Begroting Binnenlandse Zaken 1995; Verslag algemeen overleg over de start van een nieuwe decentralisatie-operatie (23900 VII, nr.23)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23900-VII, nr. 38

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

10-07-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23900-VII nr. 38

21-06-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieAntwoord van de bewindsliedenDiscussie in tweede termijnOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23900-VIIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 900 VIIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Binnenlandse Zaken (VII) voor het jaar 1995nr. 38VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 21 juni 1995De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken1
heeft op 2 maart 1995 overleg gevoerd met Minister Dijkstal en Staatssecretaris
Van de Vondervoort van Binnenlandse Zaken over de start van een nieuwe
decentralisatie-operatie. Het overleg werd gevoerd aan de hand van de
brief van 19 december 1994 (kamerstuk 23 900 VII, nr. 23). Van het overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieDe heer Gabor (CDA) had helaas in de brief van de bewindslieden
naar aanleiding van de motie-De Cloe niet de elementen van een krachtige impuls
tot verdere decentralisatie en deregulering kunnen terugvinden. De brief is
vooral een inventarisatie, procedureel en opsommend van karakter. Hij had
juist graag gezien dat was geschetst welke criteria en welk tijdpad zullen
gelden voor een nieuwe omvangrijke decentralisatie-operatie. Voor een goede
beoordeling van de voorgenomen operatie is het nodig om een beeld te krijgen
van de financiële consequenties, de beoogde herverdeling van bevoegdheden
en sanering van bestaande procedures, de als gevolg hiervan noodzakelijke
kwantitatieve aanpassing van het ambtelijk apparaat en organisatiestructuren,
e.d. Hij drong er dan ook op aan dat hier nadere informatie over wordt gegeven.Decentralisatie met een min of meer automatische korting van 10% leidt,
zo is in het verleden gebleken, tot ernstige frustraties bij betrokkenen en
geeft ook allerlei praktische problemen. Hij pleitte er daarom voor dat in
de toekomst wordt afgezien van zo'n korting en dus voortaan de bestaande bevoegdheden
en middelen worden gedecentraliseerd. In het vorige kabinet had hij zich,
als staatssecretaris van LNV, al tegen zo'n korting verzet en bij de omvangrijke
decentralisatie die toen op zijn beleidsterrein is doorgevoerd en die hij
als zeer succesvol beschouwde, is een korting ook achterwege gebleven.Opvallend is dat bij decentralisatie de informatiebehoefte bij het Rijk
sterk lijkt toe te nemen. Hij vroeg de bewindslieden om dat tegen te gaan,
vooral omdat een dergelijke informatiebehoefte ook vaak met allerlei regelgeving
gepaard gaat en daardoor het geheel alleen maar verder wordt gebureaucratiseerd.Hij was bijzonder benieuwd wat er in de convenanten met de grote steden komt te staan. Hij merkte op dat voor het grote-stedenbeleid
veel geld nodig is en hij vond dat dit niet ten koste mag gaan van de andere
gemeenten.Van de passages in de brief over de versterking van de politieke regie
was hij niet onder de indruk. Zo wordt aangegeven dat er een regiegroep komt
die niet zal aarzelen interdepartementale geschilpunten in de ministerraad
te agenderen en daarbij, indien nodig, eigen voorstellen en voorkeuren in
te brengen. Dat is echter een al jaren gebruikelijke werkwijze en dus niets
nieuws.Afrondend drong hij erop aan dat het kabinet zich nogmaals bezint op de
inhoud van de motie-De Cloe en duidelijk zicht biedt op een decentralisatie-
en uitwerkingsplan. Voor een nieuwe decentralisatie-tranche dacht hij globaal
aan een bedrag van 10 mld. en een halvering van de regelgeving.De heer De Cloe (PvdA) herinnerde eraan dat het rapport van
de commissie-Franssen indertijd kamerbreed is gesteund en dat ook de toenmalige
minister-president de uitkomsten van dit rapport volledig heeft onderschreven.
De grote winst van dit rapport was in de ogen van de heer De Cloe vooral het
accent op decentralisatie als een permanente operatie, waardoor meer lijn,
samenhang en regie in het decentralisatieproces worden gebracht, en de aanbeveling
van de commissie-Franssen dat elk kabinet aan het begin van zijn optreden
expliciet bestuurlijke uitgangspunten en dereguleringsprincipes formuleert
en een nieuwe decentralisatie-operatie start.In de overzichtsnotitie decentralisatiebeleid 1990–1994 van 29 juni
jl. is terecht aangegeven dat in die periode een sterke decentralisatie-impuls
is gegeven, met krachtige ondersteuning van de politieke regiegroep, al zijn
de hiermee gemoeide bedragen soms iets te mooi voorgesteld. Ook is terecht
gesteld dat het politieke en ambtelijke klimaat voor decentralisatie gunstiger
is geworden, vooral als gevolg van de uitstekende samenwerking in de politieke
regiegroep en de hierbij betrokken departementen (Algemene Zaken, Binnenlandse
Zaken en Financiën). Wel heeft voor de PvdA-fractie altijd als uitgangspunt
gegolden dat er alleen moet worden gedecentraliseerd als dat uit bestuurlijk
oogpunt nuttig en verantwoord is, hetgeen inhoudt dat sommige zaken zo ver
mogelijk moeten worden gedecentraliseerd, andere zaken op rijksniveau moeten
worden gehouden en weer andere zaken min of meer gedecentraliseerd kunnen
worden. Een goed voorbeeld van dat laatste betreft het leerlingenvervoer:
op landelijk niveau is een wet tot stand gebracht waarin wordt bepaald dàt
er leerlingenvervoer moet zijn, waarna het aan de gemeenten wordt overgelaten
om te bepalen hóe dat vervoer plaatsvindt.Een belangrijk negatief punt bij de decentralisatie-operatie in de periode
1990–1994 was de voortdurende doem van de kortingen die bij voorbaat
werden ingecalculeerd als te bereiken bezuinigingen. Dat betekende bovendien
dat de kortingen in de loop van de jaren nog werden verhoogd omdat op sommige
onderdelen de decentralisatie niet tot stand kwam, terwijl toch het totale
bezuinigingsbedrag gehaald moest worden. Het uitgangspunt van het huidige
kabinet dat niet bij voorbaat kortingen dienen te worden ingeboekt bij decentralisaties,
onderschreef de heer De Cloe dan ook van harte.De mededeling in de brief van 19 december dat het kabinet is gestart met
een «omvangrijke decentralisatie- en dereguleringsoperatie», vond
hij enigszins overdreven gezien de opsomming van lopende en voorgenomen decentralisatie-
en dereguleringsprocessen in de bijlage bij de brief. Vrijwel alle nu lopende
processen zijn al onder het vorige kabinet begonnen en de nieuw opgevoerde
zaken zijn toch in het algemeen beperkt van omvang. Zo wordt in dit kader
bijvoorbeeld het gemeentelijk kwijtscheldingsbeleid genoemd, maar uit de recente
brief hierover blijkt dat de verruiming van de gemeentelijke mogelijkheden
op dit vlak maar zeer geleidelijk, met kleine stapjes, zal gaan
verlopen. Bovendien stamt ook dit onderwerp eigenlijk al uit de vorige kabinetsperiode.
Al met al moet dan ook echt goed worden gezocht in de bijlage voordat een
werkelijk nieuw element is gevonden.Het verzoek van het kabinet aan de Kamer om ruimte te geven voor een eigen
aanpak, kon hij zich wel voorstellen. Die eigen aanpak blijkt bijvoorbeeld
uit de duidelijke voorkeur van het kabinet voor territoriale decentralisatie
boven functionele decentralisatie. Hij was ook bereid de gevraagde ruimte
te geven, mits daarbij voortgeborduurd wordt op de uitgangspunten van de commissie-Franssen
(in het bijzonder de aanbeveling dat bij het begin van elke kabinetsperiode
een decentralisatieplan wordt gepresenteerd) en op het reeds genoemde gunstige
politieke en ambtelijke klimaat dat, naar hij hoopte, niet inmiddels zal zijn
weggeëbd.Aan het grote-stedenbeleid wordt in de brief van 19 december terecht een
prominente plaats toegekend, maar dit beleid moet nog wel grotendeels vorm
krijgen en de eerste berichten wijzen erop dat hier toch niet een al te snelle
start mee wordt gemaakt. Daarnaast wordt het belangrijke punt van de organisatorische
en financiële vernieuwing van het binnenlands bestuur genoemd en op dat
punt is inderdaad onlangs het wetsvoorstel stadsprovincie Rotterdam ingediend.
Verder wordt in de brief gewezen op de politieke regiegroep voor het grote-stedenbeleid,
maar deze groep houdt zich uiteraard in de eerste plaats bezig met de problematiek
van de grote steden en het bredere decentralisatiebeleid zal dan ook, naar
de heer De Cloe aannam, voorlopig alleen zijdelings aan de orde komen in die
politieke regiegroep.Ook wordt nog opgemerkt dat met VNG en IPO zal worden nagegaan hoe verder
kan worden gegaan met decentralisatie en deregulering. Bij de vorige decentralisatie-operatie
is al in overleg met deze beide organisaties een imposante lijst opgesteld
van taken die voor decentralisatie naar provincies en gemeenten in aanmerking
zouden kunnen komen. Daar zijn vervolgens weer een aantal afgevallen, mede
om politieke redenen, maar het is heel wel mogelijk dat het huidige kabinet
mogelijkheden ziet om die zaken toch weer in beschouwing te nemen. Bovendien
zou kunnen worden nagegaan of nog meer taken aan die lijst kunnen worden toegevoegd.De toezegging aan het slot van de brief dat de Kamer jaarlijks een rapportage
krijgt aangeboden, is in feite niet nieuw. Ook vroeger, voordat een aanvang
werd gemaakt met de uitvoering van de decentralisatie-impuls in de vorige
kabinetsperiode, werd jaarlijks een decentralisatie-verslag uitgebracht. Deze
toezegging vond hij dan ook nogal mager.Al met al was hij bevreesd dat in de toekomst de sectorale belangen toch
weer de boventoon gaan voeren. Als er geen strakke regie wordt gevoerd en
geen strikte regels en een duidelijk plan zijn, zal er waarschijnlijk te weinig
animo bij de diverse departementen zijn om daadwerkelijk tot decentralisatie
te komen. Verder worden, zo vond hij, in de bijlage te veel losstaande projecten
genoemd en ontbreekt het ook aan één duidelijk aanspreekpunt
voor decentralisatie. Zo is voor het grote-stedenbeleid de politieke regiegroep
het aanspreekpunt, terwijl voor andere zaken de Minister van Binnenlandse
Zaken weer het aanspreekpunt vormt, hetgeen niet gunstig is voor het bereiken
van samenhang. In dat verband wees de heer De Cloe ook op de opmerking van
de Raad van State in het advies over het wetsvoorstel stadsprovincie Rotterdam,
dat het voor een goede uitvoering van decentralisatie van belang is dat er
sterke gemeenten overblijven. In de memorie van toelichting op dit wetsvoorstel
wordt wel gezegd dat de mogelijkheden voor decentralisatie van rijkstaken
met de vorming van de stadsprovincie Rotterdam niet zijn uitgeput, maar een
concretisering hiervan ontbreekt.Nu niet duidelijk is welke zaken gedecentraliseerd zullen worden en op
welke wijze dat zal gebeuren, drong hij erop aan dat de door de commissie-Franssen
aanbevolen weg wordt gevolgd, d.w.z. een strakke regie en een
duidelijk plan. Hij was ervan overtuigd dat het Ministerie van Binnenlandse
Zaken dit proces aan kan, maar dan is wel meer greep van dit ministerie op
het totale proces nodig, alleen al voor het bereiken van meer samenhang. Ook
in de recente brief van het IPO wordt trouwens gepleit voor spelregels en
een sterkere politieke regie.Afsluitend kwam de heer De Cloe tot de conclusie dat de brief van 19 december
jl. niet voldoende antwoord biedt op hetgeen in zijn motie aan het kabinet
is gevraagd.Ook de heer Remkes (VVD) had de brief van 19 december met gemengde
gevoelens gelezen, o.a. omdat van de aanbeveling van de commissie-Franssen
inzake versterking van de politieke regie in de brief maar weinig terug te
vinden is. Anderzijds gaat het uiteindelijk natuurlijk om de bereikte resultaten
en op dat punt had hij grote verwachtingen van het huidige paarse kabinet.
Juist zo'n kabinet kan een belangrijke impuls geven tot het doorbreken van
verkokerde structuren, waarmee hij overigens niet wilde zeggen dat in de vorige
kabinetsperiode helemaal niets tot stand is gebracht.Wat teleurgesteld was hij over de zin op blz. 2 van de brief van 19 december,
dat «decentralisatie en deregulering ook voor dit kabinet belangrijke
pijlers zijn». Hij had graag wat meer elan en ambitie geproefd, ook
al omdat hij zeker niet alle decentralisatie-operaties onder het vorige kabinet
de schoonheidsprijs zou willen uitreiken. Zo vond hij dat de decentralisatie
van het LNV-complex tot een bestuurlijk monstrum heeft geleid, waarbij is
gevlucht in schimmige bestuurlijke tussenvormen. Daarnaast waren de decentralisatie-operaties
onder het vorige kabinet in het algemeen belast met een financiële taakstelling
en is er in de afgelopen periode van deregulering weinig terecht gekomen.
Eerder was het tegendeel het geval. Zeker op dat punt is dan ook een cultuuromslag
nodig, niet alleen bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken, maar ook daarbuiten:
andere ministeries, maatschappelijk middenveld en ook in de Kamer.Bij decentralisatie zag hij als één van de belangrijkste
vragen: hoe verhoudt de aard van de overheidstaak zich tot de bestuurlijke
schaal? Soms zal aan de hand van die vraag kunnen worden gekozen voor decentralisatie,
soms ook zal dan niet aan een zekere mate van centralisatie ontkomen kunnen
worden. Zo is de uitvoering van grootschalige infrastructurele projecten soms
een zaak voor de centrale overheid, in die gevallen waarin de schaal van het
project de grenzen van bestaande bestuurlijke verbanden overschrijdt, maar
soms kan de afweging ook heel wel op decentraal niveau plaatsvinden. Bij wijze
van voorbeeld wees hij op de actuele discussie over rijksweg 73 in Limburg.
Hij vond het verbazend dat het nu in de Kamer zindert van de politieke spanning,
over een stukje snelweg van 40 kilometer, terwijl het eigenlijk, in het zicht
van de komende statenverkiezingen, in het provinciehuis te Maastricht zou
moeten zinderen van de politieke spanning. Daarnaast herinnerde hij aan zijn
opstelling bij het wetsvoorstel gemeentelijke herindeling rond Den Bosch,
waar hij had gepleit voor een heldere keuze: als de Kamer meent dat zij verantwoordelijk
is, moet zij die ook volledig nemen, anders dient ook op dat vlak te worden
gekozen voor decentralisatie. Als verantwoordelijkheden niet helder vastgelegd
worden, raken ze in de praktijk zoek en hij meende dat die situatie op dit
moment op veel punten in het overheidsbestuur aanwezig is.Hij was het eens met de VNG dat een nieuwe decentralisatie-operatie niet
meer belast mag worden met een financiële taakstelling of met een veelheid
aan uitvoeringsvoorschriften. Hij vond dat in de komende periode in het bijzonder
de gedeconcentreerde rijksdiensten en de inspecties onder de loep genomen
dienen te worden. Daarnaast meende hij dat in wetgeving en rijksbeleid een
gedecentraliseerd afwegingskader geboden dient te worden. In dat verband zou
bijvoorbeeld nagegaan moeten worden of het mogelijk is om de afweging
van delen van het milieubeleid op het niveau van gemeenten en provincies te
leggen.Ook dient steeds te worden bezien of het aantal planverplichtingen en
procedurevoorschriften in wetgeving daadwerkelijk wordt gesaneerd. Wat dat
betreft, had hij bijvoorbeeld de indruk dat de ballast aan voorschriften in
de wetsvoorstellen inzake de nieuwe stadsprovincie Rotterdam heel wel verminderd
kan worden. Hij vond deze wetsvoorstellen bovendien te mager waar het gaat
om de concrete overdracht van rijkstaken.Hij had er op zichzelf met vreugde kennis van genomen dat het kabinet
IPO en VNG heeft uitgenodigd om voorstellen te doen en dat er een jaarlijkse
rapportage zal komen, maar hij zou graag jaarlijks bréder geïnformeerd
willen worden over de voortgang van de decentralisatie-operatie. Daarnaast
onderschreef hij het voornemen van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken
om zich binnenkort te buigen over die punten van de commissie-Franssen die
nog een verdere uitwerking behoeven.Ten slotte vroeg hij nog of in het kader van het project marktwerking,
deregulering en wetgevingskwaliteit wellicht bij het Ministerie van Economische
Zaken de wens leeft om in plaats van het afschaffen van regels juist te komen
tot een uniforme, voor het gehele land geldende nieuwe regelgeving.Mevrouw Scheltema-de Nie (D66) stelde vast dat het weerbarstige
terrein van de decentralisatie al jarenlang een punt van zorg vormt. In de
loop der jaren zijn ook een aantal moties door de Kamer aangenomen waarin
erop wordt aangedrongen dat er méér gebeurt. In het kader van
het D-project en de decentralisatie-impuls, zoals de nieuwe Bijstandswet waar
gemeenten een zekere eigen ruimte hebben gekregen, zijn wel een aantal zaken
tot stand gebracht, maar het is allemaal nog te mager en de D66-fractie had
zich verleden jaar dan ook volmondig achter de motie-De Cloe geschaard.In reactie op die motie is nu de brief van 19 december verschenen, waarin
wordt aangegeven dat er toch heel wat gebeurt. Op zichzelf is dat waar, maar
zij had de indruk dat er nog geen strakke regie is. Het lijkt er zelfs op
dat de regie enigszins versplinterd is tussen enerzijds de politieke regiegroep
voor het grote-stedenbeleid en anderzijds de bewindslieden van Binnenlandse
Zaken die de regie voor de andere decentralisatieprocessen voeren. Zij betwijfelde
of dat wel verstandig is. Decentralisatieprocessen dienen, zo meende zij,
in samenhang te worden behandeld en dan is een éénduidige regie
van groot belang.Zij was het er geheel mee eens dat de doem van een bezuinigingstaakstelling
nu door het kabinet is weggehaald. Dit is van essentieel belang voor het verkrijgen
en behouden van medewerking bij provincies en gemeenten.Ook zij zag liever een regelmatige rapportage over concrete maatregelen
dan een breed plan van aanpak met een uitwerkingsplan. In het laatste geval
is er immers het grote risico dat de berg een muis baart. De in de brief van
19 december toegezegde jaarlijkse rapportage vond zij echter te mager, zeker
als dat eenzelfde soort stuk wordt als vroeger het jaarlijkse decentralisatieverslag.
Met zo'n jaarlijks verslag gaat al snel het momentum verloren, zoals de ervaring
heeft geleerd.In ieder geval moet worden voorkomen dat naast het decentralisatietraject
in het kader van het grote-stedenbeleid en naast het traject in het kader
van de bestuurlijke en financiële vernieuwing van het binnenlands bestuur
nog een derde decentralisatie-operatie wordt gestart. Dat zou tot te veel
verwarring leiden, alleen al bij de betrokken departementen. Wel dient er
langs de beide andere trajecten actief gedecentraliseerd te worden en mevrouw
Scheltema wilde daar ook meer zicht op krijgen dan nu wordt gegeven met de
brief van 19 december. Zij pleitte er dan ook voor dat bij iedere
komende rapportage steeds concreet wordt aangegeven wat er precies wordt gedecentraliseerd
en naar wie.Het onderwerp «inspecties en gedeconcentreerde rijksdiensten»
is al jaren aan de orde. Ondanks de motie-Koetje wordt in de brief van 19
december alleen een plan van aanpak aangekondigd. Zij begreep dat het hier
om een lastig onderwerp gaat, maar zeker in het kader van de bestuurlijke
vernieuwing zag zij een uitgelezen kans om ook dit onderwerp aan te pakken.Ook zij wees erop, evenals de VNG dat heeft gedaan, dat het Rijk in de
praktijk bij decentralisatie nog tal van uitvoeringsvoorschriften geeft en
allerlei informatie vraagt, vanuit de wens om toch nog toezicht te houden.
Zij vond dat dit tot een minimum beperkt zou moeten worden. Natuurlijk moeten
er inspecties zijn, maar die moeten niet te zeer worden opgetuigd. Als eenmaal
voor decentralisatie wordt gekozen, moet dat ook een wèrkelijke keuze
voor decentralisatie zijn. Zij zou graag zien dat hier bij de regelmatige
rapportage aandacht aan wordt gegeven.Volgens de brief van 19 december staat het kabinet deregulering voor,
maar tot nu toe wordt eigenlijk alleen op het terrein van het Ministerie van
Economische Zaken een dereguleringsprogramma opgezet. De Ministeries van Binnenlandse
Zaken en van Justitie zijn verder kennelijk niet of nauwelijks betrokken bij
deregulering. Zij zou dat betreuren, want decentralisatie is juist bijzonder
gebaat met deregulering.Van belang is vooral, zo merkte zij afrondend op, te voorkomen dat toch
weer allerlei sectorale belangen de boventoon gaan voeren. Hoe dat precies
kan worden voorkomen, stond haar nog niet duidelijk voor ogen, maar wel leek
het haar zinvol als voorstellen tot decentralisatie in een zeer vroeg stadium
ook aan de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken kenbaar worden gemaakt,
opdat de leden van deze commissie in contacten met de sectorale woordvoerders
aandacht kunnen vragen voor de decentralisatie-aspecten en kunnen proberen
de verkokering te doorbreken. Antwoord van de bewindsliedenDe minister had begrip voor de vrees dat sectorale belangen
toch weer de boventoon gaan voeren, maar anderzijds wees hij erop dat de belangstelling
in de Kamer voor het onderwerp decentralisatie niet bepaald groot is. Dat
blijkt vandaag weer eens opnieuw, nu vrijwel alle leden van de Kamer in de
plenaire vergaderzaal aanwezig zijn om te praten over een stukje weg van 40
kilometer. Ook had hij wel begrip voor het verzoek om decentralisatie-voorstellen
al in een vroeg stadium aan de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken te
zenden, maar hij kon daar toch niet aan voldoen. Hij was gehouden om stukken
over dit onderwerp aan de Kamer te zenden en de Kamer bepaalt vervolgens zelf
door welke commissie die stukken worden behandeld, hetgeen inderdaad in het
algemeen een sectorale commissie zal zijn.Het zou voor hem niet moeilijk zijn om te wijzen op allerlei negatieve
uitkomsten van vorige decentralisatie-operaties. Deze werden steeds met een
hoog ambitieniveau en veel goede intenties opgestart, maar in de praktijk
waren de uitkomsten meestal teleurstellend, niet vanwege onwil van het kabinet
of de Kamer, maar omdat het hier nu eenmaal om uiterst lastige en weerbarstige
processen gaat. De strekking van de motie-De Cloe vormde dan ook voor het
kabinet geen probleem, maar het kabinet ziet wel het gevaar dat het produceren
van nòg meer stukken alleen maar afleidt van de hoofdzaak: de politieke
regie, ofwel de politieke moed. Verder is terecht opgemerkt dat de brief van
19 december vooral inventariserend en procedureel van aard is. Iets anders
was ook niet de bedoeling, want het gaat hier om een antwoord op de motie-De
Cloe waarin is gevraagd om een plan.De bewindsman meende dat aan de wensen vanuit de Kamer tegemoet kan
worden gekomen als één fase verder is gekomen. De twee belangrijkste
decentralisatie-operaties betreffen immers het grote-stedenbeleid en de verdere
vernieuwing van het binnenlands bestuur en vandaag kan daar nog niet veel
concreets over worden gezegd, in afwachting van de brief van het kabinet die
aanstaande is. Daarnaast lopen er nog enige andere decentralisatie-operaties,
zoals inzake de sociale vernieuwing die door het vorige kabinet is ingezet
en die door het huidige kabinet wordt voortgezet in een bepaalde samenhang
met het grote-stedenbeleid, en de operatie onder regie van de ministeriële
commissie marktwerking en deregulering.Bij het grote-stedenbeleid (dat niet alleen betrekking heeft op Amsterdam,
Rotterdam, Den Haag en Utrecht, maar ook op vijftien andere steden) gaat het
erom dat de gemeenten de mogelijkheid wordt gegeven om zelf oplossingen te
zoeken voor de dringende problemen in deze steden. De hoofdmoot van de af
te sluiten convenanten zal dan ook worden gevormd door afspraken over decentralisatie
en deregulering en het ligt uiteraard in het voornemen om dergelijke afspraken
vervolgens tot alle gemeenten uit te breiden. Het gaat hier dus om een soort
tweeslag: prioriteit wordt gegeven aan de grote steden omdat daar de problemen
het grootst zijn, maar vervolgens is het de bedoeling alle gemeenten structureel
meer beleidsvrijheid te bieden, door een overdracht van taken en bevoegdheden
en zo mogelijk ook één geldstroom.De minister geloofde niet in een politieke regie door slechts één
bewindspersoon die alle decentralisatie-processen bij alle departementen dient
te trekken. Hij meende dat dit in de praktijk niet kan werken. Er is dan ook
gekozen voor een politieke regiegroep voor het grote-stedenbeleid onder leiding
van de minister-president, waar uiteraard de bewindslieden van Binnenlandse
Zaken ook zitting in hebben, terwijl de andere decentralisatieprocessen (in
het bijzonder de processen in het kader van de bestuurlijke vernieuwing) worden
getrokken door de drie bewindslieden van Binnenlandse Zaken. Daarbij is er
ook het voordeel dat deze bewindslieden elk afkomstig zijn uit een andere
regeringspartij, terwijl bovendien in het regeerakkoord het primaat van de
politiek een zwaarder accent heeft gekregen. Hij ging er daarom van uit dat
de politieke regie krachtiger zal kunnen zijn dan in het verleden. Het is
ook de bedoeling dat belangrijke politieke problemen éérst in
het kabinet worden besproken en van daaruit door de betrokken departementen
wordt gewerkt aan een oplossing.Terecht is opgemerkt dat het klimaat voor decentralisatie inmiddels is
verbeterd. Juist hier ligt een belangrijke verdienste van de decentralisatie-impuls
van het vorige kabinet. Materieel is daar misschien niet zoveel uitgekomen,
maar het heeft de gedachtenvorming over de verdeling van verantwoordelijkheden
tussen overheden wel in een versnelling gebracht. Bovendien heeft het vorige
kabinet (waarvoor het nadrukkelijk lof verdient) de discussie over de kerntaken
van de rijksoverheid ingezet. In ieder geval ziet het ernaar uit dat het ijzer
langzamerhand heet genoeg is om het te kunnen smeden.Wel moet worden bedacht dat het, net zoals geldt voor bezuinigingsoperaties,
in het begin meestal vrij vlot gaat en dat pas in een volgende fase de echte
problemen opdoemen die in het algemeen te maken hebben met duidelijke sectorale
belangen. Zo leven er op dit moment nog grote verschillen van mening, ook
binnen Kamerfracties, over een eventuele decentralisatie van de individuele
huursubsidie en van de onderhandelingen over arbeidsvoorwaarden in de belangrijkste
sectoren, of bijvoorbeeld verruiming van het kwijtscheldingsbeleid van gemeenten,
gezien de relatie met het inkomensbeleid. Ook herinnerde de minister in dit
verband aan het onlangs gehouden algemeen overleg over de politie, waar de
Kamer hem nadrukkelijk had verzocht de Politiewet min of meer terzijde te
schuiven en het inzetten van de politie in bepaalde omstandigheden weer zèlf
te gaan regelen. Daarnaast kan bijvoorbeeld worden gewezen op de reacties
op de plannen met de Winkelsluitingswet. Langzamerhand komen dus, zo kan worden
vastgesteld, weerbarstige onderwerpen aan de orde, waardoor het er zeker niet
gemakkelijker op wordt.Dat neemt niet weg dat het streven erop gericht blijft om verder te komen
op het pad van decentralisatie. Op enkele punten wordt ook nog steeds voortgang
geboekt, zoals bij de inburgeringscontracten waar ervoor is gekozen dat de
rijksoverheid alleen in goed overleg met de gemeenten een algemeen kader stelt
dat verder ingevuld kan worden door de gemeenten zelf, of bij de huisvesting
van personen met een VVTV, waar de gemeenten een grote eigen verantwoordelijkheid
in krijgen.Hij had uit de discussie opgemaakt dat het een dringende wens van de Kamer
is om concreet zicht te krijgen op de zaken die al dan niet zullen worden
gedecentraliseerd (met de redenen waarom ze al dan niet voor decentralisatie
in aanmerking komen) en op de daarbij behorende gelden en bevoegdheden. Het
leek hem mogelijk om de Kamer hier nog vóór de komende zomer
concreet over te informeren, ervan uitgaande dat dan de twee belangrijkste
operaties op dit terrein volledig in beeld zijn gebracht en ook in samenhang
met elkaar zijn gebracht. Hij verwachtte in ieder geval dat de brief over
het grote-stedenbeleid en over de met gemeenten afgesloten convenanten (waarover
nu nog onderhandeld wordt) niet al te lang meer op zich zal laten wachten.
Verder zal de takendiscussie rond de bestuurlijke vernieuwing tegen de zomer
geheel afgerond moeten zijn.Gezien dit alles onderschreef hij de opmerking dat het dan niet meer nodig
is om nog een apart decentralisatie- en uitwerkingsplan op te stellen. Er
ligt dan immers al een concrete uitwerking, aan de hand waarvan de Kamer tot
een goede beoordeling kan komen. Als al eerder op deelonderwerpen tot een
afronding kan worden gekomen, zal de Kamer daar uiteraard over worden geïnformeerd
en kan daar vervolgens overleg met de Kamer over plaatsvinden.Inderdaad is de dereguleringsimpuls min of meer afkomstig van het Ministerie
van Economische Zaken, maar het werkterrein van de daarvoor ingestelde ministeriële
commissie marktwerking en deregulering is zeer breed. Het gaat hier dus niet
alleen om regelgeving op het vlak van het Ministerie van Economische Zaken,
maar ook om milieuwetgeving, regels op het vlak van de ruimtelijke ordening
en de sociale zekerheid, fiscale regelgeving e.d. Bovendien ligt het startpunt
van de discussie over marktwerking en deregulering in het regeerakkoord. Voor
de ministeriële commissie staat het afschaffen van regels voorop en hij
had geen enkele indicatie dat wellicht bij het Ministerie van Economische
Zaken de wens zou leven om in plaats daarvan veeleer te komen tot een nieuwe
uniforme regelgeving. Desondanks zegde hij toe hier attent op te zijn.De staatssecretaris wees eerst op de afspraken in het regeerakkoord
over de positie van de drie overheidslagen in Nederland, in het bijzonder
de afspraak om de regiefunctie van het lokale bestuur te versterken. In de
discussie over de vernieuwing van de bestuurlijke organisatie is dit derhalve
het uitgangspunt. Het houdt in dat de rijksoverheid de moed zal moeten hebben
om veel meer als een kaderstellende overheid op te treden en zich vooral op
kerntaken terug te trekken, met overdracht van taken aan provinciale of gemeentelijke
overheden op een zodanige wijze dat uiteindelijk de burgers het gunstige effect
ondervinden van een betere taakuitvoering en meer beleidsvrijheid op het niveau
dat het dichtst bij de burgers staat, dus het lokale niveau. In de discussie
over de vernieuwing van de bestuurlijke organisatie ligt ogenschijnlijk het
accent nu nog op overdracht van taken tussen provincies en gemeenten onderling,
maar het andere belangrijke element in dit geheel betreft de manier waarop
de rijksoverheid de decentralisatie en de deregulering vorm geeft.In dat verband komt direct de positie van de inspecties en de gedeconcentreerde
rijksdiensten naar voren. In de komende tijd zal dan ook bezien worden welke
taken die op dit moment door inspecties worden uitgevoerd, een
verantwoordelijkheid van de rijksoverheid moeten blijven (zodat ze niet voor
decentralisatie in aanmerking komen) en welke taken van de gedeconcentreerde
rijksdiensten kunnen worden gedecentraliseerd naar provincies of gemeenten,
hetgeen consequenties zal hebben voor de organisatie van de rijksdienst.Inderdaad heeft de decentralisatie-operatie onder het vorige kabinet in
het teken gestaan van de 500 mln. bezuiniging die moest worden gehaald. Daardoor
werd de kwestie van de korting veel dominanter dan het toch essentiële
punt van de grotere beleidsvrijheid van gemeenten. De bewindsvrouwe had in
haar vorige functie als wethouder zelf ervaren dat het juist door de korting
bijzonder lastig werd om de decentralisatie op een goede manier door te voeren.
In het bestuursakkoord dat binnenkort met de VNG en het IPO zal worden gesloten,
is dan ook opgenomen dat decentralisatie-operaties in beginsel niet meer met
gelijktijdige kortingen gepaard zullen gaan. Daarmee wordt het mogelijk om
de discussie weer toe te spitsen op de inhoud en niet alleen te laten bepalen
door «de centen». Het geld behoort immers de inhoud te volgen,
niet andersom.In dit verband merkte zij op dat zij niet in staat was om de 10% korting
die is voorzien bij de decentralisatie van de huisvesting primair en voortgezet
onderwijs, alsnog ongedaan te maken. Daarover zijn in de vorige periode al
afspraken gemaakt waar niet meer van afgeweken kan worden. Er vindt nog overleg
plaats met de VNG waarbij het vooral gaat om de vraag of de gemeenten in staat
zijn deze taak op het beoogde tijdstip (1 januari 1996) te gaan uitvoeren.
De inzet van de betrokken bewindslieden van OCW en Binnenlandse Zaken is erop
gericht om dit tijdstip te halen en de betreffende wetsvoorstellen spoedig
in te dienen.In reactie op de vraag of het grote-stedenbeleid niet ten nadele van andere
gemeenten zal gaan werken, wees zij op de prioriteit die in het regeerakkoord
is gelegd bij het oplossen van de brede stedelijke problematiek, hetgeen uiteraard
ook consequenties heeft voor de prioriteitsstelling bij het toedelen van financiële
middelen. Op zichzelf zal het grote-stedenbeleid echter niet ten nadele van
andere gemeenten gaan. De vliegwielfunctie van het grote-stedenbeleid op het
punt van decentralisatie zal immers een positief effect hebben voor andere
gemeenten en het is ook de nadrukkelijke bedoeling om de decentralisatie en
de deregulering voor àlle gemeenten door te zetten.Zij onderschreef de stelling dat decentralisatie altijd een bestuurlijke
operatie moet zijn. Dat houdt ook in dat elke bestuurslaag zijn verantwoordelijkheid
moet nemen en soms is er op dat punt sprake van een wankel evenwicht. Dat
geldt ook voor de rijksoverheid zelf, bijvoorbeeld waar het gaat om de vraag
welke verantwoordelijkheden het Rijk zelf meent te moeten behouden bij decentralisatie
van taken en welk zicht het Rijk wil houden op de uitvoering van die taken
door lagere overheden. De staatssecretaris vond dat de rijksoverheid op dat
punt verder zal moeten gaan dan tot nu toe het geval is geweest en zal moeten
accepteren dat een aantal taken wordt «losgelaten». Het zal niet
zozeer moeten worden gezocht in regelgeving en het voorschrijven van de te
gebruiken instrumenten, maar vooral in het bepalen van de doelen en het bezien
van de vraag hoe provincies en gemeenten in staat kunnen worden gesteld die
doelen ook te halen. De keuze van de instrumenten kan dan in veel grotere
mate aan provincies en gemeenten worden overgelaten.De meeste over de stadsprovincie Rotterdam gemaakte opmerkingen wilde
zij vandaag maar laten liggen, in afwachting van het hoofdlijnendebat dat
hierover volgende week in de Kamer zal worden gevoerd. Wel vond zij het opmerkelijk
dat, nu de rijksoverheid de bereidheid heeft getoond om vergaand te decentraliseren,
gemeenten in het OOR-gebied toch hebben gevraagd om bepaalde zaken in de wet
zelf vast te leggen.Voor decentralisatie zijn inderdaad sterke provincies en gemeenten nodig.
Verder zal vooral bij de provincies in de komende jaren nog een cultuuromslag
moeten plaatsvinden, opdat zij in staat zijn verantwoordelijkheid
te nemen voor te decentraliseren rijkstaken met een bovenlokaal karakter.
De gemeenten zijn op dit moment verder gevorderd op dit pad dan de provincies,
zij het dat de provincies al wel doende zijn om die cultuuromslag te organiseren.Vanwege Binnenlandse Zaken wordt in de discussies over de nieuwe stadsprovincies,
de decentralisatie en het grote-stedenbeleid steeds ingezet op een beperking
van de planverplichtingen. Planverplichtingen leiden immers altijd tot een
inperking van de beleidsvrijheid op het provinciale of lokale niveau en planverplichtingen
dienen dan ook alleen te worden gesteld als daar gegronde inhoudelijke redenen
voor zijn, met het oog op de te halen doelen.Uiteraard zijn VNG en IPO betrokken bij de discussies over decentralisatie.
Door deze organisaties zijn trouwens ook zelf voorstellen voor verdergaande
decentralisatie gedaan en bezien wordt welke van die voorstellen uitgevoerd
kunnen worden.Ook de bewindsvrouwe vond niet dat deregulering vooral een zaak van het
Ministerie van Economische Zaken zou zijn. In de ministeriële commissie
marktwerking en deregulering ligt weliswaar een sterk accent op de economische
aspecten, maar ook op andere beleidsterreinen, zoals Sociale Zaken of OCW,
wordt geprobeerd om allerlei regelingen te bundelen in zo mogelijk slechts
één regeling met minder voorschriften van rijkswege, meer beleidsvrijheid
voor gemeenten en meer aandacht voor prestaties die gehaald dienen te worden.Ten slotte merkte zij op, begrip te hebben voor de zorg dat op den duur
sectorale belangen misschien toch weer de boventoon gaan voeren. Ook de bewindslieden
zelf dienen ervoor te waken dat juist het algemene belang van een goede taakverdeling
tussen overheden voorop staat. Die inzet is er tot nu toe zeker, maar het
proces gaat wellicht trager dan wenselijk zou zijn. Discussie in tweede termijnDe heer Gabor (CDA) waardeerde de mentaliteit waarmee de bewindslieden
van Binnenlandse Zaken een en ander willen aanpakken en initiatieven willen
nemen. Ook was hij verheugd dat in het komende bestuursakkoord met VNG en
IPO zal zijn opgenomen dat «in beginsel» bij decentralisatie-operaties
niet gelijktijdig een korting wordt toegepast. De term «in beginsel»
geeft overigens nog geen garantie dat er nooit een korting zal zijn, want
in specifieke gevallen zijn altijd wel redenen aan te voeren waarom toch tot
een korting zou moeten worden gekomen. Hij nam echter aan dat deze term zodanig
zal worden geïnterpreteerd dat alleen tot een korting zal worden besloten
als daar werkelijk zeer klemmende en steekhoudende redenen voor zijn.Hij herhaalde dat het grote-stedenbeleid niet ten koste mag gaan van andere
gemeenten. Als de grote steden bij prioriteit middelen toegekend krijgen,
zullen dat dus extra middelen moeten zijn. Hij had de indruk dat de staatssecretaris
hier ook op heeft gedoeld met haar antwoord.Hij onderschreef de geschetste aanpak van decentralisatie-operaties: eerst
de doelen bepalen en nagaan of decentralisatie inderdaad zinvol is, en pas
daarna het vaststellen van het instrumentarium. Hij had echter begrepen dat
dit in de praktijk meestal toch uitmondt in allerlei extra regelgeving en
in een grote informatiebehoefte bij de rijksoverheid. Hij voelde dan ook wel
voor een afspraak in de zin van: bij elke decentralisatie 50% minder regelgeving.
Misschien kan dit percentage in de praktijk dan niet steeds worden gehaald,
maar er dient wel steeds naar gestreefd te worden.Ten slotte drong hij opnieuw aan op het opstellen van een helder decentralisatieplan,
waarin ook parameters worden aangegeven: de zaken die zullen worden aangepakt,
de manier waarop de financiële aspecten geregeld worden, het tijdpad,
de vraag in welke mate regelgeving wordt gesaneerd, de gevolgen
van een en ander voor het eigen ambtelijke apparaat van de rijksoverheid,
e.d. Alleen dan is het proces meetbaar en alleen dan zijn jaarlijkse rapportages
echt zinvol.De heer De Cloe (PvdA) vond het terecht dat de minister erop
heeft gewezen dat ook in de Kamer sectorale verkokering aan de orde is. Juist
daarom was het zo belangrijk dat in de vorige periode de vaste commissie voor
Binnenlandse Zaken het aanspreekpunt voor de decentralisatie-operatie was.
Desondanks is op die operatie het nodige afgedongen, mede omdat betrokken
ministeries zich rechtstreeks tot de sectorale woordvoerders van de fracties
richtten, daarmee in feite het kabinetsbeleid onderuit halend. Hij zag de
vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en de bewindslieden van Binnenlandse
Zaken dan ook als elkaars natuurlijke bondgenoten in het streven om het algemene
belang (door middel van decentralisatie te komen tot een beter bestuur) hoog
te houden.De vraag is nu of er in de huidige kabinetsperiode voldoende mogelijkheden
zijn om een eind verder te komen op de weg van decentralisatie. Er zijn vóór
de zomer twee stukken toegezegd: één over het grote-stedenbeleid
en één over de bestuurlijke vernieuwing. Gezien die toezegging
leek het de heer De Cloe mogelijk om daarnaast nog een afzonderlijke notitie
over de aspecten van decentralisatie, in hun onderlinge samenhang, op te stellen.
Anders is er het risico dat die aspecten min of meer verloren raken tussen
de meer specifieke andere aspecten, hetgeen eigenlijk ook al te zien is in
de wetsvoorstellen inzake de stadsprovincie Rotterdam. Bovendien is een dergelijke
notitie van belang om de sectorale woordvoerders in de Kamer «bij de
les te houden». Hij drong er daarom toch op aan dat zo'n notitie wordt
uitgebracht.De heer Remkes (VVD) had begrepen dat het grote-stedenbeleid
in feite zal worden gebruikt als een soort breekijzer in de algemene decentralisatie-discussie,
met uitstralingseffecten naar alle gemeenten toe. Is de Kaderwet dan op dezelfde
manier bedoeld ten opzichte van de provincies?Hij onderschreef dat in de jaarlijkse rapportages duidelijkheid zal moeten
worden geboden over de stand van zaken met de «losse einden» in
het kader van de decentralisatie-operaties, over de voorstellen van VNG en
IPO en de voortgang daarvan, over nadere voorstellen voor het OOR en het ROA,
e.d. Het gaat erom dat de Kamer met deze rapportages een breed inzicht wordt
gegeven over de voortgang met de decentralisatie-operaties, opdat de Kamer
daar zo nodig impulsen aan kan geven. Hij vond het niet zo nodig dat vooraf
al bepaalde doelstellingen worden vastgelegd. Zo is een bedrag van 10 mld.
genoemd, maar bij een brede fundamentele aanpak zou het om een veel hoger
bedrag kunnen gaan. Het vastleggen van een bepaald bedrag vond hij een te
smalle benadering en hij had in eerste termijn ook niet voor niets een aantal
uitgangspunten genoemd en met nadruk gewezen op voorstellen van de kant van
VNG en IPO. Juist die organisaties kunnen vanuit de praktijk criteria leveren,
aan de hand waarvan de voortgang in de decentralisatie kan worden afgemeten.Op zichzelf vond hij het terecht dat de minister de bal ook min of meer
heeft teruggespeeld naar de Kamer zelf, maar bij de door de minister genoemde
voorbeelden zijn toch wel de nodige kanttekeningen te maken. Zo kan bij de
Winkelsluitingswet de vraag worden opgeworpen of de overheid daar eigenlijk
wel enige verantwoordelijkheid heeft en verder had de heer Remkes al eerder
te kennen gegeven dat een verruiming van het gemeentelijk kwijtscheldingsbeleid
voor hem zeer wel bespreekbaar is. Het voorbeeld van de politie vond hij niet
gelukkig gekozen, want het door de Kamer afgegeven signaal komt voort uit
het feit, dat bij de organisatie-opzet die voor de politie gekozen
is, de democratische legitimatie tekort schiet.Hij vond de betrokkenheid van het Ministerie van Economische Zaken bij
het dereguleringsproject van groot belang, maar had willen wijzen op de mogelijkheid
dat er juist vanuit die hoek autonome impulsen tot uniformiteit zouden kunnen
komen, hetgeen strijdig kan zijn met het streven naar decentralisatie en deregulering.Mevrouw Scheltema-de Nie (D66) onderschreef de wens om te komen
tot een rapportage over de decentralisatie-aspecten van het grote-stedenbeleid,
de bestuurlijke vernieuwing, de deregulering op het vlak van Economische Zaken
en de andere aan de orde zijnde trajecten. Ook onderschreef zij dat het dan
tevens nodig is om aan te geven om welke bedragen het gaat, wat het tijdpad
is, wat de consequenties zijn voor het apparaat van de rijksoverheid, wat
de regie is, e.d. Zij zou het van groot belang achten als de beide bestaande
regiegroepen (en dan in het bijzonder de minister-president) zich gezamenlijk
verantwoordelijk zouden voelen voor de brede decentralisatie.Naar aanleiding van de door de bewindslieden genoemde kerntakendiscussie
wees zij nog op het rapport van de commissie-Sint, waarin naar haar indruk
toch in feite wordt gepleit voor interne agentschappen. Zij zag het risico
dat de decentralisatie hierdoor gedwarsboomd zou kunnen worden en vroeg de
bewindslieden dan ook, hier attent op te zijn.De minister vond het wantrouwen over de term «in beginsel»
op zichzelf terecht, maar het is nadrukkelijk niet de bedoeling van het kabinet
om naast de evenredige bijdrage van provincies en gemeenten in de jaarlijkse
bezuinigingen nog andere kortingen toe te passen. Ook is het zeker niet de
bedoeling om per te decentraliseren taak nauwkeurig te gaan berekenen of er
wellicht enig geld voor de rijksoverheid zou kunnen overschieten. Wel wordt
er uiteraard steeds onderhandeld over de financiële middelen.Hij zag niet veel heil in een kwantitatieve benadering van de deregulering,
in de zin van «iedere keer 50% minder regelgeving», zoals bij
wijze van voorbeeld is genoemd. Het zal, zo meende hij, meer in een kwalitatieve
benadering moeten worden gezocht.Hij vond het terecht dat is gevraagd om de Kamer inzicht te bieden in
het tempo waarin zaken worden gedecentraliseerd, in de afspraken die daarbij
horen, in de consequenties daarvan voor de rijksdienst e.d. Hij zegde dan
ook toe hierover informatie te verstrekken. Verder was hij aangesproken door
het argument dat het toch zeer nuttig is om een stuk uit te brengen waarin
de diverse decentralisatie-aspecten gebundeld en in verband met elkaar worden
behandeld. Hij stelde zich voor daaraan tegemoet te komen door de stukken
over het grote-stedenbeleid, de bestuurlijke vernieuwing, de bestuursakkoorden,
het verdere overleg met VNG en IPO en de resultaten van de commissie marktwerking
en deregulering te bundelen en vervolgens aan de Kamer aan te bieden, waarbij
hij dacht aan een tijdstip rond de komende zomer.Hij beaamde dat het grote-stedenbeleid en de Kaderwet mede zijn bedoeld
als een soort breekijzer, om op weg te gaan naar een brede definitieve decentralisatie
van verantwoordelijkheden, bevoegdheden en financiële middelen.Het rapport van de commissie-Sint zag hij ten slotte niet als een risico
voor de decentralisatie. Er ligt wel een relatie tussen dit rapport en de
decentralisatie, want als wordt nagegaan welke rijkstaken al dan niet verzelfstandigd
zouden moeten worden, komt ook de vraag aan de orde òf die taken wel
op rijksniveau uitgevoerd moeten worden en of ze niet beter gedecentraliseerd
kunnen worden. Overigens wordt nog apart terugge-komen op het brede vraagstuk
van een zelfstandige bestuursdienst. De voorzitter van de commissie,De CloeDe griffier van de commissie,Hommes XNoot1Samenstelling: Leden: Van Erp (VVD), V. A. M. van der Burg (CDA), Te Veldhuis
(VVD), Van der Heijden (CDA), De Cloe (PvdA), voorzitter, Janmaat (CD), Van
den Berg (SGP), Scheltema-de Nie (D66), ondervoorzitter, Apostolou (PvdA),
Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA), Van der Hoeven (CDA), Remkes (VVD),
Gabor (CDA), Koekkoek (CDA), Nijpels-Hezemans (AOV), Oedayraj Singh Varma
(GroenLinks), Essers (VVD), Dittrich (D66), Dijksman (PvdA), De Graaf (D66),
Cornielje (VVD), Rouvoet (RPF), Van Boxtel (D66) en Rehwinkel (PvdA). Plv.
leden: Korthals (VVD), Dankers (CDA), Van Hoof (VVD), Bijleveld-Schouten (CDA),
Liemburg (PvdA), Poppe (SP), Schutte (GPV), Van 't Riet (D66), Van Heemst
(PvdA), Noorman-den Uyl (PvdA), Vreeman (PvdA), Verhagen (CDA), Van der Stoel
(VVD), Mateman (CDA), Mulder-van Dam (CDA), Van Wingerden, Rabbae (GroenLinks),
H. G. J. Kamp (VVD), Assen (CDA), M. M. van der Burg (PvdA), Bakker (D66),
Klein Molekamp (VVD), Leerkes (Unie 55+), Hoekema (D66) en Van Oven (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23900-VII-38.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl