Goedkeuring van het UNESCO-verdrag 1970 (Trb. 1972, 50); Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31256, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

05-11-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31256-(R1836) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Reden van partij worden bij het UNESCO-verdrag
19703. Inhoud van het verdrag4. Artikelsgewijze toelichting5. KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31256Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 256 (R 1836)Goedkeuring van de op 14 november 1970 te Parijs tot stand gekomen
Overeenkomst inzake de middelen om de onrechtmatige invoer, uitvoer en eigendomsoverdracht
van culturele goederen te verbieden en te verhinderen (Trb. 1972, 50)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. AlgemeenIn deze toelichting wordt mede namens de ministers van Buitenlandse Zaken
en van Justitie de op 14 november 1970 te Parijs tot stand gekomen Overeenkomst
inzake de middelen om de onrechtmatige invoer, uitvoer en eigendomsoverdracht
van culturele goederen te verbieden en te verhinderen toegelicht.In november 1970 werd te Parijs tijdens de 16e Algemene Conferentie van
de UNESCO (Organisatie der Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en
Cultuur) de tekst aangenomen van de Overeenkomst inzake de middelen om de
onrechtmatige invoer, uitvoer en eigendomsoverdracht van culturele goederen
te verbieden en te verhinderen (hierna te noemen het «UNESCO-verdrag
1970»). De totstandkoming van dit UNESCO-verdrag (Trb. 1972, 50, Nederlandse
vertaling in Trb. 1983, 66) maakt deel uit van een doorlopende ontwikkeling
rond de bescherming van nationaal cultuurgoed. Die bescherming begon in de
loop van de negentiende eeuw.Aanvankelijk waren het afzonderlijke landen die beschermende regels voor
hun cultuurgoed opnamen in hun wetgeving, zoals Frankrijk, Griekenland en
Italië. Na de Eerste Wereldoorlog ontstond in de Volkenbond een gedachtewisseling
waarbij de bescherming van cultuurgoed in het internationale vlak werd getrokken.
Gesproken werd over het tot stand brengen van een verdrag over bescherming
in internationaal verband van nationale voorwerpen van cultureel, historisch
of wetenschappelijk belang. Deze discussie leidde mede door het uitbreken
van de Tweede Wereldoorlog niet tot een afgerond resultaat.Na de Tweede Wereldoorlog werden de inspanningen voortgezet in het kader
van de Verenigde Naties. De UNESCO werd betrokken bij het streven, bescherming
te bieden aan cultureel eigendom tijdens oorlogsomstandigheden. Dat leidde
in 1954 tot de totstandbrenging van het Verdrag inzake de bescherming van
culturele goederen in geval van een gewapend conflict (’s-Gravenhage,
14 mei 1954; Trb. 1955, 47), doorgaans de Haagse Conventie van 1954 genoemd.
Ook na de totstandkoming van dit verdrag bleef de UNESCO activiteiten ontplooien
op het gebied van de bescherming van cultureel erfgoed. Tijdens
de 9e bijeenkomst van de Algemene Vergadering te New Delhi van 5 november
tot 5 december 1956, werd een Aanbeveling inzake internationale beginselen
voor archeologische opgravingen aangenomen. Tijdens de 13e bijeenkomst van
de Algemene Vergadering in 1964 volgde een Aanbeveling inzake de middelen
om de onrechtmatige uitvoer, invoer en eigendomsoverdracht van culturele goederen
te verbieden en te verhinderen. In datzelfde jaar stelde de UNESCO een comité
van experts in afkomstig uit verschillende landen, dat moest adviseren over
een toekomstig verdrag over de bescherming van cultuurgoed. Nadat advies was
uitgebracht volgde in 1968 een opdracht om een ontwerp voor een verdrag op
te stellen. Dat leidde in 1970 tot het UNESCO-verdrag 1970. Bij dat verdrag
zijn inmiddels 116 staten partij (stand mei 2007)2. Reden van partij worden bij het UNESCO-verdrag
1970De behoefte van het Koninkrijk der Nederlanden om partij te worden bij
het verdrag, stuitte aanvankelijk op civielrechtelijke bezwaren. Met betrekking
tot Nederland noodzaakt het verdrag tot ingrijpende maatregelen in het burgerlijk
recht. Die maatregelen treffen in het bijzonder de koper te goeder trouw,
dus degene die niet wist of behoorde te weten dat het betreffende cultuurgoed
was gestolen of onwettig was uitgevoerd. Deze zou, ook al was hij te goeder
trouw, als gevolg van die maatregelen gedwongen afstand moeten doen van dat
goed. Het probleem was om een redelijke balans te vinden tussen enerzijds
het belang van de oorspronkelijke bezitter, anderzijds dat van de koper te
goeder trouw. In de ontstane impasse bood uiteindelijk de implementatie van
de richtlijn 93/7/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 15 maart
1993 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze
buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht (PbEG L 74), uitkomst.
Bij de noodzakelijke implementatie van de richtlijn in het Nederlands recht
werd voor bepaalde, precies aangeduide of aan te duiden cultuurgoederen de
bescherming van de koper te goeder trouw opzij gezet. Deze aanpassing van
het Nederlands recht maakte de weg vrij om partij te worden bij het UNESCO-verdrag
1970.Inmiddels waren echter door de UNESCO ook de beperkingen van het UNESCO-verdrag
1970 onderkend en ter hand genomen. De UNESCO deed het Internationaal Instituut
voor de Unificatie van Privaatrecht (UNIDROIT) het verzoek om een verdrag
op te stellen dat als privaatrechtelijke component van het UNESCO-verdrag
1970 dienst kon doen. Dat leidde tot het op 24 juni 1995 te Rome totstandgekomen
Verdrag van UNIDROIT inzake gestolen of onrechtmatige uitgevoerde cultuurgoederen
(Trb. 1996, 227). De reactie van ons land op het UNIDROIT-verdrag was in eerste
instantie positief. Het verdrag werd op 29 juni 1996 voor het Koninkrijk
der Nederlanden ondertekend. Op dat moment was ratificatie van het UNESCO-verdrag
1970 niet meer opportuun. Echter, in een brief van 19 juli 2004 van de
staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, alsmede de minister
van Justitie aan de Tweede Kamer (Kamerstukken II 2003/04, 29 314, nr. 8)
is medegedeeld dat het UNIDROIT-verdrag niet ter parlementaire goedkeuring
zal worden voorgelegd. Op de redenen daarvoor is in die brief uitgebreid ingegaan.
De belangrijkste daarvan worden hieronder nog eens kort aangestipt.Ten eerste is de reikwijdte van het begrip cultuurgoederen in het UNIDROIT-verdrag
zeer ruim en geldt, anders dan in het UNESCO-verdrag 1970, niet de beperking
dat cultuurgoederen door de verdragsstaat waar die cultuurgoederen vandaan
komen, zijn aangewezen als belangrijk voor de oudheidkunde, de prehistorie,
de geschiedenis, de letterkunde, de kunst of voor de wetenschap.Ook legt de termijn voor extinctieve verjaring in het UNIDROIT-verdrag
(drie jaar vanaf het tijdstip waarop de eiser de plaats waar het cultuurgoed
zich bevindt en de identiteit van de bezitter ervan kende, en in elk geval
50 jaar vanaf het tijdstip van diefstal) een zware last op het normale handelsverkeer.Voorts is van belang dat aanzienlijk meer staten partij zijn bij het UNESCO-verdrag
1970 dan bij het UNIDROIT-verdrag, te weten 116 tegen 26.Onder verwijzing naar genoemde redenen is ten slotte tegenover de Tweede
Kamer geconcludeerd dat een bijdrage aan de bestrijding van de illegale handel
in cultuurgoederen beter kan worden gezocht in het partij worden bij het UNESCO-verdrag
1970.De voornoemde brief van 19 juli 2004 aan de Tweede Kamer leidde tot
kamervragen en antwoorden daarop door de regering (Kamerstukken II 2004/05,
29 314, nr. 11), en vervolgens tot een algemeen overleg op 28 april
2005 met de vaste commissies van de Tweede Kamer voor Onderwijs, Cultuur en
Wetenschap en voor Justitie (Kamerstukken II 2004/05, 29 314, nr. 13).In de beantwoording van de vragen en in het genoemde algemeen overleg
zijn de voornemens om het UNESCO-verdrag 1970 te ratificeren en implementatiewetgeving
tot stand te brengen nader toegelicht en onderbouwd. Uitkomst van het overleg
was dat de Tweede Kamer ermee instemde dat de regering verdere uitvoering
aan haar voornemens tot ratificatie van dat verdrag zal geven.Ratificatie van het verdrag is wenselijk geoordeeld op gronden die als
volgt kunnen worden samengevat. Voorwerpen van cultureel, historisch en wetenschappelijk
belang, die tot het cultureel erfgoed van een staat behoren, behoeven een
effectieve bescherming. Het is een algemeen erkend fundamenteel beginsel dat
cultureel erfgoed niet alleen van belang is voor de eigen cultuurgoederen,
maar ook aanspraak maakt op respect en erkenning door andere staten. De staat
van herkomst behoort in beginsel die bescherming te geven door aan te wijzen
om welke voorwerpen van nationaal belang het gaat en ter bescherming daarvan
regels te geven, bijvoorbeeld door uitvoer of overdracht van dergelijke voorwerpen
te verbieden. Vaak is evenwel de handel in dergelijke voorwerpen dermate winstgevend
dat dergelijke verboden bij voortduring worden overtreden. De daaruit voortvloeiende
illegale handel kan aan het cultureel erfgoed van een land aanzienlijke schade
toebrengen. Het is daarom van groot belang dat cultuurgoederen die het land
van herkomst illegaal hebben verlaten, hetzij doordat het uitvoerverbod of
het overdrachtverbod is overtreden, hetzij omdat zij zijn gestolen of verduisterd,
door de autoriteiten van de staat van herkomst, dan wel door de oorspronkelijke
rechthebbende kunnen worden teruggevorderd, zonder dat dit op problemen stuit
op grond van de regels van de staat waar die cultuurgoederen tenslotte zijn
verkocht of worden aangetroffen. Dat is in het bijzonder van belang, omdat
veel staten, waaronder het Koninkrijk der Nederlanden, de verkrijger te goeder
trouw van roerende zaken beschermen. Ook is een probleem dat juist uitvoerverboden
in beginsel slechts kunnen worden gehandhaafd door de staat van herkomst zelf.
Ook een verbod van overdracht zal in beginsel niet ook overdracht in een andere
staat treffen. Een effectieve regeling zal daarom noodzakelijk een internationaal
karakter moeten dragen en van kracht moeten zijn tussen een groot aantal staten,
zodat deze aan elkaars regels ter bescherming van cultuurgoederen een effectieve
werking kunnen geven.Het is van groot belang dat het Koninkrijk der Nederlanden partij wordt
bij het UNESCO-verdrag 1970. Het verdrag laat aan de partijen een grote mate
van vrijheid voor wat betreft de wijze van implementatie, maar is toch
gericht op internationale samenwerking voor wat het terugverkrijgen van cultuurgoederen
die met schending van de regels van de staat van herkomst van die goederen
die staat hebben verlaten of daar zijn ontvreemd. Een internationale regeling
op dit punt is alleen effectief als een groot aantal staten daaraan deelneemt.
Het verdrag voldoet daaraan. In de loop van de jaren is immers het aantal
staten, verspreid over de hele wereld, dat tot het verdrag is toegetreden,
steeds groter geworden. In mei 2007 waren het 116 staten. Verwacht wordt dat
dit aantal nog verder zal toenemen. De wenselijkheid van partij worden, wordt
nog versterkt doordat Nederland als doorvoerland voor goederen in het algemeen,
gemakkelijk ook te maken krijgt met cultuurgoederen die ons land binnen komen
nadat zij elders illegaal zijn uitgevoerd. Bovendien behoort Nederland tot
de landen die wegens hun relatieve welvaartspeil in aanmerking komen om voor
dergelijke cultuurgoederen kopers te zoeken. Dit land heeft dan ook een belangrijke
handel in kunst en antiek, die ten dele internationaal van aard is.3. Inhoud van het verdragHet UNESCO-verdrag 1970 is een mondiaal verdrag dat illegale import en
export van cultuurgoederen wil tegengaan. In de preambule van het verdrag
wordt gewezen op het fundamenteel belang van cultuurgoederen voor de beschaving
als geheel en voor de nationale cultuur in het bijzonder. Ook wordt onder
de aandacht gebracht de betekenis van cultuurgoederen voorzover het betreft
de uitwisseling daarvan voor wetenschappelijke, culturele en opvoedkundige
doeleinden. Die uitwisseling vergroot de kennis van de beschaving van de mens,
verrijkt het culturele leven van alle volken en leidt tot wederzijds begrip
en wederzijdse waardering tussen de volken. De hier geformuleerde belangen
komen, aldus de preambule, in gevaar door de illegale handel in cultuurgoederen.
Doelstelling van het verdrag is bescherming te bieden tegen die illegale handel.
Die bescherming is alleen op doeltreffende wijze te verwezenlijken als zij
niet alleen nationaal, maar ook internationaal wordt georganiseerd. Samengevat
beoogt het verdrag de bescherming van cultuurgoederen in de onderscheiden
verdragsstaten alsmede de internationale samenwerking dienaangaande te bevorderen.Het UNESCO-verdrag 1970 legt verplichtingen op waaraan de onderscheiden
verdragsstaten gevolg moeten geven. Deze verplichtingen kunnen aanleiding
geven tot regelgeving danwel tot maatregelen van administratieve aard. Het
gaat daarbij om verplichtingen waar verdragsstaten tenminste aan moeten voldoen.
Het staat hen vrij om naast datgene waartoe zij verplicht zijn, nog andere,
meer omvattende maatregelen te treffen.Het komt voor dat landen wanneer zij bij het verdrag partij worden, uit
zichzelf al voor een deel blijken te voldoen aan de verplichtingen die het
UNESCO-verdrag 1970 stelt. Nederland is zo’n land dat al gedeeltelijk
voldoet aan de verplichtingen van het verdrag. Zo bevat de Wet tot behoud
van cultuurbezit al verbodsbepalingen voor de uitvoer van met name aangeduide
zogenoemde beschermde voorwerpen. Verder is onder meer de Erfgoedinspectie
belast met de handhaving van de regels in de Wet tot behoud van cultuurbezit.De bepalingen in het UNESCO-verdrag 1970 hebben geen directe werking zodat
voor Nederland uitvoeringswetgeving nodig is. Tegelijk met dit wetsvoorstel
tot goedkeuring van het onderhavige verdrag wordt dan ook aan de Staten-Generaal
het wetsvoorstel ter uitvoering van het UNESCO-verdrag 1970 aangeboden. Het
laatstgenoemde wetsvoorstel voorziet in een wijziging van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering en het Burgerlijk Wetboek. Daarnaast regelt de
uitvoeringswet een aanpassing van de Wet tot behoud van cultuurbezit.
Het wetsvoorstel ter uitvoering van het verdrag is tegelijkertijd aan de Staten-Generaal
aangeboden omdat daarin meer wordt geregeld dan hetgeen het UNESCO-verdrag
1970 eist. In de memorie van toelichting bij de uitvoeringswet wordt tevens
uiteengezet, waarom een dergelijke aanpak noodzakelijk is geoordeeld.4. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 bevat een omschrijving van de term «culturele goederen».
Die term is thans niet meer in gebruik. Nu hanteert men de term «cultuurgoederen»
die ook in deze toelichting wordt gebruikt.Cultuurgoederen zijn goederen die, blijkens artikel 1, om godsdienstige
of wereldlijke redenen door de desbetreffende verdragsstaat zijn «aangewezen
als belangrijk» voor de oudheidkunde, de prehistorie, de geschiedenis,
de letterkunde, de kunst of de wetenschap. Bovendien moeten de voorwerpen
behoren tot een van de elf met name in het artikel genoemde categorieën
cultuurgoederen. Het is dus niet het land waar gestolen of ten onrechte uitgevoerde
cultuurgoederen terecht komen, maar het land van herkomst van de voorwerpen
dat uitmaakt of deze tot cultuurgoederen in de zin van het UNESCO-verdrag
1970 moeten worden gerekend. Hiermee erkent het verdrag het recht van de verdragsstaten
om zelf te beslissen welke cultuurgoederen zij als cultuurgoederen beschouwen.Het UNESCO-verdrag 1970 onderscheidt in de artikelen 2 en 3 voorts drie
vormen van onrechtmatige handel in cultuurgoederen: onrechtmatige invoer,
onrechtmatige uitvoer en onrechtmatige eigendomsoverdracht van cultuurgoederen.– Onrechtmatige invoer ziet op cultuurgoederen die in het land van
een verdragspartij worden ingevoerd in strijd met de beschermende regels voor
die cultuurgoederen van een ander land dat eveneens verdragspartij is en waarvandaan
die cultuurgoederen afkomstig zijn.– Onrechtmatige uitvoer ziet uitsluitend op uitvoer uit het land
van herkomst, zijnde een verdragspartij, van cultuurgoederen. Bij die uitvoer
worden (verbods)bepalingen overtreden die door dat land zijn vastgesteld ter
bescherming van die cultuurgoederen en die volgens de daar vastgestelde regels
niet zonder meer mogen worden uitgevoerd. Die bescherming houdt bijvoorbeeld
in dat aan uitvoer van het cultuurgoed de verplichting is verbonden van een
voorafgaande vergunning die uitvoer mogelijk maakt.– Wat betreft onrechtmatige eigendomsoverdracht, ten slotte, moet
worden gedacht aan voorschriften in een verdragsstaat die overdracht van bepaalde
cultuurgoederen verbieden of aan een vergunning binden, en waarbij overtreding
van dat verbod of het ontbreken van een vergunning leidt tot strijdigheid
van de overdracht met de wet. Dergelijke overdrachten vallen onder voormeld
artikel 3 en zijn dus «onrechtmatig» (zie ook artikel 13, onder
c en d).Artikel 4 geeft een omschrijving van bepaalde categorieën cultuurgoederen
die deel uitmaken van het «cultureel erfgoed» van elke verdragsstaat.
Hierbij wordt aangegeven welke banden een verdragsstaat met een bepaald cultuurgoed
moet hebben, wil dit cultuurgoed tot het cultureel erfgoed van die bepaalde
verdragsstaat behoren. Tussen deze bepaling en die in artikel 1 bestaat een
verbinding. Bij de aanwijzing van cultuurgoederen als bedoeld in artikel 1
zal een verdragsstaat niet voorbij kunnen gaan aan hetgeen in artikel 4 is
neergelegd.Artikel 5 betreft een verplichting van de verdragsstaten de in dit artikel
opgesomde diensten in te stellen en te voorzien van voldoende deskundig personeel,
zulks ter verrichting van een aantal in dat artikel opgesomde taken.Artikel 6 verplicht de verdragsstaten de uitvoer van cultuurgoederen uit
hun grondgebied te verbieden, tenzij die goederen worden begeleid door een
daartoe voor te schrijven certificaat.Artikel 7 legt de verdragsstaten een aantal bijzondere verplichtingen
op ter zake van cultuurgoederen die door musea en soortgelijke instellingen
worden verkregen of die daaruit worden ontvreemd.Artikel 8 betreft de sanctie op de verboden, opgenomen in de artikelen
6 en 7 die strafrechtelijk of bestuursrechtelijk van aard moet zijn.Artikel 9 geeft een bijzondere verplichting tot internationale samenwerking
in het specifieke geval van roof van oudheidkundige of etnologische goederen
en het treffen van voorlopige maatregelen te dier zake.Artikel 10 bevat soortgelijke feitelijke verplichtingen als opgenomen
in artikel 5, onder meer op het gebied van onderwijs. Voorts nemen de verdragsstaten
op zich «antiekhandelaren» onder bedreiging van strafrechtelijke
of bestuursrechtelijke maatregelen te verplichten een register bij te houden,
en daarin een aantal voorgeschreven gegevens op te nemen.Artikel 11 bevat een bepaling met betrekking tot cultuurgoederen uit bezet
gebied. De verplichting in dit artikel valt derhalve samen met de materie
van het Eerste Protocol bij de eerdergenoemde Haagse Conventie van 1954 (zie
Trb. 1955, 47), waarop het reeds ingediende wetsvoorstel betreffende de Wet
tot teruggave cultuurgoederen afkomstig uit bezet gebied (Kamerstukken II
2004/05, 30 165, nrs. 1 tot en met 7) betrekking heeft.Van de overige bepalingen verdient nog vermelding artikel 13, dat onder
b, c en d de terugvordering of teruggave betreft van onrechtmatig uitgevoerde
of overgedragen dan wel ontvreemde cultuurgoederen. De bepaling verplicht
blijkens de zinsnede in de aanhef van dat artikel «overeenkomstig de
wetten van elke staat» niet tot een wetswijziging, maar gaat er wel
van uit dat er wettelijke mogelijkheden moeten bestaan om teruggaven van onrechtmatig
uitgevoerde, ingevoerde of overgedragen cultuurgoederen te verkrijgen, zowel
voor de verdragsstaten als voor de rechthebbende.5. KoninkrijkspositieIngevolge artikel 22 van het UNESCO-verdrag 1970 dienen de verdragsstaten
het verdrag niet alleen toe te passen op het moederland maar ook op alle grondgebieden
voor welker internationale betrekkingen zij verantwoordelijk zijn. Voor wat
het Koninkrijk betreft, betekent dit dat illegale uit- en invoer van cultuurgoederen
niet alleen voorkomen moet worden in Nederland, maar ook in de Nederlandse
Antillen en Aruba. In het voorstel van rijkswet tot goedkeuring van het UNESCO-verdrag
1970 wordt derhalve in artikel 1 bepaald dat het verdrag voor het gehele Koninkrijk
wordt goedgekeurd.Evenals Nederland behoeven de Nederlandse Antillen en Aruba uitvoeringswetgeving.
Op Aruba betekent implementatie van het verdrag aanpassing van het Burgerlijk
Wetboek van Aruba en het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering van Aruba.
Deze aanpassingen zullen dienen ter aanvulling van de reeds bestaande artikelen
3.86a en 3.310a van het Burgerlijk Wetboek van Aruba. Waarschijnlijk
zal ook de Landsverordening in-, uit- en doorvoer aangepast moeten worden.Aangezien het tot stand brengen van wetgeving aan verschillende factoren
onderhevig is, valt nu nog niet aan te geven binnen welke termijn de uitvoeringswetgeving
van de Nederlandse Antillen en Aruba zal zijn gerealiseerd. Wel zullen de
Nederlandse Antillen en Aruba deze uitvoeringswetgeving met voortvarendheid
ter hand nemen.Zodra de Nederlandse Antillen en Aruba de uitvoeringswetgeving gereed
hebben, zal het verdrag voor die landen worden aanvaard.De minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap,R. H. A. Plasterk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31256-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl