Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicapten; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25478, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

14-10-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25478 nr. 5

08-10-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Voorgeschiedenis 2.1 Hoofdlijnennota2.2 Adviezen en commentaren3. De arbeidsgehandicapte4. Relatie arbeidsgehandicapte/werkgever5. Verantwoordelijkheidsverdeling6. Budgetstructuur en budgetten7. De reïntegratie-uitkering8. Kwijtschelding en korting van de basispremie WAO; quotering9. Overige instrumenten 9.1 Algemeen9.2 Artikel 29b Ziektewet9.3 Proefplaatsing9.4 Reïntegratie zelfstandigen9.5 Persoonsgebonden reïntegratiebudget10. Rechtmatigheid en doelmatigheid 10.1 Rechtmatigheid10.2 Doelmatigheid11. Informatievoorziening12. Voorlichting13. Het Reïntegratiefonds14. Financiële aspecten 14.1 Inzet van het wetsvoorstel14.2 Lasten en besparingen15. Tot slotARTIKELSGEWIJZE OPMERKINGEN Artikel 2Artikel 2, derde lidArtikel 2, vierde lidArtikel 3Artikel 4Artikel 5, eerste lidArtikel 5, vierde lid, onderdeel eArtikel 6, tweede lidArtikel 9Artikel 10Artikelen 16 tot en met 18Artikel 16, derde lidArtikel 18, tweede lidArtikel 19Artikelen 20 en 21Artikel 24, vijfde lidArtikel 26Artikel 35, derde lidArtikel 38, tweede lidArtikel 39, zesde lidArtikel 46, eerste en tweede lidArtikel 50, eerste lidArtikel 50, derde lidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25478Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 138 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 478Vaststelling van nieuwe regels met betrekking tot de (re)integratie
van arbeidsgehandicapten (Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicapten)nr. 5VERSLAGVastgesteld 8 oktober 1997De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1, belast met het voorbereidend onderzoek van het wetsvoorstel, brengt
als volgt verslag uit van haar bevindingen. Indien de regering de vragen en
opmerkingen tijdig zal hebben beantwoord, acht de commissie de openbare beraadslaging
voldoende voorbereid. 1.Inleiding22.Voorgeschiedenis7 2.1Hoofdlijnennota72.2Adviezen en commentaren8 3.De arbeidsgehandicapte104.Relatie arbeidsgehandicapte/werkgever16 5.Verantwoordelijkheidsverdeling206.Budgetstructuur en budgetten29 7.De reïntegratie-uitkering348.Kwijtschelding en korting van de basispremie WAO; quotering359.Overige instrumenten36 9.1Algemeen369.2Artikel 29b Ziektewet37 9.3Proefplaatsing379.4Reïnegratie zelfstandigen38 9.5Persoonsgebonden
budget38 10.Rechtmatigheid en doelmatigheid39 10.1Rechtmatigheid3910.2Doelmatigheid39 11.Informatievoorziening4012.Voorlichting41 13.Het Reïntegratiefonds4114.Financiële aspecten43 14.1Inzet van
het wetsvoorstel43 14.2Lasten en besparingen46 15.Tot
slot47  Artikelsgewijze opmerkingen471. InleidingDe leden van de fractie van de Pvda hebben met instemming kennis genomen
van het wetsvoorstel. Deze leden constateren verheugd dat hiermee invulling
wordt gegeven aan de in een extra paragraaf bij het Regeerakkoord weergegeven
wens van de Partij van de Arbeid om het totaal aan reïntegratiebevorderende
maatregelen te bundelen in een Wet op de (re)integratie, om zo het risico
van strengere personeelsselectie in te dammen. Deze leden onderschrijven de
hoofddoelstelling van de wet zoals die staat omschreven in de Memorie van
Toelichting (MvT): «het bestaande reïntegratie-instrumentarium
waar nodig te verbeteren en vooral beter te laten werken», opdat werknemers
en werkzoekenden die te maken krijgen met risico-selectie door werkgevers,
«verzekerd» zijn van meer gelijke kansen op de arbeidsmarkt.De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
onderhavig wetsvoorstel. Zij ondersteunen het streven van de regering om te
komen tot verbetering en uitbreiding van de bestaande reïntegratie-instrumenten.Zij zijn het voorts eens met het streven naar stroomlijning en vereenvoudiging
van de regelgeving en achten vereenvoudiging van de toepassing daarvan in
de praktijk met een heldere verdeling van verantwoordelijkheden van grote
betekenis.De voorstellen blijven terecht uitgaan van maatwerk. Het is daarbij van
groot belang dat de voorstellen niet alleen voor de uitvoeringsinstanties
en de werkgever, maar ook voor de betrokken werknemer of werkzoekende zelf
tot vereenvoudiging en meer duidelijkheid leiden.Vastgesteld moet worden dat het succes van het wetsvoorstel staat of valt
met het welslagen van het SWI-proces. Een goede afstemming en duidelijke taakafbakening
tussen de uitvoeringsinstanties op het terrein van sociale zekerheid en arbeidsbemiddeling
zijn voorwaarde voor een goede uitvoering van de wet, aldus de leden van de
CDA-fractie.De leden van de VVD-fractie hebben met grote belangstelling kennis genomen
van voorliggend wetsvoorstel. Naar hun mening is hier sprake van een belangrijk
wetsvoorstel, zowel in het persoonlijk belang van de arbeidsgehandicapte als
in het algemeen maatschappelijk belang. Deze leden zijn in het algemeen dan
ook positief over dit wetsvoorstel. Dat neemt niet weg dat er bij hen nog
wel vragen leven en er aanleiding is tot een aantal opmerkingen.De aan het woord zijnde leden willen de regering in het bijzonder complimenteren
met de wijze waarop er sprake is geweest van een brede voorbereiding met inschakeling
van veel betrokkenen.De leden van de VVD-fractie hebben kennis genomen van het feit, dat het
niet de bedoeling van de regering is om een geheel nieuw systeem van wettelijke
instrumenten te creëren. Evenmin is het de bedoeling voor het gehele
complex van regelgeving een vereenvoudiging of stroomlijning te bereiken.
Een alles omvattende wet zou de complexiteit alleen maar groter maken. Dat
mag zo zijn, menen de aan het woord zijnde leden, maar dat neemt niet weg
dat waar vereenvoudiging en stroomlijning te bereiken zouden zijn zonder de
complexiteit te vergroten dat naar hun mening wel zou moeten gebeuren. Bovendien
is het van belang om, daar waar regelgeving met betrekking tot reïntegratie
op verschillende plaatsen vastligt, wel te bewerkstelligen dat die regelgeving
op elkaar is afgestemd, zowel qua regelgeving zelve als voor wat betreft het
praktisch gebruik. Daarbij moet ook de bekendheid van regelgeving, ongetwijfeld
een van de huidige knelpunten, niet uit het oog worden verloren.In dat verband nemen deze leden ook de opmerkingen van het Lisv omtrent
vereenvoudiging van regelgeving zeer serieus. Hoewel zij het eens
zijn met de prioriteitsstelling van de regering in de richting van vergroting
van toegankelijkheid, onderstrepen zij hier nogmaals de noodzaak tot vereenvoudiging
en inzichtelijkheid van regelgeving waar dat ook maar enigszins mogelijk is.
Wil de regering toezeggen om aan dit aspect, eventueel na invoering van deze
wet, alsnog aandacht te geven.De uitspraak dat de kost voor de baat uitgaat, dat uitvoerders zich niet
te terughoudend moeten opstellen rekening houdend met de gedachte dat «wanneer
het alternatief een levenslange uitkering is, men niet snel te veel geld uitgeeft
voor reïntegratie» spreekt de leden van de VVD-fractie zeer aan.
Is overwogen, zo vragen deze leden, om tegen de achtergrond van deze gedachte
een nog meer grensverleggende benadering te kiezen door bij reïntegratie
daadwerkelijk een afweging te maken van de kosten van een levenslange uitkering
enerzijds en een maximaal beschikbaar bedrag dat daarvan een substantieel
percentage bedraagt, ter preventie van uitstoot uit het arbeidsproces dan
wel reïntegratie daarin anderzijds? In zo'n benadering wordt direct uitgegaan
van schadelastbeperking omdat de schadelast op lange termijn in de afweging
wordt meegenomen.De leden van de D66 fractie hebben met grote belangstelling kennis genomen
van het voorliggende wetsvoorstel.Zij constateren dat in de afgelopen tien jaar veel veranderingen zijn
aangebracht in het stelsel van sociale zekerheid die tot doel hadden de kosten
daarvan in de hand te krijgen. Dat gebeurde door ingrepen in de hoogte en
duur, door verscherping (soms met terugwerkende kracht) van toelatingscriteria,
door omzetting van publiekrechtelijke in civielrechtelijke regelingen, introductie
van marktwerking en door veranderingen in de uitvoeringsorganisatie.Deze maatregelen werden begeleid door zogenaamd flankerend beleid dat
ervoor moest zorgen dat mensen hun inkomen niet meer uit een uitkering ontvingen
maar uit werk verdienden. Uit de talrijke verschenen onderzoeken in de periode
1993 tot heden blijkt dat die doelstelling, zo merken de leden van de D66
fractie op, slechts beperkt is gerealiseerd. Zij vinden dat de politiek daarmee
een grote verantwoordelijkheid op zich heeft geladen. Alles moet in het werk
worden gesteld om van dat beleid succes te maken.Dat dit broodnodig is blijkt uit de cijfers van het CPB in de MEV 1998
(blz. 73). Gemiddeld genomen raakte in de periode 1991–1995 11 tot 13
procent van de personen zonder baan aan de slag. Koplopers zij personen met
studiefinanciering (40%). Ook personen met een WW uitkering hebben een vrij
grote kans op werk (rond 35%). Dat is aanzienlijk hoger dan ontvangers van
een RWW/ABW uitkering (rond 10%). Hekkensluiter zijn de WAO-ers; van deze
groep komt slechts een paar procent aan het werk. Er is zelfs ten opzichte
van 1991 en 1995 (resp. 3,8 en 3,6%) een achteruitgang! En dat terwijl 1991
en 1995 een sterke werkgelegenheidsgroei kende en in 1995 meer reintegratie-instrumenten
ter beschikking stonden dan in 1993! Voorts is het niet duidelijk hoe groot
het aantal gehandicapte werknemers in particuliere en de collectieve sector
bedraagt.Het percentage WAGW-ers op basis van Ctsv/VZA bedraagt in 1995 in 1995
2,68%. Uit dezelfde gegevens kan opgemaakt worden dat bij het openbaar bestuur
en overheidsdiensten sprake is van een percentage van 0,97 en bij het onderwijs
van 1,10. De leden van de D66 fractie vragen hoe deze cijfers zich verhouden
tot de cijfers die genoemd worden in de Trendnota Arbeidszaken Overheid 1998,
waar voor het rijk, defensie, politie, gemeenten, provincies en waterschappen
percentages van resp. 3,0, 1,0, 0,7, 4,9, 2,7 en 1,4 worden genoemd en voor
onderwijs 3,6. In de Trendnota wordt geconstateerd dat het aantal gehandicapten
dat bij de overheid werkt eind 1996 voldeed aan het WAGW streefcijfer van
3%. Ook staat in de Trendnota dat het percentage in de markt daalt. Zowel
het Ctsv als de Trendnota maken gebruik van de uitvoeringsinstellingen sociale zekerheid voor hun informatie (BVG, Detam, GAK, GUO en SFB resp. USZO).
Deze leden vragen de regering nader in te gaan op de verschillen in deze cijfers
en op de opmerking in de Trendnota dat het percentage WAGW-ers in de markt
daalt.De leden van de D66 fractie verwachten dat met het voorliggende wetsvoorstel
een eind in de goede richting kan worden gekomen, maar plaatsen bij onderdelen
kritische kanttekeningen. Dat betreft met name de doelstelling in de considerans
van de wet dat door dit wetsvoorstel de institutionele belemmeringen die aan
integratie en reïntegratie van arbeidsgehandicapten in de weg staan worden
weggenomen.De leden van de D66 fractie wijzen erop dat de economische randvoorwaarden
gunstig zijn. De werkgelegenheid ontwikkelt zich gunstig, de arbeidsparticipatie
groeit. De verhouding tussen actieven en niet actieven verbetert en het aantal
mensen met een uitkering daalt zelfs in absolute zin. Deze leden wijzen op
de kansen van activeringsbeleid dat erop gericht moet zijn de belemmeringen
op te heffen die mensen ervan weerhouden de arbeidsmarkt op te stromen. Het
gaat dan in de visie van D66 om individuele begeleiding en aandacht voor permanente
scholing. Het valt deze leden dat de regering in het voorliggende wetsvoorstel
nergens refereert aan het rapport Van Verdelen naar Verdelen van de Wetenschappelijke
Raad voor het Regeringsbeleid waarin negen aanbevelingen worden gedaan om
tot een participatiebevorderend beleid te komen dat zich richt op het investeren
in mensen. De aan het woord zijnde leden nodigen de regering uit om dit wetsvoorstel
in het licht van de negen aanbevelingen te bezien.De regering merkt volgens de leden van de D66 fractie terecht op dat bij
activeringsbeleid de kost voor de baat uitgaat. Zij herinneren in dit verband
aan de opmerkingen die zij hebben gemaakt bij de behandeling van de OSV 97
en bij de begroting SZW 97 ten aanzien van de splitsing van de uitvoeringskosten
in uitkerings- en reïntegratiekosten enerzijds en eigenlijke uitvoeringskosten
anderzijds. Zij vragen in hoeverre hieraan inmiddels is tegemoetgekomen.De leden van de fractie van GroenLinks hebben met veel interesse kennis
genomen van het wetsvoorstel. Zij hebben zelf indertijd, bij de behandeling
van het wetsvoorstel Pemba, aangedrongen op een beter wettelijk kader voor
reïntegratie.De noodzaak voor een effectiever reïntegratiebeleid is in de ogen
van de leden van de fractie van GroenLinks in de afgelopen jaren aanmerkelijk
groter geworden. Werkgevers blijken immers steeds terughoudender te worden
bij het aanstellen van werknemers met een handicap of chronische ziekte. Ook
lijkt het veelvuldiger voor te komen dat werkgevers deze werknemers via het
instrument van de «verlengde instroomselectie» trachten te weren.
Dit proces van risicoselectie is veroorzaakt door invoering van de WULBZ en
de dreigende invoering van de wet Pemba. In feite heeft de regering door deze
wetsvoorstellen het probleem van de uitsluiting van deze werknemers aanmerkelijk
vergroot.De regering probeert met dit wetsvoorstel een antwoord te geven op het
probleem dat de reïntegratie van arbeidsgehandicapten nog te weinig van
de grond komt en dat de uitsluiting van arbeidsgehandicapten daarentegen onverminderd
doorgaat. Zou het niet beter zijn de Pemba-wetgeving te heroverwegen, althans
uit te stellen, voordat hierdoor nog verdere schade wordt toegebracht aan
de positie van arbeidsgehandicapten? Is de regering hier eigenlijk niet bezig
te dweilen met de kraan open?Een ander aspect dat de leden van de fractie van GroenLinks meer in het
algemeen willen belichten wordt gevormd door de effecten van de TBA. Inmiddels
zijn de meeste arbeidsongeschikten die reeds voor 1993 een WAO-uitkering hadden,
herkeurd. Terwijl de TBA-operatie mede was opgezet om reïntegratiekansen
van WAO'ers beter te benutten, moet nu toch de conclusie getrokken worden
dat slechts een gering deel van deze groep herkeurde WAO-ers met succes naar
werk is bemiddeld. Een veel groter deel is zijn uitkering (gedeeltelijk) kwijtgeraakt
zonder dat er daadwerkelijk reïntegratiemogelijkheden waren. Hoe beoordeelt
de regering nu uiteindelijk dit resultaat? Wat is volgens de regering de oorzaak
van dit teleurstellende resultaat? In hoeverre zal dit wetsvoorstel voor deze
groep alsnog een reële kans op werk opleveren? De leden van de fractie Groep Nijpels hebben kennis genomen van het voorliggende
wetsvoorstel. Zij onderstrepen het belang van een dergelijke wet, omdat de
positie op de arbeidsmarkt van mensen met een vergroot risico op arbeidsongeschiktheid
door de invoering van de Wulbz en PEMBA sterk is verslechterd. Deze leden
staan positief tegenover de doelstellingen van dit wetsvoorstel, maar willen
enkele kanttekeningen maken. Zij vragen zich voorts af of de wet op verantwoorde
wijze op 1 januari 1998 kan worden ingevoerd. Een overhaaste invoering kan
leiden tot tal van onoverzichtelijke reparatiemaatregelen.De leden van de RPF-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het voorliggende wetsvoorstel. Zij waarderen het dat de regering met de indiening
van dit wetsvoorstel de mogelijkheid heeft gecreeërd dat deze wet tegelijkertijd
in werking treedt als het Pemba-complex, zoals overigens ook was toegezegd.
De indiening had ook niet langer op zich moeten laten wachten, omdat het nu
nog een hele toer zal zijn om de wet inderdaad op 1 januari a.s. in het Staatsblad
te krijgen. Deze leden willen in elk geval graag meewerken aan inwerkingtreding
per 1 januari 1998. Wel vragen zij aandacht voor de onduidelijkheid die de
wet nog in veel opzichten heeft. Tal van zaken moeten in nadere regelgeving
worden vastgelegd. Hoe verantwoord is het in dat licht om de wet inderdaad
al binnen drie maanden in werking te laten treden?Deze leden betreuren het overigens dat dit wetsvoorstel niet direct is
meegenomen met het Pemba-complex. Dit zou een meer evenwichtige indruk hebben
gegeven. Nu de werkgevers zich reeds maandenlang voorbereiden op inwerkingtreding
van de Pemba-wetgeving en al geruime tijd ervaring hebben met de Wulbz is
de dreiging reëel dat velen van hen negatieve financiële associaties
hebben met – in elk geval een zeer groot deel van – de doelgroep
van de wet. Zij gaan ervan uit dat de regering deze zorg deelt, gelet op het
feit dat zij stelt dat «voorzover door voorgaande wetgeving als Pemba
en Wulbz de aandacht meer op gezondheidsproblemen bij werknemers is komen
te liggen» een «vorm van compensatie noodzakelijk» is (blz.
10 MvT).Het behoeft geen betoog dat het huidige instrumentarium voor (re)integratie
verbeterd en gestroomlijnd kan worden. Bij het debat in 1995 over de Wet AMBER
hebben deze leden al kenbaar gemaakt moeite te hebben met het grote aantal
regels op dit terrein. Hun verwachting dat werkgevers door de bomen het bos
niet meer zouden zien en mede om die reden weinig gebruik zouden maken van
de verschillende instrumenten lijkt te zijn uitgekomen. Deze leden onderschrijven
de doelstelling van het voorliggende wetsvoorstel, het bestaande reïntegratie-instrumentarium
waar nodig verbeteren en vooral beter te laten werken, dan ook van harte.
Het is wel de vraag in hoeverre de regering er echt in is geslaagd een wezenlijke
vereenvoudiging van het reïntegratie-instrumentarium te verwezenlijken.
Is sprake van meer transparantie in de regelgeving? Zij verzoeken de regering
in dit kader een vergelijkend overzicht te geven van het huidige instrumentarium
en het instrumentarium, zoals dat vanaf volgend jaar moet gelden.In dit stadium willen de leden van de RPF-fractie de regering een aantal
vragen voorleggen. De leden van de SGP-fractie hebben eveneens met belangstelling kennis
genomen van het voorliggende wetsvoorstel. De regering beoogt met het voorstel
een krachtige impuls te geven aan de (re)integratie van arbeidsgehandicapten.
De leden van de SGP-fractie ondersteunen het streven van de regering. Zij
onderstrepen het belang van arbeidsparticipatie door arbeidsgehandicapten.
Deze leden zijn van mening dat waar blijkt dat het bestaande instrumentarium
tekort schiet en niet voldoende stimulansen biedt om verbetering aan te brengen
in de arbeidsmarktpositie van arbeidsgehandicapten, de overheid als «schild
der zwakken» een taak heeft om hierin verandering aan te brengen. Met
het voorliggende wetsvoorstel wordt daarin op hoofdlijnen voorzien, zo oordelen
de aan het woord zijnde leden.Het belang van deze wet rechtvaardigt een zorgvuldige voorbereidingsprocedure.
Die heeft het wetsvoorstel naar de mening van de leden van de SGP-fractie
tot nu toe ook doorlopen. Daarbij wijzen zij op de hoofdlijnennota Reïntegratiebeleid
Arbeidsgehandicapten en het naar aanleiding daarvan gevoerde overleg. De aan
het woord zijnde leden zijn evenwel ook van mening, dat het wetsvoorstel naast
een zorgvuldige voorbereiding evenzeer een dito implementatie verdient. Gezien
de resterende tijd tussen de parlementaire behandeling en de datum van inwerkingtreding
vragen deze leden de regering of betrokken uitvoerders van het wetsvoorstel
voldoende gelegenheid geboden wordt om op een goede manier uitvoering te geven
aan de verplichtingen die voortvloeien uit het wetsvoorstel.De leden van de SGP-fractie wijzen erop, dat het wetsvoorstel een noodzakelijke
aanvulling is op de Wet uitbreiding loondoorbetalingsplicht bij ziekte (WULBZ)
en Premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen
(PEMBA). De regering merkt dit met zoveel woorden op in de memorie van toelichting,
door op te merken, dat voorzover ingevolge de WULBZ en PEMBA meer nadruk is
komen te liggen op gezondheidsproblemen bij de werknemer, een vorm van compensatie
noodzakelijk is. Erkent de regering hiermee, dat beide voornoemde wetten onvoldoende
handvatten bevatten om risicoselectie tegen te gaan? In welke verhouding staat
deze uitlating van de regering tot het standpunt dat zij bij de behandeling
van die wetten heeft ingenomen? Is de regering het met de constatering van
deze leden eens dat, inzoverre het compensatie-argument aan dit wetsvoorstel
ten grondslag ligt, er eigenlijk sprake is van reparatiewetgeving?Ook de leden van de GPV-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van onderhavig wetsvoorstel. Zij zijn blij met de aandacht die met dit wetsvoorstel
wordt gegeven aan de positie van de arbeidsgehandicapten. Ze hopen dat dit
voorstel ertoe bijdraagt dat de arbeidsmarktpositie van arbeidsgehandi capten
verbetert en eventuele negatieve neveneffecten van de WULBZ en de PEMBA worden
geneutraliseerd. Of dit wetsvoorstel ook voldoende soelaas biedt voor de zwakste
groepen is voor hen nog niet overtuigend aangetoond. Ook met betrekking tot
de verantwoordelijkheidsverdeling tussen alle betrokkenen leven bij deze leden
nog enkele vragen. Deze leden vinden het van het grootste belang dat deze
wet zo spoedig mogelijk in werking treedt. De beoogde datum van 1 januari
1998 is, ook vanwege de inwerkingtreding van de PEMBA, gewenst. Gegarandeerd
moet dan wel worden dat de betrokken instellingen (uvi's, arbeidsvoorzieningen,
arbodiensten en gemeenten) ook in staat zijn adequaat op de veranderingen
in te spelen, zodat de arbeidsmarktpositie van de arbeidsgehandicapte per
1 januari 1998 daadwerkelijk verbeterd. Kan de regering die garantie geven?De leden van de SP-fractie hebben kennis genomen van het wetsvoorstel.
Op zich onderschrijven zij het doel van dit wetsvoorstel dat arbeidsgehandicapten
een betere positie op de arbeidsmarkt moeten krijgen en dat met
het oog daarop de bestaande reïntegratiemiddelen moeten worden verbeterd.
Anderzijds constateren deze leden dat in vergelijking met de bestaande situatie
het reïntegratie-instrumentarium niet vereenvoudigd is. Ook in het onderhavige
wetsvoorstel is een reeks mogelijkheden opgenomen en de vraag rijst of in
de toekomst een beter gebruik van al deze mogelijkheden zal worden gemaakt
dan nu het geval is. 2. Voorgeschiedenis 2.1 HoofdlijnennotaDe leden van de D66 fractie spreken hun waardering uit voor de wijze waarop
bij de voorbereiding van dit wetsvoorstel is gecommuniceerd met de uitvoeringspraktijk,
door middel van een consultatieronde, rondetafelconferentie, drie researchnota's
en drie werkconferenties. Bovendien hebben twee zeer recente Ctsv-rapporten
een rol gespeeld bij het totstandkomen van het wetsvoorstel. Over de hoofdlijnennota
hebben diverse adviesorganen geadviseerd, naar aanleiding waarvan de regering
de hoofdlijnennota heeft bijgesteld.Ook de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft ter
voorbereiding van dit wetsvoorstel een werkgroep aan het werk gezet om de
hoofdlijnennota (re)integratie arbeidsgehandicapten aan de hand van literatuur,
adviezen en andere bronnen te becommentariëren. De staatssecretaris van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft de notitie van de werkgroep integraal
ontvangen en de meeste vragen die daarin werd gesteld zijn beantwoord.De leden van de D66 fractie melden dat de conclusie van de werkgroep luidde
dat in de hoofdlijnennota twee benaderingen samenkomen over hoe het reïntegratievraagstuk
opgelost kan worden. Aan de ene kant betreft het de instrumentgerichte benadering
waarbij met verfijnde regelgeving zoveel mogelijk belemmeringen van te onderscheiden
doelgroepen worden opgelost. Die instrumentgerichte benadering staat in de
hoofdlijnennota overeind. In de hoofdlijnennota wordt geen voorstel gelanceerd
om de bestaande verfijnde regelgeving aan te pakken. Er worden wel voorstellen
gedaan om het instrumentarium uit te breiden. Aan de andere kant betreft het
een nieuwe resultaatsgerichte benadering, waarbij arbeidsgehandicapten, werkgevers
en intermediairs budgetten krijgen bij daadwerkelijke toetreding tot de arbeidsmarkt.
Het naast elkaar bestaan van deze benaderingen is op dit moment wellicht onoverkomelijk.
De resultaatsgerichte benadering moet zich nog bewijzen. Een voorzichtige
aanpak, waarbij aan de hand van experimenten wordt nagegaan of deze nieuwe
benadering succes kan hebben is dan ook aan te bevelen. De bovengenoemde benaderingen
kunnen geen antwoord geven op diverse knelpunten die in de uitvoeringspraktijk
voorkomen. Een in potentie succesvolle benadering kan ten ondergaan aan langdurige
procedures, organisatorische versnippering, competentiestrijd e.d. Naast de
fundamentele keuzen die gemaakt worden om het reïntegratievraagstuk aan
te pakken dient er dan ook een uitvoeringspraktijk te ontstaan waarin werkgever
of arbeidsgehandicapte slechts een beperkt aantal handelingen hoeft te ondernemen
om de nodige ondersteuning gericht op reïntegratie te krijgen. De voorstellen
in de hoofdlijnennota zijn op dit punt onduidelijk. Wat gebeurt er bijvoorbeeld
met arbeidsgehandicapten die in afzienbare tijd voor ondersteuning onder de
verantwoordelijkheid van wisselende organisaties vallen? De leden van de D66
fractie vragen de regering op deze conclusie (weliswaar geënt op de hoofdlijnennota,
maar die ook van toepassing is op het voorliggende wetsvoorstel) in te gaan. 2.2 Adviezen en commentarenDe leden van de CDA-fractie constateren met instemming dat onderhavig
wetsvoorstel op een aantal punten overeenkomstig het advies van de SER is
aangepast. Op andere punten is dit echter niet gebeurd, zoals op het punt
om onderscheid te maken tussen arbeidsgehandicapten en andere categorieën
werkzoekenden. De SER suggereert om dit onderscheid te laten vervallen. De
opvatting van de regering dat er wel degelijk grond is onderscheid te maken
tussen arbeidsgehandicapten en andere werkzoekenden wordt door deze leden
onderschreven. De noodzaak voor extra reïntegratieinstrumenten voor arbeidsgehandicapten
is juist toegenomen door de invoering van de WULBZ en de PEMBA. Het valt deze
leden op dat ook de regering dit erkent en in de memorie van toelichting aangeeft
dat deze wetten ertoe geleid hebben dat gezondheidsproblemen bij werknemers
een extra belemmering zijn gaan vormen voor (re)integratie in het arbeidsproces.De leden van de CDA-fractie delen de mening van de SER en het Lisv dat
de in de hoofdlijnennota voorgestelde bonus, te verstrekken aan uitvoeringsinstellingen
voor elke geslaagde reïntegratie, geen passend middel is om integratie
te bevorderen. Zij zijn dan ook verheugd dat de regering bij nader inzien
ook van mening is dat het verstrekken van extra bonussen aan uvi's een stap
te ver is. Wel vragen zij zich af, waarom zij de mogelijkheid wil behouden
om op een later moment bij algemene maatregel van bestuur alsnog een bonussysteem
in te voeren.De leden van de CDA-fractie zijn met het Lisv van mening dat de beoogde
datum van inwerkingtreding van deze wet zeer ambitieus is. Hoe denkt de regering
te voorkomen dat de snelle invoering van de wet ten koste gaat van de zorgvuldigheid?De FvO en het CBA vragen aandacht voor de positionering van de uitvoering
van de Wet sociale werkvoorziening. Zij vrezen dat er onduidelijkheid ontstaat
in de verdeling van verantwoordelijkheden tussen gemeenten die de WSW uitvoeren,
en de uvi's. Naar het oordeel van de regering is deze verantwoordelijkheidsverdeling
helder geregeld: indien een arbeidsgehandicapte een WSW-indicatie heeft, dan
wordt het begeleid werken op grond van de WSW door de gemeente uitgevoerd.
Voor alle andere gevallen zijn de betreffende uitkeringsinstanties verantwoordelijk.
De vraag is echter of deze verantwoordelijkheidsverdeling voldoende bekend
is bij de uitvoerende instanties. De leden van de CDA-fractie vragen de regering
dan ook om via tijdige voorlichting ervoor te zorgen dat de uitvoeringsinstanties
weten wat van hen op dit punt verwacht wordt.De leden van de VVD-fractie zijn het eens met standpunt van de regering
om, anders dan de SER voorstelt, onderscheid te blijven maken tussen arbeidsgehandicapten
en andere werkzoekenden. Dat sluit niet uit, dat op een later moment nagegaan
kan worden of en welke van de gerealiseerde instrumenten ook bruikbaar zijn
voor andere werkzoekenden. Ook op dit punt zijn deze leden het dus eens met
de regering.Wanneer de leden van de VVD-fractie de verschillende reacties in de diverse
adviezen overzien komen zij tot de volgende conclusies. In de allereerste
plaats lijkt er een redelijk grote mate van overeenstemming over het voorgestelde
instrumentarium en worden er een aantal als positief te duiden adviezen gegeven.
Daarnaast betreft een belangrijk deel van de commentaren de uitvoering, in
technische zin, maar veel meer de eigen positie van de verschillende uitvoerders.
Deze leden kunnen zich niet altijd aan de indruk onttrekken, dat veel betrokkenen,
zoals bijvoorbeeld de arbeidsvoorziening, de rol en het belang van de eigen
organisatie meer meewegen dan de meest optimale reïntegratie-aanpak.
De noodzakelijke gezamenlijke inzet en samenwerking, die toch ook ten grondslag ligt aan de opzet van SWI, valt naar de mening van de aan
het woord zijnde leden slechts moeizaam te ontdekken. Dat is voor deze leden
een grote zorg. Zij vrezen dat straks zal blijken dat het instrumentarium
er wel is, maar dat er een kans is dat een optimaal gebruik ervan sneuvelt
in de sfeer van de uitvoering. Het betekent in ieder geval dat bij de toetsing
van de ontwikkelingen rond SWI de wijze waarop met deze (wet op de) reïntegratie
wordt omgegaan een belangrijk element moet zijn.In dat kader wijzen zij op de gesignaleerde overdrachtsproblematiek. Een
goede samenwerking en het «ene-dossier» zullen hier naar de mening
van deze leden in belangrijke mate oplossend kunnen werken. Het gaat hier
dus niet alleen om een «warme overdracht», maar ook om een «warme
samenwerking». De aan het woord zijnde leden willen graag een reactie
van de regering op door hen uitgesproken zorg.In de tweede plaats geven de commentaren, zoals bijvoorbeeld van het CTSV,
naar de mening van deze leden, op zich ook wel heel begrijpelijk, het beeld
dat er zoals te doen gebruikelijk, behoefte bestaat aan een zeer enge, bureaucratische
regelgeving en uitvoering en veel minder aan een praktische en pragmatische
aanpak. Wanneer de uitvoeringspraktijk bepaald blijft worden door een veronderstelde
noodzaak tot strakke regelgeving en de daarbij behorende bureaucratie, dan
moet gevreesd worden dat de effectiviteit van de in deze wet voorziene instrumenten
verre van optimaal zal zijn.De aan het woord zijnde leden zouden ook hier willen vernemen in hoeverre
de regering deze zorg deelt.Deze leden verzoeken de regering om na te gaan hoe aan de uitvoering maximale
ruimte kan worden gegeven. Daarbij ware uit te gaan van het hiervoor reeds
gememoreerde ten aanzien van een bredere kosten/baten afweging met het oog
op maximale schadelastbeperking op lange termijn.De leden van de VVD-fractie hebben ernstige twijfel bij de keuze van de
regering om geen bonus voor de uvi's in de wet op te nemen. Zij zijn van mening
dat een dergelijke bonus, of in ieder geval een financiële incentive,
in de een of andere vorm, positief zou werken. Zeer in het bijzonder zal dit
gelden waar het betreft personen met een relatief grotere arbeidshandicap
(zie verder in hun inbreng bij dit verslag).Zonder voorbij te willen gaan aan de aandacht voor implementatie hechten
ook de leden van de VVD-fractie zeer aan de voorziene ingangsdatum en komt
uitstel hen niet gewenst voor.De opmerkingen van het CBA omtrent de medisch-arbeidskundige expertise
vinden de leden van de VVD-fractie zeer interessant. Zij lezen daaruit dat
het CBA onderscheid maakt tussen deze expertise in het kader van de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling
enerzijds en arbeidstoeleiding anderzijds. Naar de mening van deze leden wordt
daarmee hun gedachte van een onafhankelijke beoordeling onderschreven.De leden van de D66 fractie hebben door middel van een (schriftelijke)
enquête onder arbeidsdeskundigen via de Vereniging van Arbeidsdeskundigen
een beeld gevormd over hun verwachtingen omtrent de wet. Zij (en anderen)
moeten immers met de wet gaan werken. Het is deze leden opgevallen dat mensen
die de (re)integratiewetten uitvoeren vaak opmerken dat de successen die zij
boeken meer ondanks wet- en regelgeving dan dankzij wet- en regelgeving tot
stand komen. Dat moet een situatie zijn die moet veranderen, vinden deze leden.
De mensen die de wetten uitvoeren moeten het gevoel hebben dat de wet daarbij
behulpzaam is.Uit de enquête blijkt dat de arbeidsdeskundigen dit wetsvoorstel
als een stap in de goede richting beschouwen, maar dat het grootste probleem,
namelijk taakstelling en afstemming in de uitvoering, niet wordt opgelost.
Vooral over de voorgestelde verantwoordelijkheidsverdeling (werkgevers/arbodiensten,
uvi's gemeenten en arbeidsvoorzieningsorganisatie) en de verplichte inkoop
zijn de ondervraagden van gematigd naar uitgesproken negatief.
Wat betreft de verantwoordelijkheidsverdeling zijn er teveel overlappende
competenties en tegenstrijdige belangen en mogelijkheden tot afschuiven. De
reeds bestaande knelpunten in communicatie en organisatie zullen door de voorgestelde
bevoegdheidsverdeling niet afnemen. Zo werken de arbodiensten teveel naar
de wensen van de werkgever uit angst door een andere arbodienst vervangen
te worden. Er is nog steeds verwarring tussen de arbodiensten en de uvi's
(blijkt ook uit het Ctsv rapport Bemiddeling in Uitvoering: «Een reïntegratieadvies
of een bemiddelingsopdracht – wettelijke voorgeschreven als trajectplan –
blijkt niet gebruikelijk te zijn. Daarnaast laat de overdracht van informatie
tussen de samenwerkende organisaties te wensen over»). De verplichte
winkelnering wordt het meest eigenaardige en tegenstrijdige voorstel gevonden,
omdat men overdrachtsproblemen en een expertisegebrek verwacht (dit laatste
wordt ondersteund door het rapport Arbeidsvoorziening en Gedeeltelijk Arbeidsgehandicapten
van Research voor Beleid). Over de budgetten zijn de ondervraagden positief,
maar er zijn bedenkingen over het terugbetalen in de voorgestelde vorm (niet
allen op resultaat afrekenen maar op de totale situatie). Over de andere maatregelen
(zoals uitbreiding proefplaatsing, art. 29b ZW en loonsuppletie en reïntegratie-uitkering)
is men overwegend positief. Hoewel de invoering van het reïntegratiefonds
op zich een goede zaak gevonden wordt beschouwt men de produktbeschrijving
en de verdeelsleutel als knelpunten. Over het persoonsgebonden budget zijn
de reacties van genuanceerd tot positief. Voor de maatregelen gericht op de
reïntegratie als zelfstandige verwacht men dat er veel begeleiding nodig
is. De bonus voor een geslaagde plaatsing roept wisselende reacties op, getuige
de opmerking «eigenlijk moet plaatsing gewoon werk zijn, maar wordt
door bonus tot iets uitzonderlijks gemaakt».De leden van de RPF-fractie hebben kennis genomen van de geschetste voorgeschiedenis
van het wetsvoorstel. Klopt het dat de voorbereidingen pas in het najaar van
1996 zijn gestart? Waarom is het hele voorbereidingstraject niet eerder gestart?Met betrekking tot het SER-advies merken deze leden op dat zij het op
prijs stellen dat daarin ook aandacht wordt gevraagd voor andere achterstandsgroepen.
Zij achten het echter wel verdedigbaar om onderscheid te maken tussen arbeidsgehandicapten
en andere achterstandsgroepen. In dit opzicht onderschrijven zij de kabinetsopvatting
dat een arbeidshandicap een extra belemmering is bij de toetreding tot de
arbeidsmarkt. Deze leden steunen daarnaast de gedachte dat de getroffen instrumenten
ook voor andere achterstandsgroepen moeten worden toegepast als ze hun waarde
voor de arbeidsgehandicapten hebben bewezen. 3. De arbeidsgehandicapteDe leden van de fractie van de PvdA zijn zeer positief over het voornemen
van de regering om het begrip arbeidsgehandicapte ruim uit te leggen: arbeidsgehandicapt
is eenieder die door ziekte of gebrek verminderde kansen heeft op de arbeidsmarkt
(MvT, blz. 28). Deze leden onderschrijven het uitgangspunt dat het niet gaat
om de feitelijke belemmeringen die iemand ondervindt bij het verrichten van
werk, maar om het negatieve beeld dat uitgaat van het hebben van een arbeidsongeschiktheidsverleden
of de aanwezigheid van een handicap bij het vinden van werk. De leden van
de fractie van de PvdA onderschrijven het onderscheid dat wordt gemaakt tussen
enerzijds personen die recht hebben op een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering,
die een voorziening is toegekend of die geïndiceerd zijn voor de WSW
(of dit de afgelopen vijf jaar hebben gehad) en anderzijds personen die daar
geen aanspraak op kunnen maken, maar van wie op basis van een medisch-arbeidskundige beoordeling is vastgesteld dat zij in verband met ziekte
of gebrek belemmering hebben bij het verkrijgen of verrichten van arbeid.
Deze leden menen dat hiermee in principe iedereen die zichzelf als arbeidsgehandicapte
ziet, ook voor de medisch-arbeidskundige beoordeling in aanmerking kan komen,
en dus voor het reïntegratie-instrumentarium. De aard van de medisch-arbeidskundige
beoordeling is naar de mening van deze leden van cruciaal belang voor de mate
waarin de reïntegratie-instrumenten voldoende toegankelijk kunnen zijn.In een brief van 19 september 1997 aan het Lisv over het vaststellen van
een arbeidshandicap op grond van een specifiek medisch-arbeidskundig oordeel,
schrijft de staatssecretaris van SZW dat het medisch arbeidsongeschiktheidscriterium
ook van toepassing is op het medisch-arbeidskundig onderzoek. De verruiming
in het arbeidsgehandicaptebegrip ten opzichte van het arbeidsongeschiktheidsbegrip
is gelegen in het feit dat arbeidsmarktkansen in het medisch-arbeidskundig
onderzoek wél meetellen. De leden van de fractie van de PvdA kunnen
uit de brief echter niet goed opmaken, en vragen dus, of vooroordelen (etikettering)
ten aanzien van het functioneren van, bijvoorbeeld, een voormalig arbeidsongeschikte
werkzoekende, nu wél of niet als arbeidshandicap aangemerkt kan worden?
Hoe verhoudt deze onduidelijkheid over de kwestie «vooroordelen»
zich tot de hierboven reeds aangehaalde uitgangspunten in de MvT dat het niet
gaat om de feitelijke belemmeringen die iemand ondervindt bij het verrichten
van werk, maar om het negatieve beeld dat uitgaat van het hebben van een arbeidsongeschiktheidsverleden
of de aanwezigheid van een handicap bij het vinden van werk, zo vragen deze
leden.De leden van de fractie van de PvdA constateren dat voor het gevaar van
«dead weight loss», het aanmerken van een werknemer die toch al
aangenomen zou worden als arbeidsgehandicapte, alles af hangt van de interpretatieruimte
in het begrip arbeidsgehandicapte. De regering geeft aan dat een zekere mate
van onrechtmatige verstrekking onvermijdelijk is. Deze leden vragen met welke
marges van onrechtmatige verstrekking rekening wordt gehouden.De aan het woord zijnde leden willen de regering vragen speciaal in te
gaan op de positie van personen die minder dan 15–25 procent arbeidsongeschikt –
dus voor de wet arbeidsgeschikt – zijn verklaard: de personen die per
definitie een medisch-arbeidskundig onderzoek moeten ondergaan om te toetsen
of zij als arbeidsgehandicapt aangemerkt kunnen worden. Kan de regering deze
leden inzicht geven in de omvang en de samenstelling (naar inkomen en geslacht)
van deze groep personen? Kan zij aangeven, zo vragen deze leden, welk percentage
van de mensen die het wachtjaar voor de WAO doorlopen hebben en niet arbeidsongeschikt
zijn verklaard, uiteindelijk in de WW/bijstand terecht komt en welk percentage
weer aan het werk gaat? Kan zij voorts aangeven welk percentage van de mensen
die niet arbeidsongeschikt zijn verklaard, uit de statistieken verdwijnt omdat
zij afhankelijk worden van het inkomen van de partner? Deze leden vragen verder
welk percentage van de werknemers die 13 weken of langer in de wachttijd WAO
zitten, uiteindelijk in de WAO terecht komt. Deze leden vragen vervolgens
welk percentage van de werknemers die 26 weken of langer in de wachttijd WAO
zitten, uiteindelijk in de WAO terecht komt. Kunnen personen die de wachttijd
voor de WAO nog niet geheel hebben doorlopen, in aanmerking komen voor een
medisch-arbeidskundige beoordeling? Deze leden vragen de regering ook een
reactie te geven op de situatie waarin mensen terechtkomen die eerst arbeidsgeschikt
worden verklaard en geen recht hebben op WAO/AAW, en vervolgens – op
het moment dat de deur naar de werkgever op een kier staat – na een
keuring als arbeidsgehandicapt aangemerkt worden om voor reïntegratie
in aanmerking te komen. In reactie op vragen van het Lisv en de SER over de keuze die de regering
maakt om «arbeidsgehandicapten» en niet «moeilijk plaatsbaren»
als doelgroep van de Wet REA aan te merken, schrijft de regering in de MvT
(blz. 10) dat de noodzaak voor extra reïntegratie-instrumenten voor arbeidsgehandicapten
wordt gemotiveerd doordat een arbeidshandicap een extra belemmering is bij
de toetreding tot de arbeidsmarkt, met name nu met de invoering van WULBZ
en PEMBA meer aandacht is ontstaan voor de gezondheidsproblemen van werknemers.
De leden van de fractie van de PvdA vragen of het opwerpen van dit extra schot
in regelgeving en financiering, niet belemmerend werkt voor wat één
van de belangrijkste doelstellingen van de wet is: stroomlijning van bestaande
regelgeving zodat het voor werkgevers, werknemers en uitvoeringsinstellingen
duidelijk wordt wat allemaal mogelijk is op het gebied van reïntegratie.
Deze leden vragen wat, in termen van afstand tot de arbeidsmarkt, het verschil
is tussen arbeidsgehandicapten en moeilijk plaatsbaren? Deze leden vragen
ook om een reactie op het punt van de handhaafbaarheid: het bestaan van verschillende
regelingen voor min of meer dezelfde groepen werkt mogelijk in de hand dat
doelgroepen onder de regeling worden gebracht die als de gunstigste wordt
aangemerkt, hetgeen de handhaafbaarheid bemoeilijkt. Deze leden vragen ook
wat de positie is van oudere werkzoekenden: ook deze groep loopt door invoering
van wetgeving als WULBZ en PEMBA aan tegen risicoselectie door werkgevers
(bij aanname én bij ontslag) vanwege hun leeftijd en vermeende (toekomstige)
gezondheidsproblemen. Kunnen deze oudere werkzoekenden en oudere werknemers
die met risicoselectie te maken hebben, op grond van de Wet REA worden aangemerkt
als arbeidsgehandicapte? Op basis van welke overwegingen komt de regering
hier tot haar conclusie, zo vragen deze leden.De leden van de CDA-fractie stemmen in met het voorstel om de doelgroep
van onderhavig wetsvoorstel in principe gelijk te houden aan de (uitgebreide)
doelgroep van de huidige WAGW. Zij zijn met de regering van mening dat het
voor een goede uitvoering van de wet wel noodzakelijk is om deze doelgroep
nader te speciferen. In onderhavig wetsvoorstel wordt hiertoe een poging gedaan
door de groep personen met een arbeidshandicap te splitsen in personen van
wie de arbeidshandicap uit de wet volgt en personen die als zodanig worden
aangewezen door een individuele toetsing. In onderhavig wetsvoorstel wordt
voorgesteld om deze toetsing te laten plaatsvinden onder de verantwoordelijkheid
van degene die ook voor de verstrekking van loon of uitkering verantwoordelijk
is, dan wel onder verantwoordelijkheid van arbeidsvoorziening. Het gevaar
bestaat echter, zo veronderstellen deze leden dat toetsing door verschillende
instanties tot willekeur leidt. De instelling die verantwoordelijk is voor
het vaststellen van de arbeidshandicap, is ook verantwoordelijk voor de reïntegratie.
Kan deze verantwoordelijkheid worden waargemaakt wanneer arbeidsvoorziening,
de belangrijkste uitvoerder van de bemiddeling, ook de instantie is die de
fase-indeling (zwaartecategorie of moeilijkheidsgraad) van de werkzoekende
vaststelt? Hoe wordt selectie op kansrijken voorkomen?In de MvT (blz. 32) wordt opgemerkt dat onder andere als arbeidsgehandicapte
worden beschouwd personen die een gedeeltelijke arbeidsongeschiktsheidsuitkering
ontvangen. Moeten hierbij niet ook worden genoemd de (theoretisch) volledig
arbeidsongeschikten met restcapaciteit?In een deel van de situaties zal een medisch-arbeidskundig oordeel nodig
zijn om vast te stellen of iemand arbeidsgehandicapt is, zo merken de leden
van de VVD-fractie op. In de visie van de regering kan in het algemeen gesteld
worden dat de instantie die verantwoordelijk is voor de reïntegratie
ook de instantie is die bevoegd is om te besluiten of iemand arbeidsgehandicapt
is. Dat betekent dat zowel gemeenten als arbeidsvoorziening hier hun eigen
beleid gaan volgen. Daarnaast worden uvi's verondersteld de gegevens van de
verschillende arbo-diensten te volgen. Naar de mening van de leden van de
VVD-fractie zal dat leiden tot een grote mate van verschillende invulling
en zal het de eenduidigheid en rechtsgelijkheid die in deze materie toch niet
een onbelangrijke rol zal gaan spelen, in ieder geval in de perceptie van
betrokkenen, daarmee niet gediend zijn. Ook de regering sluit niet uit dat
dit tot problemen kan leiden en creëert de mogelijkheid van nadere regels
bij algemene maatregel van bestuur. Ligt het niet veel meer voor de hand deze
indicatiestelling over de afstand tot de arbeidsmarkt op één
plaats neer te leggen en ligt het dan niet voor de hand dat dat een onafhankelijke
instantie is, die zowel deskundig is op medisch als op arbeidsmarkttechnisch
gebied?De leden van de D66 fractie merken op dat de regering vasthoudt aan het
maken van onderscheid tussen arbeidsgehandicapten en andere werkzoekenden,
terwijl SER en Lisv pleiten voor het opheffen van de verschillende reïntegratieregimes
voor arbeidsgehandicapten en andere achterstandsgroepen.De regering hanteert als argument dat een arbeidshandicap een exta belemmering
is bij toetreding op de arbeidsmarkt zeker na inwerkingtreding van WULBZ en
straks PEMBA. Volgens de regering moet een compensatie worden gevonden voor
de extra nadruk op gezondheid. Op blz. 28 van de MvT formuleert de regering
wat onder een arbeidsgehandicapte moet worden verstaan, namelijk eenieder
die door ziekte of gebrek verminderde kansen heeft op de arbeidsmarkt. Vervolgens
stelt zij dat wie geen resterende verdiencapaciteit heeft niet aan het werk
kan. De leden van de D66 fractie merken op dat de regering hier verwarring
zaait door met de term resterende verdiencapaciteit naar het verzekeringstechnische
arbeidsongeschiktheidscriterium uit de WAO te verwijzen. Vooral omdat de regering
vervolgens naast de WAGW-doelgroep (1–6), waarbij nog een verband bestaat
tussen WAO (WAZ, WAJONG) uitkering of andere voorziening, een aantal andere
groepen arbeidsgehandicapten introduceert. Bij groep 6 moet een deskundig
medisch arbeidsdeskundig oordeel moet worden gegeven dat inhoudt dat deze
mensen (met een bijstandsuitkering) ten gevolge van ziekte of gebreken verminderde
kansen hebben op de arbeidsmarkt. De term medisch-arbeidskundig oordeel is
hier een ander dan in de WAO wordt bedoeld. De leden van de D66 fractie vragen
hoe deze medisch arbeidskundige keuring eruit ziet.Deze leden vragen ten aanzien van groep 7 (mensen zonder uitkering) wellicht
ten overvloede of dat om hetzelfde medisch arbeidskundig oordeel gaat als
bij groep 6.Bij groep 8 van de arbeidsgehandicapten gaat het, zo merken deze leden
op, om personen die de wachttijd WAO doormaken. Zij wijzen op de verschillende
onderzoeks- en andere rapporten waarin de nadruk wordt gelegd op zo snel mogelijke
reïntegratie, en niet aan het einde wachttijd WAO. Uit de Mvt lijkt dit
mogelijk te worden gemaakt. De aan het woord zijnde leden vragen de regering
dit te bevestigen.De leden van de fractie van D66 constateren dat de doelgroep van deze
wet de arbeidsgehandicapten zijn. Daaronder moet worden verstaan eenieder
die door ziekte of gebrek verminderde kansen heeft op de arbeidsmarkt. De
regering specificeert deze ruime definitie nader omdat arbeidsgehandicapten
onderscheiden moeten worden van diegenen wier ziekte of gebrek van voorbijgaande
aard is enerzijds, en anderzijds van personen die volledig arbeidsongeschikt
zijn. Deze leden waarom personen die volledig arbeidsongeschikt zijn niet
onder het begrip arbeidsgehandicapt kunnen vallen. Volgens deze leden wil
het feit dat er geen rest verdiencapaciteit is niet altijd zeggen dat de betrokkene
niet productief kan en wil zijn. Een WAO uitkering wordt namelijk gebaseerd
op het verlies van verdiencapaciteit. Het arbeidsongeschiktheidspercentage
zegt niets over functioneren maar over geld (inkomen). De eerste groep personen
beschreven in de MvT (blz. 29) zou volgens deze leden dan ook moeten worden
uitgebreid met personen die een volledige arbeidsongeschiktheidsuitkering
ontvangen.Een persoon kan in het systeem van dit wetsvoorstel op twee manieren als
arbeidsgehandicapt worden aangemerkt: ofwel het vloeit direct uit de wet ofwel
iemand dient als zodanig worden aangewezen. De eerste manier zal niet veel
problemen opleveren zo menen de leden van de D66-fractie, de tweede manier
daarentegen lijkt minder probleemloos te zijn. Voor deze categorie is altijd
een medisch-arbeidskundig oordeel nodig, gericht op de vraag of deze wet van
toepassing is. Deze beoordeling zal moeten worden verricht door de gemeente,
een uvi, de Arbeidsvoorzieningsorganisatie of een arbodienst. Het wel of niet
arbeidsgehandicapt zijn is voor de betrokkene van groot belang. Uit de MvT
en uit de brief van de staatssecretaris van de SZW aan het Lisv d.d.19 september
1997 blijkt dat de scheidslijn vaak niet zo makkelijk is te trekken. In genoemde
brief staat als voorwaarde dat betrokkene zichzelf om medische redenen niet
of minder in staat acht om zijn arbeid te verrichten terwijl in de MvT staat
dat een persoon ook als arbeidsgehandicapt kan worden aangemerkt indien de
omgeving denkt dat hij, omdat hij een arbeidsongeschiktheidsverleden heeft,
in een baan minder goed zal presteren. De leden van de fractie van D66 vragen
de regering aan de hand van voorbeelden aan te geven wat de doorslaggevende
argumenten kunnen zijn om iemand als arbeidsgehandicapt aan te merken of juist
niet.Zij merken op dat de staatssecretaris van SZW het Lisv heeft gevraagd
te onderzoeken of het eigenlijk wel mogelijk is om «harde» criteria
die bij deze beoordeling moeten worden aangelegd, kunnen worden ontwikkeld.
Voor deze leden is het van het grootste belang dat er «harde»
criteria zijn voor de beoordeling of iemand arbeidsgehandicapt is, die door
de verschillende instellingen op uniforme wijze worden gehanteerd. De vaststelling
of iemand arbeidsgehandicapt is mag namelijk niet nodeloos ingewikkeld zijn,
omdat dit juist een van de knelpunten was in de huidige situatie, en dat moet
kost wat kost voorkomen worden.Teneinde bijstandsgerechtigden met een arbeidshandicap te onderscheiden
van andere bijstandsgerechtigden is, zo constateren de leden van de D66-fractie,
een medisch-arbeidskundig oordeel vereist. De gemeente zal de desbetreffende
persoon moeten laten keuren. Dit kan door verschillende instanties gebeuren
zoals bijvoorbeeld een gemeentelijke indicatie-commissie, doch is het ook
denkbaar dat de gemeente kennis inhuurt van een uvi, de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
of een arbodienst. De aan het woord zijnde leden zijn van mening dat dit onvoldoende
duidelijk maakt hoe en door wie een werkzoekende gekeurd wordt. Ook vragen
deze leden of alle cliënten met een Abw-, IOAW-, IOAZ-uitkering of WIW-dienstbetrekking
moeten worden opgeroepen door de gemeente voor een keuring dan wel indicatie
of dat dit alleen gebeurt op initiatief van de werkzoekende.Het Lisv vraagt in haar advies over de hooflijnennota aandacht voor het
feit dat de exclusieve keuze voor arbeidsgehandicapten als doelgroep kan leiden
tot onduidelijkheid voor de belanghebbenden en voor de medewerkers van de
uitvoeringsinstellingen. Voor min of meer dezelfde groepen zoals arbeidsgehandicapten,
werklozen en bijstandsgerechtigden bestaan dan verschillende regelingen. Dit
werkt mogelijk in de hand dat doelgroepen onder de regeling worden gebracht
die als gunstigste wordt aangemerkt, hetgeen de handhaafbaarheid bemoeilijkt.
De leden van de fractie van D66 vragen om een reactie op deze opmerkingen
van het Lisv. De leden van de fractie van D66 constateren voorts dat bij iedere arbeidsongeschiktheidskeuring
aan het einde van de wachttijd, waar betrokkene minder dan 15/25 procent arbeidsongeschikt
wordt bevonden, standaard een toetsing zal plaatsvinden op de vraag of betrokkene
als arbeidsgehandicapt moet worden beschouwd, met andere woorden
zal de uvi op het ene moment stellen dat de betrokkene niet arbeidsongeschikt
is en even later dezelfde betrokkene als arbeidsgehandicapt indiceren. Deze
leden denken dat dit moeilijk uit te leggen is aan cliënten.De leden van de D66 fractie ondersteunen de bescherming van de belangen
van de cliënt door diens toestemming te verlangen om hem als arbeidsgehandicapte
te definiëren. Immers door WULBZ en straks door PEMBA wordt wellicht
de reïntegratie bij de eigen werkgever positief beïnvloed (vergelijk
de augustusrapportage 1997 van het Ctsv) maar is reïntegratie bij een
andere werkgever door toegenomen risicoselectie moeilijker geworden. Het hoeft
dus niet in het belang van een werkzoekende met ziekte en gebreken te zijn
om als arbeidsgehandicapte te boek te staan.De doelgroep wordt fors uitgebreid, zo constateren de leden van de fractie
van GroenLinks. Schattingen over de totale doelgroep van dit wetsvoorstel
blijken lastig te geven te zijn. Dit blijkt al uit het feit dat bijvoorbeeld
de VNG de doelgroep arbeidsgehandicapten met Abw- of aanverwante uitkering
veel hoger inschat dan de regering. Wat betekent dit overigens voor de raming
van de financiële effecten van het wetsvoorstel? Op zichzelf hebben de
leden van de fractie van GroenLinks geen moeite met de nieuwe, ruimere doelgroepomschrijving.
Wel loert het gevaar van «afroming» door de bemiddelingsinstanties.
Denkt de regering dit risico effectief te kunnen bestrijden of zal over enige
tijd blijken dat de werknemers die de voorgestelde maatregelen het hardste
nodig hebben, het vaakst achter het net vissen? Hoe kan worden gewaarborgd
dat arbeidsintensieve en vrij kleinschalige, maar relatief succesvolle bemiddelingsprojecten
zoals bijvoorbeeld Bureau Passage ook in de toekomst voor uitvoeringsinstanties
aantrekkelijk blijven?De leden van de fractie Groep Nijpels ondersteunen een ruime invulling
van het begrip arbeidsgehandicapte. Zij dringen er echter op aan dat op korte
termijn duidelijkheid wordt gegeven over de invulling van de nadere criteria
van dit begrip, zodat door de verschillende instanties een eenduidige lijn
kan worden gesteld wie onder deze omschrijving valt en wie niet.De regering heeft gekozen voor een zeer ruime definitie van het begrip
arbeidsgehandicapte. De leden van de RPF-fractie vragen zich af of niettemin
toch bepaalde categorieën buiten de boot dreigen te vallen. Zij denken
hierbij met name aan personen met psychische aandoeningen. Juist ook tengevolge
van de Wet TBA komt deze categorie in toenemende mate niet in aanmerking voor
een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Wil de regering hierop ingaan?De tweede categorie arbeidsgehandicapten zijn personen omtrent wie een
deskundig medisch-arbeidskundig oordeel moet worden gegeven. De leden van
de RPF-fractie hechten eraan om in dit kader aandacht te vragen voor hun suggestie,
gedaan bij de behandeling van de Wet medische keuringen (Initiatiefwet Van
Boxtel), om personen die een uitgebreid onderzoek ambiëren en personen
met een partiële WAO-uitkering een Arbopas te geven. Daarin worden noodzakelijke
ergonomische adviezen opgenomen en wordt vooral aangegeven welke arbeid voor
belanghebbende veilig en gezond is. Deze leden verwijzen in dit verband naar
de inhoud van de motie-Van Dijke terzake (Kamerstuk 23 259 nr. 40). Zij
verzoeken de regering in te gaan op de vraag welke meerwaarde de toepassing
van een Arbopas in het kader van het doelgroepenbeleid kan hebben.De leden van de SGP-fractie merken op dat een persoon wordt aangemerkt
als arbeidsgehandicapt op grond van een aan die persoon toegekende uitkering
of op basis van een medisch-arbeidskundige toetsing. In dat laatste
geval dient het te gaan om objectief aantoonbare beperkingen om te functioneren.
De leden van de SGP-fractie vragen de regering de consequenties van dit criterium
voor ME-patiënten aan te geven.De leden van de GPV-fractie constateren dat terecht ook personen zonder
werkgever of uitkering als arbeidsgehandicapt kunnen worden aangemerkt. Ze
lezen in de toelichting dat hieraan echter wel een deskundig oordeel ten grondslag
moet liggen. Maar wie bepaalt of iemand aan zo'n oordeel wordt onderworpen?
Is dat de Arbeidsvoorziening of kan de desbetreffende persoon dat ook zelf
bepalen?Deze leden lezen dat de beslissing over de toekenning van het predikaat
arbeidsgehandicapt als het gaat om personen die de wachttijd voor de WAO doormaken,
na advies van de arbodienst formeel blijft voorbehouden aan de uvi. Heeft
de uvi feitelijk de mogelijkheid om van het advies van de arbodienst af te
wijken? In de MvT staat op blz. 30 dat de uvi in eerste instantie mag afgaan
op de verklaring van de arbodienst. Is dit niet strijdig met hetgeen staat
op blz. 63, namelijk dat de uvi de door arbodienst en werkgever gezamenlijk
ingediende reïntegratieplannen actief moet toetsen en zicht moet hebben
dat de arbodienst zich evenredig inspant voor de te reïntegreren werknemers?
Bestaat er voor de werkgever de mogelijkheid om tegen het besluit van de uvi
op één of andere manier in beroep te gaan?De leden van de GPV-fractie lezen op pag. 64 van de MvT dat, indien een
arbodienst stelselmatig onder de maat presteert, een signaal wordt afgegeven
aan de certificerende instelling. Wat houdt dat signaal in? Is het niet beter
dat de certificerende instelling bij een ondeugdelijk optreden van de arbodienst
hiervan direct op de hoogte wordt gesteld?Om te voorkomen dat een persoon tegen zijn zin als arbeidsgehandicapte
wordt aangemerkt moet hij daarmee zelf instemmen, zo begrijpen de leden van
de GPV-fractie uit de toelichting. Het aangemerkt zijn als arbeidsgehandicapte
is echter een voorwaarde om de potentiële werkgever in aanmerking te
laten komen voor de in dit voorstel opgenomen voorzieningen. Dit kan dus betekenen
dat door een weigerende houding van de op zijn verzoek niet als zodanig aangemerkte
arbeidsgehandicapte, de bemiddeling wordt gefrustreerd. Vindt de regering
dat aanvaardbaar? Kan, indien duidelijk is dat de bemiddelingskansen worden
vergroot als de betreffende persoon wordt aangemerkt als arbeidsgehandicapte,
worden geconcludeerd dat er niet alles aangedaan wordt om een baan te bemachtigen?
Is het in deze situatie legitiem als de uvi of de Sociale Dienst een strafkorting
op een uitkering toepast? 4. Relatie arbeidsgehandicapte/werkgeverDe leden van de fractie van de PvdA constateren dat het wetsvoorstel in
sterke mate is gericht op de werkgevers. Deze leden stemmen daarmee in, omdat
het uiteindelijk de werkgevers zijn die beslissen of zij een arbeidsgehandicapte
al dan niet in dienst willen nemen. Cruciaal is dat de werkgevers helder inzicht
hebben in de afdekking van de – financiële – risico's enerzijds,
en de extra mogelijkheden om de arbeidsgehandicapte (opnieuw) in het bedrijf
in te passen anderzijds. Deze leden constateren dat het wetsvoorstel door
de introductie van (her)plaatsingsbudgetten de werkgevers veel duidelijkheid
biedt, maar willen vragen of ook de financiële risico's van de invoering
van de wet PEMBA voor werkgevers voldoende helder zijn. Wat zijn, zo vragen
deze leden, precies de financiële risico's van PEMBA? Zien deze leden
het juist als zij concluderen dat werkgevers die arbeidsgehandicapten in dienst
nemen die in het verleden geen WAO/AAW uitkering hebben gehad, bijvoorbeeld
chronisch zieken, bij uitval door ziekte het financiële risico (loondoorbetaling,
premiedifferentiatie) volledig ten laste komt van de werkgever? Zo ja, zo
vragen deze leden, wat zijn de gevolgen van de verschillen in
financiële risico's die arbeidsgehandicapten met zich brengen, voor het
gevaar van «afroming» van de arbeidsgehandicapten met het «beste»
risico?De leden van de fractie van de PvdA nemen met instemming kennis van de
bepaling dat alleen de werknemer/werkzoekende zélf bepaalt of hij of
zij als arbeidsgehandicapte aangemerkt wordt en of de werkgever vervolgens
aanspraak kan maken op reïntegratie-inspanningen. Maar in de ogen van
deze leden is de positie van de cliënt onduidelijk, en zij hebben daarover
enkele vragen: kan de arbeidsgehandicapte invloed hebben op de aard/inhoud
van de noodzakelijke aanpassingen, de om-, her- en bijscholing, het inwerken
en de begeleiding? Waarom wordt er bij een plaatsingsbudget géén
reïntegratie-plan opgesteld? Voldoet het reïntegratie-plan dat bij
herplaatsing voorhanden is vanwege de 13-wekeneis, ook in voldoende mate voor
reïntegratie bij de eigen werkgever in de zin van dit wetsvoorstel? In
de MvT (blz. 36–37) wordt de uitgebreide informatie-uitwisseling tussen
werkgever/arbodienst en uvi's aangehaald. De leden van de fractie van de PvdA
vragen wat de inbreng van de cliënt is in dit proces en wat de mogelijkheden
zijn van de cliënt wanneer er onenigheid bestaat met de werkgever/arbodienst/uvi/gemeente/Arbeidsvoorziening
over de besteding van het plaatsingsbudget? Wat, zo vragen deze leden, zijn
de mogelijkheden van bezwaar en beroep, nu met de toekenning van budgetten
grotere belangen – zowel voor de werkgever als voor de werknemer –
in het geding zijn? Deze leden vragen ook om een reactie op het feit dat de
mogelijkheden voor werknemers om eigen initiatief te nemen in feite is beperkt,
omdat de financiering van voorheen individuele voorzieningen, bijvoorbeeld
een aangepaste stoel, zijn ondergebracht in het budget dat aan de werkgever
wordt verstrekt (artikel 31, lid 2). Bij verandering van werkgever kunnen
deze voorzieningen niet meer meegenomen worden, maar moet een onderhandeling
tot stand komen tussen de werkgevers, en ook de mogelijkheden voor zelfstandige
vestiging worden hierdoor beperkt. De leden van de fractie van de PvdA vragen
de regering om een reactie, ook vanuit het oogpunt van de emancipatie van
mensen met een handicap.De leden van de VVD-fractie onderkennen met de regering dat, wil reïntegratie
tot stand kunnen komen, werkgevers daaraan mee zullen moeten werken. Bij hen
is er begrijpelijkerwijs de angst voor risico's die men loopt bij het in dienst
nemen van een arbeidsgehandicapte. De regering heeft een aantal van die risico's
in beeld gebracht, alsmede de mogelijkheden om die risico's weg te nemen.
Naar de mening van de aan het woord zijnde leden is een van de mogelijkheden
om werkgevers over de streep te trekken hen te laten zien dat zij geen risico
lopen met het in dienst nemen van een arbeidsgehandicapte, dan wel dat dat
risico wordt gecompenseerd. Deze leden vragen zich af of er naast de door
de regering reeds genoemde risico's nog andere risico's zijn die in het kader
van deze wet kunnen worden weggenomen.In dit verband kunnen deze leden zich de vraag van sommigen voorstellen
om te komen tot een langere periode dan 5 jaar voor artikel 29b ZW of de in
de wet AMBER opgenomen maatregel tot herleving van de oude uitkering.De leden van de D66 fractie constateren dat de regering voor de reïntegratie
van arbeidsgehandicapten een doorslaggevende rol weglegt voor de werkgever
en dit wetsvoorstel met name vanuit de optiek van de over de streep te trekken
werkgever bekeken moet worden. Volgens de regering hebben werkgevers een negatief
beeld van arbeidsgehandicapten (hoewel dat uit het ZARA-werkgeversonderzoek
niet zozeer blijkt), zijn ze bang voor financiële en bedrijfsmatige risico's,
niet volledige inzetbaarheid van arbeidsgehandicapten en daarmee produktiviteitsverlies
en wars van ingewikkelde regelgeving en bureaucratische procedures. Deze leden merken op dat in hun visie de belangrijkste gebreken, die de
reïntegratiemogelijkheden van arbeidsgehandicapten kenmerken, zijn enerzijds
de vrijblijvendheid ofwel de weinig machtsmiddelen die een arbeidsgehandicapte
tot zijn of haar beschikking heeft om een snelle en effectieve reïntegratie
op de arbeidsmarkt tot stand te brengen en anderzijds de complexiteit van
de relevante maatregelen die met name werkgevers weerhouden van een actieve
betrokkenheid bij de problematiek. De leden van de D66 fractie zijn van mening
dat alleen door beide problemen tegelijk te lijf te gaan het mogelijk is een
sterke en effectieve reïntegratiemarkt op te bouwen. Daartoe zouden de
gelden die vrijkomen bij versimpeling of zelfs afschaffing van goedbedoelde
maar nodeloos gecompliceerde reïntegratie-instrumenten en uitvoeringsregels
een reïntegratieverzekering moeten worden opgezet, waarin op niet-vrijblijvende
basis rechten en plichten van alle betrokken partijen worden vastgelegd. Deze
leden komen op dit punt nader terug in dit verslag.De leden van de D66 fractie vragen of het knelpunt dat gelegen is in de
vrees van een werkgever dat hij door het in dienst nemen van een persoon met
een arbeidsongeschiktheidsverleden financiële risico's loopt niet op
een andere manier dan door de kwijtscheldingsregeling basispremie WAO en uitbreiding
van art. 29b ZW kan worden opgelost. Uit onderzoek van NIA/TNO BV («Het
ziekteverzuim van hervattende (ex-)arbeidsongeschikten») blijkt dat
die vrees namelijk niet ongegrond is. Langdurig zieke of gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werknemers die weer aan het werk gaan hebben een hoger dan gemiddeld verzuim-
resp. invalideringsrisico. Is het niet simpeler, zo vragen de aan het woord
zijnde leden, om langdurig of gedeeltelijk arbeidsongeschikte werknemers hun
eigen ZW en WAO verzekeringspolis te laten meenemen?Zij vragen in dit kader ook in te gaan op de aanbeveling van de Gehandicaptenraad
om voor de groep mensen met een progressieve aandoening of een sterk wisselend
ziektebeeld, bij voorspelbare uitval van tijd tot tijd een no risk polis in
te voeren. Ook vragen deze leden in te gaan op de suggestie van de Gehandicaptenraad
een pool op te zetten van werknemers uit de doelgroep wisselend ziektebeeld.De leden van de D66 fractie wijzen op het rapport «De weg naar werk:
reïntegratie van arbeidsgehandicapten» van het onderzoeksinstituut
Nyfer en vragen de regering in te gaan op de door Nyfer voorgestelde prikkels
voor werkgevers. Nyfer stelt dat werkgevers die mensen met een arbeidshandicap
in dienst nemen beloond moeten worden met een eventueel permanente subsidie
in plaats van bestraft met een hogere variabele premie WAO als een werknemer
in de WAO instroomt. Met name wijst Nyfer op de groep mensen met een progressief
en/of chronisch ziektebeeld en mensen met een zware handicap die permanente
begeleiding nodig hebben.Ook in het Ctsv-rapport «Ingrepen in het Arbeidsongeschiktheidscriterium»
wordt gesteld dat uitvoeringsfunctionarissen aangeven dat er situaties voorkomen
dat het ongewenst is dat een tijdelijke oplossing gekozen moet worden voor
een structureel probleem. Daarbij wordt m.n. gewezen op het gebruik van artikel
33 AAW/WAO. Dit artikel wordt toegepast als twijfel bestaat over de duurzaamheid
van de arbeidsprestatie. De leden van de D66 fractie vragen of in het kader
van dit wetsvoorstel is overwogen tot een langere geldingsduur over te gaan.Een algemeen punt van kritiek van de leden van de fractie van GroenLinks
is dat de regering met dit wetsvoorstel vooral lijkt in te zetten op reïntegratie
bij de eigen werkgever. Maar daarvoor bieden juist WULBZ en PEMBA veel meer
prikkels. Kennelijk geeft zij de moed op waar het gaat om een beleid gericht
op integratie van bijvoorbeeld jonggehandicapten of van mensen die al jaren
uit het arbeidsproces zijn, mensen die bij hun integratiepogingen door WULBZ
en PEMBA juist tegengewerkt worden. In dit verband zijn de leden
van de GroenLinks-fractie benieuwd naar een reactie van de regering op de
stellingname van de Gehandicaptenraad hieromtrent. Deze leden zijn van mening
dat aparte aandacht nodig is voor «blijvers» in de WAO. Door jarenlang
te hameren op werk, werk, werk, lijkt de regering te vergeten dat er, ook
na inwerkingtreden van dit wetsvoorstel, grote groepen zullen zijn voor wie
een plek op de arbeidsmarkt niet is weggelegd. Vaak gaat het daarbij om mensen
met een slechte inkomenspositie, door een laag uitkeringsniveau en een cumulatie
aan extra kosten en eigen bijdragen. Is de regering het met de leden van de
GroenLinks-fractie eens dat die inkomenspositie verbetering behoeft?De maatregelen die in dit wetsvoorstel worden voorgesteld en gebundeld
zijn vooral variaties op het thema subsidiëring van werkgevers. De regering
laat zich vooral leiden door de gedachte dat een financiële prikkel werkgevers
wel zal overtuigen van de noodzaak om meer arbeidsgehandicapten in dienst
te nemen. Volgens de leden van de fractie van GroenLinks is dit een versimpeling
van de problematiek. Zeker waar het gaat om integratie werkt dit recept onvoldoende.
Steeds meer bemiddelingsinstanties zullen steeds vaker met steeds meer mensen
bij werkgevers aankloppen, waardoor veel van het reïntegratiebudget ondoelmatig
wordt besteed. Werkgevers zullen daardoor steeds meer het gevoel krijgen dat
zij een risico nemen met het aanstellen van een persoon met een arbeidshandicap.
Effectiever zou het bijvoorbeeld in de ogen van deze leden zijn om werkgevers
bij indienstname van een arbeidsgehandicapte een «zorgen-vrij-polis»
te geven, zoals onder meer door de FNV is gesuggereerd. Hiermee maak je een
werkgever duidelijk dat hij met aanstelling van een arbeidsgehandicapte geen
onoverzienbaar risico loopt. Waarom heeft de regering een dergelijke maatregel
niet voorgesteld? Daarnaast moet er het vertrouwen zijn dat een werkgever
kosten van aanpassing van de werkplek en kosten van eventueel verminderde
productiviteit op eenvoudige en snelle wijze kan declareren. Een vast budget
is daarbij naar het oordeel van de leden van de fractie van GroenLinks niet
nodig. Wat nodig is is dat werkgevers erop mogen vertrouwen dat er een compensatie
plaatsvindt voor kosten van aanpassingen en van verminderde inzetbaarheid.In dat opzicht rijst de vraag waarom een loonkostensubsidie steeds een
aflopende zaak is. Is het niet zo dat voor een aantal arbeidsgehandicapten
geldt dat zij ook op langere termijn meetbaar minder productief zullen zijn?
Wat heeft een werkgever dan aan een subsidie die na enige tijd afloopt? Zou
een blijvende, persoongebonden subsidie dan niet effectiever zijn?De leden van de SP-fractie willen nog eens wijzen op de tot nu toe bekende
resultaten met betrekking tot reïntegratie. Uit onderzoeken van het Ctsv
blijkt in de eerste plaats dat loonkostensubsidies geen sterke prikkel zijn
voor werkgevers om arbeidsgehandicapten in dienst te nemen. In de tweede plaats
dat tot op heden herplaatsing bij de eigen werkgever het beste blijkt te werken.
Zij vragen de regering aan te geven om welke reden de in dit wetsvoorstel
opgenomen maatregelen tot betere resultaten zullen leiden. Stuit de regering
hier toch niet op de consequenties van de WULBZ en de PEMBA, waardoor werkgevers
voorzichtig zijn met het aannemen van werknemers die een risicoverzuim vormen?
Sterker nog, selecteren op gezondheid?De leden van de SP-fractie vragen vervolgens de regering nog eens uiteen
te zetten welke de positie van de eigen risicodragers in deze is. Gelden voor
hen precies dezelfde regels als voor de werkgevers die in het publieke bestel
zijn gebleven? Spelen de UVI's, de gemeenten, en de Arbeidsvoorziening ten
aanzien van hen ook precies dezelfde rol? 5. VerantwoordelijkheidsverdelingDe leden van de fractie van de PvdA kunnen zich goed vinden in de verantwoordelijkheidsverdeling
die door de regering wordt voorgesteld: het systeem waarin degene die (financieel)
belang heeft bij de reïntegratie, ook voor de reïntegratie verantwoordelijk
wordt gesteld. Ook stemmen deze leden in met het uitgangspunt dat de Arbeidsvoorzieningsorganistie
als herkenbaar en kwalitatief hoogstaand apparaat in stand moet blijven. De
vragen van deze leden spitsen zich toe op onduidelijkheden die zich in de
voorgestelde verantwoordelijkheidsverdeling kunnen voordoen. Zij vragen welke
spanningen tussen uitvoeringsinstellingen door de regering worden verwacht,
als gevolg van het feit dat bij (beoogde) inwerkingtreding van deze wet op
1 januari 1998, het proces gericht op Samenwerking Werk en Inkomen (SWI) nog
(lang) niet in een eindsituatie terecht is gekomen. Zo vragen deze leden zich
af hoe (gedeeltelijke) gedwongen winkelnering van uvi's en gemeenten ten opzichte
van Arbeidsvoorziening zich verhoudt tot het feit dat zij zullen worden afgerekend
op het resultaat van het reïntegratie-inspanningen. In de MvT (blz. 41–42)
staat dat de verplichte inkoop van arbeidstoeleidingsdiensten gefaseerd zal
worden afgeschat. Deze leden vragen wat zij zich bij gefaseerde afschaffing
moeten voorstellen. In welke fasen en op welke termijn zal de gedwongen winkelnering
worden afgeschaft? Zij vragen ook wat precies door de regering wordt bedoeld
met de opmerking dat het aandeel van GAK AI op de bemiddelingsmarkt, bepalend
is voor de mate van verplichte winkelnering. Welke middelen heeft de regering
om uvi's en gemeenten ervan te weerhouden zelf arbeidstoeleidingstrajecten
uit te voeren? Welke zekerheden hebben – bestaande – private intermediairs
op de markt voor arbeidstoeleiding (bijvoorbeeld Start, AVO), dat Arbeidsvoorziening
bij hen diensten voor cliënten zal inkopen? Kan de regering aangeven
hoe op dit moment de samenwerking tussen Arbvo en private aanbieders verloopt,
zo vragen deze leden?De leden van de fractie van de PvdA vragen voorts hoe de overdracht van
gegevens van uvi's naar gemeenten en arbvo moet verlopen op het moment dat
de uitkeringssituatie verandert, nu van de beoogde samenwerking in het kader
van SWI nog niet overal in dezelfde mate sprake is. Hoe wil de regering voorkomen
dat er breuken in de gevalsbehandeling optreden? Zij vragen ook een reactie
op het gestelde in de brief van de VNG van 24 september 1997 aan de Tweede
Kamer, namelijk dat gemeenten te beschouwen zijn als «afnemer»
van de uvi's omdat cliënten eerst een traject bij uvi's doorlopen voordat
ze zich bij de sociale dienst melden, en dat gemeenten daarom betrokken zouden
moeten worden bij de beleidsmatige keuzes van de uvi's voor de inzet van middelen
voor bepaalde doelgroepen. In de MvT (blz. 11) wordt opgemerkt dat partijen
daar onderling afspraken over moeten maken, waarbij sprake kan zijn van gezamenlijke
financiering van trajecten tijdens de WW-uitkering. De leden van de fractie
van de PvdA vragen waarom enerzijds in de MvT wordt gewaarschuwd voor het
gevaar van afroming (blz. 62) en anderzijds, als het gevaar zich daadwerkelijk
aandient, de regering de partijen met hun verschillende belangen onderling
afspraken wil laten maken?De aan het woord zijnde leden vragen wat precies bedoeld wordt met de
opmerking in de MvT (blz. 42), dat het wenselijk is dat een groot deel van
het personeel van GAK AI in dienst komt van Arbeidsvoorziening. Deze leden
vragen of het mogelijk is deze overdracht van werkzaamheden zonder gedwongen
ontslagen te laten verlopen. Worden er problemen van administratieve en automatiseringstechnische
aard voorzien bij de overdracht, en zo ja, welke?Hoe kan worden voorkomen dat cliënten tussen de wal en het schip
raken, waar in korte tijd verschillende organisaties verantwoordelijk zijn
voor reïntegratie, zo vragen de leden van de fractie van het CDA. Het is deze leden niet duidelijk wie verantwoordelijk is voor de kosten
in verband met de uitstroom in de situatie dat er sprake is van een gedeeltelijke
arbeidsongeschiktheidsuitkering en een WIW-dienstverband. Is dit het LISV
of de gemeente?In de MvT staat vermeld dat niet voor iedere arbeidsgehandicapte een trajectplan
hoeft te worden opgesteld, met name ten aanzien van fase 1- en fase 4-cliënten
en ongemotiveerden. De bijzondere doelgroepen (zoals bijvoorbeeld blinden)
zijn fase 4-cliënten, waarvoor nu veelal met succes wordt bemiddeld.
Het kan toch niet de bedoeling zijn dat voor de bijzondere doelgroepen geen
trajectplannen meer zullen worden opgesteld, zo vragen de leden van de CDA-fractie.Met betrekking tot de groep die nog een werkgever heeft en in het wachtjaar
zit wordt een belangrijke rol toegekend aan de arbo-dienst, constateren de
leden van de VVD-fractie. In de allereerste plaats zal het dan zo moeten zijn
dat de arbo-diensten aan die rol dan ook invulling kunnen geven. Het gaat
daarbij niet alleen om deskundigheid. Naar waarneming van de leden van de
VVD-fractie wordt door werkgevers nog te vaak een minimaal pakket aan diensten
tegen een zo laag mogelijke prijs bij de arbodiensten ingekocht, waardoor
het functioneren van deze diensten zich vaak beperkt tot registreren en controleren.
Het is van belang dat de regering aandacht blijft geven aan het functioneren
van de arbodiensten, waarbij uiteraard wordt aangetekend dat het hier gaat
om een waarneming in algemene zin, die niet noodzakelijkerwijs op alle arbodiensten
en alle werkgevers van toepassing is. Een tweede aspect dat een rol speelt
in de fase van ziekte en mogelijke arbeidsongeschiktheid en de daarmee samenhangende
handicap is het voorkomen ervan respectievelijk het zo snel mogelijk beginnen
aan de reïntegratie. De praktijk in met name de private sector leert
dat naarmate men eerder aandacht geeft aan reïntegratie, de kans op succes
des te groter is. Dat betekent dat zo vroeg mogelijk de vraag van een potentiële
arbeidshandicap onder ogen dient te worden gezien en zo nodig dient te worden
beantwoord. Wanneer dat pas na een jaar gebeurt is dat naar de mening van
deze leden absoluut te laat. Wordt in de visie van de regering in de huidige
situatie, waarbij de 13-wekenmelding een belangrijk moment is, voldoende aan
deze snelle reïntegratie-aanpak tegemoet gekomen, zo vragen de aan het
woord zijnde leden. Hoe wordt voorkomen dat te snel wordt uitgesproken dat
reïntegratie bij de eigen werkgever niet meer mogelijk is en zal het
dan ook zo zijn dat de uvi direct in actie komt? Hoe groot is in die situatie
het risico van afwenteling en hoe is dat eventueel te voorkomen?De leden van de VVD-fractie nemen ook in het kader van dit wetsvoorstel
kennis van de opstelling van de regering ten aanzien van de gedwongen winkelnering
bij de arbeidsvoorzieningsorganisatie.Met de gebaseerde afbouw daarvan kan het volgens deze leden niet snel
genoeg gaan.Zij hebben de absolute overtuiging dat niemand een dienst wordt bewezen
met een constructie die in feite alleen maar belemmerend zal werken als het
gaat om de reïntegratie van arbeidsgehandicapten. Bovendien zijn zij
bij het zien van het tot stand brengen van allerlei gekunstelde constructies
en verplichtingen voor uvi's en gemeenten, zoals beschreven in dit wetsvoorstel
en de MvT, teneinde de inkoop bij arbeidsvoorziening zeker te stellen er van
overtuigd dat de uitvoering hierdoor onnodig ingewikkeld wordt gemaakt en
daarmee minder effectief. Vandaar dat zij de regering toch nog maar weer eens
in overweging geven de afbouw van de gedwongen winkelnering te bespoedigen.
In leder geval zouden deze leden de aangekondigde amvb over de exacte omvang
van de verplichte inkoop voor vaststelling gaarne voorgelegd krijgen.In dit verband zien deze leden in de praktijk grote problemen ontstaan
met betrekking tot de door de regering gesuggereerde opzet dat uvi's en gemeenten wel verantwoordelijk zijn voor de reïntegratie, maar
dat arbeidsvoorziening kennelijk de verantwoordelijkheid heeft voor de trajectplannen.
Ook de gewenste mandatering van arbeidsvoorziening door de uvi's zien zij
in dit verband als complicerend. Of de uvi is verantwoordelijk en heeft dan
ook zeggenschap over trajectplan en in te zetten instrumenten, hetgeen overigens
vrijwillige overdracht van taken op het gebied van trajectplan en in te zetten
instrumenten niet uitsluit, of de uvi is niet verantwoordelijk. Deze leden
zijn van mening dat de huidige constructie niet goed is en geeft de regering
dringend in overweging hier een effectiever en minder potentieel conflictueuze
constructie mogelijk te maken.De opvatting van het CBA dat de medisch-arbeidskundige expertise moet
worden geïntegreerd in een (lees de arbvo-) organisatie en de reactie
van de regering daarop, kan naar de mening van de leden van de VVD-fractie
leiden tot een verkeerde conclusie. In het kader van SWI, als ook in de MvT
bij dit wetsvoorstel wordt een formulering gehanteerd, die inhoudt, dat AI
als een zelfstandig herkenbare entiteit binnen Arbvo zou worden ingebed. De
aan het woord zijnde leden zouden bezwaar hebben tegen de door het CBA voorgestane
volledige integratie.De leden van de D66 fractie constateren dat de toepassing van de Wet op
de (re)integratie bijzondere eisen stelt aan de afstemming tussen de uitvoeringsinstanties
op het terrein van sociale zekerheid en van de arbeidsbemiddeling. In het
SWI-project wordt getracht te komen tot samenwerkingsmodellen op regionaal
niveau met als hoofddoel voor de cliënten duidelijkheid te scheppen en
de dienstverlening doelmatiger te laten zijn. De uitkomsten van dit proces
zijn op dit moment nog onzeker en zullen moeten worden afgewacht. De leden
van de D66 fractie merken op dat de effectiviteit van de voorgestelde wet
in hoge mate afhankelijk is van en derhalve eisen stelt aan de wijze waarop
de betrokken instanties in de concrete gevalsbehandeling met elkaar weten
samen te werken. Waarop baseert de regering de veronderstelling dat de reeds
bestaande knelpunten in communicatie en organisatie minder zullen worden?
De regering gaat er volgens deze leden teveel van uit dat er in praktijk een
dermate goede afstemming komt tussen de verschillende instellingen dat de
arbeidsgehandicapten en werkgevers zo weinig mogelijk van de achterliggende
formele bevoegdheidsverdeling merken. En wat, zo vragen deze leden, als die
wens niet uitkomt? Is het niet te risicovol de effectiviteit van deze wet
teveel te laten afhangen van de praktijkafstemming tussen de betrokken partijen?
Is het geen zaak om dan tenminste de positie van de arbeidsgehandicapte te
versterken zodat deze niet het slachtoffer wordt van ingewikkelde bestuurlijke
verhoudingen?Zoals de leden van de D66 fractie al eerder opmerkten, moet de vrijblijvendheid
en de complexiteit van de reïntegratiemogelijkheden tegelijk te lijf
worden gegaan. Deze leden stellen daarom een versterking van de positie van
de arbeidsgehandicapte voor in de vorm van een reïntegratieverzekering.
Wil een actieve participatiepolitiek in de vorm van een reïntegratieverzekering
slagen, dan dient de vrijblijvendheid van reïntegratieinspanningen te
verdwijnen. In de huidige wetgeving wordt aan sociale diensten, arbeidsvoorziening
en uitvoeringsinstellingen de plicht tot samenwerking opgelegd. Tot welke
resultaten die samenwerking moet leiden is niet geëxpliciteerd. De nadruk
ligt ten aanzien van de uitvoering teveel op het proces en niet op het resultaat.
Bij de totstandkoming van deze procesgerichte samenwerking in plaats van resultaatsgerichte
samenwerking gaat het in de eerste plaats om positiegevechten tussen instellingen
in plaats van het tot ontwikkeling brengen van een sterke en effectieve reïntegratiemarkt.
In een reïntegratieverzekering staat niet het resultaat van de uitvoeringsinstelling
maar dat van de uitkeringsgerechtigde centraal. In het voorliggende wetsvoorstel
wordt de positie van de arbeidsgehandicapte niet versterkt, behalve dat hij
zijn aanwijzing als arbeidsgehandicapte kan weigeren. De leden
van de D66 fractie wensen die positie te versterken. De arbeidsgehandicapte
krijgt bij het verliezen van (eigen) werk of bij het zoeken naar werk reïntegratiebijstand
van een onafhankelijke reïntegratiebegeleider. Deze functionaris coördineert,
heeft contact met de werkgever, met de curatieve sector, revalidatieinstellingen
en met de arbeidsbemiddeling. Deze functionaris is geen medicus, verricht
ook niet de medisch-arbeidskundige beoordeling maar vaart op het oordeel van
de medisch-arbeidskundige beoordelaars en kan eventueel terugvallen op een
second opinion. De praktijk van een reïntegratiebegeleider is gericht
op verzuimbegeleiding, beperking verzuimduur beperken en bevordering van vlotte
werkaanvatting of -hervatting. Op dat resultaat wordt hij afgerekend. Met
iedere werkzoekende arbeidsgehandicapte wordt een contract afgesloten, waarin
toetsbare afspraken worden vastgelegd in de vorm van budgetten. Om het resultaat
van de reïntegratieinspanning te optimaliseren, werken de SWI-partijen
alleen in het voortraject samen. In het bemiddelingstraject is marktwerking
het uitgangspunt zodat ingekocht kan worden bij onafhankelijke, concurrende
(non) commerciële instellingen. Het belang van de cliënt staat centraal.
Het behoort tot de taak van de (re)integratiebegeleider de voortgang van het
proces te bewaken. Het moment en de wijze waarop werkhervatting optimaal kan
plaatsvinden is mede afhankelijk van de aard van de medische problematie,
het ziekteverloop en de behandeling. Overleg met en informatievoorziening
uit de curatieve sector dienen om inzicht te houden in het herstelproces en
actiemomenten. Van belang kan hierbij een stapsgewijze hervatting van het
(oude) werk zijn. De leden van de D66 fractie verwijzen naar het Duitse model
van «Stufenweise Wiedereingliederung». In dit model is het proces
van therapeutische werkhervatting per soort aandoening nader gespecificeerd
en in een protocol vastgelegd met bijbehorende afspraken tussen behandelend
artsen, werkgever en uitvoeringsorgaan over contact, informatie-uitwisseling
en sturing door behandelend arts. Aannemende dat ook in Nederland de medische
achtergrond betrokken wordt bij werkhervatting is het volgens de leden van
de D66 fractie voorstelbaar dat voor een aantal goed herkenbare langdurige
ziekten of aandoeningen een dergelijk model van gefaseerde werkhervatting
wort uitgewerkt, waarbij de herintrede gaandeweg, over een periode van enkele
maanden, stapsgewijs wordt gerealiseerd. Dit kan mogelijk tot verkorting van
verzuimduren en vermindering van recidive leiden. Uit de uitstroomgegevens
nieuwe AAW/WAO uitkeringen, onderverdeeld naar leeftijd en diagnose, blijkt
dat de instroom van mensen met psychische aandoeningen en gedragstoornissen
een derde van het totaal bedraagt (in 1995 21 533 van het totaal aantal
nieuwe uitkeringen van 72 664 en in 1996 21 099 van de 82 915),
gevolgd door ziekten van het botspierstelsel (in 1995 19 726 en in 1996
18 372). Op de uitstroomgegevens naar diagnosecode zitten deze leden
nog steeds te wachten.Het valt de leden van de D66 fractie op dat er verder weinig precies bekend
is over de groep mensen die de WAO uitstroomt met name naar nieuwe banen.
Wat voor banen dat zijn en of voormalig arbeidsgehandicapten ook in andere
sectoren terecht komen dan waarin ze eerder werkzaam waren is nauwelijks bekend.
Toch is deze informatie onontbeerlijk om te kunnen begrijpen hoe in heden
en verleden arbeidsgehandicapten de weg naar werk hebben gevonden. De aan
het woord zijnde leden vragen de regering op deze diagnosebepaalde stapsgewijze
hervatting in te gaan en op de overige aspecten die zij aan de orde hebben
gesteld.Tenslotte wijzen zij nog op hetgeen in het Nyferrapport «De weg
naar werk» wordt aangehaald. Voor Zweden geldt, net als voor Nederland,
dat de werkgever het reïntegratieplan moet opstellen. Dat gebeurt in
Zweden niet na dertien maar na vier weken. Na acht weken moet het plan worden
ingediend bij de betreffende uitvoeringsinstantie. In het plan wordt vastgelegd wat iemands beperkingen zijn en hoe de reïntegratie
bij de eigen werkgever kan worden bevorderd. Als de werknemer niet bij de
eigen werkgever terecht kan, is de werkgever verplicht de werknemer aan ander
werk te helpen. De leden van de D66 fractie vragen de regering hier nader
op in te gaan, zowel het tijdstip van het reïntegratieplan als de verplichting
van de werkgever om de arbeidsgehandicapte werknemer aan ander werk te helpen.De positie van de arbeidsgehandicapte komt in de meeste reacties die de
Kamer heeft ontvangen voor. De FNV pleit voor een goede onderhandelingspositie,
individueel klacht- en beroepsrecht en cliëntparticipatie. Ook de Gehandicaptenraad
pleit voor een versterking door het persoonsgebonden budget al nader in te
vullen en gehandicapten op te leiden en in te zetten als jobcoach. De leden
van de D66 fractie vragen de regering op bovengenoemde suggesties in te gaan.De aan het woord zijnde leden merken op dat uit de werkconferenties en
uit een eigen enquête blijkt dat de knip tussen Uvi en Arbodienst tot
dezelfde problemen dreigt te leiden als destijds tussen bedrijfsverenigingen
en GMD. Er moet een veel nauwere samenwerking komen tussen Uvi en Arbodienst.
Hoe kan, zo vragen deze leden zich af, de dramatische geschiedenis van de
GMD en bedrijfsverenigingen voorkomen worden?De leden van de D66 fractie willen aan de hand van een aantal casusposities
vragen hoe de reïntegratie in praktijk gaat verlopen.Meneer A verdiende voordat hij arbeidsongeschikt werd het minimumloon.
Het FIS wijst uit dat er nog voldoende andere functies zijn waarmee hij het
minimumloon kan verdienen. Zijn verlies aan verdiencapaciteit is dus gelijk
aan nul en meneer A wordt volledig arbeidsgeschikt verklaard. Waar moet meneer
A zich vervoegen? Is meneer A arbeidsgehandicapt? Welke reïntegratiemaatregelen
zijn op meneer A van toepassing?Mevrouw B verdiende voordat zij arbeidsongeschikt werd een dagloon van
f 250. Zij lijdt aan dezelfde aandoening als meneer A en ook zij zou
nu nog een functie op minimumloonniveau kunnen verrichten. Het minimumloon
per dag is f 104. Haar verlies aan verdiencapaciteit bedraagt dan 58%.
Zij wordt ingedeeld in de arbeidsongeschiktheidsklasse 55–65%.Hoe vergaat het mevrouw B, bij wie zal zij zich moeten vervoegen? Hoe
komt zij weer aan een baan?De regering heeft het voornemen om binnen enkele jaren de uitvoering van
bemiddelingstaken in belangrijke mate te privatiseren. Desondanks besluit
de regering om de zich snel ontwikkelende marktwerking bij bemiddeling te
beëindigen, GAK arbeidsintegratie onder te brengen bij Arbeidsvoorziening
en voor deze werkzaamheden die tot nu toe nauwelijks door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
worden uitgevoerd een hoge mate van gedwongen winkelnering aan uitvoeringsinstellingen
en gemeenten op te leggen. Tot nu toe was het mogelijk om dienstverlening
in te kopen bij het GAK, maar ook bij arbeidsvoorziening of bij derden. De
leden van de D66 fraktie blijven deze beslissing moeilijk te begrijpen vinden
omdat zij impliceert dat een bestaande gematigde marktsituatie wordt omgezet
in een vrijwel volledige monopolie van een organisatie die in het verleden
niet het imago heeft opgebouwd sterk met de betreffende doelgroep te zijn.
Het voornemen om deze gedwongen winkelnering op een termijn van 2 à
3 jaar af te schaffen, maakt volgens de leden van de D66 fractie de tijdelijke
introductie ervan op dit terrein extra wrang. Ook de VNG in zijn brief van
16 september 1997 pleit ervoor om af te zien van de voorgestelde verplichte
inkoop bij arbeidsvoorziening evenals het GAK en Nyfer. Deze leden wijzen
tenslotte op het advies van de SER over Economische Dynamiek en Sociale Uitsluiting.
Naar de opvatting van de commissie zal een grotere betrokkenheid van private
bemiddelaars bij de uitvoering van bemiddelingsactiviteiten onder de huidige
omstandigheden de effectiviteit en doelmatigheid van het arbeidsvoorzieningsbeleid kunnen versterkt. De Nationale Commissie Chronisch Zieken pleit voor
regionale uitzendorganisaties voor mensen met een arbeidshandicap. Van zo'n
organisatie kunnen werkgevers en werknemers met een arbeidshandicap gebruik
maken om van baan te wisselen. Deze leden vragen de regering hierop in te
gaan.Ook in dit wetsvoorstel blijven de overdrachtsmomenten c.q. -problemen
tussen de verschillende uitvoeringsorganisaties. Zoals de leden van de D66
fractie al eerder hebben opgemerkt wordt in dit wetsvoorstel daarover te gemakkelijk
heengestapt door te veronderstellen dat dit probleem zich vanzelf zal oplossen
in de toekomstige Centra voor Werk en Inkomen waarin de verschillende organisaties
die actief zijn op het gebied van reïntegratie in één gebouw
gevestigd zullen zijn. Ook de VNG vraagt in haar brief van 16 september 1997
hoe de staatssecretaris van SZW zich voorstelt of en hoe trajecten doorlopen
als iemand in een andere uitkeringssituatie komt of wanneer er door de Uvi
geen traject is ingezet. De an het woord zijnde leden dringen er met de VNG
op aan duidelijkheid te verschaffen over de overdracht van Uvi naar gemeente.
Ook maakt de VNG melding van de mogelijk geringe inzet van de uvi als cliënten
maar voor een klein deel afhankelijk zijn van een uitkering van de uvi en
voor een groot deel van een bijstandsuitkering.De leden van de D66 fractie willen nog eens ingaan op de uitvoering van
de motie Schimmel. Uit de evaluatie die is verricht door het Lisv blijkt dat
de motie door de uvi's worden gezien als een bevestiging van het reeds gevoerde
beleid ten aanzien van het opstellen van trajectplannen. In de praktijk blijkt
echter niet te controleren in hoeverre de motie echt uitgevoerd wordt. De
geclaimde aantallen rechtvaardigen die stelling ook niet. Een adequate registratie
ontbreekt. Met het verzamelde materiaal in de evaluatie is aannemelijk te
achten dat er inderdaad voor een groot deel van de beoogde populatie trajectplannen
worden opgesteld, zegt het Lisv. Over de exacte aantallen, kwaliteit en uitvoering
is evenwel weinig met zekerheid te melden. De aan het woord zijnde constateren
dat een verdere uitvoering van de motie Schimmel door de uitvoeringsorganisatie
werknemersverzekeringen niet meer voor de hand ligt nu de basisdienstverleningstaak
uitsluitend zal worden opgedragen aan Arbeidsvoorziening. Deze leden zijn
van mening dat de motie Schimmel meer omvat dan alleen basisdienstverlening.
Aangezien er middels de wet op de Reïntegratie een systeem ontstaat waarin
de uitkeringsinstantie die belang heeft bij de reïntegratie, ook voor
die reïntegratie verantwoordelijk wordt gesteld zijn deze leden van mening
dat er toch moet worden gekeken naar een verdere uitvoering van deze motie
door de uitvoeringsorganisaties werknemersverzekeringen, wellicht kan dit
worden uitgebreid naar gemeenten. Deze leden zijn van mening dat het bevorderen
van een vroege start van het reïntegratieproces door SWI iets anders
is dan de verplichting dat snel na een (her)keuringsbesluit – zo mogelijk
binnen een maand – een individueel trajectplan voor de reïntegratie
op de arbeidsmarkt tot stand komt.Op blz. 43 van de MvT staat dat niet voor iedere arbeidsgehandicapte een
trajectplan hoeft te worden opgesteld, met name ten aanzien van de fase 1
en fase 4 cliënten en ongemotiveerden. De leden van de fractie van D66
merken op dat de bijzondere doelgroepen zoals bijvoorbeeld blinden vaak in
fase 4 zitten. Hiervoor wordt nu veelal met succes bemiddeld. Ook deze leden
vragen de regering of het echt de bedoeling is dat voor de bijzondere doelgroepen
geen trajectplannen meer zullen worden opgesteld, zoals hier wordt gesuggereerd.Zullen uitvoeringsinstanties niet vooral op kwantiteit willen «scoren»,
zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks. In dat verband hebben ook
zij behoefte aan een verduidelijking van de opmerking in de MvT dat met name
ten aanzien van «fase-4» cliënten niet altijd een trajectplan
zal hoeven worden opgesteld. Worden deze mensen in feite niet voor bemiddeling
«afgeschreven», terwijl blijkt dat ook sommigen die in die fase
zijn ingedeeld met succes worden bemiddeld?Ten aanzien van de uitvoering hebben de leden van de fractie van GroenLinks
een aantal bedenkingen. De eerste betreft de overdracht van de arbeidsbemiddeling
van GAK AI naar Arbeidsvoorziening. Deze overdracht, die kennelijk slechts
een tijdelijk doel dient, leidt onvermijdelijk tot verlies aan effectiviteit.
Waarom kiest de regering hiervoor? Ligt het niet meer voor de hand in afwachting
van invoering van meer concurrentie in de uitvoering deze taak bij het GAK
AI te laten? En waarom kiest de regering in dit verband voor gedwongen winkelnering,
waar juist meer concurrentie kan leiden tot een effectievere inzet van middelen?Verschillende instanties kunnen achtereenvolgens betrokken zijn bij (re)integratie
van een bepaalde cliënt. Ook hier dreigt effectiviteitsverlies. Een Uvi
heeft bijvoorbeeld weinig belang bij intensieve begeleiding van een arbeidsgehandicapten
met een kortlopende WW-uitkering. Overweegt de regering meer mogelijkheden
in te bouwen voor cliënten zelf om in zo'n geval (meer) bemiddeling af
te dwingen? Waar kan een cliënt klagen over een gebrek aan effectieve
inzet van middelen en zou een uitvoerder door een klachtinstantie moeten kunnen
worden gedwongen over te gaan tot (meer) bemiddelingsactiviteiten? Op zichzelf
zijn de leden van de fractie van GroenLinks enthousiast voorstander van experimenten
met een persoonsgebonden budget, maar dat neemt niet weg dat er leemtes blijven
bestaan in de wijze waarop in algemene zin de positie van cliënten in
dit wetsvoorstel is geregeld.De leden van de fractie Groep Nijpels zijn van mening dat de rolverdeling
tussen de verschillende instanties de duidelijkheid voor werknemers en werkgevers
niet ten goede komt. Tussen de verschillende instellingen dient een goede
afstemming te komen. Bovendien is het niet duidelijk wie het over-all toezicht
heeft op de verschillende instanties. Het is voor de werkzaamheid van deze
wet te hopen dat de één-loketgedachte uit de SWI snel vorm zal
krijgen. Deze leden vragen zich af in hoeverre verplichting bestaat om in
te kopen bij de Arbeidsvoorziening.De positie van de particuliere dienstverlenende instellingen is hierdoor
erg onzeker.Waarom is er geen beroepsmogelijkheid voor werknemers ingebouwd bij onvrede
over de bemiddelings- en toeleidingsactiviteiten? Er moet duidelijk geregeld
worden hoe de arbeidsgehandicapte voor zijn eigen positie op kan komen. Het
individuele klachtrecht als het beroepsrecht moet duidelijk tot uitdrukking
worden gebracht.De relatie tussen de WSW en het onderhavige wetsvoorstel is niet in alle
opzichten duidelijk. De leden van de RPF-fractie vragen in dit kader hoe de
Lisv-verantwoordelijkheid zich verhoudt tot die van de gemeenten ten aanzien
van de WSW.De leden van de SGP-fractie vinden dat de regering erin geslaagd is om
een duidelijke verantwoordelijkheidsverdeling ten aanzien van de (re)integratie
van arbeidsgehandicapten in de wet vast te leggen. Naar hun oordeel liggen
de verantwoordelijkheden ten aanzien van de arbeidsgehandicapte waar zij in
eerste instantie thuishoren. Niettemin kunnen de leden van de SGP-fractie
zich indenken, dat er onduidelijkheid kan rijzen over de vraag wie verantwoordelijkheid
draagt voor de (re)integratie. Dit doet zich vooral voor bij wijzigingen in
de inkomenspositie van de arbeidsgehandicapte. De regering onderkent dit probleem
ook, maar geeft naar het oordeel van de aan het woord zijnde leden niet voldoende
concrete garanties dat ingeval van een «warme» overdracht wordt
voorkomen dat eenmaal ingezette trajecten stopgezet worden. In het wetsvoorstel
zelve dient de «warme» overdracht naar het oordeel van de
aan het woord zijnde leden explicieter geregeld te worden, zodat voldoende
gegarandeerd wordt dat een eenmaal ingezette gevalsbehandeling niet wordt
onderbroken.De leden van de SGP-fractie wijzen erop, dat de noodzaak van een heldere
verantwoordelijkheidsverdeling ook in het belang van de arbeidsgehandicapte
is. Zij vragen in dit verband aandacht voor een goede voorlichting in de richting
van de doelgroep, waardoor voor betrokkenen de mogelijkheden en onmogelijkheden
duidelijk en overzichtelijk zijn.De leden van de SGP-fractie kunnen erin meegaan dat de in de hoofdlijnennota
opgenomen bonusregeling uiteindelijk niet in het wetsvoorstel terecht gekomen
is. Vooralsnog lijkt de regering echter geen afstand gedaan te hebben van
deze gedachte door een kapstokbepaling (artikel 40) in het wetsvoorstel op
te nemen, waardoor een dergelijke regeling indien nodig alsnog kan worden
gerealiseerd. Naar het oordeel van de aan het woord zijnde leden komt de regering
tot die conclusie op basis van andere argumenten dan de SER en het Lisv. Deze
organen hangen de principiële stelling aan, dat een bonussysteem niet
in overeenstemming is met de contractuele verplichtingen van de uitvoeringsinstellingen,
die gewoon moeten worden nagekomen. De regering daarentegen vindt de bonusregeling
op dit moment een stap te ver. Is de zienswijze van de leden van de SGP-fractie
juist, dat de regering de meer principiële benadering van de SER en het
Lisv niet onderschrijft? Welke redenen kunnen de regering er in de toekomst
wel toe bewegen de bonusregeling effectief te maken?De aan het woord zijnde leden stellen vast dat zowel de Wet sociale werkvoorziening
(WSW) als het voorliggende wetsvoorstel de mogelijkheid voor arbeidsgehandicapten
van begeleid werken biedt. Zij zijn met de FvO van mening, dat de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen gemeenten in het kader van de WSW en de uitvoeringsinstellingen in
het kader van het voorliggende wetsvoorstel niet zonder meer helder is. Met
name begrijpen deze leden de stelling in de MvT niet, dat begeleid werken
door een WSW-geïndiceerde door de gemeente wordt uitgevoerd. Voor een
WSW-geïndiceerde kan toch in tegenstelling tot een feitelijk als WSW-er
werkzame arbeidsgehandicapte juist gebruik gemaakt worden van het instrumentarium
van deze wet? In dat opzicht hoeft begeleid werken van een WSW-geïndiceerde –
mede in het licht van de heldere verantwoordelijkheidsverdeling ten aanzien
van het reïntegratietraject – toch niet per se door de gemeente
te worden uitgevoerd?De leden van de SGP-fractie hechten eraan dat absolute duidelijkheid bestaat
over de reïntegratie-inspanningen van de eigenrisicodrager. Zij wensen
niet geconfronteerd te worden met het gegeven, dat niet alleen een selectie
van risico's bij de poort plaatsvindt, maar ook bij de uitgang. Indien de
reïntegratie-inspanningen van de eigenrisicodrager niet tot het gewenste
resultaat leiden, zal het reïntegratieprimaat aan de uitvoeringsinstelling
worden overgedragen. Deze leden willen helder hebben welke incentives het
systeem op dit moment bevat om de eigenrisicodrager aan te zetten tot resultaatgericht
gedrag ook voor de moeilijker gevallen. Bovendien vragen deze leden in verband
hiermee of niet het gevaar bestaat dat de moeilijker te reïntegreren
gevallen zullen worden overgedragen aan de uitvoeringsinstellingen.De leden van de GPV-fractie lezen dat in het voorstel het takenpakket
van de arbodiensten wordt uitgebreid. De regering verwacht niet dat dit per
saldo leidt tot hogere kosten, omdat dit zich tevens zal terugvertalen in
lagere lasten, omdat er door een betere taakuitoefening van de arbodiensten
kan worden bespaard op de kosten van loondoorbetaling bij ziekte. Betekent
dit dat door de prikkels die bestaan in de WULBZ en in de PEMBA de arbodiensten
nog onvoldoende worden gestimuleerd hun taken zo goed mogelijk uit te voeren? Op blz. 38 lezen deze leden dat de uvi voor eigenrisicodragers pas een
taak krijgt, als reïntegratie bij de eigen-risicodrager niet meer mogelijk
is. Wie bepaalt of reïntegratie bij de bewuste werkgever niet haalbaar
is? Is dat de werkgever zelf, de arbodienst of de uvi? Uit de toelichting
blijkt dat ook een werknemer van de eigen-risicodrager zelfstandig de uvi
kan verzoeken een reïntegratieplan op te stellen. Heeft de uvi de mogelijkheid
dit verzoek te negeren?De leden van de GPV-fractie ondersteunen de gedachte om de uitkeringsinstantie
die belang heeft bij de reïntegratie ook verantwoordelijk te stellen
voor die reïntegratie. Ze betwijfelen echter of de overstap van de ene
uitkeringsinstantie (uvi) naar de andere (gemeente) geen negatieve gevolgen
heeft voor de reïntegratie van de arbeidsgehandicapte. Kan de regering
deze twijfel wegnemen? Kan worden verzekerd dat een traject dat is ingezet
door de uvi, na de overstap van de arbeidsgehandicapte naar de gemeenten zonder
belemmering kan worden gecontinueerd? Bestaat niet de kans dat uvi's voor
arbeidsgehandicapten die binnen afzienbare tijd naar verwachting de overstap
maken naar de gemeenten, terughoudend zijn met inzetten van een reïntegratietraject,
omdat het financiële belang voor hen relatief klein is? Hoe denkt de
regering dit te ondervangen?Deze leden hechten er groot belang aan dat de verantwoordelijkheidsverdeling
helder is en afschuifgedrag tussen arbodienst, uvi en gemeenten wordt voorkomen.
De arbeidsvoorziening behoudt het monopolie op de basisdienstverleningstaak.
Op blz. 43 lezen deze leden dat uvi's en gemeenten arbeidstoeleidingstrajecten
bij andere organisaties dan de arbeidsvoorziening mogen inkopen. Vervolgens
mag de betreffende organisatie ook in opdracht van de uvi of de gemeenten
een baan voor betrokkene zoeken. Is dit een activiteit die normaliter door
de Arbeidsvoorziening in het kader van de basisdienstverlening wordt uitgevoerd?
Kan de regering nader omschrijven wat moet worden verstaan onder toeleidingstrajecten
en waar ligt hierbij de grens met de basisdienstverleningstaak van de Arbeidsvoorziening?
Kan zij in dit kader nogmaals de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de
arbeidsvoorziening, de uvi en de gemeenten helder uiteenzetten?De leden van de GPV-fractie vinden het een goede zaak dat met het oog
op de bemiddeling van arbeidsgehandicapten door de Arbeidsvoorziening, personeel
en daarmee de deskundigheid van GAK AI bij de Arbeidsvoorziening wordt ondergebracht.
Gedurende een lange tijd heeft hierover echter onduidelijkheid bestaan. Heeft
dat er toe geleid, en zo ja in welke mate, dat deskundigheid bij GAK AI is
weggelekt doordat werknemers als gevolg van de destijds bestaande onzekerheid
andere banen hebben aanvaard? Heeft dit gevolgen (gehad) voor de reïntegratie
van arbeidsgehandicapten?De leden van de SP-fractie vragen wie naar de mening van de regering het
voortouw dient te nemen bij de beoogde reïntegratie. Is dat de arbeidsgehandicapte
zelf? Deze moet dan wel op de hoogte zijn van alle in deze wet vastgelegde
instrumenten. Of moet juist de werkgever het initiatief nemen? Of de uvi?
Maar wat dan als er geen werkgever (meer) is? Moeten in die situatie de gemeente
of de Arbeidsvoorziening stappen gaan ondernemen? De leden van de SP-fractie
vragen daarom de regering duidelijk te maken waar in de (in de MvT steeds
onderscheiden) situaties het initiatief komt te liggen. Voor de goede orde
voegen zij daaraan toe dat de wet helder is over de onderscheidene verantwoordelijkheden,
het gaat hen echter om de vraag wie het initiatief moet nemen.De leden van de SP-fractie vinden die vraag temeer gerechtvaardigd nu
de regering in de MvT uitdrukkelijk aangeeft dat de arbeidsgehandicapte eigenlijk
moet instemmen met de reïntegratiemaatregelen die jegens hem worden ondernomen
(blz. 31 MvT). Dit roept de vraag op wat er gebeurt als een arbeidsgehandicapte
niet instemt? Heeft dit consequenties voor zijn uitkering? En
zo ja, wat houdt dan de in de MvT genoemde eis van instemming dan in?De leden van de SP-fractie zijn geneigd een en ander minder vrijblijvend
te beschouwen indien ze lezen wat de regering zegt over de controle door de
uvi's op wat de werkgevers doen, of zij zich in hun reïntegratieplannen
wel voldoende inspannen om van de reïntegratie een succes te maken (memorie
van toelichting, pag. 63). Kan de regering hierop ingaan?De leden van de SP-fractie vragen de regering in hoeverre hetgeen de regering
in de MvT opmerkt over de positie van Arbeidsvoorziening (blz. 43) nu leidt
tot een doorkruising van de eerder door de regering vastgelegde verantwoordelijkheden
van alle betrokken instanties. Neemt de Arbeidsvoorziening toch een belangrijker
positie in, of heeft hetgeen de regering hier opmerkt alleen betrekking op
de basisdienstverlening door Arbeidsvoorziening? 6. Budgetstructuur en budgettenDe leden van de fractie van de PvdA zijn verheugd over de voorstellen
voor de invoering van een plaatsingsbudget, een herplaatsingsbudget en het
pakket-op-maat. Deze leden waarderen de terugdringing van de administratieve
romsplomp die hiermee wordt gerealiseerd, waardoor werkgevers een helder zicht
krijgen op de aanzienlijke financiële tegemoetkomingen die voor hen bij
het aannemen van een arbeidsgehandicapte in het verschiet liggen.De aan het woord zijnde leden vragen de regering nogmaals in te gaan op
de aanbevelingen van de SER, om in plaats van hoge budgetten een bescheiden
bedrag ter beschikking te stellen. In de MvT (blz. 12) schrijft de regering
dat hoe meer geld de werkgever zonder bureaucratie kan ontvangen, hoe meer
hij voor de werknemer zal kunnen doen. In hun brief d.d. 25 september 1997,
schrijven VNO/NCW aan de vaste Commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
dat zij de benadering van de SER – kleine bedragen, pakket-op-maat,
geen terugvordering – ondersteunen. De leden van de fractie van de PvdA
vragen de regering om een reactie op deze stellingname van de werkgeversorganisatie.Deze leden hebben een aantal vragen over de verhouding van de substantiële
budgetten voor werkgevers aan de ene kant, en de verantwoordelijkheid van
die werkgevers ten opzichte van arbeidsgehandicapte werknemers aan de andere
kant. In de MvT (blz. 51) staat dat het plaatsingsbudget zich niet verdraagt
met kortdurende arbeid. Daarom moet de arbeidsgehandicapte een arbeidsovereenkomst
aangeboden worden voor ten minste zes maanden of voor onbepaalde tijd. Begrijpen
deze leden het goed dat een werkgever die een arbeidsgehandicapte voor zes
maanden aanneemt, aanspraak kan maken op een subsidie van f 6 000?
Hoe verhoudt dit zich, zo vragen deze leden, tot de terugvordering van het
geld als het dienstverband van de arbeidsgehandicapte binnen het eerste jaar
wordt ontbonden?De leden van de CDA-fractie staan positief tegenover een experiment met
het persoonsgebonden reïntegratiebudget. Zij zijn het met de regering
eens dat dit budget nog niet concreet in een generieke regeling gerealiseerd
kan worden.Een ruimhartig toekenningsbeleid van budgetten kan een goede prikkel zijn
voor reïntegratie. Toekenning bij aanvang van een dienstverband, zoals
in onderhavig wetsvoorstel wordt voorgesteld, impliceert echter dat bijvoorbeeld
bij een voortijdig eind of een mislukte reïntegratie een gedeelte van
het budget moet worden teruggevorderd. Is het niet beter, om de budgetten
in een aantal termijnen toe te kennen, zodat het aantal terugvorderingen beperkt
wordt, zo vragen deze leden? Onduidelijk is welke definitie van «ander werk bij de eigen werkgever»
geldt. Zo'n definitie is noodzakelijk om te kunnen beoordelen of een herplaatsingsbudget
kan worden verstrekt.Het is de leden van de CDA-fractie niet duidelijk hoe in het kader van
onderhavig wetsvoorstel omgegaan moet worden met het criterium «passende
arbeid». Geldt dit fenomeen straks nog, en wie bepaalt of er sprake
is van passende arbeid? Voorkomen moet worden dat veel (re)integratiepogingen
mislukken en dat de verstrekte budgetten teruggevorderd moeten worden.De leden van de VVD-fractie oordelen zeer positief over de nieuwe budgetstructuur,
die ook naar hun verwachting bij toepassing als door de regering omschreven
effectief zal kunnen blijken te zijn.Ten aanzien van alle in deze structuur opgenomen budgetten wordt aangegeven
dat deze in plaats komen van onder andere de vergoeding van kosten in verband
van aanpassing van de eigen werkplek.Voorts wordt aangegeven, dat bij reïntegratie op de eigen, oude werkplek
de werkgever een eigen verantwoordelijkheid heeft. Dat neemt niet weg dat
er wel degelijk sprake kan zijn van aanzienlijke kosten. Het is deze leden
niet duidelijk welke instrumenten in die situatie nu nog ter beschikking staan
van werkgever en werknemer. Deze leden ontvangen graag een toelichting.De aan het woord zijnde leden vragen zich af of een eigen bijdrage, zeker
waar kennelijk gedacht wordt aan een percentage van 25%, niet contra-productief
zal werken. Ook vanuit de eerder geschetste benadering dat de investering
ook zou moeten worden afgewogen tegen de uitkeringskosten op lange termijn,
is het de vraag of een dergelijke eigen bijdrage nodig is. Omdat zij zich
kunnen voorstellen dat in voorkomende specifieke gevallen een eigen bijdrage
toch wenselijk kan zijn, plei ten zij er voor om niet vast te leggen dat boven
een bepaald bedrag een eigen bijdrage dient te worden betaald, maar dat in
bepaalde situaties een eigen bijdrage kan worden gevraagd.Hebben deze leden het nu goed begrepen dat voor gemeenten en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
de instrumenten en de budgetten, inclusief de genoemde bedragen op dezelfde
wijze gelden als ten aanzien van de uvi's?De leden van de fractie van D66 hebben met belangstel- ling kennis genomen
van het voorstel om tegemoet te komen aan het knelpunt van de administratieve
last van de aanvraag van reïntegratie-instrumenten in de vorm van het
introduceren van een standaard plaatsings- of herplaatsingsbudget.Zij constateren dat de hoogte van het plaatsingsbudget voor het eerste
jaar is vastgesteld op f 12 000, in het tweede jaar op f 8 000
en in het derde jaar op f 4 000. Deze leden vragen of de regering
heeft overwogen om de hoogte van het budget afhankelijk te stellen van de
afstand tot de arbeidsmarkt waarin de arbeidgehandicapte zich bevindt. Deze
leden zijn zich ervan bewust dat er voor de categorie arbeidsgehandicapten
met een grote afstand tot de arbeidsmarkt een pakket op maat kan worden aangevraagd
maar dat geeft toch weer meer administratieve rompslomp, een hoger plaatsingsbudget
ten op zichte van mensen die minder ver van de arbeidsmarkt afstaan zou werkgevers
er eerder toe kunnen bewegen arbeidsgehandicapte uit die groep aan te nemen.De leden van de fractie van D66 merken op dat de voorwaarden voor de toekenning
van het budget beperkt zijn tot het in dienst nemen van een arbeidsgehandicapte
en de aanvraag van het budget. De uitvoerende instanties zullen moeten controleren
of de betreffende dienstbetrekking inderdaad voor de betreffende periode en
het betreffende aantal uren heeft gegolden. Deze leden vragen de regering
in te gaan op de opmerking van het Lisv dat er moet worden voldaan aan de
belangrijke randvoorwaarde die inhoud dat er een inzichtelijke
informatieverstrekking tussen werkgever/arbodienst en uitvoeringsinstelling
moet worden vormgegeven, zodat de uitvoeringsinstelling in het overgrote deel
van de gevallen kan worden volstaan met een marginale toets.De aan het woord zijnde leden juichen het ter beschikking stellen van
een herplaatsingsbudget zeer toe. Zij zijn van mening dat hier meer van te
verwachten is dan van een tijdrovende procedure om in aanmerking te kunnen
komen voor een reïntegratie-instrument.Deze leden constateren dat de loonkostensubsidie als een zelfstandig instrument
vervalt. Binnen het pakket op maat blijft het verstrekken van een loonkostensubsidie
echter tot de mogelijkheden behoren. De huidige loonkostensubsidies worden
verstrekt voor een periode van vier jaar maar om een betere aansluiting te
krijgen op het plaatsingsbudget wordt deze nu gespreid over 3 jaar. De leden
van de D66-fractie vragen de regering in te gaan op de aanbeveling gedaan
door het Nyfer in het rapport «De weg naar werk» om de loonkostensubsidie
toe te kennen voor de duur van het interval tussen de (her)keuringen, tenzij
van te voren duidelijk is dat iemand eerder hersteld zal zijn. Als bij de
herkeuring blijkt dat de klacht nog dezelfde is, moet de subsidie met dezelfde
periode worden verlengd. De subsidie kan dan een permanent karakter krijgen.De aan het woord zijnde leden merken op dat de werkgever voor de keuze
een bedenktijd van drie maanden heeft. Zij vragen de regering op grond waarvan
die bedenktijd op drie maanden is gesteld. Voorts vragen zij of het te verwachten
is dat werkgevers in eerste instantie een (her)plaatsingsbudget aanvragen
zodat ze direct over financiële middelen kunnen beschikken en daarna
eens gaan nadenken over een pakket op maat. Verder merken zij op dat het plaatsingsbudget
zich niet verdraagt met kortdurende arbeid. Een uitzendbureau dat daadwerkelijk
overgaat tot het bemiddelen van arbeidsgehandicapten, kan een vergoeding krijgen
in de vorm van het toekennen van onderdelen van het pakket op maat. Uit een
onderzoek van het Nederlands Economisch Instituut «Instroom uitzendkrachten
1996» blijkt dat 14 procent van de uitzendkrachten geheel of gedeeltelijk
arbeidsongeschikt was (in 1995 was dit nog 6%). Uit dit onderzoek blijkt ook
dat bijna negen op de tien (gedeeltelijk) arbeidsongeschikten te kennen geeft
een vaste baan te zoeken en ook vaker dan gemiddeld een vaste baan vinden.
De tendens dat er steeds meer (gedeeltelijk)arbeidsongeschikten zich met succes
inschrijven bij een uitzendbureau vinden de leden van de D66-fractie zeer
verheugend. Zij zijn van mening dat dit gestimuleerd moet worden. Het feit
dat uitzendbureaus een vergoeding kunnen krijgen in de vorm van het toekennen
van onderdelen van het pakket op maat kan hier zeker aan bijdragen maar blijft
ingewikkeld, beter zou zijn als er een mogelijkheid kan worden gevonden om
een plaatsingsbudget toe te kennen aan de uitzendbureaus, die dit voordeel
dan weer (gedeeltelijk) doorsluizen naar de inlenende werkgever. Er zou bijvoorbeeld
voor arbeidsgehandicapten een uitzonderingspositie in titel 7.10 BW kunnen
worden opgenomen.De aan het woord zijnde leden vragen de regering in te gaan op de stelling
van de Gehandicaptenraad dat de positie van het particulier initiatief erg
onzeker is. In het Platform van de Arbeid van de Stichting dienstverleners
Gehandicapten is gebleken dat de verontrusting groot is bij de dienstverlenende
instellingen. De gedwongen winkelnering bij Arbeidsvoorziening, en de gedeeltelijke
marktwerking bij bijvoorbeeld de WAGW-instituten, brengt een onzekere toekomst
met zich mee. Zij vragen of de regering garanties kan geven voor het voortbestaan
van het particulier initiatief.Werkgevers kunnen een forfaitaire subsidie ontvangen voor integratie en
ook een (lager) forfaitair bedrag bij reïntegratie, constateren de leden
van de fractie van GroenLinks. De noodzaak voor introductie van een subsidie
bij reïntegratie ontgaat deze leden. Is de werkgever niet al op grond van het beginsel van goed werkgeverschap gehouden om een zieke
werknemer zo goed mogelijk te laten reïntegreren, een arbeidsplek waar
nodig aan te passen of zelfs een andere arbeidsplek in het bedrijf te zoeken?
Waarom moet een werkgever die zich aan die verplichting houdt een financieel
voordeel behalen? Kan het geld dat met deze maatregel is gemoeid niet beter
worden besteed aan een extra inspanning ten behoeve van integratie van andere
arbeidsgehandicapten?Ook ten aanzien van de subsidie voor integratie rijzen bij deze leden
enkele vragen. Hoe voorkomt de regering misbruik van die subsidieregeling,
bijvoorbeeld doordat een werkgever de werknemer in kwestie na korte tijd weer
ontslaat of de werknemer een «nul-urencontract» aanbiedt waarin
feitelijk nauwelijks of niet gewerkt wordt? Hoe denkt de regering thans over
eerder door de leden van de fractie van GroenLinks gedane voorstellen om de
ontslagbescherming van arbeidsgehandicapten te verbeteren?Een probleem dat in het wetsvoorstel geen aandacht krijgt is de armoedeval
in de WAO. Mensen met een part-time baan worden van verdere reïntegratie
weerhouden doordat urenuitbreiding kan leiden tot een forse totale inkomensdaling.
Onderkent de regering dit probleem en ziet zij kans daarvoor een oplossing
aan te dragen?De ruime definitie van het begrip arbeidsgehandicapt roept bij de leden
van de fractie Groep Nijpels de vraag op welk effect dat heeft op het ter
beschikking gestelde budget. Wat zijn de criteria van een jaarlijks vast te
stellen bedrag? Leidt een verruiming van de definitie tot afromingsverschijnselen?
Op welke veronderstelling met betrekking tot het aantal pakketten op maat
is de kostenraming gebaseerd en hoeveel kost het gemiddelde pakket op maat
naar verwachting?Deze leden betreuren het, dat het accent in dit wetsvoorstel vooral ligt
op de werkgever, in plaats van op de werknemer. In dit wetsvoorstel zijn bijvoorbeeld
de mogelijkheden van de werknemer om een individuele werkvoorziening aan te
vragen sterk verminderd ten opzichte van de huidige situatie. Op korte termijn
bestaat voor de werknemer geen mogelijkheid om een budget of een pakket op
maat aan te vragen, terwijl dat voor werkgevers wel mogelijk is. Deze leden
dringen aan op een spoedige invulling van het persoonsgebonden budget en achten
het zeer wenselijk, dat met het oog op de emancipatie en flexibiliteit van
de arbeidsgehandicapte werknemer, de puur individuele voorzieningen aan de
werknemer toegekend worden. De werknemer kan deze dan meenemen indien hij
van baan verandert. De aan het woord zijnde leden dringen daarom aan op een
zo ruim mogelijke interpretatie van de betreffende artikelen.Zij doelen hierbij onder andere op de artikelen 30, 31 en 33 van voorliggend
wetsvoorstel.Een herplaatsingsbudget van f 8000,- voor de werkgever die zijn eigen
personeel in een andere functie werk laat verrichten, vinden deze leden erg
hoog. Deze premie zou toegevoegd kunnen worden aan een plaatsingsbudget zodat
daar een extra stimulans vanuit gaat. Uiteraard moeten naar de mening van
deze leden de kosten die de werkgever moet maken in verband met de herplaatsing
van de werknemer gecompenseerd worden.De aan het woord zijnde leden van de fractie vinden dat het (her)plaatsingsbudget
nauwelijks tegemoet komt aan de diversiteit van kosten, die gemaakt moeten
worden. Zij voelen veel voor een tegemoetkoming in de onkosten in de vorm
van een forfaitaire subsidie, welke aangevuld kan worden met een pakket op
maat. Deze subsidie kan een stimulans vormen om een arbeidsgehandicapte in
dienst te nemen, tegelijk voorkomt het pakket op maat dat de werkgever zelf
kosten moet maken. Deze leden menen dat op deze manier het ter beschikking
staande budget efficiënter wordt besteed. Indien nodig zullen
er verbeteringen moeten worden aangebracht in de uitvoering.Moet de subsidieverstrekking niet gekoppeld worden aan een arbeidscontract
voor onbepaalde tijd, zo vragen deze leden.Zij hebben twijfels over de terugbetalingsverplichting, deze kan mogelijk
afschrikwekkend effect sorteren bij het aannamebeleid. Zij vragen zich af
of terugvordering niet slechts moet plaatsvinden in geval van overduidelijk
misbruik. Een boete kan in een dergelijk geval tevens op zijn plaats zijn.De leden van de fractie Groep Nijpels vragen zich tenslotte af of het
verstandig is de bedragen van de verschillende budgetten in de wet moeten
worden genoemd. Is het, in verband met een eventuele noodzaak tot (snelle)
wijziging, niet gewenst om een deze bedragen bij algemene regel van bestuur
te bepalen?De leden van de SGP-fractie stellen naar aanleiding van het (her)plaatsingbudget
het volgende aan de orde. De subsidiebedragen van de onderscheiden budgetten
zijn gekoppeld aan een voltijds dienstverband. Indien de dienstbetrekking
voor bepaalde tijd of voor een geringer aantal uren wordt aangegaan, zullen
de bedragen naar evenredigheid verlaagd worden. Op zichzelf zien de leden
van de SGP-fractie de logica van deze systematiek wel in. Maar, zo oordelen
deze leden, indien ter plaatsing van een arbeidsgehandicapte aanpassingen
moeten worden verricht, maakt voor de hoogte van die kosten niet uit of het
dienstverband met betrokkene voor een volledige werkweek of een gedeelte daarvan
is aangegaan. Zal dit ertoe leiden dat bij onvolledige dienstverbanden eerder
een beroep op de mogelijkheid van een pakket op maat gedaan zal worden, omdat
vanwege het vaste kostenbestanddeel de naar evenredigheid verlaagde budgetten
eerder overschreden zullen worden? Zullen de extra verplichtingen, die verbonden
zijn aan de aanvraag van een pakket op maat, niet een extra belemmering voor
de werkgever kunnen betekenen om arbeidsgehandicapten voor bepaalde tijd of
in deeltijd te reïntegreren? Is het ter vermijding van dit mogelijke
risico niet logischer om de subsidiebedragen te laten bestaan uit een vast
bestanddeel en een bestanddeel dat varieert met de omvang van de dienstbetrekking,
zo vragen deze leden.De aan het woord zijnde leden stellen vast dat omschakeling van een (her)plaatsingsbudget
naar een pakket op maat moet plaatsvinden binnen drie maanden na de verstrekking
van het bewuste budget. Deze leden kunnen zich indenken, dat ook na drie maanden
nog zodanige investeringen nodig zullen blijken om de reïntegratie van
een arbeidsgehandicapte zo goed mogelijk te doen verlopen, dat indien dit
op een eerder tijdstip bekend was geweest de werkgever voor een pakket op
maat had gekozen. Waarom heeft de regering deze beperking opgelegd? De aanvraag
van een pakket op maat is toch met voldoende waarborgen omgeven, zodat in
dat verband een beperking van de aanvraagtermijn achterwege gelaten kan worden
of in ieder geval verruimd?De leden van de GPV-fractie verwachten dat de introductie van een standaardbudget
een drempelverlagende werking zal hebben voor werkgevers om arbeidsgehandicapten
in dienst te nemen. Maar of dat ertoe leidt dat de arbeidsmarktpositie van
alle arbeidsgehandicapten zal verbeteren wagen ze te betwijfelen. Deze leden
kunnen zich voorstellen dat een calculerende werkgever kiest voor een arbeidsgehandicapte
voor wie bij voorbaat vaststaat dat het standaardbudget toereikend is voor
de extra kosten. Een keuze tussen meerdere arbeidsgehandicapten zal dan uitmonden
in de keuze voor de arbeidsgehandicapte die de minste kosten met zich meebrengt.
Gezien de administratieve lasten voor de werkgever die de aanvraag van een
pakket op maat met zich meebrengt vrezen deze leden dat de situatie van de
meest zwakke groepen, relatief verslechtert. Kan de regering
ingaan op de vraag of met dit voorstel de arbeidsmarktpositie van de verschillende
categorieën arbeidsgehandicapten wordt verbeterd of dat er wellicht een
relatieve verslechtering kan optreden van een categorie arbeidsgehandicapten?
De leden van de GPV-fractie merken hierbij op dat het feit dat werkgevers
niet is toegestaan de gezondheidstoestand van sollicitanten te beoordelen,
zoals terecht wordt opgemerkt op blz. 62 van de MvT, niet wil zeggen dat dit
ook in het geheel niet gebeurt.De leden van de GPV-fractie vragen of voor wat betreft de aanvraag van
een pakket op maat voor een individueel geval er sprake is van een open-eindfinanciering.
Of is er een maximum bedrag dat beschikbaar is voor de werkgever ten behoeve
van de reïntegratie van een arbeidsmarktgehandicapte? Dezelfde vraag
kan worden gesteld ten aanzien van het totale budget. Is het bedrag dat voor
de plaatsing van arbeidsgehandicapten beschikbaar is gelimiteerd?De aan het woord zijnde leden vinden de onderbouwing van de hoogte van
de (her)plaatsingsbudgetten erg summier. Kan de keuze voor de budgetomvang
nader worden toegelicht en ook worden ingegaan op de onderlinge samenhang
van de verschillende budgetten? Kan hierbij ook worden betrokken het feit
dat in het kader van de WULBZ en per 1 januari 1998 met de inwerkingtreding
van de PEMBA de werkgevers sterke prikkels ontvangen om op zo kort mogelijke
termijn zieke en arbeidsongeschikte werknemers te reïntegreren? Is in
dat kader bezien het herplaatsingsbudget van f 8000,– niet erg
hoog?De GPV-leden vraagt of de regering inzicht heeft in cijfers in welke mate
nu al, dus zonder gebruik te maken van het herplaatsingsbudget, herplaatsing
bij de eigen werkgever plaatsvindt. Kan zij een inschatting geven wat de hoogte
is van het bedrag dat met dit wetsvoorstel wordt uitgegeven voor reïntegratieactiviteiten
die hoogstwaarschijnlijk ook zonder een plaatsingsbudget zouden worden uitgevoerd?Is een arbeidsgehandicapte verplicht bij herplaatsing het arbeidsaanbod
te aanvaarden, ook als hij arbeidsvoorwaardelijk gezien een stap achteruit
moet doen? 7. De reïntegratie-uitkeringDe leden van de fractie van de PvdA vragen hoe de plannen voor een reïntegratie-uitkering
met een WW-opschortende werking zich verhouden tot de uitlatingen van de bewindslieden
van SZW in de media, waarin zij zeggen dat de mogelijkheden om uitkeringsgeld
in te zetten voor de reïntegratie van WW-ers zullen worden verruimd.
Deze leden vragen of de regering van plan is WW-ers die voor reïntegratie
in aanmerking komen, ook onder de werkingssfeer van dit wetsvoorstel en de
reïntegratie-uitkering te brengen? Deze leden vragen op welke termijn
de Tweede Kamer concrete voorstellen daaromtrent tegemoet kan zien?De leden van de fractie van D66 hebben met instemming kennis genomen van
het voorstel om de WW-uitkering om te zetten in een reïntegratie-uitkering
indien de gedeeltelijk arbeidsongeschikten met een WAO- en een WW-uitkering
op een proefplaats werkervaring kunnen opdoen.De leden van de fractie van GroenLinks zijn voorstander van de voorgestelde
reïntegratie-uitkering. Overweegt de regering die uitkering uit te breiden
tot alle werkzoekenden die een arbeidsmarktrelevante scholing volgen en tot
arbeidsgehandicapte bijstandsgerechtigden? Hoe denkt de regering over het
idee om via een reïntegratie-uitkering de doelgroep een extra beloning
voor hun inspanning te verlenen, bijvoorbeeld door optrekking van het uitkeringsniveau
ten opzichte van het sociaal minimum? Zou dit een goed prikkel kunnen vormen
voor reïntegratie, waar werkgevers in dit voorstel immers
ook financieel geprikkeld worden?Een andere vraag die de leden van de fractie van GroenLinks stellen betreft
de mogelijkheid van bruikleen van een persoonsgebonden roerende aanpassing.
Wordt de mogelijkheid van bruikleenverstrekking met dit wetsvoorstel afgeschaft
of beperkt en zo ja, waarom?De leden van de SGP-fractie stellen naar aanleiding van de reïntegratie-uitkering
de volgende vraag. Gedurende scholing van de arbeidsgehandicapte werkloze
wordt de WW-uitkering opgeschort en treedt de reïntegratie-uitkering
daarvoor in de plaats. Waar deze leden moeite mee hebben, is dat deze mogelijkheid
niet bestaat voor de niet-arbeidsgehandicapte WW-gerechtigde. Aldus ontstaat
de situatie, dat het uitkeringsregime wordt beheerst door de arbeidsmarktpositie
van betrokkenen. Voor de regering betekent dit gegeven een rechtvaardiging
voor deze maatregel. De leden van de SGP-fractie twijfelen aan de houdbaarheid
van deze constructie. Immers, voor beide categorieën WW-gerechtigden
is de noodzaak voor een zo spoedig mogelijke terugkeer op de arbeidsmarkt
een gegeven. Dat voor kansarmeren ter bereiking van dat doel extra maatregelen
worden genomen, kunnen de aan het woord zijnde leden begrijpen. Zij zien echter
niet in, dat die maatregelen kunnen bestaan uit het feitelijk oprekken van
de uitkeringsperiode voor arbeidsgehandicapte WW-gerechtigden. Bovendien wordt
naar het oordeel van deze leden de relatie die er in de WW is tussen de duur
van de uitkering en de hoeveelheid arbeidsjaren op niet beargumenteerde wijze
doorbroken. Welke gronden zijn daarvoor? Zij vragen de regering dus een duidelijker
motivatie van haar keuze.De leden van de GPV-fractie begrijpen uit de toelichting dat arbeidsgehandicapte
WW- of WBIA-gerechtigden die een scholing volgen, voor de duur van die scholing
aanspraak kunnen maken op een reïntegratie-uitkering. Is de duur dat
men recht kan laten gelden op de reïntegratieuitkering gelimiteerd? Zo
ja, hoelang kan een arbeidsgehandicapte met WW-uitkering hierop aanspraak
maken? Kan een arbeidsgehandicapte zelfstandig bepalen dat hij met behoud
van in dit geval de reïntegratie-uitkering een scholing gaat volgen,
of moet hem dit in het kader van een toeleidingstraject door de uvi worden
aangeboden?Hoewel ook de leden van de GPV-fractie onderkennen dat arbeidsgehandicapten
veelal een zwakkere arbeidsmarktpositie kennen dan «gewone» werklozen
betwijfelen zij of er voldoende rechtvaardiging bestaat om alleen WW-gerechtigde
arbeidsgehan dicapten recht te bieden op een reïntegratie-uitkering.
Naar de mening van deze leden neemt scholing in de meeste gevallen de arbeidshandicap
niet weg. Voor hen is dat reden de regering te vragen waarom ook «gewone»
WW-gerechtigden die al langer dan één jaar werkloos zijn en
daardoor ook een zwakke arbeidsmarktpositie innemen niet voor de reïntegratie-uitkering
in aanmerking mogen komen? 8. Kwijtschelding en korting van de basispremie WAO; quoteringDe leden van de fractie van D66 vinden de quoteringsregeling in de WAGW
een goed instrument. Deze leden zouden dan ook liever zien dat deze bepaling
in de wet werd neergelegd en niet zoals voorgesteld dat bij amvb kan worden
bepaald dat werkgevers een quotumverplichting kan worden opgelegd.De leden van de fractie van GroenLinks hebben gezien dat de quoteringsbepaling
letterlijk uit de WAGW wordt overgenomen. Deze bepaling is sinds haar ontstaan
een dode letter geweest. Zelfs de registratieverplichting is nog steeds niet
van de grond gekomen. Is de regering het eigenlijk niet met de
leden van deze fractie eens dat de wetgever zijn geloofwaardigheid aan het
verliezen is door deze quoteringsbepalingen nu weer klakkeloos op te nemen
zonder uitzicht te bieden op daadwerkelijke effectuering ervan? Is het bovendien
langzamerhand niet hoog tijd om werk te maken van deze bepalingen? De situatie
in bijvoorbeeld Duitsland leert ons immers dat het zinvoller en effectiever
is om te kiezen voor een constructie waarbij werkgevers meer premie (boete)
betalen naarmate zij minder arbeidsgehandicapten in dienst hebben, dan te
kiezen voor de WULBZ- en PEMBA-systematiek, die uitgaat van boete op uitstoot
en een voordeel voor werkgevers die hun risico proberen te verkleinen door
zo min mogelijk arbeidsgehandicapten in dienst te nemen. Overigens hinkt PEMBA
wat dat betreft trouwens langzamerhand op twee gedachten, nu er ook een glijdende
schaal wordt voorgesteld bij de premiekorting voor bedrijven die relatief
veel arbeidsgehandicapten in dienst hebben. Waarom maakt de regering niet
een heldere keuze voor volledige premiedifferentiatie naar de mate waarin
werknemers arbeidsgehandicapten in dienst nemen en te houden?De regering heeft aangegeven van oordeel te zijn dat een wettelijk kader
nodig is om discriminatie van gehandicapten bij aanstelling te bestrijden.
Waarom heeft de regering er niet voor gekozen dit element onderdeel te laten
zijn van het onderhavige wetsvoorstel?De leden van de SP-fractie hebben vastgesteld dat de WAGW wordt ingetrokken,
maar dat in het onderhavige wetsvoorstel een quotumverplichting is opgenomen.
In de MvT (blz. 56) wordt aangegeven wanneer invoering van een quotum aan
de orde komt. De regering noemt «het falen van dit wetsvoorstel op bepaalde
gebieden» en «het sterk achterblijven van bepaalde sectoren».
De leden van de SP-fractie vinden dit redelijk vaag. Kan de regering nader
aangeven wanneer er sprake is van «falen» of van «achterblijven»? 9. Overige instrumenten 9.1 AlgemeenDe leden van de RPF-fractie informeren naar het beleid ten aanzien van
vroeggehandicapten. Zij hebben begrepen dat BV 26 momenteel extra middelen
inzet voor de integratie van deze categorie in de sfeer van o.a. jobcoaching
en loondispensatie. Het is deze leden niet geheel duidelijk of deze extra
inzet per 1 januari 1998 zal vervallen. Voorziet de WAJONG in een mogelijkheid
om extra middelen te blijven inzetten voor vroeggehandicapten?De aan het woord zijnde leden vragen in het bijzonder aandacht voor de
toekomst van het begeleid werken. De minister van SZW heeft bij de behandeling
van de WSW toegezegd dat dit in het kader van de onderhavige wet zou worden
geregeld. Tot hun teleurstelling moesten deze leden echter constateren dat
nog geen concrete voorstellen worden gedaan met betrekking tot het begeleid
werken. Duidelijk is dat het begeleid werken niet afdoende wordt geregeld
in de WSW. De leden van de RPF-fractie dringen er bij de regering op aan om
voor de plenaire afhandeling van het onderhavige wetsvoorstel een adequate
voorziening te treffen in lijn met de vigerende artikelen 11 en 12 van de
Regeling samenloop inkomsten uit arbeid en arbeidsongeschiktheidsuitkering.
Zij zien dit met grote belangstelling tegemoet, ervan uitgaand dat daarbij –
conform eerdere afspraken – ook recht zal worden gedaan aan de wijze
waarop de Stichting ROZIJ Werk gestalte geeft aan het begeleid werken. Is
het overigens de bedoeling dat de inkomenspositie van begeleid werkers via
het Lisv en via de gemeente zo weinig mogelijk van elkaar verschillen? De leden van de SP-fractie vragen de regering wat er gaat gebeuren met
de wet AMBER en de daarin opgenomen reïntegratie-instrumenten. Blijven
beide wetten naast elkaar bestaan? 9.2 Artikel 29b ZiektewetDe leden van de fractie van de PvdA juichen de uitbreiding van de duur
de toepassing van het zeer effectieve artikel 29b ZW, alsmede de duur van
de proefplaatsing, toe. Deze leden vragen de regering een inschatting te geven
van de effecten van de inperking van artikel 29b ZW, waarvoor nu arbeidsgehandicapten
in aanmerking komen en niet meer een ieder die de wachttijd voor de WAO heeft
doorlopen. Zal in de toekomst substantieel minder gebruik gemaakt worden van
dit instrument? Zal de toename van de rompslomp van de keuringen opwegen tegen
de besparing doordat mensen die de wachttijd WAO hebben doorlopen maar niet
als arbeidsgehandicapt aangemerkt kunnen worden, geen aanspraak meer kunnen
maken op artikel 29b ZW, zo vragen deze leden. Deze leden vragen voorts of
er vorderingen zijn gemaakt met de afbakening van de doelgroep die voor verdere
verlenging van de duur van de werking van artikel 29b ZW na vijf jaar in aanmerking
zouden komen.De leden van de CDA-fractie stemmen van harte in met het voorstel om de
toepassingsduur van artikel 29b Ziektewet voor chronisch zieken en progressief
zieken te verlengen van drie naar vijf jaar. Wat is in dit verband het oordeel
van de regering over de suggestie van de Gehandicaptenraad om voor mensen
met een progressieve aandoening of een sterk wisselend ziektebeeld een verlenging
met nog eens bijvoorbeeld 5 jaar mogelijk te maken?Hiervoor hebben de leden van de VVD-fractie al aangegeven, dat zij zich
de vraag van sommigen kunnen voorstellen om te komen tot een langere periode
dan 5 jaar voor artikel 29b ZW of de in AMBER opgenomen maatregel tot herleving
van de oude uitkering, zeker waar het betreft chronisch of progressief zieken.
Een onderzoek zoals door de regering voorgesteld naar eventuele verlenging
in individuele gevallen komt deze leden dan ook zeer wenselijk voor.De leden van de fractie van D66 staan positief tegenover het plan om bij
individuele arbeidsgehandicapten tot verlenging van de vijfjaarsperiode te
komen, in die gevallen waarin duidelijk sprake is van een ernstig risico op
hernieuwde uitval over zeer lange perioden. Deze leden vragen de regering
of er zo snel mogelijk duidelijkheid kan worden geschapen over deze mogelijkheid?De leden van de fractie Groep Nijpels vragen eveneens of zo snel mogelijk
duidelijkheid kan worden geschapen over de mogelijkheid om artikel 29b van
de Ziektewet toe te passen.De leden van de RPF-fractie hebben kennisgenomen van het voornemen om
de toepassingsduur van artikel 29b ZW van drie naar vijf jaar te verlengen.
Zij betreuren het dat niet is gekozen voor een ruimere toepassingsduur. Zij
nodigen de regering uit om aan te geven wat zich daartegen verzet. 9.3 ProefplaatsingDe leden van de CDA-fractie stemmen in met het voorstel om het in de huidige
WAO gehanteerde instrument van proefplaatsing uit te breiden tot alle arbeidsgehandicapten
met een uitkering. Ook het mogelijk maken om met behoud van een bijstandsuitkering
of een uitkering op basis van de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) of de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) op een proefplaats
te werken, wordt door deze leden met instemming begroet.De leden van de fractie van D66 zijn verheugd dat de bestaande proefplaatsingsregeling
wordt uitgebreid tot 6 maanden. Deze leden hebben dit tijdens de behandeling
van de wet AMBER al voorgesteld maar toen was de tijd blijkbaar nog niet rijp.De leden van de GPV-fractie lezen dat de maximale duur van de bestaande
proefplaatsingregeling wordt uitgebreid tot 6 maanden. Zij vragen of het risico
van verdringing van beloonde activiteiten wel voldoende wordt ondervangen.
Tevens vragen deze leden of proefplaatsing ook kan gelden voor het eigen werk
bij de eigen werkgever? 9.4 Reïntegratie zelfstandigenDe wet medische keuringen regelt niets voor deze doelgroep, waardoor zij
onverzekerbaar blijven, aldus de leden van de CDA-fractie. Waar dit in het
wetsvoorstel wordt ondervangen met de opmerking dat het Lisv leningen kan
verstrekken of borgtocht kan verlenen, zijn deze leden van mening dat ook
hier een verantwoordelijkheid ligt voor de verzekeraars om deze categorie
te verzekeren tegen redelijke premies. 9.5 Persoonsgebonden reïntegratiebudgetDe leden van de PvdA-fractie vragen waarom is gekozen voor een evaluatie
van het persoonsgebonden reïntegratiebudget na een periode van 4 jaar?De leden van de D66-fractie merken op dat de Nationale Commissie Chronisch
Zieken in haar rapport «Persoonsgebonden Reïntegratiebudget»
(PRB) een aantal belangrijke lijnen heeft uitgezet en een goede aanzet gegeven
voor de verdere ontwikkeling en invoering van het PRB voor personen met een
gezondheidsprobleem. Zij stellen voor om het Lisv op korte termijn het initiatief
te laten nemen om de voorbereidingsfase te starten en randvoorwaarden te creëren,
voor een vlotte start van een experimentele PRB-regeling. Deze leden vragen
de regering om een reactie op de voorstellen gedaan in het voorgenoemde rapport.De aan het woord zijnde vragen de regering in te gaan op het voorstel
van de VNG d.d. 16 september 1997 om naast het plaatsingsbudget, het pakket
op maat en de proefplaatsing een vierde instrument te introduceren, namelijk
de sociale activering voor de groep (zeer) moeilijk bemiddelbare arbeidsgehandicapte.
Ook vragen deze leden de regering in te gaan op het voorstel gedaan door de
HIV-vereniging en het Aids Fonds d.d. 11 september 1997 om vrijwilligerswerk
als middel tot reïntegratie op de arbeidsmarkt te introduceren.De leden van de RPF-fractie informeren of rekening is gehouden met de
positie van degene die vanuit loondienst arbeidsongeschikt is geworden en
vervolgens een herplaatsing wil als zelfstandige. Valt deze persoon onder
de reikwijdte van artikel 33 of is hiervoor geen speciale voorziening in de
wet getroffen? Of wordt in de regeling voor startende zelfstandigen met een
arbeidshandicap in paragraaf 3 van het wetsvoorstel geen rekening gehouden
met de vraag of de betrokkene voorheen ook zelfstandige was of in loondienst?
De leden van de RPF-fractie veronderstellen dat het hierin alleen gaat over
personen die al zelfstandige waren voor hun arbeidshandicap.
Hoe staat het overigens met de voorbereidingen voor een nieuwe regeling, waarover
op blz. 59 van de MvT sprake is? 10. Rechtmatigheid en doelmatigheid 10.1 RechtmatigheidDe leden van de fractie van de PvdA constateren dat de rechtmatigheid
van de besteding van de (her)plaatsingsbudgetten in sterke mate afhangt van
de medisch-arbeidskundige keuring van arbeidsgehandicapten. Zij vragen zich
af of een (te) enge interpretatie van het begrip uit het oogpunt van rechtmatigheid,
het bereik van de wet niet ten onrechte zal beperken. Deze leden verwijzen
hierbij naar de bovengenoemde inperking van de werking van artikel 29b ZW
in het bijzonder. Zij vragen in het algemeen of een te stringente toepassing
van het begrip arbeidsgehandicapt niet strijdig is met de mogelijk preventieve
werking van de wet, bijvoorbeeld in de wachttijd voor de WAO. Deze leden vragen
voorts hoe zal worden omgegaan met onrechtmatig gebruik van budgetten via
nuluren-contracten of onbezoldigd ambtenaren.De leden van de fractie van D66 zijn van mening dat er wel erg gemakkelijk
wordt gesteld dat de kans op onrechtmatige verstrekking van budgetten klein
is. De arbeidshandicap volgt immers uit de wet of uit een toets door een deskundige
instelling. Een werkgever heeft er echter wel belang bij om iemand die hij
of zij toch al in dienst wil nemen als arbeidsgehandicapt aan te laten merken.
De arbodienst kan hetzelfde belang dienen. En de uvi heeft belang bij realisatie
van de taakstelling en besparing van uitkeringen.Ook wordt volgens de leden van de fractie van D66 het gevaar van fictieve
arbeidsovereenkomsten makkelijk afgedaan. Deze leden vragen hoe wordt omgegaan
met nuluren-contracten of onbezoldigd ambtenaren. 10.2 DoelmatigheidDe leden van de fractie van de PvdA hebben de volgende vragen met betrekking
tot de doelmatigheid van de wet. Het Lisv en de uvi's moeten de prestaties
op het gebied van reïntegratie van arbodiensten en werkgevers systematisch
statistisch vastleggen om daarmee de vinger aan de pols te houden (MvT, blz.
63–64). Deze leden vragen wat de consequenties zijn voor arbodiensten
als uit dat statistisch materiaal blijkt dat zij stelselmatig onder de maat
presteren. Zij vragen voorts welke consequenties voor arbodiensten verbonden
zijn aan het leveren van een wanprestatie. Met betrekking tot het gevaar van
afroming van arbeidsgehandicapten met de minste beperkingen, vragen deze leden
welke (objectieve) criteria gehanteerd zullen worden om de afstand tot de
arbeidsmarkt te bepalen.Onder het hoofd doelmatigheid komt terecht de vraag van het afromen aan
de orde. Hoewel de reactie van de regering met de verwijzing naar de Lisv-taakstelling
en het uitvoeringscontract op zich juist is, komt ook dit weer over als een
potentiele bron van regelgeving, conflict, discussie, etc. Tegen die achtergrond
vragen de leden van de VVD-fractie zich af of het juist hier, waar het betreft
de reïntegratie van personen met een relatief grotere arbeidshandicap,
niet zinvol zou kunnen zijn om de uvi bij reïntegratie van deze personen
een bonus toe te kennen.De leden van de fractie van D66 merken op dat in het verleden onderuitputting
van budgetten is voorgekomen. Deze leden vragen of er een mogelijkheid is
om gedurende het jaar te kijken hoe het met de besteding van
de verschillende deelbudgetten staat, zodat het mogelijk is om uitvoeringsinstellingen
te wijzen op het feit dat er meer nadruk op de besteding van die deelbudgetten
moet worden gelegd. Deze leden zijn van mening dat alleen het feit dat er
geen aanvulling op een deelbudget mogelijk is indien de taakstelling niet
is gerealiseerd onvoldoende kan zijn, omdat het dan eigenlijk al te laat is. 11. InformatievoorzieningDe leden van de fractie van de PvdA constateren dat het Reïntegratiefonds
niet op de begroting SZW staat, waardoor niet langs de weg van begroting en
verantwoording jaarlijks inzicht wordt geboden in de mate van uitputting van
de budgetten, de realisatie van de doelstelling, de kosten per gerealiseerde
arbeidsinpassing en het gebruik van de vele afzonderlijke maatregelen. Deze
leden vragen op welke wijze de regering van plan is de Tweede Kamer jaarlijks
te informeren over bovengenoemde punten.Het belang van informatievoorziening over de aantallen reïntegratie
en de effecten van deze wet is uiteraard niet te ontkennen, aldus de leden
van de VVD-fractie. In dit verband is ook een 0-meting met betrekking tot
het aantal werkzoekende arbeidsgehandicapten zinvol. Moeten deze leden uit
de globale aantallen zoals die worden gehanteerd onder het hoofdstuk «financiële
aspecten», opmaken dat op dit moment geen exacter gegevens over aantallen
bekend zijn? Als dat niet zo is, dan is de vraag of en hoe dat inzicht zo
spoedig mogelijk kan worden verkregen.De leden van de D66 fractie merken op dat in de augustusrapportage 1997
het Ctsv melding maakt van het feit dat de beantwoording van de onderzoeksvragen
(naar de effectiviteit van flankerend beleid) is bemoeilijkt door de beperkt
beschikbare informatie. De gegevens die nodig zijn voor een goed inzicht in
en toezicht op de uitvoering en effecten van de sociale verzekeringswetgeving
zijn slechts ten dele opgeleverd. Deze leden constateren dat het Ctsv stappen
zal ondernemen en erop zal toezien dat de informatievoorziening op deze punten
verbetert. Zij vragen hoe het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van haar kant ervoor zal zorgen dat de onontbeerlijke informatievoorziening
zal verbeteren.Bovendien zal een jaarlijkse monitor er volgens de leden van de D66 fractie
toe kunnen leiden dat er jaarlijks en op tijd bijgestuurd kan worden.De aan het woord zijnde leden vragen de regering inzicht over de wijze
waarop en de mate waarin op dit moment reintegratietaakstellingen c.q. opdrachten
in de contracten Lisv- de Uvi's zijn opgenomen. Uit het Ctsv-rapport «Bemiddeling
in uitvoering» blijkt dat cliënten die daarvoor in aanmerking komen
meestal wel voor bemiddeling voorgedragen worden maar dat de intensiteit en
de gerichtheid van bemiddelingsactiviteiten te wensen over laat. Uitvoerders
verdiepen zich regelmatig onvoldoende in de mogelijkheden van de cliënt
om weer aan de slag te komen. Een reïntegratieadvies of bemiddelingsopdracht –
wettelijk voorgeschreven als trajectplan – blijkt niet algemeen gebruikelijk
te zijn. De leden van de D66 fractie constateren dat de Kamerbreed aanvaarde
motie Schimmel (24 221 nr. 12) om zo snel mogelijk na (her)keuring met
de gedeeltelijk arbeidsongeschikte aan de slag te gaan niet is uitgevoerd.
Zij betreuren dat zeer. Zij merken op dat de regering tenminste uit deze evaluatie
de lering kan trekken dat het moeilijk is de uitvoeringspraktijk op dit punt
aan te sturen, zowel vanuit de politiek als vanuit het Lisv. Welke garanties
kan de regering geven dat in de toekomst wel de uvi's wel in de geest van
de motie Schimmel handelen en hoe ziet zij de rol van de Staatssecretaris
van SZW daarin? De leden van de fractie Groep Nijpels onderstrepen het belang van een
goede informatievoorziening richting alle partijen. Zij benadrukken vooral
het belang van vooroordeelbestrijding. Zij hopen dat in verband hiermee de
overheid zelf het goede voorbeeld zal geven en zichzelf het genoemde quotum
van 3 procent alvast oplegt.Hoe zit het met informatievoorziening aan de Kamer, zo vragen zij. Zij
worden graag op de hoogte gehouden van de mate vam uitputting van de budgetten,
de realisatie van de doelstelling, de kosten per gerealiseerde arbeidsinpassing
en het gebruik van de vele afzonderlijke maatregelen. 12. VoorlichtingHelaas is er, als het gaat om het in dienst nemen van arbeidsgehandicapten,
sprake van vooroordelen en onvoldoende kennis van en informatie over risico-dempende
of risicovoorkomende maatregelen, aldus de leden van de VVD-fractie. De terughoudend
van veel werkgevers zit als het ware «tussen de oren». Men wil
in het algemeen werknemers die hun functie goed kunnen doen. Daarbij gaat
men er ten onrechte van uit dat iemand met een arbeidshandicap zijn functie
niet goed kan doen. De leden van de VVD-fractie ondersteunen de regering in
haar voornemens omtrent de voorlichting. Deze leden krijgen de indruk, dat
die voorlichting terecht zich in belangrijke mate zal richten op de beschikbare
instrumenten. Daarnaast spreken zij de hoop uit dat ook ruim aandacht gegeven
zal worden aan het wegnemen van vooroordelen en dat zal worden duidelijk gemaakt
dat een arbeidsgehandicapte op de juiste plaats in de juiste functie met behulp
van de juiste middelen een even goede en misschien wel een beter gemotiveerde
werknemer kan zijn dan een (verondersteld) niet arbeidsgehandicapte.Uit de werkconferenties is naar voren gekomen, zo constateren de leden
van de D66 fractie, dat het gebrek aan kennis van de diverse regelingen zonder
meer schrijnend te noemen is. Vooral arbeidsvoorziening, gemeenten en arbodiensten
gaven aan over te weinig kennis te beschikken. Dat gaat ook ten koste van
de voorlichting aan werkgevers en werknemers, zeker in individuele gevallen.
Maar ook binnen de uvi's is te weinig kennis van zaken aanwezig of de kennis
is te sterk gedecentraliseerd in stafafdelingen. Zolang de kennis bij de uitvoerders
onvoldoende is mag niet worden verwacht dat men de cliënten en werkgevers
goed kan voorlichten. Er bestaat een grote behoefte aan goede documentatie.
Ook werd aangegeven dat men onvoldoende op de hoogte is van elkaars taken
op het terrein van reïntegratie. Het lijkt deze leden van het grootste
belang de kennis van de betrokkenen op een beduidend hoger peil te brengen,
waarbij het Ministerie van SZW het voortouw moet nemen.De leden van de GPV-fractie betwijfelen of de tijd die nog rest tot de
beoogde invoeringsdatum, 1 januari 1998, voldoende tijd biedt voor uvi's en
arbodiensten om adequaat op de wijzigingen in te spelen. Is te verwachten
dat vanaf 1 januari a.s. optimaal gebruik wordt gemaakt van de instrumenten
die in dit wetsvoorstel zijn opgenomen? En kan worden gegarandeerd dat per
1 januari 1998 de beoogde overgang van GAK AI naar Arbeidsvoorziening een
feit is en de arbeidsbemiddelingstaak van de arbeidsgehandicapten ook ongestoord
kan worden vervolgd? 13. Het ReïntegratiefondsDe leden van de fractie van de PvdA vragen in welke zin de vorming van
het reïntegratiefonds zal bijdragen aan de vereenvoudiging van de uitvoering
en het verkorten van de procedures (MvT, blz. 70). Deze leden constateren
dat door de wijze van financieren het reïntegratiefonds geen reserves
hoeft aan te houden (MvT, blz. 71). Wat is dan nog de betekenis, zo
vragen deze leden, van het feit dat het fonds onder het geïntegreerd
middelenbeheer valt?Deze leden constateren dat het fonds voor 50% wordt gevoed uit de werkloosheidsfondsen
en voor 50% uit de arbeidsongeschiktheidsfonsen (MvT, blz. 72). Deze leden
vragen waarop deze verdeling is gebaseerd. Uit tabel 2 op blz. 77 MvT blijkt
dat voor de werkloosheidsfondsen een veel grotere besparing op uitkeringen
wordt verwacht dan voor de arbeidsongeschiktheidsfondsen (incl. WAZ en WAJONG).
De verhouding tussen de geraamde besparingen bedraagt 70% werkloosheid en
30% arbeidsongeschiktheid. Daarbij, zo constateren deze leden, wordt slechts
een deel van de reïntegratie-inspanningen vanuit het reïntegratiefonds
gefinancierd, en worden de overige maatregelen uit de arbeidsongeschiktheidsfondsen
betaald. Kortom: op basis van welke overwegingen is de regering tot deze –
voorlopige – verdeelsleutel gekomen, zo vragen deze leden.De aan het woord zijnde leden vragen in hoeverre particuliere verzekeraars
van werkgevers/eigen risico-dragers profiteren van de reïntegratie-activiteiten?De leden van de fractie van D66 merken op dat het Lisv de landelijke taakstelling
formuleert voor de reïntegratie van arbeidsgehandicapten en sluit per
sector/sectoronderdeel contracten af met de uvi's. Anderzijds zijn de uvi's
verplicht herplaatsingsbudgetten toe te kennen aan werkgevers die aan de voorwaarden
voldoen. Deze leden vragen hoe deze twee taken zich met elkaar verhouden budgettering
en taakstelling versus verplichte toekenning van (her)plaatsingsbudgetten. De aan het woord zijnde leden vragen de regering wat de betekenis is van
het feit dat het fonds onder het geïntegreerd middelenbeheer valt nu
door de wijze van financieren het reïntegratiefonds geen reserves hoeft
aan te houden. Het fonds wordt voor 50% gevoed uit de werkloosheidsfondsen
en voor 50% uit de arbeidsongeschiktheidsfondsen. Ook de leden van de fractie
van D66 vragen waarop deze verdeling is gebaseerd. Ook deze leden verwijzen
naar tabel 2 op blz. 77 MvT, waaruit blijkt dat voor de werkloosheidsfondsen
een veel grotere besparing op uitkeringen wordt verwacht dan voor de arbeidsongeschiktheidsfondsen,
waarbij nog komt dat slechts een deel van de maatregelen uit het reïntegratiefonds
wordt gefinancierd en de overige maatregelen uit de arbeidsongeschiktheidsfondsen
worden betaald. Al met al lijken de werkloosheidsfondsen er in de eerste instantie
gemakkelijk van af te komen.De leden van de fractie van D66 vragen in hoeverre particuliere verzekeraars
van werkgevers/eigen risico dragers van de reïntegratie-activiteiten
profiteren.De leden van de SGP-fractie willen ingaan in op de voeding van het reïntegratiefonds.
Bij hen bestaat onduidelijkheid over de bijdrageplicht van de overheid voor
wat betreft het WW-gedeelte. De bijdrage van de rijksoverheid komt in de voorstellen
alleen via de arbeidsongeschiktheidsfondsen tot stand. De bijdrage via het
AWf zal totstandkomen, nadat het overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen
gebracht zal worden. De leden van de SGP-fractie stellen de vraag of het niet
juister zou zijn om nu al vorm te geven aan de bijdrage van de overheid voor
het WW-gedeelte in de vorm van een voorlopige voorziening. Indien besloten
wordt om het overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen te brengen,
zou deze voorlopige voorziening kunnen vervallen. In het andere geval zou
de voorlopige voorziening een structureel karakter kunnen krijgen. De aan
het woord zijnde leden vragen hierop een reactie van de regering. Bovendien
vragen zij een onderbouwing van de stelling dat het vanuit financieel oogpunt
te verdedigen is, dat de overheidsbijdrage voorlopig slechts via de arbeidsongeschiktheidsfondsen
zal lopen. Welke bedragen zouden via het AWf door de overheid
moeten worden bijgedragen?De leden van de GPV-fractie vragen welke effecten een tijdelijke beperking
van de feitelijke overheidsbijdrage ten behoeve van het reïntegratiefonds
heeft voor de bijdrage vanuit de marktsector? De voeding van het fonds vindt
immers plaats via de liquiditeitsbehoefte. Als de overheid minder bijdraagt
zal er vanuit de fondsen die door de marktsector worden gevuld meer moeten
worden bijgedragen. Welke tijdshorizon heeft de regering in gedachten als
zij spreekt over een tijdelijke beperking? Is dat tot uiterlijk het jaar 2000,
het jaar waarin naar verwachting het overheidspersoneel onder alle werknemersverzekeringen
is gebracht? 14. Financiële aspecten 14.1 Inzet van het wetsvoorstelDe leden van de fractie van de PvdA constateren dat in paragraaf 14 van
de MvT (blz. 73) de doelstelling van het reïntegratie-beleid wordt gekwantificeerd.
Van de 100 000 arbeidsgehandicapten die jaarlijks voor reïntegratie
in aanmerking komen, blijkt 40% zonder inzet van reïntegratie-instrumenten
weer aan de slag te komen op de eigen werkplek. Voor de overblijvende arbeidsgehandicapten
(60 000), worden voor 40 000 nu al reïntegratie-inspanningen
verricht. De regering verwacht op basis van de extra inspanningen in het kader
van deze wet vanaf 1998 jaarlijks 50 000 arbeidsgehandicapten in aanmerking
te laten komen voor reïntegratie-inspanningen bij een andere werkgever,
of bij de eigen werkgever in een nieuwe functie. De verwachting is dat bij
15 000 van deze 50 000 personen, de reïntegratie-inspanning
zal leiden tot arbeidsinpassing, hetgeen ten opzichte van de huidige prestaties
een stijging zou inhouden van 5 000 arbeidsinpassingen per jaar. De leden
van de fractie van de PvdA vragen zich af op basis van welke overwegingen
is gekozen de reïntegratie-inspanningen te richten op 50 000 arbeidsgehandicapten,
in plaats van op de bovengenoemde 60 000 mensen die zonder inzet van
reïntegratie-instrumenten niet aan de slag komen. Ook vragen deze leden
van hoeveel van de 15 000 werkhervatters verwacht wordt dat zij bij de
eigen werkgever aan de slag gaan in een andere functie, en hoeveel terecht
kunnen bij een andere werkgever. Wat zijn de verwachtingen? Op basis van welke
prognoses komt de regering tot de conclusie dat een stijging van 5 000
arbeidsinpassingen per jaar reëel is, zo vragen deze leden? Zij vragen
of de regering op de hoogte is van de inhoud van de augustusrapportage arbeidsongeschiktheidsverzekeringen
1997 van het Ctsv, waarin het volgende wordt geconcludeerd: «Het aantal
personen dat na bemiddeling door GAK AI is gereïntegreerd bij een nieuwe
werkgever is na een geleidelijke stijging tot 15 100 in 1995, in 1996
weer gedaald tot 12 700. Dit terwijl het aantal personen dat in bemiddeling
is genomen in 1996 juist met 26% is toegenomen. Verklaringen voor deze daling
zijn mogelijk dat de (gedeeltelijk) arbeidsongeschikten in de betreffende
periode moeilijker reïntegreren, onder andere omdat het bij herbeoordeelden
om oudere leeftijdscohorten ging, daarnaast speelt mogelijk risicoselectie
door werkgevers een rol». (blz. 103) De aan het woord zijnde leden willen
een vraag, gesteld naar aanleiding van de Hoofdlijnennota en die nog open
staat, herhalen: hoe verklaart de regering de daling die is opgetreden in
het aantal werkzame arbeidsgehandicapten? Deelt zij de constatering van deze
leden dat met een ambitieniveau van 15 000 geslaagde reïntegraties
(en dan gaat het bij de cijfers van het Ctsv alleen om reïntegratie bij
een níeuwe werkgever), weer terug zijn op het niveau van 1995? Deelt
de regering de constatering van deze leden dat het tegengaan van risicoselectie
door werkgevers juist het doel is van dit wetsvoorstel, waardoor
het ambitieniveau per definitie hoger moet liggen dan wat in de huidige situatie,
zoals omschreven door het Ctsv, al wordt bereikt? Deze leden zijn bovendien
benieuwd naar de opvatting van de regering over de stelling van de FNV in
haar brief d.d. 23 september 1997 aan de vaste commissie voor Sociale Zaken
en Werkgelegenheid, dat de extra reïntegratie van tenminste 30 000
geïndiceerde arbeidsgehandicapten per jaar als een realistisch ambitieniveau
kan worden beschouwd.Voor arbeidsgehandicapten die reïntegreren vanuit de bijstand wordt
op basis van een maximaal bemiddelingsaanbod van de gemeenten van 10 000
verondersteld dat 30% van de reïntegratie-inspanningen zal leiden tot
succes: 3 000 personen dus, 1 500 meer dan in de huidige situatie.
Voor de reïntegratie van deze doelgroep is f 85 miljoen geoormerkt
toegevoegd aan het werkfonds van de Wet inschakeling werkzoekenden (WIW).
De leden van de fractie van de PvdA vragen zich af waarom de regering bij
het vaststellen van het ambitieniveau voor reïntegratie vanuit de bijstand
de bemiddelingscapaciteit van de gemeenten hanteert, in plaats van de bemiddelingsbehoeften
van arbeidsgehandicapte bijstandsgerechtigden. Op basis van welke criteria,
zo vragen deze leden, is het maximale bemiddelingsaanbod van gemeenten vastgesteld
op 10 000, en de «succes-quote» op 30%? Wat is naar inschatting
van de regering de omvang van de doelgroep arbeidsgehandicapte bijstandsgerechtigden,
en hoe zal die groep zich in de komende tijd ontwikkelen, zo vragen deze leden.
Deze leden vragen of de regering op de hoogte is van het onderzoek dat onderzoeksbureau
Research voor Beleid in opdracht van Arbeidsvoorziening heeft uitgevoerd,
waarin de omvang van de doelgroep van gemeenten tussen de 50 000 en 120 000
personen wordt geschat, en of dit naar haar mening een realistische inschatting
is (daarbij ook in aanmerking nemend dat op dit moment 23 000 personen
op een WSW-wachtlijst staan). Ook vragen zij welke, meer of minder actieve,
opstelling van gemeenten wordt verwacht: moeten gemeenten alle cliënten
oproepen voor een keuring of een indicatie, of gebeurt dit alleen op het initiatief
van de werkzoekende?In de MvT (blz. 74) staat dat het onmogelijk is de omvang van de doelgroep
van arbeidsgehandicapten die geen uitkering ontvangen noch als werkzoekenden
staan ingeschreven bij Arbeidsvoorziening, te bepalen. Binnen het budget van
de Arbeidsvoorzieningsorganisatie zal een budget van f 35 mln worden
gereserveerd waarmee 3200 arbeidsgehandicapten die tot deze groep behoren
bemiddeld kunnen worden. De aan het woord zijnde leden vragen op basis van
welke criteria de doelgroep van arbeidsgehandicapten die door Arbeidsvoorziening
bemiddeld zullen worden op 3200 is vastgesteld. Hoeveel van deze mensen zullen
naar de verwachting van de regering daadwerkelijk aan het werk gaan?De leden van de fractie van de PvdA constateren dat het wetsvoorstel in
sterke mate gericht is op toeleiding naar betaald werk. Deze leden vragen
naar de mogelijkheden om de reïntegratie-uitkering en het verstrekken
van voorzieningen ook van toepassing te verklaren voor onbetaald werk. Onder
welke voorwaarden zou uitbreiding van deze wet naar vormen van onbetaalde
arbeid, mogelijk zijn?Waarop baseert de regering de veronderstelling dat met onderhavig wetsvoorstel
ten opzichte van de huidige prestaties jaarlijks ca. 6500 extra reïntegraties
kunnen worden gerealiseerd, zo vragen de leden van de CDA-fractie.De regering streeft naar een totaal van 15 000 plaatsen in 1998.
Deze doelstelling lijkt niet erg ambitieus, gelet op de resultaten die GAK
Arbeidsintegratie de laatste jaren heeft gehaald (in 1995 circa 16 000
en in 1996 circa 13 000).Hoe wordt het persoonsgebonden budget gefinancierd? Welk budget zal in zijn totaliteit voor reïntegratie beschikbaar
komen, zo vragen de leden van de CDA-fractie.De leden van de fractie van D66 hebben vragen naar aanleiding van de augustusrapportage
1997 van het Ctsv. Het aantal aaw/wao uitkeringen stabiliseert zich begin
1997 op het iets hogere niveau van eind 1996. De geringe stijging die in het
vierde kwartaal van 1996 zichtbaar werd (na flinke daling van 1994 –
1996) heeft zich begin 1997 niet verder voortgezet. Dit is een gevolg van
de eveneens stabiliserende in- en uitstroom: de instroom na een geringe stijging
in 1995 en 1996, de uitstroom na een scherpe daling sinds begin 1995. Verder
valt op dat het aantal vrouwen dat een uitkering ontvangt ten opzichte van
mannen toeneemt en het aantal uitkeringen eveneens toeneemt met de leeftijd.
Deze leden vragen duidelijkheid te verschaffen over de oorzaak van de stijging
in 1996 en waarom het aantal vrouwen met een uitkering ten opzichte van de
mannen toeneemt.De leden van de D66 fractie constateren samen met de FNV dat er een berekening
wordt gepresenteerd die uitgaat van een jaarlijks aanbod van nieuwe en huidige
arbeidsgehandicapten die in principe voor (re)integratie in aanmerking komen
van 100 000 personen. Vervolgens wordt een duidelijke aftreksom gemaakt: jaarlijks aanbod100 000terug eigen werkgever 40 000   60 000in reïntegratietraject 50 000 (15 000
naar nieuw werk) verdwenen (?) 10 000De aan het woord zijnde leden vragen in navolging van de FNV:1. Waarom is de groep van 15 000 hervatters niet onderverdeeld in
twee subgroepen:– opnieuw geplaatst bij eigen werkgever, zij het in een andere functie– in dienst getreden bij een andere werkgever2. Vallen ook de arbeidsgehandicapten die bekend zijn bij de sociale dienst
onder de genoemde 100 000? Zo ja, tellen de genoemde 1500 extra plaatsingen
dan wel mee?De leden van de D66 fractie stellen dat de wet als doel heeft om het aantal
reïntegratieinspanningen te verhogen met 10 000. Hierdoor moet het
aantal daadwerkelijke arbeidsinpassingen worden vergroot van 10 000 nu
to 15 000. Vervolgens telt de regering hier 1500 extra personen bij op
vanuit de gemeenten plus de nieuwe groep van Arbeidsvoorziening van 3200 personen.Het Ctsv geeft volgens deze leden in de augustusrapportage 1997 aan dat
in 1996 het aantal plaatsingen van gedeeltelijk arbeidsgeschikten bij een
nieuwe werkgever met bijna 2500 is gedaald tot 12 700. Als de gepresenteerde
cijfers zo moeten worden gelezen dan vinden zij het ambitieniveau wel erg
laag. Zij vragen de regering dit te verduidelijken. Daarbij vragen zij ook
de cijfers uit «Arbeidsintegratie 1996, Activiteiten en Ontwikkelingen»
(GAK, blz. 24) te betrekken. Daaruit blijkt dat in 1996 12 899 mensen
bemiddeld werden naar een baan. Dit is 27 procent van het aantal nieuwe cliënten
(48 096) in dat jaar. Voor 1997 verwacht GAK AI een plaatsingspercentage
van 30%. Circa de helft van het aantal bemiddelden kwam in 1996 door intensieve
bemiddeling aan een baan. Ruim 47% van die plaatsingen betreft dienstverbanden
voor onbepaalde tijd of dienstverbanden voor langer dan zes maanden. Ruim
16% werkt met een kort contract wat wil zeggen op uitzendbasis (11%) of met
een contract korter dan zes maanden. In 33% van de gevallen is het soort dienstverband
onbekend of valt in de categorie overig. In de eerste periode van 1997
is deze categorie gedaald naar 14,3%. Ook zouden daarbij betrokken kunnen
worden de cijfers uit het Ctsv-rapport «Toepassing van reïntegratieinstrumenten
voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten» (april 1996, tabel 4.1, blz.
33).De aan het woord zijnde leden vragen de regering in te gaan op de brief
van de VNG d.d. 16 september 1997 waarin gesteld wordt dat in het wetsvoorstel
het bemiddelingsaanbod op jaarlijks maximaal 10 000 personen geschat
wordt, maar dat uit het onderzoeksbureau Research voor Beleid naar de omvang
van de doelgroep blijkt dat het om 50 000 – 120 000 gaat.
Zij vragen de regering over welke aantallen het nu gaat. De VNG stelt dat
het wetsvoorstel uitgaat van reïntegratie van 30% van de populatie waarvoor
een budget van 85 miljoen beschikbaar is. Zij vragen waarop deze verwachting
en het daarop gebaseerde budget gebaseerd is, gezien de gemeenten naar verwachting
de moeilijkste groep arbeidsgehandicapten onder hun hoede hebben.Opvallend is dat de effecten die de regering op basis van dit wetsvoorstel
raamt erg bescheiden zijn, aldus de leden van de fractie van GroenLinks. Het
uiteindelijke aantal geraamde reïntegraties ligt nauwelijks boven het
aantal nu reeds gerealiseerde reïntegraties en zelfs nog onder het niveau
van 1995, ondanks het feit dat de doelgroep vrij fors wordt uitgebreid. Kan
de regering daarvoor een verklaring geven? Hoe moeten deze leden in dat verband
het gegeven zien dat de capaciteit van GAK AI nu zelfs onderbenut blijft?
Deelt de regering de mening van de leden van de fractie van GroenLinks dat
een veel ambitieuzer programma nodig is, mede gezien het hoge aantal werknemers
dat ene gedeeltelijk WAO-uitkering met een WW-uitkering combineert en het
grote aantal mensen dat na (her)keuring niet (meer) voor een WAO-uitkering
in aanmerking komt?Dat brengt de leden van de GroenLinks-fractie op een vraag naar de kosten-baten-verhoudingen
van het wetsvoorstel. Er is inderdaad extra geld nodig om een substantieel
aantal extra reïntegraties te realiseren. Maar hoe verhoudt deze extra
inzet van middelen zich tot het zeer bescheiden ambitieniveau van het wetsvoorstel?
Wordt hier niet geld in een bodemloze put gegooid?De leden van de fractie van Groep Nijpels merken op dat zij erop vertrouwen
dat het verwachte aantal geslaagde bemiddelingen (± 6 500) geen
doel op zich is.De leden van de RPF-fractie hebben op grond van de gepresenteerde cijfers
de indruk dat het ambitieniveau van de regering niet erg hoog is. Is het streven
om jaarlijks ongeveer 6 500 extra arbeidsgehandicapten aan het werk te
helpen niet mager in het licht van de forse banengroei?De regering gaat ervan uit dat jaarlijks 100 000 arbeidsgehandicapten
in principe voor reïntegratie in aanmerking komen voor reïntegratie.
Bij de eigen werkgever keren naar verwachting 40 000 personen terug.
Voor 50 000 worden een reïntegratie-inspanningen verricht. Wat gebeurt
er met de overige 10 000 personen?De leden van de GPV-fractie vinden de onderbouwing van de verwachte uitstroomcijfers
onder de werking van het wetsvoorstel enigszins teleurstellend. Kan de regering
hier alsnog uitgebreider op ingaan? 14.2 Lasten en besparingenDe leden van de fractie van de PvdA vragen hoe de meerkosten van het reïntegratiebeleid
van f 181 miljoen (MvT, tabel 1, blz. 76) zich verhouden tot de hierboven
door deze leden gedane constatering dat het erop lijkt dat de doelstelling
van de wet in belangrijke mate al is gerealiseerd. Over de toekomstige
ontwikkeling van de kosten hebben deze leden de volgende vragen: hoe ontwikkelen
de kosten zich in de loop van de tijd? Wanneer wordt het structurele kostenniveau
bereikt? Op welke veronderstelling met betrekking tot het aantal pakketten-op-maat
is de kosten raming gebaseerd en hoeveel kost het gemiddelde pakket-op-maat
naar verwachting? In hoeverre is sprake van kostenraming en in hoeverre van
budgettering ?Deze leden constateren dat de geraamde besparingen als gevolg van het
nieuwe wetsvoorstel structureel worden geraamd op f 345 miljoen (MvT,
blz. 76). Deze leden vragen om hoeveel uitkeringen dit zal gaan in de structurele
situatie. Wanneer zal deze structurele situatie worden bereikt?De leden van de VVD-fractie nemen kennis van de door de regering weergegeven
financiële gevolgen.Zij achten deze zo tentatief, dat veel meer dan kennis nemen niet mogelijk
is. Zij vinden dat op dit moment ook niet zo'n probleem.Gezien het persoonlijke belang van betrokkenen en het maatschappelijk
belang in het algemeen, menen deze leden dat de reïntegratie van arbeidsgehandicapten
«best wat mag kosten».De leden van de SP-fractie hebben gezien dat volgens de ramingen (MvT,
blz. 73 e.v.) voor de uvi's, de gemeenten en Arbeidsvoorziening de kosten
hoger zijn dan de besparingen. Kan de regering verduidelijken of deze instanties
hiervoor worden gecompenseerd en zo ja, op welke manier? Zo neen, waarom niet? 15. Tot slotDe leden van de CDA-fractie vragen de regering of een evaluatie van de
wet wordt voorzien. ARTIKELSGEWIJZE OPMERKINGEN Artikel 2Op blz. 33 van de MvT wordt ingegaan wie als arbeidsgehandicapte moet
worden beschouwd. Onder punt 3 wordt vermeld dat dit degene is die scholing
moet hebben gevolgd op een aangewezen scholingsinstituut. In artikel 2 is
over deze categorie echter niets terug te vinden, derhalve dient of de wetstekst
te worden aangevuld, of de Memorie van Toelichting in overeenstemming te worden
gebracht met de wetstekst, zo menen de leden van de fracties van CDA en D66. Artikel 2, derde lidDe leden van de fractie van D66 vragen of de beslissing of een persoon
al dan niet arbeidsgehandicapt is, een voor beroep vatbaar besluit is? Artikel 2, vierde lidIn de eerste volzin lijkt het gedeelte «van wie is vastgesteld dat
hij in verband met ziekte of gebrek een belemmering heeft bij het verkrijgen
of verrichten van arbeid» overbodig, nu op die plaats reeds uitdrukkelijk
wordt verwezen naar het derde lid, zo menen de leden van de fracties van PvdA
en D66. Artikel 3In dit artikel wordt de verantwoordelijkheid van de vaststelling als arbeidsgehandicapte
beschreven. Onder 1 lid sub a wordt beschreven in welke situaties het LISV
de verantwoordelijkheid heeft voor de vaststelling van de arbeidshandicap.
Hierbij wordt expliciet ingegaan op de terughoudende rol van de uvi. De leden
van de CDA-fractie hebben de indruk dat vergeten is dat het hierbij ook kan
gaan om iemand die niet herplaatst kan worden bij de eigen werkgever.In dit artikel wordt voorts beschreven voor welke categorieën uitkeringsgerechtigden
het LISV de arbeidshandicapt dient vast te stellen. In dit artikel wordt tevens
bepaald dat de gemeenten de verantwoordelijkheid dragen voor degenen met een
WIW-dienstbetrekking. Het is de leden van de fracties van CDA en D66 niet
duidelijk hoe deze verantwoordelijkheidsverdeling ligt indien een uitkeringsgerechtigde
waarvoor het LISV de verantwoordelijkheid draagt een WIW-dienstbetrekking
aangaat. Hoe vindt in zo'n geval de besluitvorming, danwel verrekening plaats?
Wie is er verantwoordelijk voor instroom en uitstroom? Artikel 4Kan deze bepaling niet worden vereenvoudigd door het tweede lid in het
eerste lid te verwerken, zo vragen de leden van de fracties van PvdA en D66.
Dit zou bijvoorbeeld kunnen geschieden door in het eerste lid na «niet-arbeidsgehandicapte
werknemers» in te voegen: «alsmede diegenen die beschikbaar zijn
of door het treffen van voorzieningen beschikbaar kunnen komen voor het als
werknemer verrichten van arbeid». Artikel 5, eerste lidVerdient het, gelet op het primaat van de wetgever, geen aanbeveling om
de quotumverplichting in de wet zelf neer te leggen, in plaats van –
zoals nu gebeurt – in de wet te bepalen dat bij algemene maatregel van
bestuur kan worden bepaald dat werkgevers een quotumverplichting kan worden
opgelegd, zo vragen de leden van dezelfde fracties. In dit verband wordt erop
gewezen dat de aanspraak op beloning wel wettelijk is vastgelegd (zie artikel
7). Is het dan niet merkwaardig dat een verplichting, die dieper ingrijpt
dan een aanspraak, niet in de wet zelf wordt neergelegd? Artikel 5, vierde lid, onderdeel eUit deze bepaling blijkt vrij impliciet dat bij algemene maatregel van
bestuur aan werkgevers een administratieplicht kan worden opgelegd. Is het
niet beter om dit scherper in de wet te omschrijven, aldus de leden van de
fracties van PvdA en D66. Dit zou bijvoorbeeld kunnen geschieden door te bepalen
dat in de maatregel «kan worden bepaald dat de werkgever verplicht is
een administratie te voeren, waaruit kan worden afgeleid etc». Artikel 6, tweede lidDe eerste volzin loopt niet mooi en zou beter in twee delen kunnen worden
gesplitst. De leden van de fractie van de PvdA stellen de volgende tekst voor
: «Een ontheffing kan onder beperkingen worden verleend. Aan een ontheffing
kunnen voorschriften worden verbonden».In de tweede volzin kan het woord «daarvan» vervallen. Artikel 9Kan de regering uiteenzetten hoe artikel 9 van het wetsvoorstel zich verhoudt
tot afdeling 10.1.1 van de Algemene wet bestuursrecht, waarin mandaat is geregeld
(deze afdeling treedt naar verwachting per 1 januari 1997 in werking)? Is
er in verband hiermee nog aanleiding tot aanpassing of vereenvoudiging van
artikel 9, zo vragen de leden van de PvdA-fractie. Artikel 10De leden van de fractie van D66 merken op dat hier wordt beschreven ten
aanzien van welke populatie het Lisv een reïntegratie taak heeft. Zij
vragen of het Lisv ook een reintegratietaak heeft ten aanzien van personen
die niet herplaatsbaar zijn bij de eigen werkgever maar wel recht op loondoorbetaling
hebben. Deze leden vinden dat niet terug. Artikelen 16 tot en met 18Is het wel raadzaam om in de wet zelf bedragen te noemen? Kan dit, in
verband met een eventuele noodzaak tot (snelle) wijziging, niet beter bij
algemene maatregel van bestuur geschieden, zo vragen de leden van de fracties
van PvdA en D66. Dit zou als bijkomend voordeel hebben dat aan bepalingen
als artikel 16, vijfde lid, en artikel 17, vijfde lid, waarin is geregeld
dat bij algemene maatregel van bestuur de in de wet genoemde bedragen kunnen
worden gewijzigd, geen behoefte meer bestaat, zo meden de leden van de eerstgenoemde
fractie. Artikel 16, derde lid«Minder» dient te worden vervangen door «geringer»,
menen de leden van de zojuist genoemde fracties. Artikel 18, tweede lidHet gedeelte «voor een in plaats van een herplaatsingsbudget te
verstrekken pakket op maat» is in de context van de totale bepaling
overbodig en kan daarom vervallen, menen de leden van de PvdA-fractie. Artikel 19Is het niet mogelijk om het tweede lid in het eerste lid te verwerken?
Dit zou de leesbaarheid ten goede komen, aldus de leden van diezelfde fractie. Artikelen 20 en 21Kan de regering aangeven hoe deze bepalingen zich verhouden tot de subsidietitel
(titel 4.2) van de Algemene wet bestuursrecht, meer specifiek de afdelingen
4.2.6 (Intrekking en wijziging) en 4.2.7 (Betaling en terugvordering), waarvan
de inwerkingtreding is voorzien per 1 januari 1998, zo vragen de leden van
de fracties van PvdA en D66. Artikel 24, vijfde lidDeze bepaling maakt het mogelijk dat bij ministeriële regeling zo
nodig van de wet afwijkende regels worden gesteld. Kan de regering uiteenzetten
hoe die bepaling zich verhoudt tot aanwijzing 34 van de Aanwijzingen voor
de regelgeving, die in beginsel niet toestaat dat in een hogere regeling wordt
toegestaan dat deze bij lagere regeling wordt gewijzigd, zo vragen de leden
van diezelfde fracties. Artikel 26Zou het vierde lid niet kunnen vervallen wanneer in het eerste en tweede
lid het woord «de eerste dag» zou worden vervangen door «de
eerste werkdag», of desnoods «de maandag»? De bepaling zou
hierdoor beknopter kunnen worden, menen de leden van de PvdA-fractie. Artikel 35, derde lidHoe verhouden de in deze bepaling neergelegde motiveringseisen zich tot
de algemene motiveringsplicht van artikel 4:16 van de Algemene wet bestuursrecht?
Moet met name het gedeelte tot de komma niet geacht worden reeds voort te
vloeien uit deze Awb-bepaling, zo vragen de leden van de PvdA-fractie. Artikel 38, tweede lidDeze bepaling verschaft het Lisv de bevoegdheid om zo nodig van de wet
afwijkende regels te stellen. Kan de regering uiteenzetten hoe deze bepaling
zich verhoudt tot aanwijzing 34 van de Aanwijzingen voor de regelgeving, die
in beginsel niet toestaat dat in een hogere regeling wordt toegestaan dat
deze bij lagere regeling wordt gewijzigd, vragen de leden van de fracties
van PvdA en D66. Artikel 39, zesde lidDe leden van de PvdA-fractie verwijzen naar hun opmerking bij artikel
38, tweede lid. Artikel 46, eerste en tweede lidVerdient het geen aanbeveling om de tweede volzin van het tweede lid in
het eerste lid te verwerken? Deze zin betreft immers niet de hoogte van de
boete, maar de vraag of überhaupt een boete moet worden opgelegd, en
past daarom inhoudelijk gezien beter in het eerste lid, aldus de leden van
de PvdA-fractie. Artikel 50, eerste lidWaarom is het stellen van regels bij algemene maatregel van bestuur hier
als een bevoegdheid, en niet als een verplichting geformuleerd, zo vragen
de leden van de fracties van PvdA en D66. Uit de tweede volzin kan worden
afgeleid dat het de bedoeling is dat die regels er komen (anders zou het immers
niet nodig zijn iets te regelen over het vervallen van de maatregel).Wat is overigens de reden dat de beslistermijn niet in de wet zelf is
neergelegd? Artikel 50, derde lidDient niet, evenals in het tweede lid is gebeurd, de verwijzing naar artikel
7:10 van de Algemene wet bestuursrecht te worden verbijzonderd tot een verwijzing
naar artikel 7:10, eerste lid, vragen de leden van diezelfde fracties. De voorzitter van de commissie,WoltersDe griffier van de commissie,Van Dijk XNoot1Samenstelling: Leden: Wolters (CDA), voorzitter, Van Nieuwenhoven (PvdA),
Doelman-Pel (CDA), Biesheuvel (CDA), Vliegenthart (PvdA), ondervoorzitter,
Scheltema-de Nie (D66), Van Middelkoop (GPV), Schimmel (D66), Rosenmöller
(GroenLinks), Van Zijl (PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Middel (PvdA), Van
Hoof (VVD), Noorman-den Uyl (PvdA), Van Nieuwenhoven (PvdA), Adelmund (PvdA),
Dankers (CDA), Giskes (D66), Marijnissen (SP), Essers (VVD), Van der Stoel
(VVD), Van Dijke (RPF), Bakker (D66), Klein Molekamp (VVD), Van Blerck-Woerdman
(VVD) en R.A. Meijer (Groep Nijpels).Plv. leden: Terpstra (CDA), Oudkerk (PvdA), Soutendijk-van Appeldoorn
(CDA), Mulder-van Dam (CDA), Sterk (PvdA), Visser-van Doorn (CDA), Van der
Vlies (SGP), Fermina (D66), Rabbae (GroenLinks), Van der Ploeg (PvdA), G.
de Jong (CDA), Dijksma (PvdA), M.M.H. Kamp (VVD), Kalsbeek-Jasperse (PvdA),
Oudkerk (PvdA), Apostolou (PvdA), Heeringa (CDA), Van Boxtel (D66), vacature
CD, J.M. de Vries (VVD), B.M. de Vries (VVD), Leerkes (U55+), Van Vliet (D66),
Hofstra (VVD), Hoogervorst (VVD) en Nijpels-Hezemans (Groep Nijpels). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25478-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl