Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de Europese Unie; Brief minister met notitie ten behoeve van een algemeen overleg over een aantal voorstellen van de Europese Commissie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22112, nr. 126

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-09-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

22112 nr. 126

31-08-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamNotitie I. INLEIDINGII. COMMISSIE VOORSTELLEN INZAKE HET VRIJE WERKNEMERSVERKEER A. ALGEMENE OPMERKINGEN 1. Inleiding2. Redenen voor de voorgestelde wijzigingen3. Algemeen oordeel over de wenselijkheid van de voorstellenB. INDIVIDUELE VOORSTELLEN NADER BEZIEN 4. Belangrijkste wijzigingen4.1. Uitbreiding van de persoonlijke werkingssfeer: familiehereniging4.2 Versterking van de rechtspositie van de familieleden4.3. Versterking van de regel van gelijke behandeling4.4. Werkzoekenden, stagiaires en werknemers die opeenvolgende
betrekkingen van korte duur uitoefenen; Verblijfsrecht en administratieve
procedures5. Stand van de besluitvormingsprocedure en wijze van
optreden in BrusselIII. COMMISSIE VOORSTELLEN INZAKE HET VRIJE DIENSTENVERKEER A. ALGEMENE OPMERKINGEN 1. Inleiding2.1. Redenen voor het opstellen van de voorstellen WerknemersvoorstelZelfstandigenvoorstelB. INDIVIDUELE VOORSTELLEN NADER BEZIEN 2.2. Belangrijkste doelstellingen en wijzigingen Werknemersvoorstel1. De dienstverrichtingskaart2. De voorafgaande melding3. Samenwerking tussen de autoriteiten van de lidstaten
en sanctiesZelfstandigenvoorstel2.3. Stand van de besluitvormingsprocedure en wijze van
optreden in Brussel
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22112Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 112Ontwerp-richtlijnen Europese Commissienr. 126BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 31 augustus 1999De Vaste Kamercommissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft besloten
een algemeen overleg te houden naar aanleiding van de indiening door de Europese
Commissie van voorstellen met betrekking tot enerzijds, het vrije verkeer
van werknemers binnen de Gemeenschap en anderzijds de voorwaarden voor de
terbeschikkingstelling van werknemers in loondienst die onderdaan van een
derde land zijn, respectievelijk de uitbreiding van het vrij verrichten van
grensoverschrijdende diensten tot in de Gemeenschap gevestigde onderdanen
van een derde land.Ten behoeve van dit overleg is door mijn departement een notitie opgesteld
waarin wordt ingegaan op de redenen voor het indienen van de voorstellen,
de wenselijkheid en de bijzonderheden van de voorstellen van de Europese Commissie.
Bedoelde notitie treft u in bijlage aan. Graag vermeld ik hierbij dat de notitie
afgestemd is met de Ministeries van Justitie en van Economische Zaken welke
bij deze dossiers nauw betrokken zijn. Ten aanzien van de grensoverschrijdende
dienstverlening door derde landers heeft laatstgenoemd ministerie –
aangezien het dienstverrichting betreft – formeel het voortouw. Het
Ministerie van Justitie is, wegens de doorwerking naar de Vreemdelingenwet,
bij beide dossiers betrokken.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,K. G. de Vries Notitie I. INLEIDINGDe Europese Gemeenschap kent vier fundamentele vrijheden, te weten het
vrije verkeer van goederen, kapitaal, personen en dienstenVoor het op 9 september te houden Algemeen Overleg zijn 5 Commissie voorstellen
geagendeerd; drie daarvan hebben betrekking op het vrije verkeer van werknemers;
twee betreffen het vrije dienstenverkeer.Het vrije verkeer van werknemers vindt zijn basis in art. 39–42
(art. 48–51 oud) EG-Verdrag. Het is uitgewerkt in verordening 1612/68
betreffende het vrije verkeer, de verplaatsing en het verblijf van werknemers.
Daarnaast bestaan er nog diverse verordeningen en richtlijnen over deelonderwerpen
waarvan de belangrijkste richtlijn is 68/360 inzake de opheffing van de beperkingen
van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en hun
familie binnen de Gemeenschap.Kort samengevat omvat het complex van regelingen de volgende elementen:• het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit tussen
EU-onderdanen voor wat betreft de werkgelegenheid, de beloning, de overige
arbeidsvoorwaarden, de sociale en fiscale voordelen, alsmede de toegang tot
beroepsopleiding voor volwassenen1;• het recht om in te gaan op een feitelijk aanbod tot tewerkstelling;• het recht op toegang tot en verblijf in een andere lidstaat met
het oog op het verrichten van arbeid;• het voortgezet verblijfsrecht in een andere lidstaat na er een
betrekking te hebben vervuld.Ingevolge artikel 49 (art. 59 oud) EG-verdrag zijn hinderpalen voor het
vrije verkeer van diensten verboden. Deze principeverklaring wordt nader uitgewerkt
in de artikelen 49–55 EG-verdrag (art. 59–66 oud). Als diensten
worden beschouwd: economische activiteiten welke gewoonlijk tegen vergoeding
geschieden (voor zover de bepalingen van het vrije verkeer van goederen, kapitaal
en personen op deze activiteiten niet van toepassing zijn). Typerend voor
dienstverrichting is het tijdelijke karakter ervan en het feit dat de geproduceerde
dienst geen onderwerp kan zijn van verdere verhandeling door de ontvanger.Het verdragsregime houdt, kort samengevat, het volgende in:• het opheffen van beperkingen ten opzichte van alle onderdanen van
de EG, op voorwaarde dat zij in een lidstaat gevestigd zijn. Dit gecombineerde
vestigings- en nationaliteitsvereiste wordt alleen gesteld ten opzichte van
de dienstverrichter en niet van de dienstontvanger.• het verbod van beperkingen van inreis en verblijf van de dienstverrichter
of de ontvanger van de dienst.• het verbod van discriminatie van de dienstverrichter of dienstontvanger
op grond van diens nationaliteit of op grond van het feit dat hij is gevestigd
in een andere lidstaat dan de staat waar de dienst wordt verricht of ontvangen2.De opzet van de onderhavige notitie is als volgt. Onder II
wordt ingegaan op de voorstellen betreffende het vrije verkeer van werknemers,
en onder III wordt vervolgens aandacht besteed aan de voorstellen inzake het
vrije dienstenverkeer door derde landers. Onder beide punten wordt dezelfde systematiek gevolgd. Na een korte inleiding wordt telkens aangegeven
wat de Commissie motieven zijn voor de voorstellen, en wat betreft de herziening
van de regelingen inzake het vrije verkeer van werknemers, ook een algemeen
oordeel over de wenselijkheid daarvan. Daarna volgt een beschrijving van de
belangrijkste voorstellen c.q. wijzigingen en een standpuntbepaling. II. COMMISSIE VOORSTELLEN INZAKE HET VRIJE WERKNEMERSVERKEER A. ALGEMENE OPMERKINGEN 1. InleidingIn 1989 heeft de Europese Commissie al voorstellen tot wijziging van verordening
1612/68 en richtlijn 68/360 ingediend. De hoofddoelstellingen voor de wijzigingen
in 1989 lagen ruwweg parallel aan die van de huidige voorstellen, namelijk
de verbetering van de voorwaarden voor het vrije verkeer van werknemers in
de geest van de jurisprudentie Het overleg is in de Raad van 1992 gestrand
op een aantal onoverkomelijke bezwaren op het terrein van detachering (inmiddels
bestaat er een aparte detacheringsrichtlijn), gezinshereniging en de verlenging
van de duur van de verblijfskaart van onvrijwillig werklozen na het verlopen
van de duur van de EG-verblijfskaart (huidige regel is een verlenging van
een jaar, maar de ambitie van de Commissie was, toen en nu, om deze termijn
te verlengen).Thans heeft de Europese Commissie de in 1989 ingediende voorstellen ingetrokken
en drie nieuwe voorstellen gedaan:1. een voorstel tot wijziging van verordening 1612/68;2. een voorstel tot wijziging van Richtlijn 68/360;3. een voorstel tot samenvoeging van de twee bestaande Raadgevende Comité's
op het gebied van het vrije verkeer, te weten het Raadgevend Comité
voor het vrije verkeer van werknemers en het Raadgevend Comité voor
de sociale zekerheid van migrerende werknemers.Met het derde voorstel heeft de Commissie gehoor willen geven aan een
verzoek van de sociale partners om, vanuit het streven naar een verbetering
van de werking van voornoemde comité's en met het oog op de rationalisering
van de financiële en menselijke middelen, beide comité's te herstructureren.
Gelet op het ondergeschikte belang van dit voorstel zal hierop verder niet
worden ingegaan.De onder 1. en 2. genoemde voorstellen zullen, gelet op hun onderlinge
samenhang, tezamen worden behandeld. 2. Redenen voor de voorgestelde wijzigingenDe voorstellen beogen een actualisering van de sedert 1968 bestaande gemeenschappelijke
regelgeving inzake het vrije verkeer van werknemers. De nieuwe instrumenten
zouden met name soelaas moeten bieden voor de door de Commissie gepercipieerde
noodzakelijke aanpassing van de teksten aan de omvangrijke jurisprudentie
die inmiddels door het Hof van Justitie ontwikkeld is ter interpretatie van
deze teksten. De tekortkomingen van de teksten en het feit dat bepaalde regels
achterhaald zijn en niet langer door de nationale (bestuurlijke) instanties
worden toegepast, vormen, aldus de Commissie, obstakels voor de totstandbrenging
van de interne markt.Meer in het algemeen wijst de Europese Commissie erop dat de voorstellen
sporen met de in 1997 door de Europese Raad te Luxemburg goedgekeurde richtsnoeren
voor werkgelegenheid. Daarin wordt, gezien de overal in de EU
kritieke werkgelegenheidssituatie, het zwaartepunt gelegd bij het belang van
een vergroting van de kansen op werk voor werknemers, met name voor werklozen.
Het komt er daarom in de eerste plaats op aan dat alle mogelijke obstakels
voor het volgen van een opleiding of het opdoen van werkervaring, ook door
een verbeterde mobiliteit, uit de weg worden geruimd in het kader van een
Europese strategie voor werkgelegenheid. Ook sporen de voorstellen met de
verwachtingen van de Europese burger ten aanzien van de (arbeids)mogelijkheden
die Europa hem biedt.Met de voorgestelde wijzigingen wordt voorts gevolg gegeven aan de aanbevelingen
gedaan door de «Werkgroep van vooraanstaande deskundigen betreffende
het vrij verkeer van personen» (voorzitster: mw. Simone Veil) die in
1996 door de Commissie is opgericht om mogelijke tekortkomingen of vertragingen
bij de toepassing van het recht op vrij verkeer op te sporen. De groep achtte
het noodzakelijk om het wetgevend kader niet alleen aan te passen aan de ontwikkeling
van de jurisprudentie, maar ook aan de «politieke en sociologische evolutie»
van de EU sinds 1968;Tenslotte heeft ook het Europees Parlement aangedrongen op een verbetering
en versterking van het juridisch kader voor het vrije verkeer van werknemers. 3. Algemeen oordeel over de wenselijkheid van de voorstellenBij het vellen van een algemeen oordeel over de wenselijkheid van de bestaande
EU-instrumenten op het terrein van het vrij verkeer van werknemers binnen
de Unie is allereerst relevant in hoeverre de arbeidsmobiliteit in Europa
zich bevredigend heeft ontwikkeld gedurende de laatste jaren. Inderdaad is
de arbeidsmigratie binnen de EU vrij bescheiden geweest in het recente verleden.
Van de ruwweg 17,2 miljoen buitenlandse werknemers binnen de Unie komen er
maar 5,5 miljoen uit andere EU-landen. Minder dan 2% van de Europese bevolking
in de werkende leeftijd bestaat uit onderdanen van de ene lidstaat die in
een andere lidstaat werken, alhoewel er tussen de lidstaten aanzienlijke verschillen
bestaan. Op jaarbasis bedraagt de stroom van mensen naar een andere lidstaat
slechts 0,2% van de bevolking. De vraag is echter of het veeleer culturele
(en sociale) factoren, al dan niet gecombineerd met een enigszins gelijk niveau
van welvaart binnen nagenoeg de gehele Unie, zijn welke ontmoedigende factoren
vormen voor arbeidsmigratie, dan de complexiteit van de bestaande EU-regelgeving
en het gebrek aan voorlichting over de mogelijkheden. Het feit dat velen van
buiten de Unie trachten op de Europese arbeidsmarkt een plaats te vinden en
dat bij die groep ook de bulk van de illegalen te vinden is, zou men toch
zo kunnen interpreteren dat er bij EU-onderdanen geen grote behoefte of noodzaak
bestaat om in een ander EU-land werk te zoeken.De vraag is dan of de Commissie voorstellen enerzijds wel nodig zijn voor
de bevordering van een zinvolle vorm van arbeidsmigratie binnen de EU. Anderzijds,
zoals uit het volgende zal blijken, lijkt evenwel dat de voorstellen de mogelijkheid
openen van een niet te overziene toename van de migratie van niet-actieven
als gevolg van de verruiming van de bepalingen ten aanzien van familiehereniging.
Hierdoor kunnen immers vrijwel alle familieleden zich bij al gemigreerde werknemers
voegen. De gevolgen van een dergelijke verruiming voor de openbare middelen
zijn niet te voorzien. Het middel lijkt dan ook niet in verhouding te staan
tot het beoogde doel, te weten een toename van de arbeidsmigratie binnen de
Unie. De voorstellen lijken op dit punt hun doel voorbij te schieten. Het
uiteindelijke Nederlandse oordeel zal dan ook in belangrijke mate afhangen
van de aanpassing van de voorstellen met betrekking tot dit kernaspect. B. INDIVIDUELE VOORSTELLEN NADER BEZIEN 4. Belangrijkste wijzigingenDe belangrijkste wijzigingen betreffen:1. Uitbreiding van de persoonlijke werkingssfeer van het communautair
recht tot alle verwanten in opgaande en neergaande lijn van de werknemer en
zijn echtgenoot alsmede andere familieleden te zijnen laste of in de lidstaat
van vertrek onder zijn dak wonend: familiehereniging.2. Versterking van de rechtspositie van de familieleden ter vergemakkelijking
van hun integratie in het gastland, met name bij ontbinding van het huwelijk;3. Versterking van de regel van gelijke behandeling;4. De vergemakkelijking van het verblijf voor werkzoekenden, stagiaires
en werknemers die opeenvolgende betrekkingen van korte duur uitoefenen;5. Vereenvoudiging van de administratieve procedures voor het vrij verkeer
van werknemers en hun familieleden in de praktijk.Op de bijzonderheden van de voorgestelde herzieningen wordt hierna ingegaan.
De onder 4 en 5 genoemde punten zullen gezamenlijk worden behandeld.Per voorgestelde wijziging volgt een uiteenzetting van:• de huidige situatie;• de inhoud van het Commissievoorstel;• het Nederlandse standpunt 4.1. Uitbreiding van de persoonlijke werkingssfeer: familieherenigingHuidige situatie: Het recht om zich te voegen bij een werknemer wordt
thans toegekend aan echtgenoten, nakomelingen jonger dan 21 jaar of ten laste
van de werknemer, en verwanten in opgaande lijn te zijnen laste, ongeacht
hun nationaliteit. Voor de overige familieleden moeten de lidstaten slechts
de toegang vergemakkelijken als het gaat om familieleden ten laste van de
werknemer of familieleden die in het land van herkomst bij de migrerende werknemer
inwonen.Commissie voorstel: Het voorgestelde artikel 10 lid 1 geeft aan alle verwanten
in opgaande en neergaande lijn, ongeacht hun nationaliteit, het recht zich
bij de werknemer te voegen. Met andere woorden de thans voor kinderen en ouders
geldende vereisten inzake leeftijd (jonger dan 21 jaar) en/of afhankelijkheid,
komen te vervallen. De andere familieleden dienen ten laste van de werknemer
te zijn dan wel in het land van herkomst bij de werknemer in te wonen, willen
zij voor familiehereniging in aanmerking komen. Anders dan nu het geval is,
wordt deze familieleden een recht op familiehereniging toegekend.Er zij op gewezen dat de Commissie deze omvangrijke veranderingen uitsluitend
motiveert op grond van redenen welke verband houden met de tegenwoordige demografische
en sociologische ontwikkelingen in de Europese Unie en dat bedoelde wijzigingen
vrijwel geen basis vinden in de bestaande jurisprudentie van het Europese
HvJ. Dat laatste is slechts anders wat betreft het Commissievoorstel om aan
met echtgenoten gelijkgestelde partners het recht te geven zich bij een werknemer
te voegen, mits het gastland ongetrouwde paren bij zijn eigen onderdanen als
zodanig erkent1.Standpunt Nederland: Nederland heeft aangegeven niet akkoord te kunnen
gaan met deze wijzigingen. Het gaat hier namelijk niet meer om reële
gezinsleden. Zowel het communautaire als het nationale gezinsherenigingsbeleid
wordt aldus uitgehold. Bovendien zal een dergelijk vrijwel ongelimiteerd gezinsherenigingsbeleid,
in samenhang met de toekenning aan deze familieleden van een zelfstandig
recht op gelijke behandeling ten aanzien van (economische, culturele, fiscale
en sociale voordelen) (zie 3.2 en 3.3.), onaanvaardbare gevolgen kunnen hebben
voor de sociale voorzieningen.Ten aanzien van het voorstel met betrekking tot ongetrouwde paren heeft
Nederland geen bezwaar. Nederland heeft in de wetgeving geregistreerde partners
reeds gelijkgesteld met gehuwden. 4.2 Versterking van de rechtspositie van de familieledenHuidige situatie: Volgens het geldende Gemeenschapsrecht hebben familieleden
geen directe rechten doch zijn hun rechten afhankelijk van hun status als
familielid. Met andere woorden en zoals uit de jurisprudentie van het Europese
HvJ blijkt, behoort de gelijke behandeling van zijn familieleden tot de rechten
van de werknemer. Aan deze situatie wil de Commissie een einde maken.Commissie voorstel, 1: De Commissie stelt voor dat alle familieleden recht
hebben op gelijke behandeling (met betrekking tot economische, fiscale, sociale,
culturele en andere voordelen).Standpunt Nederland, 1: Gezien de uitbreiding van de kring der familieleden
is, zoals reeds aangegeven, te verwachten dat de voorgestelde wijzigingen
niet onaanzienlijke gevolgen zullen hebben voor het beroep op sociale voorzieningen.
Om die reden heeft Nederland zich tegen deze wijziging uitgesproken.Commissie voorstel, 2: Met de nieuwe formulering van artikel 10 Verordening
1612/68 worden de familieleden eigen rechten gegeven; deze rechten blijven
echter verbonden aan de status van familielid, met als gevolg dat ze komen
te vervallen als de status van familielid verdwijnt door b.v. echtscheiding.
Familieleden die onderdaan van een lidstaat zijn, zullen in de regel hiervan
geen hinder ondervinden; zij kunnen zich namelijk rechtstreeks beroepen op
de communautaire regels inzake het recht van vrij verkeer en het recht van
verblijf1. Anders is echter de situatie van familieleden
die geen onderdaan van een lidstaat zijn. Daarom stelt de Commissie voor dat
deze familieleden bij een scheiding na een periode van verblijf van ten minste
drie jaar recht hebben op een persoonlijke verblijfsvergunning.Standpunt Nederland, 2: Het huidige beleid in Nederland is reeds nagenoeg
conform het voorstel. Wel vindt Nederland dat, naast een voorwaarde betreffende
de duur van het verblijf in de ontvangende lidstaat, ook een bepaling moet
worden opgenomen over de duur van het huwelijk (teneinde schijnhuwelijken
te vermijden).Commissie voorstel, 3: Voorts stelt de Commissie voor dat aan familieleden
(uit derde landen) welke geen economische activiteit uitoefenen, dergelijk
zelfstandig verblijfsrecht enkel wordt toegekend mits zij kunnen aantonen
over voldoende financiële middelen alsmede over een ziekteverzekering
ter dekking van alle risico's in de lidstaat van wonen te beschikken.Standpunt Nederland, 3: Dit voorstel wordt door Nederland onderschreven.Commissie voorstel, 4: Naast het reeds bestaande recht om iedere arbeid
in loondienst te aanvaarden wordt aan familieleden (ook uit derde landen)
thans ook het recht toegekend om werkzaamheden als zelfstandige uit te oefenen.
Familieleden die geen onderdaan van een lidstaat zijn behouden dit recht in
geval van echtscheiding, mits zij in de ontvangende lidstaat vijf jaren hebben
gewoond. Standpunt Nederland, 4: Deze voorstellen worden in het BNC-fiche niet
behandeld. Er zal nog aandacht aan besteed moeten worden. 4.3. Versterking van de regel van gelijke behandelingHuidige situatie: Het recht van werknemers op gelijke behandeling vloeit
rechtstreeks voort uit artikel 39 (art. 48 oud) van het EG-Verdrag en heeft,
blijkens artikel 7 van Verordening 1612/68 waarin het (o.m.) is uitgewerkt,
betrekking op met name de arbeidsvoorwaarden en de sociale en fiscale voordelen.
Deze bepalingen hebben veel rechtspraak tot gevolg gehad. Op drie belangrijke
punten wil de Europese Commissie de regel van gelijke behandeling aanpassen.Commissie voorstel, 1: De tekst van art. 7 lid 2 wordt in die zin aangepast
dat communautaire werknemers naast een beroep op sociale en fiscale voordelen,
ook recht hebben op gelijke behandeling ten aanzien van economische, culturele
en andere voordelen. Deze nieuwe formulering beoogt, aldus de Commissie, de
door het Europese HvJ gegeven definitie van het begrip «sociale voordelen»
over te nemen1.Standpunt Nederland, 1: Het Europese HvJ heeft de begrippen sociaal en
fiscaal voordeel extensief uitgelegd, maar dat neemt niet weg dat er vanuit
moet worden gegaan dat er onder de nieuwe bepaling meer voordelen vallen dan
onder de huidige. Dit zou geen probleem zijn geweest wanneer de toekenning
ervan kon worden beperkt tot Nederlands grondgebied. Sinds het arrest van
het Europese HvJ in de zaak Meints (zie noot 5) is echter duidelijk geworden
dat sociale voordelen als bedoeld in artikel 7 lid 2 moeten worden geëxporteerd.
Het Hof heeft dit standpunt nog eens bevestigd in de zaak Commissie tegen
Frankrijk2. Vanzelfsprekend zal dit ook gelden
voor alle andere mogelijke voordelen wanneer artikel 7 lid 2 wordt uitgebreid.
Om die reden bestaat een grote reserve ten aanzien van het wijzigen van dit
artikellid.Commissie voorstel, 2: De Commissie stelt voorts voor om het beginsel
van «gelijke omstandigheden voor professionele doeleinden» in
te voeren. Hiermee wil de Commissie tegemoet komen aan de moeilijkheden welke
werknemers ondervinden bij hun aanspraken op bepaalde sociale of professionele
voordelen doordat de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen ter zake,
voor de toekenning van dergelijke rechten alleen rekening houden met gebeurtenissen
welke hebben plaatsgevonden op het eigen grondgebied3. Wanneer in een lidstaat de vaststelling van arbeidsvoorwaarden, het
verloop van de beroepsloopbaan of de toekenning van bepaalde voordelen, afhankelijk
wordt gesteld van het plaatsgrijpen van bepaalde feiten of omstandigheden,
dienen aan vergelijkbare feiten die in een andere lidstaat hebben plaatsgehad,
dezelfde gevolgen of voordelen te worden toegekend. Een recente naar aanleiding
van het arrest Commissie/Griekenland4 van het
Europese HvJ gedane analyse van de Nederlandse situatie terzake heeft aangetoond
dat de wetgeving op arbeidsvoorwaardelijk gebied in Nederland verenigbaar
is met de lijn van voornoemde Hofuitspraak, en derhalve ook met het thans
voorliggende Commissie voorstel. Hetzelfde geldt voor wat betreft de in Nederland
afgesloten c.a.o's.Standpunt Nederland, 2: In het BNC-fiche wordt dit voorstel niet genoemd.
Voorlopig kan hierover het volgende worden opgemerkt. De voorgestelde bepaling
is bijzonder algemeen geformuleerd. Bepaalde begrippen in deze bepaling, zoals
«vergelijkbare feiten of gebeurtenissen», zijn niet gedefinieerd
en zullen dus door het Europese HvJ nader moeten worden ingevuld. Er lijkt
voorts geen onderscheid meer te kunnen worden gemaakt tussen directe en indirecte
discriminatie, waardoor ook de mogelijkheid van het hanteren van eventuele
rechtvaardigingsgronden niet mogelijk is. Niet duidelijk is voorts welke situaties
zich kunnen voordoen en dus, is ook niet duidelijk of (behoudens
de hiervoor genoemde regelgeving), er in de overige nationale regelgeving
hiermee strijdige bepalingen zijn opgenomen. Hierbij moet worden vermeld dat
in het Commissie voorstel tot vereenvoudiging van Verordening 1408/71 een
vergelijkbare bepaling is opgenomen. Gelet op het algemene karakter van de
bepaling heeft Nederland (naast vele andere lidstaten) hiertegen bezwaar aangetekend.Commissie voorstel, 3: Tenslotte introduceert de Commissie ter verbetering
van de situatie van grensarbeiders een verbod op discriminatie ten opzichte
van nationale arbeiders. Ten aanzien van dit voorstel heeft Financiën
problemen. Dit onderwerp is reeds besproken in de vaste commissie voor Financiën. 4.4. Werkzoekenden, stagiaires en werknemers die opeenvolgende
betrekkingen van korte duur uitoefenen; Verblijfsrecht en administratieve
proceduresHuidige situatie: Of men zich naar een andere lidstaat mag begeven om
er werk te zoeken en zo ja, hoelang men aldaar voor dat doel mag verblijven,
is noch in verordening 1612/68, noch in richtlijn 68/360 geregeld. Op beide
vragen heeft het Europese HvJ antwoord gegeven. Het oordeelde dat EG-onderdanen
het recht hebben om in een andere lidstaat werk te zoeken. Een termijn van
6 maanden achtte het Hof «in beginsel niet ontoereikend». Wanneer
de werkzoekende na die termijn aantoont dat hij een reële kans heeft
werk te vinden, mag hij niet gedwongen worden het land te verlaten1.Commissie voorstel, 1: Aan werkzoekenden wordt, volgens het Commissievoorstel,
het recht op toegang en van verblijf toegekend. Het recht op verblijf wordt
werkzoekenden, zonder dat een verblijfskaart wordt afgegeven, voor een periode
van 6 maanden toegekend. Na deze periode behoudt de werkzoekende dit recht
mits hij actief op zoek is naar werk en een redelijke kans heeft om een baan
te vinden. In dit verband is van belang dat de uitbreiding van Verordening
1612/68 tot werkzoekenden alleen beoogt hun verblijfsrecht te vergemakkelijken
en geen afbreuk doet aan de jurisprudentie van het Europese HvJ overeenkomstig
welke zij slechts aanspraak hebben op gelijkheid van behandeling voor wat
de toegang tot arbeid betreft2. Zij blijven dus
uitgezonderd van de regel van gelijke behandeling wat betreft met name de
sociale voordelen en kunnen geen aanspraak maken op bv. een bijstandsuitkering.Standpunt Nederland, 1: De huidige (door de Commissie goedgekeurde) praktijk
in Nederland is dat werkzoekenden 3 maanden mogen verblijven teneinde werk
te zoeken. Nederland is dan ook tegen de voorgestelde toekenning van een verblijfsrecht
van 6 maanden. Althans vindt Nederland dat duidelijker uit de tekst van het
voorstel moet blijken dat een dergelijk verblijfsrecht slechts toegekend wordt
onder voorwaarde dat de werkzoekende kan aantonen over voldoende financiële
middelen te beschikken en geen beroep zal doen op de openbare kas.Commissie voorstel, 2: De werknemer die reeds beschikt over een tijdelijke
verblijfskaart en die werkloos is geworden, wordt een recht op automatische
verlenging van deze kaart (voor perioden van zes maanden) toegekend, mits
hij nog steeds op zoek is naar werk. Verder wordt voorgesteld om de huidige
regel af te schaffen op grond waarvan de geldigheidsduur van de verblijfskaart
van de werknemer die vijf jaar in het gastland verblijft en die sinds meer
dan twaalf maanden onvrijwillig werkloos is, bij de eerste verlenging beperkt
kan worden (tot een tijdvak van ten minste twaalf maanden). Standpunt Nederland, 2: Deze voorstellen worden in het BNC-fiche niet
behandeld. Er zal nog aandacht aan besteed moeten worden. Er zij hierbij aangetekend
dat deze categorie EG-onderdanen (die werk zoeken in een lidstaat waar zij
voorheen hebben gewerkt) zich wel op het in artikel 7, lid 2 van Verordening
1612/68 vervatte gelijke behandelingsvoorschrift kunnen beroepen.Commissie voorstel, 3: Tenslotte wil de Commissie een verblijfstitel (van
5 jaar) toekennen aan werknemers die, gedurende een periode van 18 maanden,
meerdere betrekkingen hebben vervuld waarvan de totale duur meer dan twaalf
maanden heeft belopen. Volgens de momenteel geldende (Europese) regeling zijn
deze werknemers verplicht om steeds een nieuwe verblijfstitel aan te vragen
wanneer hen betrekkingen worden aangeboden van minder dan een jaar.Standpunt Nederland, 3: Vooruitlopend op dit voorstel heeft Nederland
reeds een uitzonderingsbeleid voor deze categorie werknemers. Dat beleid is
grotendeels conform het voorstel van de Commissie1. 5. Stand van de besluitvormingsprocedure en wijze van
optreden in BrusselDuitsland noch Finland hebben de voorstellen geagendeerd. Niet bekend
is of de Portugezen de voorstellen zullen agenderen. Het weinige animo om
deze voorstellen te agenderen, wordt wellicht ingegeven door de negatieve
stellingname van een aanzienlijk aantal landen tijdens de voorbereidingen
op Commissie niveau. Onder andere Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk
en België hebben moeite met de uitbreiding van de personen die onder
de familiehereniging zouden vallen. III. COMMISSIE VOORSTELLEN INZAKE HET VRIJE DIENSTENVERKEER A. ALGEMENE OPMERKINGEN 1. InleidingDe Commissie heeft, ter bevordering van het vrije verkeer van diensten
twee voorstellen ingediend.1. het eerste voorstel heeft betrekking op communautaire ondernemingen
die onderdanen van derde landen in loondienst hebben (werknemersvoorstel);2. het tweede beoogt het vrij verrichten van grensoverschrijdende diensten
uit te breiden tot in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van derde landen
(zelfstandigenvoorstel). 2.1. Redenen voor het opstellen van de voorstellen WerknemersvoorstelHet voorstel beoogt belemmeringen voor het vrije verkeer van diensten
op te heffen voor binnen de EU gevestigde bedrijven (uitgezonderd uitzendbureaus)
die werknemers bij hen in loondienst – welke onderdaan van een derde
land zijn en hun verblijf hebben in de Gemeenschap- tijdelijk ter beschikking
willen stellen in het kader van een verrichting van een grensoverschrijdende
dienst op het grondgebied van een andere lidstaat. Omdat zij niet genieten
van het recht van vrij verkeer (van werknemers) binnen de Gemeenschap dienen
de terbeschikkinggestelde werknemers van derde landen steeds te voldoen aan
de geldende nationale voorwaarden voor binnenkomst, verblijf en tewerkstelling. Deze op het gebied van visa, verblijf en toegang tot werk voorgeschreven
terbeschikkingstellingsvoorwaarden, zijn rechtstreeks van invloed op de mogelijkheden
voor dienstenverlenende ondernemingen om te handelen.Aanleiding voor het initiatief van de Commissie was voorts de onduidelijkheid
welke met betrekking tot de situatie van deze werknemers is ontstaan ten gevolge
van het in 1994 door het Europese HvJ gewezen arrest Van der Elst. In dit
arrest verklaarde het Hof dat het recht op dienstverlening zich ertegen verzet
dat een lidstaat een in een andere lidstaat gevestigde onderneming die zich
naar zijn grondgebied begeeft voor het verrichten van diensten en die op reguliere
basis onderdanen uit derde landen in vaste dienst heeft, verplicht is om voor
die werknemers een werkvergunning te verkrijgen. Aan deze uitspraak, met name
aan de uitdrukkingen «op reguliere basis» en «in vaste dienst»
zijn door de lidstaten zeer uiteenlopende interpretaties gegeven. Bijvoorbeeld,
terwijl sommige lidstaten geen gevolg aan de rechtspraak van het Europese
HvJ hebben gegeven, handhaafden anderen (waaronder Nederland) formeel het
vereiste van een arbeidsvergunning of hebben dit vervangen door een ander
specifiek document dat voor terbeschikkingstelling bestemd is; een meerderheid
van lidstaten heeft echter de tewerkstellingsvergunning afgeschaft; voorts
leiden sommige lidstaten (o.a. Nederland) uit voornoemd uitspraak af dat de
loontrekkende voor enigerlei terbeschikkingstelling ten minste een jaar bij
dezelfde dienstverrichter moet hebben gewerkt; anderen nemen echter genoegen
met een arbeidscontract voor onbepaalde duur, en weer anderen kennen dergelijke
voorwaarden in het geheel niet.De noodzaak van een communautair optreden «teneinde de situatie
te verduidelijken met betrekking tot de tijdelijke aanwezigheid van niet-communautaire
werknemers» die in een andere lidstaat ter beschikking worden gesteld
is eveneens gesignaleerd door voornoemde «groep Veil».Tenslotte is van belang dat dienstverrichtende ondernemingen regelmatig
klachten indienen bij de Commissie over de huidige situatie. ZelfstandigenvoorstelDoel van het voorstel is te garanderen dat de rechtmatig als zelfstandige
in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van derde landen op tijdelijke basis
diensten kunnen verrichten in een andere lidstaat zonder – zoals het
thans het geval is – zich in die andere Lidstaat te moeten vestigen
(permanent verblijf) en over een vergunning (dan wel een beroepskaart: B.
of identiteitskaart voor buitenlandse kooplieden: F. etc.) te moeten beschikken
om toegang tot een activiteit als zelfstandige te krijgen. Vooralsnog komt
aan onderdanen van derde landen zijnde zelfstandigen, gevestigd in de Gemeenschap,
namelijk geen recht op vrije dienstverlening toe.Thans wordt voor het beoordelen van aanvragen van derde landen onderdanen
om zich als zelfstandige permanent in een lidstaat te mogen vestigen, als
criterium een «wezenlijk economisch belang» gehanteerd. In veel
lidstaten wordt dit criterium stringent toegepast. Zo ook in Nederland: er
dient een noodzaak te zijn voor een permanent verblijf, de bedrijfsactiviteit
dient een duidelijke innovatieve waarde te hebben, niet concurrentieverstorend
te werken en niet kunnen worden uitgevoerd door een Nederlandse ingezetene
dan wel een vreemdeling met een geldige verblijfstitel. Een dergelijke strenge
toetsing is voor de situaties waarin het richtlijnvoorstel voorziet niet van
toepassing aangezien daar geen sprake is van een permanent verblijf (vestiging).
Voor aanvragen van derde landen onderdanen, zijnde zelfstandigen gevestigd
buiten de Gemeenschap, om zich als zelfstandig ondernemer (permanent)
te vestigen in een lidstaat, blijft lidstaten het recht voorbehouden te toetsen
op een wezenlijk economisch belang.Volgens de Commissie valt moeilijk te bestrijden dat het profijt dat de
ene lidstaat heeft, volgend uit de effectieve en permanente band van de derde
lander met de economie van die lidstaat, niet tevens profijt oplevert voor
de interne markt. Met andere woorden, de beoogde uitbreiding van het vrij
verrichten van diensten zal niet alleen de economie van iedere lidstaat, maar
de interne markt als geheel goed van pas komen.Voorts wijst de Commissie erop dat in het EG-Verdrag zelf (zie art. 49
lid 2) reeds meer dan 40 jaar uitdrukkelijk in de mogelijkheid wordt voorzien
om het vrij verrichten van diensten uit te breiden tot zelfstandigen die onderdaan
van een derde land zijn). Met dit voorstel zou de Gemeenschap gebruik maken
van deze mogelijkheid. Hier zij nog eens benadrukt dat het voorstel geen betrekking
heeft op het recht op vestiging. Het gaat er om dat derde landen onderdanen
gevestigd in de EU als zelfstandigen grensoverschrijdende activiteiten kunnen
ontplooien in andere lidstaten zonder de noodzaak tot een permanent verblijf
aldaar. Tijdelijk verblijf in die lidstaat kan hiervoor noodzakelijk zijn. B. INDIVIDUELE VOORSTELLEN NADER BEZIEN 2.2. Belangrijkste doelstellingen en wijzigingen WerknemersvoorstelHet voorstel beoogt een coördinatie van de nationale regelingen inzake
visa, verblijfs- en arbeidsvergunningen. Daartoe is een stelsel ontwikkeld
dat uit 3 componenten bestaat. 1. De dienstverrichtingskaartEr wordt een document, de EG-dienstverrichtingskaart gecreëerd, waardoor
onderdanen van derde landen, die legaal in een lidstaat aanwezig zijn en daar
voor werk in loondienst zijn toegelaten, zich voor een tijdelijke dienstverrichting
naar een andere lidstaat kunnen begeven, zonder belemmeringen wegens visum-,
verblijfs-, en arbeidsvergunningenvoorwaarden1.De EG-dienstverrichtingskaart is een voor alle lidstaten eenvormig document.
Het wordt afgegeven door de lidstaat waar de dienstverrichter is gevestigd
(zendende lidstaat) en wordt verplicht erkend door de lidstaat waar een dienstverrichting
geschiedt. De kaart wordt aan de ondernemer afgegeven voor iedere onderdaan
van een derde land zijnde werknemer die hij voornemens is om in een andere
lidstaat ter beschikking te stellen. De lidstaat waar de dienstverrichting
zal geschieden (ontvangende lidstaat), dient de binnenkomst en het verblijf
van de werknemer die in bezit is van een EG-dienstverrichtingskaart. op zijn
grondgebied toe te staan, zonder extra voorwaarden te stellen aan de toegang
, het verblijf en de arbeid. Lidstaten mogen alleen toegang weigeren om redenen
van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid.De belangrijkste functie van de kaart is, tegenover alle lidstaten waar
een dienstverrichting zal kunnen geschieden, te bevestigen dat de ter beschikking
gestelde werknemer, overeenkomstig de wetgeving van die lidstaat, zijn verblijf
heeft, rechtmatig en effectief werkt en verzekerd is voor risico's van ziekte
en arbeidsongeval. Anders dan nu het geval is wordt geen voorwaarde gesteld
met betrekking tot de aard van de dienstbetrekking (in vaste dienst bij de
dienstverrichter). Wel wordt de geldigheidsduur van de kaart
gekoppeld aan de duur van het, voorafgaande aan de afgifte in het zendende
land, verrichte werk: ingeval van werk gedurende meer dan 6 maanden voorafgaande
aan de afgifte is de kaart 6 maanden geldig en ingeval van werk gedurende
meer dan 12 maanden voorafgaande aan de afgifte heeft de kaart een geldigheidsduur
van maximaal 12 maanden. Vaststelling van de duur van het verblijf in Nederland
van terbeschikking gestelde werknemers vindt thans plaats in het kader van
de afgifte van de tewerkstellingsvergunning.De kaart kan voorts alleen worden verlengd wanneer nog steeds aan de voorwaarden
voor de afgifte en de geldigheidsduur wordt voldaan. In de huidige nationale
praktijk wordt met de verlenging van de tewerkstellingsvergunning soepel omgegaan.
Duidelijk dient aangegeven te worden de reden van de verzochte verlenging.De zendende lidstaat is tenslotte verplicht de werknemer, na de tijdelijke
dienstverrichting, weer toe te laten. Een dergelijke verplichting is er onder
het huidige regime niet. 2. De voorafgaande meldingVoorafgaande aan de afgifte van de dienstverrichtingskaart wordt door
de dienstverrichter een verklaring opgesteld, te richten aan de autoriteiten
van de lidstaat waar de dienstverrichting zal geschieden, waarin gegevens
over de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst, de voorziene duur
van diens verblijf en de dienstverrichting zijn opgenomen. Momenteel bestaat
een dergelijke verplichting van voorafgaande melding niet. Hiermee wordt de
ontvangende lidstaat beter in staat gesteld om achteraf controles uit te oefenen,
met name wat het tijdelijk karakter van de dienstverlening betreft. Er zij
hier op gewezen dat deze controles achteraf door het voorstel niet worden
bestreken. Het staat de lidstaten dan ook vrij om dergelijke controles te
(blijven) verrichten. 3. Samenwerking tussen de autoriteiten van de lidstaten
en sanctiesHet voorstel voorziet in het tot stand brengen van een samenwerking tussen
de overheidsinstanties welke bevoegd zijn voor aangelegenheden die op de tenuitvoerlegging
van deze richtlijn betrekking hebben. Daarbij moet met name worden gedacht
aan het over en weer beantwoorden van verzoeken om informatie. Ook dit punt
betekent een verbetering ten opzichte van de huidige situatie. Lidstaten kunnen
voorts sancties vaststellen die van toepassing zijn bij schending van de ter
uitvoering van de richtlijn vastgestelde nationale bepalingen1.ZelfstandigenvoorstelHet tweede voorstel regelt eveneens dat aan een dienstverlener zijnde
een zelfstandige, een dienstverrichtingskaart wordt afgegeven en dat deze
met deze kaart, zonder dat verdere eisen met betrekking tot binnenkomst en
verblijf mogen worden gesteld, binnen de Gemeenschap diensten mag verrichten.
Voor de afgifte van een dergelijke kaart komen uitsluitend in aanmerking zelfstandigen
(onderdaan van een derde land, gevestigd in de EU), die in de lidstaat van
vestiging:1. rechtmatig zijn hoofdvestiging heeft opgericht, vanwaar hij minstens
12 maanden daadwerkelijk en permanent als zelfstandige een band met de economie
van die Staat onderhoudt;2. in overeenstemming met de wetgeving van die Staat zijn verblijf heeft;3. niet tevens activiteiten in loondienst verricht.In tegenstelling tot werknemers in loondienst waarvoor geldt dat de werknemer
minimaal 6 maanden moet hebben gewerkt voorafgaand aan de afgifte van de kaart,
dienen zelfstandigen minimaal twaalf maanden te hebben gewerkt (als zelfstandige)
voorafgaand aan de afgifte van de kaart. Een ander verschil is
dat voor werknemers in loondienst de geldigheidsduur van de kaart niet meer
mag bedragen dan 6 resp.12 maanden, terwijl voor zelfstandigen de kaart wordt
afgegeven met een geldigheidsduur van twaalf maanden. Voor het overige komen
de in beide Richtlijnvoorstellen voorgestelde regelingen/oplossingen grotendeels
overeen.Aangetekend kan daarbij wel worden dat, anders dan het eerste voorstel,
het tweede voorstel in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van derde landen
eigen rechten (op vrije dienstverrichting) toekent. 2.3. Stand van de besluitvormingsprocedure en wijze van
optreden in BrusselBeide voorstellen zijn door het Duitse voorzitterschap geagendeerd. Er
zijn onder het Duitse voorzitterschap drie Raadswerkgroepen daaraan gewijd.
Het Finse voorzitterschap heeft aangegeven minimaal drie Raadswerkgroepen
hieraan te willen besteden. Voorts is informeel bekend dat ook de Portugezen
de voorstellen op de agenda zullen houden.De belangrijkste door Nederland in Brussel naar voren gebrachte punten
zijn, kort samengevat, de volgende.Nederland heeft aangegeven in beginsel positief te staan tegenover beide
voorstellen, mits1. er recht wordt gedaan aan de uitgangspunten van het Nederlandse vreemdelingenbeleid;2. in afdoende mate zeker wordt gesteld dat de betrokken zelfstandige
of terbeschikkinggestelde niet ten laste komen van de sociale verzekeringen
van de ontvangende lidstaat.1. Ten aanzien van het eerste voorstel heeft Nederland de volgende stellingen
naar voren gebracht welke verband houden met het Nederlandse vreemdelingenbeleid. Nederland geeft de voorkeur aan een minimum periode van 12 maanden (i.p.v.
6 maanden) effectief werk, voorafgaand aan de afgifte van de dienstverrichtingskaart
en heeft voorts gepleit voor een koppeling van de looptijd van de kaart aan
de duur van de dienstverrichting, een en ander conform het huidige Nederlandse
beleid. Voorts, aangezien de voorstellen met zich mee lijken te brengen dat
de kaart kan worden verlengd door de zendende lidstaat ingeval nog steeds
aan de afgiftevoorwaarden wordt voldaan, heeft Nederland tijdens de vergaderingen
aangegeven dat de derde lander aan de duur van zijn verblijf hier te lande
rechten kan ontlenen inzake met name arbeidsmarkttoegang1. Deze consequentie worden niet door de voorstellen beoogd. Desalniettemin
lijkt het voor de verwezenlijking van de doelstelling welke deze voorstellen
nastreven, van belang dat na een bepaalde periode van verblijf in een lidstaat
ten behoeve van een tijdelijke dienstverrichting, voor een andere dienstverrichting
(met een nieuwe kaart) die lidstaat opnieuw betreden kan worden. Het is daarom
zaak na te gaan of bedoelde consequenties kunnen worden ondervangen door aanpassing
van de Nederlandse wetgeving ter zake dan wel door aanpassing van de voortellen
op een wijze die geen afbreuk doet aan de uitgangspunten van beiden. Tijdens
de vergaderingen is door de Commissie aangegeven dat de kaart na 1 jaar afloopt,
tenzij de ontvangende lidstaat de kaart wil verlengen; de nationale regels
van de ontvangende lidstaat zouden dan, aldus de Commissie, van toepassing
zijn. Aangezien de bedoelingen van de bepalingen met betrekking tot verlenging
niet helder blijken is het in ieder geval van belang dat de voorstellen
op dit punt verduidelijkt worden.2. Het in het fiche naar voren gebrachte standpunt dat naar het oordeel
van Nederland de werknemer cq. zelfstandige ten tijde van de terbeschikkingstelling
respectievelijk grensoverschrijdende dienstverlening volledig gedekt dient
te zijn door de sociale verzekeringen in en ten laste van de zendende lidstaat
is, bij nadere analyse, gebleken niet juist te zijn. Ter toelichting het volgende. Werknemers en zelfstandigen die zich binnen de Europese Gemeenschap
verplaatsen, komen met meerdere nationale sociale zekerheidsstelsels in aanraking.
Om de daaruit voortvloeiende problemen van dubbele verzekering of, juist andersom,
het ontbreken van verzekering te voorkomen is in EG-verband een regeling tot
stand gebracht die coördinatie aanbrengt tussen de verschillende stelsels,
namelijk Verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen
op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden die zich binnen
de Gemeenschap verplaatsen. De Europese Commissie heeft enige tijd geleden
voorgesteld Verordening (EEG) nr. 1408/71 integraal ook voor onderdanen van
derde landen te doen gelden. Nederland kan in beginsel instemmen met dit voorstel.
Het is echter niet te verwachten dat derde landers binnen afzienbare termijn
onder de hiervoor genoemde verordening vallen omdat een aantal landen politieke
problemen met het voorstel heeft. Omdat derde landers niet onder de werkingssfeer van Verordening (EEG)
nr. 1408/71 vallen wordt de vraag of nationale sociale zekerheidsregelingen
op hen van toepassing zijn uitsluitend bepaald door de bepalingen over de
werkingssfeer die in de nationale wetgeving zijn opgenomen. De afgifte van
de EG-dienstverrichtingskaart verandert hieraan niets. Gelet hierop bestaat
er op zich geen bezwaar tegen dat in de ontwerprichtlijnen is opgenomen dat
de EG-dienstverrichtingskaart wordt afgegeven indien de betreffende persoon
is verzekerd voor de risico's van ziekte en arbeidsongeval. Dit laat onverlet
dat in het werkland onder toepassing van de nationale wetgeving ook verzekering
kan ontstaan. Het voorgaande laat onverlet dat het handig zou zijn indien ook de sociale
zekerheidspositie van derde landers in gemeenschapsverband zou worden gecoördineerd.
Dat is echter iets dat niet in de onderhavige richtlijnen kan worden geregeld.Tenslotte heeft Nederland gepleit voor een betere, preciezere formulering
van de volgende bepalingen van de voorstellen: de verwijzing naar de zgn.
detacheringsrichtlijn waaruit duidelijk moet blijken dat gedetacheerde werknemers
ook onderworpen zijn aan de door deze richtlijn voorgeschreven verplichtingen
inzake arbeidsvoorwaarden, de artikelleden inzake duur en verlenging van de
kaart, de bepalingen betreffende de voorafgaande melding (aan wie, wanneer)
en het treffen van sancties.XNoot1Uit jurisprudentie blijkt dat ook verboden zijn verkapte, indirecte vormen
van discriminatie. Tot nog toe heeft het Hof art. 48 nog niet zo extensief
geïnterpreteerd dat, zoals bv. bij het verkeer diensten, ook maatregelen
onder het verbod vallen die zonder onderscheid van toepassing zijn op nationale
en EU-werknemers («maatregelen zonder onderscheid»).XNoot2Uit jurisprudentie blijkt dat verder verboden is indirecte discriminatie,
alsook zgn. maatregelen zonder onderscheid. Deze maatregelen kunnen discriminerend
werken omdat geen rekening wordt gehouden met regels die reeds zijn toegepast
in andere lidstaten. Toepassing van eigen wetgeving is dan ook beperkt tot
die gevallen waarin het algemeen belang dit eist.XNoot1HvJ EG 17 april 1986, nr C- 59/85, Jur. p. 1283 (Reed).XNoot1Meer concreet zal beroep worden gedaan op de relevante regels van toepassing
op respectievelijk werknemers, economisch niet-actieven of studenten.XNoot1Onder sociale voordelen zijn te verstaan «alle voordelen die, al
dan niet verbonden aan een arbeidsovereenkomst, in het algemeen aan nationale
werknemers worden toegekend op grond van hun objectieve hoedanigheid van werknemer
of enkel wegens het feit dat zij ingezetene zijn, en waarvan de uitbreiding
tot werknemers-onderdanen van andere lidstaten geschikt lijkt om hun mobiliteit
binnen de Gemeenschap te vergemakkelijken» (arrest Schmid, 27 mei 1993,
C-310/91 en arrest Meints, 27 november 1997, C-57/96).XNoot2Commissie tegen Frankrijk, 24 september 1998, C-35/97.XNoot3Als voorbeelden hiervan kunnen worden genoemd het niet mogen meenemen
van de anciënniteit, het verloop van de carrière bij overheidsorganen
afhankelijk stellen van het aantal jaren militaire dienst, de definitieve
inschaling van een ambtenaar afhankelijk stellen van het aantal dienstjaren
bij de overheid van de betrokken lidstaat.XNoot4HvJ EG, 12 maart 1998, nr C-187/96 (Commissie/Griekenland); zie ook HvJ
EG, 15 januari 1998, nr C-15/96 (Schöning).XNoot1HvJ EG, 26 februari 1992, nr. C-292/81, Jur. 1991 blz. I-773 (Antonissen).XNoot2HvJ EG 18 juni 1987, nr C-316/85, Jur. 1987, p. 2811 (Lebon).XNoot1Indien hij gedurende de 12 voorafgaande maanden onafgebroken reële
en daadwerkelijke arbeid heeft verricht en deze inkomsten uit arbeid voor
nog minimaal 6 maanden beschikbaar zijn, heeft een EU-werknemer recht op een
verblijfsdocument met een geldigheidsduur van 5 jaar.XNoot1Gezinsleden van zich in het kader van grensoverschrijdende diensten verplaatsende
onderdanen van derde landen, worden door het Commissieinitiatief niet bestreken.XNoot1Dit is een uitvloeisel van artikel 5 van het EG-verdrag.XNoot1Na 3 jaar legaal arbeid te hebben verricht zijn onderdanen van derde landen
vrij toegelaten tot de Nederlandse arbeidsmarkt. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22112-126.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl