Vaststelling begroting van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 2005; Verslag schriftelijk overleg n.a.v. openbaar debat d.d. 14-15 juni 2004 over arbeid en ziekte
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29800-XV, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

07-01-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29800-XV nr. B

05-01-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamBRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDDe gevolgen van de herbeoordelingsoperatie met het nieuwe
Schattingsbesluit en het gehanteerde overgangsrechtPersonen met een slechte levensverwachtingEnkele arbeidsrechtelijke casuspositiesEnkele andere arbeidsrechtelijke vraagstukkenToezicht op reïntegratiebedrijvenBRIEF AAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDVragen PvdA-fractie naar aanleiding van de brief van de
minister van SZW van 28 juni 2004. (nr 29 200 XV, C).BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDBRIEF AAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDBRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29800-XVToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 800 XVVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 2005BVERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 5 januari 2005Op 14 en 15 juni 2004 voerde de Kamer op voorstel van de vaste commissie
voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 een openbaar
debat over het onderwerp Arbeid en Ziekte.Na afloop van het debat kwam de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
bij brief van 28 juni 2004 op enkele deelonderwerpen uit dit debat terug.
Naar aanleiding van deze brief rees binnen de commissie behoefte de minister
nog enkele nadere vragen voor te leggen. Zij deed dit bij brief van 4 oktober
2004, waarop de minister schriftelijk reageerde per brief van 9 november
2004. In het kader van de ontwikkeling van een systeem van registratie van
toezeggingen verzocht de commissie de minister bij brief van 11 november
2004 informatie te verstrekken over enkele met het thema Arbeid en Ziekte
samenhangende uitspraken en voornemens. Met de toezending van zijn reactie
op dat verzoek op 17 december 2004 voldeed de minister aan dat verzoek.Van de aldus gewisselde stukken brengt de commissie hiermee verslag uit.De griffier van de commissie,NieuwenhuizenBRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 28 juni 2004Tijdens het debat Arbeid en ziekte op 14 en 15 juni jl. in de Eerste
Kamer heb ik toegezegd schriftelijk terug te komen op enkele onderwerpen.
Het betreft de gevolgen van de herbeoordelingsoperatie met het nieuwe Schattingsbesluit
en het gehanteerde overgangsrecht, personen met een slechte levensverwachting,
enkele arbeidsrechtelijke casusposities, enkele andere arbeidsrechtelijke
vraagstukken en het toezicht op reïntegratiebedrijven. Op enkele andere
onderwerpen die daar aan de orde zijn gekomen, zal ik zoals toegezegd terugkomen
bij het wetsvoorstel Werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen.Met het oog op de behandeling in beide Kamers van het nieuwe Schattingsbesluit
wordt deze brief zowel naar de Eerste Kamer als naar de Tweede Kamer gezonden.De gevolgen van de herbeoordelingsoperatie met het nieuwe
Schattingsbesluit en het gehanteerde overgangsrechtDoor verschillende fracties is gevraagd naar de inkomenspositie van personen
die in de herbeoordelingsoperatie een uitkeringsverlaging krijgen en op wie
het nieuwe Schattingsbesluit van toepassing is.Om te beginnen is het belangrijk aan te geven dat het nieuwe Schattingsbesluit
niet van toepassing is op personen die op 1 juli 55 jaar of ouder zijn
en niet op personen die onder oud overgangsrecht vallen, waaronder de mensen
die onder de werkingssfeer vallen van de wet BIA. Het nieuwe Schattingsbesluit
is uiteraard van toepassing op de nieuwe instroom en daarnaast op het bestand
arbeidsongeschikten dat betrokken is bij de herbeoordelingsoperatie.Personen die een verlaging of een beëindiging van de uitkering krijgen,
krijgen indien zij daarvoor in aanmerking komen, een reïntegratietraject.
Het is in dat verband belangrijk te memoreren dat het mijn streven is dat
de personen die daarvoor in aanmerking komen, beginnen met hun reïntegratieactiviteiten
vóór het moment dat de verlaging of beëindiging van de
uitkering daadwerkelijk optreedt. Het is immers zo dat een uitkeringsverlaging
of beëindiging pas twee maanden na de beschikking met betrekking tot
het lagere arbeidsongeschiktheidspercentage plaatsvindt. Binnen deze twee
maanden zullen betrokkenen contact hebben met het reïntegratiebedrijf
dat hen helpt bij het vinden van werk.Bij de besluitvorming over de vraag welke arbeidsongeschikten betrokken
zouden moeten worden bij de herbeoordelingsoperatie en welke niet, en of nog
aanvullende maatregelen nodig zouden zijn, heb ik me laten leiden door het
Toetsingskader overgangsrecht.Indien het nieuwe Schattingsbesluit alleen toegepast zou worden op de
nieuwe instroom, zou het gevolg daarvan zijn dat het doel van het nieuwe Schattingsbesluit
(mensen aanspreken op wat zij nog wél kunnen) niet bereikt zou worden
voor de bestaande arbeidsongeschikten. Deze groep zou daardoor de facto minder
kansen krijgen en minder gestimuleerd worden. Een ander nadeel zou zijn dat
dan nog veel langer dan nu het geval is met twee Schattingsbesluiten gewerkt
zou moeten worden. Tot slot zou dit budgettaire gevolgen hebben.Om die reden heb ik er voor gekozen onderscheid te maken tussen twee groepen
waarop het nieuwe Schattingsbesluit en de herbeoordelingsoperatie wel respectievelijk
niet van toepassing zijn. Voor de groep die wel onder het nieuwe Schattingsbesluit
valt, wordt dit gefaseerd ingevoerd, namelijk op het moment dat iemand herbeoordeeld
wordt. Het is dus niet zo dat het wijzigen van het Schattingsbesluit
op zichzelf aanleiding is voor een herbeoordeling. De groep die wordt uitgezonderd
betreft behalve de groep ouderen, ook de groep die bij eerdere wijzigingen
nadrukkelijk is ontzien. In het Toetsingskader wordt dit ook nadrukkelijk
aanbevolen.De regering is van mening dat met de voorliggende wijzigingen een verantwoorde
afweging is gemaakt tussen het rechtszekerheids- en het gelijkheidsbeginsel.
Zoals in het Toetsingskader staat, ligt eerbiedigende werking bij langlopende
rechten minder voor de hand omdat er dan lange tijd rechtsongelijkheid is.
Het Toetsingskader geeft ook nadrukkelijk ruimte voor een indeling in groepen
op basis van leeftijd. Zo wordt gesteld dat de groep ouderen ten opzichte
van de groep jongeren zich vaak niet in een gelijke (arbeidsmarkt)positie
bevinden.Voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten die werkloos zijn, geldt alleen
de wekeneis (in tenminste 26 van de 39 weken voorafgaand aan de ziekte als
werknemer gewerkt hebben). Zij krijgen een loongerelateerde uitkering waarvan
de duur afhangt van hun arbeidsverleden. De duur kan variëren van zes
maanden tot vijf jaar.Indien nu een arbeidsongeschikte een lagere uitkering krijgt, kunnen twee
situaties onderscheiden worden. Als hij eerst volledig arbeidsongeschikt was,
zal altijd recht op WW ontstaan, mits hij aan de wekeneis voldoet.Was hij eerst gedeeltelijk arbeidsongeschikt en gedeeltelijk werkloos,
dan zou het kunnen dat de duur van zijn WW-uitkering al verstreken is. In
dat geval heeft hij geen recht op WW. Indien de duur nog niet verstreken is,
dan houdt hij wel een WW-uitkering voor de resterende duur.Informatie over personen die met een uitkeringsverlaging geconfronteerd
worden en geen of nog slechts een beperkt recht op WW hebben, is momenteel
niet beschikbaar. Wel is duidelijk dat het zittend bestand voor het grootste
deel uit volledig arbeidsongeschikten bestaat, voor wie het WW-recht voor
het eerst ontstaat. Van het kleinere gedeelte gedeeltelijk arbeidsongeschikten
werkt al ruim de helft. Dit is een groep met een relatief grote kans om hun
verdiencapaciteit volledig te benutten. Bovendien geldt dat deze groep de
WW-rechten vaak nog niet benut heeft. Van degenen die niet werken heeft waarschijnlijk
ook een deel de WW-rechten nog niet verbruikt. Op basis hiervan wordt vooralsnog
indicatief ingeschat dat het aantal personen dat na herbeoordeling en uitkeringsverlaging
onvrijwillig werkloos is en geen WW krijgt circa 10 000–20 000
personen bedraagt. Indien zij aan de voorwaarden voldoen, krijgen zij een
bijstandsuitkering.Daarnaast zijn er mensen die vanwege hun arbeidsverleden een WW-uitkering
van korter dan een jaar krijgen. Bij een arbeidsverleden van 4 jaar duurt
de uitkering 6 maanden, bij een arbeidsverleden van 5 tot 10 jaar 9 maanden.
Personen met een WW-duur korter dan een jaar vanwege hun arbeidsverleden zijn
dus in de leeftijd van circa 28 jaar. Dit betreft circa 5% van de personen
die herbeoordeeld worden in de herbeoordelingsoperatie.Voor de hoogte van de WW-uitkering geldt het volgende. De WAO-uitkering
en de WW-uitkering samen geven een uitkering ter hoogte van 70% van het (gemaximeerde)
dagloon. Dus hoe lager het arbeidsongeschiktheidspercentage, hoe hoger het
relatieve deel van de WW-uitkering en omgekeerd. Dit wordt geregeld via de
dagloonregels. Deze algemene regel betekent dat een gedeeltelijke arbeidsongeschikte
die al recht had op een WW-uitkering, nu een hogere WW-uitkering krijgt als
zijn arbeidsongeschiktheidspercentage daalt.Gedeeltelijk arbeidsongeschikten die werkten naast hun WAO-uitkering en
die een lagere arbeidsongeschiktheidsuitkering krijgen, kunnen naast hun verlaagde
WAO-uitkering en hun loon, nog recht hebben op WW als zij voldoen
aan de wekeneis en als de maximale termijn nog niet verstreken is. Voor de
volledigheid zij nog vermeld dat zij wel een nieuw WW-recht kunnen opbouwen
voor de uren dat zij werken, maar een dergelijk nieuw recht voorziet niet
in een compensatie voor de verlaagde arbeidsongeschiktheidsuitkering.Naar aanleiding van een suggestie van mw. Van Leeuwen om het overgangsrecht
aan te passen voor een deel van de groep die betrokken is bij de herbeoordelingsoperatie
heb ik besloten het overgangsrecht van het nieuwe Schattingsbesluit te verbeteren.Het is mijn voornemen om voor de groep arbeidsongeschikten die te maken
krijgt met een verlaging van het arbeidsongeschiktheidspercentage, die geen
recht heeft op een WW-uitkering én die minder verdient dan het bedrag
waarmee hun uitkering verlaagd is, tijdelijk te compenseren. Ik ben voornemens
een regeling te treffen op grond waarvan deze groep een tijdelijke financiële
aanspraak krijgt op grond van de kaderwet SZW-subsidies. Het moet dan gaan
om arbeidsongeschikten die een lager arbeidsongeschiktheidspercentage krijgen
in de herbeoordelingsoperatie en die ondanks adequaat sollicitatieen reïntegratiegedrag
er niet in slagen een arbeidsinkomen te verwerven dat opweegt tegen de uitkeringsverlaging.
Deze personen krijgen gedurende maximaal zes maanden na de uitlooptermijn
van twee maanden, een tijdelijke financiële aanspraak ter hoogte van
de verloren gegane arbeidsongeschiktheidsuitkering. Voorwaarde is dat zij
voldoende inspanningen leveren om aan de slag te gaan. Voor allen die daarvoor
in aanmerking komen, bestaat zoals hiervoor al aangegeven de mogelijkheid
van ondersteuning bij de reïntegratie. Deze ondersteuning zal binnen
twee maanden van start gaan. Door deze verbetering van het overgangsrecht
wordt bereikt dat deze personen in een overgangsperiode geen inkomensachteruitgang
ondervinden indien zij een lager arbeidsongeschiktheidspercentage krijgen
in de herbeoordelingsoperatie.De extra lasten van deze tijdelijke financiële aanspraak bedragen
ca. 30 miljoen voor de gehele herbeoordelingsoperatie en gespreid over de
periode 2004–2007.Personen met een slechte levensverwachtingMw. Van Leeuwen heeft vragen gesteld over personen met een zeer slechte
levensverwachting. Zij vroeg zich af of in het nieuwe stelsel deze groep wel
onder het criterium «volledig en duurzame arbeidsongeschiktheid»
valt.Een deel van de groep waar mw. Van Leeuwen op doelt, valt onder de categorie
«volledig arbeidsongeschiktheid op medische gronden». Dit zijn
personen die weliswaar nog enige benutbare mogelijkheden hebben, maar wegens
een terminale ziekte een zodanig slechte levensverwachting hebben dat zij
die mogelijkheden naar verwachting binnen afzienbare termijn zullen verliezen.
Hierbij wordt gedacht aan de periode van een jaar. Deze groep valt onder de
categorie volledig en duurzaam arbeidsongeschikt, omdat onder duurzame arbeidsongeschiktheid
ook de situatie valt dat iemand alleen nog maar kan verslechteren.Daarnaast zijn er personen die weliswaar een slechte levensverwachting
op termijn hebben, maar waarvan niet gezegd kan worden dat zij geen mogelijkheden
om te werken hebben. Een deel van deze groep zal na arbeidskundig onderzoek
volledig arbeidsongeschikt blijken te zijn (en ook duurzaam omdat hun situatie
alleen maar kan verslechteren), een ander deel gedeeltelijk. Indien deze laatste
personen op enig moment wel volledig arbeidsongeschikt worden, krijgen zij
vanaf dat moment recht op een uitkering op grond van de IVA-regeling. Er is
in alle gevallen sprake van een individuele toetsing door de verzekeringsarts.Enkele arbeidsrechtelijke casuspositiesDoor mw. Westerveld zijn vragen gesteld met betrekking tot het uitgangspunten
«werken moet lonen». Zij noemde verschillende voorbeeldgevallen
van zieke werknemers, die ik in deze brief graag wil behandelen.Een werknemer met een bruto-maandsalaris van € 5000, wordt ziek.
Aan het eind van het eerste ziektejaar biedt de werkgever passend werk aan
met een inkomen van € 2500 en werknemer aanvaardt dit werk. Het
is dan de vraag op welk inkomen de werknemer in het tweede ziektejaar recht
heeft. In onderstaande casus wordt voor de inzichtelijkheid geabstraheerd
van het feit dat het door mw. Westerveld genoemde loon hoger is dan het maximumdagloon.In het BW is geregeld dat de werknemer gedurende twee jaar van zijn ziekte
recht heeft op 70% van de oorspronkelijk bedongen arbeid, of te wel € 3500,–
. Op dit bedrag houdt de werknemer tenminste recht, ongeacht het salaris van
de nieuwe arbeid.Mw. Westerveld vroeg ook of de werknemer de aangeboden baan mag weigeren
omdat hij deze te zeer onder zijn kunnen vindt liggen.Het antwoord is dat dit niet mag als het gaat om passende arbeid. In het
BW is immers bepaald dat een zieke werknemer verplicht is passende arbeid
te aanvaarden (artikel 7:660a, onderdeel c, BW ) Weigert de zieke werknemer
passende arbeid dan heeft de werknemer niet langer recht op loondoorbetaling
(art 7:629, derde lid, onderdeel c, BW) en kan de werkgever hem in het uiterste
geval ook opzeggen (art. 7:670b, derde lid, onderdeel b, BW).Of de aangeboden functie daadwerkelijk passend is, is afhankelijk van
individuele omstandigheden. Hierbij moet worden gekeken naar relevante factoren
als werkervaring, loonhoogte, opleiding en uiteraard naar de gezondheidstoestand.
Passende arbeid is in het algemeen arbeid die in eerste instantie zo dicht
mogelijk aansluit bij de oorspronkelijke arbeid. Wanneer echter de gezondheidstoestand
vereist dat op een lager niveau moet worden gewerkt, dan is ook deze lagere
arbeid als passend te beschouwen. Hetzelfde geldt indien de werknemer al langer
uit het arbeidsproces is: hoe langer uit het arbeidsproces hoe eerder functies
(ook qua niveau) passend zullen zijn.Mw. Westerveld vroeg waarom de bepaling van artikel 7:629, twaalfde lid,
BW, waarin is geregeld dat de arbeidsovereenkomst onverkort in stand blijft
als de werknemer tijdens zijn ziekte passende arbeid aanvaardt, tenzij werknemer
en werkgever iets anders overeenkomen, niet dwingendrechtelijk van aard is.Hiervoor is niet gekozen. Wanneer werkgever en werknemer niets anders
regelen, geldt de regeling van het ongewijzigd blijven van de arbeidsovereenkomst
en van het recht op doorbetaling van 70% van het loon dat hij voor zijn ziekte
had. Zouden werkgever en werknemer iets anders overeen willen komen, dan staat
het hun in het kader van hun contractsvrijheid vrij om dit te doen.In het voorbeeld van mw. Westerveld heeft de werknemer tijdens zijn ziekte
een functie met een loon van € 2500 aanvaard, maar blijkt bij de
claimbeoordeling WAO dat zijn resterende verdiencapaciteit hoger is, namelijk € 3000.
Zij vroeg of dit betekent dat de betreffende werknemer een hoger loon kan
vragen.Dit kan zeker het geval zijn. Betrokkene kan de uitkomst van de claimbeoordeling
aangrijpen om opnieuw te onderhandelen over zijn loon, en hij kan deze uitkomst
als argument inbrengen. De werkgever is echter niet verplicht een loon te
betalen ter hoogte van de door het UWV vastgestelde resterende verdiencapaciteit.Vervolgens stelde mw. Westerveld vragen over een WAO-er die werkt voor
zijn resterende verdiencapaciteit en hiermee een loon van € 2500
ontvangt. Hij heeft een arbeidsongeschiktheidsklasse van 45–55 %. Na
een herbeoordeling blijkt hij in de klasse 35–45 % te vallen. Het is
nu de vraag wat dit betekent voor zijn inkomen. Geldt hier niet het beginsel
«afspraak is afspraak»?Bij de beantwoording moet dan onderscheid worden gemaakt tussen de situatie
dat betrokkene werkt in het aantal uren dat voor hem maximaal haalbaar is
(in dat geval heeft hij van de verzekeringsarts een zogenaamde medische urenbeperking
gekregen) en de situatie dat dat niet zo is. In het eerste geval is de enige
mogelijkheid om meer loon te verwerven een baan te zoeken met een hoger uurloon
dan wel zijn werkgever om een loonsverhoging te vragen. Net als in het vorige
voorbeeld kan hij geen recht doen gelden op een hoger loon, maar hij kan de
uitkomst van de claimbeoordeling wel inbrengen als argument.In het tweede geval kan hij zowel zoeken naar een baan met een hoger uurloon
(of in dezelfde baan een loonsverhoging vragen), als naar een baan met meer
uren (of aan zijn werkgever vragen of hij meer uren kan werken). Dit laatste
geldt uiteraard alleen als hij niet fulltime werkte. Er ligt hier geen taak
voor de overheid om regelend op te treden, ook niet in verband met het hier
aan de orde zijnde overgangsrecht. De situatie is immers vergelijkbaar met
de huidige gang van zaken waarin iemand bij een herbeoordeling een lager arbeidsongeschiktheidspercentage
krijgt en daardoor een verlaging van de uitkering. De hoogte van het loon
is binnen de relevante wettelijke kaders immers vrij.Bovenstaande geldt ook in de situatie dat de arbeidsongeschiktheidsuitkering
wordt uitbetaald via de werkgever.Enkele andere arbeidsrechtelijke vraagstukkenDe heer Van den Berg heeft enkele arbeidsrechtelijke vraagstukken aan
de orde gesteld, die betrekking hebben op de uitzonderingsgronden die gelden
voor de loondoorbetalingsverplichting bij ziekte.Allereerst is genoemd dat uit de jurisprudentie blijkt dat de uitzonderingsgrond
«opzet of bewuste roekeloosheid» niet snel wordt aangenomen. Het
beoefenen van gevaarlijke sporten wordt in ieder geval niet beschouwd als
opzet of bewuste roekeloosheid. Dit roept bij de heer Van den Berg de vraag
op of het wel zo terecht is dat een werkgever moet betalen omdat zijn werknemer
vanwege een risicovolle sport niet op het werk kan komen.Voorts is opgemerkt dat uit de jurisprudentie blijkt dat ook een beroep
op het verstrekken van valse informatie in het kader van een aanstellingskeuring
slechts in uitzonderlijke gevallen gehonoreerd wordt. Dit wordt niet alleen
veroorzaakt doordat aanstellingskeuringen op grond van de Wet op de Medische
Keuringen slechts in uitzonderlijke gevallen zijn toegestaan, maar ook doordat
er op de werkgever een zware bewijslast rust. De heer Van den Berg wees op
een uitspraak van het Hof van Justitie waarin het ging om het niet-melden
van een zwangerschap bij de sollicitatie. De wettelijke uitzondering zou in
zijn ogen uitgebreid moeten worden met het bij de sollicitatie verstrekken
van informatie die voor de vervulling van de functie van belang is.Ten derde heeft de heer Van den Berg geconstateerd dat het belemmeren
of vertragen van genezing niet betekent dat een werknemer kan worden gedwongen
om een bepaalde behandeling te ondergaan, omdat dit in strijd is met de lichamelijke
integriteit. Dit roept bij hem de vraag op of de bescherming van dit grondrecht
niet is doorgeschoten.Tot slot is opgemerkt dat als een werknemer de controlevoorschriften overtreedt,
dit leidt tot het opschorten van de loondoorbetaling; niet tot het definitief
geen loon betalen. Dit roept bij de heer Van den Berg de vraag
op of deze «tandeloze tijger» niet vervangen zou moeten worden
door een meer effectieve sanctie.De door de heer Van den Berg gesignaleerde punten acht ik in algemene
zin zeer waardevol, maar houden als zodanig geen verband met de Wet verbetering
poortwachter of met de Wet verlenging loondoorbetalingsverplichting bij ziekte.
De kritiek richt zich op punten die in de Ziektewet en het Burgerlijk Wetboek
geregeld zijn. De kritiek suggereert bovendien een zekere onmachtspositie
van de werkgever, terwijl nu juist in de Wet verbetering poortwachter de wederzijdse
verantwoordelijkheden van werkgever en werknemer aangescherpt zijn. In de
Wet verbetering poortwachter worden immers zowel werkgevers als werknemers
instrumenten aangereikt waardoor zij elkaar kunnen aanspreken op de naleving
van hun wederzijdse verplichtingen, zoals het vragen van een deskundigenoordeel
aan het UWV en de mogelijkheid om de loondoorbetaling stop te zetten. Voorts
is met de Wet verlenging loondoorbetalingsverplichting bij ziekte een belangrijke
volgende stap gezet om de wettelijke mechanismen, instrumenten, prikkels en
gedragingen van actoren als het ware om te zetten van gerichtheid op arbeidsongeschiktheid naar gerichtheid op arbeidsgeschiktheid.Met betrekking tot de genoemde punten merk ik het volgende op.1. Uitgangspunt is en blijft dat de werkgever financieel verantwoordelijk
is voor ziekte van de werknemer, ongeacht de oorzaak hiervan. De begrenzing
is gelegen in de door opzet of bewuste roekeloosheid veroorzaakte arbeidsongeschiktheid.
De genoemde jurisprudentie acht ik noch in strijd met de wet, noch met de
bedoeling van de wetgeving. Bovendien heeft een werkgever weliswaar niet altijd
invloed op het ontstaan van de arbeidsongeschiktheid, maar door de reïntegratie
van de werknemer actief ter hand te nemen kan de werkgever wel de duur van
het verzuim bekorten.2. Naar aanleiding van de aangehaalde jurisprudentie over het niet-melden
van een zwangerschap bij een sollicitatie, merk ik het volgende op. Nog los
van de discussie of zwangerschap een ziekte is die gemeld zou moeten worden
aan een potentiële werkgever, wijs ik er op dat het recht op zwangerschap-
en bevallingsverlof geregeld is in de Wet arbeid en zorg en niet ten laste
van de werkgever komt. Nu het verlof niet voor rekening van de werkgever komt
is de vraag of hij het loon in deze periode mag stopzetten (omdat de zwangerschap
niet bij de sollicitatie is gemeld) dan ook niet aan de orde. In deze jurisprudentie
zie ik in ieder geval geen aanleiding om de mededelingsverplichting van de
werknemer uit te breiden.3. Inderdaad kan een werknemer niet worden gedwongen om een bepaalde medische
behandeling te ondergaan. Wel is het zo dat werkgever en werknemer –
in het kader van de Wet verbetering poortwachter – afspraken maken over
de aanpak van het verzuim en het herstelgedrag van de werknemer. Ook het ondergaan
van bepaalde behandelingen en trainingen kan hier deel van uitmaken. Via deze
weg heeft de werkgever (diens bedrijfsarts) dus wel degelijk invloed op het
herstelgedrag van zijn werknemer.4. Dat ingeval van overtreding van de controlevoorschriften het loon slechts
wordt opgeschort, acht ik te rechtvaardigen nu het hier gaat om relatief kleine
problemen, zoals het niet komen opdagen op het spreekuur. Het middel van het
definitief stopzetten van het loon acht ik in zo'n situatie dan ook te vergaand.
Als de werknemer niet alleen de controlevoorschriften overtreedt, maar ook
anderszins niet meewerkt aan zijn reïntegratie, heeft de
werkgever bovendien wél het middel van het stopzetten van het loon.Toezicht op reïntegratiebedrijvenEr zijn vragen gesteld over het toezicht op de reïntegratiebedrijven
die arbeidsongeschikten ondersteunen bij hun reïntegratie. Hierover kan
het volgende worden opgemerkt. Het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
(UWV) is verantwoordelijk voor de reïntegratie van personen met een arbeidsongeschiktheidsuitkering,
voorzover deze verantwoordelijkheid niet is neergelegd bij de werkgevers.
Het UWV is de opdrachtgever voor de reïntegratie. De daadwerkelijke uitvoering
van de reïntegratie-activiteiten dient door het UWV te worden uitbesteed
aan private reïntegratiebedrijven via een transparante en toetsbare aanbestedingsprocedure.De publieke reïntegratiemiddelen worden door de Minister aan het
UWV verstrekt. UWV legt verantwoording af aan de minister over de besteding
hiervan, dus ook bij inschakeling van een privaat reïntegratiebedrijf.
Het UWV verantwoordt zich jaarlijks aan de Minister over de resultaten van
de uitgevoerde werkzaamheden door middel van een jaarverslag en een jaarrekening.
Daarnaast verantwoordt UWV zich via kwartaalrapportages. In het kader van
het jaarplan en de begrotingscyclus worden hierover met de uitvoering concrete
afspraken gemaakt. De toezichtsbevindingen van de Inspectie Werk en Inkomen
(IWI) zijn hierbij een belangrijke input voor de minister.Het UWV sluit contracten met reïntegratiebedrijven. In het besluit
SUWI is geregeld dat het UWV gehouden is contractueel te regelen dat ze alle
relevante informatie bij het reïntegratiebedrijf kan opvragen en dat
het reïntegratiebedrijf toestaat dat een externe accountant in opdracht
van het UWV toegang krijgt tot alle relevante informatie in verband met een
review op de verstrekte verantwoordingsinformatie. Op deze wijze wordt de
wijze van samenwerking tussen UWV en het reïntegratiebedrijf transparant
gemaakt en wordt gegarandeerd dat door het UWV altijd verantwoording kan worden
afgelegd over de ingekochte reïntegratietrajecten.Het toezicht op de uitvoering van wettelijke reïntegratietaken wordt
uitgeoefend door de IWI. Een adequaat toezicht op de rechtmatige, doelmatige
en doeltreffende besteding van publieke reïntegratiemiddelen is een belangrijke
voorwaarde bij de verantwoording door de Minister aan het parlement. De IWI
houdt toezicht op de besteding van publieke reïntegratiemiddelen door
het UWV en baseert zich bij de oordeelsvorming op de aangeleverde verantwoordingsinformatie
en op eigen onderzoek. Het UWV is gehouden om alle informatie aan de IWI te
verschaffen benodigd voor de uitoefening van haar toezichtstaak. Indien nodig
kan de IWI het UWV opdragen om een review uit te laten voeren op de verstrekte
verantwoordingsinformatie.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusBRIEF AAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDDen Haag, 4 oktober 2004Op 14 en 15 juni jl. voerde de Eerste Kamer met u een openbare gedachtewisseling
over het thema arbeid en ziekte.Mede naar aanleiding van de door u na afloop van het debat, op 28 juni
2004 aan de Kamer gezonden brief, heeft de vaste commissie voor Sociale Zaken
en Werkgelegenheid nog behoefte u een enkele vraag ter beantwoording voor
te leggen (zie bijlage).De commissie ziet uw reactie met belangstelling tegemoet.De griffier van de commissie,B. NieuwenhuizenVragen PvdA-fractie naar aanleiding van de brief van de
minister van SZW van 28 juni 2004. (nr 29 200 XV, C).Naar aanleiding van het in juni gevoerde debat over arbeid en ziekte,
en meer speciaal naar aanleiding van de brief van de minister van SZW van
28 juni jl., hadden de leden van de PvdA-fraktie de volgende vragen aan
de minister: De minister stelt, in zijn antwoord op de vraag naar de rechtens
geldende loonhoogte van de werknemer die in het tweede ziektejaar passend
werk aanvaardt met een loonhoogte van de helft hiervan, dat deze werknemer
recht heeft op 70 procent van de oorspronkelijk bedongen arbeid. In de gegeven
casus en geabstraheerd van de situatie dat het genoemde loon meer bedraagt
dan het max.dagloon is dit 70 procent van 5 000 = 3 500.Gesteld dat deze werknemer met de aanvaarding van deze arbeid de voor
hem maximaal mogelijke arbeidsinspanning verricht, welke betekenis komt er
in zo'n geval nog toe aan het uitgangspunt dat arbeid moet lonen? Betekent
dat uitgangspunt niet, of zou het dat niet moeten betekenen, dat de werkgever
de werknemer in zo'n situatie méér dient te betalen dan deze
zeventig procent, teneinde aldus dit uitgangspunt in de beloning van de reïntegrerende
werknemer tot uitdrukking te brengen? Bijvoorbeeld: het reële bedrag
waarvoor de werknemer daadwerkelijk arbeid verricht en van het resterende
70 procent? (In casu zou dit neerkomen op 2 500 plus van de resterende
2 500 70 procent, derhalve tezamen 4 250.) Wanneer het antwoord
op die vraag ontkennend luidt, wil dat dan zeggen dat de werknemer, wanneer
hij deze arbeid na het tweede ziektejaar als zijn nieuwe arbeid aanvaardt,
er in het nieuwe systeem op vooruitgaat zonder dat er overigens iets in zijn
situatie verandert? Immers, hij ontvangt dana) aan loon: de passende loonwaarde van 2 500 enb) aan WAO (of WGA): 35 procent van 5 000 ofwel 1 750 derhalve
tezamen 4 250.Acht de minister, zo dit het geval zou zijn, dit een wenselijke situatie?
Zo nee, overweegt hij een nadere wettelijke normstelling terzake?BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 9 november 2004Blijkens de brief van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 4 oktober jl. hebben de leden van de PvdA-fractie naar aanleiding
van mijn brief van 28 juni jl. aan uw Kamer nog vragen over de in de
brief op pagina 5 genoemde casus. Ik kan u naar aanleiding hiervan het volgende
meedelen.De casus gaat over een zieke werknemer met een loon van € 5000
(in het voorbeeld wordt geabstraheerd van het maximum dagloon). Tijdens zijn
ziekte krijgt hij 70% van zijn loon doorbetaald, te weten € 3500.
In het tweede ziektejaar hervat de werknemer in een lager betaalde functie,
waarbij hij de maximaal mogelijke arbeidsinspanning verricht (€ 2500).
In totaal ontvangt hij nog steeds van zijn werkgever de wettelijk verplichte
70% van zijn oorspronkelijke loon, dus € 3500.Deze leden stellen nu de vraag of het wenselijk is dat deze werknemer
hetzelfde bedrag van zijn werkgever ontvangt, ongeacht of hij nu zo veel mogelijk
werkt of niet. Zij refereren hierbij aan het uitgangspunt dat arbeid moet
lonen. Vervolgens vragen zij of het niet onwenselijk is dat de werknemer er
na de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling in inkomen op vooruitgaat. Deze leden
schetsen daarbij de situatie dat, aangenomen dat betrokkene 45–55% arbeidsongeschikt
wordt geacht bij de claimbeoordeling, zijn totale inkomen € 4250
bedraagt. Dit bedrag is dan opgebouwd uit € 2500 loon en € 1750
uitkering. Dit zou betekenen dat het inkomen van betrokkene hoger wordt na
de ziekteperiode, terwijl er in zijn feitelijke situatie niets veranderd is.
Deze leden vragen of een nadere wettelijke normstelling wordt overwogen.Naar mijn oordeel is het gewenst om deze vragen vanuit een breder beleidsmatig
perspectief te bezien. Het beleid heeft ten doel om bij ziekte en arbeidsongeschiktheid
een duurzame omslag te bereiken in mechanismen, gedrag en prikkels van werkgevers
en werknemers. De beoogde omslag komt neer op een verandering van gerichtheid
op arbeidsongeschiktheid naar gerichtheid op arbeidsgeschiktheid. Met de Wet verbetering poortwachter is hierbij
een eerste stap gezet, waarbij wettelijke reïntegratieverplichtingen
zijn aangescherpt, sancties gelden wanneer onvoldoende reïntegratie-inspanningen
worden verricht en een helder kader wordt geboden voor te ondernemen stappen
tijdens het ziekteproces. De resultaten van deze aanpak zijn bemoedigend.
Een tweede stap is gezet met de Wet verlenging loondoorbetalingsverplichting
bij ziekte 2003. Daarbij is de prikkel voor de werkgever tijdens het ziekteproces
versterkt door verlenging van de loondoorbetalingsplicht tot de eerste 104
weken. De voorgenomen herziening van de WAO is de derde stap in dit proces.
Kern hiervan is dat activering centraal komt te staan in het stelsel van arbeidsongeschiktheid,
met name door versterking van de prikkels voor werkgevers en werknemers die
gericht zijn op arbeid moet lonen.In de eerste twee jaar van de ziekte ligt het primaat bij private partijen,
werkgevers en werknemers. De wettelijke regeling inzake de loondoorbetalingsplicht
bij ziekte is in dat kader in het BW vormgegeven. Het BW bevat een minimumregeling
op basis van het laatstverdiende inkomen, waaraan private partijen zich tenminste
hebben te houden. Er wordt dus gegarandeerd dat werknemers bij ziekte verzekerd
zijn van loondoorbetaling ter hoogte van 70% van het loon van de bedongen
arbeid. Dat sluit echter niet uit dat er specifieke afspraken
worden gemaakt, in het geval de werknemer weer arbeid gaat verrichten. Ook
in de visie van het kabinet kunnen individuele bovenwettelijke aanvullingen
in de ziekteperiode worden gegeven in situaties waarin werk wordt hervat of
ander passend werk wordt aanvaard. Wordt daaraan toepassing gegeven, dan heeft
de casus een andere uitkomst dan door deze leden geschetst. Overigens ga ik
ervan uit dat de werkgever en werknemer zich in de praktijk rekenschap zullen
geven van het uitgangspunt arbeid moet lonen zodat de kans dat het door de
leden van de PvdA-fractie geschetste probleem zich in de praktijk zal voordoen
niet groot is.De werkgever kan dus, samen met de werknemer, zelf vorm en inhoud geven
aan dit uitgangspunt en de daarbij behorende prikkel, zodat maatwerk ontstaat.
Het is gewenst om daarvoor ruimte aan de praktijk te laten, omdat zich allerlei
casusposities kunnen voordoen die zich niet laten vangen in een dwingende
wettelijke regeling. Zo kan de werknemer gedeeltelijk in de eigen arbeid of
juist volledig in andere arbeid gaan hervatten. In veel gevallen zal voor
de werknemer aldus een ander arbeidsongeschiktheidspercentage gelden dan waarvan
in de casus is uitgegaan.Het is ook in het belang van de zieke werknemer zelf om zoveel als mogelijk
is te werken. Ten eerste omdat hij zo zijn reïntegratie en herstel het
meest bevordert, en ten tweede omdat hij als hij dit niet zou doen, het risico
van een sanctie zou lopen.Gelet op het bovenstaande acht ik het niet wenselijk en evenmin noodzakelijk
om een nadere wettelijke normstelling met het oog op het geschetste vraagstuk
te overwegen.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusBRIEF AAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDDen Haag, 11 november 2004Onlangs heeft de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
zich gebogen over een door de staf van de Eerste Kamer opgesteld, en daarna
op haar verzoek door Uw medewerkers van commentaar voorzien overzicht van
toezeggingen die U, respectievelijk de staatssecretaris de Eerste Kamer hebben
gedaan vanaf mei 2003.Naar aanleiding van de in de rechterkolom van toezegging nr. 1 opgenomen
vermelding «niet concreet» zou de commissie het op prijs stellen
van U te mogen vernemen welke stappen U voornemens bent daadwerkelijk te zetten
om de sporen van reïntegratie en inkomensbescherming in de tijd congruent
te laten verlopen en welk tijdpad U daarbij voor ogen hebt.Met betrekking tot toezegging nr.11, gedaan in het kader van de behandeling
van wetsvoorstel 29 497 (Wet einde toegang verzekering WAZ), merkt de
commissie op dat de gegeven formulering geen recht doet aan hetgeen in de
gedachtewisseling met de Kamer is toegezegd. De commissie heeft deze toezegging
nader vastgesteld en wel als volgt: «De minister zegt toe de problematiek
van de afschaffing van de publieke zwangerschapsverzekering voor zelfstandigen
in de volle breedte te zullen voorleggen aan de Commissie Gelijke Behandeling
en de ILO.» In dit verband wijst de commissie, wellicht ten overvloede,
op Uw toezegging buiten de vergadering, dat de ambtenaar die de vraagstelling
aan beide organen zal opstellen zich over de exacte formulering met de woordvoerder
van de PvdA-fractie zal verstaan.Ten aanzien van toezegging 57 merkt de commissie op dat de hierbij in
de rechtermarge geplaatste vaststelling, dat de flexkeuring in het wetsvoorstel
WIA zal worden geregeld geen recht doet aan de gedachtewisseling in juni over
het thema Arbeid en Ziekte, in het bijzonder niet waar het de ook door U erkende
noodzaak betreft om deze kwestie geregeld te hebben voordat de verlengde loondoorbetalingsplicht
op grond van de WVLBZ voor werkgevers en werknemers effectief zal zijn.Ten aanzien van de toezeggingen onder de nrs. 53 t/m 56 is in de marge
gemeld dat deze zijn afgedaan bij Uw brief van 28 juni jl.. Deze brief
is aanleiding geweest voor enige vervolgvragen, die U bij brief van 4 oktober
jl. zijn voorgelegd. De vraag of deze toezeggingen ook naar de mening van
de commissie als afgedaan kunnen worden beschouwd, zal in de eerstkomende
commissievergadering van 16 november a.s. aan de orde zijn.De griffier van de commissie,NieuwenhuizenBRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 17 december 2004In uw brief van 11 november jl. heeft u nadere informatie gevraagd
met betrekking tot een aantal toezeggingen. Hieronder treft u deze informatie
aan.Tijdens het Algemeen Overleg over de wijziging van het Schattingsbesluit
op 6 juli jl. heb ik toegezegd dat ik zou bezien of het mogelijk is om
ten aanzien van herbeoordeelde arbeidsongeschikten het spoor van reïntegratie
in de tijd congruent te laten lopen met het spoor van inkomensbescherming.
De inkomensbescherming duurt minimaal 8 maanden. Voor die herbeoordeelden
geldt dat zij er alle belang bij hebben snel te starten met de noodzakelijke
reïntegratieactiviteiten na de uitkomsten van de claimbeoordeling. Op
het moment dat UWV de cliënt informeert over de uitkomst van claimbeoordeling,
gaat de uitlooptermijn van de WAO-uitkering van twee maanden lopen. Binnen
deze periode zal, bij toegenomen arbeidsgeschiktheid, de arbeidsdeskundige
de cliënt uitnodigen voor een gesprek waarin de mogelijkheden tot werkhervatting
centraal staan. In dat gesprek wordt de zogenaamde reïntegratievisie
opgesteld. Voor een deel van de cliënten geldt dat zij, zo mag op grond
van ervaringen worden geconcludeerd, geheel op eigen kracht een plek op de
arbeidsmarkt kunnen verwerven. Voor anderen kan ondersteuning in de vorm van
een traject noodzakelijk zijn om de weg naar arbeid (zelfstandige of loondienst)
te vinden. Als ondersteuning door een reïntegratiebedrijf noodzakelijk
is, vindt ook binnen deze periode de aanmelding bij een gecontracteerd reïntegratiebedrijf
plaats. Voor het moment waarop een eventuele herziening van de uitkering ingaat
(twee maanden na claimbeoordeling), worden er dus reeds activiteiten gericht
op werkhervatting ondernomen. Hierbij dient nog te worden vermeld, dat voor
iedere uitkeringsgerechtigde gedurende minimaal acht maanden na de claimbeoordeling
het inkomen gelijk blijft; immers, de uitkeringsgerechtigde heeft ofwel recht
op aanvullende WW ofwel recht op een uitkering uit hoofde van de tijdelijke
regeling inkomensgevolgen herbeoordeelde arbeidsongeschikten (TRI). Betrokkene
stelt zelf of met behulp van een door of voor hem ingeschakeld reïntegratiebedrijf
een plaatsingsplan op. Doel van het plaatsingsplan is een nauwkeurige beschrijving
van het geheel van activiteiten dat wordt gevolgd om de overstap naar de arbeidsmarkt
te maken. De keuze voor een bepaald traject is maatwerk, dat geldt zowel voor
de inhoud als de vorm ervan. Te verwachten is dat cliënten bij het opstellen
van het arbeidsintegratieplan rekening houden met de resterende duur van de
inkomensbescherming.Het traject zelf mag maximaal 2 jaar duren. Indien de inkomensbescherming
afloopt, betekent dit niet dat een op dat moment nog niet afgerond traject
wordt afgebroken. Betrokkene heeft ook na afloop van de inkomensbescherming
uit hoofde van de sociale verzekeringen de gelegenheid het traject af te ronden.Ten aanzien van de toezegging over de WAZ (toezegging nr. 11) merkt u
op dat de gekozen formulering geen recht doet aan hetgeen in de gedachtewisseling
met de Kamer is toegezegd. De Vaste Commissie heeft deze toezegging nader
vastgesteld en wel als volgt: «De minister zegt toe de problematiek
van de afschaffing van de publieke zwangerschapsverzekering voor zelfstandigen
in de volle breedte te zullen voorleggen aan de Commissie Gelijke Behandeling
en de ILO.» Vervolgens wijst de Commissie in dit verband erop dat SZW
zich over de exacte formulering van de vraagstelling zal verstaan
met de woordvoerder van de PvdA-fractie.Ik heb in de Kamer toegezegd mij over eventuele discriminatie bij zwangerschap
te richten tot de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) en de ILO. In reactie
op de woordvoerder van de PvdA, die heeft verzocht om de vraagstelling te
verbreden naar de eventuele toelaatbaarheid van de beëindiging van de
publieke verzekering, heb ik laten weten dat de regering geenszins twijfelt
aan de overtuiging dat het beëindigen van de toegang tot de publieke
verzekering internationaal-rechtelijk is toegestaan. Voordat het wetsvoorstel
bij het parlement aanhangig is gemaakt, is nagegaan of het een internationaal-rechtelijke
toets zou doorstaan, wat in de ogen van de regering het geval is. Ten slotte
heb ik meegedeeld dat in de vraagstelling richting CGB en ILO de twijfel over
de overtuiging van de regering niet zal doorklinken.Het feit dat ik de vraag over eventuele discriminatie in particuliere
arbeidsongeschiktheidsverzekeringen met een open vizier aan de CGB en de ILO
zal voorleggen, ziet daarop dat de regering in de vraagstelling niet zal aansturen
op het antwoord dat van eventuele discriminatie geen sprake is. De vraagstelling
vergt een gedegen analyse. Inmiddels heeft over de formulering al informeel
contact plaatsgevonden met de vaste commissie. Ik verwacht de adviesaanvraag
met betrekking tot internationale toets medio januari 2005 te kunnen voorleggen.Ten slotte meld ik u dat ik op 7 september jl. de CGB schriftelijk
heb verzocht te reageren op het mogelijk discriminatoire effect in particuliere
arbeidsongeschiktheidsverzekeringen door zwangerschap die intreedt binnen
een bepaalde periode (doorgaans twee jaar) na het sluiten van de verzekering,
uit te sluiten van de dekking. In reactie heeft de CGB laten weten hierover
in overleg te zijn met het Verbond van Verzekeraars en mij over de uitkomsten
van dat overleg te zullen informeren. Uiteraard zal ik u deze informatie te
zijner tijd doen toekomen.Ten aanzien van de toezegging over de flexibele keuring (toezegging nr.
57) merkt de Commissie op dat de toezegging om de mogelijkheid voor een flexibele
keuring voor volledig en duurzaam arbeidsongeschikten te regelen in het wetsvoorstel
Werk en inkomen naar arbeidsvermogen, geen recht zou doen aan de wens om deze
mogelijkheid geregeld te hebben voordat de verlengde loondoorbetaling op grond
van de WVLBZ effectief zal zijn. Ik kan hierover het volgende opmerken. Met
de zinsnede «voordat de verlengde loondoorbetaling effectief zal zijn»
wordt gedoeld op het moment waarop het tweede ziektejaar, gerekend vanaf 1 januari
2004, in zal treden, te weten I januari 2005.Het
kan dan voorkomen dat zieke werknemers van mening zijn dat zij volledig en
duurzaam arbeidsongeschikt zijn. Het probleem doet zich dan echter voor dat
er nog geen wettelijk kader in werking is getreden op grond waarvan beoordeeld
kan worden of er sprake is van volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid.
Immers, het begrip duurzame arbeidsongeschiktheid bestaat niet in de huidige
WAO. Dit begrip zal gedefinieerd worden in het wetsvoorstel Werk en inkomen
naar arbeidsvermogen. Tijdens het debat heb ik ook aangegeven dat de theoretische
mogelijkheid om na inwerkingtreding van de WIA met terugwerkende kracht een
uitkering voor volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid toe te kennen,
moet worden afgewezen. Het is namelijk niet mogelijk om de gezondheidstoestand
van iemand een of twee jaar voor de beoordeling (en daarmee het bestaan van
volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid op dat moment) te beoordelen.
Ik heb tijdens het debat gesteld dat de flexibele keuring nog niet kan worden
ingezet zolang de wetgeving op dat punt nog niet is afgerond.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusXNoot1Samenstelling: Van den Berg (SGP), Van Leeuwen (CDA) (plv.voorzitter),
Swenker (VVD), De Wolff (GL), Kalsbeek-Schimmelpenninck van der Oije (VVD),
Meulenbelt (SP), Ten Hoeve (OSF), Van Driel (PvdA) (voorzitter), Vedder-Wubben
(CDA), V. Dalen-Schiphorst (CDA), Schouw (D66) en Leijnse (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29800-XV-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl