Curatieve zorg; Lijst van vragen en antwoorden
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23619, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

31-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

23619 nr. 5

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950515253545556, 57 en 585960616263 en 6465 en 66676869707172737475767778
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23619Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 81 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 619Curatieve zorgnr. 5LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 23 oktober 1995De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1 heeft de navolgende vragen over de nota Modernisering curatieve zorg
aan de regering ter beantwoording voorgelegd. Deze vragen, alsmede de daarop
bij brief van 18 oktober 1995 gegeven antwoorden, zijn hieronder afgedrukt.De voorzitter van de commissie,Van NieuwenhovenDe waarnemend griffier van de commissie,Nava 1Hoe ziet de regering de toenemende vraag naar zorg tot 1999, gelet
op de door haar beoogde belangrijke veranderingen voor huisartsen, medische
specialisten en ziekenhuizen? (blz. 3)Uit onder meer de Volksgezondheid Toekomst Verkenning 1993 van het Rijksinstituut
voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne blijkt dat de komende jaren de
omvang, de levensverwachting en de veroudering van de bevolking blijft toenemen.
Het RIVM verwacht dat deze toename gepaard gaat met een toename van het vóórkomen
van ziekten en functiebeperkingen. Zo zal het aantal mensen met chronische
aandoeningen de komende twintig jaar toenemen met 25 à 40%, ofwel ongeveer
1,4% per jaar.In de Nota Gezond en Wel (Kamerstukken II, 1994–1995, 24 126,
nrs. 1–2) heb ik aangegeven welke factoren een rol spelen bij het beperken
van de toename van het aantal personen met ziekten of handicaps. Het gaat
daarbij zeker niet alleen om de bijdrage die de gezondheidszorg aan het voorkomen
of behandelen van ziekten en handicaps kan leveren. Er zijn ook factoren die
met de leefstijl van de burgers te maken hebben, zoals het roken, en die door
henzelf kunnen worden beïnvloed. Een ander deel van de factoren is in
het algemeen moeilijk beïnvloedbaar (zoals milieu-omstandigheden of sociaal-economische
status) of niet of nauwelijks (zoals erfelijke aanleg).Aan de groeiende vraag naar zorg komt het kabinet tegemoet. Het regeerakkoord
gaat uit van een volumegroei van 1,3% per jaar. Het kabinet gaat er vooralsnog
vanuit dat met deze groei kan worden volstaan. Dat gaat niet vanzelf. In de
Nota Zorg in het Regeerakkoord heeft het kabinet aangegeven welke maatregelen
het wil nemen om te komen tot volumebeheersing en kostenbeperking. Veel maatregelen
zijn gericht op het vergroten van de doelmatigheid van het zorgstelsel en
van het medisch handelen. Uitvoering van het beleid uit de Nota modernisering
curatieve zorg levert eveneens een bijdrage aan het beheersen van de volumegroei. 2Hoe ziet de regering de verhouding tussen de huisarts als poortwachter
en gids in het continuüm van zorg ten opzichte van de sociaal medische
zorg in het kader van de arbeidswetgeving respectievelijk sociale zekerheid?
(blz. 4)De positie van de huisarts als poortwachter en gids in het continuüm
van zorg beperkt zich in de visie van de regering niet tot de gezondheidszorg.
In de voorgaande jaren heeft de regering, in samenwerking met de KNMG, gestimuleerd
dat de betrokkenheid toeneemt van de huisarts bij de arbeidssituatie en het
arbeidsverzuim van patiënten. In Nederland is de aandacht van de curatief
werkzame artsen (huisartsen, specialisten) voor de arbeidssituatie en het
verzuim van hun patiënten immers altijd beperkt geweest.Als concrete activiteiten zijn aan te kondigen:– de opdracht voor een vijfjarig programma van projecten, experimenten
en onderzoek, ter bevordering van de samenwerking bij verzuimbegeleiding tussen
enerzijds curatieve artsen en hulpverleners en anderzijds bedrijfs- en verzekeringsartsen;– een nadere verkenning van het principe «scheiding tussen
behandeling en controle», zoals dat al bijna 100 jaar in Nederland geldt.
In de eerste helft van 1996 zal een conferentie over dit onderwerp plaats
vinden, in opdracht van de minister van VWS, het Instituut voor Coördinatie
en Afstemming in de sociale zekerheid (TICA) en de KNMG. 3In hoeverre kan gesproken worden van uitvoering van de aanbevelingen
van de Commissie-Biesheuvel en het Platform curatieve zorg dan wel het overnemen
van deze adviezen? Wil de regering ook exact weergeven welke aanbevelingen
van de Commissie respectievelijk het Platform niet worden uitgevoerd en de
redenen daarvoor? (blz. 4)Bij de beantwoording van deze vraag is het zinvol, de «wat»
en de «hoe» vragen van elkaar te onderscheiden. Voor wat betreft
het eerste type vragen kan gesteld worden dat het kabinet de aanbevelingen
van de Commissie Biesheuvel overneemt. Voor de beantwoording van de «hoe»-vragen
wil het kabinet zoveel mogelijk ruimte geven voor uitwerking in het veld.
Dit geldt bijvoorbeeld voor de honorering van de medisch specialistische hulp.
Het kabinet vindt, met de commissie, dat het verrichtingensysteem afgeschaft
moet worden. Dat kan op verschillende manieren. De commissie stelt invoering
van een basishonorarium voor. Het kabinet geeft er de voorkeur aan, dat men
eerst in het veld zelf, al doende in de lokale experimenten, modaliteiten
ontwikkelt.Het zelfde geldt voor de afschaffing van de goodwill. De commissie én
het kabinet vinden afschaffing belangrijk. Het kabinet wil de ingroeiregeling
die de commissie hiertoe voorstelt niet dwingend voorschrijven, hoewel het
de uitgangspunten onderschrijft. Het wil dat betrokken partijen zelf voorstellen
ontwikkelen om tot een systeemwijziging op dit punt te komen.De rapportage van het Platform bevat reacties van alle betrokken partijen
op het advies van de commissie. Daarmee is duidelijk geworden voor welke onderdelen
het veld zelf verantwoordelijkheid wil nemen en in hoeverre er bij betrokkenen
draagvlak bestaat voor uitvoering van het advies. Daar waar in de rapportage
van het Platform aanbevelingen staan die anders luiden dan die van de commissie,
zijn deze veelal door één of enkele van de betrokken partijen
gedaan. Op deze manier zijn ook diverse verschillen van inzicht – voor
het eerst – gezamenlijk zwart op wit gezet. 4Kan nader toegelicht worden waarom de verschillende vormen van verzekering
de wijze beïnvloedt waarop de regering het advies van de Commissie-Biesheuvel
kan uitvoeren? (blz. 5)Aan de Commissie Biesheuvel is advies gevraagd door het vorige kabinet.
Toen bestond het voornemen om voor de curatieve zorg te komen tot een basisverzekering.
De Commissie had de opdracht om in het licht van de modernisering van het
zorgstelsel, waarin voorzien was in het totstandkomen van een basisverzekering,
op hoofdlijnen onderzoek te doen naar de positionering van het totaal aan
medische zorg zoals geleverd door huisartsen, medische specialisten en ziekenhuizen
en daarover te adviseren.Het huidige kabinet heeft afgezien van de totstandkoming van een basisverzekering
en streeft in plaats daarvan tot convergentie van de Ziekenfondswet, WTZ,
publiekrechtelijke regelingen en particuliere verzekeringen in de curatieve
zorg. Tegelijkertijd wil het kabinet aan de verzekeraars een belangrijke rol
toedelen in de sturing van de curatieve zorg. Het naast elkaar bestaan van
verschillende verzekeringssystemen leidt ertoe dat de sturende rol van verzekeraars
verschillend kan worden vormgegeven. Zo is het eenvoudiger om van overheidszijde
maatregelen te treffen voor de via de Ziekenfondswet bekostigde zorg, dan
voor de zorg die op basis van particuliere verzekeringen wordt bekostigd. 5Hoe en wanneer toetst de regering de door haar bij verzekeraars veronderstelde
onderlinge economische mededinging? (blz. 5) Zoals in het Bestuurlijk/Wetgevend Programma Zorgsector 1995–1998
reeds is aangegeven zal de overheid, gezien het gekozen beheersingsmodel in
de curatieve sector, permanent aandacht moeten hebben voor de marktwerking.
Alleen wanneer in het verkeer tussen verzekeraars onderling en in het verkeer
tussen verzekeraars en zorgaanbieders sprake is van mededinging, mag verwacht
worden dat het gekozen beheersingsmodel leidt tot acceptabele uitkomsten.De aandacht voor marktwerking betreft enerzijds het creëren van ruimte
voor marktwerking en anderzijds in de gaten houden of partijen de publiekrechtelijk
geschapen vrijheid voor marktwerking zelf niet weer inperken. Het toetsen
van het handelen van partijen op het punt van mededinging gebeurt op basis
van de Wet Economische Mededinging (WEM). Met het WEM-instrumentarium kan
worden gemonitord en bestuurlijk worden ingegrepen. 6Welke stappen worden gezet om de kortdurende thuiszorg, die volgens
de regering behoort tot het domein van de curatieve zorg, uit de Algemene
Wet Bijzondere Ziektekosten over te hevelen naar de verzekeringsvormen in
het tweede compartiment? (blz. 5)Aan de kamer zal op korte termijn een brief worden gezonden over de modernisering
van de thuiszorg. De «knip in de thuiszorg» neemt in deze brief
een prominente plaats in.Voor het implementeren van een «knip in de thuiszorg» zijn
de volgende stappen nodig:1. Het regelen van het aanbod van thuiszorg in het eerste en tweede compartiment.2. Het uitwerken van de budgettaire consequenties met inbegrip van een
geharmoniseerd stelsel van eigen betalingen. 7In hoeverre is het juist, dat het veld – mede gelet op de in
het regeerakkoord vermelde volumegroei van 1,3% – aanzienlijke financiële
problemen te wachten staat bij de afrekening van de instellingsbudgetten over
1996? Wat denkt de bewindsman hieraan te gaan doen? (blz. 5)In het licht van de feitelijke volumegroei in het verleden, 2,3% per jaar
voor de gehele zorgsector, is voorstelbaar dat bij sommigen twijfel bestaat
over de haalbaarheid van de 1,3% die in het regeerakkoord als uitgangspunt
is genomen voor de ontwikkeling in deze regeerperiode. Daarlatend dat bij
twijfelaars sprake zou kunnen zijn van enig wishfull thinking wijs ik op het
pakket van maatregelen dat het kabinet inzet om de 1,3% te realiseren.Overigens kan onderkend worden dat de desbetreffende percentages, de 2,3%
uit het verleden en de 1,3% als inzet voor deze regeerperiode, betrekking
hebben op de gehele zorgsector. In dit verband is het nuttig om te kijken
naar de overeenkomstige cijfers voor de curatieve zorg. Toegespitst op ziekenhuizen
en specialisten komt uit de analyses een feitelijke volumegroei naar voren
van 1,1% per jaar in de afgelopen twee decennia (zie bijlage 2 van Zuinig
met Zorg, het rapport van de ambtelijke taskforce volumebeheersing en kostenbeperking);
terwijl voor 1996 voor deze voorzieningen zo'n f 220 mln. is uitgetrokken
wat neerkomt op 1,15% volumeruimte (zie FOZ 1996, pag. 11, tabel 1.4). Met
andere woorden: de inzet voor 1996 komt overeen met de feitelijke ontwikkeling
in het verleden. Dit zo zijnde zie ik geen grond voor de verwachting dat zich
wat betreft de curatieve zorg «aanzienlijke financiële problemen»
zullen voordoen bij de afrekening over 1996. Uiteraard realiseer ik mij dat er altijd (onvermoede) factoren in het
spel kunnen zijn die een opdrukkend effect op de groei kunnen hebben. Daar
staat evenwel tegenover dat een belangrijk deel van de korte- en lange-termijnmaatregelen
die zijn voorgenomen, betrekking heeft op de curatieve zorg. Niet in de laatste
plaats geldt dat het beleid dat in de Nota modernisering curatieve zorg staat
aangekondigd. 8Hoe ziet de regering de ideale samenwerking tussen het indicatie-orgaan
en huisartsen in 1998 en welke financiële faciliteiten kunnen hiertoe
dan de beste oplossingen bieden? (blz. 8)Van belang is dat er goed wordt samengewerkt tussen de huisartsen en indicerende
instanties voor de care-sector. Hoe deze samenwerking tussen een indicatie-orgaan
voor de ouderenzorg en huisartsen idealiter zou moeten worden vorm gegeven,
hangt in belangrijke mate af van de betrokken partijen. In de nota is een
voorbeeld daarvan gegeven.Samenwerking zowel als het stellen van indicaties maakt altijd al deel
uit van het werk van hulpverleners. Aparte financiële regelingen hiervoor
lijken me dan ook niet aan de orde. 9Is een overzicht te verstrekken van zogenaamde transmurale projecten
die conform de adviezen van de Commissie-Biesheuvel reeds worden vormgegeven?
(blz. 10)Bij transmurale zorg gaat het om samenhang in de patiëntenzorg door
een nauw samenspel tussen hulpverleners en instanties op medisch, verpleegkundig
en/of paramedisch terrein op basis van onderlinge afspraken. Deze vorm van
zorg is niet voor alle patiënten nodig, maar voor patiënten of groepen
van patiënten, die tegelijk of volgtijdelijk generalistische en specialistische
zorg behoeven vanuit extra- of intramurale voorzieningen.Al jarenlang zijn er vele initiatieven bij diverse veldpartijen om deze
vormen van zorg al dan niet projectmatig op te zetten. Sinds 1991 geven het
Nivel, Nzi en NcGv het Jaarboek Innovatie in de zorgsector uit op basis van
een gezamenlijke Databank Zorgvernieuwing. In de databank zijn inmiddels 3300
projecten geregistreerd. Ruim driekwart van alle zorgvernieuwing behelst samenwerking
tussen verschillende zorgsectoren. De jaarboeken bevatten een selectie van
de geregistreerde projecten. Een deel daarvan zijn transmurale zorgprojecten
in de geest van het advies van de Commissie Biesheuvel.Voor een uitgebreid overzicht van dergelijke transmurale zorginitiatieven
verwijs ik naar bijlage III van het advies van 24 april 1995 van de Nationale
Raad voor de Volksgezondheid en het College voor Ziekenhuisvoorzieningen over
transmurale somatische zorg. Daarin is beschreven dat in de databank 42 transmurale
projecten zijn geïdentificeerd: 30 projecten waarin eerste- en tweedelijnsdisciplines
samen zorg verlenen en 14 projecten waarin «tussen de lijnen»
een functionaris is aangesteld om samenwerking en overdracht te verbeteren.Ik sluit niet uit dat er transmurale projecten bestaan, die (nog) niet
binnen deze registratie voorkomen. 10Op welke wijze wordt zorginhoudelijke vernieuwing van transmurale
zorg door de regering gestimuleerd op inhoudelijk, organisatorisch en financieel
terrein? (blz. 10)Op 1 september jl. heb ik de PEO-organisatie i.o. verzocht een stimuleringsprogramma
Transmurale zorg/Modernisering curatieve zorg ter hand te nemen
en daarbij gebruik te maken van de inmiddels verkregen expertise en ervaring
alsook het advies van 24 april 1995 van de Nationale Raad voor de Volksgezondheid
en het College voor Ziekenhuisvoorzieningen over transmurale somatische zorg.
Voor de uitvoering van dit programma heb ik in 1995 een bedrag van f 1,7
mln beschikbaar gesteld. Voor 1996 en 1997 ben ik voornemens elk jaar opnieuw
zo'n bedrag aan te wijzen.Uit diverse raamovereenkomsten die mij zijn voorgelegd in het kader van
de regionale projecten modernisering curatieve zorg (de zgn. lokale initiatieven),
blijken de initiatiefnemers voornemens te zijn transmurale zorg te bevorderen.
Ook met het faciliteren van deze projecten draagt de regering bij aan transmurale
zorgvernieuwing. 11Op welke wijze kunnen verzekeraars worden ingezet bij de ondersteuning
van transmurale zorg? (blz. 10)Verzekeraars kunnen met zorgaanbieders afspraken maken over de invulling
en financiering van transmurale zorg in het kader van de lokale afspraken
over de te verlenen zorg en de produktieafspraken. Dit kunnen zij onderling
vastleggen in hun Uitkomsten van Overleg. De raamovereenkomsten zoals bedoeld
in het vorige antwoord zijn hiervan goede voorbeelden. 12Hoe wordt aangekeken tegen de suggesties van de vereniging Nederlandse
Patiënten/Consumenten Federatie voor een «werkplan transmurale
zorg»? (blz. 10)De suggestie van een werkplan wordt geëffectueerd via het PEO-stimuleringsprogramma
Transmurale zorg. Dit programma moet worden opgevat als vervolgactiviteit
op het advies van de NRV en het CvZ en op de advisering van de Commissie Biesheuvel
op dit punt.Recent hebben landelijke koepelorganisaties van alle veldpartijen in de
gezondheidszorg (patiënten, zorgaanbieders en verzekeraars) een gezamenlijk
platform Transmurale zorg opgericht. Ik heb de PEO-organisatie i.o. verzocht
het platform te betrekken bij de verdere werkzaamheden rond het stimuleringsprogramma. 13Welke barrières voor transmurale zorg ziet de regering? (blz.
10)Overal waar sprake is van samenwerking tussen beroepsgroepen onderling
of tussen beroepsgroepen binnen en buiten het ziekenhuis kunnen barrières
ontstaan. Dergelijke barrières kunnen bijvoorbeeld veroorzaakt worden
door de werkwijze en tradities van beroepsgroepen, door de wijze waarop de
zorg is georganiseerd, of door schotten in de bekostiging van de zorg.Het PEO-programma zal de barrières voor transmurale zorg zodanig
concreet moeten benoemen, dat zij aangrijpingspunten worden voor verder beleid
van veldpartijen en overheid. 14Blijft de mogelijkheid bestaan dat de huisarts in het takenpakket
kiest voor verloskundige zorg en, zo ja, zal dit meegenomen worden bij de
honorering? Kan de regering voor beide keuzes de voor- en nadelen aangeven?
(blz. 11)Ten aanzien van de verloskundige zorg te verlenen door een huisarts wordt
geen wijziging in de huidige situatie voorgesteld, ook niet op het punt
van de honorering. Dit betekent dat de huisarts, evenals thans het geval is,
de door hem of haar verleende verloskundige zorg apart kan declareren. Dit
heeft als voordeel dat er een duidelijke relatie bestaat tussen de geleverde
zorg en de honorering, zodat er in zekere zin sprake is van beloning naar
prestatie. Indien de door de huisarts verleende verloskundige zorg niet afzonderlijk
zou worden gehonoreerd, zou een dergelijke relatie tussen verrichte werkzaamheden
en beloning niet aanwezig zijn. 15Wordt het regeringsstandpunt inzake het rapport van de Paritaire
Werkgroep Huisartsenzorg nog voor de behandeling van onderhavige nota in de
Tweede Kamer uitgebracht? (blz. 11)Op 10 juli 1995 heb ik een overleg gevoerd met vertegenwoordigers van
de besturen van LHV, ZN en KPZ. Doel van dit overleg was richtinggevende uitspraken
te doen ten behoeve van de eindrapportage van de werkgroep. Vervolgens heb
ik op 26 september 1995 het eindrapport «Poortwachter in praktijk»
in ontvangst genomen, waarna aansluitend opnieuw een bestuurlijk overleg is
gevoerd. De afspraken en conclusies uit beide overleggen worden schriftelijk
vastgelegd. Zodra hierover overeenstemming bestaat tussen genoemde drie organisaties
en mij zal ik u dat document toezenden. 16Hoe beoordeelt de regering de maatregelen die het veld voorstelt
om de poortwachtersfunctie van de huisarts beter op het continuüm van
beschikbare zorg te laten aansluiten, zoals uit bijlage 3 van de rapportage
van de Paritaire Werkgroep Huisartsenzorg blijkt?Is de regering van mening dat betrokken organisaties in het veld
zelf voldoende instrumenten bezitten om deze opdracht daadwerkelijk te kunnen
vervullen? (blz. 11)De maatregelen die genoemd staan in bijlage drie van het rapport «Poortwachter
in praktijk» zijn het resultaat van een brede inventarisatie. De Paritaire
Werkgroep Huisartsenzorg heeft uit de groslijst vijf speerpunten geselecteerd
die nader zijn uitgewerkt. Voor deze vijf speerpunten mag daarom gesteld worden
dat de instrumenten om tot invoering van voorgestelde maatregelen over te
gaan, aanwezig zijn of beschikbaar zullen komen. Ik verwijs bijvoorbeeld naar
de invoering van het voorschrijven op stofnaam door de huisarts. Voor het
implementatieplan dat daarvoor nodig is, heb ik, zoals in het FOZ 1996 is
aangegeven, financiële middelen gereserveerd.De overige maatregelen uit de genoemde bijlage die niet als speerpunt
zijn geselecteerd, zijn zeker niet onbelangrijk. Bij verschillende van de
maatregelen is het inderdaad aan de veldpartijen om activiteiten te ontplooien,
waarvoor zij in principe de mogelijkheden ook hebben. Bij andere maatregelen
zijn de benodigde instrumenten door financiële regelingen die geïnitieerd
zijn door de overheid, beschikbaar. Ik denk aan de nascholing en de academisering.
Bij een aantal maatregelen is er voor de beroepsgroep huisartsen sprake van
afhankelijkheid van de medewerking van andere partijen in de zorgsector. Maar
ook in die situaties ligt het initiatief tot overleg en afstemming bij de
veldpartijen. 17Welke voorstellen van de Paritaire Werkgroep Huisartsenzorg zullen
betrekking hebben op concrete activiteiten in 1996? (blz. 11)De beantwoording van deze vraag was een belangrijk onderwerp in de bestuurlijk
overleggen, zoals bedoeld in het antwoord op vraag 15. In het aldaar
genoemde document worden de afspraken over dit onderwerp vastgelegd. 18Welke concrete resultaten kan de regering de Kamer nu al melden over
het overleg tussen VWS, LHV, ZN en KPZ over een nieuwe honoreringsstructuur
voor huisartsen? (blz. 11)De beantwoording van deze vraag kan eerst geschieden na vaststelling van
het in het antwoord op vraag 15 bedoelde document. Overigens mag worden verwacht
dat op zeer korte termijn de noodzakelijke overeenstemming over het document
tot stand is gekomen, waarna toezending van het document aan de Kamer zal
plaats vinden. 19Zijn alle particuliere verzekeraars inmiddels bereid gebleken het
beoogde verwijssysteem op vrijwillige basis steeds in hun verzekeringspolissen
op te nemen? Zo niet, welke voorwaarden terzake moeten dan eerst nog worden
vervuld, voordat de regering hieromtrent een wetsvoorstel aan de Kamer zal
voorleggen? (blz. 12)Informeel heb ik van ziektekostenverzekeraars vernomen dat het verplichte
verwijssysteem thans reeds in nagenoeg alle polissen van de particuliere verzekeraars
is opgenomen. Een formele implementatie zal echter in het kader van de uitwerking
van het rapport van de Paritaire Werkgroep Huisartsenzorg plaatsvinden. Vooralsnog
is de regering niet voornemens een wetsvoorstel terzake te ontwerpen. 20Kan de regering de Kamer al nieuwe punten melden omtrent de thans
lopende uitvoering van afspraken tussen de ministeries van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport en van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen inzake het rapport
«Bepaald betaalbaar» en hoe is de toekomstige financiering van
die punten voorzien? (blz. 13)Bij de uitwerking van de herstructurering van de financiering van de academische
ziekenhuizen in het licht van het rapport «Bepaald betaalbaar»
worden onderscheiden de werkplaatsfunctie, de reguliere patiëntenzorg
(annex de topklinische zorg) en de topreferentiefunctie. Voor elk van deze
drie functies zal een nieuw bekostigingsmodel worden ontwikkeld en ingevoerd.
Het streven is, de invoering per 1-1-1997 voor deze normeringssystematieken
voltooid te hebben.In het onlangs gesloten Hoofdlijnenakkoord tussen de Minister van VWS
en de academische ziekenhuizen is het belang van een gezamenlijke nadere onderbouwing
van de topreferentiefunctie nog eens benadrukt. Dit vervolgonderzoek –
de Vereniging Academische Ziekenhuizen (VAZ) bracht in dit verband al een
onderzoek uit over de patiëntenstromen – zal inzicht moeten geven
in de feitelijk verleende topreferentiezorg en de omvang daarvan. Deze gegevens
zijn uiteindelijk van belang voor de uitwerking van een bekostigingsmodel
voor de topreferentiezorg.Voor de bewaking van de voortgang en invoering van de modellen voor de
verschillende functies is een stuurgroep Bepaald Betaalbaar opgericht. Hierin
zijn de Ministeries van VWS, OCW, de VAZ, de Vereniging Samenwerkende Nederlandse
Universiteiten (VSNU) en Zorgverzekeraars Nederland (ZN) vertegenwoordigd.
Als eerste stap in de aanpassingen in de financiering wordt het aandeel van
de rijksbijdrage universiteiten bestemd voor de bekostiging van de werkplaatsfunctie
van de academische ziekenhuizen met ingang van 1996 verminderd met in het
totaal f 255 mln. Tegelijkertijd worden de budgetten voor patiëntenzorg
voor de academische ziekenhuizen met een gelijk bedrag verhoogd. 21Waarom heeft de regering geen uitspraak gedaan, anders dan de Commissie-Biesheuvel,
over het maatschappelijk aanvaardbaar te achten inkomensniveau van medisch
specialisten, terwijl bekend is dat de huidige inkomensverschillen tot problemen
leiden om te komen tot een geïntegreerd medisch specialistisch bedrijf?
(blz. 13)Het kabinet heeft in zijn standpunt benadrukt dat bij de overgang naar
een nieuw financieringssysteem de aanzienlijke verschillen in tarieven en
omzetten tussen specialismen en specialisten worden verkleind. Het kabinet
wil echter de middelen waarvoor de commissie kiest – een landelijk basishonorarium
met opslagen – niet afdwingen en wil dus ook zelf geen uitspraken doen
over een aanvaardbaar inkomensniveau. Het verwacht dat in de komende periode,
zeker op die plekken waar lokale initiatieven tot stand zijn gekomen, betrokkenen
zelf met dit vraagstuk aan de slag gaan. Bij deze initiatieven is immers –
voor het eerst – sprake van een situatie waarin specialisten de koek
(lump-sum) gezamenlijk moeten verdelen. Zie ook het antwoord op vraag 44. 22Kan naar aanleiding van de uiteenzetting over het ziekenhuis als
een geïntegreerde organisatie van medisch-specialistische hulp uiteengezet
worden hoe het regeringsbeleid is ten aanzien van privé-klinieken respectievelijk
volledig vrij gevestigde specialisten? (blz. 13)Het beleid ten aanzien van privéklinieken en volledig vrij gevestigde
specialisten zal, mede in relatie tot het streven om te komen tot «ziekenhuizen
nieuwe stijl», verder vorm gegeven worden. Ik stel mij ten doel, dit
beleid in de eerste helft van het komend jaar aan uw Kamer uiteen te kunnen
zetten. 23Hoe beoordeelt de regering het standpunt van de Koninklijke Nederlandsche
Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst dat het integreren van medisch
specialistische zorg en ziekenhuiszorg de professionele autonomie van de medisch
specialist kan beïnvloeden en daarnaast de vrije artsenkeuze alsmede
de relatie huisarts–specialist kan belemmeren? (blz. 13)Veranderingen in de wijze waarop de medisch-specialistische zorg wordt
bekostigd hebben geen enkele invloed op de vrije artsenkeuze, noch op de professionele
autonomie, opgevat als verantwoordelijkheid voor het handelen in de arts-patiëntrelatie. 24Hoe beoordeelt de regering de argumenten van de Koninklijke Nederlandsche
Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst dat een zelfstandige contractuele
relatie tussen zorgverzekeraar en specialist het zorgcontinuüm bevordert
en de mogelijkheid in zich heeft dat de medisch specialist direct kan worden
aangesproken op kwaliteit en doelmatigheid? (blz. 13)Op dit moment bestaat het systeem van een zelfstandige contractuele relatie
tussen zorgverzekeraar en specialist. Op dit moment wordt door het overgrote
deel van de betrokkenen, alsmede door de Commissie Biesheuvel, geconstateerd
dat er geen sprake is van een optimaal functionerend zorgcontinuüm. Daaruit
kunnen ten aanzien van de gestelde vraag twee verschillende conclusies worden
getrokken: òf het huidige systeem belemmert een goed functionerend
zorgcontinuüm, òf een zelfstandige contractuele relatie
heeft niets te maken met het zorgcontinuüm.De Commissie Biesheuvel is tot de conclusie gekomen dat het huidige bekostigingssysteem
van huisartsen, specialisten en ziekenhuizen een belemmering vormt voor een
goed functionerend zorgcontinuüm. Ik deel deze conclusie.Het argument dat de specialist als gevolg van een contractuele relatie
met de verzekeraar direct door de verzekeraar kan worden aangesproken op kwaliteit
en doelmatigheid is strikt genomen juist. De essentie van het kabinetsbeleid
op dit punt is dat de mogelijkheden om de beroepsbeoefenaar aan te spreken
op kwaliteit en doelmatigheid worden versterkt, mede door veranderingen in
de bekostigingsrelaties. Daarin bestaat overigens niet alleen een verantwoordelijkheid
voor de verzekeraar, maar vooral voor de beroepsgroep zèlf en voor
de organisatie van medisch-specialistische zorg waarbinnen een specialist
werkzaam is.Overigens wil ik niet de consequentie aanvaarden van de argumentatie van
de KNMG dat een zelfstandige contractuele relatie tussen specialist en verzekeraar
bevorderlijk zou zijn voor het zorgcontinuüm, kwaliteit en doelmatigheid.
De consequentie van deze redenering is namelijk dat de medische specialisten
die thans in dienstverband werkzaam zijn slechter zouden functioneren dan
de specialisten die niet in dienstverband zijn. Voor zo'n conclusie ontbreekt
echter elke feitelijke grond. 25Waarom kiest de regering voor globaliteit in centrale regelgeving,
onder andere tot uitdrukking komend in de afschaffing van de Nadere Detaillering
Erkenningsbeschikking (NDE) in het kader van artikel 3 Wet Ziekenhuisvoorzieningen?
Wat is de reactie van de regering op de 266 ingediende aanvragen tot uitbreiding
van functie-plaatsen van medisch-specialisten, terwijl de capaciteitsuitbreiding
in het Financieel Overzicht Zorg voor 1995 en 1996 gezamenlijk op circa 60
plaatsen is gesteld? (blz. 14)Het kabinet kiest voor globaliteit in de centrale regelgeving omdat gedetailleerde
sturing op het gebied van de reguliere zorg minder zinvol is. De reële,
lokale behoefte aan specialistenplaatsen is beter door lokale partijen, zijnde
instellingen en – gebudgetteerde – verzekeraars, vast te stellen
dan door de rijksoverheid. Niet voor niets blijkt er reeds onder het huidige
regime sprake te zijn van enerzijds langdurige vacatures op erkende –
en dus gefinancierde – plaatsen, en anderzijds producerende specialisten
op niet erkende plaatsen. Voorts bevat het systeem (budgettaire) incentives
voor een voortdurende groei.De aangehaalde 266 ingediende aanvragen voor uitbreiding van functieplaatsen
betreffen aanvragen voor echte uitbreiding én aanvragen voor substitutie
tussen specialismen. Onder de uitbreidingsaanvragen zijn er waarvoor planmatig
ruimte is en waarvoor dat niet het geval is. Niet alle aangevraagde uitbreidingen
zullen dan ook toegestaan worden. Daarnaast is het zo dat in het kader van
de uitvoering van de provinciale plannen voor ziekenhuizen in een aantal regio's
functiereductie gerealiseerd zal worden. Per saldo zal de uitbreiding dus
op geen stukken na 266 plaatsen bedragen. 26Kan de regering nadere invulling geven van haar voornemen zich te
beperken tot het aangeven van randvoorwaarden voor de reguliere zorg? Wanneer
zal dit voornemen worden geëffectueerd?Met welke randvoorwaarden zal dan ook de Kamer nog slechts rekening
behoren te houden? (blz 15) Ik ben voornemens om in de komende tijd stapsgewijze de Wet ziekenhuisvoorzieningen
te vereenvoudigen en te dereguleren. In de nota Zorg in het Regeerakkoord
van 20 maart jl. is dit toegelicht.Als eerste stap wordt per 31-12-1995 de huidige, gedetailleerde planning
in bedden en functie-eenheden beëindigd. Dat betekent dat de overheid
niet langer per ziekenhuis het aantallen bedden en specialisten, uitgesplitst
naar specialisme vaststelt. De thans nog geldende normen per specialisme (bijvoorbeeld:
1 internist op elke 15 200 inwoners van 15 jaar en ouder) zullen niet
langer door de overheid gebruikt worden. Wel blijven enkele algemene richtgetallen
van kracht, specifiek ter beoordeling van grote bouwprojecten. Zo geldt een
richtgetal van 1 specialist op 2800 inwoners voor het jaar 2000 en een beddennorm
van 2,8%.Naast dergelijke «randvoorwaarden» voor de bouw zullen er
richtlijnen blijven op het gebied van minimale en maximale omvang van instellingen
en de spreiding (concentratie en deconcentratie). In de richtlijnen ex art.
3 WZV is vastgelegd dat aan een zelfstandig ziekenhuis alleen behoefte kan
bestaan indien het ziekenhuis een adherentie heeft van minimaal 60 000
personen. Ook is opgenomen dat een algemeen ziekenhuis uit zorginhoudelijke
overwegingen niet groter hoeft te zijn dan ongeveer 500 bedden. In het algemeen
zullen de randvoorwaarden zich vooral richten op de structurering van de ziekenhuiszorg.Ook het voorstel van wet op de Kwaliteit in zorginstellingen gaat sterk
uit van het stellen van randvoorwaarden. Er moeten kwaliteitssystemen zijn.
Aan de wijze van invulling geeft de instelling zelf vorm. 27Blijft de regering de mening toegedaan dat topklinische zorg niet
alleen behoort tot het domein van de Academische Ziekenhuizen? (blz. 16)Ja. 28Kan aangegeven worden of het begrip instandhoudingenbeleid van de
infrastructuur te operationaliseren is. Zo ja, hoe luidt de definitie? (blz.
16)Dit begrip is zeker te operationaliseren. Voor wat betreft de operationalisering
moet een onderscheid gemaakt worden tussen de deregulering van de huidige
Wet Ziekenhuisvoorzieningen (per 1-1-1996) en de herziening van de Wet Ziekenhuisvoorzieningen
(per 1-1-1997). Bij de deregulering zal de operationalisering binnen de WZV
en de WTG gevonden moeten worden. Bij de herziening kunnen ook andere instrumenten
(Kwaliteitswet, AWBZ/Ziekenfondswet, Gezondheidswet) bij de operationalisering
worden betrokken.In beide gevallen verschuift de verantwoordelijkheid voor de instandhouding
van de overheid naar de instellingen. De rijksoverheid zal het beleid op hoofdlijnen
blijven vaststellen (normen en maatstaven) en de uitvoering daarvan blijven
toetsen. De instelling zal zelf verantwoordelijk zijn voor de nadere uitwerking
voor de eigen infrastructuur. Dit laatste in overleg met de andere lokale
partijen.Bij de deregulering van de WZV zullen de instandhoudingsbevoegdheden en
verantwoordelijkheden in fysieke termen moeten worden uitgewerkt, door definiëring
van de bouw die onder de WZV-vergunningplicht blijft vallen. Dit betreft bouw
ten behoeve van uitbreiding van het zorgniveau, vervanging van bestaande gebouwen
en bestemmingswijziging van bestaande gebouwen. Bij de herziening van de WZV
bestaat de mogelijkheid om het object van de wet in termen van zorgaanbod
(functioneel) te definiëren. 29In hoeverre verdient het de voorkeur om de Wet Ziekenhuisvoorzieningen
te dereguleren door in plaats van te kiezen voor de instandhouding van de
infrastructuur, te kiezen voor verhoging van het vrij te besteden bedrag?
(blz. 16)Dit heeft niet de voorkeur. Het gaat er niet alleen om vrijheden (extra
geld) maar ook verantwoordelijkheden over te dragen. 30Wat betekent de zinsnede: «de regering buigt zich in de komende
tijd over mogelijke invullingen van de voorgestane taakverdeling»? Komt
de regering met een discussienota of reeds met een beleidsnota en als dit
het geval is op welke termijn kan de Kamer die nota verwachten? (blz. 16)Taakverdeling tussen ziekenhuizen is iets dat op regionaal niveau bezien
moet worden. Om een beter inzicht te krijgen in de mogelijke invullingen van
de voorgestane taakverdeling worden in diverse regio's verschillende instellingen
bezocht. Daarmee wordt beoogd, een eerste beeld te krijgen van mogelijkheden
en onmogelijkheden, van ideeën omtrent en de praktische vormgeving van
taakverdeling.Daarnaast speelt het volgende. Naar aanleiding van een recent rapport
van inspectie voor de gezondheidszorg over kleine ziekenhuizen worden in dit
najaar alle kleine ziekenhuizen bezocht. Daarbij worden de ziekenhuizen in
de gelegenheid gesteld, hun taak en positie toe te lichten. Voor kleine ziekenhuizen
is taakafbakening, en -verdeling van groot belang. Mede aan de hand van de
bevindingen uit deze ronde zal ik mijn standpunt ten aanzien van de kleine
ziekenhuizen nader bepalen. Het streven is, u hier in het eerste kwartaal
van 1996 over te rapporteren.Uiteraard zijn er meer terreinen waarop taakverdeling nader bestudeerd
en ingevuld moet worden. Ik denk bijvoorbeeld aan de verdere vormgeving van
de geriatrie. Mijn beleid op dit punt heb ik in een brief aan uw Kamer van
7 september jl. uiteengezet. Centraal daarbij staan zowel de taakverdeling
met betrekking tot afdelingen voor klinische geriatrie – één
afdeling van behoorlijke omvang per gezondheidsregio – als netwerkvorming
voor de geriatrische functie als geheel.Ook de traumazorg is een voorbeeld. De keten van zorg vanaf de hulpverlening
ter plekke van het ongeval tot en met de revalidatieperiode vraagt om een
invulling van taakverdelingen in de sector die kwaliteitswinst op kan leveren.
Daaraan zal in de komende periode intensiever aandacht worden gegeven. 31Op welke wijze denkt de regering te kunnen garanderen dat de door
de regering voorgestelde deregulering van de Wet Ziekenhuisvoorzieningen de
gewenste resultaten oplevert waar het gaat om toetsbare regelgeving? (blz.
16)De deregulering van de Wet Ziekenhuisvoorzieningen beperkt zich tot de
mogelijkheden die de wet zelf daartoe biedt. De verantwoordingsplicht voor
instellingen die willen bouwen blijft gehandhaafd. Voor een (belangrijk) deel
van de bouwinitiatieven, gericht op instandhouding van de infrastructuur,
wordt de verantwoording vooraf (beoordeling van bouwplannen) ingeperkt. Dit
wordt gecompenseerd door een versterking van de afwegingsnoodzaak binnen de
instelling zelf door een overdracht van middelen naar het instellingsbudget. 32Wat is de beleidslijn ten aanzien van door poortspecialismen –
die na 1 juni 1994 zijn erkend – gegenereerde kosten bij niet-poortspecialismen? Worden die kosten in de budgetafspraken met het ministerie van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport al dan niet erkend? Zo nee, waarom niet? (blz. 17)Door poortspecialismen gegenereerde extra kosten bij niet-poortspecialismen
t.g.v. een uitbreiding van de erkenning, kunnen gefinancierd worden uit de
ruimte voor autonome volumegroei volgens het FOZ, die voor de vaststelling
van het startbudget beschikbaar is gesteld. 33Wat is exact de stand van zaken ten aanzien van lokale initiatieven,
waaraan nu reeds goedkeuring is gegeven, respectievelijk goedkeuring valt
te verwachten rondom 1 november aanstaande, en hoeveel bevinden zich nog in
de fase van afronding? (blz. 17–18)Inmiddels hebben zich 63 lokale initiatieven aangemeld. Het gaat daarbij
om 80 ziekenhuizen. Deze aanvragen worden nu beoordeeld en zullen vóór
1 november weten waar ze aan toe zijn.Het lijkt erop dat het overgrote deel goedgekeurd zal worden. Vervolgens
is het aan de initiatieven zelf om te besluiten of ze inderdaad van start
zullen gaan.Met medewerking van de reeds van start gegane Ziekenfondsraadexperimenten
lijkt het erop dat, in het gunstige geval, in 1996 in ca. 100 ziekenhuizen
volgens dit model van de lokale initiatieven gewerkt zal worden. (ruim 80%
van de vrijgevestigde specialisten zullen dan gevrijwaard zijn van tariefsverlaging
als gevolg van volumeontwikkeling). Regionale verschillen zijn er niet. 34Kan de Kamer een overzicht krijgen van de lokale initiatieven die
de goedkeuring van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport niet
hebben verkregen? Op welke wijze wordt de budgetkorting voor specialisten
die niet aan de lokale initiatieven meedoen, geëffectueerd? (blz. 17–18)De Kamer kan uiteraard een overzicht krijgen van de initiatieven die geen
goedkeuring hebben gekregen. Aangezien de goedkeuringsprocedure nu nog loopt
zal een dergelijk overzicht ca. medio november beschikbaar kunnen zijn.De niet aan een initiatief deelnemende specialisten declareren de rechtsgeldige
tarieven, waarin de budgetkorting is verwerkt. 35Houdt de regering zich aan de afspraak dat 1 november de tijdlimiet
is voor de beoordeling van de lokale initiatieven door het ministerie van
Volksgezondheid, Welzijn en Sport? Kan exact worden aangegeven aan welke voorwaarden
minimaal moet worden voldaan wil het ministerie goedkeuring geven aan de gesloten
lokale initiatieven? (blz. 17–18)1 november is en blijft de deadline voor de beoordeling van de lokale
initiatieven.De criteria voor deze beoordeling zijn neergelegd in de brief van 13/2/1995
aan het COTG. (Kopie van brief in bijlage).136Kloppen de cijfers van Zorgverzekeraars Nederland met betrekking
tot de stand van zaken over de lokale initiatieven om medische hulp in te
kaderen in het ziekenhuisbudget (blz. 17–18) Zie het antwoord op vraag 33. 37Wat is de oorzaak van het feit dat in sommige regio's de lokale initiatieven
in deze niet van de grond komen? Is het waar dat de grootste problemen bij
de totstandkoming van lokale initiatieven zich voordoen bij die ziekenhuizen
waar de adherentie meer dan gemiddeld stijgt? Zo ja, is hiervoor enige ruimte
beschikbaar? (blz. 18)Het is niet mijn waarneming dat de grootste problemen zich voordoen bij
die ziekenhuizen waar de adherentie meer dan gemiddeld stijgt. In het geval
van Almere heeft de overheid f 100 000,– extra beschikbaar
gesteld. Daarnaast blijkt meestal uit geplande uitbreiding van de erkenning
voldoende financiële dekking te kunnen worden gehaald. 38Worden op 1 november aanstaande op alle plaatsen in Nederland experimenten
gestart en zo nee, wat gebeurt er op plaatsen waar geen experiment van start
gaat? (blz. 18)Op die plaatsen waar geen experiment van start gaat verandert vooralsnog
niets. Wel kunnen ook na 1 november lokale initiatieven van start gaan. Die
initiatieven kunnen niet meer in aanmerking komen voor vrijwaring van de tariefkortingen
over 1995. 39Indien in heel Nederland goedgekeurde lokale initiatieven tot stand
komen, hoe zal de regering de aangekondigde budgetkorting van f 72 mln
uit het Financieel Overzicht Zorg 1996 dan realiseren? (blz. 18)Bedoelde korting zal zonder meer worden geëffectueerd, waar tegenover
staat dat vrijwaring wordt verleend aan de specialisten die deelnemen aan
een lokaal initiatief. Als geheel Nederland in een lokaal initiatief zit is
de netto-opbrengst derhalve nihil.Opgemerkt zij dat bedoelde korting onderdeel is van een totaal aan kortingen
van f 187 mln., dat vatbaar is voor vrijwaring. Het betreft de na 1-4-1994
doorgevoerde en door te voeren kortingen.In het FOZ 1996 is ermee rekening gehouden dat 75% van de specialisten
in aanmerking zal komen voor vrijwaring. Voor zover de deelname aan de lokale
initiatieven hoger uitvalt dan de 75% zoek ik graag naar een oplossing. Dat
is de prijs die het kabinet bereid is te betalen voor het welslagen van de
lokale initiatieven. 40Hoeveel ingediende experimenten hebben ontbindende voorwaarden gesteld?
Kan een indicatie gegeven worden over het aantal initiatieven dat op grond
van de ontbindende voorwaarden niet tot een overeenkomst met het ministerie
zal leiden? (blz. 18)Bij alle initiatieven is er sprake van ontbindende voorwaarden zoals gebruikelijk
is bij het aangaan van overeenkomsten. Een aantal lokale initiatieven ziet
zich geconfronteerd met de mogelijkheid dat, op basis van de WZV-planning,
overgegaan moet worden tot reducties in de erkenning van poortspecialismen.
Dat vertaalt zich vervolgens in een reductie van f 350 000,–
per geschrapte specialistenplaats. Bij huidige inzichten zou dat er toe kunnen
leiden dat ca. 5 initiatieven niet van start zullen gaan.Overigens gaat het bij de lokale initiatieven om overeenkomsten tussen
lokale partijen zelf.De overheid is geen partij. 41Wat is de beleidslijn van het ministerie ten aanzien van ingediende
experimenten waarbij sprake is van budgetclaims op basis van niet-erkende
functietoewijzingen aan het ziekenhuis/instelling? (blz. 18)Alleen toegestane uitbreidingen van de erkenning leiden tot aanvulling
van het budget. 42Kan worden aangegeven wat er gebeurt na ommekomst van de periode
waarvoor de experimenten gelden? Worden deze dan voortgezet of in andere zin
omgezet in een structureel beleidsmatig en financieel kader? (blz. 18)De lokale initiatieven worden, zoals in het kabinetsstandpunt aangegeven,
beschouwd als een belangrijke stap op weg naar verregaande integratie van
medisch specialistische en ziekenhuiszorg.Bij die integratie hoort ook vervanging van zowel het verrichtingensysteem
voor specialisten als het FB-systeem. Thans wordt gewerkt aan een systeem
van outputpricing. Er wordt door partijen van uitgegaan dat zo'n systeem in
1997 ingevoerd zal kunnen worden. Om die reden is er bij de meeste lokale
initiatieven sprake van een looptijd tot 31/12/1996. Overigens met de mogelijkheid
om lokaal overeenstemming te bereiken over een verlenging van de overeenkomst. 43Waaruit bestaat de financiële steun voor lokale initiatieven
voor een gewijzigde bekostigingstructuur? (blz. 18)De financiële steun bestaat uit vrijwaring van de tariefskortingen
als gevolg van volumeontwikkeling voor deelnemende specialisten. Het tot stand
brengen van zoveel mogelijk lokale initiatieven is een belangrijke stap op
weg naar een verdere integratie en verbetering van de organisatie en financiering
van de specialistische ziekenhuiszorg. In het kader van de lokale initiatieven
wordt het verrichtingensysteem voor specialisten de facto verlaten en wordt
een systeem van produktie-afspraken, naar analogie van de ziekenhuisbudgettering,
ook voor specialisten geïntroduceerd. Daarmee ontstaat de facto een gelijkgerichte
financieringssystematiek, die op zich een goede basis legt voor de introductie
van het door partijen en het kabinet voorgestane systeem van outputpricing
ter vervanging van zowel het verrichtingensysteem voor specialisten als het
FB-systeem voor ziekenhuizen. Alsdan (gepland voor 1997) zal de bekostiging
van de specialistische en ziekenhuiszorg ook in formele zin gelijkgericht
en geïntegreerd zijn.Het ziet er naar uit dat vrijwel overal in het land lokale initiatieven
tot stand zullen komen. In het enkele geval waar dat niet gebeurt bestaat
de indruk dat op financiële gronden vooralsnog afgezien wordt van deelname. 44In hoeverre bestendigen de voorliggende budgetafspraken in het kader
van de experimenten de (te) grote verschillen tussen inkomsten van specialisten
(hetgeen het gevolg is van het huidige honoreringssysteem dat mede is gebaseerd
op aantal en soort verrichtingen)? (blz. 18)De budgetafspraken in het kader van de lokale initiatieven laten bestaande
inkomensverschillen tussen specialismen in eerste instantie bestaan. Wel is
het zo dat in het kader van de lokale initiatieven het verrichtingensysteem
de facto ophoudt te bestaan. Daarmee worden partijen in de gelegenheid
gesteld, zo zij dit wensen, verschillen in omzet en inkomen te verkleinen.Het is in eerste instantie een verantwoordelijkheid van partijen zelf,
en met name van de specialisten (-organisaties), om reeds lang bestaande voornemens
terzake uit te voeren. Het is in dit verband uiterst bemoedigend dat bij twee
van de reeds van start gegane Ziekenfondsraad, experimenten (Alkmaar, Emmen)
serieus de mogelijkheden onderzocht worden om geleidelijk te komen tot een
inkomensharmonisatie. 45Hoe zal het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport per
1 november 1995 handelen met betrekking tot nog «dwarsliggende»
specialisten? Hoe zal bijvoorbeeld de honorering van psychiaters en kinderartsen
in 1996 vorm worden gegeven? Kent de regering overigens nog andere problemen
met het beoogde tariefkortingenbeleid in 1996? (blz. 18)Meedoen aan lokale initiatieven door specialisten gebeurt op basis van
vrijwilligheid. Specialisten die verkiezen (nog) niet mee te doen profiteren
niet van de vrijwaringen. Ook psychiaters zijn in de gelegenheid om mee te
doen. Voor de niet aan een ziekenhuis verbonden vrijgevestigde psychiaters
wordt momenteel een variant van de lokale initiatieven, in overleg met partijen,
uitgewerkt. Vrijgevestigde psychiaters hebben tot 1 april 1996 om bij een
dergelijk initiatief betrokken te raken. De benadering voor kinderartsen is
dezelfde als voor de overige (ziekenhuis gebaseerde) specialisten, voorzover
het gaat om niet reeds in dienstverband werkzame kinderartsen.Er zijn géén andere problemen bekend met het beoogde tariefkortingenbeleid.
Ook voor de nieuwe (voorgenomen) tariefkortingen zijn specialisten die meedoen
aan lokale initiatieven gevrijwaard. 46Wordt de recent door het Sociaal en Cultureel Planbureau geuite zorg
gedeeld, dat de budgettering leidt tot ofwel verdergaande tariefskortingen
dan wel tot oplopende wachtlijsten? (blz. 18)In de onlangs verschenen Sociale en Culturele Verkenningen 1995 legt het
SCP geen relatie tussen budgettering enerzijds en tariefkortingen en wachtlijsten
anderzijds. Wèl wijdt het SCP een uitvoerige beschouwing aan de produktiviteitsontwikkelingen
in de zorgsector in relatie tot de efficiencykortingen die de regering oplegt.De budgettering van verzekeraars en de budgetafspraken tussen verzekeraars,
ziekenhuizen en medische specialisten zullen niet leiden tot verdergaande
tariefskortingen. Met de nieuwe bekostigingssystematiek, zoals die in de lokale
initatieven wordt ontwikkeld, wordt door de betrokkenen getracht de vicieuze
cirkel van volumegroei, budgetoverschrijding en tariefskortingen te doorbreken.Wachtlijsten kunnen veel oorzaken hebben. Een schaarse capaciteit van
zorgvoorzieningen is één mogelijke oorzaak. Andere oorzaken
liggen in een scheve regionale verdeling van zorgvoorzieningen, een tekort
aan substitutiemogelijkheden, een veranderende werkwijze van zorgverleners,
technologische veranderingen, de behandelplanning van zorgverleners, de tariefstructuur,
demografische en epidemiologische veranderingen, de mondigheid van patiënten,
of de populariteit van bepaalde artsen of ziekenhuizen. Kortom het reduceren
van het wachtlijstvraagstuk tot een budgetteringsprobleem doet geen recht
aan het complexe karakter van dit vraagstuk. Voor een verdere analyse van
de wachtlijstproblematiek verwijs ik naar het FOZ 1994. Budgettering kan ertoe leiden dat met met de bestaande middelen (het budget)
meer moet worden gedaan. Dat kan door doelmatiger werken. Budgettering kan
er toe leiden dat de bestaande capaciteit beter wordt ingezet. Meer doelmatigheid
is mogelijk in het medisch handelen (denk aan protocollering en medical technology
assessment), in de bedrijfsvoering van zorginstellingen (verhogen arbeidsproduktiviteit)
en in de werking van het zorgstelsel (deregulering en budgettering). Daarop
is het kabinetsbeleid gericht.Ook bij de totstandkoming van de locale initiatieven is het idee steeds,
dat de lump-sum afspraken mede een andere, op onderdelen doelmatiger werkwijze
met zich mee zullen brengen. Overigens speelt de mate waarin men binnen de
vastgestelde lump-sums daadwerkelijk bereid is, de band tussen verrichting
en honorering los te laten, mede een rol bij het al dan niet ontstaan van
wachtlijst-signalen.Handhaving van een open-einde systeem, zoals het verrichtingensysteem
als zodanig is, bevat in elk geval géén impuls om tot grotere
doelmatigheid te komen. 47Worden alle tariefscorrecties van specialistenhonoraria van 1994
en 1995 nog meegenomen in de budgetafspraken die zijn vastgesteld op basis
van de omzetten in 1994? (blz. 18)Bij de budgetafspraken die, naar keuze, op basis van de omzetten van 1992,
1993 of 1994 tot stand komen wordt gerekend met de tarieven zoals die golden
op 1 april 1994. Op deze wijze wordt vrijwaring van tariefkortingen als gevolg
van volumeontwikkeling ná 1 april 1994 geëffectueerd.Tariefmutaties ná 1 april 1994, voorzover zij het gevolg zijn van
kortingen opgelegd ter redressering van volumeoverschrijdingen, zijn dus niet
meer van invloed op het (start)budget.In het kader van de lokale initiatieven wordt de vrijwaring geëffectueerd
door middel van verdiscontering in het (start-)budget.De tarieven zelf blijven belegd met alle kortingen zodat niet- deelnemende
specialisten, die dus niet werken volgens het systeem van een honorariumbudget,
als voorheen slechts de volledig gekorte tarieven in rekening kunnen brengen. 48Op welke wijze wordt toegezien op een efficiënte besteding van
de budgetten die worden toegedeeld aan de zorgverzekeraars? Wordt het huidige
toezicht en de controlemechanismen als toereikend ervaren? (blz. 18)Er van uitgaande dat wordt gedoeld op de budgetten die de ziekenfondsen
ontvangen in het kader van de budgettering van verstrekkingen in de ZFW, kan
het volgende worden opgemerkt. Alle uitgaven die de ziekenfondsen doen uit
hun ZFW-verstrekkingenbudget worden door de Ziekenfondsraad, op grond van
zijn toezichthoudende taak, beoordeeld op aanvaardbaarheid overeenkomstig
de voorschriften van de ZFW. De accountantsdienst van de Ziekenfondsraad verricht
het daartoe noodzakelijke onderzoek bij de ziekenfondsen. Het toezicht zelf
is in handen gelegd van de onafhankelijk opererende Commissie Toezicht Uitvoeringsorganisatie
(CTU). Met deze wijze van uitoefening van het toezicht is ruime ervaring opgedaan.
De resultaten ervan zijn in het algemeen bevredigend. 49Kan aangegeven worden dat vrije artsenkeuze en financieringsstroom
los van elkaar kunnen bestaan? (blz. 18)Zie het antwoord op vraag 23. 50Op welke wijze zal worden omgegaan met de veel gehoorde klacht dat
sommige specialisten al sinds jaren te kampen hebben met tariefs- en budgetkortingen?
Is de gehele honoreringssystematiek niet aan grondige revisie toe, daarbij
het rapport van de Algemene Rekenkamer over het Centraal Orgaan Tarieven Gezondheidszorg
in aanmerking nemend? (blz. 18)Tariefskortingen ter redressering van overschrijdingen van de aanvaardbare
kostenkaders zijn de laatste jaren helaas onvermijdelijk geweest. Die kortingen
zijn van toepassing op alle specialismen, zij het dat sommige specialismen
meer en andere minder hebben bijgedragen aan die overschrijdingen. Om die
reden zijn de tarieven gedifferentieerd per specialisme gekort (m.i.v. 1994).
Dat de honoreringssystematiek veranderd moet worden wordt breed gedragen.
Daarom werken de betrokkenen aan een alternatief in de vorm van een systeem
van outputpricing. 51Wanneer zal het wetsvoorstel ter wijziging van de Ziekenfondswet
en de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen bij de Kamer worden
ingediend? (blz. 19)Het streven is erop gericht dat deze wet per 1 januari 1997 van kracht
zou kunnen zijn. Ter implementatie van de voorstellen van de Commissie Biesheuvel
zal de Ziekenfondsraad worden verzocht te bezien welke consequenties een en
ander zal hebben voor de uitvoeringspraktijk van de Ziekenfondswet en de ziekenfondsverzekerden.
In het kader van de wijziging van de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen
zal een soortgelijke vraag in verband met de standaardpakketpolis aan Zorgverzekeraars
Nederland worden voorgelegd. In afwachting van de uitkomsten van het debat
over de Nota modernisering curatieve zorg met de Tweede Kamer, heb ik deze
uitvoeringstoets nog niet doen uit gaan.Met inachtneming van de kanttekeningen/opmerkingen van de genoemde organisaties,
zal een ontwerp voorstel van wet worden voorbereid ter advisering door de
Raad van State. Na de opstelling van het nader rapport naar aanleiding van
het advies van de Raad van State, zal doorgeleiding kunnen plaatsvinden van
het voorstel van wet naar de Tweede Kamer. 52Hoe beoordeelt de regering het standpunt van de Koninklijke Nederlandsche
Maatschappij tot bevordering der Geneeskunde dat in deze de voorgenomen wijziging
van de Ziekenfondswet en de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen
moet worden heroverwogen? (blz. 19)De KNMG meent blijkens haar brief van 25 juli 1995 aan de Tweede Kamer
dat de voorgenomen wijziging van de wetgeving in heroverweging moet worden
genomen. Daarvoor voert zij drie argumenten aan. Ten eerste mag een goede
organisatie binnen het ziekenhuis niet inhouden dat nog slechts verwijzing
naar en medisch-specialistische hulp vanuit het ziekenhuis mag plaatsvinden.
Ten tweede is de KNMG van mening dat de patiënt het recht heeft en moet
houden niet naar een ziekenhuis, maar direct naar een specialist naar eigen
keuze – al dan niet werkzaam in een ziekenhuis –
te worden verwezen. Ten derde moeten transmurale initiatieven in beginsel
onafhankelijk van en niet belemmerd door het ziekenhuis in rechtstreekse samenwerking
tussen huisarts en specialist worden vormgegeven.Met deze argumenten ben ik het grotendeels eens. Ten eerste kan het uiteraard
niet de bedoeling zijn dat extramuraal verleende zorg als gevolg van de wetgeving
geforceerd intramuraal zou moeten gaan worden verleend. Een verschuiving van
extra- naar intramuraal verleende zorg aan patiënten (of andersom) moet
uitsluitend uit zorginhoudelijke motieven plaatsvinden. Ten tweede geldt ook
voor mij het uitgangspunt van vrije artsenkeuze. Ten derde moeten transmurale
initiatieven inderdaad niet worden belemmerd door het ziekenhuis. Dat zij
«in beginsel onafhankelijk van» het ziekenhuis kunnen worden vormgegeven,
is een uitgangspunt waar ik het in beginsel mee oneens ben. De bedoeling van
het curatieve-zorgbeleid is nu juist dat we tot meer samenhang en doelmatigheid
komen in de zorg die medische specialisten en andere beroepsgroepen in de
ziekenhuizen verlenen. In de afgelopen jaren hebben we kunnen constateren
dat veel transmurale initiatieven vanuit de ziekenhuisorganisatie zijn geïnitieerd.
Ik wijs bijvoorbeeld op het ontstaan van de Stichting Ziekenhuisverplaatste
Zorg en het landelijke platform transmurale zorg, waaraan een groot aantal
ziekenhuizen deelnemen.De voorgenomen wetswijziging heeft dus niet tot gevolg dat de extramuraal
verleende specialistische zorg wordt tegengegaan, de vrije artsenkeuze wordt
belemmerd of een obstakel voor transmurale zorg wordt opgeworpen. Het is niet
zo dat het bundelen van twee zorgaanspraken – één voor
de hulp die specialisten in het ziekenhuis verlenen en één voor
de ziekenhuiszorg – schotten creëert of belemmeringen opwerpt.
Integendeel, de wetswijziging ondersteunt en stimuleert het reeds op diverse
plaatsen in gang gezette proces om tot ontschotting, een samenhangende sturing
en een grotere doelmatigheid van de zorg die in ziekenhuizen wordt verleend,
te komen. Het bestaan van verschillende zorgaanspraken in de wetgeving is
echter de basis van de gescheiden sturing en financiering van zorg, die in
wezen geïntegreerd moet worden verleend. Geïntegreerde zorg wordt
volgens het kabinet bevorderd door geïntegreerde sturing en financiering.Met de voorgenomen wetswijziging beoogt het kabinet te bereiken dat ziekenhuizen
en specialisten niet zonder elkaar maar in onderling overleg met de verzekeraars
overeenkomsten sluiten. Dit jaar is dit proces in de tientallen lokale initiatieven
gestart. Voor de betrokkenen in deze regio's zal de wetswijziging een bestendiging
van de nieuwe onderlinge relaties betekenen. Voor de regio's waar ziekenhuizen,
specialisten en verzekeraars er nog niet in geslaagd zijn tot geïntegreerde
afspraken over de te verlenen zorg en de bekostiging daarvan te komen, zal
de wetswijziging als stimulans dienen om dit alsnog te doen. 53Op welke wijze zal de invoering van een systeem van produktprijzen
en de mate waarin verzekeraars risicodragend gemaakt worden gestalte worden
gegeven? (blz. 19–20)Voor een antwoord op deze vraag moge ik verwijzen naar het gestelde op
de bladzijden 26 en 27 van het FOZ-1996. Ter toelichting het volgende.Het ontwikkelen van een hanteerbare systematiek van produkttypering kan
worden gezien als een eerste noodzakelijke stap naar een nieuw bekostigingssysteem.De kosten van de ziekenhuiszorg en van de medisch specialistische zorg
worden momenteel beheerst door een systeem van instellings- en van macrobudgettering
bij de ziekenhuizen, en een systeem van tariefstelling en macro-budgettering
bij de medische specialisten. Een overstap naar een systeem waarin outputpricing
een rol speelt impliceert dat genoemde systemen van kostenbeheersing
worden losgelaten. Dat is slechts aanvaardbaar indien de kostenbeheersing
aan de vraagzijde is gerealiseerd. Daarvan is sprake indien zorgverzekeraars
in voldoende mate zijn gebudgetteerd. Over de voortgang van de verzekeraarsbudgettering
kan worden gesteld dat de doelstelling is het nacalculatie- en vereveningspercentage
voor de onderdelen van het totale ziekenfondsbudget, waarop verzekeraars invloed
kunnen uitoefenen, per 1 januari 1998 op nul te stellen. Hierbij moet worden
opgemerkt dat een deel van de kosten van ziekenhuisverpleging door (plannings)
besluiten van de overheid wordt bepaald. Deze zijn derhalve niet door de verzekeraars
volledig beïnvloedbaar. Op de vaste kosten kunnen de zorgverzekeraars
weinig invloed uitoefenen. Daarvoor zal een hoge nacalculatie blijven gelden.
Het variabele deel van de ziekenhuisverpleging bevat kosten waarover verzekeraars
afspraken kunnen maken met zorgaanbieders. Over die delen gaan verzekeraars
dus volledig risico lopen. Voor het variabel deel kan, als verzekeraars voldoende
zijn gebudgetteerd, het gebruik van outputprijzen zinnig zijn. 54Kan het tijdpad nauwkeuriger worden weergegeven ten aanzien van het
onderzoek produkttypering medisch-specialistische- en ziekenhuiszorg? (blz.
20)De voorbereidende activiteiten in de pilotziekenhuizen zijn inmiddels
nagenoeg afgerond en het is de bedoeling nog in oktober 1995 de uitvoering
van de pilots te starten. Beoogd wordt in het najaar 1996 het project produkttypering
af te ronden. 55Is al eens doorgerekend wat de kosten zijn indien alle specialisten
in loondienst zouden treden? Zo ja, hoe verhoudt zich die uitkomst in financiële
zin tot de huidige situatie? (blz. 20)De totale kosten van de medische specialisten, indien zij allen in loondienst
zouden zijn, zijn niet bekend. Degelijke kosten kunnen pas berekend worden
indien de arbeidsvoorwaarden en het aantal thans vrijgevestigde specialisten
bekend zouden zijn. De Commissie Biesheuvel heeft wèl berekend wat
het honorarium per specialist zouden kunnen zijn. De Commissie komt op een
bedrag van tussen de f 250 000,- en f 300 000,-. Dat bedrag
zou per individuele specialist hoger of lager kunnen uitvallen, afhankelijk
van criteria als werkdruk, onregelmatige werktijden en opleidingsduur. 56, 57 en 58Is de regering bereid de bestaande wet- en regelgeving in het kader
van de Wet tarieven gezondheidszorg ten aanzien van dienstverbanden van medisch
specialisten en de goodwill-afkoop, waarvan gebleken is dat dit een obstakel
vormt bij het realiseren van het medisch specialistisch bedrijf, zoals de
regering voor ogen staat, te veranderen? (blz. 20)Hoe wil de regering de afschaffing van de goodwill stimuleren en
faciliteren, terwijl zij van betrokkenen verwacht het probleem op te lossen.
Is dit wel realistisch als men bedenkt dat de goodwill-problematiek zich slechts
voordoet bij overdracht van de praktijk? (blz. 21)Op welke wijze zal de overheid participeren in het overleg dat moet
leiden tot het afschaffen van de goodwill-regeling voor medisch specialisten?
Op welke wijze zal het veld gestimuleerd worden hier een eigen regeling voor
te ontwerpen? Op welke wijze en op welk moment zal de overheid haar voorgestane
beleid in deze wijzigen indien partijen niet tot een aanvaardbare regeling
komen? Is de regering in dit licht bereid te initiëren dat het betalen
van goodwill bij het toetreden tot de praktijkuitoefening van
medisch specialisten tot het verleden gaat behoren, conform het voorstel dat
door de Commissie-Biesheuvel is uitgewerkt en door partijen in het platform
onderschreven? (blz. 21)Of en zo ja in hoeverre de bedoelde regelgeving daadwerkelijk een obstakel
vormt en veranderingen daarin noodzakelijk zijn, is vooralsnog niet duidelijk.Bij de huidige regionale projecten modernisering curatieve zorg is het
goodwill-vraagstuk eigenlijk niet aan de orde en vormt het (vooralsnog) geen
probleem. Dit vraagstuk komt inderdaad aan de orde, wanneer het aannemen van
medische specialisten in dienstverband en in relatie daarmee praktijkoverdracht
worden overwogen.De regering zal de ontwikkelingen bij de projecten ook op dit punt nauwgezet
blijven volgen en naar bevind van zaken handelen. Het goodwill-vraagstuk is
thans geen prioritair aandachtspunt van de veldpartijen. Ik heb begrepen,
dat partijen voorrang hebben gegeven aan de totstandkoming van de regionale
projecten en daarin veel van hun tijd en energie hebben gestoken. Het goodwill-vraagstuk
zullen zij pas in het begin van 1996 weer op de agenda zetten. Ik heb daar
begrip voor.Het kabinet heeft reeds in zijn standpunt gewezen op de mogelijkheden
van partijen om in COTG-verband of op ziekenhuisniveau maatregelen te treffen
om de goodwillkwestie op te lossen. Vooralsnog hebben veldpartijen in COTG-verband
geen initiatieven op dit punt ondernomen. Ik verwacht niet eerder dan in 1996
ontwikkelingen op dit terrein. 59Op welke wijze kunnen partijen hun verantwoordelijkheid voor de goodwill-problematiek
nemen als zij in WTG-verband slechts een adviserende positie in de COTG-kamers
is toebedeeld? (blz. 21)Partijen binnen COTG-verband hebben in het kader van de WTG de bevoegdheid
om voorstellen in te dienen tot wijziging van de COTG-richtlijnen. Deze bevoegdheid
gaat dus verder dan alleen een strikt adviserende. 60Is de regering van mening dat het systeem dat bij huisartsen is gehanteerd
om de goodwill af te schaffen als model kan dienen voor een landelijke regeling
voor specialisten? (blz. 21)Ook de Commissie Biesheuvel heeft het huisartsen-systeem als uitgangspunt
genomen. De Commissie komt voor de medische specialisten tot een zogeheten
«huisartsen-plus-systeem», een oplossing die lijkt op de wijze
waarop huisartsen de beëindiging van de goodwill hebben geregeld, maar
waarin een betere bescherming wordt geboden tegen geldontwaarding. Bij een
eventuele totstandkoming van een landelijke regeling zullen de voorstellen
van de Commissie uitgangspunt zijn. 61Kan de Kamer een overzicht ontvangen van de ziekenhuizen die per
1 oktober 1995 de goodwill al hebben afgekocht, alsmede van de ziekenhuizen
die dit alsnog beogen te doen in 1996? (blz. 21)Er zijn op landelijk niveau geen overzichtsgegevens hierover voorhanden.
Wel is bekend dat ziekenhuizen in individuele gevallen praktijken overnemen
en in dat verband goodwill afkopen. De situatie kan in een ziekenhuis per
specialisme verschillen in die zin, dat het ziekenhuis voor sommige specialismen
wel specialisten in loondienst heeft en voor andere specialismen alleen vrijgevestigden.
De periode waarin enig ziekenhuis een of meer praktijken heeft
overgenomen en daarvoor kosten heeft gemaakt, is naar verwachting ook zeer
gevarieerd. 62Kan de Kamer worden ingelicht over de stand van zaken met betrekking
tot de NDE per 1 oktober 1995 en de verwachte ontwikkelingen terzake tussen
bedoelde datum en 1 januari 1996? (blz. 21)Zie de antwoorden op de vragen 25, 63 en 64. 63 en 64Zullen de opties die de regering wil voorleggen aan het Centraal
Orgaan Tarieven Gezondheidszorg ten aanzien van de budget-systematiek in overleg
met partijen worden ontwikkeld? (blz. 21–22)Kan de Kamer ook al worden ingelicht over de door het Centraal Orgaan
Tarieven Gezondheidszorg beziene opties in samenhang met de beoogde aanpassingen
in de verzekeraarsbudgettering in 1996 dan wel per 1 januari 1997? (blz. 21–22)Met brieven van 4 mei 1995 en 12 september 1995 (afschriften bijgevoegd)1 heb ik het Centraal Orgaan Tarieven Gezondheidszorg
terzake mijn standpunt kenbaar gemaakt, en verzocht het richtlijnenstelsel
aan te passen. Conform de bepalingen van de Wet tarieven gezondheidszorg zal,
ter voorbereiding van een desbetreffend besluit, aan de betreffende kamer
van het Centraal Orgaan Tarieven Gezondheidszorg advies worden gevraagd. In
die kamer zijn de betrokken partijen vertegenwoordigd. Het Centraal Orgaan
heeft mij nog geen gewijzigde richtlijnen ter goedkeuring voorgelegd. 65 en 66Hoe ver is de stand van zaken ten aanzien van de oprichting van het
Opleidingsfonds? Zal dit fonds in de toekomst mede gevoed worden door middelen
van de overheid? (blz. 22)Kan de regering de Kamer nog ontwikkelingen melden inzake de totstandkoming
van een capaciteitsorgaan met een onafhankelijke status, gelet op de VWS-bijdrage
van f 22 mln aan het Opleidingsfonds? (blz. 23)Het opleidingsfonds voor de medische- en tandheelkundige vervolgopleidingen
zal vanaf 1 januari 1998 in principe worden gevoed uit het premie- en tarievencircuit
en feitelijk moeten bestaan uit een herallocatie van bestaande geldstromen
ten behoeve van medische- en tandheelkundige vervolgopleidingen.De Stuurgroep Opleidingsfonds, een samenwerkingsverband van de betrokken
partijen, is druk doende met de voorbereidingen tot het oprichten van een
opleidingsfonds en capaciteitsorgaan. Zij heeft inmiddels taakopdrachten geformuleerd
inzake de structuur en organisatie van beide instanties. Ook is door haar
een taakopdracht geformuleerd met betrekking tot de kosten en opbrengsten
van het opleiden en de kosten van de colleges en registratiecommissies. De
opdrachten zijn inmiddels in uitvoering genomen. De rapportages ervan worden
vóór 1 januari 1996 verwacht. De financiering van de taakopdrachten
geschiedt door het ministerie van VWS.Overigens is het betrokken partijen genoegzaam bekend dat de VWS-bijdrage
van f 22 miljoen slechts een incidenteel karakter heeft – voor
1996 en 1997 ieder jaar een bedrag van f 11 miljoen – en gekoppeld
is aan een aantal voorwaarden waaronder de oprichting van een opleidingsfonds.
De voorwaarden staan vermeld in de Nota modernisering curatieve zorg (blz.
23). 67Bestaan er al concrete standaarden voor huisartsen en specialisten
dan wel standaarden die de gebruikelijke werkgebieden van specialismen overstijgen?
Zo ja, welke en welke verwacht de regering voor 1 januari 1997 nog tegemoet
te kunnen zien? (blz. 24)Er moet een onderscheid gemaakt worden tussen richtlijnen voor gemeenschappelijk
medisch handelen van huisartsen en specialisten, het op elkaar afstemmen van
afzonderlijke richtlijnen voor het handelen van enerzijds huisartsen en anderzijds
specialisten en lokale of regionale werkafspraken tussen huisartsen en specialisten
voor de zorg aan bepaalde patiëntencategorieën. De term «standaard»
wordt overigens alleen gebruikt door de huisartsen.Algemeen aanvaarde gemeenschappelijke richtlijnen of op elkaar afgestemde
richtlijnen zijn er op dit moment nog niet. Wel verwacht ik dat deze in de
loop van 1996 tot stand zullen komen. Dit zal het resultaat zijn van gemeenschappelijke
activiteiten die het Nederlands Huisartsen Genootschap en enkele wetenschappelijke
verenigingen van medische specialisten op dit moment ondernemen.Werkafspraken op lokaal of regionaal niveau tussen huisartsen en specialisten
komen op dit moment wel vaak voor. Het gaat dan vooral om de lokale afstemming
in de zorg. 68Hoe ver is het informatiserings- en automatiseringsbeleid van huisartsen
gevorderd? In hoeverre is deze informatisering en automatisering gekoppeld
aan de systemen van andere zorgverleners in eerste en tweede lijn? (blz. 25)Uit gegevens over levering van softwareprodukten tot en met 1994 valt
af te leiden, dat 80% van alle huisartsen over een geïnstalleerde basismodule
van een Huisarts-Informatie-Systeem beschikken. Met deze module kan de patiënt-registratie,
de contact- en verrichtingen-registratie en registratie van praktijkgegevens
plaatsvinden. Over de mate waarin huisartsen ook gebruik maken van de (aanvullende)
medische module, waarmee medische registratie en verslaglegging kan plaatsvinden,
zijn gegevens bekend uit een enquête. Meer dan 30% van de huisartsen
hanteert deze module.Over de mate waarin koppeling plaatsvindt met systemen van andere zorgverleners,
zijn geen exacte gegevens op landelijk niveau bekend. Op een groot aantal
plaatsen geven huisartsen recepten elektronisch door aan apotheken. Elektronische
gegevensuitwisseling met zorgaanbieders in de tweede lijn komt nu nog duidelijk
minder voor. Toch vinden ook op dat terrein inmiddels een groot aantal projecten
plaats. Ook vinden op dit moment ontwikkelingen plaats op het terrein van
standaardisatie, hetgeen een noodzakelijk voorwaarde is voor verdere elektronische
gegevensuitwisseling. 69Kan de regering de Kamer nader inlichten over de met onderhavige
nota samenhangende departementale organisatie tussen 1996 en 1998? (blz. 27)Bij de reorganisatie van het ministerie van VWS is besloten om voor de
curatieve somatische zorg één beleidsdirectie op te richten.
Thans wordt de curatieve somatische zorg in de praktijk behartigd door drie
beleidsdirecties. Door de reorganisatie ontstaat voor de diverse zorgaanbieders
en voor verzekeraars heldere aanspreekpunten. Het onderbrengen van het curatieve-zorgbeleid
in één beleidsdirectie bevordert een samenhangende beleidsvoorbereiding.
Onlangs is begonnen met het opstellen van een formatieplan voor
de nieuwe directies en de plaatsing van medewerkers. De reorganisatie zal
begin 1996 zijn voltooid. 70Welke termijn is volgens de regering nodig voor invoering van de
door haar gestelde beleidsvoornemens. En wanneer zullen door partijen in het
veld de beoogde resultaten worden geboekt? (blz. 27–28)Bij het kabinetsstandpunt is een samenvattend actieprogramma gevoegd,
waarin de verschillende streefdata voor de realisatie van beleidsvoornemens
opgenomen zijn. Deze variëren van «reeds gestart» –
zoals de lokale initiatieven – tot invoering per 1-1-98 (volledige verzekeraarsbudgettering).
In algemene zin moet het gehele pakket gedurende deze kabinetsperiode gestalte
kunnen krijgen. Het zelfde geldt dan grosso modo voor de beoogde resultaten
voor partijen in het veld. 71Op welke wijze en wanneer zal de aan de Wet Geneesmiddelenprijzen
nevengeschikte maatregel van het voorschrijven op stofnaam door huisartsen
gestalte krijgen? Is daar een stimulansregeling aan verbonden? Zo ja, op welke
wijze krijgt deze gestalte? (blz. 29)Vanaf 1 januari 1996 zal de Landelijke Huisartsen Vereniging de huisartsen
stimuleren op stofnaam voor te schrijven op basis van een inmiddels ontwikkeld
implementatieplan. Dit plan bevat verschillende elementen, zoals voorlichting
en nascholing van huisartsen en praktijkassistentes, ontwikkeling van specifieke
instrumenten en publieksvoorlichting. Voor de kosten van dit implementatieplan
heb ik financiële middelen gereserveerd in het FOZ 1996. Een andere stimulansregeling
dan dit implementatieplan, waarbij overigens ook gebruik wordt gemaakt van
het al gerealiseerde Farmaco-Therapie-Overleg, zal niet gehanteerd worden. 72Kan de Kamer de ontwerp-regeling voor de beheersing en planning van
bijzondere voorzieningen nog in 1995 tegemoet zien? (blz. 29)De bedoelde ontwerp-regeling zal zo spoedig mogelijk aan de Raad van State
voorgelegd worden. Het streven is, het ontwerp in het voorjaar van 1996 aan
uw Kamer voor te leggen. 73Is de regering met betrekking tot de realisering van de beleidsdoelstellingen
van de nota Modernisering Curatieve Zorg bereid aan te geven op welke termijn
zij de doelstellingen gerealiseerd wil zien en welk instrumentarium gehanteerd
wordt, als partijen in het veld onvoldoende zouden slagen dit zelf te doen?Zie ook onder het antwoord op vraag 70. Ter toelichting hierop nog het
volgende. Voor het tot stand brengen van een integratie van financiële
stromen en een geïntegreerde medisch-specialistische- en ziekenhuiszorg
worden activiteiten in het veld gecombineerd met de voorbereiding van wijzigingen
in wet- en regelgeving. Mochten de activiteiten van partijen onverhoopt stagneren,
dan staat het kabinet niet met lege handen. 74Wat is de reactie van de regering op de door de Nederlandse Specialisten
Federatie gehouden enquête waaruit blijkt dat in meer dan de helft van
de Nederlandse ziekenhuizen de wachtlijsten van medisch specialisten groeien?
Kan de regering een adequaat overzicht verschaffen van de wachttijden
en/of wachtlijsten in Nederlandse ziekenhuizen, uitgesplitst naar medische
specialismen?De Nederlandse Specialisten Federatie heeft de uitkomsten van de enquête
niet openbaar gemaakt, anders dan via een persbericht van 27 september 1995.
Het is voor mij niet mogelijk om thans op een verantwoorde wijze te reageren
op de conclusies die de NSF verbindt aan de door haar gehouden enquête,
zolang de NSF geen inzicht in de uitkomsten biedt.Voor een gedetailleerde analyse van wachttijden per specialisme en het
beleid op dit gebied verwijs ik naar het Financieel Overzicht Zorg 1994. Recentere
overzichtsinformatie is op dit moment niet voorhanden. De opvattingen over
wachtlijsten van het vorige kabinet onderschrijf ik. 75Wat is de reactie van de regering op de door het Nederlandse Specialisten
Genootschap gehouden NIPO-enquête onder medisch specialisten?De uitkomsten van de NIPO-enquête laten zien dat er onder medische
specialisten verschillende opvattingen bestaan over de relatie tussen specialist
en ziekenhuis. In het algemeen kan gesteld worden dat onder aankomende, jongere,
vrouwelijke en interne specialisten aanmerkelijk meer steun voor de aanbevelingen
van de Commissie Biesheuvel bestaat dan onder oudere, mannelijke en chirurgische
specialisten. De uitkomsten van de enquête roepen noch het beeld van
een volledige instemming, noch het beeld van een volledige afwijzing van het
advies op. De uitkomsten sterken mij in de opvatting dat het beleid op dit
gebied ruimte moet bieden aan de groeiende groep van veranderingsgezinde medische
specialisten. Tegelijk moeten we trachten te voorkomen de weliswaar in omvang
afnemende, maar toch aanzienlijke groep specialisten die met de veranderingen
moeite hebben van dit proces te vervreemden. 76Hoe beoordeelt de regering het standpunt van de nieuwe vereniging
van medisch specialisten, de CCMS, inzake het regeringsstandpunt Modernisering
curatieve zorg?Uit persberichten en een brief aan de medische specialisten heb ik begrepen
dat de CCMS het kabinetsstandpunt grotendeels afwijst. De basis van de afwijzing
lijkt een opvatting van de CCMS over het functioneren van de medische specialist
in de curatieve zorg te zijn, die de overgrote meerderheid van de medische
specialisten niet deelt. 77Hoe verhoudt zich de conclusie van de Paritaire Werkgroep Huisartsenzorg,
dat er geen adequaat inzicht bestaat in de kostencijfers van de huisartsenzorg,
met het Financieel Overzicht Zorg tussen de jaren 1985 en 1995, wat raming
en budgettair kader betreft? Zijn die gegevens gevalideerd? Zo ja, op welke
wijze? Kan de Kamer een overzicht krijgen van de wijze waarop deze cijfers
verkregen zijn? Van welke informatiebronnen is gebruik gemaakt? Op welke wijze
denkt de regering met terugwerkende kracht de juistheid of onjuistheid van
de ramingen en het budgettair kader aan te kunnen tonen? Aan welke cijfers
wordt precies getwijfeld?.Op grond van welke gegevens worden beleidsmatige consequenties getrokken?
Wat zal de grondslag zijn van de beleidsvoornemens de tariefstructuur voor
huisartsen per 1 januari 1997 te wijzigen?.De Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) heeft de cijfers, zoals die
in een aantal Financieel Overzichten Zorg met betrekking tot de kosten van de huisartsenzorg werden gepresenteerd, bestreden. Feitelijk zijn
de huidige FOZ-cijfers gebaseerd op een inkomensonderzoek bij huisartsen uit
1977; lange tijd bestond er onvoldoende aanleiding voor een uitgebreid onderzoek.Hiermee is de achtergrond geschetst van de achtste overweging in de overeenkomst,
die ik op 16 december 1994 met de LHV heb gesloten, namelijk dat «er
discussie is over de feitelijke kosten voor huisartsgeneeskunde in de particuliere
sector». Als een van de taken van de in te stellen werkgroep (de latere
werkgroep Paritaire Werkgroep Huisartsenzorg, PWH) wordt in de overeenkomst
genoemd: «onderzoekt de samenstelling van het FOZ-budget voor huisartsenzorg
en de onderbouwing ervan». De PWH heeft vervolgens geconcludeerd dat
er inderdaad licht zit tussen de feitelijke kosten van de huisartsenzorg en
de in het FOZ gestelde kaders. Voor een concretisering van die ruimte, anders
geformuleerd: ter bepaling van de feitelijke kosten van de huisartsenzorg,
zal het CBS worden verzocht een nader onderzoek in te stellen. De resultaten
van dit onderzoek zullen naar verwachting aan het eind van de eerste helft
van 1996 bekend zijn.De verwachting van de PWH is gebaseerd op een drietal onderzoeken, te
weten:a. een onderzoek van het NIVEL in de vorm van een berekening van de kosten
1987 aan de hand van onderzoeksgegevens over contactfrequenties; b. een extrapolatie door het CBS van kostencijfers over 1987 naar het
niveau 1993;c. een onderzoek dat op verzoek van de LHV is verricht door Paardekooper
& Hoffman.Voor een nader inzicht in de materie moge ik verwijzen naar de rapportage
van de PWH.In het bestuurlijk overleg, zoals bedoeld in het antwoord op vraag 15,
heb ik ermee ingestemd dat partijen voor een aantal door de PWH genoemde knelpunten
concrete voorstellen zullen indienen bij het COTG. Ik heb daarbij het vertrouwen
uitgesproken – gelet op de rapportage van de PWH – dat de daarmee
samenhangende meerkosten binnen het financiële macrokader zouden blijven.
De LHV van haar kant heeft mij gegarandeerd dat een eventuele – en niet
verwachte – overschrijding van dat kader intertemporeel zal worden gecompenseerd.
In het licht daarvan kunnen ook reeds aanzetten worden gegeven voor wijzigingen
in de tariefstructuur van de huisartsen. 78Zal een onafhankelijk onderzoek naar de werkelijke kosten, zoals
geadviseerd door de Paritaire Werkgroep Huisartsenzorg, daadwerkelijk plaatsvinden?
Is de regering van mening dat daarmee de juistheid, betrouwbaarheid en geloofwaardigheid
van het Financieel Overzicht Zorg met betrekking tot extramurale hulp over
de afgelopen jaren overeind kan blijven? Welke precedentwerking heeft deze
gang van zaken voor de overige budgetkaders van het Financieel Overzicht Zorg?
Welke consequenties heeft deze gang van zaken voor het Financieel Overzicht
Zorg als beleidsinstrument?Op het ogenblik wordt met het CBS en overige betrokkenen overlegd over
de wijze waarop het onderzoek naar de omzetgegevens van huisartsen het beste
kan worden uitgevoerd. Het is de bedoeling de eerste resultaten van dit onderzoek
volgend jaar in april of mei gereed te hebben, zodat de resultaten hiervan
mee kunnen worden genomen tijdens de voorbereiding van het FOZ 1997.Binnen de extramurale zorg zijn de huisartsen zo ongeveer de enige beroepsgroep
waar recent niet direct door het CBS is geënquêteerd. Dit heeft aan de ene kant te maken met het feit dat de huisartsen lange
tijd weinig behoefte hadden aan zo'n onderzoek en zonder de medewerking van
de huisartsen zo'n onderzoek weinig zin heeft. Aan de andere kant bleek de
laatste tijd uit ander onderzoek steeds meer dat de aannames bij de totstandkoming
van het kostencijfer voor de huisartsenzorg aan twijfel onderhevig zijn. Derhalve
zijn de brongegevens van de huisartsen verouderd en aan vervanging toe. Middels
het te houden onderzoek zullen de gegevens over de huisartsen worden ververst
en aangevuld, waarbij tevens het kwaliteitsniveau van het huisartsencijfer
op de langere termijn aan de orde komt.De overige kaders in het FOZ zijn vooralsnog niet aan twijfel onderhevig
zodat hier geen sprake zal zijn van precedentwerking. De betrouwbaarheid van
het FOZ als beleidsinstrument is daarom naar mijn mening niet in het geding. XNoot1Samenstelling: Leden: Lansink (CDA), Schutte (GPV), Van Nieuwenhoven (PvdA),
voorzitter, Van der Heijden (CDA), ondervoorzitter, Van Heemskerck Pillis-Duvekot
(VVD), M. M. H. Kamp (VVD), Doelman-Pel (CDA), Swildens-Rozendaal (PvdA),
Vliegenthart (PvdA), Mulder-van Dam (CDA), Versnel-Schmitz (D66), Middel (PvdA),
Leerkes (U55+), Nijpels-Hezemans (Groep Nijpels), Fermina (D66), Oedayraj
Singh Varma (GroenLinks), Dankers (CDA), Marijnissen (SP), Essers (VVD), Oudkerk
(PvdA), Cherribi (VVD), Sterk (PvdA), Van Boxtel (D66), Van Vliet (D66), Van
Blerck-Woerdman (VVD).Plv. leden: Soutendijk-van Appeldoorn (CDA), Van der Vlies (SGP), Lilipaly
(PvdA), Esselink (CDA), Rijpstra (VVD), Voûte-Droste (VVD), Smits (CDA),
Dijksman (PvdA), Houda (PvdA), Beinema (CDA), Van den Bos (D66), Vreeman (PvdA),
Rouvoet (RPF), Boogaard (Groep Nijpels), Van Waning (D66), Sipkes (GroenLinks),
De Jong (CDA), vacature CD, Passtoors (VVD), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), J.
M. de Vries (VVD), Noorman-den Uyl (PvdA), Bremmer (CDA), Bakker (D66), Cornielje
(VVD).XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23619-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl