Aanpassingswet uniforme openbare voorbereidingsprocedure Awb; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29421, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

16-02-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29421 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamDEEL I ALGEMEEN1. Inleiding2. Uitgangspunten3. Afschaffing van de actio popularis in het omgevingsrecht3.1 Aansluiting bij het algemene stelsel van de kring
van beroepsgerechtigden ingevolge de Awb3.2 Het getrapte karakter van de actio popularis; wijziging
van artikel 6:13 Awb4. Indeling wetsvoorstel en toelichting5. Lijst van aan te passen wetten5.1 Rangschikking op ministerie (volgorde van het wetsvoorstel)HOOFDSTUK 1. MINISTERIE VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIESHOOFDSTUK 2. MINISTERIE VAN DEFENSIEHOOFDSTUK 3. MINISTERIE VAN ECONOMISCHE ZAKENHOOFDSTUK 4. MINISTERIE VAN FINANCIËNHOOFDSTUK 5. MINISTERIE VAN JUSTITIEHOOFDSTUK 6. MINISTERIE VAN LANDBOUW, NATUUR EN VOEDSELKWALITEITHOOFDSTUK 7. MINISTERIE VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPHOOFDSTUK 8. MINISTERIE VAN VERKEER EN WATERSTAATHOOFDSTUK 9. MINISTERIE VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORTHOOFDSTUK 10. MINISTERIE VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE
ORDENING EN MILIEUBEHEER5.2 Alfabetische lijstDEEL II STANDAARDAANPASSINGEN1. Van toepassing verklaren u.o.v.2. Negatieve besluiten3. Wijzigings- en intrekkingsbesluiten4. Ontwerpbesluit als voorwerp van de procedure5. Schrapping opsommingen ter inzage te leggen stukken6. Procedurevoorschriften m.b.t. de terinzagelegging7. Schrapping voorschriften over terinzagelegging van
ambtshalve besluiten en intrekkings- en wijzigingsbesluiten8. Toezending ontwerp aan aanvrager en geadresseerden
van het besluit9. Uitbreiding kring van inspraakgerechtigden10. Mondelinge en schriftelijke zienswijzen11. Schrapping aanwijzing bestuursorgaan waarbij zienswijzen
naar voren kunnen worden gebracht12. Schrapping bepalingen over hoorzitting en gedachtewisseling13. Inhoud van de zienswijzen14. Aanpassing inspraaktermijnen15. Langere inspraaktermijn16. Schrapping beslistermijn voor besluiten op aanvraag17. Afwijkende beslistermijn voor besluiten op aanvraag18. Beslistermijn voor ambtshalve besluiten19. Schrapping deeltermijnen20. Schrapping bepalingen m.b.t. voornemenprocedure21. Schrapping bepalingen over terinzagelegging, kennisgeving
en motivering definitief besluit22. Mededeling van definitief besluit in Staatscourant23. Schrapping bepalingen over aanvang beroepstermijn24. Schrapping bepalingen over geheimhouding25. Gebruik van de term «zienswijze»26. Interbestuurlijk verkeer en medebetrokkenheid27. Schrapping publicatieplicht provinciale mededelingen
in Staatscourant28. Harmonisatie bepalingen over gemeentelijke en provinciale
inspraakverordeningDEEL III ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGHOOFDSTUK 1. MINISTERIE VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIESArtikel 1 Financiële-verhoudingswetArtikel 2 Invoeringswet Financiële-verhoudingswetArtikel 3 Kaderwet bestuur in veranderingArtikel 4 ProvinciewetArtikel 5 Provinciewet (i.v.m. wetsvoorstel 27 659)Artikel 6 Wet dualisering provinciale medebewindsbevoegdhedenABCArtikel 7 Wet gemeenschappelijke regelingenHOOFDSTUK 2. MINISTERIE VAN DEFENSIEEnig artikel Belemmeringenwet landsverdedigingHOOFDSTUK 3. MINISTERIE VAN ECONOMISCHE ZAKENArtikel 1 MededingingswetABCDEFGHIArtikel 2 MijnbouwwetABCArtikel 3 TelecommunicatiewetDHOOFDSTUK 4. MINISTERIE VAN FINANCIËNArtikel 1 Wet op de Accountants-AdministratieconsulentenArtikel 2 Wet op de RegisteraccountantsHOOFDSTUK 5. MINISTERIE VAN JUSTITIEArtikel 1 Algemene wet bestuursrechtABCArtikel 2 onteigeningswetAanhefAB t/m HIJKLMNOPQRSTUVWXYAABBCCDDArtikel 3 Wet bescherming persoonsgegevensABArtikel 4 Wet commissies standaardregelingenHOOFDSTUK 6. MINISTERIE VAN LANDBOUW, NATUUR EN VOEDSELKWALITEIT Artikel 1 Flora- en faunawetABCArtikel 2 LandinrichtingswetAanhefABC en DEF en GHIJKLMN en OP en QRSTUV en WX en YZAABBCCDDEEArtikel 3 MeststoffenwetArtikel 4 Natuurbeschermingswet 1998ABCDArtikel 5 Reconstructiewet concentratiegebiedenABCDE, F en GHArtikel 6 Wet agrarisch grondverkeerArtikel 7 Zaaizaad- en PlantgoedwetAB en CDHOOFDSTUK 7. MINISTERIE VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPArtikel 1 Monumentenwet 1988ABCDEFGArtikel 2 Monumentenwet 1988 (i.v.m. wetsvoorstel 29 259)HOOFDSTUK 8. MINISTERIE VAN VERKEER EN WATERSTAATArtikel 1 Deltawet grote rivierenArtikel 2 GrondwaterwetABCDEFArtikel 3 Implementatiewet EG-kaderrichtlijn waterAlgemeenABCDE en FArtikel 4 LoodsenwetArtikel 5 LuchtvaartwetAB t/m JJ, M, OKL, PNQArtikel 6 OntgrondingenwetABC en FDE en GHArtikel 7 Planwet verkeer en vervoerABCArtikel 8 Spoedwet wegverbredingABCDE en FArtikel 9 TracéwetABCDEFGHKLArtikel 10 WaterschapswetABArtikel 11 Waterstaatswet 1900ABC t/m EArtikel 12 WegenwetABCDEFGArtikel 13 Wet bereikbaarheid en mobiliteitArtikel 14 Wet op de waterhuishoudingABArtikel 15 Wet op de waterhuishouding (i.v.m. wetsvoorstel
28 835) A en BC en DArtikel 16 Wet op de waterkeringABCDEArtikel 17 Wet procedures vijfde baan SchipholABCArtikel 18 Wet van 14 juli 1904, houdende bepalingen omtrent
het ondernemen van droogmakerijen en indijkingen (Stb. 147)ABArtikel 19 Wet van 15 december 1917, houdende voorschriften
omtrent aanleg en instandhouding van spoorwegen, waarop uitsluitend met beperkte
snelheid wordt vervoerd, op wegen niet onder het beheer van het Rijk (Stb.
703)ABCArtikel 20 Wet verontreiniging oppervlaktewaterenABCDEFGHArtikel 21 Wet verontreiniging zeewaterABArtikel 22 Wet vervoer gevaarlijke stoffenHOOFDSTUK 9. MINISTERIE VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORTArtikel 1 Algemene Wet Bijzondere ZiektekostenArtikel 2 Drank- en HorecawetArtikel 3 Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke
dienstverleningA, F en GB en CDEArtikel 4 Tijdelijke Verstrekkkingenwet maatschappelijke
dienstverlening (i.v.m. wetsvoorstel 29 316)Artikel 5 Wet ambulancevervoerABArtikel 6 Wet ziekenhuisvoorzieningen aA en CBArtikel 7 Wet ziekenhuisvoorzieningen (i.v.m. wetsvoorstel
29 316)Artikel 8 ZiekenfondswetHOOFDSTUK 10. MINISTERIE VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE
ORDENING EN MILIEUBEHEERArtikel 1 Experimentenwet Stad en MilieuABCDEArtikel 2 HuisvestingswetArtikel 3 KernenergiewetA t/m FArtikel 4 WaterleidingwetABArtikel 5 Wet bescherming AntarcticaABCDEArtikel 6 Wet bodembeschermingA, B en G.2C en DEFGArtikel 7 Wet geluidhinderABArtikel 8 Wet inzake de luchtverontreinigingArtikel 9 Wet milieubeheerABC en DEFG en HIJK, L en MNOPQRSTUVWXYZAABBCCDDEEFFGGHHIIJJKKLLMMNNOOPPQQRRSSTTUUVVWWXXYYZZAAABBBCCCDDDEEEFFFGGGHHHIIIJJJKKKLLLMMMNNNOOOPPPQQQRRRSSSTTTUUUVVVWWWXXXYYYZZZArtikel 10 Wet milieubeheer (na inwerkingtreding van de
Natuurbeschermingswet 1998)ABCDEArtikel 11 Wet milieubeheer (i.v.m. wetsvoorstel 28 835)A en BCArtikel 12 Wet milieugevaarlijke stoffenAB en CD t/m HIJKLArtikel 13 Wet op de Ruimtelijke OrdeningABCDEFGHIJKLM en NOPQRS en TUVWXYZAABBCC.1CC.2, CC.3, CC.4, CC.5 en DDEEArtikel 14 Wet op de stads- en dorpsvernieuwingABCDEArtikel 15 Wet uitvoering Verdrag van AarhusAlgemeenA (Wet milieubeheer)B (Natuurbeschermingswet 1998)C (Wet op de waterhuishouding)Artikel 16 WoningwetABCDEHOOFDSTUK 11. OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENArtikel 1 In deze bepaling wordt het overgangsrecht bij
de invoering van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure op enkele onderdelen
gewijzigd en aangevuld.Artikel 2 InwerkingtredingsbepalingArtikel 3 CiteertitelOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29421Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 211 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 421Aanpassing van diverse wetten aan de Wet uniforme openbare voorbereidingsprocedure
Awb (Aanpassingswet uniforme openbare voorbereidingsprocedure Awb)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGDEEL I ALGEMEEN1. InleidingDit wetsvoorstel strekt tot aanpassing van een groot aantal wetten aan
de in een nieuwe afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) opgenomen
uniforme openbare voorbereidingsprocedure (hierna verder aan te duiden als:
u.o.v.). Deze nieuwe procedure komt in de plaats van de twee voorbereidingsprocedures
uit de thans nog van kracht zijnde afdelingen 3.4 en 3.5 Awb. De nieuwe afdeling
3.4 is tot stand gebracht via de Wet uniforme openbare voorbereidingsprocedure
Awb (wet van 24 januari 2002, Stb. 54). Voordat die wet in werking kan
treden, moet de Nederlandse weten regelgeving zijn aangepast aan de u.o.v.De achtergronden van de u.o.v. zijn belicht in de memorie van toelichting
bij het aan de hiervoor genoemde wet ten grondslag liggende wetsvoorstel (Kamerstukken
II 1999/2000, 27 023, nr. 3). Daarin zijn ook de verschillen besproken
tussen de nieuwe procedure enerzijds en de beide oude procedures anderzijds.
Hieronder zal regelmatig worden teruggegrepen op die toelichting. Waar dat
het geval is, wordt die toelichting kortweg aangeduid als «MvT u.o.v.».
Waar in deze memorie artikelen uit de Awb worden aangehaald, wordt, tenzij
uitdrukkelijk anders is vermeld, gedoeld op de artikelen uit de nieuwe u.o.v.
(i.h.b. de artikelen 3:10 t/m 3:18, 3:43 en 3:44 Awb).Hoewel de in dit wetsvoorstel voorgestelde wijzigingen op het eerste gezicht
een wetstechnisch karakter dragen, moet er op worden gewezen dat dit wetsvoorstel,
in het verlengde van de Wet u.o.v., een belangrijke bijdrage beoogt te leveren
aan de verdere vereenvoudiging van de wetgeving op het gebied van besluitvormingsprocedures.
Zoals blijkt uit de hierna nog eens kort weergegeven uitgangspunten van de
u.o.v. en het in deel II van deze memorie opgenomen overzicht van standaardaanpassingen,
worden in de wettelijke bepalingen op dit terrein tal van wijzigingen voorgesteld
met het oog op het bevorderen van harmonisatie, uniformering, vereenvoudiging
en overzichtelijkheid van regelgeving en het tegengaan van gedetailleerde
regelgeving. 2. UitgangspuntenDe u.o.v. heeft een facultatief karakter. Dit betekent dat de bepalingen
van de nieuwe afdeling 3.4 alleen gelden indien dit uitdrukkelijk is bepaald,
hetzij bij wettelijk voorschrift hetzij bij besluit van het bevoegde bestuursorgaan
(vgl. art. 3:10, eerste lid, Awb). Ook de thans nog geldende afdelingen 3.4
en 3.5 hebben zo'n facultatief karakter. In ongeveer 50 wetten zijn (onderdelen
van) die afdelingen van toepassing verklaard op diverse categorieën van
besluiten.Het onderhavige wetsvoorstel regelt daarom primair dat in plaats daarvan
de nieuwe afdeling 3.4 van toepassing wordt verklaard op die besluiten. Daarbij
is van belang dat bij de totstandbrenging van de Wet u.o.v. als uitgangspunt
is gehanteerd dat de u.o.v. een niet gedetailleerde procedure moet inhouden,
waarvan in bijzondere wetten niet meer kan worden afgeweken (zie Kamerstukken
II 1999/2000, 27 023, nr. 3, blz. 1–2). Dit betekent
dat bepalingen die ten opzichte van de u.o.v. andere regels bevatten op het
punt van bijvoorbeeld termijnen, de wijze waarop zienswijzen naar voren kunnen
worden gebracht, de ter inzage te leggen stukken e.d., in beginsel moeten
vervallen ten faveure van de algemene regeling in afdeling 3.4 Awb. Verder
moeten in beginsel ook die voorschriften vervallen die gedetailleerder van
aard zijn dan de bepalingen uit de u.o.v. Het kan immers niet de bedoeling
zijn dat langs een omweg het bewust gekozen globale en algemene karakter van
de u.o.v. weer ongedaan zou worden gemaakt door middel van gedetailleerde
aanvullingen en specificeringen in de bijzondere wetgeving. Zoals aangeven
in de MvT u.o.v. betekent het feit dat gedetailleerde aanvullingen en specificeringen
in de bijzondere wetgeving vervallen overigens niet dat bestuursorganen hun
tot dusverre gevolgde handelwijze moeten aanpassen. De meer gedetailleerde
voorschriften uit de huidige wetgeving die vervallen, behouden hun betekenis,
in die zin dat zij voor bestuursorganen bij het volgen van de u.o.v. als leidraad
kunnen dienen voor de toepassing van het zorgvuldigheidsbeginsel bij de invulling
van de bewust globaal geformuleerde bepalingen van afdeling 3.4 Awb. Zo kan
bij de vraag welke stukken ter inzage moeten worden gelegd (art. 3:11, eerste
lid, Awb) betekenis toekomen aan thans nog bestaande bepalingen die een nauwkeurige
opsomming bevatten van ter inzage te leggen stukken.Gelet op de aan de Wet u.o.v. ten grondslag liggende uitgangspunten van
uniformiteit, eenvoud en soberheid van regelgeving is het van belang dat ook
buiten de Awb opgenomen openbare voorbereidingsprocedures worden vervangen
door de u.o.v. Daarom bevat dit wetsvoorstel nog een tweede categorie van
wetsaanpassingen. Het betreft de aanpassingen van die bepalingen in bijzondere
wetten waarin op bepaalde besluiten of andere handelingen niet uitdrukkelijk
(onderdelen van) afdeling 3.4 of 3.5 van toepassing zijn verklaard, maar
sprake is van eigenstandige, in de desbetreffende wet zelf uitgeschreven voorbereidingsprocedures.
Ook deze eigenstandige voorbereidingsprocedures worden in dit wetsvoorstel
in beginsel vervangen door een vantoepassingverklaring van de u.o.v. Zoals
aangegeven in de MvT u.o.v. (blz. 21) worden hierdoor mede de thans bestaande
onduidelijkheden weggenomen over de vraag of een afwijkende voorbereidingsprocedure
in een bijzondere wet materieel gelijkgesteld kan worden aan de Awb-procedure.
Om die reden worden onder meer ook de wettelijke bepalingen inzake de inspraakprocedures
in hoofdstuk 7 van de Wet milieubeheer (milieu-effectrapportage) vereenvoudigd
door deze in lijn te brengen met de uitgangspunten van de u.o.v. 3. Afschaffing van de actio popularis in het omgevingsrecht3.1 Aansluiting bij het algemene stelsel van de kring
van beroepsgerechtigden ingevolge de AwbIn het op 23 mei 2003 ingediende voorstel voor een nieuwe Wet ruimtelijke
ordening (Kamerstukken II 2002/03, 28 916, nrs. 1–3) is wat
betreft het recht om beroep bij de administratieve rechter in te stellen,
nadrukkelijk aangesloten bij het algemene stelsel van de Awb. Daarmee is de
kring van beroepsgerechtigden begrensd tot «belanghebbenden» in
de zin van artikel 1:2 Awb. Onder belanghebbende wordt ingevolge het eerste
lid van dat artikel verstaan: degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit
is betrokken. Ingevolge het derde lid van artikel 1:2 Awb vallen ook belangenorganisaties
onder dit begrip, mits zij rechtspersoonlijkheid hebben en voorzover het gaat
om algemene en collectieve belangen die zij krachtens hun doelstellingen en
blijkens hun feitelijke werkzaamheden in het bijzonder behartigen.Met de voorgestelde aansluiting in de nieuwe Wet ruimtelijke ordening
bij de kring van beroepsgerechtigden ingevolge de Awb is het daarvan afwijkende
systeem van de huidige Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO) verlaten. In de
huidige WRO en ook in de Wet milieubeheer (Wm) wordt namelijk tegen diverse
besluiten op het terrein van het omgevingsrecht (o.a. de goedkeuring van bestemmingsplannen
en milieuvergunningen) beroep opengesteld voor een ieder, met dien verstande
dat als ontvankelijkheidsvereiste geldt dat men voorafgaand aan het beroep
bij de bestuursrechter zienswijzen of bedenkingen bij het bestuursorgaan heeft
ingediend in het kader van de openbare voorbereidingsprocedure. Dit is het
systeem dat bekend staat als de zgn. «getrapte actio popularis».
In paragraaf 3.7.2, onderdeel g, van de memorie van toelichting bij het
onder het vorige kabinet ingediende wetsvoorstel voor een nieuwe Wet ruimtelijke
ordening is aangekondigd dat in het kader van het onderhavige aanpassingswetsvoorstel
zal worden teruggekomen op de vraag of ook in de bestaande wetgeving op het
terrein van het omgevingsrecht de actio popularis kan worden vervangen door
een beroepsrecht voor belanghebbenden (zie Kamerstukken II 2002/03, 28 916,
nr. 3, blz. 33, voetnoot 68). Inmiddels is namens het huidige kabinet
door de Minister en Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer het programma tot herijking van de VROM-regelgeving aan de
Tweede Kamer aangeboden (brief van 17 oktober 2003; Kamerstukken II 2003/04,
29 200 XI, nr. 7). Daarin is onder meer aangekondigd dat via het
onderhavige aanpassingswetsvoorstel de schrapping van de actio popularis uit
de VROM-wetgeving zal worden doorgevoerd, als eerste stap naar een verdere
uniformering van bezwaar- en beroepsprocedures in het omgevingsrecht.Voorgesteld wordt daarom thans om ook de huidige wetgeving op dit punt
te harmoniseren en in lijn te brengen met het stelsel van de Awb. Dit betekent
dat waar in het omgevingsrecht thans sprake is van een recht voor een ieder
om bij de bestuursrechter op te komen tegen besluiten, dit recht zal toekomen
aan «belanghebbenden». Duidelijkheidshalve wordt opgemerkt dat
deze aanpassing alleen betrekking heeft op de beroepsprocedure bij de administratieve
rechter, die is gericht tegen het definitieve besluit. Het recht om zienswijzen
naar voren te brengen in het kader van de u.o.v., dus de inspraak voorafgaand
aan het besluit, kan op basis van artikel 3:15, tweede lid, desgewenst ook
worden toegekend aan een ieder (zie hierover ook deel II, nr. 9, van
deze memorie).De reden voor de afschaffing van de actio popularis is niet in de eerste
plaats gelegen in de verwachting dat dit zal leiden tot een omvangrijke afname
van het beroep bij de rechter. Uit onderzoek, dat enkele jaren geleden is
uitgevoerd door de Universiteit Utrecht in opdracht van het Ministerie van
VROM, blijkt immers dat het in de praktijk niet zo heel vaak voorkomt
dat niet-belanghebbenden beroep instellen tegen ruimtelijke-ordenings- en
milieubesluiten.1 Van de afschaffing en harmonisatie
met de Awb gaat echter wel het belangrijke signaal uit dat het de regering
ernst is met het terugdringen van onnodig beroep op de rechter en met de noodzakelijke
stroomlijning van procedures op het terrein van het omgevingsrecht, zoals
vastgelegd in het hoofdlijnenakkoord van het kabinet (Kamerstukken II 2002/03,
28 637, nr. 19, blz. 10 en 15). De regering acht het in dit
licht moeilijk te aanvaarden dat wettelijke rechtsbeschermingsprocedures voorzien
in mogelijkheden om tegen een overheidsbesluit te procederen zonder dat de
procederende partij een belang heeft dat rechtstreeks bij dat besluit is betrokken.
Daaraan doet niet af dat van die mogelijkheid in de praktijk wellicht weinig
gebruik wordt gemaakt. Dit klemt te meer nu een dergelijke voorziening ook
fundamenteel afwijkt van de in artikel 1:2 Awb neergelegde basisregel dat
toegang tot de administratieve rechter slechts behoort open te staan voor
belanghebbenden, inclusief belangenorganisaties die voldoen aan de vereisten
van artikel 1:2, derde lid, Awb. Ook de literatuur biedt steeds meer steun
voor deze benadering.2Zoals ook in de literatuur is opgemerkt, betekent de aansluiting bij het
belanghebbendebegrip van de Awb, dat ingevolge artikel 1:2, derde lid, Awb
algemeen- en collectief-belangenorganisaties met rechtspersoonlijkheid niet-ontvankelijk
zijn voorzover hun beroep strekt tot behartiging van belangen die niet vallen
onder hun (statutaire) doelstellingen. Volgens vaste jurisprudentie van de
Afdeling bestuursrechtspraak moet het bij de belangen van een rechtspersoon
als bedoeld in artikel 1:2, derde lid, Awb gaan om een aan de statutaire doelstellingen
ontleend belang dat door een besluit direct wordt of dreigt te worden aangetast
en dat los kan worden gezien van het belang van de individuele leden en waarbij
het gaat om de behartiging van bovenindividuele belangen (ABRS 28 februari
2000, AB 2000, 188 en ABRS 6 november 2002, JB 2003/9). Wij achten dit
ook voor die gevallen waarin thans een actio popularis openstaat een alleszins
aanvaardbaar gevolg van de aansluiting bij de Awb, dat in lijn is met de bedoelingen
die aan artikel 1:2, derde lid, Awb ten grondslag liggen (zie Kamerstukken
II 1988/89, 21 221, nr. 3, blz. 35).In voorkomende gevallen zal een beroep alleen dan kunnen strekken tot
de behartiging van een individueel belang, indien het beroep is ingesteld
door de individuele belanghebbende(n) dan wel door een organisatie die daartoe
door de individuele belanghebbende(n) is gemachtigd. Daarnaast verdient opmerking
dat het afschaffen van de actio popularis betekent dat voortaan zal moeten
worden bepaald of het belang van degene die beroep instelt rechtstreeks bij
het bestreden besluit is betrokken. Met name bij besluiten van algemene strekking,
zoals bestemmingsplannen, zal deze afbakening in sommige opzichten opnieuw
moeten worden bepaald. Daarbij moet wel worden opgemerkt dat ook thans reeds
tal van besluiten van algemene strekking (niet zijnde algemeen verbindende
voorschriften) onder het reguliere beroepsrecht van de Awb vallen. Bij al
die besluiten geldt dus reeds de aanwezigheid van een rechtstreeks belang
als ontvankelijkheidsvereiste. Als voorbeelden van dergelijke besluiten op
het terrein van het omgevingsrecht kunnen worden genoemd de verlening van
vrijstellingen van bestemmingsplannen (zgn. zelfstandige projectprocedures),
uitwerkingsplannen van bestemmingsplannen en tracébesluiten. Voorbeelden
buiten het omgevingsrecht zijn verkeersbesluiten en de vaststelling van dienstregelingen
voor het openbaar vervoer. De reeds gevormde jurisprudentie over het belanghebbendebegrip
bij deze besluiten zal naar verwachting richtinggevend zijn voor de bepaling
van het belanghebbendebegrip bij die besluiten van algemene strekking waarvoor
thans nog een actio popularis geldt.De in dit verband voorgestelde wijzigingen hebben betrekking op de beroepsbepalingen
in de WRO, de Wm (welke door de schakelbepaling in artikel 20.1, derde lid,
van die wet ook het beroep tegen besluiten op grond van diverse
andere milieuwetten omvatten) en de Experimentenwet stad en milieu. Tevens
betreft het de regeling in de Wm waarin uitdrukkelijk aan een ieder de bevoegdheid
is toegekend om aan een bestuursorgaan te verzoeken om een handhavingsbeslissing
(bijv. toepassen van bestuursdwang of opleggen van een last onder dwangsom)
te nemen (art. 18.14, eerste lid, Wm). Aan het bestaan van dit wettelijke
recht voor een ieder heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State immers de conclusie verbonden dat degene die dit verzoek heeft gedaan,
reeds daarom moet worden aangemerkt als belanghebbende bij het desbetreffende
besluit en daarmee gerechtigd is beroep in te stellen tegen de op het verzoek
genomen beslissing. Dit betekent dat men ook in deze gevallen geen rechtstreeks
belang bij het desbetreffende besluit behoeft te hebben om beroep bij de administratieve
rechter in te kunnen stellen. Materieel is dus ook hier sprake van een actio
popularis. Zo worden bijvoorbeeld politieke partijen, die in het algemene
bestuursrecht volgens vaste jurisprudentie nimmer als belanghebbende kunnen
worden aangemerkt, in het geval van procedures tegen handhavingsbeslissingen
ontvankelijk verklaard (zie ABRS 30 juli 1998, JB 1998/203; De Groenen).
Daarom wordt voorgesteld om in artikel 18.14 het recht voor «een ieder»
om om een handhavingsbeslissing te vragen, te vervangen door een recht voor
«een belanghebbende». De voorgestelde wijziging van artikel 18.14,
eerste lid, Wm heeft tot gevolg dat men, net als bij handhavingsbeslissingen
terzake van andere wetten het geval is, een rechtstreeks belang moet hebben
bij een verzoek om een handhavingsbesluit te nemen en daartegen vervolgens
te procederen. Daarbij kan nog worden opgemerkt dat de regionale inspecteurs
van het Inspectoraat-Generaal VROM als belanghebbenden zijn aan te merken
in de zin van artikel 1:2, tweede lid, Awb. In het verlengde van voornoemde
wijzigingen liggen de voorgestelde wijzigingen van de artikelen 8.23, tweede
lid, en 8.25, derde lid, Wm, waarin thans aan «een ieder» het
recht is toegekend om om intrekking of wijziging van een milieuvergunning
te vragen, anders dan bij wege van sanctie. Ook hier wordt voorgesteld het
recht toe te kennen aan «een belanghebbende».3.2 Het getrapte karakter van de actio popularis; wijziging
van artikel 6:13 AwbEen aspect dat bij de voorgestelde schrapping van de actio popularis in
het omgevingsrecht onder ogen moet worden gezien en dat tot op heden enigszins
onderbelicht is gebleven, is het reeds genoemde getrapte karakter van de desbetreffende
beroepsbepalingen. Dit karakter ligt besloten in de regel dat het beroep in
beginsel slechts kan worden ingesteld door diegenen die in het kader van de
openbare voorbereidingsprocedure bedenkingen of zienswijzen hebben ingebracht
tegen het ontwerpbesluit (zie de artikelen 20.6, tweede lid, en 20.10, tweede
lid, Wm en artikel 56, tweede lid, onder a, en derde lid, onder a, WRO). Op
dit punt ligt er dus een directe relatie met de uniforme openbare voorbereidingsprocedure
en daarmee met het onderhavige wetsvoorstel. De Afdeling bestuursrechtspraak
leidt uit deze regel af dat de beroepsgronden ook inhoudelijk moeten voortbouwen op eerder ingebrachte zienswijzen of bedenkingen.
Daarnaast oordeelt de Afdeling bestuursrechtspraak mede op grond van deze
regel dat bepaalde beroepsgronden, feitelijke gegevens of bewijsmiddelen buiten
beschouwing moeten blijven, indien de belanghebbende deze pas in de beroepsfase
voor het eerst aanvoert, terwijl hij dit ook reeds in de bestuurlijke fase
had kunnen doen.1 Deze jurisprudentie is bekend
geworden onder de benaming«argumentatieve fuik».2Zowel in het reeds genoemde Utrechtse onderzoek naar de actio popularis
als in de wetsgeschiedenis terzake van de invoering van het bestuursprocesrecht
in de Awb (tweede tranche Awb)3 is het getrapte
karakter van de actio popularis verdedigd. In het Utrechtse onderzoek
werd aanbevolen om bij schrapping van de actio popularis in ieder geval het
getrapte karakter van de beroepsprocedure te handhaven vanwege de duidelijke
voordelen die dit biedt ter structurering van het geschil. In de memorie van
toelichting bij de tweede tranche van de Awb is het getrapte karakter indertijd
als een verantwoord en nuttig systeem aangemerkt omdat het eraan bijdraagt
dat het bestuursorgaan bij de rechter niet met volstrekt nieuwe argumenten
wordt geconfronteerd. Dit laatste is van belang nu bij besluiten die worden
voorbereid overeenkomstig de huidige afdeling 3.5 en straks de nieuwe afdeling
3.4 van de Awb geen bezwaarschriftprocedure volgt. Derhalve achten wij het
van belang dat niet alleen het getrapte karakter van het beroepsrecht in het
omgevingsrecht gehandhaafd blijft, maar dat deze eis tevens aan alle andere
besluiten wordt gesteld die met toepassing van de u.o.v. worden voorbereid.Een mogelijkheid om dit te realiseren, is gelegen in artikel 6:13 Awb,
dat nauwe verwantschap vertoont met onder meer artikel 20.6, tweede lid, Wm.
Artikel 6:13 Awb bepaalt dat geen beroep op de (bestuurs)rechter openstaat
tegen een op bezwaar of in administratief beroep genomen besluit door een
belanghebbende aan wie redelijkerwijs kan worden verweten geen bezwaar te
hebben gemaakt of administratief beroep te hebben ingesteld tegen het oorspronkelijke
besluit. Dit betekent dat het recht om door te procederen in beginsel slechts
toekomt aan de belanghebbende die daadwerkelijk daadwerkelijk gebruik heeft
gemaakt van de mogelijkheid om een bezwaarschrift in te dienen dan wel administratief
beroep in te stellen (zie Kamerstukken II 1991/92, 22 495, nr. 3,
blz. 90). Dit beginsel lijdt uitzondering indien de belanghebbende redelijkerwijs
niet kan worden verweten dat hij geen bezwaar heeft gemaakt of administratief
beroep heeft ingesteld. Dit is het geval indien de beslissing op bezwaar of
administratief beroep anders luidt dan het primaire besluit en de bezwaren
van de belanghebbende eerst naar aanleiding van de beslissing op bezwaar of
administratief beroep ontstaan. Ook als deze omstandigheid zich niet voordoet
kan het niet indienen van een bezwaarschrift of het niet instellen van administratief
beroep niettemin verschoonbaar zijn, indien de belanghebbende een gegronde
reden had om geen gebruik te maken van deze voorziening.Artikel 6:13 Awb geeft uitdrukking aan de basisgedachte dat de burger
een wettelijk gewaarborgde mogelijkheid moet hebben zijn probleem met een
overheidsbesluit bij het bestuur uiteen te zetten en daarvoor gehoor te vinden.
Eenzelfde gedachte ligt aan het kenbaarheidsvereiste in de Wet Nationale ombudsman
ten grondslag. De Awb geeft aan deze basisgedachte op verschillende manieren
uitwerking: de zienswijze- annex bedenkingenprocedure, de bezwaarschriftprocedure
of administratief beroep. Hoewel tussen deze procedures niet onbelangrijke
verschillen bestaan (zo ligt bij de zienswijze- annex bedenkingenprocedure
het accent minder op rechtsbescherming en meer op inspraak), hebben deze procedures
gemeen dat zij gelegenheid bieden tot een bestuurlijke en juridische heroverweging
van een te nemen of genomen besluit. Daarbij hebben beide partijen de mogelijkheid
om eerder gemaakte fouten op relatief eenvoudige wijze te herstellen. Wanneer
de betrokkene het desondanks niet met het besluit eens is, en het besluit
ter toetsing aan de rechter wil voorleggen, dan heeft de procedure bij het
bestuur als voordeel dat het geschil duidelijker omlijnd aan de rechter wordt
voorgelegd. Deze «voorstructurering» draagt derhalve bij aan een
tijdige en effectieve geschilbeslechting.Het huidige artikel 6:13 Awb stelt dit vereiste van «voorstructurering»
wel ten aanzien van de bezwaarschriftprocedure en het administratief beroep,
maar nog niet ten aanzien van de zienswijze- annex bedenkingenprocedure zoals
die geldt bij openbaar voorbereide besluiten (huidige afdelingen 3.4 en 3.5,
nieuwe afdeling 3.4). Als gezegd wordt deze functie thans in laatstbedoelde
gevallen thans echter vervuld door het getrapte karakter van de
beroepsbepalingen in de Wm en de WRO. Om die functie ook na de harmonisatie
van deze beroepsbepalingen te kunnen behouden, wordt thans voorgesteld om
artikel 6:13 Awb in deze zin aan te vullen (zie hoofdstuk 5, artikel 1, onderdeel
B). Daarmee neemt artikel 6:13 Awb de functie over die thans wordt vervuld
door de genoemde bepalingen in de Wm en de WRO. Meer precies: uit het nieuwe
voorgestelde artikel 6:13 Awb volgt in de eerste plaats dat het niet deelnemen
aan de u.o.v. niet in de weg staat aan het instellen van beroep bij de administratieve
rechter, indien in beroep bezwaren worden ingebracht die betrekking hebben
op wijzigingen die bij het nemen van het definitieve besluit ten opzichte
van het ontwerp daarvan zijn aangebracht of indien anderszins gegronde redenen
bestaan waarom men geen zienswijzen naar voren heeft gebracht in de u.o.v.
(vgl. artikel 20.6, tweede lid, onderdelen c en d, Wm).Artikel 6:13 Awb geeft aldus voor nagenoeg het gehele bestuursrecht uitdrukking
aan de gedachte dat de toegang tot de rechter slechts openstaat voor diegene
die gebruik heeft gemaakt van een in de Awb gewaarborgde mogelijkheid om zijn
probleem aan het bestuur voor te leggen, waarbij het bestuur tot een zorgvuldige
behandeling daarvan is gehouden. Dit uitgangspunt kan aan een belanghebbende
echter niet onder alle omstandigheden worden tegengeworpen, mede omdat in
het bestuursprocesrecht zonder rechtsbijstand kan worden geprocedeerd. Indien
een belanghebbende redelijkerwijs niet kan worden verweten zijn probleem niet
in de bestuurlijke fase naar voren te hebben gebracht zal hij wel in beroep
kunnen komen. In dit verband onderschrijven wij de beschouwingen die hieraan
zijn gewijd in het eindrapport over de tweede evaluatie van de Awb, dat in
december 2001 is uitgebracht door de Commissie evaluatie Awb II (Commissie
Boukema).1 De evaluatiecommissie heeft er op gewezen
dat het voor een doelmatige besluitvorming op zichzelf van groot belang is
dat belanghebbenden gegevens, argumenten en bewijs in een zo vroeg mogelijk
stadium van de procedure naar voren brengen. Niettemin is ook de evaluatiecommissie
van oordeel, dat de«argumentatieve fuik» in zijn huidige vorm
tot een te sterke juridisering van de bestuurlijke besluitvorming leidt. Derhalve
meent de commissie dat de rechter gegevens, bewijsmiddelen of beroepsgronden
in beginsel niet buiten beschouwing zou moeten laten op de enkele grond,dat
zij niet bij het bestuur zijn ingebracht, tenzij deze betrekking hebben op
een onderdeel van het besluit dat in de bestuurlijke fase in het geheel niet
is aangevochten. Wat de bedenkingenfase bij milieubesluiten betreft (dus de
procedure van de huidige afdeling 3.5 Awb, die in de Wm van toepassing is
verklaard), ligt een en ander naar het oordeel van de evaluatiecommissie overigens
genuanceerder. De commissie wijst er op dat het daarbij vaak gaat om complexe
besluiten die uit vele onderdelen bestaan. Het is dan voor de rechter niet
goed doenlijk, althans onevenredig bewerkelijk, om een onderdeel te beoordelen
dat in de bedenkingenfase in het geheel niet aan de orde is gesteld. Maar
als een onderdeel in de bedenkingenfase wel is aangevochten, zouden tegen
dat onderdeel in de beroepsfase wel nieuwe gronden of argumenten moeten kunnen
worden aangevoerd, aldus de evaluatiecommissie.Wij zijn met de evaluatiecommissie van mening dat hierbij de eisen van
een tijdige geschilbeslechting het zwaarst moeten wegen. Een redelijke uitleg
van het voorgestelde artikel 6:13 brengt bij openbaar voorbereide besluiten
dan ook met zich dat van betrokkenen mag worden verlangd dat zij duidelijk
maken op welke onderdelen van het ontwerpbesluit naar voren gebrachte zienswijzen
betrekking hebben. Bij deze besluiten zal het beroep bij de rechter zich dus
niet kunnen richten tegen onderdelen ten aanzien waarvan in de bestuurlijke
voorfase in het geheel geen zienswijzen naar voren zijn gebracht. Anderzijds
betekent het gewijzigde artikel 6:13 Awb dat de belanghebbende in beroep bij
de rechter terzake van onderdelen van het besluit die ook reeds
in de bestuurlijke fase ter discussie zijn gesteld, in beginsel nieuwe gegevens,
beroepsgronden of bewijsmiddelen kan inbrengen, tenzij de belanghebbende redelijkerwijs
kan worden verweten deze niet eerder te hebben ingebracht.Al met al menen wij dat het gewijzigde artikel 6:13 Awb een evenwichtige
regeling vormt, die ruimte biedt voor differentiatie, al naar gelang de aard
van het besluit.4. Indeling wetsvoorstel en toelichtingVoor de indeling van dit wetsvoorstel en de memorie van toelichting is
aangesloten bij het stramien dat indertijd is gehanteerd bij de Aanpassingswet
derde tranche Awb I (zie Stb. 1997, 510 en Kamerstukken II 1996/97, 25 280,
nr. 3).De aan te passen wetten zijn gerangschikt op het eerst verantwoordelijke
ministerie. Voor elk ministerie is een hoofdstuk opgenomen (op alfabetische
volgorde naar de naam van het desbetreffende ministerie). De hoofdstukken
zijn onderverdeeld in Arabisch genummerde artikelen, waarbij in ieder artikel
steeds één wet wordt aangepast. De wetten zijn binnen elk hoofdstuk
in alfabetische volgorde vermeld. Een lijst van alle in dit wetsvoorstel aangepaste
wetten is hierna opgenomen in paragraaf 5.De memorie van toelichting bevat een algemeen deel (deel I), een deel
«standaardaanpassingen» (deel II) en tenslotte een artikelsgewijze
toelichting (deel III).Het hierna volgende deel II van de memorie van toelichting bevat een toelichting
op alle regelmatig terugkerende standaardaanpassingen (28 in totaal). Elke
standaardaanpassing is voorzien van een nummer. In de artikelsgewijze toelichting
is bij de desbetreffende aanpassingen telkens naar deze nummers verwezen,
waardoor wordt voorkomen dat toelichtingen een groot aantal keren moeten worden
herhaald.5. Lijst van aan te passen wetten5.1 Rangschikking op ministerie (volgorde van het wetsvoorstel)HOOFDSTUK 1. MINISTERIE VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIESArtikel 1 – Financiële-verhoudingswetArtikel 2 – Invoeringswet Financiële-verhoudingswetArtikel 3 – Kaderwet bestuur in veranderingArtikel 4 – ProvinciewetArtikel 5 – Provinciewet (i.v.m. wetsvoorstel 27 659)Artikel 6 – Wet dualisering provinciale medebewindsbevoegdhedenArtikel 7 – Wet gemeenschappelijke regelingenHOOFDSTUK 2. MINISTERIE VAN DEFENSIEEnig artikel – Belemmeringenwet landsverdedigingHOOFDSTUK 3. MINISTERIE VAN ECONOMISCHE ZAKENArtikel 1 – MededingingswetArtikel 2 – MijnbouwwetArtikel 3 – Telecommunicatiewet HOOFDSTUK 4. MINISTERIE VAN FINANCIËNArtikel 1 – Wet op de Accountants-AdministratieconsulentenArtikel 2 – Wet op de RegisteraccountantsHOOFDSTUK 5. MINISTERIE VAN JUSTITIEArtikel 1 – Algemene wet bestuursrechtArtikel 2 – onteigeningswetArtikel 3 – Wet bescherming persoonsgegevensArtikel 4 – Wet commissies standaardregelingenHOOFDSTUK 6. MINISTERIE VAN LANDBOUW, NATUUR EN VOEDSELKWALITEITArtikel 1 – Flora- en faunawetArtikel 2 – LandinrichtingswetArtikel 3 – MeststoffenwetArtikel 4 – Natuurbeschermingswet 1998Artikel 5 – Reconstructiewet concentratiegebiedenArtikel 6 – Wet agrarisch grondverkeerArtikel 7 – Zaaizaad- en PlantgoedwetHOOFDSTUK 7. MINISTERIE VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPArtikel 1 – Monumentenwet 1988Artikel 2 – Monumentenwet 1988 (i.v.m. wetsvoorstel 29 259)HOOFDSTUK 8. MINISTERIE VAN VERKEER EN WATERSTAATArtikel 1 – Deltawet grote rivierenArtikel 2 – GrondwaterwetArtikel 3 – Implementatiewet EG-kaderrichtlijn waterArtikel 4 – LoodsenwetArtikel 5 – LuchtvaartwetArtikel 6 – OntgrondingenwetArtikel 7 – Planwet verkeer en vervoerArtikel 8 – Spoedwet wegverbredingArtikel 9 – TracéwetArtikel 10 – WaterschapswetArtikel 11 – Waterstaatswet 1900Artikel 12 – WegenwetArtikel 13 – Wet bereikbaarheid en mobiliteitArtikel 14 – Wet op de waterhuishoudingArtikel 15 – Wet op de waterhuishouding (i.v.m. wetsvoorstel 28 835)Artikel 16 – Wet op de waterkeringArtikel 17 – Wet procedures vijfde baan SchipholArtikel 18 – Wet van 14 juli 1904, houdende bepalingen omtrent het
ondernemen van droogmakerijen en indijkingen (Stb. 147)Artikel 19 – Wet van 15 december 1917, houdende voorschriften omtrent
aanleg en instandhouding van spoorwegen, waarop uitsluitend met beperkte snelheid
wordt vervoerd, op wegen niet onder het beheer van het Rijk (Stb. 703)Artikel 20 – Wet verontreiniging oppervlaktewaterenArtikel 21 – Wet verontreiniging zeewater Artikel 22 – Wet vervoer gevaarlijke stoffenHOOFDSTUK 9. MINISTERIE VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORTArtikel 1 – Algemene Wet Bijzondere ZiektekostenArtikel 2 – Drank- en HorecawetArtikel 3 – Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke dienstverleningArtikel 4 – Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke dienstverlening
(i.v.m. wetsvoorstel 29 316)Artikel 5 – Wet ambulancevervoerArtikel 6 – Wet ziekenhuisvoorzieningenArtikel 7 – Wet ziekenhuisvoorzieningen (i.v.m. wetsvoorstel 29 316)Artikel 8 – ZiekenfondswetHOOFDSTUK 10. MINISTERIE VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE
ORDENING EN MILIEUBEHEERArtikel 1 – Experimentenwet Stad en MilieuArtikel 2 – HuisvestingswetArtikel 3 – KernenergiewetArtikel 4 – WaterleidingwetArtikel 5 – Wet bescherming AntarcticaArtikel 6 – Wet bodembeschermingArtikel 7 – Wet geluidhinderArtikel 8 – Wet inzake de luchtverontreinigingArtikel 9 – Wet milieubeheerArtikel 10 – Wet milieubeheer (na inwerkingtreding van de Natuurbeschermingswet
1998)Artikel 11 – Wet milieubeheer (i.v.m. wetsvoorstel 28 835)Artikel 12 – Wet milieugevaarlijke stoffenArtikel 13 – Wet op de Ruimtelijke OrdeningArtikel 14 – Wet op de stads- en dorpsvernieuwingArtikel 15 – Wet uitvoering Verdrag van AarhusArtikel 16 – Woningwet5.2 Alfabetische lijstAlgemene wet bestuursrecht (hoofdstuk 5, artikel 1)Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hoofdstuk 9, artikel 1)Belemmeringenwet landsverdediging (hoofdstuk 2, enig artikel)Deltawet grote rivieren (hoofdstuk 8, artikel 1)Drank- en Horecawet (hoofdstuk 9, artikel 2)Experimentenwet Stad en Milieu (hoofdstuk 10, artikel 1)Financiële-verhoudingswet (hoofdstuk 1, artikel 1)Flora- en faunawet (hoofdstuk 6, artikel 1)Grondwaterwet (hoofdstuk 8, artikel 2)Huisvestingswet (hoofdstuk 10, artikel 2)Implementatiewet EG-kaderrichtlijn water (hoofdstuk 8, artikel 3)Invoeringswet Financiële-verhoudingswet (hoofdstuk 1, artikel 2)Kaderwet bestuur in verandering (hoofdstuk 1, artikel 3)Kernenergiewet (hoofdstuk 10, artikel 3)Landinrichtingswet (hoofdstuk 6, artikel 2)Loodsenwet (hoofdstuk 8, artikel 4)Luchtvaartwet (hoofdstuk 8, artikel 5)Mededingingswet (hoofdstuk 3, artikel 1)Meststoffenwet (hoofdstuk 6, artikel 3)Mijnbouwwet (hoofdstuk 3, artikel 2) Monumentenwet 1988 (hoofdstuk 7, artikelen 1 en 2)Natuurbeschermingswet 1998 (hoofdstuk 6, artikel 4)onteigeningswet (hoofdstuk 5, artikel 2)Ontgrondingenwet (hoofdstuk 8, artikel 6)Planwet verkeer en vervoer (hoofdstuk 8, artikel 7)Provinciewet (hoofdstuk 1, artikelen 4 en 5)Reconstructiewet concentratiegebieden (hoofdstuk 6, artikel 5)Spoedwet wegverbreding (hoofdstuk 8, artikel 8)Telecommunicatiewet (hoofdstuk 3, artikel 3)Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke dienstverlening (hoofdstuk
9, artikelen 3 en 4)Tracéwet (hoofdstuk 8, artikel 9)Waterleidingwet (hoofdstuk 10, artikel 4)Waterschapswet (hoofdstuk 8, artikel 10)Waterstaatswet 1900 (hoofdstuk 8, artikel 11)Wegenwet (hoofdstuk 8, artikel 12)Wet ambulancevervoer (hoofdstuk 9, artikel 5)Wet agrarisch grondverkeer (hoofdstuk 6, artikel 6)Wet bereikbaarheid en mobiliteit (hoofdstuk 8, artikel 13)Wet bescherming Antarctica (hoofdstuk 10, artikel 5)Wet bescherming persoonsgegevens (hoofdstuk 5, artikel 3) Wet bodembescherming
(hoofdstuk 10, artikel 6)Wet commissies standaardregelingen (hoofdstuk 5, artikel 4)Wet dualisering provinciale medebewindsbevoegdheden (hoofdstuk 1, artikel
6)Wet geluidhinder (hoofdstuk 10, artikel 7)Wet gemeenschappelijke regelingen (hoofdstuk 1, artikel 7)Wet inzake de luchtverontreiniging (hoofdstuk 10, artikel 8)Wet milieubeheer (hoofdstuk 10, artikelen 9, 10 en 11)Wet milieugevaarlijke stoffen (hoofdstuk 10, artikel 12)Wet op de Accountants-Administratieconsulenten (hoofdstuk 4, artikel 1)Wet op de Registeraccountants (hoofdstuk 4, artikel 1)Wet op de Ruimtelijke Ordening (hoofdstuk 10, artikel 13)Wet op de stads- en dorpsvernieuwing (hoofdstuk 10, artikel 14)Wet op de waterhuishouding (hoofdstuk 8, artikelen 14 en 15)Wet op de waterkering (hoofdstuk 8, artikel 16)Wet procedures vijfde baan Schiphol (hoofdstuk 8, artikel 17)Wet uitvoering Verdrag van Aarhus (hoofdstuk 10, artikel 15)Wet van 14 juli 1904, houdende bepalingen omtrent het ondernemen van droogmakerijen
en indijkingen (Stb. 147) (hoofdstuk 8, artikel 18)Wet van 15 december 1917, houdende voorschriften omtrent aanleg en instandhouding
van spoorwegen, waarop uitsluitend met beperkte snelheid wordt vervoerd, op
wegen niet onder het beheer van het Rijk (Stb. 703) (hoofdstuk 8, artikel
19)Wet verontreiniging oppervlaktewateren (hoofdstuk 8, artikel 20)Wet verontreiniging zeewater (hoofdstuk 8, artikel 21)Wet vervoer gevaarlijke stoffen (hoofdstuk 8, artikel 22)Wet ziekenhuisvoorzieningen (hoofdstuk 9, artikelen 6 en 7)Woningwet (hoofdstuk 10, artikel 16)Zaaizaad- en Plantgoedwet (hoofdstuk 6, artikel 7)Ziekenfondswet (hoofdstuk 9, artikel 8)DEEL II STANDAARDAANPASSINGENHieronder volgt een overzicht van aanpassingen die in diverse wetten volgens
dezelfde terminologie en methodiek zijn doorgevoerd. Elke aanpassing is voorzien
van een nummer. In de artikelsgewijze toelichting is bij de desbetreffende
aanpassingen telkens naar deze nummers verwezen. 1. Van toepassing verklaren u.o.v.Ingevolge artikel 3:10, eerste lid, Awb is afdeling 3.4 van toepassing
op de voorbereiding van besluiten indien dat bij wettelijk voorschrift of
bij besluit van het bestuursorgaan is bepaald. Zoals aangegeven in § 7
van het algemeen deel van de MvT u.o.v. (blz. 21) geldt als uitgangspunt
dat overal waar in de wetgeving thans de procedures van de huidige afdelingen
3.4 of 3.5 van toepassing zijn verklaard, deze worden vervangen door
het van toepassing verklaren van de u.o.v.Voor het bij wettelijk voorschrift van toepassing verklaren van de u.o.v.
is steeds het volgende model gebruikt:«Op de voorbereiding van ...... (aanduiding besluit) is afdeling
3.4 van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing.»Deze korte en bondige formulering sluit aan bij de bewoordingen van artikel
3:10, eerste lid. Ter wille van de uniformiteit zijn andersluidende formuleringen
aangepast. Voorbeelden van hieraan aangepaste andersluidende formuleringen
zijn:– «Op de voorbereiding van ....... (aanduiding besluit) is
de in afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht geregelde procedure van
toepassing.»– «...... (aanduiding besluit) wordt voorbereid overeenkomstig
(het bepaalde in) afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht.»Een en ander betekent dat ook de in aanwijzing 84 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving voorgeschreven formulering zal worden aangepast.Het model maakt ook duidelijk dat het te nemen besluit aangrijpingspunt
is van de u.o.v. In sommige wetten wordt nu nog het ontwerpbesluit genoemd
als voorwerp van de voorbereidingsprocedure, terwijl de voorbereiding feitelijk
betrekking heeft op het (te nemen) besluit. Een letterlijke toepassing van
deze bepalingen zou dan betekenen dat een voorontwerp
ter inzage moet worden gelegd, hetgeen uiteraard niet de bedoeling is. In
voorkomende gevallen is derhalve, via gebruikmaking van het model, «ontwerp»
vervangen door «besluit».2. Negatieve besluitenVaak is de systematiek van een wet zodanig dat eerst in een bepaling aan
een bestuursorgaan een bevoegdheid wordt verleend om een vergunning te verlenen
en dat daarna in een andere bepaling op dat besluit de u.o.v. van toepassing
wordt verklaard (bijvoorbeeld: in artikel 2 is een vergunningvereiste opgenomen,
waarna in artikel 3 een openbare voorbereidingsprocedure van toepassing wordt
verklaard op «een besluit als bedoeld in artikel 2»). Deze vantoepassingverklaring
omvat dan vanzelfsprekend ook de gevallen die uiteindelijk leiden tot afwijzing
van een aanvraag, dus weigering van de vergunning. Het is derhalve niet noodzakelijk
om uitdrukkelijk te bepalen dat de u.o.v. ook van toepassing is op het negatieve
besluit. Een en ander vloeit ook voort uit het zogeheten actus contrarius-beginsel,
waarop hieronder onder nr. 3 nader wordt ingegaan. Dit laat onverlet
dat de u.o.v. alleen op een positief besluit van toepassing kan worden verklaard,
maar dit moet dan uitdrukkelijk uit de tekst van de desbetreffende bepaling
volgen.3. Wijzigings- en intrekkingsbesluitenIn sommige wetten waarin de huidige afdeling 3.4 Awb van toepassing is
verklaard op de voorbereiding van besluiten, is uitdrukkelijk geregeld dat
die procedure ook van toepassing is op het wijzigen of intrekken van besluiten.
Waar thans afdeling 3.5 Awb van toepassing is, is dit in beginsel steeds geregeld,
aangezien voor wijzigings- en intrekkingsbesluiten een eigen voorbereidingsprocedure
geldt (paragraaf 3.5.6 Awb). In de u.o.v. is geen onderscheid
gemaakt tussen oorspronkelijke besluiten en wijzigings- of intrekkingsbesluiten.Indien de wet zwijgt over de toepasselijkheid van een voor het oorspronkelijke
besluit geldende procedure op wijzigings- en intrekkingsbesluiten, vloeit
volgens de bestuursrechtelijke doctrine uit het zogeheten actus-contrariusbeginsel
voort dat de procedurevoorschriften die gelden voor het oorspronkelijke besluit
ook gelden voor de intrekking of wijziging daarvan, voorzover die procedurevoorschriften
daarvoor een redelijke zin kunnen hebben.1 Het
van toepassing verklaren van de u.o.v. op een bepaald besluit veronderstelt
dus in beginsel dat wijzigingen of de intrekking van dat besluit eveneens
onderworpen zijn aan die procedure, tenzij dit geen redelijk doel dient. Bepalingen
waarin dit thans nog uitdrukkelijk is geregeld, kunnen derhalve in beginsel
vervallen. In een beperkt aantal gevallen zijn de desbetreffende bepalingen
evenwel duidelijkheidshalve gehandhaafd. Dit laatste is met name het geval
bij besluiten waarop thans paragraaf 3.5.6 Awb van toepassing is verklaard
en schrapping in het licht van de wetssystematiek tot misverstanden aanleiding
zou kunnen geven. Anderzijds is in enkele gevallen juist expliciet bepaald
dat de u.o.v. niet van toepassing is op bepaalde wijzigings- en intrekkingsbesluiten
in gevallen waarin dit thans reeds uit de wetssystematiek moet worden afgeleid.
Voorts is, naar aanleiding van het advies van de Raad van State, duidelijkheidshalve
wettelijk vastgelegd dat de u.o.v. niet van toepassing is in gevallen waarin
het gaat om een beslissing tot afwijzing van een aanvraag tot het wijzigen
of intrekken van een besluit, indien reeds van aanvang af het voornemen bestaat
om niet tot de gevraagde wijziging of intrekking over te gaan. In dat geval
dient het volgen van de u.o.v. geen redelijk doel. Voorgesteld wordt deze
wettelijke voorziening toe te voegen aan de u.o.v. in de vorm van een nieuw
tweede lid in artikel 3:10 in de nieuwe afdeling 3.4 van de Awb.4. Ontwerpbesluit als voorwerp van de procedureDe nieuwe u.o.v. gaat uit van het ter inzage leggen van en het naar voren
brengen van zienswijzen over een ontwerpbesluit (zie MvT u.o.v., blz. 14).
Bepalingen waarin de mogelijkheid wordt geopend om een aanvraag voorwerp van
de procedure te laten zijn, zijn derhalve geschrapt c.q. aangepast.In twee specifieke gevallen is, in afwijking van genoemd uitgangspunt,
uitdrukkelijk gekozen voor het voorzien in inspraak ten aanzien van aanvragen
in plaats van ontwerpbesluiten. Dit betreft de Spoedwet wegverbreding, de
Wet op de waterkering en de Wet procedures vijfde baan Schiphol. De twee eerstgenoemde
wetten gaan uit van gecombineerde terinzagelegging van het ontwerp van een
basisbesluit (het door de Minister van Verkeer en Waterstaat te nemen wegaanpassingsbesluit
onderscheidenlijk het door de beheerder van een primaire waterkering vast
te stellen plan), en de aanvragen voor de diverse besluiten die door andere
bestuursorganen ter uitvoering van dat basisbesluit moeten worden genomen
(vergunningen, ontheffingen e.d.). De specifieke doelstelling van deze gecombineerde
procedure is het bewerkstelligen van snelle besluitvorming. In dit licht wordt
het niet wenselijk geacht als de minister onderscheidenlijk de beheerder voor
wat betreft het tijdstip van terinzagelegging van het ontwerp van het basisbesluit
afhankelijk zou zijn van het opstellen van ontwerpbesluiten door andere bestuursorganen.
Wat de Wet procedures vijfde baan Schiphol betreft, waarvan de vergunningprocedures
overigens binnenkort zullen zijn afgerond, wordt het gelet op de spoedeisende
belangen wenselijk geacht de bestaande praktijk, die het mogelijk maakt aanvragen
ter inzage te leggen, te continueren wat betreft de nog resterende procedures. 5. Schrapping opsommingen ter inzage te leggen stukkenIn artikel 3:11, eerste lid, Awb is uitdrukkelijk gekozen voor een algemene
formulering inzake de wettelijke verplichting om stukken ter inzage te leggen
(zie MvT u.o.v., blz. 16–17). Volgens deze formulering moeten «de
daarop (= op het ontwerpbesluit) betrekking hebbende stukken die redelijkerwijs
nodig zijn voor een beoordeling van het ontwerp» ter inzage worden gelegd.
De bedoeling van deze globale normstelling zou worden ondergraven indien in
de bijzondere wetgeving alsnog gedetailleerd zou worden voorgeschreven welke
stukken er ter inzage moeten worden gelegd. Daarom zijn in de bijzondere wetgeving
diverse specificaties geschrapt, zoals uitdrukkelijke verplichtingen tot het
ter inzage leggen van de aanvraag, van bepaalde adviezen e.d.6. Procedurevoorschriften m.b.t. de terinzageleggingIn de systematiek van de u.o.v. wordt terinzagelegging bij het desbetreffende
bestuursorgaan als vanzelfsprekend verondersteld, maar bestaat ruimte om daarvan
af te wijken (zie MvT u.o.v., blz. 17). In enkele gevallen is het wenselijk
gebleken dat stukken niet alleen bij het bestuursorgaan zelf ter inzage liggen,
maar ook bij andere bestuursorganen. Voor die gevallen is steeds de volgende
formulering gebruikt:«De terinzagelegging geschiedt tevens bij ..........»In § 5.12 van de MvT u.o.v. (blz. 17–18) is aangegeven
dat gedetailleerde regels over de tijdstippen van het inzien van stukken in
de nieuwe opzet achterwege zijn gebleven. Op dit punt wordt volstaan met een
globalere normstelling. Dit betekent dat bepalingen waarin bijvoorbeeld is
vastgelegd dat stukken kunnen worden ingezien «tijdens de werkuren»
en bijvoorbeeld tevens «ten minste drie aaneengesloten uren per week
buiten de werkuren» worden geschrapt.Voorts zijn waar nodig bepalingen geschrapt waarin nog is voorzien in
het (tegen vergoeding) verstrekken van afschriften van ter inzage gelegde
stukken. Hierin wordt voorzien door artikel 3:11, derde lid. Tevens zijn bepalingen
geschrapt die expliciet voorschrijven dat (kosteloos) door het bestuursorgaan
een mondelinge toelichting wordt verschaft. Zoals eveneens aangegeven in § 5.12
van de MvT u.o.v. (p. 18) mag het als vanzelfsprekend worden beschouwd dat
burgers bij het inzien van stukken desgewenst mondeling te woord worden gestaan
door een ambtenaar.7. Schrapping voorschriften over terinzagelegging van
ambtshalve besluiten en intrekkings- en wijzigingsbesluitenDe algemene regel in artikel 3:11 Awb dat de relevante stukken ter inzage
worden gelegd, is onverkort van toepassing. In de thans nog geldende procedure
van paragraaf 3.5.6 Awb (art. 3:30, eerste lid, eerste volzin) geldt
de verplichting tot terinzagelegging niet voor ambtshalve te nemen besluiten
en sommige wijzigings- en intrekkingsbesluiten. Bij wettelijk voorschrift
(of bij besluit van het bestuursorgaan) kan dan uitdrukkelijk toch terinzagelegging
worden voorgeschreven (huidig art. 3:30, eerste lid, tweede volzin, Awb).
Dergelijke wettelijke voorschriften kunnen in de nieuwe systematiek vervallen.8. Toezending ontwerp aan aanvrager en geadresseerden
van het besluitIn artikel 3:13 Awb is bepaald dat het ontwerpbesluit moet worden toegezonden
aan de belanghebbenden tot wie het besluit zal zijn gericht, inclusief de
aanvrager. Daarbij moet hen ook worden medegedeeld waar en wanneer
de stukken ter inzage liggen en hoe en door wie zienswijzen naar voren kunnen
worden gebracht. Voorschriften in bijzondere wetgeving die thans nog specificeren
aan welke categorieën van personen deze toezending en mededeling moeten
plaatsvinden, kunnen vervallen. Onder de belanghebbenden tot wie het besluit
zal zijn gericht, moeten in elk geval worden verstaan eigenaren, rechthebbenden,
gebruikers en andere persoonlijk gerechtigden van percelen waarop het desbetreffende
besluit betrekking heeft.9. Uitbreiding kring van inspraakgerechtigdenKrachtens artikel 3:15, eerste en tweede lid, Awb staat deelname aan de
u.o.v. in ieder geval open voor belanghebbenden, maar kan ook aan anderen
de gelegenheid worden geboden om aan de procedure deel te nemen. In dat laatste
geval moet dit bij wettelijk voorschrift of door het bestuursorgaan worden
bepaald. Indien in een wet ook aan anderen de gelegenheid wordt geboden zienswijzen
naar voren te brengen, is steeds de volgende formulering gebruikt:«Zienswijzen kunnen naar voren worden gebracht door ..... (een ieder/ingezetenen
etc.)»In de MvT u.o.v. (blz. 6/7) is reeds aangegeven dat de huidige kring
van inspraakgerechtigden geen verandering zal ondergaan. Dit betekent onder
andere dat voor milieubesluiten via deze aanpassingswet wordt geregeld dat
«een ieder» toegang heeft tot de voorbereidingsprocedure. Voor
het overgrote deel van de milieuwetgeving gebeurt dit door een algemene bepaling
hierover op te nemen in artikel 13.3 (nieuw) van de Wet milieubeheer (Wm).
Door aldus deze regel vast te leggen in afdeling 13.2 Wm, geldt deze bepaling
niet alleen voor gevallen waarin in de Wet milieubeheer zelf de u.o.v. van
toepassing is verklaard, maar tevens voor alle in artikel 13.1, tweede lid,
Wm genoemde milieuwetten waarin naast afdeling 3.4 Awb afdeling 13.2 Wm van
toepassing is verklaard.10. Mondelinge en schriftelijke zienswijzenArtikel 3:15, eerste lid, Awb biedt aan de belanghebbende de keuze om
mondeling of schriftelijk zijn zienswijze naar voren te brengen. Bepalingen
waarin slechts één van beide mogelijkheden wordt toegestaan,
worden derhalve in deze zin aangepast.11. Schrapping aanwijzing bestuursorgaan waarbij zienswijzen
naar voren kunnen worden gebrachtArtikel 3:15, eerste lid, Awb bepaalt voorts uitdrukkelijk dat zienswijzen
naar voren kunnen worden gebracht «bij het bestuursorgaan». Bedoeld
is hier het bestuursorgaan dat bevoegd is tot het nemen van het betreffende
besluit. Bepalingen die dit nog uitdrukkelijk regelen, kunnen dus vervallen.12. Schrapping bepalingen over hoorzitting en gedachtewisselingWettelijke voorschriften waarin uitdrukkelijk is bepaald dat een hoorzitting
moet worden gehouden, komen te vervallen. In artikel 3:15, eerste lid, Awb
is uitdrukkelijk geregeld dat ook mondeling zienswijzen naar voren kunnen
worden gebracht. Zoals in de toelichting bij artikel 3:15 is vermeld, wordt
het daarbij aan het bestuursorgaan overgelaten om te beoordelen of het doelmatig
is om hiervoor een hoorzitting te organiseren (zie MvT u.o.v., blz. 25).
Ook aan uitdrukkelijke regelingen over het voeren van gedachtewisselingen
bestaat in de nieuwe opzet niet langer behoefte (zie MvT u.o.v., blz. 24–25).
De artikelen 3:15 en 3:16 Awb voorzien in een genoegzame regeling voor de
wijze waarop zienswijzen kunnen worden ingebracht. 13. Inhoud van de zienswijzenIn de MvT u.o.v. is uiteengezet dat de inbreng van betrokkenen in de voorbereidingsprocedure
in beginsel vormvrij is (zie blz. 19). Daarom is gekozen voor de neutrale
term «zienswijze». Deze zienswijzen behoeven dus niet noodzakelijkerwijs
de vorm aan te nemen van concrete bezwaren of bedenkingen. Om die reden moeten
in enkele wetten die bepalingen vervallen die beperkingen stellen aan de inhoud
van de naar voren te brengen zienswijzen, bijvoorbeeld door voor te schrijven
dat «bedenkingen» tegen een vergunning uitsluitend betrekking
kunnen hebben op de belangen met het oog waarop het vergunningvereiste is
gesteld.14. Aanpassing inspraaktermijnenArtikel 3:16 Awb geeft een standaardtermijn van zes weken voor het naar
voren brengen van zienswijzen. Hiervan afwijkende termijnen (meestal vier
weken, in enkele gevallen twee weken, acht weken of «ten minste vier
weken») zijn aangepast aan deze uniforme termijn. Hetzelfde geldt voor
de in artikel 3:11, vierde lid, Awb aan deze termijn gekoppelde termijn gedurende
welke de stukken ter inzage moeten liggen. Praktisch gezien komen deze aanpassingen
er als regel op neer dat dergelijke bepalingen komen te vervallen, aangezien
de artikelen 3:11, vierde lid, en 3:16 Awb hierin reeds voorzien.15. Langere inspraaktermijnArtikel 3:16, eerste lid, Awb opent d.m.v. de clausule «tenzij bij
wettelijk voorschrift anders is bepaald» de mogelijkheid in de bijzondere
wetgeving een langere inspraaktermijn op te nemen dan zes weken. In de gevallen
waarin van die mogelijkheid gebruik is gemaakt, is de volgende formulering
gebruikt:«De termijn voor het naar voren brengen van zienswijzen bedraagt
..... weken/maanden.»16. Schrapping beslistermijn voor besluiten op aanvraagVoor besluiten op aanvraag bevat artikel 3:18 Awb een beslistermijn: zo
spoedig mogelijk doch uiterlijk zes maanden na ontvangst van de aanvraag.
Bij zeer ingewikkelde of omstreden onderwerpen kan de termijn met een redelijke
termijn worden verlengd. Voor bepaalde wijzigingsbesluiten en voor intrekkingsbesluiten
geldt een termijn van twaalf weken, gerekend vanaf de terinzagelegging van
het ontwerp.Afwijkende beslistermijnen in bijzondere wetten komen in beginsel te vervallen.
Hierbij verdient aandacht dat de maximale beslistermijn van de u.o.v. langer
is dan de termijnen die nu veelal zijn voorgeschreven voor besluiten die worden
voorbereid overeenkomstig de huidige afdeling 3.4. Daarbij past de kanttekening
dat artikel 3:18 Awb voorop stelt dat het besluit «zo spoedig mogelijk»
wordt genomen. Dit betekent dat zeker niet altijd de volle termijn van zes
maanden moet worden benut.Gelet op het voorgaande komen ook beslistermijnen langer dan zes maanden
te vervallen. In de nieuwe systematiek mag ervan worden uitgegaan dat de procedure
binnen zes maanden kan worden afgerond. Bij zeer ingewikkelde of omstreden
onderwerpen is er als gezegd de mogelijkheid om de beslistermijn met een redelijke
termijn te verlengen.17. Afwijkende beslistermijn voor besluiten op aanvraagSlechts in enkele evidente gevallen is de keuze gemaakt om, in afwijking
van artikel 3:18, een afwijkende beslistermijn in de wetgeving te handhaven.
Het gaat hier in het bijzonder om wetten die als intrinsieke doelstelling
hebben om besluitvormingsprocedures te coördineren, te bekorten of te
versnellen.18. Beslistermijn voor ambtshalve besluitenHet waar nodig voorzien in beslistermijnen voor ambtshalve te nemen besluiten
is uitdrukkelijk overgelaten aan de bijzondere wetgever (zie MvT u.o.v., blz. 10–11).
Waar thans in de bijzondere wetgeving beslistermijnen voor ambtshalve besluiten
gelden, zijn deze gehandhaafd.19. Schrapping deeltermijnenIn de u.o.v. worden twee termijnen uitdrukkelijk geregeld: de zienswijzetermijn
in artikel 3:16 Awb en – voor besluiten op aanvraag – de beslistermijn
in artikel 3:18 Awb. Van het regelen van deeltermijnen, d.w.z. termijnen voor
andere fasen binnen de procedure, is uitdrukkelijk afgezien (zie MvT u.o.v.,
blz. 9–12). Voorzover in de bijzondere wetgeving deeltermijnen
worden geregeld, komen deze derhalve te vervallen.20. Schrapping bepalingen m.b.t. voornemenprocedureIn de u.o.v. is geen sprake meer van een voornemenprocedure voor ambtshalve
besluiten en wijzigings- en intrekkingsbesluiten, zoals deze nog in het huidige
artikel 3:30, tweede lid, Awb is opgenomen (zie MvT u.o.v., blz. 8–9).
Bepalingen over de voornemenprocedure kunnen derhalve vervallen. Dit betreft
in de meeste gevallen bepalingen waarin krachtens het huidige artikel 3:30,
tweede lid, Awb de voornemenprocedure buiten toepassing is verklaard.21. Schrapping bepalingen over terinzagelegging, kennisgeving
en motivering definitief besluitArtikel 3:44, eerste lid, onderdeel a, in verbinding met artikel 3:11,
eerste lid, Awb voorziet erin dat het na afronding van de voorbereidingsprocedure
genomen besluit en de relevante stukken ter inzage liggen tot de afloop van
de beroepstermijn en dat van het besluit en de terinzageligging openbaar kennis
moet worden gegeven. Daartoe strekkende bepalingen in de bijzondere wetgeving,
die veelal gedetailleerder van aard zijn – bijvoorbeeld door het voorschrijven
van aantal en/of aard van de nieuwsbladen waarin van het besluit mededeling
moet worden gedaan, kunnen derhalve vervallen.Eveneens kunnen overeenkomstig de uitgangspunten van de Wet u.o.v. bepalingen
vervallen waarin uitdrukkelijk is voorgeschreven dat in de motivering van
het definitieve besluit moet worden ingegaan op de naar voren gebrachte zienswijzen,
aangezien dit reeds voortvloeit uit de algemene motiveringsplicht van artikel
3:46 Awb (vgl. MvT u.o.v., blz. 30).22. Mededeling van definitief besluit in StaatscourantUit artikel 3:44, eerste lid, onderdeel a, in verbinding met artikel 3:12,
tweede lid, Awb volgt dat van besluiten waarop de u.o.v. is toegepast en die
afkomstig zijn van de centrale overheid, mededeling moet worden gedaan in
de Staatscourant. Daartoe strekkende bepalingen in de bijzondere wetgeving
kunnen derhalve vervallen. Hetzelfde geldt voor verplichte kennisgevingen
waarin informatie is opgenomen over plaats, tijdstip enz. van terinzageligging
(zie art. 3:44, eerste lid, onderdeel a, jo. art. 3:12, derde lid, Awb).Indien publicatie in extenso is voorgeschreven, is deze verplichting gehandhaafd. 23. Schrapping bepalingen over aanvang beroepstermijnDoor de Wet uniforme openbare voorbereidingsprocedure Awb is een vierde
lid aan artikel 6:8 Awb toegevoegd. Die bepaling houdt in dat de termijn voor
het instellen van beroep tegen een besluit dat is voorbereid volgens de u.o.v.
ingaat op de dag nadat het besluit ter inzage is gelegd. Er zijn enkele wetten
die reeds een dergelijk systeem kennen. Nu deze regel in de Awb zelf is vastgelegd,
kunnen de desbetreffende bepalingen uit die bijzondere wetten vervallen.24. Schrapping bepalingen over geheimhoudingDe u.o.v. bevat een standaardregeling voor het niet ter inzage leggen
van vertrouwelijke gegevens. Als criterium geldt dat het moet gaan om stukken
die ingevolge artikel 10 van de Wet openbaarheid van bestuur niet voor verstrekking
in aanmerking komen. Deze regeling geldt zowel voor de terinzagelegging van
stukken in de voorbereidingsfase als voor de terinzagelegging van stukken
na de totstandkoming van het definitieve besluit (zie art. 3:11 en 3:44, eerste
lid, onderdeel a, Awb). Soortgelijke bepalingen in de bijzondere wetgeving
kunnen derhalve vervallen.25. Gebruik van de term «zienswijze»In de u.o.v. is uitdrukkelijk gekozen voor de term «zienswijze»
ter aanduiding van hetgeen omtrent het ontwerpbesluit naar voren kan worden
gebracht (zie MvT u.o.v., blz. 18–19). In voorkomende gevallen
zijn afwijkende begrippen in de bijzondere wetgeving (zoals «bedenkingen»,
«opmerkingen» en «bezwaren») hieraan aangepast, zo
mogelijk ook indien deze terminologie betrekking heeft op andere handelingen
dan (ontwerp)besluiten.26. Interbestuurlijk verkeer en medebetrokkenheidBepalingen die strekken tot een uitdrukkelijk regeling van interbestuurlijk
verkeer (verplichtingen aan bestuursorganen om naar elkaar stukken toe te
zenden e.d.) moeten in beginsel vervallen. In gevallen waarin toezending van
stukken niet evident is (bijvoorbeeld internationaal verkeer) of waarin verkeer
tussen bestuursorganen onderling een wezenlijk bestanddeel is van de besluitvormingsprocedure,
is de wettelijke regulering van dergelijke verplichtingen evenwel gehandhaafd.Ook bepalingen waarin uitdrukkelijk of impliciet wordt verwezen naar het
oude artikel 3:15 Awb, dat uitdrukkelijk de mogelijkheid bood aan de bijzondere
wetgever of het bestuursorgaan om bestuursorganen aan te wijzen die via advisering
of op andere wijze bij de besluitvorming worden betrokken, komen te vervallen.Een en ander is overeenkomstig de uitgangspunten die zijn toegelicht in
de MvT u.o.v. (blz. 12). In het verlengde hiervan ligt de schrapping
van enkele specifieke formele overlegverplichtingen tussen bestuursorganen
en van bepalingen over medebetrokkenheid van bestuursorganen en daarmee gelijkgestelde
organisaties. Hiermee wordt geen afbreuk gedaan aan algemene overlegverplichtingen
zoals deze zijn opgenomen in artikel 112, eerste lid, van de Provinciewet,
artikel 114, eerste lid, van de Gemeentewet en artikel 57 van de Waterschapswet.27. Schrapping publicatieplicht provinciale mededelingen
in StaatscourantIn het kader van de u.o.v. is besloten om niet langer uitdrukkelijk in
de wet voor te schrijven dat provinciale kennisgevingen steeds moeten worden
gepubliceerd in de Staatscourant (zie MvT u.o.v., blz. 13–14).
Dergelijke voorschriften komen derhalve te vervallen, ook indien
de kennisgeving betrekking heeft op andere stukken dan (ontwerp)besluiten.28. Harmonisatie bepalingen over gemeentelijke en provinciale
inspraakverordeningIn de artikelen II en III van de Wet u.o.v. worden de bepalingen over
de provinciale onderscheidenlijk gemeentelijke inspraakverordening (artikelen
147 Provinciewet en 150 Gemeentewet) gewijzigd. Hoofdregel wordt dat de daar
bedoelde inspraak wordt verleend door toepassing van de u.o.v. Verder zijn
de inspraakbepalingen inhoudelijk en terminologisch Awb-conform gemaakt, onder
andere door het schrappen van specifieke bepalingen over klachtrecht en door
aanpassing aan het belanghebbendebegrip van de Awb (zie MvT u.o.v., blz. 20–21
en 31). In enkele bijzondere wetten zijn deze inspraakbepalingen van overeenkomstige
toepassing verklaard of wordt daarbij terminologisch aangesloten. Waar dat
het geval is, worden de desbetreffende bepalingen in deze bijzondere wetten
thans in overeenstemming gebracht met de nieuwe tekst van de artikelen 147
Provinciewet en 150 Gemeentewet. Hierbij is zoveel mogelijk de volgende standaardbepaling
gehanteerd, die is ontleend aan de huidige formulering in onder andere de
artikelen 4.17, derde lid, en 10.26, tweede lid, van de Wet milieubeheer en
12, vierde lid, van de Woningwet, en die aansluit bij de nieuwe tekst van
de artikelen 147, eerste lid Provinciewet en 150, eerste lid Gemeentewet:... (aanduiding provinciaal of gemeentelijk bestuursorgaan) betrekt bij
de voorbereiding van ... (aanduiding besluit of handeling) de ingezetenen
en belanghebbenden, op de wijze voorzien in de krachtens artikel 147 van de
Provinciewet/artikel 150 van de Gemeentewet vastgestelde verordening.Omdat de artikelen II en III van de Wet u.o.v. een jaar later in werking
treden dan de rest van de wet (zie artikel V van de Wet u.o.v.), is in de
inwerkingtredingsbepaling van het onderhavige wetsvoorstel bij dat inwerkingtredingsregime
aangesloten wat betreft de aanpassingen aan de inspraakbepalingen van de Provinciewet
en Gemeentewet.DEEL III ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGDe nummers die bij de diverse aanpassingen zijn vermeld, verwijzen naar
de genummerde standaardaanpassingen in deel II van deze memorie.HOOFDSTUK 1. MINISTERIE VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIESArtikel 1 Financiële-verhoudingswet1.Artikel 2 Invoeringswet Financiële-verhoudingswet1.Artikel 3 Kaderwet bestuur in verandering1, 3. Artikel 4 ProvinciewetIn verband met de in dit wetsvoorstel aangebrachte herschikking van artikelen
in de Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke dienstverlening en de
Wet ziekenhuisvoorzieningen moeten de daarop betrekking hebbende verwijzingen
naar deze wetten in de bijlage bij de Provinciewet worden aangepast. Van de
gelegenheid is gebruik gemaakt om het op het Ministerie van VWS betrekking
hebbende onderdeel van de bijlage te actualiseren (schrappen van de vermelding
van de inmiddels ingetrokken Wet op de bejaardenoorden) en daarin enkele redactionele
verbeteringen aan te brengen. Omdat in de beoogde Wet toelating zorginstellingen
(wetsvoorstel 27 659) is bepaald dat de Tijdelijke Verstrekkingenwet
maatschappelijke dienstverlening en de Wet ziekenhuisvoorzieningen worden
ingetrokken, is in de aanhef tot uitdrukking gebracht dat deze wijziging alleen
wordt doorgevoerd als die intrekking nog niet een feit is.Artikel 5 Provinciewet (i.v.m. wetsvoorstel 27 659)In de beoogde Wet toelating zorginstellingen worden de Tijdelijke Verstrekkingenwet
maatschappelijke dienstverlening en de Wet ziekenhuisvoorzieningen ingetrokken.
Deze bepaling regelt de wetstechnische afstemming voor het geval die wet in
werking treedt vóór of op het tijdstip van inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel.Artikel 6 Wet dualisering provinciale medebewindsbevoegdhedenAArtikel 10 van de Ontgrondingenwet wordt zowel gewijzigd door het onderhavige
wetsvoorstel als door het wetsvoorstel Wet dualisering provinciale medebewindsbevoegdheden.
De hier voorgestelde wijziging bevat een voorziening voor het geval deze samenloop
tot een onjuiste wettekst leidt.BDe Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke dienstverlening wordt
zowel gewijzigd door het onderhavige wetsvoorstel als door het wetsvoorstel
Wet dualisering provinciale medebewindsbevoegdheden. De hier voorgestelde
wijziging bevat een voorziening voor het geval deze samenloop tot een onjuiste
wettekst leidt.CArtikel 4 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen wordt zowel gewijzigd door
het onderhavige wetsvoorstel als door het wetsvoorstel Wet dualisering provinciale
medebewindsbevoegdheden. De hier voorgestelde wijziging bevat een voorziening
voor het geval deze samenloop tot een onjuiste wettekst leidt.Artikel 7 Wet gemeenschappelijke regelingen1, 6, 10, 11, 14, 21, 25.In de artikelen 3:42 en 3:43 Awb (afdeling 3.6) is een regeling opgenomen
voor de bekendmaking van besluiten. Hierin is geregeld dat de bekendmaking
van besluiten die niet tot een of meer belanghebbenden zijn gericht, geschiedt
door publicatie in een van overheidswege uit te geven blad of een huis- aan
huisblad. Omdat in dit geval de gemeentebesturen en een of meer ministers
op grond van het eerste lid betrokken zijn bij de voorbereiding van het besluit
wordt in het vijfde lid (na vernummering het derde lid) voorzien,
naast de regeling van afdeling 3.6, in een bekendmaking aan de raden van de
betrokken gemeenten en aan de ministers met wie overleg is gevoerd.De mogelijkheid in het zesde lid waarin bij algemene maatregel van bestuur
voorschriften kunnen worden gegeven omtrent de voorbereiding van een besluit
als bedoeld in artikel 2 is geschrapt. Op deze manier zou het globale karakter
van de u.o.v. weer ongedaan kunnen worden gemaakt door middel van gedetailleerde
aanvullingen en specificeringen.Voorts is de redactie van de overgebleven bepalingen in artikel 3 op enkele
punten vereenvoudigd en gemoderniseerd.HOOFDSTUK 2. MINISTERIE VAN DEFENSIEEnig artikel Belemmeringenwet landsverdediging1: 1.2: Van de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om het vijfde lid in redactioneel
opzicht in overeenstemming te brengen met de Aanwijzingen voor de regelgeving.3: Aansluitend bij de Awb en eerdere aanpassingswetgeving terzake wordt
de termijn hier uitgedrukt in weken.HOOFDSTUK 3. MINISTERIE VAN ECONOMISCHE ZAKENArtikel 1 MededingingswetAlgemeen. Met het oog op harmonisatie en uniformering wordt voorgesteld
om de in de artikelen 9, 13, 15 en 23 van de Mededingingswet opgenomen eigenstandige
voorbereidingsprocedures te vervangen door de u.o.v. Hetzelfde geldt voor
artikel 12 zoals dat komt te luiden ingevolge het wetsvoorstel tot wijziging
van de Mededingingswet inzake toekenning van de bevoegdheid een EG-vrijstelling
in te trekken (Kamerstukken II 2001/02, 28 485, nrs. 1–2). In de
genoemde artikelen is immers al voorzien in een hoorplicht van belanghebbenden
ten aanzien van de ontwerpbesluiten. Het toekennen van een openbaar karakter
aan deze procedure door middel van terinzagelegging voor een ieder stuit in
deze gevallen verder niet op bezwaren. De toepasselijkheid van de u.o.v. heeft
tot gevolg dat de bezwaarschriftprocedure van de Awb voortaan buiten toepassing
zal blijven (zie het nieuwe artikel 7:1, eerste lid, onderdeel d, Awb). Dit
geldt uiteraard ook voor de besluiten ten aanzien waarvan in de artikelen
18 en 22 van de Mededingingswet wordt voorgesteld om de huidige 3.4-Awb-procedure
te vervangen door de u.o.v. In de genoemde artikelen is voorts de bepaling
inzake de uitgestelde inwerkingtreding aangepast in verband met het in de
Wet u.o.v. opgenomen nieuwe vierde lid van artikel 6:8 Awb. Verzekerd moet
immers worden dat het besluit niet eerder in werking treedt dan na het verstrijken
van de beroepstermijn. Ingevolge het nieuwe artikel 6:8, vierde lid, vangt
die termijn aan met ingang van de dag na die waarop het besluit ter inzage
is gelegd.A1.B1. C1.D1.E1: 1.2: 16 (zie onderdeel F).3: 6, 21, 22, 24.F16.G1, 16. De in het huidige tweede lid van artikel 22 opgenomen termijn van
uiterlijk vier maanden voor het verstrijken van de werkingsduur van de ontheffing,
voor welke termijn een verlengingsaanvraag moet worden gedaan, correspondeert
met de beslistermijn van vier maanden in het huidige vierde lid van artikel
22 (vgl. Kamerstukken II 1995/96, 24 707, nr. 3, blz. 69).
Teneinde zoveel mogelijk aan te sluiten bij de u.o.v., wordt voorgesteld de
beslistermijn van vier maanden te vervangen door een termijn van zes maanden.
Dit betekent dat de corresponderende termijn in het tweede lid dienovereenkomstig
moet worden aangepast. De verlengingsmogelijkheid van artikel 3:18, tweede
lid, Awb moet daarbij echter uitdrukkelijk worden uitgesloten, omdat anders
de in het tweede lid van artikel 22 bedoelde aanvraagtermijn zinledig zou
worden.H1.IDit betreft de aanpassing van een verwijzing. Hetgeen in het huidige artikel
3:13, derde lid, Awb is geregeld, is in de u.o.v. geregeld in artikel 3:16.Artikel 2 MijnbouwwetA1: 1.2: 3, 9.B16.C3. Artikel 3 TelecommunicatiewetA t/m C22.D1: 1.2: Onderdeel a van het derde lid kan vervallen omdat de daarin genoemde
elementen (terinzagelegging, aanvulling van de ter inzage gelegde stukken
en toepassing van artikel 10 Wob) reeds deel uitmaken van de u.o.v. (zie art.
3:11, eerste en tweede lid, en 3:14, eerste lid, Awb) en ingevolge de van
toepassingverklaring van de u.o.v. in het eerste lid dus rechtstreeks van
toepassing zijn, hetgeen bij toepassing van de huidige afdeling 3.5.6 niet
het geval was. Onderdeel b vervalt in verband met standaardaanpassing 14.
De buitentoepassingverklaring van artikel 3:30, tweede lid, Awb in onderdeel
c vervalt in verband met standaardaanpassing nr. 20.In plaats van de huidige bijzonderheden verklaart het nieuw voorgestelde
derde lid dat de beslistermijn van artikel 3:18 Awb buiten toepassing. Dit
is alleen van belang voor die gevallen waarin sprake is van een besluit op
aanvraag. Hierdoor wordt mede bewerkstelligd dat de in artikel 6b.2 genoemde
beslistermijnen in verband met het betrekken van de Commissie van de Europese
Gemeenschappen ongewijzigd kunnen blijven.HOOFDSTUK 4. MINISTERIE VAN FINANCIËNArtikel 1 Wet op de Accountants-Administratieconsulenten1.Artikel 2 Wet op de Registeraccountants1.HOOFDSTUK 5. MINISTERIE VAN JUSTITIEArtikel 1 Algemene wet bestuursrechtAZie voor een toelichting op het nieuw in te voegen tweede lid in artikel
3:10 het slot van de toelichting op standaardaanpassing 3 in deel II van deze
memorie. De zinsnede «Tenzij bij wettelijk voorschrift of bij besluit
van het bestuursorgaan anders is bepaald» geeft aan de bijzondere wetgever
of het bestuursorgaan de vrijheid om uitdrukkelijk te bepalen dat bepaalde
besluiten die strekken tot afwijzing van een aanvraag tot intrekking of wijziging
toch worden voorbereid met toepassing van de u.o.v.BZie voor een toelichting op de wijziging van artikel 6:13 Awb deel I,
paragraaf 3, van deze memorie. CDeze wijzigingen vloeien rechtstreeks voort uit de in dit wetsvoorstel
voorgestelde vernummeringen en wijzigingen in de opzet van diverse artikelen
in de Landinrichtingswet.Artikel 2 onteigeningswetAanhefDe voorgestelde aanpassingen in de onteigeningswet gaan uit van de tekst
zoals die komt te luiden indien het thans bij de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstel
28 995 wordt aanvaard en tot wet wordt verheven. Mocht in de loop van
het wetgevingsproces blijken dat er kans is dat het onderhavige wetsvoorstel
eerder wet wordt dan wetsvoorstel 28 995, dan zullen bij nota van wijziging
de in dat verband noodzakelijke wijzigingen worden aangebracht.ADe hoofdstukken I en II van titel I van de onteigeningswet (art. 5 t/m
16) bevatten procedurele bepalingen over de totstandbrenging van een wetsvoorstel
tot verklaring van algemeen nut. Zowel voor de fase die aan een dergelijke
verklaring vooraf gaat (hoofdstuk I) als voor de zgn. eindaanwijzing van de
te onteigenen goederen (hoofdstuk II) gelden openbare voorbereidingsprocedures.
In het eerste geval betreft het een eigenstandige procedure. In het tweede
geval is toepassing van de huidige afdeling 3.4 Awb voorgeschreven, echter
met tal van specifieke uitzonderingen en aanvullingen.De procedure van een zgn. nutswet wordt al enkele decennia niet meer toegepast
en is inmiddels als obsoleet te beschouwen. In het op 9 oktober 2000
aan de Tweede Kamer toegezonden kabinetsstandpunt over het rapport van de
MDW-werkgroep Onteigeningswet (Kamerstukken II 2000/01, 24 036, nr. 174)
is, als onderdeel van een algehele herziening van de onteigeningswet, aangekondigd
dat deze procedure daarom uit de onteigeningswet zal worden geschrapt. Uit
doelmatigheidsoverwegingen wordt thans voorgesteld om reeds via de onderhavige
aanpassingswet de desbetreffende hoofdstukken te laten vervallen. Aanpassing
van beide hoofdstukken aan de u.o.v. zou immers een omvangrijke en complexe
wijziging vereisen, die echter geen redelijk doel dient, omdat de procedures
geen praktische betekenis meer hebben.B t/m HIn de artikelen 23, 25, 39, 42, 42a, 54a en 54g worden de verwijzingen
naar de procedure uit de hoofdstukken I en II van titel I geschrapt, omdat
deze hoofdstukken komen te vervallen (zie onderdeel A).Onderdeel 4 van artikel 25 kan niet volledig vervallen, want dit onderdeel
behoudt betekenis voor die gevallen waarin de Algemene wet bestuursrecht in
combinatie met de bepalingen uit de titels II e.v. van de onteigeningswet
terinzagelegging van plannen, kaarten en grondtekeningen op de secretarieën
der gemeenten voorschrijft.IIn artikel 63 blijft gehandhaafd de in het tweede lid opgenomen specificatie
van ter inzage te leggen stukken (kaarten, grondtekeningen, lijst van te onteigenen
onroerende zaken e.d.). Het betreft hier namelijk niet slechts een opsomming
van reeds aanwezige stukken (waarvan uit artikel 3:11, eerste lid, Awb volgt
dat zij ter inzage moeten worden gelegd), maar de bepaling roept
tevens een verplichting in het leven om deze stukken te vervaardigen.Eveneens is de procedure uit het vierde lid gehandhaafd, waarin na afloop
van de u.o.v., maar voordat de definitieve beslissing wordt genomen, belanghebbenden
(nogmaals) in de gelegenheid worden gesteld om zich te doen horen. Het belang
van het grondwettelijk beschermde eigendomsrecht rechtvaardigt dat uit zorgvuldigheidsoverwegingen
aan het eind van de procedure nog een hoorplicht voor de betrokken minister
bestaat.De specifieke wijzigingen in onderdeel C kunnen als volgt worden toegelicht.1: 1.3: Het huidige derde lid bepaalt dat de minister in de openbare kennisgeving
tevens de aard en de strekking van de feitelijke werken of werkzaamheden moet
vermelden. Dit voorschrift kan uit de onteigeningswet worden geschrapt, omdat
dit reeds besloten ligt in artikel 3:12, eerste lid, Awb. In plaats daarvan
wordt een bepaling over het naar voren brengen van mondelinge zienswijzen
opgenomen. Voor schriftelijke zienswijzen geldt de regel van artikel 3:15,
eerste lid, dat deze aan de Kroon dienen te worden geadresseerd. Voor mondelinge
zienswijzen moet echter uitdrukkelijk worden geregeld dat deze bij de eerst
verantwoordelijke minister kunnen worden ingebracht.4a: Schrapping van de term «of vanwege» vloeit nog voort uit
de aanpassingen in verband met de bepalingen over mandaat uit de derde tranche
van de Awb (zie Kamerstukken II 1996/97, 25 280, nr. 3, blz. 58).
Deze aanpassing is indertijd over het hoofd gezien. Hiermee wordt deze bepaling
tevens gesynchroniseerd met artikel 87, vierde lid, dat dezelfde voorziening
biedt.4b: Artikel 2:1 Awb bepaalt reeds dat een ieder zich in het verkeer met
bestuursorganen kan laten vertegenwoordigen door een gemachtigde. Het is derhalve
niet nodig om uitdrukkelijk te bepalen dat men in persoon of bij gemachtigde
kan optreden (zie ook de memorie van toelichting bij de Aanpassingswet eerste
tranche Awb: Kamerstukken II 1990/91, 22 061, nr. 3, blz. 14–15).
Ook hiermee vindt een synchronisering plaats met artikel 87, vierde lid.J1: Via deze wijziging wordt een rechtstreeks verband gelegd met de toepasselijkheid
van de u.o.v. De beslistermijn van zes maanden na afloop van de inspraaktermijn
blijft gehandhaafd. Hoewel aan een onteigeningsbesluit als regel een verzoek
van een onteigenende partij ten grondslag ligt, brengt het karakter van onteigeningsbesluiten
met zich dat zij voor de toepassing van de u.o.v. eerder beschouwd moeten
worden als ambtshalve besluiten, hetgeen betekent dat het aan de bijzondere
wetgever wordt overgelaten om te voorzien in een beslistermijn.2: 26. Overeenkomstig de Awb-terminologie is voor de toezending aan de
geadresseerden de term «bekendmaking» gehanteerd.3: 4, 22. Overeenkomstig de Awb-terminologie is voor de plaatsing in de
Staatscourant de term «mededeling» gehanteerd. Verder betreffen
de wijzigingen in het derde lid wetssystematische en terminologische aanpassingen
aan de u.o.v.KArtikel 64b behoeft enkele aanpassingen in verband met het vervallen van
bepalingen uit de hoofdstukken I en II van titel I, waarnaar in dit artikel
wordt verwezen. De inhoud van overeenkomstige toepassing verklaarde artikel
9 wordt om die reden thans uitgeschreven in een tweede en derde lid. LDeze wijzigingen houden rechtstreeks verband met de elders in dit wetsvoorstel
aangebrachte wijzigingen in de artikelen van de Luchtvaartwet waarnaar in
artikel 72a onteigeningswet wordt verwezen.MIn verband met de schrapping van de hoofdstukken over de totstandbrenging
van een zgn. nutswet (zie onderdeel A) is artikel 72c, eerste lid, aangepast.
De verwijzing naar de afwezigheid van een nutswet is geschrapt. In plaats
daarvan is, aansluitend bij de elders in de onteigeningswet gevolgde systematiek
(zie bijv. art. 97 en 141) in het eerste lid tot uitdrukking gebracht ten
name van welke lichamen de in dat artikel bedoelde onteigening kan plaatsvinden.
Hiermee is derhalve inhoud van het tweede lid van 72c overgeheveld naar het
eerste lid. Identieke wijzigingen zijn aangebracht in de artikelen 77 en 122.N1: In verband met de schrapping van de hoofdstukken over de totstandbrenging
van een zgn. nutswet (zie onderdeel A) is de aanhef van artikel 77, eerste
lid, aangepast. De verwijzing naar de afwezigheid van een nutswet is geschrapt.
In plaats daarvan is, aansluitend bij de elders in de onteigeningswet gevolgde
systematiek (zie bijv. art. 97 en 141) in het eerste lid tot uitdrukking gebracht
ten name van welke lichamen de in dat artikel bedoelde onteigening kan plaatsvinden.
Hiermee is derhalve inhoud van artikel 78 overgeheveld naar artikel 77. Identieke
wijzigingen zijn aangebracht in de artikelen 72c en 122.2: 1.3: Gehandhaafd is de voorziening dat het gemeentebestuur feitelijk uitvoering
geeft aan de voorbereidingsprocedure, hoewel het een besluit betreft dat door
gedeputeerde staten wordt genomen.4: 25. Uitdrukkelijk is voorgeschreven dat ook het verslag moet worden
toegezonden. Op die wijze komen ook de mondelinge zienswijzen ter kennis van
gedeputeerde staten.OArtikel 78 kan vervallen, omdat de inhoud daarvan is overgeheveld naar
de aanhef van artikel 77, eerste lid (zie toelichting bij onderdeel F.1).PDeze aanpassing brengt de terminologie in overeenstemming met die van
artikel 84, derde lid.Q1: 1. Dat tevens de aard en de strekking van de feitelijke werken of werkzaamheden
moeten worden vermeld ligt reeds besloten artikel 3:12, eerste lid, Awb. In
de huidige tekst van tekst van artikel 80 staat dat het gemeentebestuur feitelijk
uitvoering geeft aan de voorbereidingsprocedure, terwijl het besluit door
de gemeenteraad wordt genomen. In het wetsvoorstel Wet dualisering gemeentelijke
medebewindsbevoegdheden (28 995) is vastgelegd dat het daarom ook de
gemeenteraad is die is belast met de uitvoering van de voorbereidingsprocedure.
In de systematiek van de u.o.v. hoeft dit niet uitdrukkelijk te worden bepaald,
aangezien uit de formulering «het bestuursorgaan» in de
artikelen 3:11 e.v. reeds volgt dat het bestuursorgaan dat het besluit neemt,
toepassing moet geven aan de u.o.v.2: In artikel 80 blijft gehandhaafd de in het tweede lid opgenomen specificatie
van ter inzage te leggen stukken (kaarten, grondtekeningen, lijst van te onteigenen
onroerende zaken e.d.). Het betreft hier namelijk niet slechts een opsomming
van reeds aanwezige stukken (waarvan uit artikel 3:11, eerste lid, Awb volgt
dat zij ter inzage moeten worden gelegd), maar de bepaling roept tevens een
verplichting in het leven om deze stukken te vervaardigen. 3: 25. Uitdrukkelijk
is voorgeschreven dat ook het verslag moet worden toegezonden. Op die wijze
komen ook de mondelinge zienswijzen ter kennis van de regering.RArtikel 82 behoeft aanpassing in verband met het vervallen artikel 9,
waarnaar in dit artikel wordt verwezen. De inhoud van het van overeenkomstige
toepassing verklaarde artikel 9 is overgeheveld naar artikel 64b, tweede en
derde lid, zodat nu naar die bepalingen kan worden verwezen.S1: Via deze wijziging wordt een directer verband gelegd met de terinzagelegging
van het definitieve besluit ingevolge de u.o.v.2: Dat de aard en de strekking van de feitelijke werken of werkzaamheden
moeten worden vermeld ligt reeds besloten artikel 3:12, eerste lid, Awb. Ook
hier is verder een direct verband gelegd met de desbetreffende bepalingen
in de Awb. De aanpassingen zijn hiermee derhalve van wetssystematische en
terminologische aard.3: De bedenkingenprocedure bij de Kroon is nagenoeg ongewijzigd gehandhaafd.
Dit betreft immers geen voorbereidingsprocedure, aangezien het besluit reeds
is genomen. Wel is de bedenkingentermijn van vier weken vervangen door een
termijn van zes weken. Aldus wordt aansluiting gezocht bij de termijn die
algemeen geldt voor bezwaar, administratief beroep, beroep bij de administratieve
rechter en – ingevolge de u.o.v. – ook voor het inbrengen van
zienswijzen. Hiermee wordt recht gedaan aan het in de MvT u.o.v. (blz. 11)
neergelegde uitgangspunt van een vaste termijn van zes weken voor het ageren
tegen een (ontwerp)overheidsbesluit, ongeacht of sprake is van een voorbereidings-,
bezwaarschrift-, of beroepsprocedure. Het ligt in de rede dat hier ook in
de (zeldzame) «bedenkingenprocedures» bij wordt aangesloten. De
zeswekentermijn werkt ook door in artikel 85, eerste lid.T1: Deze wijziging van terminologische aard vloeit voort uit de wijziging
van artikel 84, tweede lid. 2: Overeenkomstig de Awb-aanpassingswetgeving
worden termijnen korter dan drie maanden uitgedrukt in weken.UDeze wijzigingen strekken tot louter terminologische modernisering.V1: De vervanging van de verwijzing naar artikel 78 door een verwijzing
naar artikel 77, eerste lid, vloeit voort uit de schrapping van artikel 78,
waarvan de inhoud is overgebracht naar artikel 77, eerste lid. De vierde volzin van artikel 87 komt te vervallen, omdat de inhoud daarvan in
de nieuwe systematiek van artikel 87 is geregeld in het tweede lid van artikel
87.2: De eigenstandige voorbereidingsprocedure in artikel 87 wordt vervangen
door de u.o.v. Hiertoe wordt in het tweede lid van artikel 87 de u.o.v. van
toepassing verklaard. Tekstueel is zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij
de vergelijkbare opzet van artikel 63 in titel II, waarin ook de u.o.v. van
toepassing is verklaard op een koninklijk besluit tot onteigening.3: 11. Overeenkomstig de huidige regeling houdt toepassing van de u.o.v.
in dat schriftelijke zienswijzen worden geadresseerd aan de Kroon en mondelinge
zienswijzen aan de betrokken minister. Dit laatste moet uitdrukkelijk worden
bepaald.4: Evenals in artikel 63 is ook hier de procedure uit het vierde lid gehandhaafd,
waarin na afloop van de u.o.v., maar voordat de definitieve beslissing wordt
genomen, belanghebbenden (nogmaals) in de gelegenheid worden gesteld om zich
te doen horen. Het belang van het grondwettelijk beschermde eigendomsrecht
rechtvaardigt ook hier dat uit zorgvuldigheidsoverwegingen aan het eind van
de procedure nog een hoorplicht voor de betrokken minister bestaat. Tekstueel
wordt deze bepaling in lijn gebracht met het vergelijkbare artikel 63, vierde
lid, zoals te wijzigingen ingevolge dit wetsvoorstel.5a: Deze wijzigingen corresponderen met de wijzigingen die worden aangebracht
in artikel 64a, eerste lid. De beslistermijn van (bekendmaking) negen maanden
na afloop van de inspraaktermijn blijft gehandhaafd.5b: Zie de toelichting bij dezelfde wijzigingen die zijn aangebracht in
artikel 64a, tweede lid.6: Zie de toelichting bij dezelfde wijzigingen die zijn aangebracht in
artikel 64a, derde lid. Gehandhaafd is de toebedeling van de in deze bepaling
geregelde publicatieverplichting aan de burgemeester.WDeze wijziging hangt samen met de toepasselijkheid van de u.o.v. In artikel
88, derde lid, wordt gedoeld op de terinzagelegging van het raadbesluit of
koninklijk besluit. Dit is geregeld in artikel 3:44, eerste lid, Awb.X1: De terminologie wordt aangepast aan de wijziging van artikel 86, derde
lid. Tevens wordt de foutieve verwijzing naar het tweede lid vervangen door
een juiste verwijzing naar het derde lid van artikel 86. 2: De terminologie
wordt aangepast aan de wijziging van artikel 87, zevende lid. Tevens wordt
een verbetering van wetgevingstechnische aard aangebracht.YDeze wijzigingen houden verband met de aan de u.o.v. aangepaste terminologie,
waarin wordt gesproken over «terinzagelegging».AAIn verband met de schrapping van de hoofdstukken over de totstandbrenging
van een zgn. nutswet (zie onderdeel A) is artikel 122, eerste lid, aangepast.
De verwijzing naar de afwezigheid van een nutswet is geschrapt. In plaats
daarvan is, aansluitend bij de elders in de onteigeningswet gevolgde systematiek
(zie bijv. art. 97 en 141) in het eerste lid tot uitdrukking gebracht ten
name van welke lichamen de in dat artikel bedoelde onteigening
kan plaatsvinden. Hiermee is derhalve inhoud van het tweede lid van artikel
122 overgeheveld naar het eerste lid. Identieke wijzigingen zijn aangebracht
in de artikelen 72c en 77.BBDoor de nieuwe formulering van artikel 123 wordt, overeenkomstig de huidige
situatie, bewerkstelligd dat de u.o.v. wordt toegepast door gedeputeerde staten
die het landinrichtingsplan hebben vastgesteld.CCDe verwijzing naar de bepaling in de u.o.v. waarin het verslag van mondelinge
zienswijzen is geregeld, wordt hierbij aangepast.DDVoor onteigening in het belang van de natuurbescherming is in titel VIII
van de onteigeningswet voorzien in een afzonderlijke procedure voor de totstandbrenging
van een wetsvoorstel tot verklaring van algemeen nut. Hiervoor geldt hetzelfde
als voor het in de hoofdstukken I en II van titel I van de onteigeningswet
geregelde wetsvoorstel tot verklaring van algemeen nut. Vooruitlopend op het
wetsvoorstel tot herziening van de onteigeningswet ter uitwerking van het
kabinetsstandpunt over het rapport van de MDW-werkgroep Onteigeningswet, wordt
uit doelmatigheidsoverwegingen voorgesteld titel VIII reeds te laten vervallen.
Ook de aanpassing van deze titel aan de u.o.v. zou immers een omvangrijke
en complexe wijziging vereisten, die geen redelijk doel dient. Verwezen zij
verder naar de toelichting bij onderdeel A.Artikel 3 Wet bescherming persoonsgegevensA1: 1.2: 16.B1. Artikel 4 Wet commissies standaardregelingen1: 1.2: De verwijzing naar de bepaling in de u.o.v. waarin het verslag van
mondelinge zienswijzen is geregeld, wordt hierbij aangepast.HOOFDSTUK 6. MINISTERIE VAN LANDBOUW, NATUUR EN VOEDSELKWALITEIT Artikel 1 Flora- en faunawetA1: 1.2: 8, 26, 27.3: 9. B26, 27. Er zij op gewezen dat deze wijzigingen ook doorwerken voor de
bekendmaking en mededeling van spoedeisende besluiten in de zin van artikel
24, eerste lid Flora- en Faunawet, in verband met de verwijzing naar artikel
23 in artikel 24, derde lid.C1, 9.Artikel 2 LandinrichtingswetAanhefDe voorgestelde aanpassingen in de Landinrichtingswet gaan uit van de
tekst zoals die komt te luiden indien de thans bij de Eerste onderscheidenlijk
Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstellen 28 967 en 28 995 worden
aanvaard en tot wet worden verheven. Mocht in de loop van het wetgevingsproces
blijken dat er kans is dat het onderhavige wetsvoorstel eerder wet wordt dan
(een van) beide andere wetsvoorstellen, dan zullen bij nota van wijziging
de in dat verband noodzakelijke wijzigingen worden aangebracht.ADe wijziging van de verwijzing naar artikel 42 in artikel 2, eerste lid,
vloeit voort uit het feit dat de inhoud van artikel 42 wordt overgebracht
naar artikel 41, eerste lid (zie hierna).Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om in het derde lid van artikel
2 vast te leggen dat de Raad van State over een koninklijk besluit in de zin
van die bepaling wordt gehoord in plaats van de niet meer bestaande Afdeling
voor de geschillen van bestuur.BDe wijziging van de verwijzing naar de artikelen 80, 85, zesde lid, 107
en 115 in artikel 3, tweede lid, houdt verband met de gewijzigde opzet van
die bepalingen (zie hierna).C en DAlvorens een landinrichtingsprogramma wordt vastgesteld door provinciale
staten, wordt een ontwerp vastgesteld door de centrale commissie. Aan dat
ontwerp gaat een door de landinrichtingscommissie op te stellen voorontwerp
vooraf, waarover ingevolge artikel 38 een inspraakprocedure plaatsvindt. In
de systematiek van de u.o.v. moet het voorontwerp worden gezien als het ontwerp
van het door de centrale commissie vast te stellen ontwerp. Dit is in het
nieuwe eerste lid van artikel 37 uitdrukkelijk vastgelegd. Met het oog daarop
kan artikel 38, dat de inspraakprocedure nader vorm geeft, in zijn geheel
vervallen, omdat daarvoor de u.o.v. in de plaats treedt. Hiervoor kan meer
in het bijzonder nog het volgende worden opgemerkt.– Nieuw artikel 37, eerste lid, en schrapping artikel 38, eerste
lid: 1.Het ontwerp-landinrichtingsprogramma wordt vastgesteld door de centrale
commissie (zie artikel 40, eerste lid), maar voorbereid (d.m.v. het opstellen
van een voorontwerp) door de landinrichtingscommissie. Laatstgenoemde commissie
geeft derhalve toepassing aan de u.o.v. Omdat het ontwerp-landinrichtingsprogramma
geen besluit is, is de u.o.v. van overeenkomstige
toepassing verklaard. – Schrapping artikel 38, tweede lid: in artikel 3:12 Awb is voorzien
in een regeling voor de terinzagelegging. Voor de provinciale ontwerpbesluiten
is de publicatie in de Staatscourant niet langer voorgeschreven. Alhoewel
het hier niet gaat om provinciale besluiten is, in verband het uitgangspunt
van de u.o.v. om een sobere regeling tot stand te brengen en naar analogie
met de provinciale besluiten, gekozen voor schrapping van dit artikellid.– Schrapping artikel 38, derde en vierde lid: 14.– Schrapping artikel 38, vijfde lid: 12. De artikelen 3:15 en 3:16
Awb voorzien in een genoegzame regeling voor de wijze waarop zienswijzen kunnen
worden ingebracht. Om die reden is de gedachtewisseling tussen de inbrengers
van de zienswijzen en de landinrichtingscommissie is geschrapt. Het voorschrift
dat van deze gedachtewisseling verslag wordt opgemaakt kan eveneens vervallen
evenals het vierde lid dat bepaalt binnen welke termijn dit verslag moet zijn
afgesloten en welke elementen dit verslag moet bevatten.– Op basis van het uitgangspunt van de u.o.v. dat ook de voorschriften
vervallen die gedetailleerder van aard zijn dan de bepalingen uit de u.o.v.
is de bepaling met de bevoegdheid aan de centrale commissie om nadere voorschriften
te geven over de mogelijkheid tot inspraak geschrapt.EHet tweede lid wordt geschrapt. Hierin is bepaald dat de centrale commissie
openbare kennis geeft van de grenzen van het in te richten gebied die in het
landinrichtingsprogramma zijn bepaald. In het kader van de aanpassing aan
de u.o.v., en de daarmee verband houdende vereenvoudiging en versobering,
kan deze bepaling vervallen. De grenzen als bedoeld in artikel 35, eerste
lid, onder a, zijn tevens opgenomen in het ontwerp dat op grond van artikel
41, tweede lid, ter inzage wordt gelegd.F en G1, 6. 7, 25.Door de vantoepassingverklaring van de u.o.v. is een andere ordening van
de artikelen noodzakelijk. De inhoud van artikel 42, eerste lid, is overgeheveld
naar artikel 41, eerste lid. In de voorgestelde wettekst is reeds rekening
gehouden met de in artikel XXVII, onderdeel G van het wetsvoorstel Wet dualisering
provinciale medebewindsbevoegdheden voorgestelde wijzigingen, op grond waarvan
niet meer provinciale staten, maar gedeputeerde staten het landinrichtingsprogramma
vaststellen. In verband daarmee kan artikel 41, vierde lid, vervallen (vgl.
artikel XXVII, onderdeel F, van genoemd wetsvoorstel).– Schrapping artikel 41, tweede lid: in artikel 3:12 Awb is een
regeling getroffen voor de kennisgeving van het ontwerpbesluit. De bepaling
van artikel 41, tweede lid, kan daarom vervallen.– Schrapping artikel 41, derde lid: 10, 14.– Schrapping artikel 42, tweede lid: door de vantoepassingverklaring
van de u.o.v. is een dergelijke bepaling niet meer nodig. 9.HIn artikel 3:3 Awb is een regeling opgenomen voor de mededeling aan degenen
die bij de voorbereiding ervan hun zienswijze naar voren hebben gebracht.
De bepaling in artikel 44 is hiermee overbodig geworden. IDeze wijzigingen betreffen redactionele aanpassingen in verband met de
elders aangebrachte wijzigingen.J27. De gehele bepaling kan vervallen, aangezien aldus wordt aangesloten
bij het algemene bekendmakingsregime van afdeling 3.6 Awb.K1.In artikel 53 wordt de u.o.v. van toepassing verklaard op de vaststelling
van de lijst waarin eigenaren en pachters worden geregistreerd. In verband
hiermee kunnen enkele procedurele bepalingen uit het artikel vervallen omdat
daarin reeds wordt voorzien door afdeling 3.4 Awb.LDeze wijziging houdt verband met de schrapping van artikel 40, tweede
lid. Door nu rechtstreeks te verwijzen naar artikel 35, eerste lid, onderdeel
a, wordt een dubbele verwijzing voorkomen (artikel 40, tweede lid, wijst op
zijn beurt immers weer door naar artikel 35, eerste lid, onderdeel a)) en
blijft uiteraard de bedoeling van de verwijzing – aanduiden welke begrenzing
het betreft, gehandhaafd.MArtikel 55, tweede lid, bevat een verwijzing naar artikel 40, tweede lid,
dat komt te vervallen. Gekozen is voor schrapping van de uitdrukkelijke verplichting
voor de landinrichtingscommissie om mededeling te doen van de in artikel 40,
tweede lid, bedoelde begrenzing van het in te richten gebied, aangezien deze
mededeling reeds wordt gedaan in het kader van de voorbereiding van het landinrichtingsprogramma
(zie artikel 41, tweede lid).N en OAlvorens een landinrichtingsplan wordt vastgesteld door provinciale staten,
wordt een ontwerp vastgesteld door de centrale commissie. Aan dat ontwerp
gaat een door de landinrichtingscommissie op te stellen voorontwerp vooraf,
waarover ingevolge artikel 77 een inspraakprocedure plaatsvindt. In de systematiek
van de u.o.v. moet het voorontwerp worden gezien als het ontwerp van het door
de centrale commissie vast te stellen ontwerp. Dit is in het nieuwe eerste
lid van artikel 76 uitdrukkelijk vastgelegd. Met het oog daarop kan artikel
77, dat de inspraakprocedure nader vorm geeft, in zijn geheel vervallen, omdat
daarvoor de u.o.v. in de plaats treedt. Hiervoor kan meer in het bijzonder
nog het volgende worden opgemerkt.– Nieuw artikel 76, eerste lid, en schrapping artikel 77, eerste
lid: 1.Het ontwerp-landinrichtingsplan wordt vastgesteld door de centrale commissie
(zie artikel 79, eerste lid), maar voorbereid (d.m.v. het opstellen van een
voorontwerp) door de landinrichtingscommissie. Laatstgenoemde commissie geeft
derhalve toepassing aan de u.o.v. Omdat het ontwerp-landinrichtingsplan geen
besluit is, is de u.o.v. vanovereenkomstige toepassing
verklaard.– Schrapping artikel 77, tweede lid: in artikel 3:12 Awb is voorzien
in een regeling voor de terinzagelegging. Voor de provinciale ontwerpbesluiten
is de publicatie in de Staatscourant niet langer voorgeschreven.
Alhoewel het hier niet gaat om provinciale besluiten is, in verband met het
uitgangspunt van de u.o.v. om een sobere regeling tot stand te brengen en
naar analogie met de provinciale besluiten, gekozen voor schrapping van dit
artikellid.– Schrapping artikel 77, derde en vierde lid: 14.– Schrapping artikel 77, vijfde lid: 12. De artikelen 3:15 en 3:16
Awb voorzien in een genoegzame regeling voor de wijze waarop zienswijzen kunnen
worden ingebracht. Om die reden is de gedachtewisseling tussen de inbrengers
van de zienswijzen en de landinrichtingscommissie geschrapt. Het voorschrift
dat van deze gedachtewisseling verslag wordt opgemaakt kan eveneens vervallen
evenals het vierde lid dat bepaalt binnen welke termijn dit verslag moet zijn
afgesloten en welke elementen dit verslag moet bevatten.– Op basis van het uitgangspunt van de u.o.v. dat ook de voorschriften
vervallen die gedetailleerder van aard zijn dan de bepalingen uit de u.o.v.
is de bepaling met de bevoegdheid aan de centrale commissie om nadere voorschriften
te geven over de mogelijkheid tot inspraak geschrapt.P en Q1, 6, 7, 25.Door de vantoepassingverklaring van de u.o.v. is een andere ordening van
de artikelen noodzakelijk. De inhoud van artikel 81, eerste lid, is overgeheveld
naar artikel 80, eerste lid.– Schrapping artikel 80, tweede lid: in artikel 3:12 Awb is een
regeling getroffen voor de kennisgeving van het ontwerpbesluit. De bepaling
van artikel 41, tweede lid, kan daarom vervallen.– Schrapping artikel 80, derde lid: 10, 14.– Schrapping artikel 81, tweede lid: door de vantoepassingverklaring
van de u.o.v. is een dergelijke bepaling niet meer nodig. 9.RIn artikel 3:43 Awb is een regeling opgenomen voor de mededeling aan degenen
die bij de voorbereiding ervan hun zienswijze naar voren hebben gebracht.
Artikel 83, eerste en tweede lid, kan daarom vervallen.S3.T– Aanpassing derde lid: 1, 6, 9, 10, 12, 14, 25.– Schrapping vierde lid: artikel 80, tweede lid, is vervallen, de
verwijzing in het vierde lid kan daarmee tevens vervallen.– De inhoud van het vijfde lid is opgenomen in het derde lid.– Schrapping zesde lid: door de vantoepassingverklaring van de u.o.v.
is dit artikellid overbodig geworden.– Schrapping zevende lid: De mededeling van het besluit aan degenen
die zienswijzen naar voren hebben gebracht, is reeds voorgeschreven in artikel
3:44, eerste lid, onder b. Ingevolge artikel 3:46 e.v. Awb moet het besluit
worden gemotiveerd.UArtikel 88 behoeft aanpassing in verband met verwijzingen naar de artikelen
80 en 81. Geschrapt is het expliciet van overeenkomstige toepassing van artikel
79, aangezien dit reeds volgt uit artikel 86. Ook de verplichting tot
kennisgeving door de centrale commissie van de in artikel 74, eerste lid,
onder a, bedoelde grenzen, zoals deze in het ontwerp van het landinrichtingsplan
zijn opgenomen, is vervallen. Dit wordt nu een taak van de landinrichtingscommissie
op grond van artikel 76, eerste lid (nieuw).V en WAlvorens een aanpassingsplan wordt vastgesteld door provinciale staten,
wordt een ontwerp vastgesteld door de centrale commissie. Aan dat ontwerp
gaat een door de landinrichtingscommissie op te stellen voorontwerp vooraf,
waarover ingevolge artikel 104 een inspraakprocedure plaatsvindt. In de systematiek
van de u.o.v. moet het voorontwerp worden gezien als het ontwerp van het door
de centrale commissie vast te stellen ontwerp. Dit is in het nieuwe eerste
lid van artikel 103 uitdrukkelijk vastgelegd. Met het oog daarop kan artikel
104 dat de inspraakprocedure nader vorm geeft, in zijn geheel vervallen, omdat
daarvoor de u.o.v. in de plaats treedt. Hiervoor kan meer in het bijzonder
nog het volgende worden opgemerkt.– Nieuw artikel 103, eerste lid, en schrapping artikel 104, eerste
lid: 1.Het ontwerp-aanpassingsplan wordt vastgesteld door de centrale commissie
(zie artikel 106, eerste lid), maar voorbereid (d.m.v. het opstellen van een
voorontwerp) door de landinrichtingscommissie. Laatstgenoemde commissie geeft
derhalve toepassing aan de u.o.v. Omdat het ontwerp-aanpassingsplan geen besluit
is, is de u.o.v. van overeenkomstige toepassing
verklaard.– Schrapping artikel 104, tweede lid: in artikel 3:12 Awb is voorzien
in een regeling voor de terinzagelegging. Voor de provinciale ontwerpbesluiten
is de publicatie in de Staatscourant niet langer voorgeschreven. Alhoewel
het hier niet gaat om provinciale besluiten is, in verband met het uitgangspunt
van de u.o.v. om een sobere regeling tot stand te brengen en naar analogie
met de provinciale besluiten, gekozen voor schrapping van dit artikellid.– Schrapping artikel 104, derde en vierde lid: 14.– Schrapping artikel 104, vijfde lid: 12. De artikelen 3:15 en 3:16
Awb voorzien in een genoegzame regeling voor de wijze waarop zienswijzen kunnen
worden ingebracht. Om die reden is de gedachtewisseling tussen de inbrengers
van de zienswijzen en de landinrichtingscommissie geschrapt. Het voorschrift
dat van deze gedachtewisseling verslag wordt opgemaakt kan eveneens vervallen
evenals het vierde lid dat bepaalt binnen welke termijn dit verslag moet zijn
afgesloten en welke elementen dit verslag moet bevatten.– Op basis van het uitgangspunt van de u.o.v. dat ook de voorschriften
vervallen die gedetailleerder van aard zijn dan de bepalingen uit de u.o.v.
is de bepaling met die bevoegdheid aan de centrale commissie om nadere voorschriften
te geven over de mogelijkheid tot inspraak geschrapt.X en Y1, 6, 7, 18, 25.Door de van toepassingverklaring van de u.o.v. is een andere ordening
van de artikelen noodzakelijk. De inhoud van artikel 108, eerste lid, is overgeheveld
naar artikel 107, eerste en derde lid.– Schrapping artikel 107, tweede lid, in artikel 3:12 Awb is een
regeling getroffen voor de kennisgeving van het ontwerpbesluit. De bepaling
van artikel 107, tweede lid, kan daarom vervallen.– Schrapping artikel 107, derde lid: 10, 14.– Schrapping artikel 108, tweede lid: door de vantoepassingverklaring
van de u.o.v. is een dergelijke bepaling niet meer nodig. 9. ZDeze wijziging houdt verband met de overbrenging van de beslistermijn
uit artikel 108 naar artikel 107, derde lid.AASchrapping artikel 110, eerste en tweede lid: in artikel 3:43 Awb is een
regeling opgenomen voor de mededeling aan degenen die bij de voorbereiding
ervan hun zienswijze naar voren hebben gebracht. De bepaling is hiermee overbodig
geworden.BBDeze wijziging houdt verband met de overbrenging van de beslistermijn
uit artikel 108 naar artikel 107, derde lid.CC22.DD1, 11, 14, 21, 25.EE27. Zie voorts de toelichting bij de voorgestelde schrapping van artikel
47, eerste lid.Artikel 3 MeststoffenwetArtikel 63 van de Meststoffenwet, zoals dat is komen te luiden ingevolge
de wet van 10 december 2003 (Stb. 542) verklaart afdeling 3.4 Awb
van toepassing op de voorbereiding van diverse algemene maatregelen van bestuur
en ministeriële regelingen op grond van de Meststoffenwet. In het derde
lid is ter voorkoming van problemen vanwege niet-tijdige implementatie bepaald
dat de u.o.v. niet van toepassing is voorzover het ontwerpen van algemeen
verbindende voorschriften betreft die strekken tot uitvoering van bindende
EU-regelgeving. Daarbij was echter over het hoofd gezien dat een dergelijke
voorziening reeds is opgenomen in artikel 1:8, eerste lid, Awb. Artikel 63,
derde lid, is daarom overbodig en kan dus vervallen.De wijziging in het eerste lid van artikel 63 is van louter redactionele
aard (zie standaardaanpassing nr. 1).Artikel 4 Natuurbeschermingswet 1998A1, 9, 10, 26.B1, 8, 9, 14, 25.CDeze wijziging is noodzakelijk in verband met de wijziging van de lidnummering
in artikel 11. DDe bekendmaking en mededeling van een besluit tot aanwijzing als beschermd
natuurmonument is volledig geregeld in artikel 3:44 Awb, zodat de daarop betrekking
hebbende regeling in artikel 14 kan vervallen. Artikel 14 blijft gehandhaafd
voorzover het de bekendmaking en mededeling betreft van een besluit tot voorlopige
aanwijzing, welk besluit immers niet is voorbereid overeenkomstig de u.o.v.Artikel 5 Reconstructiewet concentratiegebiedenOp grond van de Reconstructiewet concentratiegebieden kan ter bevordering
van een goede ruimtelijke structuur van de concentratiegebieden een reconstructie
plaatsvinden. Voor elk concentratiegebied worden een of meer reconstructieplannen
vastgesteld. Gedeputeerde staten stellen het reconstructieplan in ontwerp
op; provinciale staten stellen het reconstructieplan vast. Artikel 11 schrijft
voor wat in het reconstructieplan moet worden opgenomen.Titel 6 van het hoofdstuk inzake de uitvoering voorziet in een procedure
die wordt gevolgd indien herverkaveling als een van de in artikel 11, tweede
lid, onderdeel e, bedoelde maatregelen of voorzieningen in het reconstructieplan
is opgenomen. Op grond van artikel 56 kunnen gedeputeerde staten besluiten
de gronden die behoren tot een blok waarbinnen de herverkaveling plaatsvindt
tijdelijk in gebruik te geven. De u.o.v.wordt van toepassing verklaard op
een dergelijk besluit. Voor ieder blok wordt een ruilplan en een lijst van
geldelijke regelingen vastgesteld. Het ruilplan bevat een lijst van rechthebbenden
en een plan van toedeling. In artikel 75 wordt op de voorbereiding van het
besluit tot vaststelling van een ruilplan de u.o.v. van toepassing verklaard.
Artikel 73 regelt hetgeen de lijst der geldelijke regelingen moet bevatten.
Door de wijziging van artikel 77a wordt op het besluit tot vaststelling van
een lijst van geldelijke regelingen de u.o.v. van toepassing verklaard.A1, 9, 14, 20.B18.Deze wijziging betreft een redactionele aanpassing, vanwege de wijziging
van artikel 15.CArtikel 29, derde lid, wordt in overeenstemming gebracht met de Wet op
de Ruimtelijke Ordening zoals die ingevolge dit wetsvoorstel komt te luiden.
Daarbij wordt tevens van de gelegenheid gebruik gemaakt enkele foutieve verwijzingen
naar de Wet op de Ruimtelijke Ordening te vervangen, die waren ontstaan omdat
nog geen rekening was gehouden met de wijziging van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening ingevolge de wet van 10 januari 2000, Stb. 8.DEerste lid: 1, 9.Artikel 41 bevat enkele specifieke voorzieningen voor de toepassing van
de huidige uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure ingeval van gecoördineerde
behandeling van aanvragen. Deze specifieke voorzieningen worden voor het merendeel
gehandhaafd, met dien verstande dat zij worden toegesneden op
de u.o.v. Overeenkomstig de gehanteerde beleidslijn bij de Wet u.o.v. is wel
geschrapt het voorschrift in het vierde lid dat het bevoegd gezag een aantekening
moet maken van de datum van ontvangst van de (laatste) aanvraag. Dit kan aan
de prudentie van de betrokken bestuursorganen worden overgelaten (vgl. Kamerstukken
II 1999/2000, 27 023, nr. 3, blz. 15–16).E, F en GDe artikelen 57, 75 en 77a, die qua inhoud en systematiek overeenkomen,
kunnen in het licht van doelstellingen van de u.o.v. in aanzienlijke mate
worden vereenvoudigd:– Nieuw eerste lid: 1.– Het tweede lid van artikel 57 en het derde lid van de artikelen
75 en 77a voorzien erin dat belanghebbenden bij aangetekende brief op de hoogte
worden gesteld van de terinzagelegging. Het betreft hier eigendomsrechten,
zakelijke rechten en gebruiksrechten, zoals pacht. De betreffende besluiten
zijn besluit van algemene strekking en richten zich niet tot een of meer belanghebbenden
en zijn niet aangevraagd, dus artikel 3:13, eerste lid, Awb is niet van toepassing.
Om deze redenen is de aanvullende regeling van de kennisgeving aan belanghebbenden
bij (aangetekende) brief gehandhaafd.– Schrapping artikelen 57, derde lid, 75, vierde lid, en 77a, vierde
lid: 14.– Schrapping artikelen 57, vierde lid, 75, vijfde lid, en 77a, vijfde
lid: de u.o.v. biedt voldoende mogelijkheden om in overleg te treden met de
belanghebbenden over de ingebrachte zienswijzen teneinde overeenstemming te
bereiken. Aparte bepalingen hieromtrent kunnen overeenkomstig de uitgangspunten
van de Wet u.o.v. worden geschrapt.HIn artikel 79 is vastgelegd dat de Awb-bezwaarschriftprocedure niet geldt
voor de in de artikelen 56, eerste lid, 75, eerste lid, en 77a, eerste lid,
bedoelde besluiten. Aangezien op deze besluiten de u.o.v. van toepassing wordt
en in artikel 7:1, eerste lid, eerste lid, onderdeel d, Awb reeds is geregeld
dat ten aanzien van onder de u.o.v. vallende besluiten de bezwaarschriftprocedure
niet geldt, is artikel 79 overbodig geworden, zodat het kan vervallen.Artikel 6 Wet agrarisch grondverkeerAanhef: De voorgestelde aanpassingen in artikel 3 van de Wet agrarisch
grondverkeer gaan uit van de tekst zoals die komt te luiden indien het thans
bij de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstel 28 995 wordt aanvaard en
tot wet wordt verheven. Mocht in de loop van het wetgevingsproces blijken
dat er kans is dat het onderhavige wetsvoorstel eerder wet wordt dan wetsvoorstel
28 995, dan zullen bij nota van wijziging de in dat verband noodzakelijke
wijzigingen worden aangebracht. 1: 1.2: 21. Artikel 4, tweede lid, van het
besluit van 16 oktober 1981, houdende nadere voorschriften met betrekking
tot de omschrijving en aanduiding het gebied als bedoeld in artikel 3 van
de Wet agrarisch grondverkeer bevat een bepaling over het tegen kostprijs
algemeen verkrijgbaar stellen van het i.c. aan de u.o.v. onderworpen besluit,
waarvoor het te schrappen artikel 3, zesde lid, van de Wet agrarisch grondverkeer
de rechtsgrondslag biedt. Via een afzonderlijke aanpassings-amvb zal worden
voorzien in het vervallen van deze bepaling, aangezien ook zonder die bepaling
de algemene verkrijgbaarstelling van het besluit reeds is verzekerd. Ook de
bepaling in artikel 4, eerste lid, van genoemd besluit, dat regels bevat over
de wijze van bekendmaking van het besluit van de Kroon tot goedkeuring van
het besluit van het college van burgemeester en wethouders zal
kunnen vervallen. Het huidige artikel 3, zesde lid, van de wet biedt alleen
een grondslag voor regels omtrent de bekendmaking van het besluit. Voor de
regeling van de wijze van bekendmaking van het goedkeuringsbesluit moet naar
huidig inzicht artikel 3:42 Awb voldoende worden geacht, terwijl het evenmin
in de rede ligt om burgemeester en wethouders te belasten met de bekendmaking
van een besluit van de Kroon.Artikel 7 Zaaizaad- en PlantgoedwetA1,14, 25.In het Nederlands Rassenregister worden groepen van planten ingeschreven,
waarvan is vastgesteld, dat het rassen zijn. De inschrijving van rassen geschiedt
door de Raad voor het Kwekersrecht. Deze inschrijving vindt plaats door vermelding
van de door de Raad vastgestelde karakteriserende beschrijving en benaming
van het ras. De openbare voorbereidingsprocedure voor de vaststelling van
deze benaming, zoals opgenomen in artikel 20, is vervangen door de u.o.v.
Wat de inspraaktermijn betreft, is aangesloten bij de hoofdregel van artikel
3:16 Awb, hetgeen betekent dat de termijn zes weken wordt in plaats van de
huidige acht weken. Door de vantoepassingverklaring van de u.o.v. is het derde
lid overbodig geworden. Uit het systeem van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure
vloeit voort dat het bestuursorgaan de ingebrachte zienswijzen betrekt bij
het te nemen besluit.B en CArtikel 25 regelt de bekendmaking van diverse besluiten van de Raad voor
het Kwekersrecht aan diverse belanghebbenden. Hoewel afdeling 3.6 Awb daarin
kwam te voorzien, is de aanduiding van de belanghebbenden aan wie de beslissingen
bekendgemaakt worden indertijd bij de aanpassing van de Zaaizaad- en Plantgoedwet
aan de Awb duidelijkheidshalve gehandhaafd in verband met de vele verschillende
categorieën. Bij nadere overweging kan echter worden geconstateerd dat
hierover bij de uitvoering van de bekendmakingsbepalingen van de Awb redelijkerwijs
geen misverstand behoeft te bestaan. Zo bepaalt artikel 3:41, eerste lid,
Awb dat de bekendmaking van besluiten die tot een of meer belanghebbenden
zijn gericht, geschiedt door toezending of uitreiking aan hen, onder wie begrepen
de aanvrager.De voorgestelde wijzigingen in artikel 26 zijn een sequeel van de voorgestelde
wijzigingen in artikel 25.DAan de artikelen 27, onderdeel c, en 39, onderdeel c, wordt een clausule
toegevoegd, waarin is bepaald dat de mogelijkheid om bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur nadere regels te stellen is uitgesloten indien het gaat
om het horen ingevallen waarin de u.o.v. van toepassing is. Met het stellen
van nadere regels zou het globale karakter van de u.o.v. immers weer ongedaan
kunnen worden gemaakt door middel van gedetailleerde aanvullingen en specificeringen. HOOFDSTUK 7. MINISTERIE VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPArtikel 1 Monumentenwet 1988A5, 11, 14, 24.Paragraaf 2 van hoofdstuk II van de Monumentenwet 1988 voorziet in
een procedure voor een besluit op een aanvraag om vergunning tot wijziging,
afbraak of verwijdering van een beschermd monument. In artikel 11 is de vergunningplicht
vastgelegd. Over de aanvraag voor een vergunning vindt inspraak plaats aan
de hand van een voorbereidingsprocedure die is opgenomen in artikel 12, tweede
lid. Deze voorbereidingsprocedure wordt vervangen door de u.o.v. (zie het
voorgestelde artikel 14a). In dat kader blijven de bestuursorganen bij wie
een aanvraag moet worden ingediend en door wie een beslissing op die aanvraag
moet worden genomen dezelfde als thans. Dat betekent dat alle aanvragen voor
een vergunning als bedoeld in artikel 11 worden ingediend bij burgemeester
en wethouders, tenzij het gaat om een aanvraag die betrekking heeft op een
monument dat niet is gelegen binnen het grondgebied van enige gemeente. In
dat laatste geval wordt de aanvraag ingediend bij de Minister van Onderwijs,
Cultuur en Wetenschap. Op bij burgemeester en wethouders ingediende aanvragen,
vervolgens, beslissen dezen met inachtneming van artikel 16, met uitzondering
van aanvragen betreffende een archeologisch monument en een monument dat in
gebruik is bij de Minister van Defensie en tevens een militaire bestemming
heeft (artikel 14). In die beide gevallen alsmede in twee andere gevallen
beslist de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (artikelen 13, 15
jo. 59, en 17). Die twee andere gevallen betreffen aanvragen in verband met
een monument dat niet is gelegen binnen het grondgebied van enige gemeente
(artikel 13) en aanvragen in de situatie waarin de gemeenteraad geen verordening
heeft vastgesteld die voorziet in een commissie die burgemeester en wethouders
adviseert over aanvragen voor een vergunning (artikelen 15 jo. 59). Gehandhaafd
zijn ook de voorschriften dat burgemeester en wethouders in de situatie waarin
de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap beslist, toepassing geven
aan de voorbereidingsprocedure. Daarbij wordt de thans bestaande uitzondering
eveneens gehandhaafd. Alleen indien sprake is van een aanvraag in verband
met een monument dat niet is gelegen binnen het grondgebied van enige gemeente,
geeft de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap toepassing aan de gehele
voorbereidingsprocedure.In het nieuwe artikel 12 blijft dus de tekst van het eerste lid gehandhaafd,
met dien verstande dat enkele redactionele aanpassingen van ondergeschikte
betekenis zijn aangebracht.B1, 4, 9.In het toe te voegen artikel 14a wordt de u.o.v. van toepassing verklaard
ten aanzien van alle vergunningen als bedoeld in artikel 11 van de Monumentenwet
1988. Voor een afzonderlijk artikel na artikel 14 van de Monumentenwet 1988
is gekozen om uit te laten komen dat de u.o.v. van toepassing is zowel ten
aanzien van de aanvraag, bedoeld in artikel 12 van de Monumentenwet 1988 als
ten aanzien van de aanvraag, bedoeld in artikel 13 van die wet.Het tweede en derde lid zijn ontleend aan het huidige artikel 12, tweede
lid.In het vierde lid wordt geregeld dat in die gevallen, waarin artikel 17
van de Monumentenwet 1988 van toepassing is, voorafgaand aan de terinzagelegging
van het ontwerpbesluit geen kennisgeving van dat ontwerp hoeft plaats te vinden
in de Staatscourant door burgemeester en wethouders. Het gaat hier om die
gevallen, waarin de minister beslist over de aanvraag om vergunning, maar
waarin burgemeester en wethouders toepassing geven aan de artikelen 3:11 tot
en met 3:17 van de Algemene wet bestuursrecht. Deze bepaling sluit aan bij
de huidige praktijk.Het vijfde lid bepaalt dat in het geval bij de minister een aanvraag voor
een vergunning wordt ingediend in verband met een monument dat niet gelegen
is binnen het grondgebied van enige gemeente, hijzelf toepassing geeft aan
de gehele u.o.v. In dat geval passen burgemeester en wethouders de artikelen
3:11 tot en met 3:17 van de Algemene wet bestuursrecht dus niet toe. Ook hetgeen
in het vijfde lid wordt bepaald, is de staande praktijk.COp grond van het huidige artikel 16, tweede en derde lid, van de Monumentenwet
1988 adviseren de minister en gedeputeerde staten binnen 3 maanden over de
aanvraag en beslissen burgemeester en wethouders binnen drie maanden na ontvangst
van de laatste van die adviezen. Als gevolg van de invoering van de u.o.v.
moeten zienswijzen worden ingediend op het ontwerpbesluit en niet meer op
de aanvraag om vergunning. Het ontwerpbesluit kan echter pas ter inzage worden
neergelegd na ontvangst van de adviezen. Die adviezen moeten immers bij het
opstellen van het ontwerpbesluit worden betrokken. In de huidige situatie
speelt dit punt niet, omdat thans zienswijzen veel eerder kunnen worden ingediend,
namelijk zodra een aanvrage om vergunning ter inzage is neergelegd. Omdat
met de mogelijkheid om zienswijzen in te dienen alles bijeen zo'n twee maanden
gemoeid zijn, zou bij handhaving van de huidige beslistermijn van drie maanden
voor burgemeester en wethouders nog één maand overblijven om
te beslissen. Eén maand zou echter veelal te kort zou zijn om tot een
deugdelijke beslissing te komen. Daarom is in het tweede lid van artikel 16
van de Monumentenwet 1988 de termijn waarbinnen de minister en gedeputeerde
staten moeten adviseren over de aanvraag, teruggebracht van drie naar twee
maanden en in het derde lid van dat artikel de termijn waarbinnen burgemeester
en wethouders moeten beslissen, verruimd van drie naar vier maanden na ontvangst
van de laatste van de adviezen.Schrapping vierde lid: 16.Wijziging vijfde en zesde lid (vierde en vijfde lid nieuw): redactionele
aanpassingen.DHet huidige artikel 17, tweede lid, van de Monumentenwet 1988 bepaalt
dat burgemeester en wethouders en, indien het beschermde monument buiten de
beschermde kom ligt, gedeputeerde staten, aan de minister een advies uitbrengen
over ingediende aanvragen om een vergunning. In de praktijk wordt echter alleen
in gevallen waarin daartoe gerede aanleiding bestaat, advies uitgebracht.
Bovendien wordt het voor burgemeester en wethouders en gedeputeerde staten
mogelijk om desgewenst in het kader van de u.o.v. een zienswijze in te dienen
op een ter inzage gelegde aanvraag om vergunning. Het is daarom niet meer
nodig om de advisering in het huidige tweede lid te handhaven.Schrapping derde lid: 16.Wijziging vierde en vijfde lid (tweede en derde lid nieuw): redactionele
aanpassingen. EDe wijzigingen in artikel 20 vloeien rechtstreeks voort uit de wijzigingen
in de artikelen 16 en 17.FArtikel 59, eerste lid, van de Monumentenwet 1988 regelt dat de minister
beslist als de gemeenteraad geen verordening heeft vastgesteld die voorziet
in een commissie die burgemeester en wethouders adviseert over aanvragen voor
een vergunning.Verder bepaalt artikel 59, tweede lid, van de Monumentenwet 1988 dat op
de beslissing van de minister omtrent de aanvraag om vergunning naast de artikelen
18 tot en met 21 van die wet ook artikel 17 daarvan van toepassing is. Aldus
geldt ook in de situatie waar artikel 59 van de Monumentenwet 1988 op ziet,
de in artikel 17 van de Monumentenwet 1988 opgenomen procedure waarbij burgemeester
en wethouders en, indien het beschermde monument ligt buiten de bebouwde kom,
gedeputeerde staten advies uitbrengen aan de minister als vergunning verlenend
bestuursorgaan. In het kader van artikel 59 van de Monumentenwet 1988 is het
gewenst de procedure waarbij aan de minister advies wordt uitgebracht door
burgemeester en wethouders en in voorkomende gevallen door gedeputeerde staten,
te handhaven. Nu de adviesprocedure in artikel 17 komt te vervallen kan ter
zake echter niet langer naar dat artikel als zodanig worden verwezen in artikel
59. Om deze reden alsmede vanwege de leesbaarheid van het artikel wordt in
artikel 59 van de Monumentenwet 1988 gekozen voor een afzonderlijke uitwerking
die elementen bevat zowel van artikel 16 (gewijzigd) als van artikel 17 van
de Monumentenwet 1988. Het derde lid (nieuw) van artikel 59 is ontleend aan
artikel 17, eerste lid. In het vierde tot en met achtste lid (nieuw) van artikel
59 is gebruik gemaakt van de ook in artikel 16 (gewijzigd) gehanteerde constructie.
Dat betekent met name dat burgemeester en wethouders en gedeputeerde staten
binnen twee maanden advies moeten uitbrengen en dat de minister binnen vier
maanden na ontvangst van het laatste van de adviezen moet beslissen op de
aanvraag om vergunning.GIn de beoogde Wet op de archeologische monumentenzorg (wetsvoorstel 29 259)
wordt artikel 59 van de Monumentenwet 1988 vernummerd tot artikel 64. Via
de voorgestelde wijziging wordt bewerkstelligd dat de in het huidige artikel
59 aan te brengen wijziging ook in het vernummerde artikel terechtkomt. Als
de Wet op de archeologische monumentenzorg eerder in werking treedt dan de
onderhavige aanpassingswet, is de wijziging van artikel 59 uiteraard zinledig.
Voor dat geval voorziet het hierna volgende artikel 2 van hoofdstuk 7 dan
ook in schrapping van die wijziging.Artikel 2 Monumentenwet 1988 (i.v.m. wetsvoorstel 29 259)Deze aanpassing is van wetstechnische aard en is toegelicht bij onderdeel
G van artikel 1.HOOFDSTUK 8. MINISTERIE VAN VERKEER EN WATERSTAATArtikel 1 Deltawet grote rivierenA en BArtikel 4, vierde lid, van de Deltawet grote rivieren verklaart de huidige
3.4-procedure van toepassing op de voorbereiding van door gedeputeerde
staten vast te stellen dijkversterkingsplannen. Artikel 5, tweede lid, bevat
voorts een voorziening voor de kennisgeving van eventueel voor onverwijlde
inbezitneming in aanmerking komende zaken, welke tegelijkertijd gedaan moet
worden met de kennisgeving op basis van afdeling 3.4 Awb. Beide bepalingen
hebben materieel echter geen betekenis meer. Uit artikel 1, derde lid, van
de wet volgt namelijk dat de wet alleen betekenis heeft voor plannen die vóór
1 januari 1997 door gedeputeerde staten zijn vastgesteld. Kennisgevingen
als bedoeld in de artikelen 4 en 5 zijn sinds 1 januari 1997 dus niet
meer aan de orde. Aangezien het derhalve zinledig is om de artikel 4, vierde
lid, en 5, tweede lid, aan de nieuwe 3.4-procedure aan te passen, wordt voorgesteld
deze bepalingen te schrappen.Artikel 2 GrondwaterwetA1, 3.B1: Een uitdrukkelijke verplichting om bij algemene maatregel van bestuur
aan te wijzen rijksambtenaren advies te laten uitbrengen over een provinciale
ontwerpbeschikking past niet meer in deze tijd. Bovendien ontbreekt een algemene
maatregel van bestuur waarin rijksambtenaren zijn aangewezen. Om die reden
wordt voorgesteld deze bepaling te schrappen. 2: 26. In het kader van dit
wetsvoorstel, dat voorziet in stroomlijning van de openbare voorbereiding
van besluiten, is het passend deze specifieke bepalingen over medebetrokkenheid
te laten vervallen. Uiteraard is het ook hier niet de bedoeling een materiële
wijziging te bewerkstelligen. Ook zonder deze bepalingen ligt het in de rede
de thans nog uitdrukkelijk in artikel 20, tweede lid, genoemde bestuursorganen
en daarmee gelijkgestelde organisaties bij de voorbereiding van de ontwerpbeschikking
te betrekken.C1.D1.E1.FDeze wijziging vloeit voort uit de voorgestelde schrapping van artikel
20.11 Wet milieubeheer en corrigeert voor het overige een foutieve dubbele
verwijzing.Artikel 3 Implementatiewet EG-kaderrichtlijn waterAlgemeenDe Implementatiewet EG-kaderrichtlijn water is thans nog als wetsvoorstel
bij het parlement aanhangig (Kamerstukken II 2002/03, 28 808, nrs. 1–2,
zoals gewijzigd bij nota van wijziging, Kamerstukken II 2003/04, 28 808,
nr. 7). Het wetsvoorstel bevat wijzigingen van de Wet op de waterhuishouding.
Deze hebben onder andere betrekking op de toepassing van de u.o.v. op de voorbereiding
van de nota waterhuishouding (art. 4 Wet op de waterhuishouding) en het beheersplan
voor de rijkswateren (art. 6 Wet op de waterhuishouding). De beoogde datum
van inwerkingtreding van deze onderdelen van het wetsvoorstel is 22 december
2006 (zie artikel III, eerste lid, zoals gewijzigd bij nota van wijziging).
Zoals is aangegeven in de memorie van toelichting bij genoemd wetsvoorstel
(Kamerstukken II 2002/03, 28 808, nr. 3, blz. 25) is aangesloten
op de Wet u.o.v. Awb en is ervan uitgegaan dat de u.o.v. in werking treedt
vóór de desbetreffende onderdelen van de Implementatiewet EG-kaderrichtlijn
water.De thans voorgestelde wijzigingen brengen de via de Implementatiewet EG-kaderrichtlijn
water in de Wet op de waterhuishouding aan te brengen wijzigingen op enkele
punten nader in overeenstemming met de formuleringen en standaardaanpassingen
uit de onderhavige aanpassingswetgeving en met de elders in dit wetsvoorstel
voorgestelde wijzigingen van de Wet op de waterhuishouding. De wijzigingen
zijn vorm gegeven als een wijziging van de Implementatiewet kaderrichtlijn
water, aangezien die wet als gezegd nog niet in werking zal zijn getreden
op het tijdstip waarop het onderhavige wetsvoorstel in werking treedt. Aldus
wordt bewerkstelligd dat de desbetreffende bepalingen in de Wet op de waterhuishouding
zoals die per 22 december 2006 in werking treden, volledig in overeenstemming
zijn met de u.o.v. en de daarop betrekking hebbende aanpassingswetgeving.
De wijzigingen worden hieronder afzonderlijk toegelicht.Overigens wordt nog opgemerkt dat ook de beoogde Wet uitvoering Verdrag
van Aarhus (wetsvoorstel 28 835) enige wijzigingen aanbrengt in deels
dezelfde bepalingen van de Wet op de waterhuishouding. De noodzakelijke afstemmingen
op dat wetsvoorstel zijn eveneens in het onderhavige wetsvoorstel aangebracht
(zie de toelichting bij hoofdstuk 10, artikel 15). Bij de in het onderhavige
wetsvoorstel opgenomen wijzigingen is ervan uitgegaan dat de inwerkingtreding
van de Implementatiewet EG-kaderrichtlijn water plaatsvindt na de inwerkingtreding
avn de Wet uitvoering Verdrag van Aarhus.A1: 1, 3.2: 9, 10.Opgemerkt zij nog dat, in afwijking van de standaardaanpassingen 5 en
14, in artikel 4, tweede en vierde lid, gehandhaafd zijn opsomming van ter
inzage te leggen stukken en de afwijkende langere inspraaktermijn van zes
maanden. De reden hiervoor is dat deze elementen voortvloeien uit de EG-kaderrichtlijn
water.BDeze wijzigingen zijn van wetstechnische aard. Doel ervan is dat bij de
wijzigingen die via de Implementatiewet EG-kaderrichtlijn water in artikel
5 van de Wet op de waterhuishouding worden aangebracht, wordt uitgegaan van
de tekst van artikel 5 zoals die door de Aanpassingswet u.o.v. Awb is komen
te luiden (zie de elders in dit wetsvoorstel opgenomen aanpassing van artikel
5 van de Wet op de waterhuishouding).C1, 3, 6, 8, 10. D27.E en F3, 28.Artikel 4 Loodsenwet– Wijziging tweede lid: 1.De gezamenlijke registerloodsen vormen de Nederlandse loodsencorporatie.
De corporatie is een openbaar lichaam in de zin van artikel 134 Grondwet.
Op grond van de Loodsenwet is aan de ledenvergadering van de Nederlandse loodsencorporatie
verordenende bevoegdheid verleend. De voorbereidingsprocedure voor de totstandkoming
van de verordening in artikel 16 is vervangen door de u.o.v. Via een afzonderlijke
aanpassings-amvb zal het Besluit kennisgevingen Nederlandse loodsencorporatie,
waarin thans nog nadere regels zijn gesteld over de voorbereidingsprocedure,
nog zodanig worden aangepast dat deze nadere regels worden geschrapt.– Schrapping derde lid, eerste volzin: 10, 14.Artikel 5 LuchtvaartwetADe termen «(schriftelijk) verzoek» en «verzoekschrift»
worden aangepast aan de in artikel 1:3, derde lid, gebezigde terminologie
«aanvraag».Van de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om, mede gelet op aanwijzing
86 van de Aanwijzingen voor de regelgeving, in het eerste lid een verouderd
Staatsbladnummer te schrappen.De wijziging in het tweede lid vloeit voort uit de vernummering van de
artikelleden in artikel 20.B t/m J1, 5, 8, 9, 10, 12.De artikelen 19 t/m 24b van de Luchtvaartwet gaan uit van een systeem
waarbij de Ministers van V&W (onderscheidenlijk Defensie indien het een
militair luchtvaartterrein betreft) en van VROM een ontwerp-aanwijzing van
een luchtvaartterrein vaststellen. Dit moet gebeuren na overleg met de betrokken
gedeputeerde staten en gemeenteraden en eventueel na het houden van hoorzittingen
in de desbetreffende gemeenten en het voeren van overleg met andere betrokken
openbare lichamen (art. 19). Op basis van de ontwerp-aanwijzing vindt vervolgens
een voorbereidingsprocedure plaats overeenkomstig de huidige procedure van
afdeling 3.4 Awb (art. 20). De zorg voor de terinzagelegging van de stukken
(ten kantore van de betrokken provincies en gemeenten) is toebedeeld aan gedeputeerde
staten van de betrokken provincies, die dit wat het ontwerpbesluit betreft
moeten doen binnen een maand nadat zij de stukken van de Minister van V&W
hebben ontvangen (art. 21, eerste lid, en art. 23, eerste lid). De kennisgeving
van de terinzagelegging moet geschieden door gedeputeerde staten en de burgemeesters
van de desbetreffende gemeenten (art. 23, tweede lid). Verder is geregeld
dat zienswijzen naar voren moeten worden gebracht bij een door gedeputeerde
staten van de betrokken provincies ingestelde commissie, die vervolgens advies
uitbrengt aan de ministers (art. 21, derde lid).De nieuw voorgestelde opzet laat de hoofdlijnen van deze procedure intact.
Wel worden overeenkomstig de in het algemeen deel van deze toelichting
genoemde uitgangspunten de nodige vereenvoudigingen en versoberingen aangebracht
door enkele onderwerpen niet meer uitdrukkelijk wettelijk te regelen. Voorts
is door middel van enkele redactionele aanpassingen verduidelijkt dat, anders
dan nu strikt genomen uit de bewoordingen van artikel 20, eerste lid, lijkt
te volgen, de 3.4-procedure voorafgaat aan de vaststelling van een definitief
besluit, i.c. het aanwijzingsbesluit. Waar in de nieuwe tekst van de artikelen
19 en 20 wordt gesproken over «ontwerpbesluit» is derhalve bedoeld
het ontwerp van het aanwijzingsbesluit dat overeenkomstig de 3.4-procedure
ter inzage moet worden gelegd en waarover zienswijzen naar voren kunnen worden
ingebracht. Om wetssystematische redenen is artikel 20, eerste lid, overgebracht
naar een nieuw eerste lid in artikel 19.De aangebrachte vereenvoudigingen en versoberingen houden onder meer in
dat de voorschriften over terinzagelegging van de adviezen van de RPC en de
RMC en de resultaten van het bestuurlijk overleg en van een eventueel verzoekschrift
zijn geschrapt (art. 20, vierde en vijfde lid). Gehandhaafd zijn de voorschriften
over overlegverplichtingen en de mogelijkheid tot het houden van hoorzittingen
in artikel 19 (nieuw tweede en derde lid), aangezien deze procedures geen
betrekking hebben op de voorbereiding van de aanwijzing als zodanig, maar
op een fase die nog aan de vaststelling en terinzagelegging van een ontwerpbesluit
vooraf gaat.In artikel 21, eerste lid, worden de terinzagelegging en kennisgeving
geregeld. De inhoud van het huidige artikel 23 wordt in dit artikellid geïncorporeerd.
Daarnaast worden enkele redactionele aanpassingen aangebracht. Artikel 21,
tweede lid, regelt thans dat de eigenaren, rechthebbenden en aan de minister
bekende persoonlijk gerechtigden persoonlijk bij aangetekende brief van de
terinzagelegging in kennis moeten worden gesteld. Deze bepaling kan vervallen,
omdat daarin wordt voorzien door artikel 3:13 Awb, waarin is voorgeschreven
dat het ontwerpbesluit wordt toegezonden aan de belanghebbenden tot wie het
besluit zal zijn gericht en dat deze belanghebbenden ook persoonlijk op de
hoogte worden gesteld van de terinzagelegging. Artikel 3:13 Awb bevat niet
de uitdrukkelijke verplichting zulks te doen bij aangetekende brief. Schrapping
van dit vereiste is in lijn met het uitgangspunt dat aan het bestuursorgaan
zelf kan worden overgelaten dergelijke afwegingen te maken. In het verlengde
hiervan wordt in de nieuwe opzet ook niet meer uitdrukkelijk te worden voorgeschreven
aan wie het definitieve besluit wordt bekendgemaakt, zodat het huidige artikel
24, eerste lid, derde volzin, niet terugkeert. Het huidige artikel 21, derde
lid, is, met enkele redactionele aanpassingen, grotendeels gehandhaafd, met
uitzondering van de uitdrukkelijke verplichting aan de commissie om een hoorzitting
vast te stellen. Als regel zal het beleggen van een hoorzitting nuttig en
aangewezen zijn, maar overeenkomstig de genoemde uitgangspunten inzake een
sobere en niet gedetailleerde regeling ligt het niet in de rede hiervoor voor
alle gevallen een wettelijke verplichting in het leven geroepen.De aanpassingen in artikel 22, eerste en tweede lid, vloeien rechtstreeks
voort uit het voorgaande.De inhoud van het huidige artikel 23 is om wetssystematische redenen overgebracht
naar artikel 21. Opgemerkt wordt dat tot de ingevolge artikel 3:14 Awb aan
het dossier toe te voegen stukken vanzelfsprekend ook het advies van de door
de gedeputeerde staten ingestelde commissie behoort.Het huidige artikel 24, eerste lid, eerste volzin, bevat een beslistermijn
van zes maanden, gerekend vanaf de ontvangt van het advies van de door gedeputeerde
staten ingestelde commissie. Deze beslistermijn geldt zowel voor ambtshalve
als voor op aanvraag te nemen besluiten. Voor op aanvraag te nemen besluiten
bepaalt artikel 3:18 Awb dat een beslistermijn geldt van ten hoogste zes maanden
na ontvangst van de aanvraag, welke in zeer ingewikkelde of omstreden gevallen
is te verlengen met een redelijke termijn. Voorzover het besluiten
op aanvraag betreft, is de in de Luchtvaartwet genoemde termijn met het oog
hierop aangepast. Wel is daarbij de voorziening getroffen dat de periode van
advisering door de commissie (maximaal drie maanden) voor de duur van de beslistermijn
buiten beschouwing blijft. Voor het nemen van ambtshalve besluiten kan de
thans geldende beslistermijn ongewijzigd blijven. Een en ander is neergelegd
in een nieuwe tekst van artikel 23, onder schrapping van het huidige artikel
24, eerste lid, eerste volzin.J, M, ODeze aanpassingen vloeien voort uit het overbrengen van artikel 24, eerste
volzin, naar het nieuwe artikel 23, eerste lid.KDeze wijziging houdt verband met de toepasselijkheid van artikel 3:44
Awb op de bekendmaking van het aanwijzingsbesluit.L, PDeze wijzigingen vloeien voort uit de vernummering van de artikelleden
van artikel 20.NDeze wijziging betreft een redactionele verbetering.QMede gelet op de thans aan te brengen wijzigingen in de artikelen 20 t/m
23 verdient het aanbeveling de reeds uitgewerkte overgangsbepalingen die verwijzen
naar die artikelen, te schrappen.Artikel 6 OntgrondingenwetAVan de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om een omissie te herstellen
in de wijziging van artikel 3 Ontgrondingenwet ingevolge de Aanpassingswet
derde tranche Awb I.B1: 1, 2.2 t/m 4: 8.C en FIn de artikelen 11 en 21d worden enkele verwijzingen aangepast in verband
met de vernummering van de leden van artikel 10.DDeze wijziging betreft een technische aanpassing van de verwijzing naar
de bepaling in de u.o.v. waarin de zienswijzetermijn is geregeld. E en GVan de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om in de artikelen 21c en 21e
twee onjuiste verwijzingen te corrigeren.HDe totstandkoming van de u.o.v. in afdeling 3.4 Awb heeft tot gevolg dat
de verwijzing naar afdeling 3.5 Awb in artikel 26, eerste lid, kan vervallen.
Voorts wordt van de gelegenheid gebruik gemaakt een onjuiste verwijzing in
artikel 26, eerste lid, te herstellen.Artikel 7 Planwet verkeer en vervoerA1, 21, 26, 27.In het kader van dit wetsvoorstel, dat voorziet in stroomlijning van de
openbare voorbereidingsprocedure, is het passend de specifieke bepalingen
over medebetrokkenheid te laten vervallen. Uiteraard is het ook hier niet
de bedoeling een materiële wijziging te bewerkstelligen. Immers, de wegenbeheerders
vervullen een dermate essentiële rol op het terrein van verkeer en vervoer
dat hun participatie in de beleidsvoorbereiding nodig is voor het ontwikkelen
van evenwichtig en effectief beleid. In dit verband is het goed te benadrukken
dat het beheer van wegen buiten de bebouwde kom in de provincies Noord-Holland,
Zuid-Holland en Zeeland in gebieden van aanzienlijke omvang berust bij waterschappen.
Ook zonder deze bepalingen ligt het derhalve in de rede de onderscheiden wegbeheerders
bij de voorbereiding van het provinciale verkeers- en vervoersplan te betrekken.B1: 26. Hetgeen hierboven bij onderdeel A is opgemerkt over de betrokkenheid
van wegbeheerders bij het provinciale verkeers- en vervoersplan geldt eveneens
ten aanzien van het gemeentelijke verkeers- en vervoersplan.2a: 1.2b: 21.3: Deze vernummering vloeit voort uit de schrapping van het eerste lid.C26.Artikel 8 Spoedwet wegverbredingA1.B1, 6, 14, 18. De hier voorgestelde wijzigingen komen overeen met de wijzigingen
die worden voorgesteld in het nagenoeg gelijkluidende artikel 19 van de Wet
op de waterkering. Voor de goede orde wordt opgemerkt dat de inspraaktermijn
van de u.o.v. (zes weken, zie art. 3:16, eerste lid, Awb) gelijk is aan die
van artikel 7, eerste lid, onder b, van de Spoedwet wegverbreding. Deze termijnbepaling
kan dus vervallen zonder dat er sprake is van een inhoudelijke wijziging. In afwijking van standaardaanpassing nr. 4 wordt in het voorgestelde
onderdeel a van het eerste lid bepaald dat de aanvragen van de uitvoeringsbesluiten
ter inzage worden gelegd, en dus niet de ontwerpen van deze besluiten. In
het systeem van de Spoedwet wegverbreding kan snel worden begonnen met de
terinzagelegging, aangezien de minister daarbij niet afhankelijk is van het
moeten wachten op de ontwerpuitvoeringsbesluiten van andere bestuursorganen
alvorens het ontwerp van het wegaanpassingsbesluit ter inzage te kunnen leggen.
Gezien de gewenste snelle besluitvorming is afgeweken van standaardaanpassing
nr. 4.Door middel van onderdeel c van het eerste lid wordt voorgesteld om met
toepassing van artikel 3:15, derde lid, Awb ter bevordering van de uniformiteit
van de voorbereidingsprocedure met betrekking tot alle relevante besluiten
(wegaanpassingsbesluit en uitvoeringsbesluiten daarvan) te bepalen dat een
ieder kan inspreken op het ontwerp van het wegaanpassingsbesluit en op de
aanvragen tot bedoelde uitvoeringsbesluiten.Opgemerkt zij tenslotte nog dat de in artikel 10, eerste lid, van de Spoedwet
wegverbreding opgenomen beslistermijn voor besluiten ter uitvoering van het
wegaanpassingsbesluit (zes weken na bekendmaking van het wegaanpassingsbesluit)
onverkort blijft gehandhaafd. Voorzover het besluiten op aanvraag betreft,
geldt deze termijn in afwijking van de in artikel 3:18 Awb neergelegde termijn.
Dit vloeit voort uit artikel 10, tweede lid, waarin is bepaald dat de in artikel
10, eerste lid, bedoelde termijn in de plaats treedt van de bij of krachtens
enig ander wettelijk voorschrift voor die besluiten bepaalde termijn. Zulks
is gerechtvaardigd met het oog op de aan de Spoedwet wegverbreding ten grondslag
liggende doelstellingen.CDe gewijzigde redactie sluit aan bij de formulering van het slot van artikel
3:18, vierde lid, tweede volzin, Awb. De wijziging komt overeen met de wijziging
die is voorgesteld in het op dit punt gelijkluidende artikel 21, eerste lid,
van de Wet op de waterkering.D27. Deze wijziging komt overeen met die van het gelijkluidende artikel
20, elfde lid, tweede volzin, van de Tracéwet.E en FIn artikel 13, tweede lid, is vastgelegd dat de Awb-bezwaarschriftprocedure
niet geldt voor het wegaanpassingsbesluit, besluiten ter uitvoering daarvan
en het plan inzake terugbrenging van de geluidsbelasting. Op die besluiten
wordt de u.o.v. van toepassing. Aangezien in artikel 7:1, eerste lid, onderdeel
d, Awb reeds is geregeld dat ten aanzien van onder de u.o.v. vallende besluiten
de bezwaarschriftprocedure niet geldt, is artikel 13, tweede lid, overbodig
geworden. Ook de verwijzing naar artikel 13, tweede lid, in de overgangsbepaling
artikel 18, derde lid, moet daarom worden geschrapt. Aangezien voor de in
artikel 18 bedoelde besluiten echter niet is geregeld dat de u.o.v. van toepassing
is, moet hier duidelijkheidshalve wel uitdrukkelijk verzekerd blijven dat
de bezwaarschriftprocedure buiten toepassing blijft. Hiertoe strekt de volzin
die wordt toegevoegd aan artikel 18, tweede lid. Artikel 9 TracéwetAAlgemeen. Bij de voorgestelde wijziging ten aanzien van de artikelen 3
en 7 is er ter wille van de duidelijkheid naar gestreefd onderscheid te maken
tussen de inspraakprocedure met betrekking tot het voornemen een trajectnota
op te stellen (artikel 3, derde lid, en volgende leden) en de inspraakprocedure
met betrekking tot de trajectnota (artikel 7). De inspraakprocedure met betrekking
tot het voornemen een trajectnota op te stellen is in de praktijk gekoppeld
aan de inspraak met betrekking tot de «startnotitie», die het
begin is van de m.e.r.-procedure. Aangezien in de beide genoemde inspraakprocedures
geen ontwerpbesluit ter inzage wordt gelegd en die procedures ook niet direct
leiden tot een besluit – dit laatste gebeurt pas nadat een ontwerptracébesluit
ter inzage is gelegd –, kan afdeling 3.4 van de Awb niet rechtstreeks
van toepassing zijn. Om die reden zijn ten aanzien van de beide inspraakprocedures
bepalingen van die afdeling van overeenkomstige toepassing verklaard.2: Aangesloten is bij de elders in dit wetsvoorstel opgenomen wijziging
van artikel 7.13 van de Wet milieubeheer.5: Deze wijziging vloeit voort uit de voorgestelde schrapping van artikel
7.31 Wet milieubeheer.6: Het zesde lid geeft reeds voldoende weer dat er afstemming dient plaats
te vinden tussen de m.e.r.-procedure en de Tracéwetprocedure, zodat
het achtste lid kan worden gemist.BVerwezen wordt naar de hierboven gegeven toelichting op onderdeel A, Algemeen,
en de toelichting bij de elders in dit wetsvoorstel opgenomen wijziging van
artikel 7.12 van de Wet milieubeheer.CArtikel 10, tweede lid, betreft de terinzagelegging van het standpunt
van de minister dat volgt op de trajectnota. Dit standpunt is geen besluit
in de zin van de Awb, zodat artikel 3:44 Awb niet van toepassing is. Inhoudelijk
blijft artikel 10, tweede lid, derhalve ongewijzigd, met dien verstande dat
de nodige verwijzingen worden aangepast.D9. In het nieuwe derde lid van artikel 12 van de Tracéwet is bepaald
dat ten aanzien van het ontwerp-tracébesluit zienswijzen naar voren
kunnen worden gebracht door een ieder. In de geldende Tracéwet is dat
ook het geval, aangezien ter zake paragraaf 3.5.6 van de Awb van toepassing
is verklaard.Overige wijzigingen: 12, 14, 21.E1: 25.2: Naast de reguliere procedure met betrekking tot de voorbereiding van
het tracébesluit en de in artikel 14, eerste lid, bedoelde procedure,
waarin een gewijzigd ontwerptracébesluit ter inzage wordt gelegd, bevat
de Tracéwet in de artikelen 14, derde lid, en 14a bijzondere, korte
inspraakprocedures voor wijzigingen van ondergeschikte aard met betrekking
tot het ontwerptracébesluit, zoals dat eerder ter inzage heeft gelegen. Gelet op het uitgangspunt dat van de nieuwe uniforme openbare voorbereidingsprocedure
niet wordt afgeweken in bijzondere wetten, zou in de in artikel 14, derde
lid, en 14a bedoelde gevallen die procedure integraal moeten worden gevolgd,
en dit nadat die procedure reeds eerder is gevolgd ten aanzien het ontwerptracébesluit
en, in het geval van artikel 14, eerste lid, ten aanzien van het gewijzigd
ontwerptracébesluit. Indien wordt gelet op de daar aan de orde zijnde
onderwerpen, waarbij het gaat om betrekkelijk ondergeschikte wijzigingen ten
opzichte van het ontwerptracébesluit, dat eerder ter inzage is gelegd,
is het niet aangewezen om in de in artikel 14, derde lid, en 14a bedoelde
gevallen wederom de uniforme openbare voorbereidingsprocedure integraal te
doorlopen.Voorgesteld wordt in het belang van vereenvoudiging van procedures zowel
het derde lid van artikel 14 als artikel 14a te schrappen. Dat betekent dat,
met uitzondering van de situatie zoals beschreven in artikel 14, eerste lid,
na de terinzagelegging van het ontwerptracébesluit het tracébesluit
kan worden vastgesteld.FZie de toelichting bij de aanpassing van artikel 14, derde lid.G6, 21, 22.H1: 1.Artikel 20 maakt deel uit van het hoofdstuk projectuitvoering. De Minister
van Verkeer en Waterstaat vervult, blijkens het bepaalde in het tweede lid,
een coördinerende rol bij voorbereiding van de aanvragen om vergunningen
die nodig zijn voor de uitvoering van het tracébesluit. Bij de aanpassingen
in het vierde lid, vanwege de van toepassingverklaring van de u.o.v., is hiermee
rekening gehouden door de desbetreffende bijzondere voorzieningen te handhaven,
voorzover deze stroken met de aan de u.o.v. ten grondslag liggende uitgangspunten.
Bij de aanpassing is dezelfde lijn gehanteerd als ten aanzien van de aanpassing
van overeenkomstige coördinatiebepalingen in andere wetten (vgl. art.
39k Wet op de Ruimtelijke Ordening, art. 14.3 Wet milieubeheer en art. 41
Reconstructiewet concentratiegebieden).Het huidige onderdeel a komt te vervallen, aangezien het huidige artikel
3:18 Awb waarnaar wordt verwezen niet terugkeert in de u.o.v. Het huidige
onderdeel c komt te vervallen in verband met standaardaanpassing nr. 22.
Het huidige onderdeel g komt te vervallen in verband met standaardaanpassing
nr. 26 en omdat de desbetreffende Awb-bepalingen waarnaar wordt verwezen
niet terugkeren in de u.o.v. Het huidige onderdeel h komt te vervallen aangezien
in onderdeel d (nieuw) reeds is bepaald dat de beslistermijn wordt vastgesteld
door de minister; dit is in de systematiek van de u.o.v. de enige termijn.In het voorgestelde vierde lid, onderdeel c, is bepaald dat ten aanzien
van de in artikel 20, tweede lid, bedoelde ontwerpbesluiten zienswijzen naar
voren kunnen worden gebracht door een ieder. In de geldende Tracéwet
is dat ook het geval, aangezien ter zake de paragrafen 3.5.2 tot en met 3.5.5
van de Awb van toepassing zijn verklaard.2: Door de wijziging van de aanhef van het vierde lid wordt bewerkstelligd
dat de u.o.v. ook rechtstreeks van toepassing is op ambtshalve besluiten.
Om die reden kan het vijfde lid vervallen.3: 27. Het huidige artikel 3:27 Awb keert niet terug in de u.o.v., zodat
de verwijzing naar dat artikel moet vervallen. KDeze wijziging vloeit voort uit de vernummering van artikelleden in artikel
20.LIn artikel 25a, vierde lid, is vastgelegd dat de Awb-bezwaarschriftprocedure
niet geldt voor tracébesluiten. Aangezien op tracébesluiten
de u.o.v. van toepassing wordt en in artikel 7:1, eerste lid, onderdeel d,
Awb reeds is geregeld dat ten aanzien van onder de u.o.v. vallende besluiten
de bezwaarschriftprocedure niet geldt, is artikel 25a, vierde lid, overbodig
geworden, zodat het kan vervallen.Artikel 10 WaterschapswetAHoofdstuk II van de Waterschapswet bevat bepalingen voor het opheffen,
het instellen en het reglementeren van waterschappen. De bevoegdheid tot het
instellen van waterschappen, tot regeling van hun gebied, taken, inrichting,
samenstelling van hun bestuur en categorieën van omslagplichtigen en
tot de verdere reglementering van waterschappen behoort op grond van artikel
2 aan provinciale staten. Op de voorbereiding van een dergelijk besluit is
een openbare voorbereidingsprocedure van toepassing, die is vervangen door
de u.o.v. Daarin wordt duidelijker tot uitdrukking gebracht dat gedeputeerde
staten zijn belast met het opstellen van het ontwerp van het door provinciale
staten vast te stellen plan en dat gedeputeerde staten toepassing geven aan
de u.o.v.– Schrapping tweede lid: 8– Schrapping derde lid: artikel 3:13 u.o.v. voorziet in de terinzagelegging
van het ontwerpbesluit. 14.– Schrapping vijfde lid: dit artikellid voorziet in een nieuwe bedenkingenronde
ingeval het voorstel van gedeputeerde state in belangrijke mate afwijkt van
het ter inzage gelegde ontwerp. Deze nieuwe ronde moet door de vantoepassingverklaring
van de u.o.v. op de voorbereiding van het ontwerpbesluit, overbodig worden
geacht en komt derhalve uit het oogpunt van vereenvoudiging en dejuridisering
vervallen. In voorkomend geval kan het aan gedeputeerde of provinciale staten
worden overgelaten om alsnog een niet wettelijke verplichte inspraakronde
te organiseren. Volgens de in de Awb neergelegde systematiek staat tegen het
besluit van provinciale staten voor belanghebbenden beroep open bij de rechtbank
en hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.B28. Op grond van artikel 79 is het algemeen bestuur van het waterschap
verplicht om een inspraakverordening vast te stellen. In de MvT u.o.v. is
neergelegd dat de bij verordening vastgelegde procedureregels ten behoeve
van inspraak zoveel mogelijk het stramien moeten volgen van de u.o.v. Om deze
reden zijn in de Wet u.o.v. artikel 147 van de Provinciewet en artikel 150
van de Gemeentewet aangepast en is in deze artikelen uitdrukkelijk als hoofdregel
vastgelegd dat de voorbereiding van beleidsvoornemens waarop de provinciale
en gemeentelijke inspraakverordening betrekking hebben, geschiedt overeenkomstig
de nieuwe openbare voorbereidingsprocedure. Artikel 79 van de Waterschapswet
wordt thans in dezelfde zin aangepast. In de inwerkingtredingsbepaling van
dit wetsvoorstel is hiervoor dezelfde overgangstermijn van een jaar gehanteerd
als in artikel V van de Wet u.o.v. is neergelegd ten aanzien van de inwerkingtreding van de corresponderende bepalingen uit de Provinciewet
en de Gemeentewet.Artikel 11 Waterstaatswet 1900De artikelen 12, vijfde lid, en 12a, derde lid, van de Waterstaatswet
1900 voorzien erin dat de Raad van State advies uitbrengt over een ontwerp
van een koninklijk besluit als bedoeld in die artikelen. Op de totstandkoming
van deze koninklijk besluiten zal de u.o.v. van toepassing zijn. Dit betekent
dat bij de advisering rekening moet worden gehouden met de maximale beslistermijn
van zes maanden (eenmaal verlengbaar met drie maanden) van artikel 3:18 Awb.A1: Van de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om een duidelijke lidnummering
aan te brengen in artikel 12.2: Van de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om de vermelding van veenschappen
en veenpolders te schrappen, aangezien deze instellingen sedert de Grondwetsherziening
van 1983 niet meer bestaan.3: 1.In artikel 12, derde lid (nieuw) blijft gehandhaafd de specificatie van
ter inzage te leggen stukken (plan van het werk en uittreksels uit de kadastrale
leggers). Het betreft hier namelijk niet slechts een opsomming van reeds aanwezige
stukken (waarvan uit artikel 3:11, eerste lid, Awb volgt dat zij ter inzage
moeten worden gelegd), maar de bepaling roept tevens een verplichting in het
leven om deze stukken te vervaardigen.4: 8.5: 14.6: 26.B1: Zie A.2.2: 1.C t/m EZie A.2.Artikel 12 WegenwetA1: 1.2: 16.B1.C1.DZoals is verwoord in paragraaf 2 van deel I van deze memorie, geldt
als uitgangspunt van de aanpassingswetgeving dat voorschriften die gedetailleerder van aard zijn dan de bepalingen uit de u.o.v., moeten
vervallen. Dit geldt derhalve ook voor nadere regels omtrent de wijze waarop
zienswijzen naar voren kunnen worden gebracht, zoals deze zijn opgenomen in
de artikelen 3 e.v. van het Wegenleggerbesluit. Het Wegenleggerbesluit zal
via een afzonderlijke aanpassings-amvb worden aangepast. De wettelijke grondslag
voor deze bepalingen, artikel 36 van de Wegenwet, wordt in het onderhavige
wetsvoorstel geschrapt.E21.F21.GDeze wijziging is een sequeel van de voorgestelde schrapping van de artikelen
36 en 37.Artikel 13 Wet bereikbaarheid en mobiliteit1, 9.Artikel 14 Wet op de waterhuishoudingAIn artikel 5, vijfde lid, is bepaald dat mededeling moet worden gedaan
in de Staatscourant van (a) besluiten tot vaststelling van een beheersplan,
(b) besluiten tot herziening van een beheersplan en (c) een verlenging van
de herzieningtermijn. Aangezien ingevolge artikel 6 de nieuwe 3.4-procedure
van toepassing zal zijn, vloeien de elementen (a) en (b) reeds voort uit artikel
3:44, eerste lid, onder a, Awb, zodat deze kunnen vervallen. Slechts element
c moet worden gehandhaafd, hetgeen uit wetssystematisch oogpunt zal worden
geregeld in het vierde lid. Tevens zijn daarin enkele redactionele aanpassingen
doorgevoerd.B1, 6, 9.Artikel 15 Wet op de waterhuishouding (i.v.m. wetsvoorstel
28 835) A en B1, 3, 9, 10.C en D3, 28.Artikel 16 Wet op de waterkeringA1, 6, 14.Op grond van artikel 7, eerste lid, van de Wet op de waterkering geschiedt de aanleg van een primaire waterkering en de wijziging in richting,
vorm, afmeting of constructie van een primaire waterkering overeenkomstig
een door de beheerder vastgesteld en door gedeputeerde staten goedgekeurd
plan. Op dit plan en de besluiten die worden genomen ter uitvoering van het
plan is een openbare voorbereidingsprocedure van toepassing. Deze openbare
voorbereidingsprocedure wordt vervangen door de u.o.v., waarbij de specifieke
voorzieningen die tot doel hebben de procedures terzake van afzonderlijke
besluiten te bundelen, zijn gehandhaafd.In afwijking van standaardaanpassing nr. 4 wordt in het voorgestelde
onderdeel a van artikel 19 bepaald dat de aanvragen van de uitvoeringsbesluiten
ter inzage worden gelegd, en dus niet de ontwerpen van deze besluiten. In
het systeem van de Wet op de waterkering kan snel worden begonnen met de terinzagelegging,
aangezien de beheerder daarbij niet afhankelijk is van het moeten wachten
op de ontwerpuitvoeringsbesluiten van andere bestuursorganen alvorens het
ontwerpplan ter inzage te kunnen leggen. Gezien de gewenste snelle besluitvorming
is afgeweken van standaardaanpassing nr. 4.Opgemerkt zij tenslotte nog dat de in artikel 23, eerste lid, van de Wet
op de waterkering opgenomen beslistermijn voor besluiten ter uitvoering van
het plan (drie weken na de bekendmaking van het besluit omtrent goedkeuring
van het plan) onverkort blijft gehandhaafd. Voorzover het besluiten op aanvraag
betreft, geldt deze termijn in afwijking van de in artikel 3:18 Awb neergelegde
termijn. Dit vloeit voort uit artikel 23, tweede lid, waarin is bepaald dat
de in artikel 23, eerste lid, bedoelde termijn in de plaats treedt van de
bij of krachtens enig ander wettelijk voorschrift voor die besluiten bepaalde
termijn. Zulks is gerechtvaardigd met het oog op de aan de Wet op de waterkering
ten grondslag liggende doelstellingen.BDe gewijzigde redactie sluit aan bij de formulering van het slot van artikel
3:18, vierde lid, tweede volzin, Awb.CIn artikel 24, tweede lid, is vastgelegd dat de Awb-bezwaarschriftprocedure
niet geldt voor bepaalde besluiten. Op die besluiten wordt de u.o.v. van toepassing.
Aangezien in artikel 7:1, eerste lid, onderdeel d, Awb reeds is geregeld dat
ten aanzien van onder de u.o.v. vallende besluiten de bezwaarschriftprocedure
niet geldt, is artikel 24, tweede lid, overbodig geworden, zodat het kan vervallen.DSchrapping onderdelen b en c: hiermee wordt artikel 27 in overeenstemming
gebracht met de ingevolge de wet van 1 juli 1998, Stb. 440, gewijzigde
tekst van artikel 63 van de onteigeningswet, waaruit toen onder meer de figuur
van inschakeling van een commissie is geschrapt.Schrapping onderdeel d: 4, 14.EDeze wijziging vloeit voort uit de aanpassing van artikel 19.Artikel 17 Wet procedures vijfde baan SchipholA1, 6, 14.Het huidige artikel 5 verklaart in het eerste lid afdeling 3.4 Awb van toepassing op besluiten op aanvraag en in het derde lid van overeenkomstige
toepassing op ambtshalve te nemen besluiten. In de nieuwe opzet is hiervoor
geen reden meer, zodat in één bepaling de toepassing op alle
besluiten, zoals deze in artikel 6 zijn genoemd, kan worden geregeld.Het nieuwe onderdeel a bevat in verband met de spoedeisende belangen een
afwijking van het gebruikelijke stramien waarbij ontwerpen ter inzage worden
gelegd. Hiermee kan de bestaande praktijk worden gecontinueerd die voorziet
in de mogelijkheid van het ter inzage leggen van aanvragen (zie het gestelde
in deel II van deze memorie bij standaardaanpassing 4).Het nieuwe onderdeel b van artikel 5 komt inhoudelijk overeen met het
bestaande onderdeel a van artikel 5, eerste lid. Daarbij is toegevoegd dat
de Minister van Verkeer en Waterstaat ook zorg draagt voor de in artikel 3:13
Awb geregelde persoonlijke kennisgevingen.In onderdeel d wordt uitdrukkelijk geregeld dat de in artikel 3:18 Awb
geregelde beslistermijn buiten toepassing blijft. De onderhavige wet bevat
een eigenstandige coördinatieregeling, op grond waarvan een andere beslistermijn
geldt, zoals geregeld in artikel 7.BDe beslistermijn in deze wet begint te lopen op het tijdstip waarop de
zienswijzetermijn eindigt. Aangezien deze termijn in de nieuwe systematiek
van artikel 5 rechtstreeks volgt uit artikel 3:16 Awb, en dus niet meer geregeld
is in artikel 5, moet de desbetreffende verwijzing worden aangepast.Het derde lid kan vervallen, omdat reeds in het nieuwe artikel 5, onderdeel
c, is bepaald dat de normaliter geldende beslistermijn van artikel 3:18 Awb
buiten toepassing blijft.CDeze wijzigingen houden verband met het feit dat de u.o.v. alleen betrekking
kan hebben op een ontwerpbesluit en niet slechts op een aanvraag. Verder is
de redactie in overeenstemming gebracht met de formulering van artikel 3:15,
eerste lid, Awb.Artikel 18 Wet van 14 juli 1904, houdende bepalingen omtrent
het ondernemen van droogmakerijen en indijkingen (Stb. 147)A1, 6.Schrapping derde lid: Gelet op het uitgangspunt om overbodige bepalingen
in het kader van de u.o.v. te schrappen, wordt voorgesteld de uit 1904 stammende
verplichting om bij een eventuele hoorzitting een door de minister aangewezen
deskundige aanwezig te laten zijn, te schrappen. Ook zonder een dergelijke
bepaling kan een deskundige worden aangewezen voor het bijwonen van een hoorzitting.B21. Wat de terinzagelegging en kennisgeving van het verslag van gedeputeerde
staten betreft, wordt aangesloten bij de algemene systematiek van artikel
3:44 (nieuw). Daaruit volgt dat de op het genomen besluit betrekking hebbende
stukken (waaronder i.c. het verslag van gedeputeerde staten) ter inzage liggen
en dat van die terinzagelegging kennis wordt gegeven. Artikel 19 Wet van 15 december 1917, houdende voorschriften
omtrent aanleg en instandhouding van spoorwegen, waarop uitsluitend met beperkte
snelheid wordt vervoerd, op wegen niet onder het beheer van het Rijk (Stb.
703)A1: 1. 2:Schrapping derde lid: In artikel 2, derde lid, is uitdrukkelijk bepaald
dat gedeputeerde staten over een ontwerpvergunning overleg kunnen plegen met
ambtenaren van de Rijksverkeersinspectie. Deze in 1917 tot stand gekomen bepaling
stamt uit een tijd waarin dit overleg nog geen vanzelfsprekendheid was. Heden
ten dage geldt algemeen dat ook zonder een dergelijke bepaling overleg altijd
mogelijk is. Gelet op het uitgangspunt om overbodige bepalingen in het kader
van de u.o.v. te schrappen, wordt voorgesteld deze bepaling te schrappen.Schrapping vierde lid: 16.B3.CVan de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om in artikel 6 de vermelding
van veenschappen en veenpolders te schrappen, aangezien deze instellingen
sedert de Grondwetsherziening van 1983 niet meer bestaan.Artikel 20 Wet verontreiniging oppervlaktewaterenA1.B1.C1.D1.E1 en 2: 1.Ingevolge artikel het eerste lid van artikel 7a Wvo is afdeling 8.1.2
Wet milieubeheer van overeenkomstige toepassing op het wijzigen en intrekking
van een Wvo-vergunning. Ook artikel 8.25 Wm, zoals dit ingevolge dit wetsvoorstel
komt te luiden, is daarmee van overeenkomstige toepassing. In het voorgestelde
vierde lid van dat artikel is aangeven welke (intrekkings)besluiten buiten
het bereik van de u.o.v. vallen; alle overige besluiten vallen onder de u.o.v..
Dit geldt ingevolge artikel 7a, eerste lid, Wvo dus ook als het gaat om de
intrekking van een Wvo-vergunning. Dit behoeft dus niet meer uitdrukkelijk
te worden geregeld in het tweede lid van artikel 7a Wvo. Op deze wijze wordt
tegelijkertijd een onjuistheid gecorrigeerd in het huidige artikel 7a, tweede
lid, onder c, aangezien daarin wordt thans verwezen naar artikel
8.25, eerste lid, onder b, c en d, Wm, hetgeen moet zijn: artikel 8.25, eerste
lid, onder c, d en e, Wm. Deze onjuistheid is indertijd veroorzaakt doordat
abusievelijk in artikel 7a, eerste lid, Wvo geen rekening is gehouden met
de verlettering in artikel 8.25, eerste lid, i.v.m. artikel I, onderdeel R,
van de wet van 6 november 1997 tot wijziging van de Wet milieubeheer
(bepalingen inzake afvalstoffen) (Stb. 533). 3: Van de gelegenheid wordt gebruik
gemaakt een onjuiste verwijzing te corrigeren.FDe mogelijkheid van verlenging van de beslistermijn bij een zeer ingewikkeld
of omstreden onderwerp is in de u.o.v. geregeld in artikel 3:18, tweede lid,
Awb.G1: 20. Voor het overige hangt deze wijziging samen met de voorgestelde
schrapping van artikel 7a, tweede lid, Wvo.2: 20. Voorts kan een uitdrukkelijke verwijzing naar de Algemene wet bestuursrecht
achterwege blijven, aangezien gebruikmaking van de algemene termen «bekendmaking»
en «mededeling» reeds afdoende is.H1: De terinzagelegging van het ontwerpbesluit is in de u.o.v. voorgeschreven
in artikel 3:11, eerste lid, Awb. 2: 20.Artikel 21 Wet verontreiniging zeewaterA1.B1.C en D 21, 22.Artikel 22 Wet vervoer gevaarlijke stoffen1.HOOFDSTUK 9. MINISTERIE VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORTIn artikel 2, eerste lid, van de Wet geneesmiddelenprijzen is de huidige
afdeling 3.4 Awb van toepassing verklaard op de voorbereiding van een ministeriële
regeling tot vaststelling van een maximumprijs voor een geregistreerd geneesmiddel.
Tegen een dergelijke regeling is in artikel 17 van de wet, in afwijking van
artikel 8:2 Awb, beroep opengesteld bij de bestuursrechter. Artikel 2, eerste
lid, behoeft als zodanig geen aanpassing. De nieuwe afdeling 3.4 zal van toepassing
worden. Opgemerkt wordt dat dit ook voor het beroep tegen een ministeriële
regeling betekent dat daar geen bezwaarschriftprocedure meer aan vooraf zal
gaan. Artikel 1 Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten1.Er zij nog op gewezen dat in artikel 36 van de AWBZ onder andere voor
beschikkingen tot toelating als ziektekostenverzekeraar is voorgeschreven
dat hiervan mededeling moet worden gedaan in de Staatscourant. In zoverre
is sprake van een doublure ten opzichte van artikel 3:44, eerste lid, onder
a, jo. artikel 3:12, tweede lid, Awb. Deze doublure is in artikel 36 AWBZ
echter gehandhaafd om wetstechnische redenen, verband houdend met het feit
dat voor deze, maar ook enkele andere beschikkingen tegelijkertijd is voorgeschreven
dat de mededeling in de Staatscourant moet geschieden onder vermelding van
het werkgebied van de betrokken ziektekostenverzekeraar.Artikel 2 Drank- en Horecawet1: 1.2: 26.Artikel 3 Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke
dienstverleningParagraaf 1 van hoofdstuk III van de Tijdelijke Verstrekkingenwet
maatschappelijke dienstverlening voorziet in de totstandkoming van een plan
waarin voor een bepaalde categorie van inrichtingen of instellingen de wijze
wordt aangegeven waarop in de jaren waarop het plan betrekking heeft, in de
behoefte aan inrichtingen en instellingen in de provincie kan worden voorzien.
Daartoe moet een provinciaal plan worden voorgelegd aan de Minister van VWS,
die vervolgens het definitieve plan vaststelt. Over het aan de minister voorgelegde
provinciale plan vindt inspraak plaats op de voet van de huidige afdeling
3.4 Awb. Uit de memorie van toelichting bij de aanpassing van de desbetreffende
bepalingen aan de huidige afdeling 3.4 Awb blijkt dat het provinciale plan
de status heeft van een (deel)ontwerp van het door de minister vast te stellen
plan (zie Kamerstukken II 1990/91, 22 061, nr. 3, blz. 157).Uitgaande van deze constellatie is voorzien in enkele wijzigingen die
deze procedure inhoudelijk onveranderd laten, maar waarin wel duidelijker
is geregeld dat provinciale staten zijn belast met het opstellen van het ontwerp
van het door de minister vast te stellen plan, uiteraard voorzover het de
behoefte aan inrichtingen en instellingen in de eigen provincie betreft, en
dat provinciale staten toepassing geven aan de u.o.v. Hiervoor zijn enkele
wetssystematische aanpassingen nodig, onder andere een andere ordening van
de artikelen.Tot slot wordt opgemerkt dat uit de aanhef volgt dat deze wijzigingen
alleen doorgang vinden als de beoogde Wet toelating zorginstellingen nog niet
in werking is getreden. In die wet wordt de Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke
dienstverlening immers ingetrokken.De afzonderlijke wijzigingen kunnen verder als volgt worden toegelicht: A, F en GHet nieuwe artikel 4a bevat de bepalingen die thans zijn opgenomen in
de artikelen 9, eerste en tweede lid, en 10, eerste en tweede lid. Daarnaast
kan artikel 9, vierde lid, vervallen. Ter toelichting wordt verwezen naar
standaardaanpassing 22.De uitzondering voor spoedeisende gevallen in artikel 10, derde lid, is
gehandhaafd. Deze uitzondering heeft niet alleen betrekking op de u.o.v.,
maar op alle bepalingen inzake de totstandkoming van het plan.In het nieuwe artikel 4b wordt vervolgens de u.o.v. van toepassing verklaard.
Het eerste lid van artikel 4b komt daarmee in de plaats van de huidige
artikelen 5, eerste lid, en 7, eerste lid. Om zo min mogelijk afbreuk te doen
aan de bestaande wetssystematiek en terminologie is ervoor gekozen om de huidige
term «het provinciale plan» ongewijzigd te laten. Via een definitiebepaling
in artikel 4b, tweede lid, is bewerkstelligd het provinciale plan het ontwerp
is dat voorwerp is van de u.o.v. (voorzover het de inrichtingen en instellingen
van de desbetreffende provincie betreft). Vervallen is de uitdrukkelijke verplichting
voor de provincie om eerst een ontwerpplan aan de minister toe te zenden.
Een dergelijke verplichting wordt in het licht van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure
niet langer zinvol geacht.B en CArtikel 5, eerste lid, kan vervallen, omdat de inhoud daarvan is overgebracht
naar het nieuwe artikel 4b, eerste lid, onder a, en derde lid.Artikel 5, vijfde lid, heeft betrekking op het voor de eerste maal aan
de minister voorleggen van het provinciale plan. Deze bepaling heeft thans
geen betekenis meer en kan derhalve vervallen.De overige wijzigingen strekken tot hieruit voortvloeiende vernummeringen
en aanpassingen van verwijzingen.DHet eerste lid van artikel 7 vervalt, omdat de inhoud daarvan is overgebracht
naar het nieuwe artikel 4b, eerste lid, aanhef en onder b.Schrapping tweede lid: 22 en 27.Schrapping derde lid: 10.EDe wijzigingen in artikel 8 brengen de tekst in overeenstemming met de
terminologie van afdeling 3.4 Awb en zijn derhalve van louter redactionele
aard.Artikel 4 Tijdelijke Verstrekkkingenwet maatschappelijke
dienstverlening (i.v.m. wetsvoorstel 29 316)Deze wijzigingen zijn van wetstechnische aard. De wijzigingen bevat voorziening
die noodzakelijk zijn omdat het wetsvoorstel Wet dualisering provinciale medewindsbevoegdheden
de planbevoegdheden overhevelt van provinciale staten naar gedeputeerde staten.
Uit de aanhef volgt dat deze wijziging alleen doorgang vindt als de beoogde
Wet toelating zorginstellingen nog niet in werking is getreden. In die wet
wordt de Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke dienstverlening immers
ingetrokken.Artikel 5 Wet ambulancevervoerA– Wijziging artikel 9, eerste lid: 1.– Schrapping artikel 9, tweede lid: 26.B21. Artikel 6 Wet ziekenhuisvoorzieningen aParagraaf 2 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen voorziet in de totstandkoming
van een plan waarin de behoefte aan ziekenhuisvoorzieningen in het gebied
waarop het plan betrekking heeft en omschreven wordt welke aanvullingen of
veranderingen in het reeds aanwezige bestel nodig zijn om op een doelmatige
wijze in die behoefte te voorzien. Gedeputeerde staten moeten een ontworpen
plan overleggen aan de Minister van VWS, die vervolgens het definitieve plan
vaststelt.De procedure in de Wet ziekenhuisvoorzieningen is in dit voorstel inhoudelijk
onveranderd gelaten, maar wordt wel duidelijker geregeld dat gedeputeerde
staten belast zijn met het opstellen van het ontwerp van het door de minister
vast te stellen plan en dat gedeputeerde staten toepassing geven aan de u.o.v.
Er zijn enkele wetssystematische wijzigingen aangebracht, waaronder een andere
indeling van de artikelen.Tot slot wordt opgemerkt dat uit de aanhef volgt dat deze wijzigingen
alleen doorgang vinden als de beoogde Wet toelating zorginstellingen nog niet
in werking is getreden. In die wet wordt de Wet ziekenhuisvoorzieningen immers
ingetrokken.De afzonderlijke wijzigingen kunnen verder als volgt worden toegelicht: A en CHet nieuwe artikel 3a bevat een tweetal bepalingen die thans zijn opgenomen
in artikel 5, eerste, derde en vierde lid. De overige bepalingen van artikel
5 zijn geschrapt:– Schrapping artikel 5, tweede lid: 22.– Schrapping artikel 5, vierde lid, tweede volzin: 3.In het nieuwe artikel 3b wordt vervolgens de u.o.v. van toepassing verklaard.
Artikel 4, tweede lid, kan vervallen omdat de inhoud ervan is overgebracht
naar artikel 3a, eerste lid en artikel 3b, eerste lid. Het eerste lid van
artikel 3b komt in de plaats van de huidige artikel 4, vierde lid. Artikel
3b, tweede lid, komt in de plaats van artikel 4, derde lid. Vervallen is de
uitdrukkelijke verplichting voor de provincie om eerst een ontwerpplan aan
de minister toe te zenden. Een dergelijke verplichting wordt in het licht
van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure niet langer zinvol geacht.BDe schrapping van artikel 4, tweede, derde en vierde lid vloeit voort
uit de overheveling van de inhoud naar het nieuwe artikel 3a.– Schrapping artikel 4, vijfde lid: 21.De overige artikelleden worden vernummerd.Artikel 7 Wet ziekenhuisvoorzieningen (i.v.m. wetsvoorstel
29 316)Deze wijziging is van wetstechnische aard. De wijziging bevat een voorziening
die noodzakelijk is omdat het wetsvoorstel Wet dualisering provinciale medewindsbevoegdheden
vernummeringen aanbrengt in de leden van artikel 4 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen.
Uit de aanhef volgt dat deze wijziging alleen doorgang vindt als de beoogde
Wet toelating zorginstellingen nog niet in werking is getreden. In die wet
wordt de Wet ziekenhuisvoorzieningen immers ingetrokken. Artikel 8 Ziekenfondswet1.Er zij nog op gewezen dat in artikel 37 van de Ziekenfondswet onder andere
voor beschikkingen tot toelating als ziekenfonds is voorgeschreven dat hiervan
mededeling moet worden gedaan in de Staatscourant. In zoverre is sprake van
een doublure ten opzichte van artikel 3:44, eerste lid, onder a, jo. artikel
3:12, tweede lid, Awb. Deze doublure is in artikel 37 Ziekenfondswet echter
gehandhaafd om wetstechnische redenen, verband houdend met het feit dat voor
deze, maar ook enkele andere beschikkingen tegelijkertijd is voorgeschreven
dat de mededeling in de Staatscourant moet geschieden onder vermelding van
het werkgebied van het betrokken ziekenfonds.HOOFDSTUK 10. MINISTERIE VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE
ORDENING EN MILIEUBEHEERArtikel 1 Experimentenwet Stad en MilieuA1: 1, 9.Aangezien de u.o.v. ook van toepassing is op ambtshalve besluiten, wordt
afdeling 3.4 rechtstreeks van toepassing (en dus niet van overeenkomstige
toepassing) verklaard.Een wettelijke verplichting tot toezending van het ontwerpbesluit aan
de inspecteurs en belanghebbende bestuursorganen ligt in de rede, gezien het
ingrijpende karakter van het door de gemeenteraad te nemen besluit. Dit besluit
strekt immers tot afwijking van algemeen geldende wet- en regelgeving. Het
desbetreffende voorschrift is een aanvulling op de u.o.v., geen afwijking.
Om dezelfde reden als hiervoor genoemd, wordt in onderdeel b van artikel 5,
eerste lid, de wettelijke verplichting tot kennisgeving in de Staatscourant
van het ontwerpbesluit gehandhaafd. 2: 18, 25.B25.C25.DArtikel 3:44 Awb is in de nieuwe systematiek rechtstreeks van toepassing,
zodat dit artikel niet nogmaals van toepassing behoeft te worden verklaard.
De overige bepalingen met betrekking tot bekendmaking en mededeling van de
in artikel 11 bedoelde besluiten blijven gehandhaafd in verband met het specifieke
karakter van deze besluiten.EDeze wijzigingen houden verband met de afschaffing van de actio popularis
in het omgevingsrecht. Voor een toelichting wordt kortheidshalve verwezen
naar paragraaf 3 van deel I van deze memorie.Artikel 2 Huisvestingswet1: 1. 2: 14.Artikel 3 KernenergiewetA t/m F1, 25, 26.B.2In lijn met standaardaanpassing nr. 13 wordt voorgesteld om de in artikel
17a, tweede lid, van de Kernenergiewet neergelegde beperking met betrekking
tot de mogelijkheid van het naar voren brengen van zienswijzen (thans: bedenkingen)
over op aanvraag te verlenen vergunningen te schrappen. Artikel 17a, tweede
lid, beperkt die mogelijkheid tot zienswijzen die «zijn ontleend aan
vrees voor nadelige gevolgen voor mensen, dieren, planten en goederen».
Deze formulering correspondeert met de eerste weigeringsgrond van artikel
15b, eerste lid. Daarnaast bevat artikel 15b, eerste lid, nog vijf andere
weigeringsgronden. De in artikel 17a, tweede lid, opgenomen beperking werd
reeds in de oorspronkelijke Kernenergiewet van 1963 opgenomen. De Afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State leidt uit artikel 17a, tweede lid,
af dat beroepen waarin gronden worden aangevoerd die buiten het kader treden
van de in dat lid aangebrachte beperking tot vrees voor nadelige gevolgen
voor mensen, dieren, planten en goederen, in zoverre niet-ontvankelijk zijn
(ABRS 14 mei 2003, nr. 200 203 521/1). Niet uit te sluiten
valt daarom dat onder omstandigheden de burgerlijke rechter zich als restrechter
terzake bevoegd acht, hetgeen uit het oogpunt van inzichtelijke en eenvormige
rechtsbeschermingsprocedures niet wenselijk is. Beperkingen als in artikel
17a, tweede lid, van de Kernenergiewet komen dan ook in de hedendaagse bestuursrechtelijke
wetgeving niet meer voor, met uitzondering van de onderhavige bepaling in
de Kernenergiewet. De voorgestelde schrapping van artikel 17a, tweede lid,
heft tevens de discrepantie op waarbij in de bestuurlijke voorprocedure bij
een vergunning op aanvraag nog wel de genoemde beperkingen gelden, terwijl
dit bij ambtshalve te nemen besluiten niet het geval is (vgl. ABRS 24 januari
2000, AB 2000, 125).Artikel 4 WaterleidingwetA1, 3. Evenals thans het geval is, geldt de u.o.v. dus niet ten aanzien
van beschikkingen tot wijziging van de voorschriften en beperkingen als bedoeld
in het vierde lid, tweede volzin, van (het nieuwe) artikel 3j.BDeze wijziging vloeit voort uit de voorgestelde aanpassingen in artikel
2a, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening.Artikel 5 Wet bescherming AntarcticaA1.B3. C1.D1.E16. Opgemerkt wordt dat onder omstandigheden een langere beslistermijn
dan die van artikel 3:18 Awb noodzakelijk kan zijn, omdat in artikel 3, vijfde
lid, van bijlage I van het Protocol betreffende milieubescherming bij het
Verdrag van Antarctica expliciet wordt gesteld dat een beslissing over het
al dan niet doorgang laten vinden van een activiteit waarvoor een uitgebreide
milieueffectbeoordeling moet plaatsvinden, niet mag worden genomen dan nadat
de ATCM (vergadering van consultatieve partijen) in de gelegenheid is gesteld
het voornemen te bestuderen (met een bepaald maximum). Zie hierover nader
de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel inzake de Wet bescherming
Antarctica (Kamerstukken II 1996/97, 25 211, nr. 3, blz. 36).
Met het oog op dergelijke gevallen wordt thans voorgesteld om in artikel 13.9
van de Wet milieubeheer terzake een algemene, voor de milieuwetgeving geldende
voorziening op te nemen. Deze voorziening is ook van toepassing op de Wet
bescherming Antarctica (zie artikel 13.1, tweede lid, Wet milieubeheer), en
treedt derhalve in de plaats van het huidige artikel 23.Artikel 6 Wet bodembeschermingA, B en G.2Met deze wijzigingen wordt de beslistermijn voor de totstandkoming van
besluiten op grond van de artikelen 29 (vaststellen ernst en urgentie) en
39 (instemming saneringsplan) met twee weken verlengd. Overeenkomstig het
door het IPO vastgestelde model voor een Provinciale Milieuverordening (artikelen
6.1, 6.4 en 6.4a) hebben nagenoeg alle provincies op deze besluiten de openbare
voorbereidingsprocedure van de huidige afdeling 3.4 van toepassing verklaard.
Hierin wordt uitgegaan van een inspraaktermijn van vier weken. In de u.o.v.
is de inspraaktermijn echter zes weken (zie art. 3:16 Awb). Uit de praktijk
blijkt dat bij toepasselijkheid van de u.o.v. de huidige beslistermijn van
13 weken hierdoor niet langer haalbaar zal zijn. Dan zou wat artikel 39 Wbb
betreft in veel gevallen standaard tot verlenging van de termijn moeten worden
overgegaan om te voorkomen dat van rechtswege instemming wordt verleend met
saneringsplannen, hetgeen niet strookt met de bedoeling van de verlengingsmogelijkheid,
die immers een voorziening beoogt te bieden voor bijzondere gevallen. Teneinde
voor de provincies toch de mogelijkheid te behouden om de nieuwe afdeling
3.4 van toepassing te verklaren op genoemde besluiten, hetgeen door de meeste
provincies wenselijk wordt geacht, wordt voorgesteld de beslistermijn van
13 weken te vervangen door een beslistermijn van (maximaal) 15 weken. Ook
de termijn waarbinnen op grond van artikel 39, tweede lid, tot eventuele verlenging
van de beslistermijn moet worden beslist (thans vier weken) wordt met twee
weken verlengd. Aldus wordt bewerkstelligd dat die termijn weer gelijk is
aan de inspraaktermijn, aangezien juist op basis van de naar voren gebrachte
zienswijzen moet worden beoordeeld of verlenging van de beslistermijn noodzakelijk
is.Indien afdeling 3.4 Awb bij provinciale verordening van toepassing wordt
verklaard, prevaleert de in de Wet bodembescherming opgenomen beslistermijn
van 15 weken met mogelijkheid van verlenging met nog eens 15
weken in voorkomende gevallen als lex specialis boven de beslistermijn van
zes maanden uit artikel 3:18, eerste lid, Awb.C en D28. Duidelijkheidshalve wordt opgemerkt dat de ter plaatse bevoegde inspecteur
van het Staatstoezicht op de Volksgezondheid, die door de minister is aangewezen,
is aan te merken als belanghebbende in de zin van artikel 1:2, tweede lid,
Awb.E1.F1.G1 en 3: 1.Artikel 7 Wet geluidhinderA1.BVan de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om enkele foutieve verwijzingen
naar de Wet op de Ruimtelijke Ordening te vervangen, die waren ontstaan omdat
nog geen rekening was gehouden met de wijziging van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening ingevolge de wet van 10 januari 2000, Stb. 8.Artikel 8 Wet inzake de luchtverontreiniging1: 1, 9.2: Aan de u.o.v. ligt als uitgangspunt ten grondslag dat geen andere vormen
van een openbare voorbereidingsprocedure kunnen worden geregeld. Om die reden
wordt in artikel 16, vierde lid, de mogelijkheid geschrapt om bij algemene
maatregel van bestuur regels te stellen ten aanzien van de onderwerpen die
in de u.o.v. zijn geregeld.3: 1.Artikel 9 Wet milieubeheerADe u.o.v. voorziet, anders dan het huidige artikel 3:15 Awb, niet meer
uitdrukkelijk in het betrekken van bestuursorganen en adviseurs. Daarom wordt
in artikel 1.1. in de omschrijving van «betrokken bestuursorganen»
de zinsnede «overeenkomstig afdeling 3.5 van de Algemene wet bestuursrecht»
vervangen door een algemene verwijzing naar analogie van artikel 3:5, eerste
lid, Awb.B1: 1, 3. 2: 19.C en D28.E5, 6, 14. De voorgestelde tweede volzin van artikel 7.5, achtste lid,
treedt in de plaats van de huidige onderdelen b en c. Indien bij amvb afdeling
3.4 Awb van toepassing wordt verklaard, zal de in het zevende lid opgenomen
beslistermijn van negen weken na de datum van ontvangst in acht moeten worden
genomen. Deze termijn blijft in verband met het belang van zo kort mogelijke
procedures gehandhaafd.F9, 14.Gehandhaafd is de constructie waarin gedeputeerde staten de voorbereidingsprocedure
uitvoeren waarna het besluit door provinciale staten wordt genomen.G en HAlgemeen: De artikelen 7.12 tot en met 7.26 van de Wet milieubeheer bevatten
bijzondere procedures inzake de inspraakprocedure bij milieu-effectrapporten,
startnotities en richtlijnen inzake de inhoud daarvan. Overeenkomstig het
in de MvT bij het wetsvoorstel u.o.v. beschreven uitgangspunt dat dit soort
procedures moet verlopen overeenkomstig de in de Awb neergelegde uniforme
openbare voorbereidingsprocedure, wordt voorgesteld deze procedure zoveel
mogelijk met de procedure uit afdeling 3.4 in overeenstemming te brengen.
Hiermee wordt een aanmerkelijke vereenvoudiging van de wettelijke bepalingen
bewerkstelligd, zonder dat de inhoud daarvan materieel wordt gewijzigd. Dit
gebeurt door in het voorgestelde artikel 7.20, derde lid, de relevante bepalingen
uit de u.o.v. van overeenkomstige toepassing te verklaren, met inachtneming
van de aan de u.o.v. ten grondslag liggende uitgangspunten, zoals deze eerder
in deze memorie zijn weergeven (o.a. schrappen van bepalingen inzake interbestuurlijk
verkeer, hetgeen onder meer betekent dat toezending van stukken aan adviseurs
en Commissie voor de milieu-effectrapportage als vanzelfsprekend wordt verondersteld;
en schrappen expliciete verplichtingen tot het ter inzage leggen van bepaalde
stukken, zoals aanvragen, waarvan het vanzelfsprekend is dat deze overeenkomstig
artikel 3:11, eerste lid, moeten worden aangemerkt als op de milieu-effectrapportage
betrekking hebbende stukken die redelijkerwijs nodig zijn voor een beoordeling
van de milieu-effectrapportage). Slechts daar waar het specifieke karakter
van de regelgeving inzake milieu-effectrapporten tot aanvullende bepalingen
noodzaakt, zijn deze gehandhaafd. Ook na deze wijzigingen zal de in hoofdstuk
7 Wm vervatte m.e.r.-procedure in overeenstemming zijn met de m.e.r.-richtlijn
(richtlijn 97/11/EG, PbEG 1997, L 73) en het Verdrag inzake milieu-effectrapportage
in grensoverschrijdend verband (Espoo-verdrag).Ad G.2. In artikel 3 van de Regeling startnotitie milieu-effectrapportage
is op basis van het huidige zesde lid van artikel 7.12 Wm aangegeven welke
gegevens moeten worden opgenomen in een kennisgeving. Hiervoor treedt artikel
3:12 Awb, in het bijzonder het derde lid, in de plaats.IAangesloten wordt bij artikel 3:15, eerste lid, Awb. J1: 1.2a: 25.2b: Artikel 3:44 Awb is in de Wet u.o.v. aangepast, waarbij het huidigederde lid is overgebracht naar het tweede lid.K, L en MZie de algemene toelichting bij de wijziging van artikel 7.12.De inhoud van de artikelen 7.21 tot en met 7.24 wordt gedekt door de verwijzing
naar de relevante bepalingen uit de u.o.v. in de nieuw voorgestelde bepalingen
in artikel 7.20. De in het huidige artikel 7.23, tweede lid, opgenomen begrenzing
van de aard van de naar voren te brengen zienswijzen is in de nieuw voorgestelde
opzet gehandhaafd. Deze bepaling keert terug in de vorm van een vierde lid
bij artikel 7.20.N1: De wijzigingen van het eerste en tweede lid vloeien voort uit de in
de artikelen 7:20 tot en met 7:25 aan te brengen wijzigingen. 2: 26.ODe wijziging in artikel 7.29 vloeit voort uit de in artikel 7.20 aangebrachte
wijziging.PDe wijziging in artikel 7.30 vloeit voort uit de schrapping van de artikelen
7.21 tot en met 7.25.Q5.R25. Aangesloten wordt bij de terminologie «kennisgeving» uit
artikel 3:12 Awb.Schrapping tweede lid: 14.S12. In de systematiek van de u.o.v. wordt het aan het betrokken bestuursorgaan
overgelaten om voor het mondeling naar voren brengen van zienswijzen al dan
niet een hoorzitting te organiseren. Gelet hierop is aan een bepaling over
het combineren van hoorzittingen geen behoefte meer. Het gelijktijdig kunnen
inbrengen van mondelinge zienswijzen over het milieu-effectrapport en tegen
het ontwerpbesluit is reeds geregeld in artikel 7.32.TDeze wijzigingen vloeien rechtstreeks voort uit de wijzigingen van de
eerdere artikelen waarnaar in artikel 7.34, eerste lid, wordt verwezen. U1. V25.W25. De andere aanpassingen houden verband met elders in hoofdstuk 7 van
de Wm voorgestelde wijzigingen en de wijziging van artikel 3:44 Awb in de
Wet u.o.v.XDeze wijzigingen vloeien voort uit de voorgestelde aanpassingen in de
artikelen 7.20 tot en met 7.25.Y27. Deze aanpassing vloeit voort uit de in artikel 7.20 aangebrachte wijzigingen.Z1.Ingevolge het nieuw voorgestelde artikel 13.3 Wm kunnen zienswijzen naar
voren worden gebracht door een ieder.AADe u.o.v. voorziet, anders dan het huidige artikel 3:15 Awb, niet meer
uitdrukkelijk in het betrekken van bestuursorganen en adviseurs. Daarom wordt
in artikel 8.7 de verwijzing naar artikel 3:15 Awb geschrapt. De grondslag
voor adviserende bestuursorganen komt hiermee voortaan in de Wet milieubeheer
zelf te liggen. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om in artikel 8.7 op
die plaatsen waar dat nog niet het geval was de term «overheidsorganen»
overeenkomstig de Awb-terminologie te vervangen door «bestuursorganen».BB25. Verder vloeit deze vloeit voort uit de aanpassing van artikel 8.7.CC1, 3. Ook voor de procedure van de huidige paragraaf 3.5.6 Awb, die
in artikel 8.22, vijfde lid, Wm van toepassing is verklaard, is de u.o.v.
in de plaats getreden. Om wetssystematische redenen is in het vierde lid van
artikel 8.22, door de verwijzing uit te breiden met een verwijzing naar artikel
8.6, buiten twijfel gesteld dat de u.o.v. ook geldt voor wijziging en intrekking
van vergunningen. Het vijfde lid is daarmee overbodig geworden.DD1: Deze wijziging houdt verband met de schrapping van de zgn. actio popularis.
Voor een nadere toelichting wordt verwezen naar paragraaf 3.1 van deel
I van deze memorie.Overige onderdelen: Zie de toelichting bij de wijziging van artikel 8.22.
Voor wijziging, aanvulling of intrekking van vergunningsvoorschriften en -beperkingen
geldt hetzelfde als voor wijziging of intrekking van de vergunning zelf. EEZie de toelichting bij de wijziging van artikel 8.22. Voor wijziging,
aanvulling en intrekking van vergunningsvoorschriften en -beperkingen op verzoek
van de vergunninghouder geldt hetzelfde als voor wijziging, intrekking etc.
van de vergunning zelf.FF1: Deze wijziging houdt verband met de schrapping van de zgn. actio popularis.
Voor een nadere toelichting wordt verwezen naar paragraaf 3.1 van deel
I van deze memorie.Overige onderdelen: Zie voor de wijzigingen in het vierde lid en de schrapping
van het zevende lid, eerste volzin, de toelichting bij de wijziging van artikel
8.22. De gevallen waarin thans geen voorbereidingsprocedure van toepassing
is, zijn ook in het nieuwe regime uitgezonderd. Deze uitzondering wordt opgenomen
in het vierde lid.Wijziging achtste lid: 25. Verder wordt de reactietermijn van de vergunninghouder
gesteld op zes weken in plaats van «ten minste twee weken». Dit
sluit aan op het aan de u.o.v. ten grondslag liggende uitgangspunt dat voor
het naar voren brengen van zienswijzen e.d., een standaardtermijn behoort
te gelden van zes weken.GGZie de toelichting bij de wijziging van artikel 8.22. Voor wijziging,
intrekking etc. op aanvraag van de vergunninghouder geldt hetzelfde als voor
ambtshalve wijziging, intrekking etc.HH18.Artikel 3:18, derde lid, Awb (nieuw) voorziet in een specifieke beslistermijn
voor gevallen waarin sprake is van een op aanvraag genomen besluit inzake
intrekking van een besluit en een op aanvraag van een ander dan degene tot
wie het te wijzigingen besluit is gericht genomen besluit inzake wijziging
van een besluit. Deze beslistermijn is gesteld op maximaal twaalf weken na
de terinzagelegging van het ontwerpbesluit. Voor besluiten inzake wijziging
van een besluit op aanvraag van degene tot wie het te wijzigen besluit is
gericht zelf, geldt de in artikel 3:18, eerste lid, genoemde beslistermijn
van zes maanden (met de in het tweede lid geregelde mogelijkheid van verlenging).
Zie hierover nader de MvT u.o.v., blz. 28.Dit betekent dat de u.o.v. geen beslistermijn regelt voor ambtshalve wijziging
of intrekking van besluiten. Dit is uitdrukkelijk aan de bijzondere wetgever
overgelaten. Aangezien in afdeling 8.1.2 Wm in alle gevallen, dus ook voor
ambtshalve wijziging of intrekking van besluiten paragraaf 3.5.6 Awb
van toepassing is verklaard, is het gewenst ook voor die situatie een beslistermijn
te regelen. Thans is deze – in gevallen waarin niet de zgn. voornemenprocedure
geldt – acht weken na de openbare kennisgeving van het ontwerp (huidige
artikel 3:33, tweede lid). Aangezien evenwel in de systematiek van de u.o.v.
de zienswijzetermijn op zes weken is gesteld, en daarmee ten opzichte van
de hier bedoelde gevallen is verlengd met vier weken (vgl. huidig artikel
3:32, eerste lid, Awb) wordt in de nieuwe opzet voor ambtshalve wijziging
of intrekking van Wm-vergunningen een beslistermijn voorgesteld van twaalf
weken na de terinzagelegging van het ontwerp. Dit heeft tevens als voordeel
dat deze termijn daarmee gelijk is aan de termijn die geldt in de overige
gevallen die worden bestreken door artikel 3:18, derde lid. Een ander wordt
tot uitdrukking gebracht in het voorgestelde artikel 8.26a. II1.JJArtikel 3:18, tweede lid, Awb komt in de u.o.v. in de plaats van het huidige
artikel 3:29 Awb. Bij zeer ingewikkelde of omstreden onderwerpen als bedoeld
in het huidige artikel 3:29 Awb (artikel 3:18, tweede lid, nieuw) kan ingevolge
artikel 8.31 Wm de in laatstgenoemd artikel genoemde adviestermijn worden
verlengd.KKHet voorschrift van terinzagelegging van het ontwerpbesluit is overgeheveld
van artikel 3:19, tweede lid (oud) Awb naar artikel 3:11, eerste lid, van
de u.o.v.LLArtikel 8.33 regelt dat bepalingen over de coördinatie tussen een
Wm-vergunning en een Wvo-vergunning van overeenkomstige toepassing zijn ten
aanzien van bepaalde categorieën van wijzigingen van een vergunning.
Daarbij is voor enkele termijnbepalingen een bijzondere voorziening getroffen
voor gevallen waarin de zgn. voornemenprocedure uit het huidige artikel 3:30,
tweede lid, Awb van toepassing is. In de u.o.v. keert deze voornemenprocedure
niet terug (zie MvT u.o.v., blz. 8–9). Om die redenen wordt de
voorziening met betrekking tot de in dat geval geldende afwijkende termijnen
geschrapt.MM1.NN1: Zoals is aangegeven in § 5.9 van de MvT u.o.v. (blz. 16)
is artikel 3:18 van de Awb uit het oogpunt van vereenvoudiging geschrapt,
zodat voor de behandeling van onvolledige aanvragen wordt volstaan met hantering
van de algemene regeling van artikel 4.5 Awb. Dit betekent dat de verwijzing
naar artikel 3:18 Awb in artikel 8.37 Wm eveneens moet vervallen. 2: De toezending
van het ontwerpbesluit aan de aanvrager is in de u.o.v. geregeld in artikel
3:13, eerste lid, Awb. De verwijzing naar het huidige artikel 3:19, eerste
lid, tweede volzin, moet derhalve worden vervangen door een verwijzing naar
de nieuwe bepaling. De nieuwe bepaling voorziet niet meer in toezending aan
betrokken bestuursorganen. Om die reden wordt de in artikel 8.37, vierde lid,
genoemde toezending aan die organen losgekoppeld van de u.o.v., hetgeen wetstechnisch
vorm heeft gekregen door invoeging van het woord «aan». 3: 25.
De u.o.v. voorziet, anders dan het huidige artikel 3:23 Awb, niet meer uitdrukkelijk
in het uitbrengen van adviezen. Daarom wordt in de nieuwe opzet van artikel
8.37, vijfde lid, in meer algemene zin over uitgebrachte adviezen gesproken.OOIn artikel 8.38, tweede lid, Wm moet worden aangesloten bij de beslistermijnen
zoals deze voor de zijn vastgelegd in artikel 3:18 Awb en voor ambtshalve
te nemen besluiten in het nieuw voorgestelde artikel 8.26a Wm. PP3.QQ22. Ingevolge artikel 10.9, eerste lid, is op de voorbereiding van het
afvalbeheersplan de u.o.v. van toepassing.RR28.SS1: 1. De tweede en derde volzin van artikel 10.64, tweede lid, kunnen
vervallen, aangezien dan volledig wordt aangesloten bij het bekendmakingsregime
van afdeling 3.6 Awb.2: Het nieuw voorgestelde derde lid van artikel 10.64 Wm bepaalt dat afdeling
3.4 van de Awb niet van toepassing is op een ontheffing van het verbod op
het verbranden van afvalstoffen buiten een inrichting. Een dergelijke ontheffing
kan slechts worden verleend voorzover het belang van de bescherming van het
milieu zich daartegen niet verzet en voorzover het geen gevaarlijke afvalstoffen
betreft (art. 10.63, tweede lid, Wm). Het gaat daarbij derhalve om de verbranding
van uitsluitend niet-gevaarlijke afvalstoffen. Te denken valt aan de verbranding
van snoeihout, hout dat vrijkomt bij de instandhouding van waardevolle cultuurlandschappen,
vreugdevuren, aardappelloof, e.d. Benadrukt wordt dat ook in deze gevallen
een terughoudend ontheffingenbeleid wordt voorgestaan, waarbij eerst wordt
gekeken of er alternatieve verwerkingsmethoden, zoals versnipperen of composteren,
voor handen zijn. Gelet op de aard en strekking van dergelijke beslissingen
is het noch uit oogpunt van de bescherming van de belangen van derden noch
uit oogpunt van een doelmatige besluitvorming noodzakelijk om de u.o.v. van
toepassing te verklaren. De reguliere totstandkomingsprocedure van de Awb
biedt voor deze beschikkingen voldoende waarborgen voor een zorgvuldige besluitvorming.
Voordat het landelijke verbrandingsverbod in werking trad (23 mei 2003,
zie Stb. 2003, 213), werden dergelijke ontheffingen op grond van gemeentelijke
verordeningen verleend. Op die ontheffingen was evenmin de uitgebreide voorbereidingsprocedure
van toepassing.TT1.UUArtikel 13.2 voorziet in een openbare kennisgevings- en terinzageleggingsprocedure
voor aanvragen in het kader waarvan een milieu-effectrapportage moet worden
gemaakt. Het gaat om een beperkte procedure, waarbij geen zienswijzen naar
voren kunnen worden gebracht. Uit het oogpunt van uniformiteit zijn in de
procedure enkele relevante bepalingen uit de huidige afdeling 3.5 Awb van
toepassing verklaard. Deze regeling wordt gehandhaafd, waarbij de corresponderende
bepalingen in de u.o.v. van toepassing worden verklaard. De van overeenkomstige
toepassingverklaring van artikel 13.6 Wm vervalt in verband met de voorgestelde
schrapping van dat artikel.Het tweede lid van artikel 13.2 kan vervallen, omdat reeds in het nieuwe eerste lid besloten ligt dat een separate kennisgeving aan de aanvrager
niet is vereist (artikel 3:13 Awb is immers niet van toepassing verklaard).VVZoals is aangegeven in § 5.9 van de MvT u.o.v. (blz. 16)
is artikel 3:18 van de Awb uit het oogpunt van vereenvoudiging geschrapt,
zodat voor de behandeling van onvolledige aanvragen wordt volstaan met hantering
van de algemene regeling van artikel 4.5 Awb. Dit betekent dat het buiten
toepassing verklaren van artikel 3:18 Awb in artikel 13.3 Wm eveneens moet
vervallen.In plaats hiervan krijgt artikel 13.3 Wm een nieuwe inhoud. Overeenkomstig
hetgeen in deel II van deze memorie onder standaardaanpassing nr. 9 is
toegelicht, wordt voor milieubesluiten de kring van inspraakgerechtigden conform
de huidige milieuwetgeving uitgebreid tot een ieder. Door deze regel vast
te leggen in afdeling 13.2 Wm, geldt deze bepaling niet alleen voor gevallen
waarin in de Wet milieubeheer zelf de u.o.v. van toepassing is verklaard,
maar tevens voor alle in artikel 13.1, tweede lid, Wm genoemde milieuwetten
waarin naast afdeling 3.4 Awb afdeling 13.2 Wm van toepassing is verklaard.WW6, 8. Aangesloten is bij het uitgangspunt van de u.o.v. dat gedetailleerde
procedurevoorschriften achterwege blijven. Dit betekent onder meer dat aanplakking
van kennisgevingen aan het gemeentehuis niet meer uitdrukkelijk wordt voorgeschreven.
Bovendien is de meerwaarde van een dergelijke wijze van berichtgeving in deze
tijd twijfelachtig. In dit verband kan een parallel worden getrokken met de
bij de herziening van het burgerlijk procesrecht doorgevoerde schrapping van
het tot voor kort geldende voorschrift in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
om dagvaardingen aan gerechtsgebouwen aan te plakken (vgl. Kamerstukken II
1999/2000, 26 855, nr. 3, blz. 184).Gehandhaafd is de bepaling dat de stukken in ieder geval ter inzage moeten
liggen op het gemeentehuis waar de inrichting of het werk geheel of in hoofdzaak
is of zal zijn gelegen. In de meeste gevallen zal dit reeds voortvloeien uit
de toepassing van de u.o.v.: terinzagelegging bij het bestuursorgaan dat het
besluit neemt, wordt immers als vanzelfsprekend verondersteld.Ingevolge artikel
8.2 van de Wet milieubeheer zijn burgemeester en wethouders van de gemeente
waarin een inrichting geheel of in hoofdzaak is gelegen niet in alle gevallen
bevoegd te beslissen op een aanvraag om een vergunning of ontheffing. Afhankelijk
van onder meer de grootte van de inrichting en de aard en mate van de gevolgen
voor het milieu die de inrichting kan veroorzaken, berust die bevoegdheid
bij gedeputeerde staten of een minister. Voor die situaties moet dus de bepaling
worden gehandhaafd dat de stukken in ieder geval ter inzage moeten liggen
op het gemeentehuis waar de inrichting of het werk geheel of in hoofdzaak
is of zal zijn gelegen.XX5. Onder de ter inzage te leggen stukken moeten ook worden begrepen de
overeenkomstig artikel 8.19 Wm gedane meldingen die hetzelfde onderwerp betreffen.YY1: Deze wijziging vloeit voort uit de voorgestelde schrapping van artikel
19.6. 2: 25. De overige aanpassingen brengen deze bepaling redactioneel in overeenstemming
met de desbetreffende artikelen in de u.o.v.ZZ17.AAA1.Deze wijzigingen zijn slechts van wetstechnische aard. Inhoudelijk blijft
dit artikel ongewijzigd.BBB20. In plaats van de huidige bepaling wordt voorgesteld in artikel 13.9
een algemene, voor de milieuwetgeving geldende voorziening op te nemen voor
gevallen waarin internationale verplichtingen ertoe noodzaken de (wettelijke)
beslistermijn voor het verlenen of wijzigen van een milieuvergunning of -ontheffing
op te schorten. Deze voorziening is onder andere relevant voor de beslistermijnen
die voortvloeien uit artikel 3:18 Awb. De bepaling is ontleend aan artikel
15.37, derde lid, van de Wet milieubeheer. Zie voor een voorbeeld waarin toepassing
van een dergelijke voorziening aan de orde kan zijn de toelichting bij de
voorgestelde schrapping van artikel 23 van de Wet bescherming Antarctica.CCC1.DDD1.EEE1.FFF1: 1.2: Overeenkomstig de gehanteerde beleidslijn bij de Wet u.o.v. is geschrapt
het voorschrift dat het bevoegd gezag een aantekening moet maken van de datum
van ontvangst van de (laatste) aanvraag. Dit kan aan de prudentie van de betrokken
bestuursorganen worden overgelaten (vgl. MvT u.o.v., blz. 15–16).GGGIn het nieuwe artikel 3:18 Awb, dat correspondeert met het huidige artikel
3:29 Awb, is niet meer uitdrukkelijk voorgeschreven dat ingeval van verlenging
van de beslistermijn mede van de ingediende aanvraag kennis moet worden gegeven.
Om die reden kan artikel 14.3, tweede lid, onder a, Wm, dat betrekking heeft
op deze situatie, vervallen.Artikel 14.3 Wm bevat enkele specifieke voorzieningen voor de toepassing
van de huidige uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure ingeval van gecoördineerde
behandeling van aanvragen. Deze specifieke voorzieningen worden gehandhaafd,
met dien verstande dat zij worden toegesneden op de u.o.v. De voorgestelde
wijzigingen zijn een wetstechnisch sequeel van de u.o.v. Zij komen overeen
met de wijzigingen die worden aangebracht in soortgelijke coördinatiebepalingen
in andere wetten (vgl. de wijzigingen van artikel 41 van de Reconstructiewet
concentratiegebieden en artikel 20, vierde lid, van de Tracéwet).Onderdeel a van artikel 14,3 tweede lid, Wm kan vervallen, aangezien in
het nieuwe artikel 3:18, tweede lid, Awb (corresponderend met het huidige
artikel 3:29 Awb) niet meer uitdrukkelijk is voorzien in kennisgeving van
de aanvraag ingeval van verlenging van de beslistermijn. Artikel 14, tweede
lid, onderdeel a, Wm heeft op die situatie betrekking.HHH1.IIIIn artikel 14.10, tweede lid, wordt verwezen naar diverse bepalingen uit
hoofdstuk 7 inzake de m.e.r.-procedure. De voorgestelde wijzigingen beogen
die verwijzingen in overeenstemming te brengen met de diverse wijzigingen
die ingevolge dit wetsvoorstel in hoofdstuk 7 worden aangebracht.JJJOok in artikel 14.11, eerste lid, wordt verwezen naar diverse bepalingen
uit hoofdstuk 7 inzake de m.e.r.-procedure. De voorgestelde wijzigingen beogen
die verwijzingen in overeenstemming te brengen met de diverse wijzigingen
die ingevolge dit wetsvoorstel in hoofdstuk 7 worden aangebracht. Van de gelegenheid
is gebruik gemaakt een foutieve verwijzing in artikel 14.11, eerste lid, onderdeel
c, te corrigeren.KKKDeze wijziging betreft een aanpassing van de verwijzing naar bepalingen
uit hoofdstuk 7, voortvloeit voort uit de voorgestelde schrapping van de artikelen
7.21 tot en met 7.25.LLL1, 4, 9, 10, 16, 17, 21, 22, 25.Titel 15.10 handelt over afvalbeheersbijdragen. Op verzoek kan de Minister
van VROM een overeenkomst over een afvalbeheersbijdrage algemeen verbindend
verklaren. Hiervoor is in artikel 15.37 een openbare voorbereidingsprocedure
opgenomen. Deze openbare voorbereidingsprocedure wordt vervangen door de u.o.v.MMM1, 4, 9, 10, 16, 17, 21, 22, 25.Deze wijziging vloeit rechtstreeks voort uit de wijziging van artikel
15.37. Voor de in artikel 15.38 geregelde voorbereidingsprocedure geldt hetzelfde
als voor de voorbereidingsprocedure ex artikel 15.37.NNN1, 4, 9, 10, 16, 17, 21, 22, 25.Deze wijziging vloeit rechtstreeks voort uit de wijziging van artikel
15.37. Voor de in artikel 15.39 geregelde voorbereidingsprocedure geldt hetzelfde
als voor de voorbereidingsprocedure ex artikel 15.37. Duidelijkheidshalve
blijft uitdrukkelijk geregeld dat een openbare voorbereidingprocedure geldt
voor de intrekking van een besluit. OOODeze wijziging houdt verband met de afschaffing van de actio popularis.
Zie de hierop gegeven toelichting in deel I, paragraaf 3.1 van deze memorie.PPP1. Voorts kan de verwijzing naar artikel 7:4 Awb vervallen, aangezien
bij toepassing van de u.o.v. nimmer sprake is van een bezwaarschriftprocedure
(vgl. art. 7:1, eerste lid, onder d, Awb).QQQ1.RRR1, 19. Deze wijzigingen vloeien rechtstreeks voort uit de opzet van de
u.o.v. Duidelijkheidshalve is in de nieuwe tekst van het tweede onderscheidenlijk
derde lid van artikel 19.5 expliciet tot uitdrukking gebracht dat het gaat
om de toepassing van de u.o.v. bij besluiten op aanvraag onderscheidenlijk
ambtshalve besluiten, nu de u.o.v. zelf dat onderscheid niet maakt, maar de
bedoelde bepalingen in artikel 19.5 elk slechts op een van die situaties betrekking
hebben.SSSArtikel 19.6 kan vervallen, aangezien de verplichtingen waarop dit artikel
betrekking heeft (huidig artikel 3:31, eerste lid, onder d, Awb en artikel
3.15 Wm) onder het regime van de u.o.v. niet meer expliciet zijn voorgeschreven.TTTDeze wijziging houdt verband met de afschaffing van de actio popularis.
Zie de hierop gegeven toelichting in deel I, paragraaf 3 van deze memorie.UUUDeze wijziging vloeit voort uit de aanpassing van artikel 3:44 Awb in
de Wet u.o.v.VVV1.WWW1: 1.2: Deze wijziging houdt verband met de afschaffing van de actio popularis.
Zie de hierop gegeven toelichting in deel I, paragraaf 3 van deze memorie.XXX23. YYYParagraaf 20.3 bevat een aparte regeling voor beroep tegen besluiten
die met toepassing van paragraaf 3.5.6 van de Algemene wet bestuursrecht
tot stand zijn gekomen. In de Wet u.o.v. is sprake van één procedure.
Daarmee is paragraaf 20.3 overbodig geworden.Paragraaf 20.4 bevat slechts één artikel, nl. artikel
20.13, dat aan een ieder het recht toekent om beroep bij de administratieve
rechter in te stellen tegen milieubesluiten ten aanzien waarvan niet de openbare
voorbereidingsprocedure van toepassing is. Het schrappen van deze bepaling
houdt verband met de afschaffing van de actio popularis. Zie de hierop gegeven
toelichting in deel I, paragraaf 3, van deze memorie.ZZZ19. In de u.o.v. zijn de beslistermijnen opgenomen in artikel 3:18 van
de Awb.Artikel 10 Wet milieubeheer (na inwerkingtreding van de
Natuurbeschermingswet 1998)A1.B1: De toezending van het ontwerpbesluit aan de aanvrager is in de u.o.v.
geregeld in artikel 3:13, eerste lid, Awb. De verwijzing naar het huidige
artikel 3:19, eerste lid, tweede volzin, moet derhalve worden vervangen door
een verwijzing naar de nieuwe bepaling. De nieuwe bepaling voorziet niet meer
in toezending aan betrokken bestuursorganen. Om die reden wordt de in artikel
8.39c, tweede lid, genoemde toezending aan die organen losgekoppeld van de
u.o.v., hetgeen wetstechnisch vorm heeft gekregen door invoeging van het woord
«aan».2: 25. Zie voorts de toelichting bij de soortgelijke wijziging in artikel
8.8, eerste lid, onderdeel d, van de Wet milieubeheer.C3.D1.E1: Deze wijziging vloeit voort uit het feit dat de mogelijkheid tot verlenging
van de beslistermijn in de u.o.v. wordt overgeheveld van het huidige artikel
3:29 naar artikel 3:18, tweede lid, Awb.2: In artikel 13.18, tweede lid, Awb is vastgelegd dat de verlenging kan
plaatsvinden met «een redelijke termijn». Om die reden wordt de
afwijkende bepaling in artikel 13.12, die uitgaat van een vaste verlengingstermijn
van ten hoogste dertien weken, geschrapt. Artikel 11 Wet milieubeheer (i.v.m. wetsvoorstel 28 835)A en B1, 9, 10.CDeze wijzigingen houdt verband met het vervallen van artikel 19.6 Wm ingevolge
het onderhavige wetsvoorstel.Artikel 12 Wet milieugevaarlijke stoffenAVan de gelegenheid is gebruik gemaakt om de ministeriële aanduidingen
in de Wms te actualiseren.B en CDe kennisgevingsprocedures in de artikelen 9 tot en met 12 Wms betreffen
geen volledige openbare voorbereidingsprocedure, maar wel een terinzageleggingsprocedure.
Gelet op de harmonisatiedoelstelling van de u.o.v. zijn de desbetreffende
bepalingen zoveel mogelijk in lijn gebracht met de op de terinzagelegging
betrekking hebbende voorschriften uit de u.o.v. en de uitgangspunten van versobering
en vereenvoudiging. hetgeen is bewerkstelligd door artikel 3:11, derde lid,
Awb van toepassing te verklaren. Dit betekent dat de aan de huidige afdeling
3.5 ontleende gedetailleerde regeling over het inzien van stukken tijdens
de werkuren en ten minste drie aaneengesloten uren daarbuiten, vervalt (vgl.
standaardaanpassing nr. 6). Verder is de inzagetermijn overeenkomstig
de u.o.v. gesteld op zes weken (in plaats van de huidige vier weken).D t/m HIn de artikelen 14, 15 en 16 wordt de toepasselijkheid van afdeling 3.4
van de Algemene wet bestuursrecht geschrapt. Ten tijde van de introductie
van de Awb is de toepasselijkheid van die afdeling opgenomen vanwege de veronderstelde
noodzaak om de openbare voorbereidingsprocedure van toepassing te laten zijn,
nu genoemde bepalingen uit de Wms een terinzageleggingsverplichting kennen.
De terinzagelegging zoals die oorspronkelijk in de Wms was opgenomen, is evenwel
niet bedoeld als middel om derden de gelegenheid te bieden tot inspraak en
eventueel tot het indienen van bezwaar of beroep, maar als een instrument
tot waarborging van maximale openbaarheid met betrekking tot het stelsel van
kennisgevingen. De van toepassingverklaring van afdeling 3.4 Awb in artikel
14, derde lid, en de verwijzing daarnaar in de artikelen 15 en 16, kan derhalve
vervallen alsmede de bepalingen over terinzagelegging. Aangezien in de besluiten
waarop in de artikelen 14, 15 en 16 wordt gedoeld zich richten tot de kennisgever
en de informatie over de inhoud van die besluiten slechts in zeer beperkte
mate, mede ingevolge artikel 56 van de Wms, openbaar zijn, leidde de toepasselijkheid
van afdeling 3.4 van de Awb weliswaar tot een verplichte openbare voorbereidingsprocedure
maar is de informatie over een kennisgeving die openbaar gemaakt wordt dermate
gering dat de openbare voorbereidingsprocedure de facto niet van betekenis
is. Tot dusver hebben nimmer anderen dan de kennisgever zelf gebruik gemaakt
van de mogelijkheid om bezwaar of beroep in te stellen omdat de informatie
van een kennisgevingdossier die openbaar gemaakt wordt, te beperkt is om een
dergelijke interventie te kunnen motiveren. Inmiddels bestaat ruime ervaring
met het kennisgevingstelsel en gelet op die bekendheid, het bestaan
van een openbare register van kennisgevingen en de publieke informatie die
het Bureau Milieugevaarlijke Stoffen over het kennisgevingstelsel verstrekt
is de waarborg die met de terinzageleggingsplicht werd beoogd ruimschoots
gerealiseerd. Bovendien zou het laten voortbestaan van de bepalingen over
terinzagelegging in de artikelen 14, 15 en 16 naast de voorbereidingsprocedure
van afdeling 4.1.2 Awb, verwarring wekken.Overigens zij erop gewezen dat schrapping van de toepasselijkheid van
afdeling 3.4 Awb er niet toe leidt dat de rechtsbescherming wordt verminderd.
Immers de ingevolge de Awb bestaande mogelijkheid tot bezwaar en beroep blijft
behouden.In artikel 16, derde lid, vervalt eveneens het huidige onderdeel a. Daarin
is voorzien in een verplichting om degene tot wie de in dat artikel bedoelde
besluit tot het geven van een opdracht zal zijn gericht, te horen. Deze bepaling
kan vervallen, aangezien de algemene hoorplichtregeling van de artikelen 4:8
e.v. Awb hiervoor in de plaats kan treden.IRedactionele aanpassingen in verband met de in de artikelen 14 en 16 voorgestelde
wijzigingen.J1: 1.2: 1. In de systematiek van de u.o.v. is ook op intrekkings- en wijzigingsbesluiten
de u.o.v. automatisch van toepassing (zie standaardaanpassing nr. 3).
Uit het huidige artikel 26, zevende lid, van de Wet milieugevaarlijke stoffen
moet worden afgeleid dat besluiten ex artikel 26, zesde lid, onder a, niet
openbaar moeten worden voorbereid. Om die reden is in de nieuw voorgestelde
tekst deze categorie uitdrukkelijk uitgesloten.K1: 1.2: 3.LDeze wijzigingen vloeien voort uit de vernummering van artikelleden in
artikel 14.Artikel 13 Wet op de Ruimtelijke OrdeningA1: 1, 6, 9, 15.Omdat het een besluit van de ministerraad betreft, wordt in het nieuwe
eerste lid, onder a, uit doelmatigheidsoverwegingen vastgelegd dat de eerstverantwoordelijke
minister toepassing geeft aan de u.o.v. Bij hem dienen derhalve ook zienswijzen
naar voren te worden gebracht. Deze voorziening stemt inhoudelijk overeen
met het bepaalde in de laatste volzin van het huidige tweede lid.De zienswijzentermijn van twaalf weken sluit aan op de in de eerste volzin
van het huidige tweede lid opgenomen termijn, met dien verstande dat aansluitend
bij de systematiek van de u.o.v. is gekozen voor een vaste termijn in plaats
van een maximale termijn.2: 26. Het ligt ook zonder een daartoe strekkend wettelijk voorschrift
in de rede dat bij de voorbereiding van de hier bedoelde ruimtelijke plannen het nodige bestuurlijk overleg plaatsvindt. Wettelijke regulering
van dit bestuurlijk overleg verdraagt zich echter niet met het beginsel van
soberheid en terughoudendheid van regelgeving.3: Aangezien in het tweede lid niet meer expliciet over terinzagelegging
wordt gesproken (dit vloeit immers rechtstreeks voort uit de van toepassing
verklaarde afdeling 3.4 Awb), wordt de verwijzing naar het tweede lid aangepast.4 en 5. Het is in het licht van de gevolgde wetssystematiek evident dat
met «de terinzagelegging» in de eerste volzin van het vijfde lid
(nieuw) wordt gedoeld op de terinzagelegging, bedoeld in artikel 3:11, eerste
lid, Awb.5b: 25. Voorts vloeien deze wijzigingen voort uit de voorgestelde schrapping
van het huidige derde lid.6: De verwijzing naar corresponderende bepalingen in de Awb brengt geen
materiële wijziging ten opzichte van de inhoud van de tweede volzin van
het huidige achtste lid. Door de verwijzing wordt bewerkstelligd dat nauwer
wordt aangesloten bij de bekendmakings- en mededelingssystematiek van art
3:44, eerste lid, Awb. Dit artikel is niet rechtstreeks van toepassing, aangezien
het plan als regel geen besluit is of besluiten bevat in de zin van de Awb
(behalve ingeval van concrete beleidsbeslissingen).BDeze wijzigingen vloeit voort uit de vernummering van leden in artikel
2a, samenhangend met het schrappen van artikel 2a, derde lid.C1: 26. Het ligt ook zonder een daartoe strekkend wettelijk voorschrift
in de rede dat bij de voorbereiding van de hier bedoelde ruimtelijke plannen
het nodige bestuurlijk overleg plaatsvindt. Wettelijke regulering van dit
bestuurlijk overleg verdraagt zich echter niet met het beginsel van soberheid
en terughoudendheid van regelgeving.2: 1, 6, 9, 27. Aan de u.o.v. terzake van het door provinciale staten
vast te stellen streekplan moet toepassing worden gegeven door gedeputeerde
staten. Dit volgt reeds uit het huidige artikel 4a, tweede lid, eerste volzin,
waarin is bepaald dat gedeputeerde staten met de voorbereiding van het streekplan
zijn belast. Onderdeel b van het nieuwe derde lid komt materieel overeen met
de tweede volzin van het huidige vierde lid. Hierdoor wordt bewerkstelligd
dat van het ontwerpstreekplan ook mededeling kan worden gedaan in bladen met
een lokale verspreidingsgraad.3: 10, 12, 14, 25, 27. Voor het overige wordt in hetgeen geregeld is in
het huidige vierde en vijfde lid voorzien door de in het nieuwe derde lid
van toepassing verklaarde afdeling 3.4.4: 25.5: 27. De verwijzing naar corresponderende bepalingen in de Awb brengt
overigens geen materiële wijziging ten opzichte van de inhoud van de
tweede volzin van het huidige achtste lid. Door de verwijzing wordt bewerkstelligd
dat nauwer wordt aangesloten bij de bekendmakings- en mededelingssystematiek
van art 3:44, eerste lid, Awb. Dit artikel is niet rechtstreeks van toepassing,
aangezien het streekplan als regel geen besluit is of besluiten bevat in de
zin van de Awb (behalve ingeval van concrete beleidsbeslissingen).D1: 25. Voorts vloeien de wijzigingen voort uit de wijzigingen in artikel
4a. 2: Zie toelichting bij onderdeel C.3. E1: 25. De gewijzigde en vereenvoudigde redactie vloeit verder voort uit
de in artikel 4a aangebrachte wijzigingen en de wetssystematiek van de u.o.v.
Inhoudelijk blijft deze bepaling ongewijzigd.2: De hier aangebrachte wijzigingen vloeien rechtstreeks voort uit de
wijzigingen van artikel 4a.FDe inspraak over de totstandbrenging van ruimtelijke plannen en vrijstellingsbesluiten
is uitputtend geregeld in de op deze beslissingen van toepassing verklaarde
u.o.v. Gelet op de uitgangspunten van de u.o.v. ligt het niet in de rede in
aanvulling hierop te voorzien in een tweede, daaraan voorafgaande wettelijke
inspraakvoorziening. In dit verband verwijzen voorts naar de hierover gegeven
uiteenzetting in paragraaf 3.7.2, onder a, van de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel voor een nieuwe Wet ruimtelijke ordening (Kamerstukken
II 2002/03, 28 916, nr. 3, blz. 28). Ook in dat wetsvoorstel
keert artikel 6a niet terug. Zoals aldaar uiteengezet, zou handhaving van
artikel 6a er immers toe leiden dat de gemeente verplicht zou zijn om bij
de voorbereiding van een plan(wijziging) twee procedureel identieke inspraakrondes
te houden, hetgeen uit het oogpunt van deregulering niet in de rede ligt.
Overigens blijft onverkort gelden dat het ruimtelijk beleid van de gemeente
voorwerp is van inspraak ingevolge de in artikel 150 van de Gemeentewet voorziene
inspraakverordening over het betrekken van ingezetenen en belanghebbenden
bij de voorbereiding van gemeentelijk beleid.G1, 6, 9, 10, 12, 14.H27. Afgezien van het schrappen van de verplichting tot publicatie in de
Staatscourant brengt de verwijzing naar corresponderende bepalingen in de
Awb geen materiële wijziging ten opzichte van de inhoud van de tweede
volzin van artikel 9. Door de verwijzing wordt bewerkstelligd dat nauwer wordt
aangesloten bij de bekendmakings- en mededelingssystematiek van art 3:44,
eerste lid, Awb. Dit artikel is niet rechtstreeks van toepassing, aangezien
het structuurplan geen besluit is of besluiten bevat in de zin van de Awb.I1, 4, 9, 10, 14. Met het oog op de noodzakelijke snelle besluitvorming
en onderlinge afstemming van ruimtelijkeordeningsprocedures is de van de u.o.v.
afwijkende beslistermijn van vier weken gehandhaafd.J1: 1, 4, 9, 10, 14. Met het oog op de noodzakelijke snelle besluitvorming
en onderlinge afstemming van ruimtelijkeordeningsprocedures is de van de u.o.v.
afwijkende beslistermijn van vier weken ingeval geen verklaring van geen bezwaar
is vereist, gehandhaafd.2: Aangezien in het vierde lid niet meer expliciet over terinzagelegging
wordt gesproken (dit vloeit immers rechtstreeks voort uit de van toepassing
verklaarde afdeling 3.4 Awb), wordt de verwijzing naar het dat lid geschrapt.
Het is in het licht van de gevolgde wetssystematiek evident dat
met «de terinzagelegging» wordt gedoeld op de terinzagelegging,
bedoeld in artikel 3:11, eerste lid, Awb.3. Deze wijziging brengt het zesde lid redactioneel in overeenstemming
met de terminologie van de u.o.v.4. Met het oog op de noodzakelijke snelle besluitvorming en onderlinge
afstemming van ruimtelijkeordeningsprocedures is ook de van de u.o.v. afwijkende
beslistermijn ingeval wel een verklaring van geen bezwaar is vereist, gehandhaafd.K1, 9, 10, 12, 14. In verband met de bijzondere positie van bestemmingsplannen
wordt in het voorgestelde onderdeel a de bestaande voorziening inzake publicatie
van kennisgevingen omtrent (ontwerp)bestemmingsplannen in de Staatscourant,
gehandhaafd. Een en ander is in lijn met de keuze die terzake is gemaakt in
het wetsvoorstel voor een nieuwe Wet ruimtelijke ordening. Kortheidshalve
zij in dit verband verwezen naar paragraaf 3.7.2, onderdeel b, van de
memorie van toelichting bij dat wetsvoorstel (Kamerstukken II 2002/03, 28 916,
nr. 3, blz. 28).LDeze wijzigingen brengen artikel 25 redactioneel in overeenstemming met
de terminologie van de u.o.v.M en NArtikel 27 voorziet in een bedenkingenprocedure bij gedeputeerde staten
voor diegenen die in een eerder stadium zienswijzen over het bestemmingsplan
naar voren hebben gebracht. In het wetsvoorstel voor een nieuwe Wet ruimtelijke
ordening (Kamerstukken II 2002/03, 28 916, nrs. 1–2) is voorgesteld
deze procedure te laten vervallen, mede omdat het gehele stelsel van goedkeuring
van bestemmingsplannen door gedeputeerde staten komt te vervallen. Nu dit
stelsel thans nog bestaat, ligt het in de rede ook de bedenkingenprocedure
te handhaven, al is in zekere mate sprake van een duplicering van inspraakmomenten,
nu er ook reeds de mogelijkheid bestaat tot het naar voren brengen van zienswijzen
bij de gemeenteraad. Een spoedige totstandkoming van de nieuwe Wet ruimtelijke
ordening zal op dit punt de gewenste vereenvoudiging en dejuridisering kunnen
brengen. De huidige bedenkingenprocedure vervult in de huidige Wet op de Ruimtelijke
Ordening een wezenlijke rol bij de goedkeuringsbevoegdheid van gedeputeerde
staten en heeft op dit moment ook een rechtsbeschermingsfunctie. Gelet hierop
ligt het in de rede artikel 27 te handhaven. Wel wordt voorgesteld om op een
tweetal onderdelen de bedenkingenprocedure aan te passen aan de uniforme openbare
voorbereidingsprocedure. Dit betreft in de eerste plaats de termijn voor het
naar voren brengen van bedenkingen, welke volgt uit artikel 26, eerste volzin,
jo. 27, eerste lid. Deze wordt conform de u.o.v. en de in de Awb opgenomen
regeling voor bezwaar en beroep gesteld op zes weken in plaats van de huidige
vier weken (vgl. standaardaanpassing nr. 14). In de tweede plaats wordt
voorzien in de mogelijkheid om mondeling bedenkingen naar voren te brengen
(door schrapping van het schriftelijkheidsvereiste), onder gelijktijdige schrapping
van de in artikel 27, derde lid, opgenomen verplichting om de indieners van
bedenkingen in de gelegenheid te stellen tot het geven van een nadere mondelinge
toelichting (vgl. standaardaanpassingen nrs. 10 en 12). Tenslotte is in artikel
27, eerste lid, naar aanleiding van onderdeel 3 van het advies van de Raad
van State het verschoonbaarheidscriterium in overeenstemming gebracht met
de formulering van artikel 6:13 Awb. ODeze wijziging vloeit voort uit de voorgestelde schrapping van artikel
6a.PHet ligt ook zonder een daartoe strekkend wettelijk voorschrift in de
rede dat bij de voorbereiding van de hier bedoelde ruimtelijke plannen het
nodige bestuurlijk overleg plaatsvindt. Wettelijke regulering van dit bestuurlijk
overleg verdraagt zich echter niet met het beginsel van soberheid en terughoudendheid
van regelgeving. Om die reden is voorgesteld de in de artikelen 2a en 4a bedoelde
overlegverplichtingen, waarnaar in artikel 36b wordt verwezen, te schrappen
(zie onderdelen A.2 en C.1).QDeze wijziging brengt artikel 36d, tweede lid, redactioneel in overeenstemming
met de terminologie van de u.o.v.RDe verwijzing naar corresponderende bepalingen in de Awb brengt geen materiële
wijziging ten opzichte van de inhoud van de tweede volzin van artikel 36f.
Door de verwijzing wordt bewerkstelligd dat nauwer wordt aangesloten bij de
bekendmakings- en mededelingssystematiek van art 3:44, eerste lid, Awb. Dit
artikel is niet rechtstreeks van toepassing, aangezien het regionaal structuurplan
geen besluit is of besluiten bevat in de zin van de Awb.S en T25.UDeze wijzigingen vloeien voort uit de voorgestelde schrapping van artikel
6a.V1: 1, 9, 12, 14.2: In het tweede lid wordt verwezen naar enkele voorschriften die ingevolge
de u.o.v. reeds algemene gelding hebben, zodat het tweede lid kan vervallen.
Schrapping derde lid:20 en 26.3: 25.W18, 25.X1: 1.Artikel 39k WRO maakt deel uit van het hoofdstuk rijksprojectenprocedure.
De krachtens artikel 39a, eerste lid, als zodanig aangewezen projectminister
vervult, blijkens artikel 39j, een coördinerende rol bij voorbereiding
van de aanvragen om vergunningen die nodig zijn voor de uitvoering van een
rijksproject. Bij de aanpassingen in artikel 39k, eerste lid, vanwege de van
toepassingverklaring van de u.o.v., is hiermee rekening gehouden
door de desbetreffende bijzondere voorzieningen te handhaven (overeenkomstig
hetgeen was aangekondigd in de nota naar aanleiding van het verslag bij het
wetsvoorstel rijksprojectenprocedure, zie Kamerstukken II 2000/01, 27 178,
nr. 5, p. 15), voorzover deze stroken met de aan de u.o.v. ten grondslag
liggende uitgangspunten. Bij de aanpassing is dezelfde lijn gehanteerd als
ten aanzien van de aanpassing van overeenkomstige coördinatiebepalingen
in andere wetten (vgl. art. 20 Tracéwet, art. 14.3 Wet milieubeheer
en art. 41 Reconstructiewet concentratiegebieden).Het huidige onderdeel a komt te vervallen, aangezien het huidige artikel
3:18 Awb waarnaar wordt verwezen niet terugkeert in de u.o.v. Het huidige
onderdeel c komt te vervallen in verband met standaardaanpassing nr. 22.
Het huidige onderdeel g komt te vervallen in verband met standaardaanpassing
nr. 26 en omdat de desbetreffende Awb-bepalingen waarnaar wordt verwezen
niet terugkeren in de u.o.v. Het huidige onderdeel h komt te vervallen aangezien
in onderdeel d (nieuw) reeds is bepaald dat de beslistermijn wordt vastgesteld
door de projectminister; dit is in de systematiek van de u.o.v. de enige termijn.In het voorgestelde eerste lid, onderdeel c, is bepaald dat ten aanzien
van de in artikel 39i, eerste lid, bedoelde ontwerpbesluiten zienswijzen naar
voren kunnen worden gebracht door een ieder. In de geldende WRO is dat ook
het geval, aangezien ter zake de paragrafen 3.5.2 tot en met 3.5.5 van de
Awb van toepassing zijn verklaard. 2 en 3: Door de wijziging van de aanhef
van het eerste lid (verwijzing naar artikel 39j, eerste lid, i.p.v. artikel
39i, eerste lid) wordt bewerkstelligd dat de u.o.v. ook rechtstreeks van toepassing
is op ambtshalve besluiten. Om die reden kan het tweede lid vervallen. Dientengevolge
moet ook de verwijzing in het huidige derde lid (tweede lid nieuw) worden
aangepast.Y27. Het huidige artikel 3:27 Awb keert niet terug in de u.o.v., zodat
de verwijzing naar dat artikel moet vervallen. Deze wijziging is identiek
aan de wijziging van het overeenkomstige artikel 20, elfde lid (tiende lid
nieuw) van de Tracéwet.Z1: Deze wijziging vloeit voort uit de vernummering van artikel 2a, negende
lid.2 t/m 5: 1, 4, 9, 10, 14, 17, 25. In verband met de bijzondere positie van deze
vrijstelling de bestaande voorziening inzake publicatie van kennisgevingen
en het definitieve besluit in de Staatscourant, gehandhaafd.AAHet huidige artikel 41, tweede lid, bepaalt dat in de daar bedoelde gevallen
de voorbereidingsafdeling 3.5 van de Awb prevaleert boven de voorbereidingsprocedure
van artikel 40. Gelet op het feit dat in de Wet u.o.v. de afdelingen 3.4 en
3.5 zijn samengevoegd en in het onderhavige wetsvoorstel wordt voorgesteld
in artikel 40 afdeling 3.4 Awb van toepassing te verklaren, heeft het tweede
lid geen betekenis meer, zodat het kan worden geschrapt. De overige wijzigingen
vormen hiervan een wetstechnisch sequeel. BB1, 4, 9, 10, 14. Met het oog op de noodzakelijke snelle besluitvorming
en onderlinge afstemming van ruimtelijkeordeningsprocedures is de in artikel
3:18 Awb neergelegde beslistermijn buiten toepassing verklaard. In plaats
daarvan blijven de uit artikel 46 WRO voortvloeiende beslistermijnen gelden.CC.1Op besluiten die worden voorbereid overeenkomstig de u.o.v. is de bezwaarschriftprocedure
van artikel 7:1 Awb niet van toepassing (artikel 7:1, eerste lid, onderdeel
d, Awb). In het onderhavige wetsvoorstel wordt de u.o.v. onder meer van toepassing
verklaard op de besluiten waarvoor thans nog in artikel 54, eerste lid, onderdelen
a en c, een uitzondering is gemaakt op de bezwaarschriftprocedure. Omdat deze
uitzondering in de nieuwe systematiek reeds rechtstreeks voortvloeit uit artikel
7:1, eerste lid, onderdeel d, Awb, kunnen deze onderdelen vervallen.De uitzondering voor besluiten als bedoeld in artikel 29, zesde lid, blijft
gehandhaafd, met dien verstande dat uit wetssystematisch oogpunt afdeling
7.1 Awb buiten toepassing wordt verklaard in plaats van artikel 7:1.CC.2, CC.3, CC.4, CC.5 en DDHet huidige artikel 56, eerste, tweede, derde en vijfde lid, stelt, in
combinatie met artikel 54, tweede lid, ten aanzien van diverse besluiten beroep
bij Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State open voor (in beginsel)
een ieder. Voorgesteld wordt deze figuur van de zgn. (getrapte) actio popularis
te schrappen ten faveure van de algemene hoofdregel van de Awb, die uitgaat
van beroepsrecht voor belanghebbenden. Een en ander wordt, overeenkomstig
de gebruikelijke formulering van beroepsbepalingen die voorzien in toegang
voor belanghebbenden tot de Afdeling bestuursrechtspraak, tot uitdrukking
gebracht in de nieuw voorgestelde aanhef van artikel 54, tweede lid. Voor
een nadere toelichting zij verwezen naar paragraaf 3.1 van deel I van
deze memorie. In die paragraaf is ook ingegaan op het getrapte karakter van
het beroepsrecht, in verband met de voorgestelde wijziging van artikel 6:13
Awb. Omdat in de systematiek van de WRO aan een eventueel beroep bij de administratieve
rechter nog een specifieke bedenkingenprocedure bij gedeputeerde staten voorafgaat
(art. 27 WRO), moet de bestaande situatie worden gecontinueerd waarin het
recht op toegang tot de rechter is gekoppeld aan participatie in de bedenkingenprocedure.
Het voorgestelde nieuwe eerste lid van artikel 56 beoogt in dit getrapte karakter
van het beroepsrecht te voorzien door de bedenkingenprocedure op dit punt
in de plaats te stellen van de u.o.v. Uiteraard derogeert het voorgestelde
eerste lid van artikel 56 in zoverre als lex specialis aan artikel 6:13 Awb,
dat het enkele deelnemen aan de u.o.v. bij de gemeenteraad in de bestemmingsplanprocedure
i.c. niet bepalend is voor de toegang tot de rechter. In plaats daarvan is
bepalend of men heeft deelgenomen aan de bedenkingenprocedure bij gedeputeerde
staten ex artikel 27 WRO. Een redelijke uitleg van het voorgestelde artikel
56, eerste lid, in combinatie met de bedoeling van artikel 6:13 Awb brengt
met zich dat bij onthouding van goedkeuring het beroep tegen de onthouding
van goedkeuring door een belanghebbende die eerder geen bedenkingen bij gedeputeerde
staten heeft ingebracht, uiteraard ontvankelijk moet worden geacht, omdat
niet van hem kan worden verlangd dat hij rekening zou moeten houden met een
onthouding van goedkeuring, hetgeen een gegronde reden was om geen bedenkingen
in te brengen.Opgemerkt wordt voorts dat beroep door gedeputeerde staten tegen een ministerieel
besluit tot vervanging van het besluit van gedeputeerde staten
omtrent goedkeuring van een bestemmingsplan of van de herziening of intrekking
daarvan (thans geregeld in artikel 56, tweede lid, onder a, 3°), mogelijk
blijft, ook al is dit niet meer uitdrukkelijk geregeld. Gedeputeerde staten
zijn immers belanghebbende in de zin van artikel 1:2 Awb. Het nieuw voorgestelde
artikel 6:13 Awb staat niet in de weg aan een dergelijk beroep, nu gelet op
artikel 7:1, eerste lid, onder c en d, Awb van een bestuurlijke voorprocedure
geen sprake is.Het vierde lid van artikel 56 moet gehandhaafd blijven. Hierin is ten
aanzien van twee specifieke besluiten een beperkt beroepsrecht geregeld voor
uitsluitend een specifieke kring van belanghebbenden. Een van die besluiten
is thans ook nog genoemd in artikel 54, tweede lid, onder i. Uit wetssystematisch
oogpunt wordt voorgesteld dat onderdeel te schrappen, zodat het beroepsrecht
ten aanzien van dat besluit geheel geregeerd wordt door artikel 56. In verband
met de schrapping van onderdeel i en de daaruit vloeiende verlettering van
de onderdelen van artikel 54, tweede lid, moeten diverse verwijzingen worden
aangepast.De formulering van het huidige zesde lid van artikel 54 gaat thans nog
uit van de situatie dat de reikwijdte van de kring van beroepsgerechtigden
kan afwijken van de Awb. Nu echter de actio popularis wordt geschrapt, kan
de daarop betrekking hebbende zinsnede vervallen.EEDeze wijziging vloeit rechtstreeks voort uit de voorgestelde aanpassingen
in artikel 56.Artikel 14 Wet op de stads- en dorpsvernieuwingADe voorgestelde schrapping van de inspraakbepaling in artikel 8 van de
Wet op de stads- en dorpsvernieuwing ligt in het verlengde van de voorgestelde
schrapping van artikel 6a van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Verwezen
wordt naar de daarop gegeven toelichting.B1, 9, 10, 11, 14.Gelet op het karakter van het betrokken besluit (algemeen verbindend voorschrift)
is de verplichte publicatie van de gemeentelijke kennisgeving van een ontwerpleefmilieuverordening
in de Staatscourant gehandhaafd.C12.D18. Voorts vloeit de wijziging voort uit de nieuwe opzet van artikel 10.EArtikel 13 voorziet in een bedenkingenprocedure bij gedeputeerde staten.
Deze procedure wordt gehandhaafd om dezelfde redenen als hiervoor uiteengezet
ten aanzien van de bedenkingenprocedure in artikel 27 van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening. Hierbij zijn in artikel 13 dezelfde aanpassingen aangebracht als
in artikel 27 WRO (zienswijzetermijn van vier weken en vervallen van de regeling
inzake het beleggen van een hoorzitting). Voorts is duidelijkheidshalve een
eenduidig gebruik van de term «bedenkingen» vastgelegd –
dus niet «zienswijze», teneinde deze procedure te
onderscheiden van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure.Artikel 15 Wet uitvoering Verdrag van AarhusAlgemeenIn de thans bij het parlement als wetsvoorstel aanhangige Wet uitvoering
Verdrag van Aarhus (Kamerstukken II 2002/03, 28 835, nrs. 1–2,
zoals gewijzigd bij nota van wijziging, Kamerstukken II 2003/04, 28 835,
nr. 6) worden in diverse wetten bepalingen opgenomen waarin afdeling
3.4 Awb van toepassing wordt verklaard. Deze bepalingen moeten worden aangepast
aan de redactie en standaardaanpassingen zoals vervat in het onderhavige wetsvoorstel.
De hier voorgestelde wijzigingen gaan uit van de situatie dat de Aanpassingswet
u.o.v. Awb eerder in werking treedt dan de Wet uitvoering Verdrag van Aarhus.
Om die reden zijn de voorgestelde aanpassingen vorm gegeven als wijzigingen
van de Wet uitvoering Verdrag van Aarhus. Op diverse plaatsen elders in dit
wetsvoorstel zijn de noodzakelijke aanpassingen opgenomen indien de omgekeerde
situatie zich voordoet, namelijk dat de Aanpassingswet u.o.v. Awb later in
werking treedt dan de Wet uitvoering Verdrag van Aarhus. In dat geval kan
niet de Wet uitvoering Verdrag van Aarhus worden gewijzigd (een in werking
getreden wijzigingswet is immers uitgewerkt), maar moeten de door de Wet uitvoering
Verdrag van Aarhus gewijzigde bepalingen in de specifieke wetten worden gewijzigd.A (Wet milieubeheer)1: 1, 9, 10.2: 1, 9, 10.3 en 4: Deze wijzigingen houden verband met het vervallen van artikel 19.6 Wm
ingevolge het onderhavige wetsvoorstel.B (Natuurbeschermingswet 1998)1, 9, 10, 26.C (Wet op de waterhuishouding)1: 1, 3, 9, 10.2: 1, 3, 9, 10. Door het laten vervallen van het in de Wet uitvoering
Verdrag van Aarhus opgenomen eerste en (nieuwe) derde lid van artikel 6 van
de Wet op de waterhuishouding wordt bewerkstelligd dat de tekst van artikel
6 zoals die komt te luiden ingevolge de elders in dit wetsvoorstel opgenomen
wijzigingen van artikel 6, blijft bestaan.3 en 4: 3, 28.Artikel 16 WoningwetA3, 28.BDeze redactionele wijziging van artikel 49, tweede lid, vloeit voort uit
de voorgestelde wijziging van artikel 19a, vierde lid, van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening.Artikel 49, vijfde lid, is uit doelmatigheidsoverwegingen ongewijzigd
gebleven. Hierin wordt bepaald dat de verlening van een vrijstelling op grond
van de WRO voor de mogelijkheid van beroep ingevolge hoofdstuk 8
van de Algemene wet bestuursrecht geacht wordt deel uit te maken van de beschikking
waarop zij betrekking heeft. Vrijstellingen die gecombineerd zijn met een
bouwvergunning worden voor wat betreft het instellen van beroep dus geacht
deel uit te maken van de bouwvergunning. Dit betekent dat de beroepsgang met
betrekking tot de bouwvergunning leidend is. Aangezien op een bouwvergunning
(als regel) niet de u.o.v. van toepassing is, dient alvorens beroep in te
kunnen stellen eerst een bezwaarschriftprocedure te worden gevolgd ingevolge
artikel 7:1 Awb. Dit geldt derhalve ingevolge artikel 49, vijfde lid, ook
voor vrijstellingen die betrekking hebben op een bouwvergunning, ook al is
die vrijstelling wel voorbereid met toepassing van de u.o.v., waarbij normaliter
ingevolge artikel 7:1, eerste lid, onder d, de bezwaarschriftprocedure buiten
toepassing zou blijven.C1: 1, 4, 9, 10, 14, 17. Thans is in het geval, bedoeld in artikel 50,
vijfde lid, van de Woningwet reeds de procedure van de huidige afdeling 3.4
voorgeschreven. Dit volgt uit de vantoepassingverklaring van artikel 19a,
vierde lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening in de derde volzin van artikel
50, vijfde lid, Woningwet. Voorgesteld wordt om thans duidelijkheidshalve
in artikel 50, vijfde lid, vast te leggen dat de u.o.v. van toepassing is.
Met het oog op de noodzakelijke snelle besluitvorming en afstemming op ruimtelijkeordeningsprocedures
is de van de u.o.v. afwijkende beslistermijn van vier weken in geval geen
verklaring van geen bezwaar is vereist, gehandhaafd. Ook deze beslistermijn
is thans opgenomen in artikel 19a, vierde lid, WRO. Omdat de desbetreffende
bepalingen nu in de Woningwet worden uitgeschreven, kan de verwijzing naar
artikel 19a, vierde lid, WRO vervallen.2: 1, 4, 9, 10, 14. Duidelijkheidshalve is in het zevende lid tot uitdrukking
gebracht dat, overeenkomstig hetgeen thans het geval is, de toepassing van
de u.o.v. slechts betrekking heeft op de situatie die beschreven is in het
zesde lid.3: De vervanging van «bedoeld» door «overeenkomstig»
betreft een redactionele wijziging, die noodzakelijk is omdat de nieuwe tekst
van het zevende lid niet meer uitdrukkelijk spreekt over terinzageligging.
Met het oog op de noodzakelijke afstemming op de in artikel 46 Woningwet vastgelegde
besluitvormingsprocedure is de van de u.o.v. afwijkende beslistermijn gehandhaafd.
Daarbij is duidelijkheidshalve tot uitdrukking gebracht dat dit een afwijking
betreft van artikel 3:18 Awb.D25.E3. HOOFDSTUK 11. OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENArtikel 1 In deze bepaling wordt het overgangsrecht bij
de invoering van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure op enkele onderdelen
gewijzigd en aangevuld.Daartoe wordt in de eerste plaats artikel IV, eerste lid, van de wet van
24 januari 2002, Stb. 54, opnieuw vastgesteld. Ter toelichting op de
onderdelen daarvan het volgende:a. Voor besluiten op aanvraag blijft het overgangsrecht ongewijzigd. Verwezen
zij naar de MvT u.o.v., blz. 31.b en c. Voor ambtshalve te nemen besluiten wordt het overgangsrecht enigszins
gewijzigd. De oorspronkelijke regeling ging ervan uit dat op alle ambtshalve
te nemen besluiten het nieuwe recht van toepassing zou worden als die besluiten
later dan dertien weken na inwerkingtreding van de wet zouden worden bekendgemaakt.
Gebleken is echter dat deze termijn te krap is voor onder meer besluiten op
infrastructureel terrein (bijv. tracébesluiten), met als consequentie
bij overschrijding van die termijn voor die besluiten dan de voorbereidingsprocedure
opnieuw zou moeten worden doorlopen, ditmaal met inachtneming van de u.o.v.
Daarom wordt via het nieuwe onderdeel b bij nader inzien voorgesteld aan te
knopen bij het tijdstip van terinzagelegging. Bij ambtshalve besluiten waarvan
het ontwerp reeds vóór de inwerkingtreding van de u.o.v. ter
inzage is gelegd, kan de procedure derhalve volgens de oude regels worden
afgewikkeld. In een gering aantal gevallen brengt de aanpassingswetgeving
met zich dat op besluiten ten aanzien waarvan voorheen nog geen wettelijke
terinzageleggingsplicht van het ontwerp bestond, de u.o.v. van toepassing
wordt. Op die besluiten blijft ingevolge onderdeel c de oorspronkelijk gekozen
voorziening van toepassing.d. Dit onderdeel strekt er toe dat goedkeuringsbesluiten delen in het
overgangsrechtelijk regime dat krachtens de voorgaande onderdelen geldt voor
aan goedkeuring onderworpen besluiten. Op de goedkeuringsprocedure en een
eventuele daaropvolgende beroepsprocedure is derhalve het recht van toepassing
dat van toepassing was op het aan goedkeuring onderworpen besluit.e. De op de voorbereidingsprocedure van toepassing zijnde onderdelen uit
de Herinrichtingswet Oost-Groningen respectievelijk de Gronings-Drentse Veenkoloniën
en de Reconstructiewet Midden-Delfland zijn nagenoeg respectievelijk geheel
uitgewerkt. Aanpassing van deze onderdelen, die in verband met de van de u.o.v.
sterk afwijkende systematiek zeer complex zou zijn, dient derhalve geen redelijk
doel. Om die reden wordt via onderdeel d geregeld dat het oude recht van toepassing
blijft. Daarmee is in formeel-juridisch opzicht duidelijkheid verschaft over
het rechtsregime, hetgeen overigens onverlet laat dat de desbetreffende bepalingen
(nagenoeg) geen betekenis meer hebben.In de tweede plaats wordt aan genoemd artikel IV een vierde lid toegevoegd.
Hierin wordt geregeld dat op besluiten waarop thans noch afdeling 3.4 noch
afdeling 3.5 Awb van toepassing is, maar die ingevolge de aanpassingswetgeving
onder het bereik van de u.o.v. worden gebracht, de bezwaarschriftprocedure
blijft gelden indien die besluiten zijn bekendgemaakt vóór de
inwerkingtreding van de Wet u.o.v.In de derde plaats wordt de verwijzing naar «artikel 7:1»
vervangen door een verwijzing naar «afdeling 7.1» van de Awb.
Deze wijziging is van redactionele aard. Zij strekt ertoe buiten twijfel te
stellen dat de overgangsbepalingen ook betrekking hebben op de toepassing
van artikel 7:1a, opgenomen in het wetsvoorstel «rechtstreeks beroep»
(27 563), ingeval dat wetsvoorstel tot wet wordt verheven. In verband met het overgangsrecht wordt tenslotte nog het volgende opgemerkt.
Bij de behandeling van het wetsvoorstel u.o.v. is door de regeringscommissaris
toegezegd om bij de aanpassingswetgeving nog eens na te gaan wat de verhouding
is tussen provinciale onderscheidenlijk gemeentelijke inspraakverordeningen
en de artikelen 119 van de Provinciewet onderscheidenlijk 122 van de Gemeentewet
(zie Handelingen I 2001/02, blz. 826).Ook na nadere bestudering blijft de regering van oordeel dat er geen aanleiding
is om te veronderstellen dat uit genoemde artikelen volgt dat de inspraakverordeningen
na de inwerkingtreding van de u.o.v. van rechtswege vervallen. Uit de Wet
u.o.v. volgt immers niet dat de Awb of een andere hogere regeling gaat voorzien
in het onderwerp van deze verordeningen. Daarbij wordt tevens gewezen op de
in artikel V opgenomen inwerkingtredingsbepaling, waaruit voortvloeit dat
provinciale staten onderscheidenlijk de gemeenteraad nog gedurende een jaar
na de inwerkingtreding van de wet de gelegenheid hebben om de inspraakverordeningen
desgewenst aan te passen.Artikel 2 InwerkingtredingsbepalingZoals gebruikelijk zullen de hoofdwet en de bijbehorende aanpassingswetgeving
op hetzelfde tijdstip in werking moeten treden. Het streven is gericht op
inwerkingtreding in de tweede helft van 2004. Er is voorzien in de mogelijkheid
van gefaseerde inwerkingtreding van dit wetsvoorstel. Hierdoor kan in het
uiterste geval een eventuele aanpassing die onverhoopt niet meer klopt omdat
een andere wetswijziging waarmee rekening was gehouden (nog) niet is geëffectueerd,
nog worden uitgesteld. Het gaat hier derhalve om een vangnetvoorziening, zoals
ook was opgenomen in bijvoorbeeld de Aanpassingswet derde tranche Awb I. Een
en ander laat onverlet dat het de bedoeling is om de hoofdwet en de gehele
aanpassingswet op één en hetzelfde tijdstip in werking te laten
treden.Het tweede lid is reeds toegelicht bij standaardaanpassing 28 in deel
II van deze memorie en bij de voorgestelde wijziging van artikel 79 van de
Waterschapswet.Artikel 3 CiteertitelUit praktische overwegingen wordt aan de wet een citeertitel gegeven,
evenals bij een aantal eerdere aanpassingswetten aan de Awb het geval was.
Als verkorte titel kan de aanduiding «Aanpassingswet u.o.v. Awb»
worden gehanteerd.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerDe Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,J. W. Remkes XNoot1Vgl. Centrum voor Omgevingsrecht en Beleid Universiteit Utrecht, De actio
popularis in het ruimtelijk ordeningsrecht en het milieurecht, Utrecht 1999,
blz. 55 (toegezonden aan de Tweede Kamer bij brief van de Minister van
VROM van 17 maart 1999, nr. M 101).XNoot2Zie o.a. P.J.J. van Buuren, Van belanghebbende naar actio popularis en
weer terug, de Gemeentestem 2003, 7184, p. 252. Uitgebreider door dezelfde
auteur: Zin en onzin over de actio popularis, in: B.P.M. van Ravels en
M.A. van Voorst van Beest, Natuurlijk van belang (Van Wijmenbundel),
Kluwer, Deventer 2003, blz. 161–170. Voorts: B.J.W. Walraven, «In
zoverre niet ontvankelijk» of hoe de Afdeling paal en perk stelde aan
de rechtsbescherming in het milieurecht (preadvies), in: L. Albers (eindred.),
De beoordeling van milieugeschillen door de bestuursrechter, Publicaties van
de Vereniging voor Milieurecht, Boom Juridische Uitgevers, Den Haag 2002,
blz. 90. Een verdergaand standpunt, namelijk ook inhoudend de afschaffing
van het beroepsrecht voor collectiefbelangorganisaties in art. 1:2, derde
lid, Awb, wordt ingenomen door: J.F. Theunissen, De algemeen belangorganisatie
als bestuurlijk (pseudo-)O.M., de Gemeentestem 2003, 7179, blz. 61–69.XNoot1ABRS 9 mei 1995, AB 1995, 529.XNoot2Vgl. L.J.A. Damen, rechtsvorming door de bestuursrechter onder de Awb,
in: F.A.M. Stroink e.a. (red.), Vijf jaar JB en Awb, Den Haag 1999, blz.
9–37.XNoot3Kamerstukken II 1991/92, 22 495, nr. 3, blz. 208–209.XNoot1Toepassing en effecten van de Algemene wet bestuursrecht 1997–2001
(eindrapport van de Commissie Evaluatie Awb II), Boom Juridische Uitgevers,
Den Haag 2002, blz. 20–21. Het rapport is op 18 december 2001
toegezonden aan de Tweede Kamer (nr. Just001122).XNoot1Vgl. Van Wijk/Konijnenbelt/Van Male, Hoofdstukken van administratief recht,
11e druk, Den Haag 1999, blz. 431. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29421-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl