Wet procedures vijfde baan Schiphol; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25863, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

05-02-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25863 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 15 december 1997,
no. W09.97.0663, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Voorstel van wetMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25863Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 863Regelen ter beheersing en versnelling van de procedures inzake de aanleg
van de vijfde baan van de Luchthaven Schiphol (Wet procedures vijfde baan
Schiphol)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 15 december
1997 en het nader rapport d.d. 26 januari 1998, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Verkeer en Waterstaat. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 21 oktober 1997, no. 97.005053, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Verkeer en Waterstaat, mede namens de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van
toelichting, houdende versnelling vijfde baan Schiphol.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 21 oktober
1997, nr. 97.005053, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij aan te doen
toekomen. Dit advies, gedateerd 15 december 1997, nr. W09.97.0663, bied ik
u hierbij aan.1. Het voorstel van wet heeft blijkens de memorie van toelichting tot
doel de aanleg en de ingebruikstelling van de vijfde baan van de luchthaven
Schiphol zoveel mogelijk te versnellen, althans vertragingen op voorhand te
voorkomen. Het daartoe gekozen instrumentarium bestaat uit wettelijke maatregelen
die ertoe strekken de onderscheiden procedures sneller te doorlopen en af
te ronden dan op grond van de reguliere wetgeving het geval zou zijn. Het
voorstel vertoont overeenstemming met eerdere projectwetgeving: de Wet op
de waterkering, de Deltawet grote rivieren en de Vergunningenwet Westerschelde.
Ook nu weer wordt de versnelling vooral bereikt door inkorting van de termijnen
inzake de rechtsbescherming. Tegen deze achtergrond rijst de principiële vraag op grond van welke
argumenten de terzijdestelling van de reguliere wetgeving zich laat rechtvaardigen.
Het van tijd tot tijd vervangen van de reguliere wetgeving door incidentele
projectwetgeving op grond van incidentele argumentaties kan elementen van
willekeur in zich bergen. De Nederlandse wetgevingstraditie omvat naar de
gangbare opinie toch primair het stellen van algemeen geldende regels. Bij
de thans voorgestelde projectwetgeving en bij de andere hiervoor genoemde
gevallen was dat niet of in sterk verminderde mate het geval. De op het hanteren
van de algemene regels gebaseerde verwachting van de justitiabelen wordt daardoor
gelogenstraft.Aangezien het allerminst zeker is dat het voorstel van wet het laatste
geval van projectwetgeving zal zijn, is naar het oordeel van de Raad van State
een principiële bezinning op het verschijnsel zelf geboden. Vragen naar
nut en noodzaak van projectwetgeving dienen daarbij aan de orde te komen. In het bijzonder kan in dit verband worden gedacht aan de vraag wanneer
een bepaald project van een zodanige betekenis en urgentie is dat projectwetgeving
kan worden overwogen.Voorts is het de vraag wanneer de tijdwinst van projectwetgeving van een
zodanige omvang is dat doorkruising van reguliere wetgeving gerechtvaardigd
is.Antwoorden op vragen als deze maken het mogelijk tot criteria te komen
van meer dan incidentele betekenis.De Raad dringt bij de regering aan op een nadere bezinning in vorenbedoelde
zin. De mededeling in de memorie van toelichting dat naar de opvatting van
de regering projectwetgeving niet als generieke oplossing moet worden gehanteerd
bij de besluitvorming over grote projecten, maar dat in uitzonderlijke gevallen
regering en parlement toch kunnen kiezen voor een projectwet schept een moeilijk
te rechtvaardigen onzekerheid inzake het te voeren legislatieve beleid.De uitzonderlijkheid van het geval dient weliswaar van geval tot geval
te worden aangetoond maar dan toch binnen een kader van meer algemeen geldende
criteria.Voor het onderhavige geval behoeft de keuze voor projectwetgeving in elk
geval een meer principiële motivering dan de in de toelichting opgenomen
verwijzing naar de urgentie van de onderhavige problematiek en de wenselijkheid
om de onderscheiden procedures beter te kunnen beheersen dan op grond van
de reguliere wetgeving het geval zou zijn. Daarbij kan niet onbesproken blijven
dat in dit geval, in het bijzonder waar het gaat om de procespositie van de
justitiabelen, tevens kan worden ingegrepen in procedures die reeds in gang
zijn gezet voordat het voorstel kracht van wet krijgt.1. Terecht wijst de Raad er op, dat met het voorliggende wetsvoorstel
wordt afgeweken van de reguliere wetgeving en dat reeds voor de vierde maal
in een vrij korte spanne tijds. In alle gevallen ging en gaat het om zaken
van nationaal belang, waarbij de tijdsfactor een cruciale rol speelt. In dergelijke
gevallen dienen de verschillende procedures zo sober mogelijk te zijn, wel
uiteraard met de nodige rechtswaarborgen omgeven.In het voorliggende wetsvoorstel betreft het de door de regering gewenste
ontwikkeling van Schiphol tot mainport. Het voornemen tot deze ontwikkeling
is neergelegd in de Planologische Kernbeslissing Schiphol en Omgeving (PKB)
tezamen met het voornemen tot verbetering van de kwaliteit van het leefmilieu.
De vijfde baan speelt met name voor de realisering van het laatste voornemen
een belangrijke rol.De groei van Schiphol bleek echter aanmerkelijk sneller te gaan dan bij
het opstellen van de PKB was voorzien. De combinatie van de beide in de PKB
neergelegde voornemens dreigt hierdoor in het gedrang te komen, waardoor versnelde
aanleg van de vijfde baan noodzakelijk is geworden, althans vertraging voorkomen
dient te worden.Tegen deze achtergrond is bijgaand wetsvoorstel gedaan. De Raad wijst
er terecht op, dat met dit voorstel termijnen inzake rechtsbescherming worden
ingekort en dat ook in lopende procedures kan worden ingegrepen. Uitgangspunt
van het wetsvoorstel is echter, dat de principiële beslissing, wel of
geen vijfde baan, met alle rechtswaarborgen er om heen onherroepelijk is geworden.
De procedures, waar het dan om gaat, betreffen slechts de uitvoering van de
genomen beslissing. Ik meen dan ook dat het wetsvoorstel terecht is gedaan.Een en ander is in de memorie van toelichting nader uiteengezet.De regering is zich ook terdege bewust van het feit, dat gevallen als
deze onzekerheid kunnen scheppen met betrekking tot het legislatieve beleid.
Er wordt dan ook gewerkt aan de totstandkoming van wetgeving, die in meer
algemene zin voor grote infrastructurele projecten met behoud uiteraard van
de nodige rechtsbescherming een meer gestroomlijnde procedure zal voorschrijven.
In dit verband zij gewezen op de komende aanscherping van de Tracéwet
en de voorstellen, die in het kader van de herziening van de luchtvaartwetgeving
worden ontwikkeld. Ook zij gewezen op het ICES-project inzake een rijksprojectenprocedure.In deze projecten gaat het om het opzetten van regelgeving en van aanbevelingen
met betrekking tot sectorale plannen en de doorwerking daarvan in de toepassing van de wetgeving inzake ruimtelijke ordening en het milieubeheer.
Ook de coördinatie van vergunningprocedures is een relevant element in
deze projecten. Naar mijn oordeel is dit ook het kader, waarbinnen antwoord
kan worden gegeven op de vragen, die de Raad in zijn advies heeft gesteld.Een en ander sluit ook aan bij het rapport ter zake van de Wetenschappelijke
Raad voor het Regeringsbeleid, het kabinetsstandpunt daarover (kamerstukken
II 1995/96, 24 690), en het recente onderzoek van Lubach en Ten Heuvelhof.
Slechts in uitzonderlijke gevallen kan toch gekozen worden voor een projectwet
(zie de brief van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieu van 18 juli 1997; kamerstukken II 1996/97, 24 690, nr. 5). Ook
mag verwacht worden, dat met het gereed komen van de genoemde (wetgevings)projecten
incidentele projectwetgeving als onderhavige tot het verleden zal behoren.2. Wat de beoogde tijdwinst betreft kan het nut van de in artikel 2, eerste
lid, omschreven regeling worden betwijfeld. De tijdwinst zal vooral kwestieus
zijn indien op een of meer onderdelen van de plannen geen goedkeuring van
gedeputeerde staten van Noord-Holland zou worden verkregen of indien het besluit
van gedeputeerde staten door de rechter zou worden vernietigd en artikel 30
van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO) toepassing zou vinden. In dat
laatste geval moet de gemeenteraad van Haarlemmermeer het plan aanpassen en
volgt alsnog de gebruikelijke procedure met alle volgens de WRO geldende termijnen.
De bevoegdheid, zoals omschreven in artikel 3 van het voorstel, zal in dat
geval geen uitkomst kunnen bieden. De Raad beveelt aan in de toelichting op deze problematiek nader in te
gaan.In dit verband verdient het tevens aanbeveling in de toelichting aan te
geven of en in hoeverre de geldende bepalingen inzake kennisgeving, bekendmaking
en terinzagelegging van kracht blijven.2. Terecht wijst de Raad er op, dat met betrekking tot de planologische
procedures overgangsrecht wordt gemist. Het nieuwe artikel 21 voorziet in
deze lacune. In geval het desbetreffende nieuwe bestemmingsplan nog niet onherroepelijk
is, kan op grond van artikel 3 vrijstelling worden verleend van bepalingen
van het vigerende bestemmingsplan.3. Ten aanzien van de in artikel 4, tweede lid, opgenomen bevoegdheid
voor de NV Luchthaven Schiphol om aanvragen tot het nemen van besluiten in
te dienen bij de bevoegde bestuursorganen stemmen de bepaling en de memorie
van toelichting niet overeen. De bepaling wekt de indruk dat het een exclusieve
bevoegdheid voor deze belanghebbende betreft, terwijl uit de toelichting (door
toevoeging van het woord «mede») blijkt dat een concurrerende
bevoegdheid bedoeld is. Het is, na een keuze voor één van beide
mogelijkheden, noodzakelijk de bepaling en de toelichting onderling af te
stemmen. Het is daarbij tevens van belang in de memorie van toelichting de
gevolgen van de gemaakte keuze te verduidelijken.3. De door de Raad bedoelde verduidelijking is in de wetstekst door toevoeging
van het woord «eveneens» aangebracht en in de toelichting verduidelijkt.4. De formulering «de in het eerste lid bedoelde termijn»
in artikel 7, tweede lid, kan aanleiding geven tot misverstanden, daar in
het desbetreffende lid naar twee termijnen wordt verwezen, namelijk een termijn
van 12 weken en via een verwijzing naar artikel 5, eerste lid, onder b, een
termijn van vier weken. Het is noodzakelijk in het tweede lid expliciet te
vermelden welke termijn de minister in bijzondere omstandigheden kan verlengen. Overigens rijst ten aanzien van het voorgestelde artikel 7, derde lid,
de vraag of deze aan artikel 23, tweede lid, van de Wet op de waterkering
ontleende bepaling niet te onbepaald is. Hoewel de Raad in zijn advies inzake
de Wet op de waterkering (advies van 16 juni 1995, kamerstukken II 1994/95,
21 195, D) zich niet heeft uitgelaten over de thans gebruikte formulering
(«De ... termijn treedt in de plaats van de bij of krachtens enig ander
wettelijk voorschrift voor die besluiten bepaalde beslistermijn»), verdient
het aanbeveling deze formulering te vervangen door een concreet geformuleerde
verwijzing naar wettelijke voorschriften. 4. De in de eerste alinea bedoelde verduidelijking is in de wetstekst
aangebracht.Wat de in de tweede alinea bedoelde verduidelijking betreft, wil ik er
op wijzen, dat zoals ook in de memorie van toelichting reeds is opgemerkt,
het om een veelheid van wettelijke voorschriften gaat. Het is in de praktijk
riskant om zonder gevaar van onvolledigheid een limitatieve opsomming van
die wettelijke voorschriften te geven.In geval van een limitatieve opsomming zou, indien slechts één
wettelijk voorschrift niet zou zijn opgenomen, de werking van de gehele wet
illusoir kunnen worden. Derhalve meen ik niet aan de wens van de Raad te moeten
voldoen.5. Ingevolge artikel 9 moet bij toepassing van artikel 8 het bestuursorgaan
dat in eerste aanleg bevoegd was te beslissen op de aanvraag de terzake ontvangen
leges in 's Rijks kas storten. Hiermee zou, evenals destijds ten aanzien van
het voorgestelde artikel 151 van de Wet op de waterkering (punt 4 van het
hiervoor genoemde advies van 16 juni 1995), de indruk kunnen ontstaan dat
een sanctie wegens nalatigheid wordt beoogd. In de toelichting dient hierover
duidelijkheid te worden gegeven.5. De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.6. In artikel 12, eerste lid, wordt onder meer verwezen naar de in artikel
11, eerste lid, bedoelde besluiten. Aangezien deze laatste bepaling zelf weer
verwijst naar in andere artikelen bedoelde besluiten, ontstaat onduidelijkheid.
De Raad adviseert de onduidelijkheid op te heffen.6. De door de Raad terecht gesignaleerde onduidelijkheid werd veroorzaakt
door deels naar artikel 11, eerste lid, te verwijzen en deels naar in artikel
11, eerste lid, genoemde artikelen te verwijzen. De onduidelijkheid is opgeheven
door uitsluitend (na vernummering) in artikel 13 eenduidig naar artikel 12,
eerste lid, te verwijzen.7. In artikel 12, tweede lid, is sprake van «de goedkeuring van
het in artikel 2, eerste lid, bedoelde bestemmingsplan». De tekst wijkt
ten onrechte af van de in de WRO gebruikelijke en suggereert dat sprake zal
zijn van integrale goedkeuring. De woorden «de goedkeuring» zouden
beter kunnen worden vervangen door: de beslissing van gedeputeerde staten
omtrent de goedkeuring.7. De door de Raad gewenste verduidelijking is opgenomen in de betreffende
bepaling. Deze bepaling is door herschikking nu opgenomen in het nieuwe artikel
21, eerste lid (verg. punt 2).8. Ingevolge artikel 12, eerste lid, dient de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State binnen 12 weken na afloop van de beroepstermijn te beslissen
met betrekking tot ingestelde beroepen (dan wel, ingevolge artikel 12, tweede
lid, binnen 12 weken na het tijdstip van inwerkingtreding van de wet). Weliswaar
kan ingevolge artikel 12, derde lid, deze termijn met ten hoogste zes weken
worden verlengd, dat neemt echter niet weg dat de procedure onder opmerkelijke
tijdsdruk wordt gezet. Na de beroepstermijn van zes weken dient ingevolge artikel 8:42 van de
Algemene wet bestuursrecht binnen vier weken (met de mogelijkheid van verlenging)
het verweerschrift te worden ingediend. Vervolgens dienen partijen in de gelegenheid
te worden gesteld schriftelijk op het verweerschrift te reageren en dient
tijd te worden gevonden voor een advies van de Stichting Advisering Bestuursrechtspraak
voor Milieu en Ruimtelijke Ordening (hierna: Stab). Partijen dienen vervolgens
in de gelegenheid te worden gesteld op het Stab-rapport te reageren.Voor dit laatste onderdeel van de procedure bestaat weliswaar geen wettelijke
verplichting, maar ingevolge een recent gewezen arrest van het Europees Hof
voor de Rechten van de Mens (Mantovanelli-arrest van 18 maart 1997, JB 97,
112) valt aan deze op artikel 6 van het Europese Verdrag tot bescherming van
de mens en de fundamentele vrijheden gebaseerde eis niet te ontkomen.Tegen deze achtergrond is het niet onwaarschijnlijk dat de voor de beslissing
gereserveerde termijn van 12 weken te kort zal blijken en dus verlenging behoeft, waarmee de met het voorstel beoogde tijdwinst ten opzichte
van de reguliere procestermijnen kwestieus wordt.In dit verband valt het temeer op dat de enige termijn die in het voorstel
niet wordt ingekort de termijn voor het indienen van het verweerschrift is.De Raad is van oordeel dat het voorstel van wet, alsmede de toelichting
met vorenbedoelde problematiek niet voldoende rekening houden en beveelt aan
meer ruimte in de procedure te scheppen door bijvoorbeeld de termijn voor
het indienen van het verweerschrift te bekorten. In elk geval dient in de
toelichting nader op de vorenbedoelde problematiek te worden ingegaan.8. Bij de besluiten waar het hier om gaat betreft het uitvoering van de
principebesluiten. Voor de behandeling van beroepen tegen deze besluiten is
een termijn van in totaal twaalf weken krap, ook al kan deze termijn nog eens
met zes weken worden verlengd.De Raad merkt terecht op, dat de termijn voor indiening van het verweerschrift
niet is bekort. De reden hiervan is, dat de wettelijk voorgeschreven van vier
weken voor de indiening van een verweerschrift reeds een zeer krappe termijn
is.De termijn voor de Afdeling bestuursrecht van twaalf weken om een besluit
te nemen is met inbegrip van de vier weken voor indiening van het verweerschrift.
Dit komt er op neer, dat de afdeling feitelijk nog acht weken heeft om een
besluit te nemen. De Raad vreest, dat door te late indiening van het verweerschrift
in de praktijk voor de afdeling minder dan acht weken over blijven voor de
besluitvorming.Gelet op de gangbare praktijk meen ik, dat de vrees van de Raad niet ongegrond
is. Om aan de bezwaren van de Raad tegemoet te komen is het wetsvoorstel in
die zin aangepast, dat de Afdeling bestuursrecht binnen twaalf weken na ontvangst
van het verweerschrift dient te beslissen. Hiermee wordt enerzijds voorkomen,
dat te late indiening van het verweerschrift ten koste gaat van de voor de
afdeling gereserveerde beslistermijn, anderzijds wordt de beslistermijn voor
de afdeling de facto met vier weken verruimd.Tenslotte wijst de Raad nog op de mogelijkheid van advisering door de
Stichting Advisering Bestuursrechtspraak voor Milieu en Ruimtelijke Ordening.
Uit een recent onderzoek, verricht in opdracht van het Hoofdkantoor van de
Waterstaat door de vakgroepen Milieukunde en Staats- en bestuursrecht van
de Universiteit Utrecht («Uit nood geboren», een bestuurlijk-juridische
evaluatie van de dijkversterkingen en kadenaanleg onder de Deltawet grote
rivieren, 1997, VUGA Uitgeverij b.v.), blijkt, dat in de beroepen op grond
van de Deltawet grote rivieren op één geval na alle beroepen
binnen de in die wet gestelde termijn (zes weken, met verlenging tien weken,
na afloop beroepstermijn) zijn afgehandeld. Dit betekent, dat ook uitvoering
geven aan het Montevanelli-arrest niet behoeft te leiden tot overschrijding
van de in het wetsvoorstel voor de afdeling gereserveerde termijn.9. Artikel 13 gaat er kennelijk van uit dat zowel de planologische kernbeslissing
Schiphol als de aanwijzing Schiphol onherroepelijk zijn voordat er bedenkingen
kunnen worden ingediend dan wel beroepen kunnen worden ingediend. Met de mogelijkheid
dat de rechter de planologische kernbeslissing dan wel de aanwijzing niet
in stand laat, wordt geen rekening gehouden. De Raad adviseert alsnog bepalingen
op te nemen die met deze mogelijkheid rekening houden.9. In de eerste plaats zij er op gewezen, dat wanneer de rechter een van
beide of beide besluiten niet in stand laat, ook van aanleg van de vijfde
baan geen sprake kan zijn en de wet dan ook geen toepassing kan vinden. Voorzieningen
als door de Raad bedoeld zijn naar mijn oordeel dan ook niet nodig.Voorts beoogt artikel 13 (na vernummering artikel 14) slechts te voorkomen,
dat bij de behandeling van beroepen tegen besluiten inzake vergunningen e.d.
opnieuw moet worden ingegaan op in beroepschriften aangevoerde gronden gericht
tegen de Planologische Kernbeslissing Schiphol en Omgeving of de Aanwijzing
Schiphol. De tegen deze besluiten gerichte bezwaren worden behandeld in de
daartoe strekkende beroepsprocedure en behoeven niet nog eens aan de orde
te komen met alle mogelijke vertraging van dien.10. Ook met de mogelijkheid dat het bestemmingsplan conform dit voorstel
is vastgesteld voordat de uitspraak inzake de planologische kernbeslissing
en/of de aanwijzing is gedaan, houdt het voorstel geen rekening.
Ook in dat geval mist het in artikel 13 bepaalde reële betekenis. De
Raad adviseert hier eveneens alsnog bepalingen op te nemen die met deze mogelijkheid
rekening houden.10. Verwezen zij naar het antwoord op punt 9.11. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.11. Aan de redactionele opmerkingen van de Raad is de nodige aandacht
besteed.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Tenslotte is van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog de volgende noodzakelijke
aanvullingen en wijzigingen aan te brengen.In de eerste plaats is uit het voorstel verwijderd de gelijktijdigheid
van indiening van alle aanvragen om vergunning, ontheffing e.d. met betrekking
tot het gehele project. Deze gelijktijdigheid sloot niet aan bij de clustergewijze
aanpak van aanvragen van vergunningen e.d., waarvoor in het project reeds
eerder is gekozen. Bovendien bleek een limitatieve opsomming van alle vergunningen
e.d. op dit moment nog niet mogelijk. Dit bracht wijziging met zich van de
artikelen 5 en (na vernummering) 11. Voorts is in het nieuwe artikel 22 het
bij deze systematiek behorende overgangsrecht opgenomen.Tevens is de mogelijkheid van opleggen van een verplichting krachtens
de Belemmeringenwet Privaatrecht opgenomen voor die gevallen, waarin tevoren
niet voorzienbaar tijdens het werk een beroep op die wet gedaan zou moeten
worden (artikel 10).Verder is de citeertitel meer in overeenstemming gebracht met het karakter
van het wetsvoorstel. Tenslotte zijn in het wetsvoorstel nog enkele redactionele
wijzigingen aangebracht.Daarnaast is de memorie van toelichting door herschikking van de inhoud
en verwijdering van doublures meer toegankelijk geworden.Ik moge U, mede namens mijn ambtgenoot van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel
van wet en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink Bijlage bij het advies van de Raad van State van 15 december 1997,
no. W09.97.0663, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Voorstel van wet– Ten aanzien van het opschrift aanwijzing 106, tweede
lid, van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) in acht nemen.– De citeertitel aan het slot van het opschrift tussen haakjes vermelden
(aanwijzing 108 Ar).– In artikel 1, onder d, verduidelijken dat het de vijfde baan van
het luchtvaartterrein Schiphol betreft.– Aan artikel 1, onder e, toevoegen: (Stcrt.1996, 211).– In de begripsbepaling (artikel 1) een definitie en vindplaats
opnemen van deel 4 van de Planologische Kernbeslissing Schiphol en Omgeving:
(kamerstukken II 1994/95, 23 552, nr.52).– Artikel 2, eerste lid, onder a, invoegen achter «wordt»:
indien nog niet vastgesteld voor het tijdstip van inwerkingtreding van de
wet.– In artikel 2, tweede lid, de verwijzing naar artikel «16,
onder b» vervangen door: 16, eerste lid, onder b.– In artikel 4, eerste lid, tussen «het verlenen van planologische
medewerking en de» en «besluiten gericht op de onteigening van
percelen» invoegen: in paragraaf 4 bedoelde.– In het wetsvoorstel de volgende onderdelen schrappen: de aanduidingen
«Hoofdstuk 4» en «Slotbepalingen» na artikel 18 en
de tweede weergave van alleen de tekst van artikel 18.– Bij de aanduiding van afzonderlijke ministers en ministeries,
als eigennaam gebruikt, hoofdletters gebruiken (aanwijzing 93, vijfde lid,
Ar). Memorie van toelichting– Bladzijde 11, vijfde regel, «wordt vastgesteld» vervangen
door: tot stand komt.– Bladzijde 11, de zin beginnende met de woorden «In dat geval
» vervangen door: Ingeval het bestemmingsplan ten tijde van die inwerkingtreding
nog niet is vastgesteld, dient het gemeentebestuur van Haarlemmermeer ingevolge
het wetsvoorstel binnen 6 weken na inwerkingtreding van het wetsvoorstel planologische
medewerking te hebben gegeven.– Bladzijde 13, veertiende regel, «het eigendom» vervangen
door: de eigendom.– In paragraaf 7 van de memorie van toelichting de afkorting KB
vervangen door: koninklijk besluit.– In paragraaf 9.3 van de toelichting na «begin november»
aangeven welk jaar het betreft.– In de toelichting op artikel 1 in de eerste volzin «In onderdeel
b» vervangen door: In onderdeel c.– In de memorie van toelichting verwijzen naar parlementaire stukken
overeenkomstig aanwijzing 219 Ar.– Bij aanhaling van regelingen met citeertitel geen vindplaats opnemen
(aanwijzing 86 Ar). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25863-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl