Wijziging Burgerlijk wetboek en Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering ivm problematiek van vermissing van personen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20012002-27117, nr. 68b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

14-02-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27117 nr. 68b

12-02-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27117Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 117Wijziging van enige bepalingen van het Burgerlijk Wetboek in verband
met de problematiek van vermissing van personennr. 68bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 12 februari 2002Het doet mij tot genoegen dat de leden van de fracties die in het voorlopig
verslag aan het woord zijn, met instemming van het wetsvoorstel hebben kennis
genomen. Hun vragen beantwoord ik gaarne als volgt.De leden van de VVD-fractie wijzen op artikel 414 lid 4 (oud), lid 3 (nieuw)1, waarin terzake van de rechterlijke beschikking, houdende
verklaring dat er rechtsvermoeden van overlijden bestaat, wordt voorgeschreven
dat deze de dag noemt waarop de vermiste wordt vermoed te zijn overleden en
waarbij als zodanig geldt de dag volgende op die van de laatste tijding van
zijn leven, tenzij voldoende vermoedens bestaan, dat hij daarna nog enige
tijd in leven was. Op hun vragen naar aanleiding van deze – door het
wetsvoorstel niet gewijzigde, doch slechts vernummerde – bepaling ga
ik als volgt in.De rechtbank dient in haar beschikking ingevolge de hier aan de orde zijnde
bepaling als de dag waarop de vermiste wordt vermoed te zijn overleden, te
noemen de dag volgende op die van de laatste tijding van zijn leven. Zeker
indien omtrent de omstandigheden van de vermissing na die laatste tijding
niets naders bekend is, zal die dag ook worden aangehouden. Artikel 414 lid
3 (nieuw) beoogt echter rekening te houden met de mogelijkheid dat de vermiste
na dat tijdstip, dat volgens de hoofdregel moet worden aangehouden, nog enige
tijd in leven is geble>ven. Blijkens de toelichting-Meijers moet hierbij worden
gedacht aan gevallen dat iemand wordt vermist in verband met oorlogsomstandigheden,
een natuurramp of een schipbreuk of een noodlanding van een vliegtuig. «Dan
kan het dikwijls zeer waarschijnlijk zijn, dat velen van de bij de ramp betrokken
personen deze nog enige tijd hebben overleefd, maar ten slotte door honger
of koude zijn omgekomen.» (zie Parlementaire Geschiedenis Boek 1 BW,
blz. 800).In zo'n geval zal als dag van vermoedelijk overlijden van de vermiste
moeten worden aangehouden een dag die overeenstemt met de voldoende vermoedens
waarop het overleden zijn op een later tijdstip dan dat van de laatste tijding
van diens in leven zijn, zijn gebaseerd. Benadrukt zij dat afwijking van de
hoofdregel alleen mogelijk is als er zulke voldoende vermoedens terzake bij
de rechtbank bestaan. De rechtbank moet het bijvoorbeeld zeer waarschijnlijk
kúnnen achten dat vele daarbij betrokken personen (en mogelijk dus
ook de betrokken vermiste) de ramp hebben overleefd, maar eerst
later, en dan wellicht vooral door vochtgebrek, zullen zijn overleden.Substantiëringseisen, andere dan dat de vermoedens «voldoende»
moeten zijn en dus aan zekerheid (omtrent een later tijdstip dan de laatste
tijding van het in leven zijn) grenzen, worden aan deze vermoedens niet gesteld.Het gevolg van toepassing van het tweede gedeelte van artikel 414 lid
3 (nieuw) is slechts, dat voor de dag van overlijden een later tijdstip wordt
aangehouden dan uit de hoofdregel zou volgen. Voor onzekerheid, vooral in
de tijd, behoeft niet te worden gevreesd. Veeleer wordt aldus onzekerheid
vermeden: de rechtbank heeft immers de taak de dag van overlijden zo precies
mogelijk vast te stellen, en beoogt met toepassing van artikel 414 lid 3 (nieuw)
niet meer en niet minder dan de reeds dan zeer waarschijnlijk te achten kans
op later in te brengen tegenbewijs tegen de door haar vast te stellen dag
van vermoedelijk overlijden (welke dag vervolgens ook in de akte van overlijden
bedoeld in artikel 417 moet worden genoemd) zoveel mogelijk uit te sluiten.
Ten slotte zij opgemerkt dat de rechtbank in ieder geval geen tijdstip kan
vaststellen dat gelegen is ná de in artikel 413 lid 2 aangegeven tijdsruimten.
«Enige tijd» na de laatste levenstijding, bedoeld in artikel 414
lid 3 (nieuw), kan de tijdsruimten die in artikel 413 lid 2 worden genoemd,
niet overschrijden. Aldus Hoge Raad 5 januari 1979, NJ 1979, 471,
hetwelk ook voor de nieuwe bepaling van artikel 413 lid 2 onder a en b als –
aldus de Hoge Raad – overeenkomend zowel met de letter als de strekking
van die bepalingen moet worden geacht. Vanzelfsprekend is de vaststelling
van een dag gelegen na de rechterlijke beschikking al helemaal uitgesloten.De conclusie moet derhalve zijn, dat de hier besproken zinsnede niet alsnog
een mate van onzekerheid, vooral in de tijd, creëert. Het is, mede gelet
op de evenvermelde uitspraak van de Hoge Raad, veeleer zo, dat zulke onzekerheid
door het wetsvoorstel wordt verminderd, doordat de uiterste dag die kan worden
vastgesteld, altijd binnen de – kortere – tijdspanne van één
jaar moet liggen, terwijl de dag van vermoedelijk overlijden in principe thans
nog binnen de termijnen van vijf jaren of van drie jaren zou kunnen liggen,
dit laatste indien de vermissing verband houdt met oorlogsomstandigheden,
een natuurramp of een andere ramp (vgl. het huidige art. 413 lid 2 onder a
en b).Er is derhalve geen reden om, dit in antwoord op de laatste vraag van
de leden van de VVD-fractie, het tweede gedeelte van artikel 414 lid 3 (nieuw)
als een dode letter te beschouwen: het oogmerk van het wetsvoorstel –
vermindering van de problematiek waarmee achterblijvers worden geconfronteerd –
noopt hiertoe zeker niet, terwijl aldus ook met de belangen van alle betrokkenen,
waaronder ook de achterblijvers – het tijdstip van overlijden is immers
in veel opzichten (volgorde van erfopvolging, personen- en familierecht, levensverzekering)
van beslissende betekenis en dient dáárom zo nauwkeurig mogelijk
te worden vastgesteld – op passende wijze rekening wordt gehouden.De leden van de VVD-fractie wijzen vervolgens op artikel 418 lid 7 (nieuw),
hetwelk (behalve aan de kantonrechter ook) aan de rechter die de beschikking
houdende verklaring van vermoedelijk overlijden geeft, de mogelijkheid biedt
te bepalen dat een of meer der verplichtingen die artikel 418 bevat niet zullen
bestaan.Anders dan deze leden zou ik op evengenoemde bevoegdheid van de rechter,
met betrekking tot de verplichting van de erfgenamen om na de inbezitneming
der goederen een behoorlijke boedelbeschrijving op te maken, geen uitzondering
willen maken. Deze leden bepleiten zulks in het licht van de mogelijkheid
dat degene die vermoedelijk overleden is verklaard, alsnog terugkeert. Bedacht
dient evenwel te worden, dat de kans hierop uitdrukkelijk onderwerp van afweging
voor de rechter is bij de vraag of hij de erfgenamen van een of meer de verplichtingen,
waaronder ook die tot boedelbeschrijving, zal vrijstellen. De gevallen van
vermissing verschillen nogal, zodat een regel zonder uitzondering
niet op haar plaats is en het gevoeglijk aan de rechter kan worden overgelaten
of sommige of alle verplichtingen ook werkelijk nodig zijn en dus in het gegeven
geval moeten gelden. Vanzelfsprekend staat het de erfgenamen wel vrij om tot
een boedelbeschrijving over te gaan, zo zij met de aangifte voor het recht
van successie niet reeds zouden willen volstaan.De leden van de PvdA-fractie hadden nog één vraag: «Gelden
de argumenten die ertoe geleid hebben dat een meerderheid van de Tweede Kamer
voor het amendement Weekers/Santi (27 117, nr. 8) stemde, waarbij de
voorgestelde exclusieve bevoegdheid van de rechtbank te Den Haag in artikel
413 – gevallen verviel, niet evenzeer in de situatie van artikel 426?»Het antwoord hierop moet ontkennend luiden. Allereerst wijs ik erop, dat
ik bij de schriftelijke en mondelinge behandeling van het wetsvoorstel in
de Tweede Kamer niet onder stoelen of banken heb gestoken, dat deze argumenten
van de Kamermeerderheid mij niet hebben overtuigd. Dat ik het desbetreffende
amendement niet tevens heb ontraden was omdat op het grote geheel van het
gehele wetsvoorstel mij dit als onevenredig voorkwam. Ik had er echter wel
bepaald de voorkeur aan gegeven indien de Tweede Kamer met de voorgestelde
exclusieve competentie nu juist wel zou hebben ingestemd.Voorts zij bedacht dat ook nu al voor de materie van de verklaring van
vermoedelijk overlijden geen exclusieve competentie geldt. Het wetsvoorstel
brengt hierin, door de aanvaarding van het amendement, dus geen verandering.
Omdat ik van oordeel ben dat het de voorkeur zou hebben verdiend ook voor
de artikel 413-gevallen een exclusieve rechterlijke competentie te introduceren,
ligt het meen ik juist niet voor de hand de bevoegdheidsregeling van artikel
426 nu ook van haar exclusieve karakter te ontdoen. Zou ik overigens hieromtrent
al anders denken, dan moet nog het volgende worden bedacht. Artikel 426 e.v.
strekt ter uitvoering van de Overeenkomst van Athene van 14 september
1966, Trb. 1968, 12. Dit verdrag schrijft de aanwijzing voor van één
enkele autoriteit die bevoegd is te verklaren dat de vermiste is overleden
indien een der in het verdrag genoemde – in artikel 426 overgenomen –
gevallen zich heeft voorgedaan. Met andere woorden, genoemd verdrag staat
aan wijziging van artikel 426 op het stuk van de daar opgenomen exclusieve
competentie van de Haagse rechtbank in de weg.De leden van de SGP- en CU-fracties vroegen of een argument voor de keuze
van de regering voor een exclusieve competentie van de rechtbank te Den Haag
terzake van de verklaring van vermoedelijk overlijden ook gelegen zou kunnen
zijn in de reeds bestaande exclusieve bevoegdheid van die rechtbank in personen-
en familierechtelijke zaken, en vroegen van deze bestaande bevoegdheden een
beknopt overzicht.Ik bevestig gaarne dat als argument voor het voorstel van een exclusieve
competentie van de Haagse rechtbank, behalve dat aan de criteria voor zodanige
competentie was voldaan (een beperkt aantal zaken en een onderwerp dat specialistische
kennis vereist), ook de reeds bestaande exclusieve competentie van die rechtbank
bij artikel 426 – gevallen is aangevoerd. Bepaald een voordeel zou ook
zijn geweest dat hiermee een uniforme toepassing van de nieuwe grond van artikel
413 lid 2 onder b en daarmee er een eenduidige afgrenzing met de gevallen
bedoeld in artikel 426 zou kunnen worden bevorderd.Reeds bestaande exclusieve bevoegdheid van de Haagse rechtbank in personen-
en familierechtelijke zaken, anders dan die terzake van de vaststelling van
overlijden in de gevallen bedoeld in artikel 426, is voor mij geen argument
van overweging geweest. Een zodanige – meer algemene – bevoegdheid
heeft deze rechtbank ook niet. De Haagse rechtbank is weliswaar volgens artikel
269 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (ook) in zaken
van personen- en familierecht bevoegd, maar dan slechts als laatste instantie,
namelijk indien de artikelen 262 tot en met 268 Rv. geen bevoegde rechter
aanwijzen. Om exclusieve bevoegdheid gaat het hier dus niet. In Boek 1 BW-zaken
zijn als aangelegenheden van exclusieve competentie slechts te noemen:artikel 25c en artikel 25d (vaststelling van de daartoe noodzakelijke
gegevens, indien in den vreemde ten aanzien van een buiten Nederland geboren
persoon geen akte van geboorte is opgemaakt of kan worden overgelegd, alsmede
wijziging van zodanige rechterlijke beschikking);artikel 26b ((o.a.) het gelasten van inschrijving, overeenkomstig artikel
25, van een buitenlandse akte in de registers van de burgerlijke stand te
Den Haag).Omtrent de situatie dat de echtgenoot meer dan negen maanden wordt vermist
en meer dan 306 dagen na de vermissing een kind wordt geboren, zij het volgende
opgemerkt. Blijkens artikel 199, onder a, is de vermiste echtgenoot de vader
van het kind, hoewel hij dus – in de gebruikelijke situatie van procreatie –
niet de biologische vader kán zijn.Indien de rechtbank de verklaring van vermoedelijk overlijden afgeeft,
is het huwelijk met de vermiste, met ingang van de door de rechtbank vastgestelde
dag van vermoedelijk overlijden (en wel door de dood, art. 149, onder a) geëindigd.
Het kind dat meer dan 306 dagen na de vermissing is geboren, zal dus niet
meer als het kind van de vermiste kunnen gelden. Vestiging van het vaderschap
van en door de biologische vader – door erkenning – is nu mogelijk.In het andere geval – indien op de voet van artikel 199 vaderschap
van de vermiste persoon bestaat en er geen verklaring van vermoedelijk overlijden
is uitgelokt – kan dit vaderschap, op de grond dat de vermiste niet
de biologische vader van het kind is worden ontkend, zie artikel 200 lid 1.
De moeder heeft hiertoe de bevoegdheid binnen een jaar na de geboorte van
het kind; voor het kind geldt een andere termijn, namelijk binnen drie jaren
nadat het bekend is geworden met het feit dat de vermiste vermoedelijk niet
zijn biologische vader is. De rechterlijke beschikking houdende gegrondverklaring
van een ontkenning van een door huwelijk ontstaan vaderschap houdt in dat
dit vaderschap wordt geacht nimmer gevolg te hebben gehad. Het kind kan vervolgens
worden erkend.Het versterferfrecht volgt de regels van afstamming. Het kind dat meer
dan 306 dagen na de vermissing wordt geboren, is dus alleen dan versterferfgenaam
van de vermiste, indien die afstamming op de dag van vermoedelijk overlijden
bestaat. Dat laatste zal dus, zoals hiervoor bleek, niet het geval behoeven
te zijn.Omtrent de situatie dat gedurende de vermissing schulden zijn aangegaan
door de vermiste dan wel de achtergebleven huwelijkspartner (of, zo voeg ik
toe: geregistreerde partner) merk ik het volgende op.Indien ten tijde van de vermissing schulden door de vermiste persoon blijken
te zijn aangegaan is, evenzoveel keren als zulks is geschied, zijn bestaan
niet onzeker, en kan dus niet van een vermissing (maar wellicht wel van afwezigheid:
het verlaten hebben van de woonplaats) worden gesproken. Die schulden moeten
door deze worden voldaan en komen, mits «kosten der huishouding»
betreffende, in beginsel ten laste van de beide echtgenoten/geregistreerde
partners overeenkomstig de regels van de artikelen 84 e.v. Zonodig kan de
rechtbank, op verzoek van de achtergeblevene, bepalen dat deze niet aansprakelijk
zal zijn voor de door de andere echtgenoot/geregistreerde partner in het vervolg
aangegane verbintenissen, aangegaan ten behoeve van de gewone gang van de
huishouding en waarvoor hoofdelijke aansprakelijkheid van beide echtgenoten/geregistreerde
partners bestaat (art. 85 en 86). Het kan ook om schulden zijn gegaan als
bedoeld in artikel 88, de onderliggenderechtshandeling is dan
wegens het ontbreken van toestemming vernietigbaar door de achtergebleven
echtgenoot/geregistreerde partner.Indien, in de situatie dat de ander is vermist, de achtergebleven echtgenoot/geregistreerde
partner schulden maakt, geldt, zolang het huwelijk of geregistreerde partnerschap
bestaat, eveneens het huwelijksvermogensrechtelijke regime dat tussen hen
bestaat, aangevuld met de regels omtrent rechten en verplichtingen van echtgenoten
van de artikelen 81 e.v.De leden van de SGP- en CU-fracties vragen ten slotte naar de inhoudelijke
argumenten om artikel 424 te laten vervallen.Vooropgesteld moet worden dat volgens het wetsvoorstel artikel 424 weliswaar
wordt geschrapt – een bijzonder verlof om te huwen of een geregistreerd
partnerschap aan te gaan is, na een verkregen verklaring van vermoedelijk
overlijden niet meer nodig – maar de inhoud van het vierde lid van artikel
424 is overgebracht naar de artikelen 80c en 149, beide onder b. Het huwelijk
eindigt, indien een verklaring van vermoedelijk overlijden is verkregen, door
de dood, doch zal, indien de vermiste terugkeert, of nog in leven was op de
dag waarop een nieuw huwelijk of geregistreerd partnerschap is aangegaan,
alsnog geëindigd blijken te zijn niet door de dood, maar door de voltrekking
van dit nieuwe huwelijk of geregistreerde partnerschap. Aldus wordt reeds
rekening gehouden met de gevoelens van hen die de verklaring van vermoedelijk
overlijden uitsluitend of primair met het oog op de vermogensrechtelijke gevolgen
daarvan hebben verzocht (vgl. memorie van toelichting, blz. 3, bij Artikel
I, onderdelen A en B). Dáárvoor – een levensverzekering
bijvoorbeeld – is het in de regel ook nodig dat van de dood, dus van
(vermoedelijk) overlijden sprake is. Keert de vermiste evenwel alsnog terug
en is de achtergeblevene niet wederom gehuwd of een geregistreerd partnerschap
aangegaan, dan bestaat het huwelijk of geregistreerde partnerschap nog steeds.Waarom nu het bijzondere verlof afgeschaft? Allereerst omdat het schrappen
van dit verlof past bij de omstandigheid dat, indien en doordat de verklaring
van vermoedelijk overlijden is afgegeven en vervolgens de in artikel 417 bedoelde
overlijdensakte is opgemaakt, het eerdere huwelijk of geregistreerde partnerschap
(nu en ook straks) door de dood is ontbonden. De achtergeblevene behóeft
geen nieuw huwelijk of geregistreerd partnerschap aan te gaan, maar als hij
of zij daartoe overgaat, wéét deze dat, mocht de vermiste terugkeren,
het eerdere huwelijk of geregistreerd partnerschap door het nieuwe ontbonden
is. Het nog eens eisen van een bijzonder verlof om een nieuw huwelijk of partnerschap
te mogen aangaan gaat gewoon te ver, roept reminiscentie op aan het rechterlijk
verlof dat vóór 1 oktober 1971 vereist was om de wederpartij
te mogen dagvaarden teneinde echtscheiding te verkrijgen. Voorts kan men zich
werkelijk afvragen op welke goede grond de rechter het geven van het verlof
nog zou kunnen en mogen uitstellen (zelfs tot vijf jaren boven de desbetreffende
wachttijd) indien in de periode dáárvoor, en zeker wanneer de
trouwplannen vaste vorm hebben aangenomen, een terugkeer van de vermiste geen
realiteit is gebleken.De vraag of de regering geen gronden ziet om bij de afgifte van een verklaring
van vermoedelijk overlijden onderscheid te maken tussen de vermogensrechtelijke
en de personenrechtelijke gevolgen (o.a. de mogelijkheid om een nieuw huwelijk
aan te gaan) is hiervoor reeds ten dele beantwoord, waar gewezen werd op de
nieuwe onderdelen b van de artikelen 80c en 149. Aanvankelijk was de opzet
immers, dat door de verklaring van vermoedelijk overlijden zonder meer aan
het huwelijk of geregistreerde partnerschap een einde zou zijn komen, ook
indien de vermiste mocht zijn teruggekeerd en de achtergeblevene niet een
nieuw huwelijk of geregistreerd partnerschap was aangegaan (zie memorie van
toelichting, blz 2/3). Voor vermogensrechtelijke gevolgen, die niet met een
vermistenbewind of door zaakwaarneming kunnen worden opgelost (erfrecht,
levensverzekering, pensioen enz.) is de dood als rechtsfeit in de regel ook
vereist. Het lijkt mij dan ook niet zinvol om het door de leden van de SGP-
en CU-fracties genoemde onderscheid te maken.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1De in deze memorie genoemde wetsartikelen behoren tot Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek, tenzij het tegendeel wordt vermeld. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20012002-27117-68b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl