Wijziging Provinciewet in verband met vermindering aantal leden provinciale staten en gedeputeerde staten; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27214, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

04-07-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27214 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Voorgeschiedenis3. Argumenten voor vermindering van het aantal leden van
provinciale staten1. Vergroting van de bestuurskracht en slagvaardigheid
van het openbaar bestuur en het meer sturen op hoofdlijnen.2. De verhouding tot de omvang van gemeenteraden.3. Gelet op de huidige inwonertallen is de categorisering
van de aantallen statenleden in de Provinciewet niet meer logisch.4. Varianten5. Het aantal gedeputeerden6. Rol van de provincie7. De restzetelverdeling bij de verkiezingen van provinciale
staten8. Rechtspositie van statenleden9. InwerkingtredingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27214Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 214Wijziging van de Provinciewet in verband met vermindering van het aantal
leden van provinciale staten en gedeputeerde statennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de
Wet op de Raad van State).Dit wetsvoorstel strekt ertoe het aantal leden van provinciale staten
en van gedeputeerde staten te verkleinen. Het voorstel vloeit voort uit het
algemeen overleg op 14 december 1999 met de vaste commissie voor Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties uit de Tweede Kamer over de notitie «Beperking
van het aantal leden van provinciale staten» (kamerstukken II, 1999/2000,
26 422, nrs. 2 en 3). Op 27 april 1999 had de Tweede Kamer om die notitie
verzocht tijdens het debat over de notitie «Inrichting en functioneren
binnenlands bestuur» (kamerstukken II, 1999/2000, 26 422, nr 1).
In het algemeen overleg met de vaste commissie bleek dat een meerderheid van
de Tweede Kamer positief staat tegenover een vermindering, zoals aangegeven
in de tweede variant uit de notitie, waarbij een aantal van 35 statenleden
zou komen te gelden voor de provincies met 500 000 inwoners en minder,
en 51 statenleden bij provincies met meer dan 3 000 000 inwoners.
Naar aanleiding van het algemeen overleg is in het wetsvoorstel tevens voorzien
in een kleine vermindering van het aantal gedeputeerden.Tijdens het algemeen overleg is toegezegd dat onderzocht zou worden of
er met betrekking tot de representativiteit verschil zou zijn, indien het
maximum bij de tweede variant niet 51 zetels, maar 55 zetels zou bedragen.
In onderdeel 4 van deze memorie zal daarop worden ingegaan. Voorts zal kort
worden ingegaan op de vraag of de rechtspositie van statenleden verbetering
behoeft en op het punt van de restzetelverdeling. Tijdens het algemeen overleg
zijn ook opmerkingen gemaakt over de wenselijkheid van een provinciale rekenkamer
en een enqûeterecht voor provinciale staten. Deze onderwerpen komen
ook aan de orde in het advies van de staatscommissie «Dualisme en lokale
democratie». Een standpunt hierover wordt ingenomen in de kabinetsreactie
op het advies van de staatscommissie. 2. VoorgeschiedenisDe omvang van gemeenteraden en van provinciale staten is geregeld in artikel
8 van de Gemeentewet, resp. artikel 8 van de Provinciewet. Deze is gerelateerd
aan het inwonertal. De omvang van raden varieert van 9 leden in gemeenten
tot en met 3000 inwoners tot 45 leden in gemeenten met meer dan 200 000
inwoners. Ingevolge de Provinciewet kan de omvang van provinciale staten variëren
van 39 leden in provincies tot en met 200 000 inwoners tot 83 leden in
provincies met meer dan 2 500 000 inwoners. In de kleinste provincies,
Zeeland en Flevoland, bestaan provinciale staten uit 47 leden. Het gemiddeld
aantal statenleden per provincie bedraagt 63.De aantallen statenleden zijn terug te voeren op de Provinciale wet van
18501.Per provincie werd een vast aantal statenleden vastgesteld. Thorbecke
stelde bij de behandeling van de wet dat provinciale staten met het oog op
haar wetgevende en administratieve taak niet te groot, maar met het oog op
de verkiezing van de Eerste Kamer ook niet te klein mochten zijn. Een aantal
statenleden boven de 80 achtte hij niet nuttig en beneden de 35 achtte hij
provinciale staten te klein als kiescollege van de Eerste Kamer. Het kleinste
aantal van 35 statenleden gold daarom voor de provincie Drenthe en het grootste
aantal statenleden van 80 werd vastgesteld voor Zuid-Holland. Deze vaste aantallen
statenleden bleven tot 1962 voor de meeste provincies ongewijzigd, ondanks
de stijging van de inwonertallen. In de Provinciewet van 19622 werd van dit stelsel afgestapt en werd een schaal met inwonertallen
vastgesteld, waarbij een minimum van 39 en een maximum van 83 statenleden
gold, overeenkomend met het huidige stelsel. Deze schaal was zo opgesteld
dat het aantal leden in geen enkele provincie achteruit zou gaan en de vermeerdering
nergens groot zou zijn.Bij de parlementaire behandeling van de huidige Provinciewet is weliswaar
gesproken over het aantal statenleden, er is echter niet uitvoerig bij stilgestaan3. In de memorie van antwoord aan de Tweede Kamer merkten
de toenmalige bewindslieden op dat geen reden werd gezien voor een evaluatie
van het aantal statenleden «daar ons geen signalen van direct betrokkenen
bereikten die wezen in de richting van wijziging van het bestaande stelsel».In de wetsvoorstellen met betrekking tot de stadsprovincie Rotterdam4 werd reeds gekozen voor een kleinere omvang van provinciale
staten, hoewel de stadsprovincie juist meer taken waren toebedacht dan de
andere provincies. Het aantal statenleden voor de stadsprovincie bedroeg ingevolge
deze wetsvoorstellen 45, terwijl dit aantal op grond van de Provinciewet 63
zou bedragen. Voor het kleinere aantal statenleden in de geplande stadsprovincie
werden als argumenten aangevoerd: de rol van provinciale staten om op hoofdlijnen
te sturen en de vergroting van de slagvaardigheid en de bestuurskracht.De toenmalige staatssecretaris, mw. Van de Vondervoort, heeft de Kamer
in 1998 een notitie over de verkleining van de omvang van provinciale staten
doen toekomen5. In die notitie werd over dit onderwerp
nog geen definitief standpunt ingenomen.3. Argumenten voor vermindering van het aantal leden van
provinciale statenDe redenen waarom thans wordt voorgesteld het aantal statenleden te verminderen
zijn: 1. Vergroting van de bestuurskracht en slagvaardigheid
van het openbaar bestuur en het meer sturen op hoofdlijnen.Met een verkleining van het aantal statenleden worden de overblijvende
leden van provinciale staten naar mijn mening gestimuleerd zich meer te beperken
tot de hoofdlijnen. Onder sturen op hoofdlijnen kan worden verstaan dat men
zich beperkt tot de de voornaamste elementen, de krachtlijnen van het beleid.
De invulling hiervan is ter beoordeling aan provinciale staten. Van belang
is voorts dat volksvertegenwoordigers zich in de toekomst meer kunnen manifesteren
als controleur, wat ten goede komt aan hun herkenbaarheid. Het scheiden van
beleid (hoofdlijnen) en uitvoering (details) kan daaraan een bijdrage leveren.
Op die manier behoeft de werklast per statenlid ook niet te stijgen. Ander
effect van een kleiner aantal statenleden kan zijn dat het nemen van besluiten
minder tijd zal kosten. Dit komt ten goede aan de effectiviteit en slagvaardigheid.
Juist een krachtige regierol van de provincie vereist een grote mate van politiek-bestuurlijke
slagvaardigheid.Het advies «Tussen staat en electoraat»1 van de Raad voor het openbaar bestuur, over het draagvlak van politieke
partijen in relatie tot de kwaliteit van politieke ambtsdragers, ondersteunt
de gedachte dat een verkleining van de omvang bijdraagt aan het meer sturen
op hoofdlijnen. De Raad is van mening dat een afstemming van de omvang van
vertegenwoordigende lichamen op de aard en omvang van hun takenpakketten in
een aantal gevallen kan bijdragen aan de effectiviteit van het openbaar bestuur.Dit laat onverlet dat bestuurskracht en slagvaardigheid mede afhangen
van de wijze van werken en de cultuur. Dit is eveneens een belangrijke voorwaarde
om te komen tot effectief en slagvaardig bestuur. Dat neemt niet weg dat verkleining
van de omvang van provinciale staten daaraan ook een bijdrage kan leveren.
Een cultuurverandering kan bovendien mee in gang worden gezet en bestendigd
door een structuurverandering. Veelal zal tussen beide immers een verband
bestaan.2. De verhouding tot de omvang van gemeenteraden.De omvang van de grootste gemeenteraden (Amsterdam, Rotterdam en Den Haag)
bedraagt 45 leden. Een grote gemeente behartigt echter aanmerkelijk meer taken
dan een provincie, terwijl een gemeenteraad minder volksvertegenwoordigers
telt dan provinciale staten. Zo heeft de gemeente Rotterdam bijna 600 000
inwoners. Bij een provincie met een dergelijk inwonertal zou het aantal statenleden
55 bedragen. Naar mijn mening wordt dit verschil in aantallen volksvertegenwoordigers
niet gerechtvaardigd door de omvang en het gewicht van het takenpakket van
een provinciebestuur.3. Gelet op de huidige inwonertallen is de categorisering
van de aantallen statenleden in de Provinciewet niet meer logisch.De huidige inwonerklassen voor het aantal zetels in provinciale staten
zijn terug te voeren op de vaste aantallen zetels, welke per provincie werden
vastgesteld in de Provinciale wet van 1850. Sinds 1962 is het aantal zetels
in provinciale staten gerelateerd aan het aantal inwoners, waarbij een minimum
van 39 en een maximum van 83 statenleden geldt. Door de hogere inwonertallen
is ook het aantal zetels in de verschillende provinciale staten toegenomen.
De twee laagste inwonersklassen (39 en 43 zetels) zijn feitelijk niet meer
in gebruik. 4. VariantenIn de notitie «Beperking van het aantal leden van provinciale staten»
werden drie opties voorgesteld. Ten eerste de variant om voor alle provincies
een gelijk aantal van 45 statenleden vast te stellen, ten tweede de variant,
opgenomen in dit wetsvoorstel, waarin het aantal statenleden varieert tussen
35 en 51 leden, en tenslotte een variant, waarin het aantal statenleden varieert
tussen 39 en 75 leden. In de notitie werd een voorkeur uitgesproken voor de
variant waarin het aantal statenleden varieert tussen 35 en 51 leden. Een
eventuele verkleining van de omvang van provinciale staten moet substantieel
zijn om effect te hebben op de slagvaardigheid van het provinciebestuur en
het meer sturen op hoofdlijnen. Een vermindering van acht statenleden per
provincie (variant III) is daartoe naar mijn mening onvoldoende. Daarnaast
is een verschil in het aantal statenleden, gerelateerd aan het inwonertal,
gerechtvaardigd, omdat de taken van provincies met grotere inwonertallen vaak
omvangrijker en bewerkelijker zijn dan van provincies met kleine inwonertallen.
Bij de mate van de voorgestelde verkleining is als referentiepunt gekozen
voor de kleinste omvang zoals die voor 1962 bestond. Provinciale staten van
Drenthe telden toen 35 leden.Er is niet voor gekozen het aantal statenleden te koppelen aan de oppervlakte
van de provincie of de hoogte van de uitkering uit het provinciefonds. Niet
in te zien valt waarom dit betere criteria zouden zijn dan het aantal inwoners.
De hoogte van de uitkering uit het provinciefonds en de oppervlakte van een
provincie hebben geen relatie met de hoeveelheid werk van provinciale staten.Evenmin is er gekozen voor een stelsel waarin het aan de provincie wordt
overgelaten de omvang van provinciale staten zelf te bepalen. Op dit moment
bestaat bij geen enkele volksvertegenwoording een keuzemogelijkheid wat betreft
het aantal zetels. Zo is er geen gevaar voor politisering van de discussie
over het aantal benodigde stemmen per zetel. Ook al is vastgelegd wat het
minimum-aantal zetels moet zijn, toch lijkt het geen goede zaak als een dergelijke
discussie over de representativiteit van provinciale staten wel mogelijk zou
worden, omdat de vraag in die discussie een rol gaat spelen welke politieke
partijen eventueel geen deel meer zullen uitmaken van provinciale staten.Tijdens het algemeen overleg op 14 december 1999 is toegezegd een vierde
variant door te rekenen op basis van variant 2, waarbij het maximum aantal
zetels niet 51, maar 55 bedraagt om te onderzoeken welk effect dit heeft op
de representativiteit. Daartoe is in de categorie 1 000 000 –
2 000 000 inwoners een trap tussengevoegd. ZetelsInwoners 35< 500 001 39500 0011 000 000431 000 0011 500 000471 500 0012 000 000512 000 0013 000 00055>3 000 000 Deze variant leidt ten opzichte van variant 2 tot vier zetels extra in
de provinciale staten van Gelderland, Noord Brabant, Noord-Holland en Zuid-Holland.
De gevolgen van variant 4 zijn doorgerekend in de bijlage1. Uit de doorrekening blijkt dat in elk van deze provincies ten opzichte
van variant 2 een extra zetel toevalt aan de VVD- en CDA-fracties, in drie
van de vier provincies krijgt de PvdA-fractie een extra zetel, in twee provincies
krijgen de RPF/GPV-fractie en de GroenLinks-fractie een zetel extra en in één provincie resulteert variant vier in een extra zetel
voor de SP-fractie. Er zijn derhalve geen gevolgen voor partijen die als gevolg
van de krachtens variant 2 voorgestelde verkleining verdwijnen uit provinciale
staten en ook de positie van klein(er)e partijen wordt niet duidelijk beter.
Vergroting van de representativiteit kan daarom geen reden zijn het maximum-aantal
in de tweede variant te verhogen van 51 naar 55 zetels. Om die reden is de
tweede variant in zijn oorspronkelijke vorm in het wetsvoorstel overgenomen.5. Het aantal gedeputeerdenHet aantal (voltijd-)gedeputeerden bedraagt op grond van de Provinciewet
tenminste drie en ten hoogste negen. Bij een of meer deeltijd-gedeputeerden
is het maximumaantal gedeputeerden elf. Ter vergelijking: het maximum-aantal
(voltijd-)wethouders bedraagt op grond van de Gemeentewet 20% van het aantal
raadsleden. Tijdens het algemeen overleg is gevraagd ook dit maximumaantal
te verlagen als sequeel van de verlaging van het aantal statenleden.Ter voldoening aan dit verzoek is in het wetsvoorstel daarom tevens voorzien
in een kleine vermindering tot een maximum-aantal van acht voltijd-gedeputeerden,
dan wel tien gedeputeerden ingeval er een of meer deeltijd-gedeputeerden zijn.
Ik sluit hiermee grosso modo aan bij het eerder vermelde percentage wethouders
uit de Gemeentewet. Op dit moment heeft dit geen gevolgen voor de provincies.
Het grootste aantal kent de provincie Zuid-Holland met acht (voltijd-)gedeputeerden.
Op grond van de Provinciewet van 1962, die tot 1994 van kracht was1, bedroeg het maximum-aantal gedeputeerden eveneens acht.6. Rol van de provincieUitgangspunt in de notitie «Inrichting en functioneren binnenlands
bestuur» is een provincie met een betekenisvolle regisserende, coördinerende
en arbitrerende functie, in plaats van een zogeheten «doe-provincie».
Zo heeft de provincie de taak overheden en andere partijen bijeen te brengen
met het oog op het oplossen van bovenlokale vraagstukken. In het regeerakkoord
is vastgelegd dat de integrerende en arbitrerende rol van provincies op regionaal
niveau moet worden versterkt. In de verschillende grote beleidsnota's die
momenteel in voorbereiding zijn (VROM, VW, LNV) wordt daaraan aandacht besteed.
De versterking van de integrerende en arbitrerende rol van de provincies op
regionaal niveau kan voor een deel gestalte krijgen door een beter gebruik
van de bestaande provinciale bevoegdheden, met name op het vlak van de ruimtelijke
ordening, de stads- en dorpsvernieuwing, de volkshuisvesting en het milieubeleid.
Om beter «regie op maat» te kunnen voeren zou het nodig kunnen
blijken dat de provincie op onderdelen de beschikking krijgt over een meer
toegespitst bestuursinstrumentarium. In de sectorwetgeving kan de uitbreiding
van het provinciale takenpakket zo nodig gestalte worden gegeven. Ook de Raad
voor het openbaar bestuur benadrukt in zijn advies «Het bestuurlijk
kraakbeen»2 over de positie van de provincies
de regisserende, coördinerende en arbitrerende functie van provincies.
Het kabinet heeft naar aanleiding van dit advies inmiddels een standpunt naar
de Tweede Kamer gezonden.7. De restzetelverdeling bij de verkiezingen van provinciale
statenVoor de verkiezingen van provinciale staten geldt voor wat betreft de
restzetelverdeling het systeem van de grootste gemiddelden. Eerst wordt aan
de hand van de kiesdeler bepaald op hoeveel volle zetels een lijst recht heeft.
De daarna nog niet toegedeelde zetels (restzetels) worden toegewezen
aan de lijst die bij toewijzing van één extra zetel het grootste
gemiddelde aantal stemmen per zetel bezit, waarbij een lijst ook voor meerdere
restzetels in aanmerking kan komen. Uit het algemeen overleg kwam de wens
naar voren het systeem van restzetelverdeling nog eens tegen het licht te
houden om de gevolgen voor kleine partijen, welke voortvloeien uit een verkleining
van provinciale staten, te beperken. Het huidige systeem van restzetelverdeling
leidt namelijk tot een geringe bevoordeling van de grotere politieke partijen.In dit kader is bezien of in plaats van het huidige systeem van de grootste
gemiddelden (het systeem Hagenbach-Bischoff) een door D66 ontwikkelde variant
op het systeem Webster gehanteerd zou kunnen worden bij de verdeling van de
restzetels, zoals dit bij amendement is voorgesteld bij de aanpassing van
de Kieswet in 1989 (kamerstukken II, 1988/89, 20 264, nr. 22). Dit amendement,
ingediend door het lid Kohnstamm, werd destijds niet aanvaard omdat volgens
de regering en een kamermeerderheid de bestaande (rest)zetelverdelingssystemen
in hoge mate bleken te voldoen aan de grondwettelijk voorgeschreven evenredigheid
en in de praktijk geen aanleiding gaven tot problemen, terwijl de bij amendement
voorgestelde methode slechts zeer geringe verschillen te zien zou geven ten
opzichte van de huidige systemen. Een verkleining van de omvang zou echter
reden kunnen zijn het destijds bij amendement voorgestelde stelsel van restzetelverdeling
opnieuw te overwegen, omdat aannemelijk is dat dit stelsel neutraler is ten
opzichte van de partijgrootte. Op 7 september 1988 bracht de Kiesraad advies
uit over het bij amendement-Kohnstamm voorgestelde stelsel. Het advies was
niet eensluidend. Een meerderheid van de raad wees het voorgestelde stelsel
echter af (Kamerstukken II 1988/89, 20 264, nr. 8, blz. 67).Naar aanleiding van het algemeen overleg met de vaste commissie voor Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties uit de Tweede Kamer d.d. 14 december 1999, waarin
door enkele fracties de gevolgen van de restzetelverdelingssystematiek voor
de kleine politieke groeperingen aan de orde werden gesteld, heeft mijn ambtsvoorganger
de Kiesraad verzocht, opnieuw advies uit te brengen over de wenselijkheid
van een herziening van de restzetelverdelingssystematiek, met als uitgangspunt
het destijds bij amendement-Kohnstamm voorgestelde stelsel. Daarbij is tevens
de vraag gesteld of – indien zou worden overgegaan tot een andere restzetelverdelingssystematiek
bij de verkiezingen voor provinciale staten – deze systematiek ook bij
de overige verkiezingen gehanteerd zou moeten worden, zoals destijds ook werd
voorgesteld. Bij brief van 23 mei 2000, kenmerk KR2000/U58 432, heeft
de Kiesraad over dit onderwerp advies uitgebracht. De Kiesraad is van mening
dat de verkleining van de omvang van provinciale staten op zichzelf genomen
geen reden is voor wijziging in de restzetelverdelingssystematiek. Het aantal
zetels per provincie blijft volgens de raad ruim boven de grens waarbij op
grond van de Kieswet de restzetels worden verdeeld volgens de methode van
de grootste gemiddelden. Evenmin als aan het eind van de jaren '80 is er naar
de mening van de raad een noodzaak voor een verdere verfijning van het systeem
van evenredige vertegenwoordiging. De geringe afwijking van de evenredigheid
in mathematische zin, die de geldende restzetelverdelingssystemen met zich
meebrengen, zijn volgens de raad geen reden voor een ander standpunt. Bovendien
zijn er, evenals ten tijde van de herziening van de Kieswet, geen aanwijzingen
dat de huidige regeling tot problemen aanleiding geeft. De Kiesraad wijst
er op, dat bij verkleining van het aantal zetels van de staten het percentage
stemmen dat nodig is om in aanmerking te komen voor een statenzetel vergelijkbaar
is met het percentage stemmen dat in gemeenten met meer dan 100 000 inwoners
nodig is voor een raadszetel. Daarbij onderkent de Kiesraad, dat een systematische
geringe benadeling van kleine partijen versterkt kan doorwerken naar de samenstelling
van de Eerste Kamer. De raad meent echter, dat de mate waarin
dat effect zich zal voordoen gering zal zijn, omdat het overgrote deel van
de zetels wordt toegekend op basis van het aantal behaalde«volle»
zetels.De adviesaanvraag1 aan de Kiesraad en het
volledige advies van de Kiesraad, waarin onder meer ook wordt ingegaan op
het amendement-Kohnstamm, zijn als bijlagen bij deze memorie van toelichting
gevoegd.Ik deel de opvatting van de Kiesraad, dat de verkleining van provinciale
staten op zichzelf genomen geen aanleiding is om de wijze waarop de restzetels
worden verdeeld, te wijzigen. Ook overigens constateer ik tot dusverre niet,
dat de restzetelverdelingsmethoden die op grond van de Kieswet worden gehanteerd,
in de praktijk tot problemen leidt. In de Kieswet is reeds rekening gehouden
met het feit dat de methode Hagenbach-Bischoff tot ongewenste effecten zou
kunnen leiden bij toepassing op vertegenwoordigende organen met een geringe
omvang. In verband hiermee geschiedt de restzelverdeling bij vertegenwoordigende
organen met minder dan negentien leden (in de praktijk: gemeenten
met maximaal 20 000 inwoners) volgens een andere methode.Een en ander overwegende, zie ik thans geen aanleiding om een wijziging
van de systematiek van restzetelverdeling aan u voor te leggen.8. Rechtspositie van statenledenTijdens het algemeen overleg op 14 december 1999 is door diverse fracties
aandacht gevraagd voor de rechtspositie van statenleden. Daarbij werd een
relatie gelegd met het beschikbaar komende budget als gevolg van de kleinere
omvang van provinciale staten. In het antwoord heeft mijn ambtsvoorganger
aangegeven daar niet op voorhand tegen te zijn, indien zou blijken dat de
structuurwijziging aantoonbaar leidt tot de noodzaak om de faciliteiten te
verbeteren. In de kadernotitie rechtspositie politieke ambtsdragers in gemeenten
en provincies, die in voorbereiding is, zal worden bezien in hoeverre wijzigingen
in de rechtspositie van gemeentelijke en provinciale politieke ambtsdragers
met het oog daarop gewenst zijn. Het heeft mijn voorkeur de rechtspositie
van statenleden te bezien in samenhang met de rechtspositie van de andere
groepen gemeentelijke en provinciale politieke ambtsdragers. Naar aanleiding
daarvan kan bezien worden of het beschikbaar komende budget wordt aangewend
voor verbeteringen in de rechtspositie.9. InwerkingtredingHet streven is erop gericht dat de verkleining in kan gaan na de volgende
verkiezingen voor provinciale staten op dinsdag 11 maart 2003. De inwerkingtreding
zal plaatsvinden bij koninklijk besluit. De datum van inwerkingtreding zal
in dat geval gesteld worden op de dag waarop de huidige leden van provinciale
staten regulier aftreden.De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,K. G. de VriesXNoot1Wet van 6 juli 1850, Stb. 39.XNoot2Wet van 25 januari 1962, Stb. 17.XNoot3Kamerstukken II 1988/89, 19 836, nr. 9, bij artikel 10; handelingen
II 1990/91, blz. 66–3680 en 66–3724 en blz. 68–3836.XNoot4Voorstel van Wet bijzondere bepalingen provincie Rotterdam, kamerstukken
II, 1994/95, 24 087; Interimwet provincie Rotterdam, kamerstukken II
1996/97, 25 328, nr. 3 (artikelsgewijze toelichting bij artikel 2.1).XNoot5Brief van 14 april 1998, nr. BW97/U2046.XNoot1«Tussen staat en electoraat», politieke partijen op het snijvlak
van overheid en samenleving, par. 4.5; Raad voor het openbaar bestuur, oktober
1998.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Wet van 25 januari 1962, Stb. 17.XNoot2«Het bestuurlijk kraakbeen»; Raad voor het openbaar bestuur,
december 1999.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27214-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl