Werkbezoek van een delegatie uit de vaste commissie voor Defensie aan Nederlandse VN-militairen; Verslag werkbezoek
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27687, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

27-04-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27687 nr. 1

17-04-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamInleidingUnited Nations Mission in Ethiopia and Eritrea (UNMEE)United Nations Peace-keeping Force in Cyprus (UNFICYP)ADDIS ABEBA (maandag 5 maart 2001)Briefing door de tijdelijk zaakgelastigde in Ethiopië,
dhr. Den HaasBriefing door de Defensie-attaché in Ethiopië,
kolonel HartsBriefing door de Force Commander van UNMEE, generaal-majoor
CammaertOntmoeting met Ethiopische parlementsledenASMARA (dinsdag 6 maart 2001)Briefing door de ambassadeur in Eritrea, mw. BrandtGesprek met de minister van Defensie van Eritrea tevens
Chef Defensiestaf, generaal Ephrem Sebhat, en de Eritrese Commissioner for
Coordination with UNMEE, Andebrhan W. GiorgisGesprek met de speciale vertegenwoordiger van de Secretaris-Generaal
van de VN (SRSG), tevens Head of Mission van UNMEE, ambassadeur Joseph LegwailaBriefing door Nederlandse officieren werkzaam op het hoofdkwartier
van UNMEEBezoek aan Nederlandse UNMEE-militairen (woensdag 7 maart
2001)Hoofdkwartier NECBAT en Centrale Sector bij AdigratCompagnie-locatie bij Adi QualaCompagnie-locatie bij May MineLogistieke basis bij DekemhareDjibouti (donderdag 8 maart 2001)Gesprek met de Chef Defensiestaf van de strijdkrachten
van Djibouti, generaal Fathi Ahmed HousseinBezoek aan het Nederlandse Apache detachementCyprus (donderdag 8 maart en vrijdag 9 maart 2001)Gesprek met de plaatsvervangend speciale vertegenwoordiger
van de Secretaris-Generaal van de VN (Deputy SRSG), tevens Chief of Mission
van UNFICYP, Zbigniew WlosowiczBriefing door de Chef-Staf van UNFICYP, tevens commandant
van de Britse VN-troepen (BRITCON), kolonel BrooksOntmoeting met Nederlandse militairenBriefing door de commandant van sector 2, tevens commandant
van het regiment The Queen's Royal Lancers, lt.-kolonel EverardBezoek aan de bufferzonePROGRAMMA WERKBEZOEKMaandag 5 maartDinsdag 6 maartWoensdag 7 maartDonderdag 8 maartVrijdag 9 maart
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27687Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 71 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 687Werkbezoek van een delegatie uit de vaste commissie voor Defensie aan
de Nederlandse VN-militairen in Ethiopie, Eritrea, Djibouti en Cyprusnr. 1VERSLAG VAN EEN WERKBEZOEKVastgesteld 17 april 2001Een delegatie uit de vaste commissie voor Defensie, bestaande uit de leden
Valk (PvdA, delegatieleider), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA), Dittrich (D66),
Van den Doel (VVD), Harrewijn (GroenLinks), Koenders, (PvdA) en Van Middelkoop
(ChristenUnie) heeft van 5 tot en met 9 maart 2001 een werkbezoek gebracht
aan de Nederlandse VN-militairen in Ethiopië, Eritrea, Djibouti en Cyprus.
De delegatie werd tijdens het bezoek be-geleid door de plaatsvervangend Chef
Defensiestaf, lt.-generaal Van Baal.Het voornaamste doel van het werkbezoek was het verkrijgen van informatie
over de taken en werkzaamheden van de Nederlandse militairen die onderdeel
uitmaken van de vredesmacht van de Verenigde Naties (VN) in het grensgebied
van Ethiopië en Eritrea (UNMEE) en van de op Cyprus gelegerde VN-vredesmacht
UNFICYP, en voorts van de Nederlandse militairen die in Djibouti zijn gestationeerd.
De leden van de delegatie hebben tijdens hun bezoek en de gesprekken met de
Nederlandse militairen een goede indruk gekregen van de omstandigheden waaronder
deze hun werk verrichten. Daarnaast heeft de delegatie ook gesprekken gevoerd
met overheidsfunctionarissen in Addis Abeba, Asmara en Djibouti en met de
VN-leiding van de vredesmissies in Ethiopië/Eritrea en op Cyprus om zich
op de hoogte laten stellen van de voortgang van de beide vredesoperaties van
de VN en van de stand van zaken met betrekking tot het vredesproces tussen
Ethiopië en Eritrea. De delegatie is onder de indruk van de inzet en
toewijding die de Nederlandse militairen aan de dag leggen bij de uitoefening
van hun zware taak.De delegatie dankt alle gesprekspartners en degenen die haar tijdens het
werkbezoek begeleidden. Naast de in het verslag genoemde personen wil de delegatie
ook de Nederlandse Defensie-attaché in Eritrea, kolonel Madsen, en
de contingentscommandant van de Nederlandse UNMEE-militairen, kolonel Rijken,
danken voor hun bijdrage aan het werkbezoek.De voorzitter van de delegatie,ValkDe griffier van de delegatie,De Lange InleidingUnited Nations Mission in Ethiopia and Eritrea (UNMEE)Op 18 juni 2000 sloten Ethiopië en Eritrea in Algiers, na bemiddeling
van de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid (OAU), een wapenstilstand waarmee
een einde kwam aan de in mei 1998 uitgebroken grensoorlog tussen beide landen.
Het aantal slachtoffers van deze oorlog wordt geschat op 100 000. Aanleiding
voor de oorlog was een aantal grensconflicten. De oorzaken liggen dieper en
hebben te maken met nationale en economische tegenstellingen tussen beide
landen en persoonlijke tegenstellingen tussen de leiders, die in de jaren
tachtig wel gezamenlijk tegen de dictatuur van Mengistu in Ethiopië streden.Beide landen verzochten de VN toe te zien op de uitvoering van de wapenstilstand
en op de op 12 december 2000 gesloten overeenkomst waarin beide landen zich
verbinden de vijandelijkheden permanent te zullen staken. De Veiligheidsraad
besloot op 15 september 2000 met resolutie 1320 om hiervoor een monitoring
mission op te richten: UNMEE (United Nations Mission in Ethiopia and Eritrea).
Deze vredesoperatie is een vredebewarende en niet-afdwingende operatie, dus
met instemming van beide partijen.Nederland levert met ruim 1 100 militairen op dit moment de grootste
bijdrage aan UNMEE. De Nederlandse deelname aan UNMEE duurt een half jaar;
eind juni/begin juli worden de Nederlandse eenheden afgelost door militairen
uit India. Daarnaast levert Nederland ook de Force Commander van UNMEE, generaal-majoor
der mariniers Cammaert. Deze is voor een jaar aangesteld.Het Nederlandse militaire contingent bestaat uit een versterkt infanteriebataljon
van het korps mariniers, een helikopterdetachement van de koninklijke luchtmacht
(Chinook-transporthelikopters) en logistieke en ondersteunende eenheden van
de verschillende krijgsmachtdelen. Een geniedetachement van de Koninklijke
landmacht is inmiddels teruggekeerd naar Nederland. Voorts zijn Nederlandse
militairen werkzaam bij de staf van het hoofdkwartier van UNMEE en bij het
Nederlandse contingentscommando. De Nederlandse militairen zijn, samen met
ongeveer 560 Canadese militairen, verantwoordelijk voor de controle en monitoring
in de Centrale Sector. Het hoofdkwartier van deze sector is gevestigd bij
Adigrat in Ethiopië. Het hoofdkwartier van UNMEE is gevestigd in de Eritrese
hoofdstad Asmara.Bij het vliegveld van Djibouti is een Nederlands Apache Detachement gestationeerd.
De vier Apache-helikopters moeten een eventuele evacuatie van de Nederlandse
UNMEE-militairen uit Ethiopië/Eritrea ondersteunen. Het detachement van
ongeveer 130 militairen staat onder nationaal bevel en maakt geen deel uit
van UNMEE.United Nations Peace-keeping Force in Cyprus (UNFICYP)Op Cyprus braken in 1963, drie jaar na de onafhankelijkheid van Groot-Brittannië,
onlusten uit tussen de Grieks-Cypriotische en de Turks-Cypriotische gemeenschap.
Na het sluiten van een wapenstilstand ontstond een bestandslijn, de zogenaamde
«Groene Lijn», die het eiland vanaf 1964 de facto opdeelt
in een Griek-Cypriotisch en een Turks-Cypriotisch deel. De Veiligheidsraad
nam op 4 maart 1964 resolutie 186 aan die voorzag in de oprichting van UNFICYP
(United Nations Peace-keeping Force in Cyprus) met als voornaamste taak om
een hervatting van de vijandelijkheden te voorkomen. Sindsdien is het mandaat
van UNFICYP steeds voor een periode van zes maanden verlengd.
Na de staatsgreep van de Grieks-Cypriotische Nationale Garde en de daarop
volgende bezetting van het noordelijk deel van het eiland door Turkse troepen
in 1974 kreeg UNFICYP als voornaamste taak het toezicht houden op een bufferzone
om de strijdende partijen uit elkaar te houden.Sinds juni 1998 neemt Nederland met een infanteriecompagnie deel aan UNFICYP.
De om de zes maanden roterende eenheden zijn afkomstig uit verschillende onderdelen
van de koninklijke landmacht. Het Nederlandse contingent (100 manschappen
incl. personeel op sectorhoofdkwartier) maakt deel uit van de in de sector
2 (Nicosia en omgeving) gelegerde Britse eenheid, waarbij de Nederlandse compagnie
verantwoordelijk is voor sector 2 West. Nederland zal zijn bijdrage aan UNFICYP
met ingang van 7 juni 2001 beëindigen.ADDIS ABEBA (maandag 5 maart 2001)Briefing door de tijdelijk zaakgelastigde in Ethiopië,
dhr. Den HaasDe heer Den Haas geeft een kort overzicht van de geschiedenis van Ethiopië
en Eritrea, het ontstaan van het conflict tussen beide landen en de vorig
jaar overeengekomen wapenstilstand, waarbij hij de positieve rol van de Organisatie
van Afrikaanse Eenheid (OAU) benadrukt. Vervolgens gaat hij dieper in op de
oorzaken van het conflict.Vanuit Ethiopisch gezichtspunt kunnen geopolitieke verklaringen worden
geven (diaspora, toegang tot zee, streven naar regionale hegemonie); economische
verklaringen (concurrentie tussen de Ethiopische regio Tigray en Eritrea,
wrok bij Ethiopië over «profiteren» door Eritrea van buitenlandse
handel van Ethiopië) en historisch-psychologische verklaringen (revanchisme
voor Eritrese onafhankelijkheid en historie van de guerrillastrijd). In dit
verband wijst de heer Den Haas er op dat de huidige president van Eritrea,
Isaias Afewerki, tijdens de strijd tegen het bewind van Mengistu als leider
van de Eritrese bevrijdingsbeweging EPLF de «primus inter pares»
was onder de leiders van de verschillende verzetsbewegingen, waaronder de
bevrijdingsbeweging van Tigray (TPLF) van de huidige premier van Ethiopië,
Meles Zenawi.Voorts speelt bij het conflict ook de imperfecte boedelscheiding bij de
vreedzame afscheiding van Eritrea in 1993 een rol. Zo is geen goede regeling
getroffen voor het probleem van de nationaliteit van de burgers. Ook werd
de loop van een deel van de grens in 1993 niet definitief vastgesteld. Een
grensconflict vormde de directe aanleiding voor de openlijke vijandelijkheden
in 1998. Overigens leefden beide landen in de eerste jaren na de scheiding
in redelijke harmonie met elkaar. Dit blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat
de defensie-uitgaven van Ethiopië tussen 1993 en 1997 sterk daalden.Wat betreft het buitenlands beleid van de Ethiopische regering noemt de
heer Den Haas een aantal factoren die de richting van dit beleid bepalen:
streven naar regionale hegemonie; geografisch geïsoleerde positie; rijke
orthodoxe religieuze traditie; christendom als dominante religie; «vesting
mentaliteit» tegenover de islam; nationale trots; spanningen tussen
hooglandbewoners en laaglandbewoners; grote verbondenheid met Israël;
spanningen met Egypte en Soedan over benutting van het water van de (Blauwe)
Nijl; bureaucratie uit een feodale traditie, versterkt door communistische
invloed; wantrouwen ten aanzien van multilaterale organisaties (VN) en «ferenzjis»
(buitenlanders). Wat betreft de interne stabiliteit is Ethiopië gevoelig
voor het islamitisch fundamentalisme, de etnische verhoudingen en de regionalisering
van het land op basis van etnisch federalisme. De federale structuur van het
land leidt in toenemende mate tot problemen. De kritiek op de regering over
de onafhankelijkheid van Eritrea en de afloop van de oorlog neemt
toe, zowel vanuit de oppositie als binnen de regeringspartij EPRDF.Vervolgens gaat de heer Den Haas in op de bilaterale relatie tussen Nederland
en Ethiopië, die hij karakteriseert als slecht. Als redenen hiervoor
noemt hij de Nederlandse rol bij de handhaving van het wapenembargo door de
Veiligheidsraad en de EU, de bevriezing van de hulp door de EU (mede op initiatief
van Nederland) en de oprichting van de groep van landen «vrienden van
UNMEE», die door Ethiopië niet op prijs wordt gesteld. Volgens
de heer Den Haas hebben de publicaties in de Nederlandse pers een te positief
beeld geschetst van de (overigens in tijd beperkte) recente gesprekken van
de minister-president, de minister van Defensie en de minister voor Ontwikkelingssamenwerking
met de Ethiopische regering.De stabiliteit in de Hoorn is ook voor Nederland van direct belang. Belangrijke
aspecten zijn hierbij de opvang van vluchtelingen uit Somalië, de ontwikkelingsrelatie
met Ethiopië en Eritrea, de relatie van de Hoorn met het Midden-Oosten
(met name de waterproblematiek) en de Amerikaanse geopolitiek in de Hoorn.
Ethiopië heeft een sleutelpositie voor (in)stabiliteit in de Hoorn. Op
korte termijn is een succesvol verloop van de UNMEE-operatie van belang voor
de stabiliteit in de Hoorn. Op langere termijn wordt de stabiliteit het best
gediend door een streven naar verzoening tussen de verschillende landen en
partijen, waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor de IGAD (Inter-Governmental
Authority on Development, waarin Kenia, Ethiopië, Eritrea, Oeganda, Somalië
en Djibouti zitting hebben).Briefing door de Defensie-attaché in Ethiopië,
kolonel HartsKolonel Harts gaat in op de recente politiek-militaire ontwikkelingen
in het gebied. Op de derde bijeenkomst van de Military Coordination Commission
(MCC) in Nairobi (6 februari) werd een politieke overeenkomst bereikt tussen
de Eritrese en Ethiopische delegaties over het verloop van de grenzen («boundaries»)
van de Temporary Security Zone (TSZ), de 25 kilometer brede bufferzone tussen
de legers van beide landen. Op 10 februari verklaarde de Force Commander dat
UNMEE een geloofwaardige strijdmacht had ontplooid in het operatiegebied.
Ethiopië begon op 12 februari met de terugtrekking van haar troepen uit
de bufferzone. Op 23 februari maakte de Ethiopische regering formeel bekend
dat haar troepen de terugtrekking hadden voltooid. Eritrea begon de terugtrekking
van haar troepen op 17 februari, maar heeft de terugtrekking op 26 februari
opgeschort. Op de vierde bijeenkomst van de MCC, die op 28 februari plaatsvond
in de TSZ, tekende Eritrea bezwaar aan tegen de wijze waarop de politieke
kaart, zoals overeengekomen in Nairobi, is «vertaald» naar een
militaire kaart.Vervolgens geeft kolonel Harts een overzicht van de onderwerpen waar de
speciale vertegenwoordiger van de Secretaris-Generaal van de VN (SRSG), tevens
Head of Mission van UNMEE (de heer Legwaila), over onderhandelt met de beide
partijen: de Status of Forces Agreement (SOFA) tussen UNMEE en Ethiopië/Eritrea;
de openstelling van een High Altitude Air Access Route (rechtstreekse luchtverbinding
tussen Asmara en Addis Abeba), die door Ethiopië wordt tegengehouden;
de vrijlating van de krijgsgevangenen (geen uitwisseling, maar vrijlating)
die is gestopt door Ethiopië (naar schatting nog 2000 krijgsgevangenen
in Ethiopië en 400 in Eritrea); het vrijgeven van informatie over mijnen
en mijnenvelden, waarbij met name Eritrea in gebreke blijft; de aanwezigheid
van oppositiefracties in de TSZ, die door Ethiopië worden gesteund. Wat betreft de situatie aan de andere grenzen van Ethiopië noemt
kolonel Harts de militaire betrokkenheid van Ethiopië bij de conflicten
in Somalië, Soedan en Kenia, wat leidt tot voortdurende onrust aan de
grenzen. Ook wijst hij op de toenemende interne problemen in Ethiopië
zelf.De Verenigde Staten hebben goede bilaterale relaties met Ethiopië
en zijn zeer actief in het land (opleiden van mijnenruimers, ondersteuning
bij de bestrijding van HIV/AIDS). De Amerikaanse regering is voorstander van
de door Ethiopië nagestreefde opheffing van het wapenembargo. Frankrijk
is weinig zichtbaar in Ethiopië, maar is sterk aanwezig in buurland Djibouti
en in Tsjaad. Het Verenigd Koninkrijk heeft beperkte bilaterale contacten.
Rusland is goed geïnformeerd over de situatie in Ethiopië. Niet
duidelijk is of er nog Russische militaire adviseurs in het land actief zijn.
Het wapenembargo wordt ontdoken, vooral door wapenleveranties naar Eritrea
(Bulgarije, Israël). Ook Ethiopië ontvangt vermoedelijk nog wapens
(via Djibouti). Vermoedens bestaan over leveringen van wapens door Ethiopië
aan oppositionele fracties in Eritrea en Somalië.Briefing door de Force Commander van UNMEE, generaal-majoor
CammaertGeneraal Cammaert gaat wat dieper in op de problemen over de vaststelling
van de grenzen van de TSZ. De Force Commander, die tevens voorzitter is van
de MCC, en de SRSG hebben het VN-voorstel voor de bufferzone voorgelegd aan
beide partijen. De president van Eritrea heeft, voorafgaande aan de MCC-bijeenkomst
in Nairobi, expliciet ingestemd met de politieke kaart. Deze politieke kaart
moest echter nog vertaald worden in een militaire kaart. Ethiopië heeft
in tien dagen bijna 100 000 manschappen teruggetrokken. Eritrea is gestopt
vanwege bezwaren tegen de militaire kaart. Op 8 maart zal de Secretaris-Generaal
van de VN zijn verslag over de voortgang van UNMEE presenteren aan de Veiligheidsraad,
die vervolgens zal besluiten over de verlenging van het mandaat voor UNMEE.Probleem is dat in de vierde MCC is teruggekomen op de eerder in de MCC
gemaakte afspraken. De vluchtelingen keren terug naar hun woonplaatsen in
de bufferzone, terwijl de ontmijning nog niet is voltooid. Ook vormen de politietaken
een probleem, omdat Eritrea geen civiel gezag heeft gevestigd in de gebieden
waaruit Ethiopië zich heeft teruggetrokken. Binnen de Eritrese regering
bestaan spanningen over de mate waarin vertrouwen moet worden gesteld in de
Boundary Commission, die op basis van verdragen uit de koloniale tijd de definitieve
grens tussen beide landen moet vaststellen. Voor het vaststellen van de zuidelijke
grens van de TSZ wordt uitgegaan van de situatie op 6 mei 1998, toen de grensoorlog
uitbrak. Hiertegen maakt Eritrea bezwaren, omdat van mening wordt verschild
over het verloop van een deel van de grenslijn van 6 mei 1998. Beide processen
(vaststellen definitieve grens en bepalen van de zuidelijke grens van de TSZ)
worden verward. Eritrea ligt nu dwars, maar generaal Cammaert merkt op dat
het slecht zou zijn voor het vredesproces als de beschuldigende vinger van
de Veiligheidsraad uit zou gaan naar Eritrea. Hij verwacht dat Eritrea uiteindelijk
wel toe zal geven.Ontmoeting met Ethiopische parlementsledenAan het gesprek met de delegatie nemen de volgende leden van het Ethiopische
parlement deel: Asnake Tadesse, voorzitter van de vaste commissie voor Defensie
en Veiligheidszaken en lid van de Amhara National Democratic Movement (ANDM);
Haile Kiros, voorzitter van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken en
lid van het Tigray People's Liberation Front (TPLF); Kebede Abera, secretaris
van de vaste commissie voor Defensie en Veiligheidszaken en lid van de Oromya
People's Democratic Organisation (OPDO); Mohammed Abdu, lid van
de vaste commissie voor Defensie en Veiligheidszaken en lid van de OPDO; Beyene
Petros, lid van de oppositiepartij CAFDE; en Bedru Adem, onafhankelijk parlementslid.
Het TPLF van premier Meles Zenawi vormt samen met de ANDM, de OPDO en een
twintigtal andere organisaties het regerende Ethiopian People's Democratic
Revolutionary Front (EPDRF).De heer Kiros geeft allereerst enige informatie over het Ethiopische parlement.
Het Huis van Volksvertegenwoordigers telt 550 leden, die direct worden gekozen.
De vaste commissie voor Defensie en Veiligheidszaken komt twee maal per week
bijeen. De commissie bespreekt onder meer de teksten van uit te brengen «proclamaties»,
die worden voorgelegd aan de plenaire vergadering van het parlement. Na discussie
hierover worden deze in stemming gebracht. Om een onderwerp op de agenda van
het parlement te kunnen plaatsen zijn de handtekeningen van twintig leden
noodzakelijk.Vervolgens gaat de heer Kiros in op het conflict met Eritrea. Het wapenembargo
is niet terecht, omdat Ethiopië het slachtoffer is van agressie. Eritrea
heeft geweigerd om het grensconflict voor te leggen aan het Internationale
Gerechtshof in Den Haag en is begonnen met het geweld. Het is daarom niet
eerlijk om beide landen op dezelfde wijze te behandelen. Deze «gelijke
behandeling» door onder meer Nederland is voor Ethiopië moeilijk
te accepteren. De soevereine rechten van Ethiopië moeten door de internationale
gemeenschap worden aanvaard. Het verzet van Canada en Nederland tegen de opheffing
van het wapenembargo is volgens de heer Tadesse onrechtvaardig.De heer Adem gaat in op de positie van onafhankelijke parlementsleden.
Het parlement telt 12 onafhankelijke leden, die volgens hem van de regering
voldoende ruimte krijgen om problemen naar voren te brengen.De heer Petras benadrukt dat Ethiopië vrede nodig heeft en het probleem
met Eritrea vreedzaam moet oplossen. De oorlog was onnodig. Hij spreekt tegenover
de delegatie zijn dank uit voor de bijdrage van Nederland aan de vredesoperatie.
Vervolgens gaat hij in op het verloop van de verkiezingen van mei 2000, waarbij
de oppositie volgens hem weinig kansen kreeg zich te uiten. Een aantal oppositiepartijen
boycotte de verkiezingen. Ook uit hij kritiek op de mogelijkheid van de oppositie
om volwaardig in het parlement te functioneren. Volgens hem telt de oppositie
in het parlement slechts 14 leden. Om een onderwerp op de agenda te krijgen
zijn echter, zoals ook door de heer Kiros gesteld, de handtekeningen van 20
leden nodig. De heer Petras uit zijn teleurstelling over het feit dat het
streven naar een meerpartijenstelsel is mislukt.Leden van de Nederlandse delegatie geven een uitleg over het Nederlandse
wapenexportbeleid en benadrukken het voornaamste criterium, dat geen vergunningen
worden afgegeven voor de levering van wapens aan conflictgebieden. Wat betreft
het wapenembargo is de Nederlandse positie dat de vrede nog te kwetsbaar is
om het embargo op te heffen. Erkend wordt dat de internationale gemeenschap
te weinig betrokken is geweest bij het zoeken naar een oplossing tijdens de
oorlog. De betrokkenheid is nu echter wel groot, waarbij verwezen wordt naar
de deelname aan de vredesoperatie UNMEE.De heer Kiros benadrukt dat de agressor (in zijn ogen Eritrea) door de
internationale gemeenschap ook moet worden behandeld als agressor. Indien
de internationale gemeenschap meer druk had uitgeoefend op Eritrea was dit
land volgens hem nooit met de oorlog begonnen. De huidige positie van Eritrea
betitelt hij als een provocatie van UNMEE. Hij prijst de betrokkenheid
van de OAU bij het vredesproces. Ter verklaring van de opstelling van de Ethiopische
regering stelt hij tenslotte dat«arme landen ook hun trots hebben».ASMARA (dinsdag 6 maart 2001)Briefing door de ambassadeur in Eritrea, mw. BrandtDe ambassadeur informeert de delegatie over de stand van zaken met betrekking
tot de vertaling van de kleinschalige politieke kaart in een meer grootschalige
operationele (militaire) kaart. De Eritrese regering heeft bezwaren tegen
de procedure die de Force Commander heeft gevolgd bij het vertalen van de
politieke kaart naar de militaire kaart. De Ethiopische regering had verklaard
een vergissing te hebben gemaakt in de kaart die aan UNMEE was overlegd over
de terugtrekking van haar troepen. Een gebied dat (ook volgens de VN) altijd
onder de jurisdictie van Ethiopische autoriteiten had gestaan, was per abuis
toegevoegd aan de centrale sector van de TSZ. Ethiopië had reeds op de
derde MCC (6 februari in Nairobi) verklaard dat bij de implementatie van de
politieke kaart mogelijk correcties aangebracht zouden moeten worden. Na consultaties
met beide partijen heeft de Force Commander vervolgens bij het ontwerpen van
de militaire kaart rekening gehouden met het Ethiopische verzoek om aanpassing.
Van Eritrese zijde heeft de Force Commander hierover gesproken met de minister
van Defensie, echter niet met de Commissioner, de regeringsvertegenwoordiger
die verantwoordelijk is voor de samenwerking van Eritrea met UNMEE. De minister
van Defensie heeft naderhand verklaard dat hij in het gesprek met de Force
Commander niet formeel heeft ingestemd met de hem voorgelegde militaire kaart.Na de presentatie van de militaire kaart heeft Eritrea formeel bezwaar
gemaakt tegen de demarcatie van de TSZ. Ook Eritrea wenst de mogelijkheid
te krijgen aanpassingen voor te stellen van de begrenzing van de TSZ. De door
de Force Commander gevolgde procedure wordt door de Eritreërs opgevat
als «take it or leave it» (slikken of stikken). Volgens de Eritrese
regering, die al grote moeite had met het accepteren van de politieke kaart,
heeft de VN zich voor het karretje van Ethiopië laten spannen. De SRSG
werkt momenteel aan een oplossing voor de gerezen problemen. Inmiddels is
Eritrea gestopt met de terugtrekking van haar troepen en het geven van informatie
over de ligging van mijnen.De ambassadeur wijst er op dat Eritrea de «zwarte piet» toegespeeld
dreigt te krijgen aangezien Ethiopië haar militairen inmiddels volledig
uit de bufferzone heeft teruggetrokken. Een dergelijke positie van Eritrea
zou negatieve gevolgen hebben voor het vredesproces. De binnenlands politieke
situatie in Eritrea is reeds enigszins problematisch en zal verder verslechteren
als Eritrea toe moet geven in het verdere verloop van de onderhandelingen.
De tegenstelling tussen hardliners en meer gematigden zou dan kunnen worden
aangewakkerd.Gesprek met de minister van Defensie van Eritrea tevens
Chef Defensiestaf, generaal Ephrem Sebhat, en de Eritrese Commissioner for
Coordination with UNMEE, Andebrhan W. GiorgisDe minister van Defensie spreekt zijn dank uit voor het bezoek van de
Nederlandse delegatie. Hij beschouwt het bezoek als een morele ondersteuning
voor de overgang van de logica van de oorlog naar de logica van de vrede.
Beide partijen werken goed samen met UNMEE. Wel maakt de minister de kanttekening
dat de situatie voor de krijgsgevangenen nog niet goed geregeld is. Hij blijft
echter van mening dat deze vredesoperatie kan dienen als voorbeeld voor het
hele Afrikaanse continent. Vervolgens geeft hij aan dat veranderingen in de binnenlandse politiek
van Ethiopië van belang zijn voor een mogelijke hervatting van de oorlog.
Ter toelichting gaat hij in op de houding ten aanzien van Eritrea van de drie
regimes die de afgelopen vijftig jaar in Ethiopië aan de macht zijn geweest:
het keizerrijk («goede oude tijd»); de militaire dictatuur («ideologische
paranoia in Sovjet-traditie»); «onze neven» die sinds 1993
in Addis Abeba aan de macht zijn en tijdens hun verzetsstrijd door de Eritreërs
zijn ondersteund. Dit nieuwe bewind wil echter de andere etnische groepen
in Ethiopië domineren. De politiek van etnisch federalisme kan leiden
tot het uiteenvallen van Ethiopië. De minister is van mening dat de interne
problemen in Ethiopië aan de basis liggen voor de oorlog met Eritrea.De huidige onenigheid over de demarcatie van de bufferzone beschouwt de
minister als een «klein probleem». De politieke leiders van beide
landen zijn akkoord gegaan met de in Nairobi overeengekomen politieke kaart
van de TSZ. Vervolgens is een misverstand ontstaan tussen de Force Commander
en de minister van Defensie. Volgens de minister is de Force Commander bij
hem gekomen «met een nieuwe politieke kaart», die verder ging
dan een louter operationele kaart. De toewijzing van waterbronnen en weidegebieden
moet op de politieke kaart worden aangegeven en niet op de operationele kaart.De Commissioner, Andebrhan W. Giorgis, die namens de Eritrese regering
verantwoordelijk is voor de samenwerking met UNMEE, spreekt zijn dank uit
voor de belangrijke bijdrage van minister-president Kok aan de het doorbreken
van de patstelling begin februari over de vaststelling van de grenzen van
de TSZ. Op de tweede MCC presenteerde Ethiopië een terugtrekkingsplan
dat niet aanvaardbaar was voor Eritrea. Dankzij druk van de internationale
gemeenschap werd de impasse opgelost tijdens de derde MCC in Nairobi. Eritrea
blijft echter bezwaren houden tegen het feit dat voor het vaststellen van
de zuidelijke grens van de TSZ wordt uitgegaan van de situatie op 6 mei 1998,
toen de grensoorlog uitbrak. Volgens de Commissioner heeft het Ethiopische
leger reeds in juni en juli 1997 aanvallen uitgevoerd op Eritrees grondgebied.
UNMEE zou daarom moeten nagaan hoe de grenssituatie was vóór
1997. Het huidige voorstel van UNMEE leidt ertoe dat de krachtens de overeenkomst
van 12 december 2000 in te stellen Grenscommissie zich zou moeten uitspreken
over delen van Eritrees grondgebied die vóór 1998 nooit werden
betwist. De door de Force Commander ontworpen operationele kaart van de TSZ
leidt ertoe dat de Ethiopische troepen in sommige gebieden naar het noorden
zouden mogen oprukken. In dat geval, zo stelt de Commissioner, zullen de Eritrese
troepen zich verdedigen.De Commissioner is van mening dat de Force Commander een procedurefout
heeft begaan door de officiële vertegenwoordiger van de Eritrese regering
te passeren bij het presenteren van zijn operationele kaart. Uitsluitend de
Commissioner is de intermediair tussen UNMEE en de Eritrese regering. Het
is niet aanvaardbaar dat op een lager niveau wordt afgeweken van afspraken
die tussen regeringsleiders zijn gemaakt. Hij erkent dat momenteel opnieuw
sprake is van een patstelling. Op de vraag van de delegatie in hoeverre zijn
regering momenteel zoekt naar een oplossing voor deze kwestie, antwoordt de
Commissioner dat de andere partij aan zet is, aangezien van Eritrese zijde
reeds concessies zijn gedaan. Hij benadrukt dat vertrouwen in elkaars bedoelingen
van groot belang is. Ethiopië wil echter een aantal hooggelegen gebieden
in het grensgebied gebruiken als uitvalsbasis voor nieuwe aanvallen op Eritrea.
Volgens de Commissioner is het uiteindelijke doel van Ethiopië het verjagen
van de regering van Eritrea. De minister van Defensie benadrukt dat hij de
operationele kaart nooit onder ogen heeft gekregen en hieraan dus ook niet
zijn goedkeuring heeft kunnen geven. Naar aanleiding van de vraag of Eritrea een besluit van de Veiligheidsraad
over de bufferzone zal accepteren, stelt de minister van Defensie dat de VN
geen andere kaart aan de partijen zal voorleggen, aangezien de politieke kaart
in Nairobi is vastgesteld. De Ethiopiërs kunnen niet eisen hierin veranderingen
aan te brengen. Volgens de Commissioner is de door de VN voorgelegde politieke
kaart in zowel Addis Abeba als Asmara geaccepteerd. De ontmoeting in Nairobi
ging alleen over de modaliteiten en het tijdpad om de TSZ vast te stellen.
De VN kan nu niet met een «definitieve» kaart komen, waarop amendementen
niet meer mogelijk zijn.De minister van Defensie gaat vervolgens in op de politieke situatie in
de regio. Zowel Eritrea als Ethiopië hebben problemen aan de grens met
Soedan. Volgens hem zijn deze problemen groter dan het grensprobleem tussen
Ethiopië en Eritrea. Voorts vormt Soedan een centrum voor terrorisme.
Ethiopië heeft havenfaciliteiten nodig in Eritrea en heeft dus groot
belang bij vrede tussen beide landen. Hierover zouden de Ethiopische leiders
zich zorgen moeten maken (en ook over de droogte en armoede in hun land) en
niet over «een bergje hier of daar».De Commissioner merkt nog op dat in het betwiste gebied waterbronnen zijn
voor gemeenschappen die ten noorden van de zuidelijke grens van de TSZ wonen.
Indien de bufferzone op deze wijze wordt gedemarkeerd, zullen deze mensen
uit het gebied wegtrekken.Door de delegatie wordt opgemerkt dat de politieke kaart door zijn kleinschaligheid
nooit accuraat genoeg kan zijn om de grenzen van de TSZ vast te stellen. De
minister van Defensie antwoordt hierop dat de demarcatie van de TSZ ter plaatse
zou moeten geschieden door het raadplegen van de dorpelingen. Alleen zij kunnen
aangeven waar vóór 1998 hun waterbronnen lagen en waar hun vee
graasde. Volgens de Commissioner bestaan er drie kaarten uit de koloniale
tijd waarop duidelijk de grenzen staan aangegeven. De Ethiopiërs bevinden
zich voorbij deze koloniale grens, op Eritrees grondgebied.De leden van de delegatie benadrukken tenslotte het belang dat zij hechten
aan een positieve opstelling van Eritrese zijde met betrekking tot de pogingen
van de SRSG en de Force Commander om een oplossing te vinden voor het geschil
tussen beide partijen over de vaststelling van de bufferzone.Gesprek met de speciale vertegenwoordiger van de Secretaris-Generaal
van de VN (SRSG), tevens Head of Mission van UNMEE, ambassadeur Joseph LegwailaAmbassadeur Legwaila spreekt allereerst zijn dank uit voor de bijdrage
van Europese landen, in het bijzonder ook Nederland, aan deze vredesoperatie
in Afrika. Hij geeft hoog op van de uitrusting van de Nederlandse militairen
en zou graag zien dat een deel van het Nederlandse materiaal kan worden overgedragen.
Het geschil over het vaststellen van de TSZ beschouwt hij als een relatief
klein probleem. Ethiopië heeft inmiddels de terugtrekking van haar troepen
voltooid, maar Eritrea heeft de terugtrekking stopgezet. Dit probleem moet
worden opgelost, zodat het civiel gezag in de bufferzone weer kan worden hersteld.
Een andere kwestie is dat de Status of Forces (SOF)-overeenkomst tussen de
VN en de beide landen nog niet is getekend. Voornaamste struikelblok is een
regeling voor belastingvrijstelling. Overigens moet UNMEE in beide landen
grote bedragen neertellen voor het huren van gebouwen en terreinen. Alleen
al voor het gebouw in Asmara waarin het hoofdkwartier van UNMEE is gevestigd,
moet de VN een huur van 80 000 dollar per maand betalen. De SRSG spreekt zijn zorg uit over het feit dat Eritrea nog niet alle
informatie over mijnenvelden heeft overgedragen aan UNMEE. Deze informatie
is noodzakelijk, omdat vluchtelingen reeds terugkeren naar hun woonplaatsen.
Hij is ervan overtuigd dat beide landen willen dat de UNMEE-operatie een succes
wordt. Op 25 maart zal de grenscommissie worden geïnstalleerd, die de
definitieve grens tussen beide landen moest vastleggen. De demarcatie van
de bufferzone is problematisch omdat het verloop van de grens op 6 mei 1998,
die de zuidelijke grens van de TSZ moet vormen, precies liep. De politieke
kaart van de bufferzone is geaccepteerd door Eritrea en Ethiopië. Het
laatste land heeft daarbij een voorbehoud gemaakt. De Force Commander heeft
dit voorbehoud verwerkt in de operationele kaart. De minister van Defensie
van Eritrea is akkoord gegaan met de deze kaart en ook de Ethiopische autoriteiten
hebben hiermee ingestemd. Nadat de Eritrese autoriteiten de kaart zagen, accepteerden
ze echter de aan Ethiopië gedane concessies niet. Volgens de VN heeft
het betwiste gebied altijd onder Ethiopisch gezag gestaan. Het opnemen van
dit gebied binnen de TSZ was dus een vergissing, die vervolgens door de VN
is gecorrigeerd. Omdat de Force Commander de vaststelling van de operationele
kaart als een militaire kwestie beschouwde, heeft hij dit besproken met de
minister van Defensie van Eritrea.Op vragen van delegatieleden over mogelijke verdere stappen van de VN
antwoordt de SRSG dat de VN formeel zullen bevestigen dat Ethiopië volledig
meewerkt met UNMEE en Eritrea niet. De Secretaris-Generaal van de VN zal in
zijn rapport, dat hij binnenkort voorlegt aan de Veiligheidsraad, een negatief
oordeel geven over de houding van Eritrea. De SRSG legt er nogmaals de nadruk
op dat de zuidelijke grens van de TSZ niet de definitieve grens tussen beide
landen wordt. Het gaat slechts om het scheiden van de beide legers, zodat
vijandelijkheden worden voorkomen.Briefing door Nederlandse officieren werkzaam op het hoofdkwartier
van UNMEEEen aantal Nederlands officieren die werkzaam zijn bij de staf van UNMEE,
onder wie kolonel Holtel (chef-staf van de UNMO's, tevens Senior Military
Liaison Officer), kolonel Brons, majoor Wiegersma, majoor Brouwer en kapitein
Pronk, en de politiek adviseur van de SRSG, de heer De Beer, informeren de
delegatie over de militaire situatie aan het voormalige front. Eritrese militairen
bezetten nog belangrijke posities binnen de TSZ. Wat betreft de zuidelijke
grens van de bufferzone wenst Eritrea het vasthouden aan de koloniale grens
op basis van verdragen uit 1900, 1902 en 1908, terwijl Ethiopië wil dat
wordt gekeken naar welk land het civiel bestuur in betwiste gebieden uitoefende
vóór 6 mei 1998. Een groot deel van het betwiste gebied, waaronder
de regio Badme, viel vóór 6 mei 1998 onder Ethiopisch civiel
gezag. De koloniale grens liep echter op sommige plaatsen ten zuiden van de
voorgestelde zuidelijke grens van de TSZ.Vervolgens geven de stafofficieren een overzicht van de ontplooiing van
de UNMEE-eenheden. De bufferzone is verdeeld in drie sectoren: «West»
met een Jordaanse eenheid; «Centraal» met het Nederlands-Canadese
contingent (NECBAT; Oost met een contingent uit Kenia. De Denen leveren een
stafcompagnie en de Italianen Militaire Politie. De Force Reserve compagnie
uit India is nog niet volledig aanwezig. Voorts maakt een Italiaans luchtmachtdetachement
deel uit van UNMEE en draagt Jordanië zorg voor het veldhospitaal. UNMEE
kan gebruik maken van een landcorridor tussen de troepen van Ethiopië
en Eritrea. Afspraken over een directe luchtcorridor zijn nog niet gemaakt.
Ook de uitwisseling van krijgsgevangenen is nog niet voltooid. Wel keert een
aantal vluchtelingen terug naar hun woonplaatsen in de bufferzone.
Wat betreft de hulp aan terugkerende vluchtelingen werkt de CIMIC-cel op het
hoofdkwartier van UNMEE nauw samen met de NGO's in de regio.Bezoek aan Nederlandse UNMEE-militairen (woensdag 7 maart
2001)Op 7 maart brengt de delegatie bezoeken aan de Nederlandse UNMEE-militairen
op de locaties bij Adigrat (Ethiopië), Adi Quala (Eritrea), May Mine
(Eritrea) en Dekemhare (Eritrea). Aanvankelijk is ook een bezoek voorzien
aan de locatie bij Bada (Eritrea). Wanneer in de loop van de dag duidelijk
wordt dat de helikopter hier vanwege zandstormen niet kan landen, wordt het
bezoek aan Bada vervangen door een bezoek aan May Mine.Hoofdkwartier NECBAT en Centrale Sector bij AdigratDe delegatie krijgt in het hoofdkwartier van de Centrale Sector van UNMEE,
gelegen in de nabijheid van de Ethiopische stad Adigrat, een briefing die
onder leiding staat van de plaatsvervangend commandant van NECBAT, lt.-kolonel
der mariniers Swijgman. Voorts nemen aan de briefing deel: majoor Deller,
kapitein Schooneman, kapitein Boot, kapitein Tropper, luitenant Den Ridder
en luitenant Van Dinteren.NECBAT is verantwoordelijk voor de Centrale Sector, die ongeveer 250 kilometer
breed is. Eenheden van NECBAT bevinden zich op de volgende locaties: Dekemhare
(logistieke basis en helikopterdetachement); Adigrat (Sectorhoofdkwartier
en Bravo-compagnie); Adi Quala (Alfa-compagnie); May Mine (Charlie-compagnie);
Bada (peloton van Bravo-compagnie); Senafe (Canadese Hotel-compagnie). In
de Centrale Sector bevonden zich bij de aankomst van de eerste UNMEE-militairen
naar schatting 20 000 Eritrese militairen met 60 tanks, en 40 000
Ethiopische militairen met 100 tanks. Ongeveer 20 % van de Eritrese militairen
is nog in de bufferzone aanwezig.Op dit moment gaat er weinig dreiging uit van de beide militaire partijen
voor de UNMEE-militairen. Ook de oppositiebewegingen vormen geen bedreiging.
Het gevaar van de mijnen is relatief gering, omdat deze niet in het wilde
weg zijn gelegd, maar op bepaalde militair-strategische locaties. De Ethiopiërs
hebben inmiddels bijna 10 000 mijnen geruimd tijdens hun terugtrekking.
Wat betreft ziektes bestaat er een klein risico op malaria. Voorts brengt
de deelname aan het verkeer een bepaald risico met zich mee.De «mission statement» voor de UNMEE-militairen luidt als
volgt: «Continiously monitor key and sensitive positions and provide
security in de AOR (Area of Responsibility) as directed by Force Commander
UNMEE in order to facilitate the determination of a common border between
Ethiopia and Eritrea». De taken voor de UNMEE-militairen bestaan uit
het monitoren van de terugtrekking van de strijdkrachten van Ethiopië
en Eritrea, het monitoren van het bestand in de TSZ en het creëren van
een veilige omgeving voor activiteiten van de VN-organisaties. Het doel van
de vredesoperatie is de demarcatie van de grens tussen beide landen, het tot
stand komen van een veilige omgeving voor humanitaire activiteiten en het
leveren van een bijdrage aan vrede en een duurzame ontwikkeling in beide landen.Het NECBAT telt 990 Nederlandse, 301 Canadese en 10 Franse manschappen.
Van hen zijn 105 militairen werkzaam op het Sectorhoofdkwartier in Adigrat.
De drie Nederlandse compagnieën (A, B, C) tellen elk 153 manschappen,
de H-compagnie telt 209 Canadese en 2 Nederlandse militairen. Voorts bestaat
NECBAT uit een Nederlands verkenningspeloton van 22 man, een
Canadees verkenningspeloton van 32 man, een Canadees geniepeloton van 26 man,
vier EOD-militairen, een Nederlands helikopterdetachement van 150 manschappen,
logistieke ondersteuning van 228 Nederlandse militairen (een Field Dressing
Station (verbandpost) met 45 manschappen en een Combat Service Support compagnie
met 183 manschappen) en logistieke ondersteuning van 58 Canadese militairen.
Daarnaast zijn 38 Nederlandse en 38 Canadese militairen werkzaam op het Nederlandse
resp. het Canadese contingentscommando in Dekemhare en zijn negen Nederlandse
officieren verbonden aan het hoofdkwartier van UNMEE in Asmara.De inzet van NECBAT is gericht op uit het coördineren van de activiteiten
met lokale autoriteiten, UNMO's en NGO's; het bemannen van de corridors; patrouilleren
en observeren in de TSZ, het monitoren van de Ethiopische en Eritrese troepen;
het beveiligen van konvooien en van VN-organisaties; training van de Quick
Reaction Force, van mogelijke medische evacuatie en schietoefeningen. Momenteel
houdt NECBAT zich vooral bezig met de verificatie van de terugtrekking van
Ethiopische troepen en de herpositionering van de Eritrese troepen (door middel
van checkpoints, staande patrouilles en mobiele patrouilles). Het operatieplan
is gebaseerd op de inzet van vier compagnieën, twee pelotons op locatie,
twee verkenningspelotons en een EOD/ontmijningseenheid. In een later stadium
zal de inzet van NECBAT met name zijn gericht op de verificatie van de vastgestelde
TSZ en het monitoren van de terugkeer van lokaal bestuur en van de vluchtelingen
in de TSZ.De bevoorrading van de verschillende locaties van het NECBAT vindt plaats
over de weg en door de lucht. Bevoorrading over de weg geschiedt op vaste
dagen via twee verschillende routes: een route ten behoeve van de A en C compagnie
en een andere route ten behoeve van de H en B compagnie. De locaties in Bada
en Tsorena worden door de Chinook helikopters bevoorraad. De KDC 10 van de
Klu vliegt een maal per week vanuit Eindhoven op Asmara om de Nederlandse
eenheden te bevoorraden.In het kader van de Civiel Militaire Samenwerking (CIMIC) wordt samengewerkt
met een aantal Eritrese overheidsorganisaties en NGO's, met de Ethiopische
Relief Society of Tigray en met internationale organisaties als het Rode Kruis,
het World Food Programme, UNICEF en Artsen zonder Grenzen. De nadruk ligt
meer op samenwerking met Eritrese dan met Ethiopische organisaties, omdat
de TSZ in Eritrea ligt. De internationale hulp aan Ethiopië is vooral
gericht op het zuid-oosten van het land, waar opnieuw hongersnood heerst.
De organisatie van CIMIC in de Centrale Sector bestaat uit drie Tactical Support
Teams (twee Nederlandse en een Frans). De aandacht gaat vooral uit naar de
vluchtelingen en ontheemden (ca. 300 000 in Eritrea en 275 000 in
Ethiopië). Inmiddels is ongeveer 80% van hen teruggekeerd, maar zij zijn
nog wel afhankelijk van hulp. Voorts zijn activiteiten gericht op de burgers
die in kampen zijn geïnterneerd (300 Ethiopiërs in Eritrea en 2 000
Eritreërs in Ethiopië) en de overige burgers uit Ethiopië en
Eritrea die nog in hun buurland woonachtig zijn (35 000 in Eritrea en
150 000 in Ethiopië). Ook is er aandacht voor de krijgsgevangen
(nog 600 in Eritrea en 2 000 in Ethiopië). De CIMIC-activiteiten
binnen de Centrale Sector zijn vooral gericht op de regio Senafe (locatie
van de H-compagnie), omdat veel vluchtelingen naar dit gebied terugkeren en
de infrastructuur hier veel geleden heeft. De CIMIC-eenheden bieden de internationale
organisaties ondersteuning bij het vergaren van informatie en voeren enkele
kleinschalige projecten uit in de omgeving van locaties van NECBAT (scholen,
kinderspeelplaatsen). Projectvoorstellen worden eerst voorgelegd aan de ambassade. Tenslotte krijgt de delegatie nog enige informatie over de samenstelling
van het Nederlandse personeel en de personeelszorg. Het Nederlandse contingent
bestaat uit 818 militairen van de Koninklijke Marine (134 van de vloot en
684 mariniers), 148 van de Koninklijke Luchtmacht, 31 van de Koninklijke Landmacht
en 10 van de Koninklijke Marechaussee. Personeelszorg voorafgaande aan de
uitzending bestaat onder meer uit informatievoorziening voor de militairen
zelf en het thuisfront, een opwerkprogramma en het gereed maken van de uitrusting.
Tijdens de uitzending zijn er regelingen voor verlof, mogelijkheden voor postvoorziening
(e-mail en GSM op de verschillende compounds) en wordt informatie verstrekt
via het Thuisfront Comité (centraal telefoonnummer en speciale website).
Personeelszorg na de uitzending betreft onder andere aandacht voor aanpassingsproblemen,
mogelijkheden tot verlof, nazorg op basis van het invullen van een vragenlijst,
en het organiseren van een reünie. De Communication & Information
Systems worden zowel gebruikt voor operationele doeleinden als in het kader
van personeelszorg. Tussen het Sectorhoofdkwartier en het hoofdkwartier van
UNMEE bestaan satellietverbindingen en HF-verbindingen. Tussen de compagnie-locaties
en het Sectorhoofdkwartier bestaan soortgelijke verbindingen. Met Nederland
worden mobiele communicatieverbindingen onderhouden.In zijn afsluiting van de briefing noemt lt.-kolonel Swijgman het verloop
van de operatie tot op heden bevredigend. Wel somt hij een aantal uitdagingen
op waar NECBAT voor staat: de mijnenvelden, waarover nog niet alle informatie
is vrijgegeven; mogelijk optreden van milities tegen collaborateurs; de terugkeer
van de vluchtelingen, waarvoor nu nog te weinig opvang bestaat; het herstel
en de aanpassing na terugkeer in Nederland van de militairen. Hij is van mening
dat er voldoende ondersteuning en een positief draagvlak is voor de Nederlandse
deelname aan UNMEE. Het Nederlandse contingent legt een goede basis voor het
vervolg van de vredesmissie.Op vragen van de delegatie over de opvang van vluchtelingen antwoordt
lt.-kolonel Swijgman dat dit in de eerste plaats een taak is voor de Eritrese
organisaties. Formeel is de Eritrese overheidsinstantie ERREC (Eritrean Relief
and Refugee Commission) verantwoordelijk voor de vluchtelingenzorg. Terugkerende
lokale bestuurders zullen vervolgens hun taken weer op zich moeten nemen.
Het is niet duidelijk wanneer de vluchtelingen die niet in kampen zitten (en
dus niet geregistreerd zijn) zullen terugkeren, maar hij verwacht een spoedige
terugkeer in verband met de aanstaande zaaiperiode. UNMEE heeft geen mandaat
om terugkerende vluchtelingen tegen te houden. Een ander punt van zorg is
dat het protocol over het opereren en de toegestane bewapening van de Eritrese
militie in de TSZ nog niet is getekend door de Eritrese autoriteiten.Compagnie-locatie bij Adi QualaIn de compound van de A-compagnie bij het Eritrese stadje Adi Quala krijgt
de delegatie een korte briefing door de plaatsvervangend commandant van de
A-compagnie, kapitein der mariniers Boersma. De taken van de A-compagnie bestaan
vooral uit het uitvoeren van (staande en mobiele) patrouilles, het bemannen
van checkpoint Zuid, het trainen van de Quick Reaction Force, begeleiden van
konvooien, wachtlopen en CIMIC-activiteiten. In dit kader is een inventarisatie
gemaakt van mogelijke projecten, waaruit de CIMIC-cel op het hoofdkwartier
van de Centrale Sector een selectie heeft gemaakt. CIMIC-activiteiten zijn
van belang voor het winnen van de «hearts and minds» van de lokale
bevolking. Belangrijke punten in de Area of Responsibility (AOR) van de compagnie
zijn de brug over de grensrivier Merep en het stadje Adi Quala. De Eritrese
troepen die nog in het gebied zijn, bevinden zich vooral in de nabijheid van de grote wegen. Soms houden zij patrouilles van UNMEE enige tijd
tegen. De contacten met de Eritrese strijdkrachten verlopen via een liaison
officier. In het gebied van de A-compagnie zijn nog geen vluchtelingen teruggekeerd.
Wel bevinden zich in dit gebied drie kampen voor ontheemden.Hierna brengt de delegatie een bezoek aan een observatiepost van waaruit
men een uitzicht heeft op de voormalige frontlinie («Van Aartsen view»).Compagnie-locatie bij May MineDe locatie van de C-compagnie bij het Eritrese plaatsje May Mine is te
elfder ure in het programma opgenomen, omdat een bezoek aan de pelotonslocatie
bij Bada wegens zandstormen niet mogelijk was. De delegatie wordt ontvangen
door de commandant van de C-compagnie, majoor der mariniers Brust. De delegatie
krijgt een rondleiding door de compound en een demonstratie van een reddingsoperatie
van gewonden na een ongeval op een berg. Vervolgens wordt het plaatsje May
Mine bezocht.Logistieke basis bij DekemhareOp de logistieke basis van NECBAT («Camp Groesbeek») bij de
Eritrese stad Dekemhare wordt de delegatie ontvangen door de commandant van
het National Support Element (NSE), kapitein-luitenant ter zee Marcus. De
delegatie krijgt een rondleiding over de basis, waarbij een bezoek wordt gebracht
aan het helikopter-detachement en het Field Dressing Station (FDS), de zeer
goed geoutilleerde «verbandplaats», waar, als het moet, een open-hartoperatie
kan worden uitgevoerd. Zware gevallen worden getransporteerd naar Nederland.
Ook zijn afspraken gemaakt met het Franse militaire ziekenhuis in Djibouti.Het helikopterdetachement telt 150 manschappen van de Koninklijke Luchtmacht,
verdeeld over zes secties: personeel; inlichtingen; operatiën (vliegen
en bewaken van basis); onderhoud van materiaal en brandstof- en munitievoorziening;
verbindingseenheid.De logistieke eenheid, Combat Service Support (CSS), bestaat onder meer
uit een transporteenheid van 97 man (zowel militaire chauffeurs, van KM en
KL, als een aantal burgerchauffeurs). Van de belangrijkste goederen is een
voorraad voor twee maanden aanwezig op de basis. De VN draagt zorg voor de
inkoop van de benodigdheden, wat soms tot enige bureaucratische strubbelingen
leidt. Een ander probleem dat wordt gesignaleerd, wordt veroorzaakt doordat
de logistieke systemen van de verschillende krijgsmachtdelen niet goed op
elkaar aansluiten.Djibouti (donderdag 8 maart 2001)Gesprek met de Chef Defensiestaf van de strijdkrachten
van Djibouti, generaal Fathi Ahmed HousseinDe Chef Defensiestaf spreekt allereerst zijn dank uit voor het bezoek
van de delegatie aan het hoofdkwartier van de strijdkrachten van Djibouti.
Hij verklaart dat Nederland kan rekenen op de steun van het leger van Djibouti.
Reeds eerder verbleven militairen uit andere landen in Djibouti, zoals de
Amerikaanse militairen tijdens het conflict in Somalië. Hoewel de samenwerking
met Nederland aanvankelijk niet goed begon, zijn beide landen nu op de goede
weg. Met de commandant van de Nederlandse militairen is gesproken over mogelijkheden
om oefeningen te houden in het noorden van Djibouti. Afgesproken is op alle
wensen van de Nederlanders in te gaan. De Nederlandse militairen
worden op dezelfde wijze behandeld als militairen uit Djibouti.De voorzitter van de delegatie spreekt namens het Nederlandse parlement
zijn dank uit voor de steun van Djibouti aan de Nederlandse militairen. Volgens
hem verloopt de samenwerking, voor zover hij dat kan beoordelen, op dit moment
uitstekend. Hij spreekt de hoop uit dat deze samenwerking ook in de toekomst
goed blijft. Vervolgens gaat hij in op de reden voor het bezoek van de delegatie
aan de regio. Voornaamste doel is het ontmoeten van de Nederlandse militairen
in Eritrea, Ethiopië en Djibouti.Op de vraag van de voorzitter naar zijn visie op de ontwikkelingen in
het conflict tussen Ethiopië en Eritrea antwoordt de Chef Defensiestaf
dat de relatie met Eritrea gespannen is geweest, maar nu lijkt te verbeteren.
Met Ethiopië heeft Djibouti een relatie van broeders, ook al zijn er
soms politieke misverstanden. Zo maakt Djibouti de doorvoer mogelijk van voedsel
naar Ethiopië. Hij benadrukt dat door de recent aangetreden president
van Djibouti hetzelfde beleid wordt gevoerd als door zijn voorganger. Djibouti
heeft altijd op ruimhartige wijze opvang verleend aan vluchtelingen uit landen
in de regio. Volgens de Chef Defensiestaf bestaat 35% van de bevolking uit
mensen afkomstig uit de buurlanden. Vluchtelingen vestigen zich in Djibouti
vanwege de stabiliteit in het land. Terugkeerprogramma's zijn moeilijk uitvoerbaar,
omdat de betreffende landen belemmeringen opwerpen. Zo zijn er van de 13 000
vluchtelingen uit Somalië 4 000 teruggekeerd naar hun land.Bezoek aan het Nederlandse Apache detachementDe delegatie wordt ontvangen door de commandant van het detachement, tevens
Senior National Representative, lt.-kolonel Hagemeijer. In een briefing krijgt
de delegatie informatie over de werkwijze van het Nederlandse Apache Detachement
(NAD). Na afloop van de briefing volgt een rondleiding over de compound en
voeren de delegatieleden gesprekken met de militairen van het detachement.De missie van het NAD behelst ten eerste het in voorkomend geval ondersteunen
van de extractie van de Nederlandse UNMEE-militairen uit de bufferzone. Ten
tweede bestaat de missie uit het maximaal benutten van de trainingsmogelijkheden
in Djibouti. De uitgangspunten van de missie zijn: aanwezigheid in de regio,
maar niet in het inzetgebied zelf; maximale training in de regio; twee AH-64D
Apaches operationeel, twee AH-64D Apaches in reserve; het detachement heeft
geen VN-status, het betreft nationale inzet; het belang van de missie is duidelijk,
zowel politiek/maatschappelijk als militair; het gastland verleent maximale
ondersteuning, met name wat betreft accommodatie en trainingsmogelijkheden.
Het operationele uitgangspunt is dat de Apaches acht uur na het eerste bericht
kunnen worden ingezet (2 uur voor gereedstelling, 4 uur vliegen naar inzetgebied,
1 à 2 uur voor bijtanken). Het personeel en materieel wordt door de
luchtmacht naar het inzetgebied gevlogen. Inzet vindt eerst plaats na toestemming
van de beide betrokken landen en Djibouti. Volgens de commandant van het NAD
is het aan de politiek om de omstandigheden voor het verlenen van toestemming
te creëren.Extractie kan plaatsvinden over de grond of door de lucht. Bij extractie
over de grond worden de Apaches ingezet voor het verkennen van de routes,
het beheersen van de terreindelen en het escorteren en zonodig beschermen
van de grondkonvooien. Bij extractie door de lucht worden de Apaches ingezet
voor het verkennen en beveiligen van de routes en de landingsgebieden en voor
het escorteren en beschermen van de CH-47 transporthelikopters. Bij de plannen
voor extractie wordt uitgegaan van een «permissive environment».
De toezeggingen van de Amerikanen voor medewerking aan de extractie
gelden alleen voor een dergelijke situatie. De Fransen zullen zelf niet deelnemen
aan een mogelijke extractie-operatie. Wel zijn met de Fransen afspraken gemaakt
over search & rescue operaties bij ongevallen met de Apaches in Djibouti.
Ook zijn er afspraken over opvang in het Franse militaire ziekenhuis in Djibouti.
Overigens beschikt UNMEE over een eigen evacuatieplan.Het NAD heeft onbeperkte mogelijkheden gekregen van de autoriteiten van
Djibouti (zeven dagen per week) voor het trainen van zowel vliegers als het
technisch en ondersteunend personeel ten behoeve van operaties in een woestijnklimaat.
Voorts kan onbeperkt getraind worden op operaties onder hete omstandigheden
en op grotere hoogtes. Verder wordt aandacht besteed aan het optimaliseren
van de procedures voor zelfstandige ontplooiing en voor samenwerking met het
Korps Mariniers. Probleem is echter dat de mariniers niet de grens over mogen
om deel te nemen aan de oefeningen op het grondgebied van Djibouti Het NAD
kan gebruik maken van de sensoren op de Apaches, zowel overdag als 's nachts.
De Apaches zijn aangepast voor extra lange inzet door middel van brandstoftanks
onder de vleugels. Alleen in uiterste noodzaak zal gebruik worden gemaakt
van wapens, waarbij uitsluitend precisiewapens worden gebruikt. De commandant
verklaart dat hij graag gezien had dat de Apaches voor het uitvoeren van verkenningstaken
waren toegevoegd aan NECBAT.Het NAD heeft een aantal primeurs: de eerste zelfstandige ontplooiing
van een helikopterdetachement; de eerste Nederlandse operatie in Afrika; de
eerste operatie in woestijnomstandigheden; de eerste operationele inzet van
AH-64 D Apaches wereldwijd. Op 21 februari is de boot met het materiaal en
zijn de vier Apaches uit de VS aangekomen; op 23 februari vond de eerste testvlucht
plaats en werd een begin gemaakt met de training. De verwachte terugkeerdatum
is begin juli 2001. Het detachement telt 130 manschappen uit alle krijgsmachtdelen:
43 in de Protection Force (ten behoeve van de extractie) en 87 in de Supporting
Force (blijft in Djibouti tijdens extractie). De «werklocatie»
van het NAD is gevestigd op het Djiboutaans militaire gedeelte van het vliegveld
Ambouli, waar het NAD beschikt over de helft van een hangaar, een geasfalteerd
platform en een terrein voor de compound. Het NAD heeft toestemming voor het
gebruik van het vliegveld, het luchtruim en de oefengebieden. Voor eten en
slapen zijn de militairen gelegerd in een lokaal hotel, wat de beste en goedkoopste
oplossing was. De compound wordt 's nachts bewaakt met behulp van wachthonden.
De militairen van het detachement hebben nog geen negatieve ervaringen gehad
met criminaliteit of andere veiligheidsproblemen. Wel zal de stijging van
de temperatuur vanaf april (tot een maximum van 58 graden in juni) tot aanpassingen
van het werkritme moeten leiden.Wat betreft de huidige stand van zaken verklaart de commandant dat het
kamp inmiddels volledig is opgebouwd en drie van vier Apaches inzetbaar zijn.
De details van het extractieplan worden momenteel uitgewerkt. Nu al is veel
operationele ervaring opgedaan. De samenwerking met de Djiboutanen is optimaal.
De beide missies worden door de commandant uitvoerbaar geacht. Het NAD beschikt
over uitstekend materieel en gemotiveerd personeel. Volgens de commandant
biedt de uitzending een unieke kans om ervaring op te doen.Cyprus (donderdag 8 maart en vrijdag 9 maart 2001)De delegatie wordt op het hoofdkwartier van de United Nations Peace-keeping
Force in Cyprus (UNFICYP) welkom geheten door de Nederlandse Senior National
Representative, tevens contingentscommandant, majoor Buimer,
die in het kort een beeld geeft van de Nederlandse bijdrage aan UNFICYP. Sinds
december 2000 zijn militairen van 12 Pantserluchtdoel-artillerie batterij,
behorend tot de 43e Gemechaniseerde Brigade, aangevuld met personeel van dezelfde
brigade, op Cyprus gestationeerd. Dit contingent (UNFICYP 6) vormt de laatste
rotatie. Vanaf juni 2001 wordt de Nederlandse bijdrage aan UNFICYP beëindigd.
De Nederlandse compagnie maakt onderdeel uit van het Britse tankregiment The
Queen's Royal Lancers, dat sinds december 2000 de verantwoording heeft over
Sector 2 van UNFICYP. Majoor Buimer karakteriseert de samenwerking met de
Britse eenheid als meer dan uitstekend.Gesprek met de plaatsvervangend speciale vertegenwoordiger
van de Secretaris-Generaal van de VN (Deputy SRSG), tevens Chief of Mission
van UNFICYP, Zbigniew WlosowiczDe heer Wlosowicz spreekt allereerst zijn dank uit voor de Nederlandse
militaire bijdrage aan UNFICYP. De Nederlandse militairen combineren militaire
expertise met, wat hij noemt, een «human dimension»: ze weten
hoe ze met de beide gemeenschappen op het eiland om moeten gaan. De Nederlandse
militairen genieten dan ook het vertrouwen van beide zijden.Het hoofd van de missie noemt de vredesoperatie op Cyprus een unieke operatie:
enerzijds biedt het eiland een prettige omgeving en heeft het een overzichtelijke
omvang, maar anderzijds bestaan er grote tegenstellingen. De huidige problemen
bevinden zich op twee niveaus: de situatie op het eiland zelf en de internationale
bemiddelingspogingen. De posten van de VN in Noord-Cyprus zijn door de Turks-Cyprioten
gesloten. De Turks-Cypriotische leiders eisen dat de VN de zogenaamde «Turkse
Republiek in Noord-Cyprus» (TRNC) erkent als partner, die in politiek
opzicht gelijkwaardig is aan Grieks-Cyprus. Erkenning van de TRNC door de
VN is echter volstrekt onmogelijk. De in december 1999 onder VN-bemiddeling
gestarte «proximity talks» tussen beide partijen zijn in december
2000 na vijf gespreksrondes door de Turks-Cyprioten opgeschort, nadat het
parlement van de TRNC had geëist dat de bemiddelingspoging uit zou gaan
van eenzelfde soevereine status voor beide partijen.Vervolgens schetst de heer Wlosowicz het toekomstperspectief voor het
conflict. Volgens hem ligt de kiem van een toekomstige oplossing niet alleen
op het eiland zelf, waarbij hij doelt op de rol van Griekenland en Turkije.
De Turks-Cypriotische leiders stellen zich steeds meer rigide op. Zo hebben
zij beperkingen opgelegd aan de deelname van Turks-Cypriotische inwoners aan
de door de VN ondersteunde bi-nationale activiteiten voor burgers uit beide
gemeenschappen. Het hoofd van de missie noemt echter ook een aantal positieve
kanten, zoals de langzaam veranderende mentaliteit, met name onder de jongeren
op het eiland. In het Noorden is de situatie voor jongeren echter vrij uitzichtloos;
velen van hen verlaten het eiland. Hun plaats wordt ingenomen door Turken
die afkomstig zijn van het vasteland. Momenteel wonen in het Noorden 104 000
Turks-Cyprioten en 96 000 Turken.De Grieks-Cypriotische leiders gebruiken de Europese Unie (EU) als brug
om het probleem op te lossen. In het Noorden wil men echter niet praten over
samenwerking met de EU. Hij is er echter van overtuigd dat de meerderheid
van de Turks-Cypriotische bevolking deel wil uitmaken van de EU. Toetreding
tot de EU zou de economische situatie in het Noorden meer verbeteren dan in
het Zuiden, dat al zeer welvarend is. Het lidmaatschap van de EU zou ook tot
stabiliteit op het eiland kunnen leiden en een garantie kunnen vormen voor
de veiligheid van minderheden. Het Noorden heeft echter weinig vertrouwen
in de positieve effecten voor de Turks-Cyprioten van een toetreding van Cyprus
tot de EU. De Turks-Cypriotische leider Denktash heeft verklaard dat de TRNC
alleen wil toetreden tot de EU als ook Turkije als lidstaat wordt
toegelaten tot de EU. De TRNC wil niet als aparte staat toetreden tot de EU,
maar alleen samen met Turkije.Op een vraag van de delegatie over de relatie tussen de bemiddelingspogingen
van de VN en de onderhandelingen met de EU over toetreding stelt de heer Wlosowicz
dat beide processen van elkaar gescheiden moeten worden gehouden en ook moeilijk
samengevoegd kunnen worden. De Turks-Cypriotische leiders wensen geen rol
van de EU in het VN-proces en weigeren een vertegenwoordiger van de EU toe
te laten bij de besprekingen in Genève. Hij tekent hierbij echter aan
dat de kennis over de EU in het Noorden gering is. Er wordt door de Turks-Cyprioten
wel een negatieve koppeling gelegd tussen beide processen. Denktash heeft
namelijk verklaard dat de VN het eiland moet verlaten wanneer het Grieks-Cypriotische
gedeelte wordt toegelaten tot de EU. De verdeling van het eiland zou dan permanent
worden, omdat er dan geen ruimte meer is voor onderhandelingen.Briefing door de Chef-Staf van UNFICYP, tevens commandant
van de Britse VN-troepen (BRITCON), kolonel BrooksKolonel Brooks gaat allereerst in op het mandaat voor UNFICYP, gebaseerd
op resolutie 186 uit 1964: «To prevent a recurrence of fighting between
the Greece Cypriot and Turkish Cypriot communities and to contribute to the
maintenance and restoration of law and order and to return to normal conditions».
Hij karakteriseert dit mandaat als erg vaag en onduidelijk.Vervolgens geeft hij een beeld van de bufferzone, het gebied tussen de
twee staakt-het-vuren lijnen van beide partijen, waarbinnen de eenheden van
UNFICYP zijn gestationeerd: de bufferzone strekt zich van West naar Oost over
180 kilometer uit en is op het breedste punt 7 kilometer breed; op het smalste
punt slechts 3,3 meter. Ongeveer 8 000 mensen wonen en werken in de bufferzone.
De bufferzone is verdeeld in drie sectoren: sector 1, sector 2 en sector 4.
In sector 1 bevinden zich Argentijnse militairen, in sector 4 Oostenrijkse,
Sloveense en Hongaarse militairen en sector 2 (rondom Nicosia) valt onder
het Brits-Nederlandse contingent. Aan de noordelijke bestandslijn staan 4 500
Turks-Cypriotische en 30 500 Turkse militairen: één soldaat
op elke vijf inwoners van het Turks-Cypriotische gedeelte. Aan de zuidelijke
bestandslijn bevinden zich 14 500 soldaten van de Grieks-Cypriotische
Nationale Garde. Voorts zijn 85 000 reservisten oproepbaar. In het Grieks-Cypriotische
gedeelte is de verhouding burgers/soldaten 1 op 44. De meeste commandanten
van de Nationale Garde zijn afkomstig uit Griekenland.UNFICYP telt 1 212 manschappen; 35 civiele politiemensen; 44 burgers
in de internationale staf; en 147 personen als lokaal personeel. Dit aantal
is volgens kolonel Brooks minimaal noodzakelijk om de taken naar behoren te
kunnen uitvoeren. Operationele uitgangspunten zijn: het handhaven van de status
quo; onpartijdigheid; integriteit, discipline en professionaliteit; nauwe
samenwerking. Hij merkt op dat de Rules of Engagement (RoE's) voor de militairen
uit Nederland (en ook uit de andere landen) verschillen van de RoE's voor
de Britse militairen. Dit levert echter geen problemen op, omdat UNFICYP niet
opereert in een oorlogssituatie.De voornaamste taken van UNFICYP zijn het toezicht houden op het staakt-het-vuren
en het rapporteren van schendingen van de status quo, zowel binnen als buiten
de bufferzone. Deze schendingen kunnen bestaan uit het overbemannen van observatieposten
(meer militairen stationeren dan afgesproken), het afvuren van wapens of tot
ontploffing brengen van explosieven, of het versterken van barricades. Voorts
voert UNFICYP ook humanitaire activiteiten uit. Zo is medewerking
verleend aan de hervestiging van Grieks-Cyprioten vanuit het Noorden naar
het Zuiden en wordt hulp gegeven aan de enkele nog in het Noorden woonachtige
Grieks-Cyprioten. Met toestemming van UNFICYP kunnen economische activiteiten
worden verricht in de bufferzone. UNFICYP bemiddelt bij de levering van water
en elektriciteit. Ook worden bi-communale activiteiten georganiseerd.Tenslotte gaat kolonel Brooks in op een aantal recente ontwikkelingen.
Het mandaat voor UNFICYP is afgelopen december door de Veiligheidsraad weer
met een half jaar verlengd. Sindsdien hebben de Turks-Cypriotische autoriteiten
beperkingen opgelegd aan UNFICYP in verband met de status van de TRNC. Kolonel
Brooks acht het op dit moment niet mogelijk om de frontlinies van de beide
partijen op grotere afstand van elkaar te krijgen. Het ontmijnen heeft geen
prioriteit: er vallen geen slachtoffers en het is bekend waar de mijnenvelden
zijn.Oostenrijk, Slovenië en Nederland trekken hun troepen binnenkort
terug. Britse militairen zullen de Nederlandse militairen vervangen. Het opnieuw
integreren van een eenheid uit een ander land in de Britse eenheid zou te
moeilijk worden. Kolonel Brooks is positief over de Nederlandse inbreng. Bij
de Nederlandse soldaten bestaat groot enthousiasme om de opgedragen taken
uit te voeren. Zij hebben de juiste attitude en discipline. Het verschil in
discipline tussen Nederlandse en Britse militairen is geen punt van discussie
meer. De Nederlandse eenheid was aanvankelijk verspreid, maar kreeg later
een eigen deel van de sector. Wel vinden gezamenlijke oefeningen met de Britten
plaats.Ontmoeting met Nederlandse militairenOp «Ypenburg», het in de bufferzone gelegen hoofdkwartier
van sector 2 West en van de Nederlandse compagnie, krijgt de delegatie een
korte briefing, die onder leiding staat van de plaatsvervangend commandant
van de Nederlandse eenheid, kapitein Van Strien. In de briefing wordt een
beeld gegeven van de voornaamste activiteiten die de Nederlandse militairen
uitoefenen in het gedeelte van sector 2 waarvoor zij verantwoordelijk zijn
(sector 2 West). Van de 100 Nederlandse militairen bevinden zich 62 militairen
op de volgende in de bufferzone gelegen locaties: Compagnie hoofdkwartier
Ypenburg; Post Bengal (pelotonslocatie met 18 manschappen); Post Falcon (pelotonslocatie
met 30 manschappen). Voorts zijn 10 militairen verbonden aan het hoofdkwartier
van sector 2 in het Ledra Palace Hotel en maken 25 Nederlanders deel uit van
de Mobile Force Reserve (MFR) van UNFICYP, gestationeerd in het hoofdkwartier
van UNFICYP. Het detachement van de Koninklijke Marechaussee bestaat uit drie
militairen.Ook gaat kapitein Van Strien nog kort in op het verschil tussen de RoE's
voor de Nederlandse militairen en die voor de Britse militairen. De Britten
mogen hun wapens gebruiken als «deadly force». De Nederlanders
mogen van hun wapens alleen inzetten ter bescherming van de eigen veiligheid
(of in opdracht van de commandant van UNFICYP ter bescherming van de uitvoering
van de missie).Na de briefing spreken de leden van de delegatie met een aantal uitgezonden
militairen.Briefing door de commandant van sector 2, tevens commandant
van het regiment The Queen's Royal Lancers, lt.-kolonel EverardSector 2 heeft een lengte van 38 kilometer en is op zijn smalste punt
3 meter breed; de oppervlakte is 32 km2. In het aan deze sector
grenzende gebied zijn aan de Grieks-Cypriotische zijde drie regimenten van
de Nationale Garde gestationeerd; aan de Turks-Cypriotische kant
zijn twee Turkse regimenten en een «Wolven.»-regiment van Turks-Cyprioten
gelegerd (in totaal ca. 3000 manschappen). UNFICYP heeft in sector 2 twee
compagnieën gestationeerd: in totaal 328 manschappen (228 Britse en 100
Nederlandse), waarvan 64% bestaat uit gevechtstroepen; de anderen hebben ondersteunende
functies. Van deze eenheid zijn 29 Britse en 24 Nederlandse militairen toegevoegd
aan de Mobile Force Reserve (MFR), de eenheid die ingezet wordt voor rellenbestrijding
en het tegengaan van het illegaal binnendringen in de bufferzone door burgers.
De taken voor de UNFICYP-militairen zijn vanaf 1964 vrijwel onveranderd
gebleven: het handhaven van de militaire status quo en het handhaven van de
balans tussen beide partijen. De eenheid in sector 2 opereert vanuit een aantal
patrouillebases en beschikt over zes permanente observatieposten (OP's), vijf
observatieposten die alleen overdag worden bezet en 37 tijdelijke observatieposten.
Elk peloton is verdeeld in drie secties, die elkaar aflossen (vijf dagen dagdienst,
vijf dagen nachtdienst, vijf dagen training).De VN heeft het exclusieve gezag over de bufferzone, die duidelijk gedemarkeerd
is. Dit is echter, volgens overste Everard, de theorie. In de praktijk ligt
dit niet altijd zo duidelijk, waardoor regelmatig incidenten voorkomen. De
overste spreekt zijn twijfels uit over het niveau van de VN-aanwezigheid.
Het aantal militairen dat in de bufferzones patrouilleert is minimaal. Deze
situatie heeft geleid tot een discussie of de vredesmissie daarom niet omgezet
zou moeten worden in een monitoringmissie. De Cypriotische en de Griekse regering
stellen echter prijs op de aanwezigheid van de vredesmacht en betalen ook
een deel van de kosten.Vervolgens plaatst de overste enige kanttekeningen bij de operatie vanuit
een militair oogpunt. Er is volgens hem sprake van «mission inertia»
vanwege het gebrek aan vooruitgang. Het ontbreekt UNFICYP aan voldoende morele
autoriteit. Er zijn twijfels over een rechtvaardige en duurzame oplossing.
Daarbij komt dat de uitgezonden militairen praktijkervaring kwijtraken, omdat
zij in het kader van de vredesmissie totaal andere taken moeten uitvoeren
dan waarvoor zij zijn opgeleid en in dienst zijn. In dit verband verwijst
de overste naar de huidige Nederlandse eenheid, die bestaat uit luchtdoelartilleristen.
De relatie met de beide partijen verloopt moeizaam. Een gezamenlijke militaire
commissie ontbreekt, maar ook andere vormen van overleg door de commandanten
van de beide partijen ontbreken. De VN kan slechts afzonderlijk met de commandanten
spreken. Voorts heeft UNFICYP te kampen met een chronisch gebrek aan tolken.
Een verandering van een vredesmissie naar een waarnemersmissie brengt volgens
de overste slechts een gering risico met zich mee. Tenslotte wijst de overste
ook op de rol die de media spelen en de wijze waarop, met name van Griekse
kant, wordt ingespeeld op de internationale publieke opinie.Bezoek aan de bufferzoneOnder begeleiding van luitenant Verkuil, die verbonden is aan het hoofdkwartier
van sector 2, bezoekt de delegatie een deel van de bufferzone in Nicosia.
Op de pelotonslocatie Falcon spreekt de delegatie met de daar gestationeerde
Nederlandse militairen. Ook wordt een bezoek gebracht aan het in de bufferzone
gelegen voormalige internationale vliegveld van Nicosia, waar de MFR een demonstratie
geeft van de wijze waarop wordt opgetreden tegen demonstranten die de bufferzone
willen binnendringen. PROGRAMMA WERKBEZOEKMaandag 5 maart– Vertrek van Marinevliegkamp Valkenburg– Aankomst op vliegveld Addis Abeba. Ontvangst door onder anderen
de tijdelijk zaakgelastigde in Ethiopië, dhr. Den Haas, de Defensie-attaché
in Ethiopië, kolonel Harts, en de Ambassaderaad in Ethiopië, dhr.
Verheul– Briefing door de tijdelijk zaakgelastigde in Ethiopië, dhr.
Den Haas, de Defensie-attaché in Ethiopië, kolonel Harts, en de
Force Commander van UNMEE, generaal-majoor Cammaert (Sheraton hotel, Addis
Abeba)– Ontmoeting met Ethiopische parlementsleden (Sheraton hotel)– Diner met deelname van Ethiopische parlementsleden en medewerkers
van de Nederlandse ambassade in Addis Abeba (Sheraton hotel)Dinsdag 6 maart– Rondrit door Addis Abeba en bezoek aan het Nationaal Museum van
Ethiopië– Vertrek van vliegveld Addis Abeba– Aankomst op vliegveld Asmara. Ontvangst door onder anderen de
ambassadeur in Eritrea, mw. Brandt, de Defensie-attaché in Eritrea,
kolonel Madsen, en de contingentscommandant van de Nederlandse UNMEE-militairen,
kolonel Rijken– Briefing door de ambassadeur in Eritrea, mw. Brandt (Hotel Intercontinental,
Asmara)– Gesprek met de minister van Defensie van Eritrea tevens Chef Defensiestaf,
generaal Ephrem Sebhat, en de Eritrese Commissioner for Coordination with
UNMEE, Andebrhan W. Giorgis (Ministerie van Defensie van Eritrea)– Bezoek aan het onlangs in gebruik genomen gebouw van de Nederlandse
ambassade in Asmara– Gesprek met de speciale vertegenwoordiger van de Secretaris-Generaal
van de VN (SRSG), tevens Head of Mission van UNMEE, ambassadeur Joseph Legwaila
(Hoofdkwartier UNMEE, Asmara)– Briefing door Nederlandse UNMEE-stafofficieren (Hoofdkwartier
UNMEE, Asmara)– Informele ontmoeting met Nederlandse UNMEE-stafofficieren (Hoofdkwartier
UNMEE, Asmara)– Diner met deelname van enkele Eritrese overheidsfunctionarissen,
onder wie de Eritrese Commissioner for Coordination with UNMEE, Andebrhan
W. Giorgis (restaurant in Asmara) Woensdag 7 maart– Bezoek aan Nederlandse UNMEE-militairen op de locaties bij Adigrat
(Ethiopië), Adi Quala (Eritrea), May Mine (Eritrea) en Dekemhare (Eritrea)Donderdag 8 maart– Vertrek van vliegveld Asmara– Aankomst op vliegveld Djibouti. Ontvangst door onder anderen de
commandant van het Nederlandse Apache Detachement (NAD), lt.-kolonel Hagemeijer,
en de consul van Nederland in Djibouti, dhr. Wyns– Gesprek met de Chef Defensiestaf van de strijdkrachten van Djibouti,
generaal Fathi Ahmed Houssein (hoofdkwartier strijdkrachten van Djibouti)– Rondrit door de stad Djibouti– Bezoek aan Nederlands Apache Detachement (vliegveld van Djibouti)– Vertrek van vliegveld Djibouti– Aankomst op vliegveld Larnaca (Cyprus). Ontvangst door onder anderen
de Nederlandse contingentscommandant, majoor Buimer– Inspectie van de erewacht op het hoofdkwartier van de United Nations
Peace-keeping Force in Cyprus (UNFICYP)– Gesprek met de plaatsvervangend speciale vertegenwoordiger van
de Secretaris-Generaal van de VN (Deputy SRSG), tevens Chief of Mission van
UNFICYP, Zbigniew Wlosowicz (Hoofdkwartier UNFICYP)– Briefing door de Chef-Staf van UNFICYP, tevens commandant van
de Britse VN-troepen (BRITCON), kolonel Brooks (Hoofdkwartier UNFICYP)– Briefing onder leiding van de plaatsvervangend commandant van
de Nederlandse UNFICYP-eenheid, kapitein Van Strien («Ypenburg»,
hoofdkwartier van de Nederlandse compagnie)– Informele ontmoeting met Nederlandse UNFICYP-militairen («Ypenburg»)Vrijdag 9 maart– Briefing door de commandant van sector 2, tevens commandant van
het regiment The Queen's Royal Lancers, lt.-kolonel Everard (Hoofdkwartier
sector 2)– Rondleiding door bufferzone– Bezoek aan pelotonslocatie «Falcon» van Nederlandse
UNFICYP-militairen– Demonstratie door Multinational Force Reserve (MFR) op voormalig
vliegveld van Nicosia – Vertrek van vliegveld Larnaca– Aankomst op marinevliegkamp Valkenburg 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27687-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl