden voor de met de verwijdering gepaard
gaande kosten indien hij daar niet binnen redelijke termijn in slaagt. De
Staat is, alvorens zij de kosten van uitzetting op een vervoersonderneming
kan verhalen, slechts gehouden de vervoersonderneming gelegenheid
te bieden de vreemdeling ofwel zelf terug te vervoeren dan wel daartoe een
ander middel te zoeken. Of een vervoersonderneming, teneinde te voorkomen
dat de kosten van uitzetting op hem verhaald worden, al dan niet een privé-vliegtuig
wenst in te zetten, is derhalve een afweging die de vervoersonderneming zelf
zal maken.De ACVZ heeft voorts geadviseerd in het eerste lid van artikel 65 van
de Vreemdelingenwet 2000 voor de vreemdeling de verplichting op te nemen dat
hij zich plaatsing in het vliegtuig van een andere vervoerder moet laten welgevallen.
Artikel 65 van de Vreemdelingenwet 2000 richt zich echter niet tot de vreemdeling
maar tot de vervoerder. In het artikel zijn de verplichtingen van de vervoerder
om mee te werken aan uitzetting uitgewerkt. Artikel 5, tweede lid, van de
Vreemdelingenwet 2000 verplicht de vreemdeling die Nederland is binnengekomen
aan boord van een vaartuig of luchtvaartuig in gebruik bij een vervoersonderneming
en aan wie de toegang is geweigerd, Nederland onmiddellijk te verlaten met
dat vervoer of een hem door een ambtenaar belast met de grensbewaking aangewezen
vervoermiddel. Uit deze laatste zinsnede volgt voor de vreemdeling derhalve
reeds de verplichting zich zonodig plaatsing in het vliegtuig van een andere
vervoerder te laten welgevallen. Het is dan ook niet nodig artikel 65, eerste
lid, in de door de ACVZ voorgestelde zin aan te passen.De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,M. C. F. VerdonkXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29016-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl