Acute zorg; Notitie over de mogelijkheid de ambulancezorg te splitsen in spoedvervoer en ziekenvervoer
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29247, nr. 8

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

16-02-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29247 nr. 8

10-02-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1. InleidingMotieA- en B-rittenProfessionalisering en schaalvergroting2. Argumenten voor of tegen splitsing2.1 Planbare zorg is ook zorg2.2 Is een splitsing binnen ambulancezorg goedkoper?2.3 Professionele overwegingen2.4 De verantwoordelijkheid voor zorg en openbare orde
en veiligheid3. Conclusie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29247Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 247Acute zorgnr. 8BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 10 februari 2004Na het Algemeen Overleg van 6 november 2003 (kamerstuk 27 295/29 247
nr. 62) heeft de Kamer door middel van de motie Tonkens en Arib aan de
regering verzocht te onderzoeken in hoeverre het mogelijk en wenselijk is
de ambulancezorg op langere termijn te splitsen in spoedvervoer en ziekenvervoer
en de Kamer daarover te informeren.Conform mijn toezegging tijdens het Voortgezet Algemeen Overleg van 18 november
jl. doe ik u bijgaande notitie toekomen.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. Hoogervorst 1. InleidingMotieDe Tweede Kamerleden Tonkens en Arib hebben op 18 november 2003 een
motie ingediend over een mogelijke en wenselijke splitsing van spoedvervoer
en niet-spoedeisend ziekenvervoer om daarmee de doelmatigheid van de ambulancezorg
te bevorderen zodat dure en hoogtechnologische ambulancezorg niet onnodig
wordt ingezet voor niet spoedeisend ziekenvervoer. In deze notitie wordt ingegaan
op de in de motie gestelde vraag.A- en B-rittenNiet-spoedeisend ziekenvervoer wordt in de sector doorgaans aangeduid
als «besteld vervoer» of een «B-rit». Spoedeisende
ritten worden betiteld als A1- en A2-rit. De centralist van de meldkamer geeft
een A1-rit uit in geval van direct levensbedreigende situaties. A2-ritten
zijn ritten waarbij geen sprake is van direct levensgevaar, maar waarbij de
ambulance wel zo snel mogelijk ter plaatse moet zijn.Het kenmerkende verschil tussen A- en B-ritten is de mate van planbaarheid.
A-ritten kunnen elk moment van de dag nodig zijn. Een ambulance wordt ingezet
naar aanleiding van een acute zorgvraag. Een A-rit is niet vooraf te plannen,
wel is de benodigde capaciteit op basis van ervaringsgegevens te plannen.
A-ritten leiden niet per definitie tot vervoer. Soms is zorg ter plaatse toereikend
of is sprake van «loos alarm». B-ritten kunnen in principe gepland
worden, de centralist van de meldkamer draagt zorg voor de afstemming tussen
de ambulancebemanning, de patiënt en de overdragende en/of ontvangende
partij (bijvoorbeeld een ziekenhuis of verpleeghuis).Professionalisering en schaalvergrotingDe afgelopen decennia is de ambulancezorg in Nederland in sterke mate
geprofessionaliseerd. In die zin is ook geen sprake meer van ambulancevervoer,
maar van ambulancezorg. Dat geldt voor de spoedeisende
en de planbare ambulancezorg. De professionalisering is hand in hand gegaan
met een schaalvergroting in de sector. De meeste kleine ambulancevervoerders
zijn inmiddels overgenomen of gefuseerd met andere ambulancediensten. De uitvoering
van ambulancevervoer geschiedt in Nederland voor ongeveer de helft door publieke
partijen (GGD, Hulpverleningsregio) en anderzijds door private organisaties
(doorgaans een aparte stichting voor ambulancezorg of een onderdeel van een
breder vervoersbedrijf). Het beleid van het ministerie van VWS is erop gericht
om te komen tot de vorming van 25 Regionale Ambulancevoorzieningen (RAV).
Met de RAV is er één duidelijk aanspreekpunt voor ambulancezorg
in de regio.2. Argumenten voor of tegen splitsingHet is niet voor het eerst dat de discussie over een eventuele scheiding
wordt gevoerd. Een mogelijke splitsing van spoedeisende en planbare ambulancezorg
is ook aangekaart in het adviesrapport «Acute zorg» van de RVZ
(2003). De vraag naar de mogelijkheid van een splitsing kan worden beantwoord
met ja. De vraag naar de wenselijkheid is complexer, er zitten namelijk haken
en ogen aan. Hieronder sta ik stil bij de verschillende overwegingen voor
wel of niet splitsen.2.1 Planbare zorg is ook zorgDe term niet spoedeisend ziekenvervoer of besteld vervoer is in zekere
zin misleidend. Het suggereert namelijk dat er geen sprake is van zorg. Dat
is onterecht. B-ritten verschillen onderling sterk in de mate
van zorg. In de sector wordt daarom wel een onderscheid gemaakt in «low,
medium en high care». Ook bij planbare ritten is dus sprake van hoogwaardige
ambulancezorg, al is dat niet altijd zo.Het verschil in soorten B-ritten maakt dat het sterk varieert of er sprake
is van overgekwalificeerd personeel. Op dit moment wordt geen systematisch
onderscheid gemaakt in soorten B-ritten, daardoor kunnen moeilijk uitspraken
worden gedaan over het aantal «overgekwalificeerde» ritten. Daarnaast
is het de vraag of alle A1-ritten wel terechte A1-ritten zijn. De verhouding
tussen de uitgifte van A1-, A2- en B-ritten verschilt sterk per regio. De
verschillen zijn zo groot dat het op zijn minst twijfelachtig is of deze alleen
zijn te herleiden tot regionale verschillen (stedelijk of landelijk gebied;
aantal ziekenhuizen in de regio).Met andere woorden, er is op dit moment weinig uniformiteit in de wijze
van indicatiestelling en de registratie. Een heldere registratie is een belangrijk
aandachtspunt geweest in het Project Versterking Ambulancezorg. De sector
heeft een plan opgesteld om verbetering van de informatievoorziening daadwerkelijk
te realiseren. Daarnaast is in 2003 een Landelijke Standaard Meldkamer Ambulancezorg
ontwikkeld. Deze kan op termijn bijdragen aan een grotere uniformiteit in
de urgentiestelling door centralisten.2.2 Is een splitsing binnen ambulancezorg goedkoper?Hierboven is aangegeven dat het complex is om een helder onderscheid te
maken binnen het totale «product» ambulancezorg, nuanceringen
zijn op zijn plaats. Als we er hier van uitgaan dat het B-vervoer in zijn
geheel afgescheiden zou worden van de A-ritten dan is het maar de vraag of
de totale ambulancezorg goedkoper wordt. Sterker nog, het zou wel eens duurder
kunnen worden.Uit het rapport «Ambulances binnen bereik»1 blijkt dat landelijk gezien ongeveer 40% van de ritten is geregistreerd
als B-rit. Wordt de capaciteit ten behoeve van B-vervoer aan de huidige capaciteit
onttrokken dan zijn er minder ambulances voor spoedvervoer beschikbaar. Dit
betekent dat de kans toeneemt dat er geen ambulance beschikbaar is wanneer
zich een acute zorgvraag voordoet. Dit risico kan worden«gerepareerd»
door de capaciteit van ambulances (inclusief bemanningen) ten behoeve van
spoedeisende zorg te vergroten. Deze aanpassing leidt tot extra kosten. Daar
staat tegenover dat het B-vervoer goedkoper georganiseerd kan worden (eenvoudiger
voertuigen, lager gekwalificeerd personeel). De verwachting is dat landelijk
gezien de besparing lager is dan de meerkosten.De regio Den Haag werkt al geruime tijd met zogenaamde hulpambulances
voor planbaar low care vervoer. De resultaten zijn positief, maar de ervaring
leert dat aan een aantal condities voldaan moet worden wil het succesvol zijn.
Eén van de condities is dat er voldoende ritten gereden moeten worden.
Het initiatief van Den Haag lijkt met name interessant voor de grote steden
in de Randstad op kantoortijden. In landelijke gebieden zal een splitsing
waarschijnlijk leiden tot «ritverdunning» en per saldo tot meerkosten.
Bijvoorbeeld: een standplaats in een ruraal gebied kan overdag over twee ambulancewagens
beschikken. Als er nu één wagen bestemd wordt voor hulpambulancevervoer,
blijft er nog maar één wagen over voor het spoedvervoer. Daarmee
neemt de kans op overschrijdingen toe, wat gerepareerd kan worden door een
extra wagen voor spoedvervoer in te zetten. Dan zijn er dus twee wagens voor
spoedvervoer en één voor besteld vervoer nodig. De gemiddelde verhouding tussen spoedvervoer en besteld vervoer is 60%:40%
met grote regionale afwijkingen hiervan. Een besteld vervoer rit kost landelijk € 200,–.
Indien 40% van de capaciteit onttrokken zou worden aan het totaal, moet dit
voor het spoedvervoer weer worden aangevuld om de kans op een ambulance gelijk
te houden. Met welk percentage valt niet aan te geven, zonder nader onderzoek.
De besparing echter betreft niet de volledige 40% van het besteld vervoer
want dit is voor een deel ook «high care» (dat wil zeggen dat
het uitgevoerd moet worden met hooggekwalificeerd personeel). Daarnaast valt
een dergelijk voordeel ook binnen het huidige systeem te halen mits er maar
voldoende ritten zijn. Met andere woorden; een RAV kan beginnend personeel
eerst meer besteld vervoer laten rijden en vervolgens meer spoedritten, al
naar gelang het dienstrooster een dergelijke inroostering toelaat.2.3 Professionele overwegingenDe sector staat in principe positief ten opzichte van een verdere verfijning
binnen het product ambulancezorg. Daarbij gaat het om een verfijning in functies
van medewerkers en om een verfijning in vervoerssoorten (zoals de hulpambulance
of de motorlance). Bij een splitsing in vervoerssoorten en functies moet ook
rekening worden gehouden met de personele aspecten. Ritverdunning kan leiden
tot een verlies aan ervaring omdat het personeel minder «zorguren»
draait. Daarnaast betekent de spoedeisende hulpverlening werken onder druk.
Voor veel hulpverleners is dit juist aantrekkelijk, tegelijkertijd kan de
combinatie met planbare ambulancezorg ervoor zorgen dat medewerkers niet continu
onder druk staan.2.4 De verantwoordelijkheid voor zorg en openbare orde
en veiligheidAlgemeen wordt onderkend dat de verantwoordelijkheidsverdeling in de ambulancezorgsector
momenteel te diffuus is, er zijn teveel medestuurders. In de brief van 10
oktober1 heb ik aangegeven hoe de nieuwe systematiek
voor ambulancezorg eruit komt te zien.Sommigen grijpen de diffuse verantwoordelijkheidsverdeling aan voor een
ander systeem, waarbij acute zorg en zorgvervoer worden gesplitst. De RVZ
breekt hiervoor een lans in zijn rapport2. In
het artikel «Ligtaxi of gillende sirene»3 stelt de schrijver dat de zorgsector gebaat is bij een hoogwaardig,
maximaal planbaar systeem van transport. Daarnaast wil de overheid een voorziening
«voor onvoorspelbare, onverwacht optredende, acute hulpvraag bij ernstige
individuele én grootschalige problemen». Daarom moet de overheid
de acute medische hulpverlening, ongeacht de schaal, aansturen.Bovenstaande redenering is exemplarisch voor een misverstand dat vaker
voorkomt, bijvoorbeeld in de discussie over de organisatie van de meldkamer.
Er wordt gesuggereerd dat de verantwoordelijkheid van de overheid betekent
dat de overheid de uitvoering zelf ter hand zou moeten nemen. Dat is te kort
door de bocht. Overheid, zorgaanbieders en zorgverzekeraars hebben ieder hun
eigen verantwoordelijkheid. Kenmerkend voor de organisatie van de curatieve
zorg in Nederland is dat deze wordt uitgevoerd door (semi-)particuliere zorgaanbieders.
Zij maken met de zorgverzekeraars afspraken over volume en kwaliteit. De overheid
stelt de kaders om de kwaliteit en doelmatigheid van de zorg te waarborgen,
in het geval van kleinschalige zorg en bij grootschalige ongevallen en rampen.Ambulancezorg is curatieve zorg; dit is het leidend principe in de keuze
voor de nieuwe systematiek voor ambulancezorg. Dat ambulancezorg in de openbare
ruimte plaatsvindt stelt hoge eisen aan het waarborgen van de
openbare orde en veiligheid. Dat is een taak van de overheid die wordt uitgevoerd
door de politie en brandweer. Dat ambulancezorg naadloos moet samenwerken
met de andere disciplines staat buiten kijf, maar dat wil niet zeggen dat
de overheid de uitvoering van ambulancezorg zelf ter hand moet nemen. Dat
zou haaks staan op de gangbare systematiek in de zorgsector, evenmin lijkt
het de doelmatigheid van zorgverstrekking ten goede te komen.3. ConclusieIk sta positief ten opzichte van het idee voor een verdere functie- en
productdifferentiatie binnen de ambulancezorg. Zowel aan de onder(bijvoorbeeld
hulpambulances) als aan de bovenkant (bijvoorbeeld IC-ambulances). Op regionaal
niveau is productdifferentiatie aan de onderkant met name realiseerbaar in
stedelijke gebieden. Het realiseren van verfijningen binnen de ambulancezorg
is in de eerste plaats een kwestie van regionale afspraken tussen zorgaanbieder
en zorgverzekeraar omdat de verschillen tussen regio's te groot zijn voor
een landelijk uniforme uitspraak. De nieuwe Wet Ambulancezorg zal ruimte bieden
om dergelijke initiatieven te ontplooien, onder dezelfde kwaliteitscontrole
als de overige ambulancezorg. Bijvoorbeeld: ook hulpambulancevervoer wordt
geïndiceerd door de meldkamer en moet voldoen aan gestandaardiseerde
kwaliteitsprotocollen.Ik ga de planning op landelijk niveau verbeteren. Het referentiekader
berekent landelijk de benodigde capaciteit voor spoedeisende en planbare ambulancezorg
op macroniveau. Daarnaast ga ik de RAV's nu vragen om hun prestatiegegevens
over 2003. Een betere registratie is nodig om te komen tot regionale informatie
die onderling te vergelijken is. Dat gaat niet alleen om de realisatie van
rijtijden van spoedeisende en planbare ambulancezorg maar ook om gegevens
over het aantal uitgegeven ritten.Den Haag, 3 februari 2004 XNoot1Analyse voor landelijk spreidings- en beschikbaarheidsplan; RIVM, Botter,
2003. Gegevens zijn gebaseerd op 2001.XNoot1Brief minister VWS aan de Tweede Kamer over de besturingssystematiek.XNoot2Concept-adviesrapport «Acute zorg», RVZ, 2003.XNoot3Artikel in Medisch Contact, oktober 2003, J. de Nooij. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29247-8.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl