Verdrag Nederland-Egypte tot vermijden dubbele belasting en ontgaan inkomstenbelasting, met Protocol; Kaïro, 21-04-1999; Brief minister met toelichtende nota bij dit verdrag (Trb. 1999, 188)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26939, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

09-12-1999

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26939 nr. 1;105

24-11-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamVERDRAG TUSSEN HET KONINKRIJK DER NEDERLANDEN EN DE ARABISCHE
REPUBLIEK EGYPTE TOT HET VERMIJDEN VAN DUBBELE BELASTING EN HET VOORKOMEN
VAN HET ONTGAAN VAN BELASTING MET BETREKKING TOT BELASTINGEN NAAR HET INKOMEN,
MET PROTOCOL; KAIRO, 21 APRIL 1999 (Trb. 1999, 188)Toelichtende nota1. Inleiding2. Verloop van de onderhandelingen3. Budgettaire gevolgen4. Koninkrijkspositie5. Artikelsgewijze toelichtingBelastingen waarop het Verdrag van toepassing is (artikel
2)Vaste inrichting (artikel 5)Inkomsten uit onroerende zaken (artikel 6 juncto onderdeel
I van het Protocol)Winst uit onderneming (artikel 7 juncto onderdeel II van
het Protocol)Gelieerde ondernemingen (artikel 9)Dividenden (artikel 10 juncto onderdelen IV en V van het
Protocol)Interest (artikel 11 juncto onderdeel VI Protocol)Royalty's (artikel 12)Vermogenswinsten (artikel 13 juncto onderdeel V van het
Protocol)Zelfstandige arbeid (artikel 14)Pensioenen, lijfrenten en socialezekerheidsuitkeringen
(artikel 18)Vermijding van dubbele belasting (artikel 22)Werkzaamheden buitengaats (artikel 23)Regeling voor onderling overleg (artikel 25)Uitwisseling van inlichtingen (artikel 26)Bijstand bij invordering (artikel 27)Inwerkingtreding (artikel 30)Beëindiging (artikel 31)
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26939Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 939Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Arabische Republiek
Egypte tot het vermijden van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan
van belasting met betrekking tot belastingen naar het inkomen, met Protocol;
Kaïro, 21 april 1999nr. 105nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 24 november 1999Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 26 november 1999. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 26 december 1999.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 21 april 1999 te Kaïro tot stand gekomen verdrag tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en de Arabische Republiek Egypte tot het vermijden van dubbele
belasting en het voorkomen van het ontgaan van belasting met betrekking tot
belastingen naar het inkomen, met Protocol (Trb. 1999, 188).1Een toelichtende nota bij dit verdrag treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen VERDRAG TUSSEN HET KONINKRIJK DER NEDERLANDEN EN DE ARABISCHE
REPUBLIEK EGYPTE TOT HET VERMIJDEN VAN DUBBELE BELASTING EN HET VOORKOMEN
VAN HET ONTGAAN VAN BELASTING MET BETREKKING TOT BELASTINGEN NAAR HET INKOMEN,
MET PROTOCOL; KAIRO, 21 APRIL 1999 (Trb. 1999, 188)Toelichtende nota1. InleidingHet onderhavige Verdrag geeft regels die aanwijzen welke van de verdragsluitende
staten, het Koninkrijk der Nederlanden voor wat betreft Nederland dan wel
Egypte, bevoegd is om in overeenstemming met zijn nationale wetgeving belasting
te heffen van het inkomen van inwoners van een of van beide staten; dit teneinde
dubbele belasting te voorkomen. Daarnaast regelt het Verdrag, onder meer met
het oog op het voorkomen van het ontgaan van belasting, de onderlinge uitwisseling
van fiscale gegevens en de wederzijdse bijstand bij invordering van belastingschulden.
Het Verdrag geldt alleen voor belastingen naar het inkomen. Aangezien Egypte
geen algemene belasting op vermogen heeft, behoefde deze categorie niet in
het verdrag te worden opgenomen.Het Verdrag past in het netwerk van vergelijkbare belastingverdragen die
het Koninkrijk met vele landen ter wereld is aangegaan. Egypte heeft inmiddels
ongeveer 25 algemene bilaterale belastingverdragen gesloten, waaronder verdragen
met het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, België, Italië,
Oostenrijk, Noorwegen, Zweden, Denemarken en Finland.2. Verloop van de onderhandelingenIn oktober 1995 heeft Egypte een verzoek aan Nederland gericht om over
een bilateraal belastingverdrag onderhandelingen aan te vangen, mede met het
oog op de ontwikkeling van de economische relatie tussen Nederland en Egypte
en het bevorderen van wederzijdse investeringen. Aan Nederlandse zijde werd
de interesse in verdragsonderhandelingen met Egypte met name ingegeven door
het feit dat een belastingverdrag meer zekerheid kan bieden aan inwoners van
Nederland met economische activiteiten in Egypte dan de situatie waarin alleen
eenzijdige nationale maatregelen ter voorkoming van dubbele belasting kunnen
worden toegepast. Een verdrag bevat immers toewijzingsregels waarmee wordt
bepaald welke van de twee staten het heffingsrecht mag uitoefenen (of hoe
de heffingsrechten worden gedeeld), terwijl een verdrag tevens grenzen kan
stellen (zoals in de bronbelastingartikelen voor dividenden, interest en royalty's
gebeurt) aan de door een van de staten maximaal te heffen belasting.Als basis voor de onderhandelingen diende een van Nederlandse zijde opgesteld
ontwerp dat nagenoeg overeenkomt met het Nederlandse standaardverdrag, zoals
dat op 3 december 1987 werd gepubliceerd als bijlage bij de notitie Algemeen
fiscaal verdragsbeleid (kamerstukken II, 1987/88, 20 365, nrs 1 en 2),
met dien verstande dat de tekst op enige punten in overeenstemming is gebracht
met de tekst van het OESO-modelverdrag 1992–1995 en dat daaraan zijn
toegevoegd de in het Nederlandse verdragsbeleid ontwikkelde bepalingen, zoals
deze ook zijn toegelicht in de notitie Uitgangspunten van het beleid op het
terrein van het internationaal fiscaal (verdragen)recht (kamerstukken II,
1997/98, 25 087, nr. 4). De inzet van de onderhandelingen was te komen
tot een verdrag dat zoveel mogelijk in overeenstemming zou zijn met het in
voormelde notitie neergelegde beleid. 1De besprekingen zijn aangekondigd in het persbericht van het Ministerie
van Financiën van 24 november 1995, nr. 95/187. Naar aanleiding van dit
persbericht is een aantal reacties van de zijde van het bedrijfsleven ontvangen.
Onder meer werd aandacht gevraagd voor een aantal onderwerpen die deel uitmaken
van het gebruikelijke Nederlandse verdragsbeleid, zoals duidelijke winsttoerekeningsregels
in het verdragsartikel voor vaste-inrichtingswinsten (artikel 5) en opname
van een specifieke bepaling voor bedrijfsklare projecten en voor verdeling
van concernkosten (costsharingbepaling). Daarnaast werd gewezen op het belang
voor Nederlandse investeerders om de relatief hoge nationale bronheffingspercentages
in Egypte op interest en royalty's (destijds 32% voor beide categorieën)
in het belastingverdrag te matigen.In december 1996 en december 1997 zijn in Kairo respectievelijk Den Haag
verdragsonderhandelingen gevoerd met Egypte. Tijdens deze onderhandelingsrondes
werd overeenstemming bereikt over een belastingverdrag, hetgeen uiteindelijk
heeft geleid tot de thans voorliggende verdragstekst.De structuur, de inhoud en de bewoordingen van het Verdrag stemmen in
het algemeen overeen met het gebruikelijke patroon van de recente door het
Koninkrijk voor Nederland gesloten verdragen op dit terrein. Naar de mening
van de eerste ondertekenaar weerspiegelen de in het Verdrag neergelegde regelingen
een resultaat dat in het licht van de over en weer naar voren gebrachte wensen
als evenwichtig kan worden beschouwd en waarin op bevredigende wijze rekening
is gehouden met de belangen van het Nederlandse bedrijfsleven. De door Nederland
naar voren gebrachte wensen konden bij de onderhandelingen nagenoeg geheel
worden gerealiseerd. Enkele hoofdpunten uit het Verdrag zijn:• het voor Nederland gebruikelijke winstartikel (artikel 7), inclusief
de winsttoerekening ingeval van bedrijfsklare projecten (turnkeybepaling),
Protocol onderdeel II);• de bepaling inzake overeenkomsten tot verdeling van concernkosten
(costsharingbepaling) en corresponderende winstcorrecties, conform het Nederlandse
verdragsbeleid (artikel 9);• een uitsluitende woonstaatheffing voor dividend bij deelnemingen
van tenminste 25% (artikel 10, derde lid) en een bronbelastingtarief van maximaal
15% voor portfoliodividenden (artikel 10, tweede lid). Bovendien is een antimisbruikbepaling
opgenomen om doorstroom van dividenden tegen te gaan (artikel 10, vierde lid);• een bronstaatheffing van maximaal 12% voor interest en royalty's
(artikel 11, tweede lid en artikel 12, tweede lid); voor interest zijn vrijstellingen
opgenomen voor overheidsinterest en door de overheid gegarandeerde of verzekerde
leningen;• heffing in de voormalige woonstaat over de winst behaald met de
vervreemding van aandelen behorende tot een zogenoemd aanmerkelijk belang
met een tienjaarstermijn (artikel 13, vijfde lid);• een bronstaatheffing over afkoopsommen van pensioenen en lijfrenten
en over periodieke pensioen- en lijfrenteuitkeringen (artikel 18, eerste en
tweede lid); dit laatste element is opgenomen omdat in Egypte pensioen- en
lijfrenteuitkeringen niet worden belast, ook niet indien de uitkeringen vanuit
het buitenland door een inwoner van Egypte worden ontvangen. Nederland verleent
voor deze categorieën voorkoming van dubbele belasting volgens de verrekeningsmethode
(artikel 22, derde lid). Daarnaast is een bronstaatheffing opgenomen over
socialezekerheidsuitkeringen (artikel 18, derde lid), waarvoor Nederland voorkoming
verleent volgens de vrijstellingsmethode (artikel 22, tweede lid); een saldobepaling
met woonstaatheffing, conform het Nederlandse verdragsbeleid (artikel 21);• een regeling betreffende de werkzaamheden buitengaats (artikel
23);• een regeling voor het verlenen van wederzijdse bijstand bij invordering
van belastingschulden (artikel 27); • een verdragsbepaling voor onderling overleg (artikel 26) met daarin
opgenomen een regeling om geschillen over de toepassing of interpretatie van
het Verdrag die in onderling overleg niet kunnen worden opgelost, te beslechten
via een arbitrageprocedure (artikel 25, zesde lid).Hieronder zullen in paragraaf 5 de overeengekomen resultaten op hoofdlijnen
worden toegelicht. Daarbij zullen per artikel de belangrijkste afwijkingen
van het Nederlandse verdragsbeleid worden aangegeven.3. Budgettaire gevolgenOver de omvang van de budgettaire gevolgen valt, gezien de huidige stand
van de investeringen, nog geen concrete indicatie te geven. Voor het Nederlandse
bedrijfsleven zal het Verdrag bij toenemende activiteiten en investeringen
in Egypte positief uitwerken. De grenzen van de heffingsbevoegdheden van beide
landen zijn duidelijk vastgelegd en er is een goede basis gelegd voor overleg
en geschillenbeslechting in die situaties waarin toepassing van het Verdrag
desalniettemin tot problemen zou kunnen leiden.4. KoninkrijkspositieHet Verdrag wordt, wat het Koninkrijk betreft, aangegaan voor Nederland.
In onderdeel VIII van het Protocol is evenwel bepaald, zoals gebruikelijk,
dat het Verdrag hetzij in het geheel, hetzij gewijzigd, kan worden uitgebreid
tot de Nederlandse Antillen en Aruba. Indien tot uitbreiding wordt overgegaan,
behoeft dit een afzonderlijk verdrag dat door het Koninkrijk ten behoeve van
de Nederlandse Antillen of Aruba met Egypte wordt aangegaan.5. Artikelsgewijze toelichtingBelastingen waarop het Verdrag van toepassing is (artikel
2)Het Verdrag geldt voor belastingen naar het inkomen. Aangezien Egypte
geen algemene belasting op vermogen kent, behoefde deze categorie niet in
het verdrag te worden opgenomen. Ten tijde van de onderhandelingen vond de
belastingheffing van ondernemingen («corporation
tax») in Egypte plaats naar drie tarieven: 40% algemeen tarief,
32% voor industriële of exportactiviteiten en 40,55% voor oliemaatschappijen
(productie en exploratie). Bij de belastingheffing van particulieren wordt
een aantal belastbare bronnen van inkomen onderscheiden met elk een eigen
berekeningswijze en tarief; inwoners van Egypte zijn belastingplichtig voor
hun wereldinkomen. Voor inkomsten uit dienstbetrekking geldt een tweeschijventarief
van 20 en 32%; voor overige inkomsten geldt een progressief tarief dat oploopt
van 20% tot 48%.Vaste inrichting (artikel 5)In het derde lid van artikel 5 is bepaald dat bij uitvoering van een bouwwerk
en van constructie- of montagewerkzaamheden uitsluitend een vaste inrichting
wordt aangenomen indien de duur daarvan 6 maanden overschrijdt. Op verzoek
van Egypte is opgenomen dat deze bepaling zich ook uitstrekt tot ter plaatse
uitgeoefende, daarmee verband houdende, toezichthoudende werkzaamheden. Het
Nederlandse verdragsbeleid is gericht op een bepaling waarin eerst een vaste
inrichting wordt aangenomen bij werkzaamheden gedurende twaalf maanden of
meer en waarin de uitbreiding tot toezichthoudende werkzaamheden ontbreekt.
De uiteindelijk overeengekomen verdragsbepaling is een compromis tussen de Nederlandse en Egyptische verdragsinzet op dit punt. Egypte wilde
aanvankelijk een vaste-inrichtingbepaling waarin naast een termijn van zes
maanden een aantal vergaande fictiebepalingen voor het aannemen van een vaste
inrichting was opgenomen; uiteindelijk is uitgekomen bij een bepaling in lijn
met het Nederlandse verdragsbeleid, met uitzondering van de regeling in het
derde lid. Een dergelijke bepaling is Nederland eerder overeengekomen met
onder meer Argentinië, China, Pakistan, Indonesië, Maleisië
en Tunesië.Voor een nadere toelichting op het Nederlandse verdragsbeleid terzake
wordt verwezen naar paragraaf 4.3.1.2 van de eerdervermelde notitie Uitgangspunten
van het beleid op het terrein van het internationaal fiscaal (verdragen)recht.Inkomsten uit onroerende zaken (artikel 6 juncto onderdeel
I van het Protocol)In onderdeel I van het Protocol bij het Verdrag is een bepaling opgenomen
krachtens welke, in overeenstemming met het bepaalde in het eerste lid, onderdeel
c, onder 2, en het derde lid van artikel 49 van de Wet op de inkomstenbelasting
1964, het bezit van exploratie- en exploitatierechten, met inbegrip van belangen
bij of voordelen uit vermogensbestanddelen die voortvloeien uit exploratie
en exploitatie, fictief worden aangemerkt als het bezit van onroerende zaken
die gelegen zijn in de staat waartoe de zeebodem en ondergrond behoren waarop
deze rechten betrekking hebben en tevens als behorend tot het vermogen van
een vaste inrichting die in die staat is gevestigd. Hiermee wordt zekergesteld
dat inkomsten die uit dergelijke rechten worden getrokken en winst die wordt
behaald met de vervreemding van dergelijke rechten, aan de bronstaat ter belastingheffing
toekomt. Deze bepaling wordt tegenwoordig standaard door Nederland voorgesteld
en is eerder reeds opgenomen in een aantal andere Nederlandse belastingverdragen
waaronder dat met Canada (Trb. 1986, 65 en 1993, 52), Zweden (Trb. 1991, 108)
en de Verenigde Staten (Trb. 1993, 77 en 158).Winst uit onderneming (artikel 7 juncto onderdeel II van
het Protocol)Egypte kon instemmen met het Nederlandse voorstel, conform vast Nederlands
verdragsbeleid, voor een bepaling omtrent bedrijfsklare projecten (turnkey-projecten;
Protocol, onderdeel II). De formulering van deze bepaling komt overeen met
artikel 5, vijfde lid, van het Verdrag van Nederland met de voormalige Sovjet-Unie
(Trb. 1987, 45).Gelieerde ondernemingen (artikel 9)Egypte heeft ingestemd met het Nederlandse voorstel voor een zogenoemde
costsharingbepaling conform het Nederlandse verdragsbeleid. Zie voor een toelichting
op het Nederlandse beleid paragraaf 4.3.1.4.3 van de eerder vermelde
notitie Uitgangspunten van het beleid op het terrein van het internationaal
fiscaal (verdragen)recht.Dividenden (artikel 10 juncto onderdelen IV en V van het
Protocol)Het Nederlandse verdragsbeleid is gericht op een bronbelastingtarief van
0% voor deelnemingsdividenden, bij deelnemingen van tenminste 10%. In het
OESO-modelverdrag geldt (naast het tarief van 15% voor portfoliodividenden)
een tarief van 5% voor deelnemingen van tenminste 25%. Uiteindelijk is overeenstemming
bereikt over een bepaling waarin een bronbelastingtarief van 0% geldt bij
deelnemingen van tenminste 25%. Dit nadat Egypte aanvankelijk een hoger deelnemingspercentage
voorstelde voor de categorie deelnemingsdividenden. In vergelijking met door Egypte gesloten belastingverdragen met omringende Europese landen is
dit resultaat niet ongunstig te noemen. Voor deelnemingsdividenden bedraagt
het bronbelastingpercentage in die verdragen meestal 5% (Frankrijk, Zweden)
of 15% (België, Duitsland).Het Egyptische systeem van belastingheffing op in- en uitgaande dividenden,
zoals dit door de Egyptische belastingautoriteiten tijdens de onderhandelingen
werd toegelicht, was voor Nederland aanleiding zekerheidshalve een anti-misbruikbepaling
voor te stellen, om te voorkomen dat dividenden via een Egyptische vennootschap
vrij van belastingheffing zouden kunnen doorstromen naar niet-verdragslanden.
Egypte heeft namelijk geen dividendbelasting, dividenden kunnen worden uitgekeerd
uit winst waarover Egyptische vennootschapsbelasting («corporation tax») is betaald dan wel uit specifiek vrijgestelde
winst.Na uitleg van Nederlandse zijde kon Egypte instemmen met het Nederlandse
voorstel. Deze bepaling (artikel 10, vierde lid) voorziet in de mogelijkheid
de vrijstelling van bronbelasting voor deelnemingsdividenden (artikel 10,
derde lid) buiten toepassing te laten indien de reden voor het creëren
of aanhouden van de deelneming hoofdzakelijk is gelegen in het verkrijgen
van de desbetreffende verdragsvoordelen. In dat geval geldt derhalve ook voor
deelnemingsdividenden een bronheffing van ten hoogste 15%. Een vergelijkbare
bepaling is opgenomen in artikel 10, derde lid, van het belastingverdrag van
Nederland met Tunesië (Trb. 1995, 164). In paragraaf 4.3.2.2.6 van
de eerder vermelde notitie Uitgangspunten van het beleid op het terrein van
het internationaal fiscaal (verdragen)recht wordt het beleid met betrekking
tot eventuele anti-ontgaansbepalingen bij dividenden nader toegelicht.Interest (artikel 11 juncto onderdeel VI Protocol)De nationale wetgeving van Egypte voorziet in een bronheffing van 32%
(1998) op interestbetalingen. Uiteindelijk is overeenstemming bereikt over
een bronheffing van maximaal 12% op interestbetalingen, met daarnaast vrijstellingen
(in het derde lid van artikel 11) indien sprake is van interest betaald aan
of door de overheid, de centrale bank, een staatkundig onderdeel van de overheid
of een plaatselijk publiekrechtelijk lichaam dan wel van interest ter zake
van een lening die is verstrekt, gegarandeerd of verzekerd door een van de
verdragsluitende staten, de centrale bank of een instantie die eigendom is
van of wordt beheerst door een van de verdragsluitende staten. In onderdeel
VI van het Protocol is het begrip «beheerst» gedefinieerd als
het bezit van meer dan vijftig percent van het kapitaal van zo'n financiële
instelling.Dit onderhandelingsresultaat is in vergelijking met omringende landen
gunstig te noemen: de aldus overeengekomen bronheffingspercentages zijn lager
dan de huidige door Egypte gesloten verdragen met Frankrijk, Duitsland, België,
Zweden, terwijl de vrijstellingen in die verdragen meestal beperkter zijn
geformuleerd.Royalty's (artikel 12)Voor royalty's bedraagt het nationale Egyptische bronbelastingtarief 32%
(1998). Het Nederlandse verdragsbeleid is gericht op een uitsluitende woonstaatheffing
voor royalty's. Egypte wenste daarentegen een verdragsbepaling op te nemen
met bronstaatheffing, met daarnaast een vrij ruime definitie van het begrip
«royalty's»; een en ander conform artikel 12 van het modelverdrag
van de Verenigde Naties (United Nations Model Double Taxation Convention between
Developed and Developing Countries, 1980. Hierna: VN-modelverdrag). Uiteindelijk
is overeenstemming bereikt over een bronbelastingpercentage van maximaal 12%.
De royaltydefinitie (artikel 12, vierde lid) omvat, conform het genoemde VN-modelverdrag,
mede vergoedingen voor het (recht van) gebruik van films of geluidsbanden
die voor radio- en televisie-uitzendingen worden gebruikt en van nijverheids-
of handelsuitrusting of wetenschappelijke uitrusting. Een vergelijkbare royaltydefinitie
is Nederland eerder overeengekomen in de belastingverdragen met onder meer
Pakistan (Trb. 1982, 63), Maleisië (Trb. 1988, 27), Letland (Trb. 1994,
83), Estland (Trb. 1997, 98), Venezuela (Trb. 1991, 107), Nigeria (Trb. 1992,
12) en Tunesië (Trb. 1995, 164).Dit resultaat is relatief gunstig te noemen: met andere Europese landen
(Frankrijk, België, Duitsland, Zweden) heeft Egypte doorgaans een hoger
bronbelastingpercentage (15 – 25%) overeengekomen, met veelal ruimere
definities van het begrip «royalty's».Vermogenswinsten (artikel 13 juncto onderdeel V van het
Protocol)Door Egypte is ingestemd met de Nederlandse wens een voorziening te treffen
tegen het ontgaan van belasting over de winst behaald met de vervreemding
van een aanmerkelijk belang in de zin van de Wet op de inkomstenbelasting
1964. Met de in het vijfde lid neergelegde regeling kunnen voormalige inwoners
van een staat tot en met 10 jaar na hun emigratie naar de andere staat worden
belast in de eerstbedoelde staat waar het lichaam is gevestigd voor door hen
behaalde winst met de vervreemding van aandelen in dat lichaam. In paragraaf 4.3.3
van de eerder vermelde notitie Uitgangspunten van het beleid op het terrein
van het internationaal fiscaal (verdragen)recht wordt deze bepaling nader
toegelicht.Zelfstandige arbeid (artikel 14)In deze bepaling is op Egyptisch verzoek voor de toewijzing van het heffingsrecht
aan de bronstaat, naast de gebruikelijke voorwaarde van het hebben van een
vast middelpunt, een element uit het VN-modelverdrag opgenomen. Een verblijf
in de bronstaat van in totaal meer dan 183 dagen in een aaneengesloten periode
van 12 maanden leidt tot een heffingsrecht voor de bronstaat over de inkomsten
die met de in de bronstaat verrichte arbeid zijn verkregen. Soortgelijke bepalingen
zijn onder andere opgenomen in de belastingverdragen van Nederland met Korea
(Trb. 1979, 13), Israël (Trb. 1974, 39) en Kazachstan (Trb. 1996,150).Pensioenen, lijfrenten en socialezekerheidsuitkeringen
(artikel 18)Volgens de Egyptische belastingwetgeving worden inwoners van Egypte niet
belast voor pensioenuitkeringen, ook niet voor pensioenuitkeringen die uit
het buitenland worden ontvangen. Ook pensioenuitkeringen vanuit Egypte naar
niet-inwoners worden niet in de Egyptische belastingheffing betrokken. Egypte
wenste in de verdragsbepaling voor pensioenen wel een bronstaatheffing op
te nemen, om zo de mogelijkheid te behouden in de toekomst in de nationale
wetgeving alsnog tot zo'n bronstaatheffing te kunnen overgaan (de verdragen
van Egypte met bijvoorbeeld Duitsland, België en Zweden bevatten op dit
punt ook een bronstaatheffing). Voor Nederland was in dit kader van belang
het risico van een dubbele vrijstelling tegen te gaan (bijvoorbeeld in de
situatie waarin de pensioenaanspraak in Nederland met gebruikmaking van de
fiscale faciliteiten wordt opgebouwd en de uitkering vervolgens in Egypte
zonder belastingheffing wordt genoten). Uiteindelijk is een verdragsbepaling
overeengekomen waarin ook reguliere termijnen van pensioen en lijfrenten in
de bronstaat mogen worden belast (artikel 18, eerste lid); voor afkoopsommen
van pensioenen en lijftrenten is (conform Nederlands verdragsbeleid) eveneens
voorzien in de mogelijkheid van bronstaatheffing. Nederland verleent voor
beide categorieën voorkoming van dubbele belasting volgens de verrekeningsmethode
(artikel 22, derde lid). Voor pensioenuitkeringen uit Egypte aan
inwoners van Nederland betekent dit momenteel dus dat geen voorkoming wordt
verleend, omdat de Egyptische belastingheffing over deze uitkeringen nihil
bedraagt.Egypte kon instemmen met de door Nederland gewenste bronstaatheffing voor
socialezekerheidsuitkeringen (derde lid); conform vast Nederlands verdragsbeleid
wordt voor deze categorie voorkoming van dubbele belasting verleend volgens
de vrijstellingsmethode (artikel 22, tweede lid).Vermijding van dubbele belasting (artikel 22)Deze bepaling is voor wat betreft Nederland in overeenstemming met het
verdragsbeleid. Alleen het toepassen van de verrekeningsmethode (in artikel
22, derde lid) op reguliere termijnen van pensioen en lijfrenten (vanwege
de bronstaatheffing die hiervoor wordt voorzien in artikel 18, eerste lid,
van het Verdrag) vormt een bijzondere regeling. De wijze waarop door Nederland
voorkoming wordt verleend, is nader toegelicht in paragraaf 4.3.1.3 van
de eerder vermelde notitie Uitgangspunten van het beleid op het terrein van
het internationaal fiscaal (verdragen)recht.Egypte hanteert als methode ter voorkoming van dubbele belasting de verrekeningsmethode.
Daarnaast is in artikel 22, vijfde lid, vastgelegd dat Egypte een zogenoemde
verrekening verleent voor bij een Nederlandse dochtervennootschap geheven
Nederlandse vennootschapsbelasting bij deelnemingen in Nederlandse vennootschappen
van tenminste 10%. In de belastingverdragen van Egypte met bijvoorbeeld Frankrijk,
Duitsland, België en Zweden ontbreekt zo'n bepaling.Werkzaamheden buitengaats (artikel 23)Voor een algemene toelichting op deze voor Nederland intussen gebruikelijke
bepaling wordt verwezen naar de schriftelijke beantwoording van technische
vragen naar aanleiding van de notitie Internationaal fiscaal (verdrags)beleid
(kamerstukken II, 1996/97, 25 087, nr. 3, blz. 5–6) en paragraaf 4.3.1.4.4
van de eerder vermelde notitie Uitgangspunten van het beleid op het terrein
van het internationaal fiscaal (verdragen)rechtRegeling voor onderling overleg (artikel 25)Egypte kon zich vinden in een bepaling conform het Nederlandse verdragsbeleid
op dit punt, mits een expliciete bepaling zou worden toegevoegd dat de verdragsluitende
staten de belastinggrondslag van een inwoner van een van beide staten niet
mogen verhogen na afloop van de voor de corrigerende staat geldende nationale
termijnen waarbinnen de correctie moet worden aangebracht; een beperking die
niet geldt in geval van fraude, moedwillig verzuim of verwaarlozing. Deze
bepaling is opgenomen in het vijfde lid van artikel 25. Voor Nederland betekent
dit dat de nationale termijnen waarbinnen de aanslag dan wel navorderingsaanslag
moet worden opgelegd (artikel 10, derde en vierde lid en artikel 11, derde
en vierde lid, Algemene wet inzake rijksbelastingen) onverkort gelden.In het zesde lid is op Nederlands verzoek de mogelijkheid gecreëerd
om geschillen over de toepassing of interpretatie van het Verdrag, die in
onderling overleg tussen de autoriteiten niet kunnen worden opgelost, te beslechten
via een arbitrageprocedure. Voor een algemene toelichting op deze bepaling
wordt verwezen naar paragraaf 3.4 van de eerder vermelde notitie Uitgangspunten
van het beleid op het terrein van het internationaal fiscaal (verdragen)recht. Uitwisseling van inlichtingen (artikel 26)Conform het verdragsbeleid op dit punt, zoals ook in de toelichting op
artikel 25 is vermeld, is in dit artikel een arbitragebepaling opgenomen.
In dit artikel is bepaald dat informatie kan worden verstrekt aan een arbitragecommissie
en dat de leden van de arbitragecommissie zich dienen te houden aan de geheimhoudingsverplichtingen.Bijstand bij invordering (artikel 27)Voor een algemene toelichting op deze bepaling die onderdeel is van het
verdragsbeleid wordt verwezen naar paragraaf 3.5 van de eerder vermelde
notitie. Uitgangspunten van het beleid op het terrein van het internationaal
fiscaal (verdragen)recht. De onderhavige verdragsbepaling is vergelijkbaar
met de bepaling inzake bijstand bij invordering in de verdragen met onder
meer de Russische Federatie (Trb. 1997, 30), Estland (Trb. 1997, 98) en Letland
(Trb. 1994, 83).Inwerkingtreding (artikel 30)Het Verdrag treedt in werking op de datum waarop de officiële akten
van bekrachtiging door beide Staten zijn uitgewisseld. Het Verdrag is vervolgens
van toepassing:• voor belastingen die aan de bron worden ingehouden, op bedragen
die zijn betaald of betaalbaar gesteld op of na 1 januari van het kalenderjaar
dat volgt op het jaar waarin de genoemde uitwisseling van akten heeft plaatsgevonden;• voor andere belastingen, voor belastingjaren oftijdvakken die aanvangen
op of na 1 januari van het kalenderjaar dat volgt op dat waarin de uitwisseling
van akten heeft plaatsgevonden.Beëindiging (artikel 31)Het Verdrag wordt in beginsel voor onbepaalde tijd aangegaan. Na verloop
van een periode van 5 jaar na de datum van inwerkingtreding van het Verdrag
kan het echter door elk van beide Staten worden beëindigd met inachtneming
van een opzegtermijn van ten minste 6 maanden vóór het verstrijken
van een kalenderjaar. Het Verdrag houdt in dat geval op van toepassing te
zijn:• voor belastingen die aan de bron worden ingehouden, op bedragen
die zijn betaald of betaalbaar gesteld op of na 1 januari van het kalenderjaar
dat volgt op het jaar waarin de kennisgeving van beëindiging is gedaan;• voor andere belastingen, voor belastingjaren oftijdvakken die aanvangen
op of na 1 januari van het kalenderjaar dat volgt op dat waarin de genoemde
kennisgeving heeft plaatsgevonden.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. VermeendDe Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van AartsenXNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Het advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vierde lid, onder b, van de Wet
op de Raad van State). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26939-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl