Wijziging Wetboek van Strafrecht en Wetboek van Strafvordering (toezeggingen aan getuigen in strafzaken); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26294, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

26-11-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26294 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 17 juli 1998, no.
W03.98.0150, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26294Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 294Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
met betrekking tot verklaringen van getuigen die in ruil voor een toezegging
van het openbaar ministerie zijn afgelegd (toezeggingen aan getuigen in strafzaken)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 17 juli
1998 en het nader rapport d.d. 11 november 1998, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 16 april 1998, no. 98.001920, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering met betrekking
tot verklaringen van getuigen die in ruil voor een toezegging van het openbaar
ministerie zijn afgelegd (toezeggingen aan getuigen in strafzaken).Blijkens mededeling van de Directeur van uw Kabinet van 16 april 1998,
690976/98/6, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies betreffende
het bovenvermelde wetsvoorstel met toelichting rechtstreeks aan mij te doen
toekomen. Het advies van de Raad van State, gedateerd 17 juli 1998, doe ik
u hierbij toekomen.Voordat ik inga op de opmerkingen die in het advies zijn gemaakt, stel
ik het op prijs aan te geven tegen welke achtergrond de totstandkoming van
het onderhavige wetsvoorstel moet worden gezien.De noodzaak van deze regeling is gebleken bij de werkzaamheden van de
parlementaire enquêtecommissie over de opsporingsmethoden (PEC). Deze
constateerde een aantal knelpunten en problemen bij de opsporing en vervolging
van ernstige en georganiseerde criminaliteit. Zij verbond daaraan vervolgens
conclusies en aanbevelingen die voor het overgrote deel door de Tweede Kamer
en de regering zijn overgenomen.De PEC heeft het maken van afspraken met criminelen niet principieel verworpen,
doch de mogelijkheid daarvan uitdrukkelijk aanvaard. Zij meende dat hier sprake
was van een uitzonderlijk middel dat met grote terughoudendheid moest worden
ingezet, doch dat uiteindelijk bij de bestrijding van georganiseerde criminaliteit
en zaken van leven of dood niet kon worden gemist. Het maken van een afspraak
tussen een crimineel en het openbaar ministerie was geoorloofd met als doel
het verkrijgen van een toetsbare getuigenverklaring in ruil voor een toezegging
van het openbaar ministerie. Zij ging ervan uit dat de afspraken zichtbaar
en toetsbaar moesten zijn. In dit voetspoor is een eerste belangrijke grens
getrokken door te stipuleren dat de toezegging van het openbaar ministerie
niet mag strekken tot volledige strafrechtelijke immuniteit. Daarmee is uitgesproken
dat iemand zijn strafrechtelijke verantwoordelijkheid voor zijn eigen (strafbaar)
handelen nooit geheel kan ontgaan door het afleggen van belastende
verklaringen tegen andere verdachten. Dit klemt te meer in gevallen waarbij
de getuige als deelnemer aan of medepleger van dezelfde strafbare feiten betrokken
is geweest. De omstandigheid dat iemand als getuige zijn medewerking verleent
bij de berechting van een verdachte in diens strafzaak, kan bij zijn eigen
berechting slechts tot strafvermindering leiden. Dit is slechts anders indien
de door die getuige zelf gepleegde feiten normaal gesproken geen vervolging
waard zouden zijn of met een transactie zouden worden afgedaan. De PEC achtte
het van essentieel belang dat aan de mogelijkheid van deze afspraken een wettelijke
basis werd verschaft. Bij gelegenheid van de parlementaire behandeling van de aanbevelingen
van de PEC is de voorwaarde dat er sprake moest zijn van een toetsbare getuigenverklaring
aangescherpt (motie van mevr. Kalsbeek-Jasperse c.s., Kamerstukken II 1995–96,
24 072, nr. 51). Dat betekent niet alleen toetsing op de openbare terechtzitting
door de rechtbank, maar uitgesproken is dat een afspraak alleen tot stand
mag komen onder toezicht van de rechter. Omdat deze afspraken vrijwel altijd
voor de aanvang van het onderzoek op de terechtzitting worden gemaakt, kan
het toezicht op de totstandkoming in de praktijk alleen door de rechter-commissaris
worden uitgeoefend. Ook deze uitspraak is door de regering onderschreven.Met het voorgaande zijn weliswaar de contouren van de tot stand te brengen
wettelijke regeling gegeven, maar nog niet de inpassing in het Wetboek van
Strafvordering. Het verschaffen van een wettelijke basis raakt namelijk aan
ten minste twee fundamentele beginselen van de Nederlandse strafrechtspleging:
het opportuniteitsbeginsel en de vrijheid van straftoemeting.De eis dat een toezegging niet zo ver mag strekken dat het openbaar ministerie
in ruil voor het verkrijgen van een getuigenverklaring afziet van vervolging,
terwijl in die zaak normaliter vervolging zou zijn ingesteld, betekent dat
de beleidsvrijheid neergelegd in artikel 167, tweede lid, Sv. op een inhoudelijke
wijze wordt ingeperkt. Het wetboek bevat thans geen regeling van de gronden
op welke om redenen van algemeen belang van vervolging mag worden afgezien.
Dit neemt niet weg dat de beginselen van een behoorlijke procesorde en de
eisen van een eerlijk proces wel degelijk van toepassing zijn op het nemen
van de vervolgingsbeslissing. Het beleid van het openbaar ministerie is neergelegd
in openbare richtlijnen voor wat betreft het optreden tegen bepaalde delicten,
in het bijzonder ten aanzien van de selectie van bepaalde feiten (het stellen
van prioriteiten) en het requireren van straf. Tegen deze achtergrond is ervan
afgezien uitdrukkelijk te bepalen dat andere dan de in het wetsvoorstel geregelde
toezeggingen niet mogen worden gedaan.De vrijheid die de rechter heeft bij het toemeten van de straf in een
concrete zaak acht ik een groot goed. In het Wetboek van Strafrecht is het
systeem aldus: tussen het algemene strafminimum en de strafbedreiging die
op het telastgelegde delict is gesteld, kan de rechter zich in beginsel vrij
bewegen. De maximale straf die kan worden opgelegd kan worden beïnvloed
doordat er sprake is van algemene strafverminderende factoren als poging of
deelneming dan wel strafverhogende als recidive. Binnen deze theoretische
ruimte zal de rechter zich bovendien oriënteren op de eis van de officier
van justitie die hij als richtsnoer kan hanteren, maar daartoe is hij niet
gehouden.Pleidooien voor het introduceren van verplichte minimumstraffen zijn in
het verleden steevast en terecht van de hand gewezen; in het verlengde hiervan
ligt dat de rechter niet kan worden verplicht in een concrete zaak een vaste
strafvermindering op te leggen. Wel past het de wetgever om een grens aan
te geven, waarin tot uitdrukking is gebracht dat de totstandkoming van een
bepaalde toezegging in het algemeen tot een maximale strafvermindering van
een derde mag leiden. In dit licht is ervoor gekozen de rechter in de concrete
zaak voldoende ruimte te geven voor een afzonderlijke waardering van de bijdrage
die de criminele getuige met zijn verklaring aan de berechting van een andere
verdachte heeft geleverd. Het belang dat de criminele getuige heeft bij een
toezegging van een strafvermindering waarop hij zeker aanspraak kan maken,
moet gelet op het belang van een adequate straftoemeting, waarin aan de rechter
de waardering van alle concrete en relevante omstandigheden wordt overgelaten,
minder zwaar wegen. 1. De Raad van State stemt in beginsel in met een regeling waarin een
wettelijke basis wordt gegeven aan afspraken tussen het openbaar ministerie
en een «getuige/verdachte», dat wil zeggen een verdachte die bereid
is een getuigenverklaring af te leggen in een strafzaak tegen een andere verdachte.De Raad zal eerst ingaan op de voorgestelde wijzigingen van het Wetboek
van Strafrecht (WvS). Tegen die wijzigingen heeft de Raad de volgende bedenkingen.a. Het wetsvoorstel bevat geen sluitend systeem voor afspraken met getuigen/verdachten.
Artikel 44a WvS, bezien in samenhang met de artikelen 226g en volgende van
het Wetboek van Strafvordering (WvSv), heeft slechts betrekking op afspraken,
waarbij door het openbaar ministerie wordt toegezegd ter zitting een lagere
straf te zullen eisen dan het anders zou hebben gedaan. In de regeling wordt
niet bepaald dat het openbaar ministerie in het kader van een afspraak met
een getuige/verdachte geen andere toezeggingen kan doen dan die tot vermindering
van de te vorderen straf. De toelichting noemt zelf in dit verband de toezegging
om af te zien van de tenuitvoerlegging van voorlopige hechtenis (paragraaf 6.b).
Evenmin wordt bepaald dat de artikelen 226g en volgende WvSv ook van toepassing
zijn op zulke andere afspraken. Derhalve kan aan de stelling in de toelichting
«dat onder te leveren tegenprestatie niet kan worden verstaan: totale
strafrechtelijke immuniteit, sepot of uitsluitend vervolging voor zeer geringe
of aanzienlijk minder feiten», (paragraaf 3) niet meer betekenis
worden toegekend dan dat zulke toezeggingen niet in het kader van de voorgestelde
regeling kunnen worden gedaan.b. In de memorie van toelichting (paragraaf 3) wordt uitgelegd waarom
een toezegging tot niet-vervolging niet in de regeling is opgenomen. Kern
van die uitleg is: «Het is van belang dat de vervolgingsbeslissing uitsluitend
op basis van de merites van de zaak wordt genomen». Die uitleg is naar
de mening van de Raad niet te verenigen met artikel 167, tweede lid, WvSv,
waarin wordt bepaald dat van vervolging kan worden afgezien op gronden aan
het algemeen belang ontleend. Voorts mogen ook de gevolgen van het niet opnemen
van een toezegging tot niet-vervolging voor de effectiviteit van de regeling
niet onbesproken blijven. De vraag rijst immers of enig effect mag worden verwacht van een toezegging
die geen enkele garantie geeft op een daadwerkelijke tegemoetkoming door de
strafrechter. De Raad merkt in dit verband nog op dat blijkens de rechtsvergelijkende
literatuur in verschillende lidstaten van de Europese Unie de mogelijkheid
van een sepottoezegging wel bestaat.De Raad wijst in dit verband voorts op een arrest van de Hoge Raad van
30 juni 1998 (rolnummer 107, 199), waarin een dergelijke toezegging, gedaan
in het kader van de toen geldende richtlijn van de procureurs-generaal, onder
voorwaarden niet onrechtmatig wordt bevonden.c. Door zijn imperatieve redactie kan het eerste lid van artikel 44a WvS
de indruk wekken dat de rechter na een gemaakte afspraak als bedoeld in artikel
226h, derde lid, WvSv op vordering van de officier van justitie gehouden zou
zijn de straf, die hij overwoog, te verminderen op de in het tweede lid bepaalde
wijze. Uit de memorie van toelichting (onder andere in paragraaf 8) blijkt
echter dat de wetgever hier een bevoegdheid, en niet een verplichting van
de rechter tot strafvermindering op het oog heeft. Dat laatste is ook in overeenstemming
met het in artikel 10 WvS neergelegde uitgangspunt van de vrijheid van de
rechter bij de strafvermindering.d. Niet duidelijk is, waarom in het eerste lid van artikel 44a WvS ook
wordt gesproken van een belangrijke bijdrage tot de opsporing van misdrijven.
Blijkens de artikelen 226g en volgende WvSv gaat het immers om een verklaring
van de getuige/verdachte, die wordt vastgelegd door de rechter-commissaris
in een gerechtelijk vooronderzoek tegen de andere verdachte, derhalve in de
fase van de vervolging.e. Geenszins ondenkbaar zijn gevallen, waarin de noodzaak tot het verkrijgen
van de door de getuige/verdachte af te leggen verklaring zo dringend en het
openbaar belang bij die verklaring zo groot is, dat aan de eis van proportionaliteit
tussen dat belang en de toegezegde tegenprestatie ook wordt voldaan bij een verdergaande strafvermindering dan de in het tweede lid van artikel
44a WvS vastgelegde maxima. Naar de mening van de Raad verdient het daarom
de voorkeur de rechter bij de vaststelling van de strafvermindering niet aan
zulke maxima te binden en hem de bevoegdheid te laten om van geval tot geval
vast te stellen welke strafvermindering voldoet aan bedoelde eis van proportionaliteit.f. Artikel 44a WvS kan op grond van artikel 226k ook worden toegepast
op afspraken met een getuige/veroordeelde. In dat geval ligt de beslissing
of en hoeveel strafvermindering bij wijze van gratie aan de getuige/veroordeelde
wordt toegekend, niet bij de onafhankelijke rechter, die slechts adviseert,
maar bij een bestuursorgaan, te weten de Minister van Justitie (artikel 8
van de Gratiewet) of de Kroon (artikel 9 van de Gratiewet), zulks terwijl
de Minister van Justitie ook bemoeienis kan hebben gehad met het totstandkomen
van de afspraak.g. Artikel 192 WvS is blijkens de toelichting (paragraaf 14, Artikel
I, onder B) opgenomen met het oog op de niet altijd te vermijden mogelijkheid
dat de afdoening van de strafzaak tegen de getuige/verdachte plaatsvindt voordat
de strafzaak tegen de andere verdachte is afgedaan. Dan kan zich de situatie
voordoen dat de verdachte/getuige het voordeel van de strafvermindering al
heeft geïncasseerd, maar in de strafzaak tegen de andere verdachte toch
geen verklaring als afgesproken aflegt. Deze oplossing roept vragen op. In
de eerste plaats rijst de vraag of toelating van een onder bedreiging met
maximaal een jaar gevangenisstraf afgelegde getuigenverklaring als bewijsmiddel
niet op gespannen voet staat met artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming
van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. In de tweede plaats
lijkt het niet uitgesloten dat een «calculerende» getuige de sanctie
van een jaar gevangenisstraf voor lief neemt. Daarom verdient het wellicht
de voorkeur een regeling te ontwerpen waarin wordt voorkomen dat de hiervoor
bedoelde situatie zich voordoet. Daartoe zou bijvoorbeeld de mogelijkheid
van het voorwaardelijk opleggen van het voor strafvermindering in aanmerking
komende deel van de straf kunnen worden geopend.Op grond van deze opmerkingen concludeert de Raad dat de voorstellen tot
wijziging van het WvS alsook de toelichting daarvan nadere overweging behoeven.1. Met waardering heb ik kennisgenomen van de instemming van de Raad met
een wettelijke regeling voor het maken van afspraken tussen het openbaar ministerie
en een getuige die tevens verdachte is en bereid is een getuigenverklaring
af te leggen in een strafzaak tegen een andere verdachte. Graag ga ik hierna
op de gemaakte kanttekeningen en opmerkingen in.a. Het is juist dat de Raad opmerkt dat in het wetsvoorstel geen sluitende
regeling is opgenomen voor het maken van alle afspraken tussen openbaar ministerie
en verdachte. Het bevat wel een specifieke regeling voor het gebruik van getuigenverklaringen
die op grond van een toezegging van het openbaar ministerie zijn verkregen
en mogelijk als bewijsmiddel aan de bewezenverklaring zullen bijdragen. De
consequentie daarvan is dat aan andere afspraken die niet op de in de regeling
vervatte wijze tot stand zijn gekomen, niet de daarin genoemde rechtsgevolgen
kunnen worden verbonden.De door de Raad bedoelde zinsnede in paragraaf 6b over het onder
voorwaarden afzien van de verdere tenuitvoerlegging van voorlopige hechtenis,
moet gezien worden als een bijkomend onderdeel van de toezegging die door
het OM kan worden gedaan, waarvan evenwel de kern slechts kan bestaan in de
toezegging uiteindelijk een lagere straf te requireren. Uitgangspunt is geweest
dat het de criminele getuige primair om het voorkomen van straf c.q. strafvermindering
te doen zal zijn. Dat neemt niet weg dat bijkomende of aanvullende afspraken
kunnen worden gemaakt over een bepaalde opstelling van het OM ten aanzien
van de toepassing van dwangmiddelen. Datzelfde geldt voor het maken van afspraken
over de uitoefening van het verschoningsrecht van de getuige of over diens
aanspraken op teruggave van bij hem inbeslaggenomen voorwerpen. Zodra deze
toezeggingen evenwel niet gerelateerd zijn aan het verkrijgen van strafvermindering
is er geen sprake van een toezegging in het kader van de onderhavige
regeling, voor welke toestemming van de rechter-commissaris vooraf noodzakelijk
is.Indien een criminele getuige bereid is te verklaren na de enkele toezegging
dat het openbaar ministerie niet zal opponeren tegen de inwilliging door de
rechter van een verzoek tot schorsing van de voorlopige hechtenis onder voorwaarden,
heeft die toezegging geen betrekking op het verkrijgen van strafvermindering.
De ratio van het strikt reguleren van toezeggingen die daarop wel zijn gericht
is dat deze van invloed kunnen zijn op de beslissingen die in het kader van
artikel 348 en 350 aan de rechter zijn opgedragen: in het bijzonder de beslissing
over de vraag of het telastegelegde feit kan worden bewezen en de straftoemeting.
Voor zijn opstelling ten opzichte van een verzoek tot schorsing van de voorlopige
hechtenis behoeft de officier van justitie vooraf geen afzonderlijke goedkeuring
van de rechter-commissaris te verkrijgen.Gedurende de gang van het gerechtelijk vooronderzoek zal met enige regelmaat
contact zijn tussen de officier van justitie en de verdediging over diverse
ontwikkelingen in het gerechtelijk vooronderzoek (zoals het afspreken van
de verschillende getuigenverhoren, waarbij de verdediging te kennen heeft
gegeven aanwezig te willen zijn). Lang niet alle afspraken die tussen openbaar
ministerie en verdediging worden gemaakt, zijn relevant voor de bewijsgaring
en/of straftoemeting. Zodra evenwel enige mogelijkheid bestaat dat deze van
invloed kunnen zijn op de rechterlijke beslissing ingevolge artikelen 348
en 350, is de officier van justitie gehouden daarvan melding te maken in het
strafdossier. Dit geldt a fortiori bij de voorgenomen afspraak op grond van
artikel 226g.b. Voor de redenen waarom is afgezien van de mogelijkheid om aan de criminele
getuige een sepot in het vooruitzicht te stellen verwijs ik naar mijn inleiding
op de beantwoording. In aanvulling daarop ben ik van oordeel dat het stimuleren
van het afleggen van een belastende verklaring met het in het vooruitzicht
stellen van definitieve vrijwaring van straf niet als een normale wijze van
bewijsvergaring in het Wetboek van Strafvordering moet worden opgenomen; dat
klemt in het bijzonder naarmate de door de criminele getuige gepleegde feiten
ernstiger zijn. Dit dilemma kan zich bij voorbeeld voordoen indien een huurmoordenaar
bereid is te verklaren over zijn opdrachtgever in ruil voor een sepot. Ik
ben van oordeel dat er geen fundamenteel verschil is in ernst en laakbaarheid
van het gedrag van degenen die zijn handen niet wenst vuil te maken (de uitlokker)
en dat van degene die zijn diensten aanbiedt aan de hoogst biedende (de feitelijke
pleger). De rechtshandhaving of enig ander belang is er niet mee gediend om
de één vrijuit te laten gaan voor het berechten van de ander.
Een sepot is dan alleen aan de orde in het geval dat de feiten niet vervolgbaar
of bewijsbaar zijn, of van zodanig geringe betekenis dat een vervolging niet
aangewezen is.Het is juist dat het opportuniteitsbeginsel in artikel 167, tweede lid,
in abstracto ruimte laat voor een sepotbeslissing die op andere gronden is
geformuleerd dan zoals hiervoor uiteen is gezet. Dat laat onverlet dat ik
meen dat op dit punt de beleidsruimte door het openbaar ministerie op zeer
terughoudende wijze moet worden benut. Een dergelijke terughoudendheid is
terecht eveneens reeds in dezelfde zin opgenomen in de richtlijn van het college
van procureurs-generaal over het maken van afspraken met criminelen. Wettelijke
bepalingen uit het buitenland die de mogelijkheid van een sepot-toezegging
openlaten moeten bovendien mede worden gezien tegen de achtergrond van een
andere vervolgingspraktijk (vergelijk in Duitsland het legaliteitsbeginsel;
in Angelsaksische landen de zgn. plea-bargaining).c. Ik onderschrijf de reactie van de Raad over de vrijheid van de rechter
bij de straftoemeting en diens bevoegdheid tot strafvermindering; ik verwijs
voor het overige naar mijn uiteenzetting hierover in de inleiding.d. In het voorgestelde artikel 44a is opgenomen dat de criminele getuige
met zijn verklaring een belangrijke bijdrage moet hebben geleverd aan de opsporing
of vervolging van ernstige misdrijven. De fase van de opsporing is toegevoegd
omdat het ook kan gaan om misdrijven die weliswaar worden opgespoord en opgehelderd,
doch ten aanzien waarvan nog geen gerechtelijk vooronderzoek was geopend.
Om redenen waarvoor de criminele getuige niet verantwoordelijk is, is het
niet altijd zinvol om de omvang van het inderdaad al aangevangen
gerechtelijk vooronderzoek tot alle nieuwe feiten uit te breiden, als op voorhand
duidelijk is dat zij niet in een vervolging kunnen resulteren. Te denken is
aan situaties waarin de leider van een criminele organisatie door anderen
is geliquideerd en die organisatie nadien uiteenvalt. In de zogenaamde Juliet-zaak
(NJ 1998, nr. 518) is door de verklaring van degene met wie een afspraak is
gemaakt, een veel uitgebreider beeld verkregen over het grote scala van criminele
activiteiten waarmee de organisatie zich bezighield, zonder dat het gerechtelijk
vooronderzoek zich daartoe reeds had uitgestrekt.e. Het pleidooi voor een ruimere mogelijkheid voor de rechter tot strafvermindering,
indien de verdienste van de criminele getuige uitzonderlijk groot blijkt te
zijn, dan een derde, onderschrijf ik niet. Het uitgangspunt van de voorgestelde
regeling is het verkrijgen van getuigenverklaringen die als bewijsmiddel kunnen
worden gebruikt. Het gaat primair om het reguleren van een verantwoorde wijze
van waarheidsvinding. Daarbij is het belang van een criminele getuige weliswaar
een belang dat moet worden afgewogen, maar indien op voorhand reeds bekend
is dat met het afleggen van een belastende verklaring de duur van de op te
leggen straf tot maximaal de helft kan worden teruggebracht, zal dit ook personen
aanspreken die proberen met hun verklaring dit maximum te behalen zonder zich
al te veel om de feitelijke grondslag daarvan te bekommeren. De beloning mag
niet al te groot zijn: het dient een aansporing te zijn om de waarheid te
spreken en niet een noodzakelijke voorwaarde, die moet worden vervuld voordat
de criminele getuige een verklaring wil afleggen.Ten slotte geeft de hoogte van de toe te kennen strafvermindering uitdrukking
aan de wens de regeling zo strikt mogelijk te maken, waardoor zij naar haar
aard niet voor ruime toepassing in aanmerking komt.f. Anders dan de Raad ben ik niet beducht voor een oneigenlijke toepassing
van het gratie-instrument, omdat de strafvermindering feitelijk tot stand
wordt gebracht door het bestuursorgaan en niet door de rechter. Het gaat hier
om omstandigheden die de rechter per definitie niet bij de strafoplegging
heeft kunnen meewegen. Voordat een beslissing op het gratieverzoek wordt genomen,
zal de gebruikelijke rechterlijke advisering plaatsvinden, waarin de rechter
zijn opvatting over de wenselijkheid en de omvang van strafvermindering te
kennen zal geven. In het overgrote deel van de gevallen zal het rechterlijke
advies, overeenkomstig het huidige beleid, onverkort worden overgenomen.g. De Raad twijfelt aan het nut van een afzonderlijke strafbaarstelling
van de getuige die weigert na de totstandkoming van de afspraak op de terechtzitting
te verklaren. De afspraak zal in de eerste plaats uiteraard inhouden dat de
getuige naar waarheid zal verklaren en niet dat hij zal verklaren overeenkomstig
zijn eerder afgelegde verklaring. De verklaring heeft immers alleen waarde
als wettig bewijsmiddel indien deze op waarheid berust. Niet valt in te zien
dat een dergelijke afspraak in strijd zou zijn met artikel 6 van het EVRM.
Essentieel onderdeel van de afspraak is immers dat de criminele getuige zich
in een zodanige positie brengt dat zijn verklaring door de rechtbank kan worden
getoetst mede naar aanleiding van vragen van de zijde van de verdediging,
die erop gericht zullen zijn twijfel te zaaien aan de betrouwbaarheid van
de getuige en de waarheidsgetrouwheid van diens verklaring. Het in gebreke
blijven van de getuige om zich op de openbare terechtzitting bloot te stellen
aan ondervraging dient niet licht te worden opgevat.De door de Raad gesuggereerde oplossing van het opleggen van een voorwaardelijk
deel van de gevangenisstraf lijkt op het eerste gezicht aantrekkelijk, maar
kan moeilijk worden uitgevoerd. In de eerste plaats betekent dit dat uitdrukkelijk
aan de rechter zou moeten worden voorgeschreven dat dit moet geschieden, hetgeen
in strijd komt met de rechterlijke vrijheid bij de straftoemeting. In de tweede
plaats zou een zeer specifieke toevoeging moeten plaats vinden aan de regeling
van de voorwaardelijke veroordeling. Enerzijds betekent het een uitbreiding
van de huidige regeling in die zin dat ook bij langere vrijheidsstraffen voor
de onderhavige categorie personen een deel van de straf voorwaardelijk kan
worden opgelegd, terwijl anderzijds ook de gronden voor de tenuitvoerlegging
van voorwaardelijk opgelegde vrijheidsstraffen moeten worden uitgebreid. De
gronden genoemd in het huidige artikel 14c van het Wetboek van
Strafrecht voorzien niet in tenuitvoerlegging op grond van het niet nakomen
van de afspraak; deze gronden zijn thans specifiek gerelateerd aan de aard
van het gepleegde delict of de persoon van de pleger: schadevergoeding, het
ondergaan van een psychiatrische behandeling of een ontwenningskuur. Het weigeren
van het afleggen van een verklaring in een andere zaak is hiermee niet zonder
meer verenigbaar. Ten slotte geldt in het bestaande stelsel dat de tenuitvoerlegging
van het voorwaardelijke gedeelte van de straf alleen kan worden gevorderd
naar aanleiding van feiten of omstandigheden die zich binnen de proeftijd
van beperkte duur (maximaal drie jaar) voordoen.Het geheel overziende geef ik er ook bij nadere overweging de voorkeur
aan de aparte strafbaarstelling van dit specifieke gedrag. De calculerende
criminele getuige zal er dan rekening mee moeten houden dat zijn vrijheidsstraf
zal worden verlengd met een duur die niet meer valt onder wat als regel onder
korte vrijheidsstraf wordt verstaan. Dit lijkt mij van voldoende afschrikkende
werking.2. De Raad stemt eveneens in beginsel in met een wettelijke regeling,
waarbij de wijze van totstandkoming en de inhoud van een afspraak tussen de
officier van justitie en een getuige/verdachte alsmede de inhoud van de verklaring,
die de getuige/verdachte ingevolge die afspraak heeft afgelegd, worden vastgelegd
in processtukken, behorende tot het dossier van een gerechtelijk vooronderzoek
tegen de andere verdachte. Aldus krijgt de rechter immers reeds in een vroeg stadium van het proces
de gelegenheid te onderzoeken of de afspraak in vrijheid is totstandgekomen
en of de verklaring door de getuige/verdachte in vrijheid is afgelegd. Bovendien
wordt gewaarborgd dat de andere verdachte zodra het belang van het onderzoek
dat toelaat in kennis wordt gesteld van het totstandkomen en de inhoud van
de afspraak, de inhoud van de verklaring en de identiteit van de getuige/verdachte.Niettemin geven de voorgestelde wijzigingen van het WvSv de Raad aanleiding
tot de volgende opmerkingen:a. Artikel 216, eerste lid, onder c, voegt een uitzondering toe aan de
hoofdregel dat getuigen door de rechter-commissaris niet worden beëdigd.
Volgens de toelichting (paragraaf 14, Artikel II, onder A) is deze bepaling
opgenomen om de getuige er zich rekenschap van te doen geven dat hij in het
stadium van het voorbereidend onderzoek reeds gehouden is een waarheidsgetrouwe
verklaring af te leggen. De hoofdregel dat getuigen eerst ter terechtzitting
worden beëdigd, strekt ertoe te waarborgen dat het accent van het strafproces
ligt op de accusatoire fase van het proces. Op deze hoofdregel bestaan reeds
uitzonderingen, namelijk in die gevallen waarin getuigen feitelijk niet in
staat zijn ter terechtzitting te verschijnen. Alsdan kan een verklaring onder
ede al in de fase van het vooronderzoek plaatsvinden. Van een dergelijke situatie
is in de voorgestelde regeling geen sprake. Voor een afwijking op een andere
grond acht de Raad een overtuigender motivering dan die in de memorie van
toelichting wordt gegeven, noodzakelijk.b. Artikel 226g laat vragen onbeantwoord over de verplichtingen, die voor
het openbaar ministerie voortvloeien uit de met een getuige/verdachte gemaakte
afspraak. Het betreft hier in de eerste plaats de vraag of de officier van
justitie, indien de rechter zijn vordering tot strafvermindering niet honoreert,
gehouden is hoger beroep in te stellen. In de tweede plaats is er de vraag
of en in hoeverre het openbaar ministerie in hoger beroep behoudens nova gebonden
is aan de oorspronkelijke toezegging.c. Artikel 226h, eerste lid, voorziet wel in rechtsbijstand voor de getuige/verdachte
die met de officier van justitie overlegt over het maken van een afspraak,
maar niet in rechtsbijstand voor de getuige/verdachte in de fase van het verhoor
door de rechter-commissaris.d. Artikel 226h, derde lid, stelt de totstandkoming van een afspraak tussen
de officier van justitie en de getuige/verdachte afhankelijk van het oordeel
van de rechter-commissaris over de rechtmatigheid van die afspraak. Nu draagt
dat oordeel, naar ook in de toelichting (paragraaf 8) wordt betoogd,
een voorlopig karakter omdat het uit zijn aard is gebonden aan
de stand van het onderzoek van dat moment. Dat voorlopige karakter van de beslissing van de rechter-commissaris stuit
niet op problemen wanneer diens oordeel positief uitvalt. Dan is er immers
altijd nog het eindoordeel van de zittingsrechters, zowel die in de strafzaak
tegen de getuige/verdachte als die in de strafzaak tegen de andere verdachte,
en die zittingsrechters zijn, zoals ook in de toelichting (t.a.p.) wordt vermeld,
niet gebonden aan het oordeel van de rechter-commissaris over de rechtmatigheid
van de verklaring.Anders ligt het wanneer het oordeel van de rechter-commissaris negatief
uitvalt: dat oordeel heeft, al heeft het nog zo zeer een voorlopig karakter
en al berust het slechts op een momentopname, tot gevolg dat de afspraak niet
totstandkomt. Daarmee wordt het dan zeer onwaarschijnlijk dat de met die afspraak
beoogde verklaring van de getuige/verdachte nog ooit wordt afgelegd en dat
het bewijs van de aan de andere verdachte tenlastegelegde misdrijven nog ooit
wordt geleverd. Weliswaar kan de officier van justitie in beroep gaan tegen
het oordeel van de rechter-commissaris, maar ook het oordeel van de in hoger
beroep beslissende rechtbank kan niet meer zijn dan een voorlopig oordeel,
gebaseerd op de feiten en omstandigheden, die op dat moment bekend zijn.De Raad vermag niet in te zien welk redelijk belang is gediend met het
verbinden van een zo ver strekkende consequentie aan een uit zijn aard slechts
voorlopig oordeel van de rechter-commissaris en waarom het oordeel over de
rechtmatigheid van de afspraak niet kan worden overgelaten aan de zittingsrechters
in de beide strafzaken, die hun oordeel kunnen baseren op alle aan het eind
van de procedure beschikbaar gekomen feiten en omstandigheden. Weliswaar kunnen
die zittingsrechters de afspraak niet formeel ongedaan maken (memorie van
toelichting, paragraaf 8), maar zij kunnen die afspraak wel ontdoen van
haar consequenties en effecten: de zittingsrechter in de zaak van de andere
verdachte door het openbaar ministerie niet-ontvankelijk te verklaren of door
de afgelegde verklaring van het bewijs uit te sluiten, en de zittingsrechter
in de zaak van de verdachte/getuige door geen strafvermindering toe te staan
dan wel minder strafvermindering te geven dan was gevorderd (memorie van toelichting,
paragraaf 8). Voorzover het evenwel wenselijk wordt geacht vast te houden
aan een rechterlijke toetsing van de afspraak in een zo vroeg mogelijk stadium
en het oordeel van de zittingsrechters niet kan worden afgewacht, geeft de
Raad in overweging dit oordeel, gelet op de verstrekkende consequenties daarvan,
niet toe te vertrouwen aan één rechter, maar aan de meervoudige
raadkamer in strafzaken in de rechtbank, met de mogelijkheid van hoger beroep
(voor de officier van justitie) bij het gerechtshof.e. Het derde lid van artikel 226h WvSv laat terecht de mogelijkheid open
dat de rechter-commissaris de afspraak niet in haar geheel, maar slechts op
een of meer onderdelen onrechtmatig oordeelt. Dat roept de vraag op of dan
ook niet de mogelijkheid moet worden geopend dat in zo'n geval de afspraak
gedeeltelijk niet tot stand komt.f. Ingevolge artikel 226j, derde lid, WvSv geeft de rechter-commissaris,
zodra het belang van het onderzoek dat toelaat, van het totstandkomen van
de afspraak kennis aan de verdachte, te wiens laste de verklaring is afgelegd.
Hetzelfde zou naar de mening van de Raad moeten gelden voor de inhoud van
die afspraak.g. De krachtens artikel 226l WvSv te treffen maatregelen ter bescherming
van de verdachte/getuige zijn uiteraard van grote invloed op de effectiviteit
van de voorgestelde regeling. De Raad acht het dan ook voor een inschatting
van die effectiviteit noodzakelijk dat over die maatregelen in de toelichting
meer wordt gezegd dan thans is geschied (memorie van toelichting, paragraaf 11).
Met name mag worden verwacht dat wordt ingegaan op de mogelijkheden tot bescherming
van Nederlandstalige verdachten/getuigen en hun omgeving binnen en buiten
Nederland. Naar aanleiding van deze opmerkingen komt de Raad tot de conclusie dat
zowel de voorstellen tot wijziging van het WvSv als de toelichting daarop
eveneens nadere overweging verdienen. 2. Ook hier constateer ik met vreugde dat de Raad een aantal belangrijke
uitgangspunten van de voorgestelde regeling onderschrijft:namelijk het vastleggen
van de totstandkoming van de afspraak tussen de officier van justitie en de
getuige/verdachte en de voeging daarvan in de processtukken van het gerechtelijk
vooronderzoek. Het voordeel van inbedding in het gerechtelijk vooronderzoek
is inderdaad dat de rechter-commissaris in een vroeg stadium erop kan toezien
dat de verklaring in vrijheid is afgelegd.a. De beëdiging van de criminele getuige in het gerechtelijk vooronderzoek
als uitzondering op de regel dat alleen van getuigen die naar verwachting
niet op de terechtzitting kunnen verschijnen een eed wordt verlangd, behoeft
naar de mening van de Raad nadere motivering. Deze moet mede worden gevonden
in de behoefte om de waarheidsvinding zo veel mogelijk te bevorderen. Het
regelen van het bijdragen van verklaringen van deze getuigen aan een bewezenverklaring
is uiteraard ook ingegeven door het bewustzijn dat deze getuigen een eigen
belang hebben bij het afleggen van een verklaring. Wij hebben er immers niet
van afgezien te bepalen dat een dergelijke verklaring nooit als bewijsmiddel
mag worden gebezigd. Een extra waarborg is daarbij gelegen in het openen van
de mogelijkheid dat de getuige in een vroeg stadium wordt beëdigd. Het
doel daarvan is dat de getuige er nadrukkelijk op wordt gewezen dat een waarheidsgetrouwe
verklaring wordt verlangd en dat hij zich het belang en het gewicht van zijn
verklaring terdege realiseert door het afleggen van de eed. De memorie van
toelichting is in deze zin aangevuld.b. In de regeling is niet voorgeschreven dat de officier van justitie
hoger beroep instelt, indien de rechter zijn vordering tot strafvermindering
niet honoreert. Dat is ook niet wenselijk omdat de officier van justitie de
vrijheid moet hebben om zich door de bijzondere motivering van de rechter
van de strafoplegging overtuigd te achten. In zijn algemeenheid kan niet bij
wet worden voorgeschreven in welke gevallen de officier van justitie een rechtsmiddel
moet aanwenden. Indien hij evenwel van oordeel is dat in het concrete geval
geen recht is gedaan aan zijn vordering en hij het dus niet eens is met de
hoogte van de opgelegde straf, biedt het bestaande wettelijk kader hem voldoende
ruimte voor het aantekenen van hoger beroep.In beginsel is het openbaar ministerie bij gelijk gebleven omstandigheden
in tweede aanleg gehouden aan de toezegging gedaan door de officier van justitie
in eerste aanleg. Het is immers één en ondeelbaar. Niettemin
kan zich de situatie voordoen dat hetzij tijdens het onderzoek in eerste aanleg,
hetzij nadien, ernstige twijfel is gerezen aan het waarheidsgehalte van de
afgelegde verklaring. In zo'n situatie ontstaat rechtens een nieuwe situatie,
waarin het openbaar ministerie niet meer gebonden behoeft te zijn aan de gemaakte
afspraak, als de criminele getuige van zijn kant in gebreke is gebleven.c. Het voorstel voorziet niet in een regeling van rechtsbijstand ten behoeve
van de getuige die door de rechter-commissaris wordt gehoord na het tot standkomen
van de afspraak in het kader van het gerechtelijk vooronderzoek ten laste
van degene over wie de getuige gaat verklaren. Ingevolge het voorgestelde
artikel 187c (TK 1994–1995, 23 251, herziening van het gerechtelijk
vooronderzoek) kan de rechter-commissaris toegang verlenen aan derden tot
het bijwonen van het verhoor van deskundigen. Deze voorziening is onder meer
bedoeld voor het toelaten van vertrouwenspersonen van slachtoffers, maar dient
blijkens de toelichting in ruime zin te worden opgevat. Indien het voorstel
tot wet wordt verheven, is dit naar mijn oordeel een toereikende voorziening.d. De Raad spreekt zijn zorg uit over een onnodige belemmering van de
waarheidsvinding, in het geval dat een verklaring niet meer aan het bewijs
kan bijdragen, nadat de rechter-commissaris de vordering van de officier van
justitie in te stemmen met de totstandkoming van een afspraak heeft afgewezen.
Het gaat immers volgens de Raad om een voorlopig oordeel van de rechter-commissaris.
Terecht merkt de Raad op dat in de regeling in een beroepsmogelijkheid voor
de officier van justitie is voorzien. De raadkamer zal het oordeel van de
rechter-commissaris weliswaar kunnen toetsen, maar is bij zijn beoordeling
evenzeer gebonden aan de stand van het onderzoek, zodat ook dat oordeel noodzakelijkerwijs
een momentopname kan zijn. In de eerste plaats laat de regeling ruimte voor het opnieuw voorleggen
van een afspraak indien de omstandigheden gewijzigd zijn. Een reden kan zijn
dat na enig tijdsverloop en toepassing van verschillende dwangmiddelen en
onderzoeksbevoegdheden meer duidelijkheid is ontstaan over de subsidiariteit
van de toepassing van het middel. Het uitputten van onderzoeksmogelijkheden
kan aan een ander oordeel over de toelaatbaarheid van de afspraak bijdragen.In de tweede plaats kan het afwijzen van de vordering – ook na appel –
wijzen op een substantieel ander oordeel van de rechter over de wenselijkheid
van de afspraak of de waarde van de te verkrijgen verklaring.Het bezwaar dat de afwijzende beslissing van de rechter-commissaris uiteindelijk
ten koste gaat van de waarheidsvinding doet zich bij alle RC-beslissingen
over de toepassing van dwangmiddelen voor. Het afwijzen van een telefoontap,
huiszoeking of DNA-test kan leiden tot een (fatale) verzwakking van de bewijspositie
van het openbaar ministerie, maar ook daar heeft de zittingsrechter veelal
geen mogelijkheid tot correctie van de rechter-commissaris.In het huidige systeem van de strafvordering kan de totstandkoming van
een afspraak tussen de officier van justitie en de criminele getuige voor
de aanvang van de terechtzitting alleen door de rechter-commissaris of de
raadkamer bij de rechtbank worden getoetst. Twee dwangmiddelen in het huidige
wetboek werden zo ingrijpend van aard geacht (het verlof tot huiszoeking en
het onderzoek aan het lichaam van de verdachte) dat verlof van de raadkamer
vereist was. In beide gevallen is of zal wijziging worden bevorderd. In het
wetsvoorstel 23 251 (herziening gerechtelijk vooronderzoek) wordt het
verlof van de rechtbank geschrapt; hetzelfde geldt voor het onderzoek aan
het lichaam in het kader van de voorbereiding van de uitwerking van het rapport
van de commissie Meijers. De raadkamer blijft haar taak houden bij de beslissing
over de eerste vordering van het bevel tot gevangenhouding, maar daarbij gaat
het primair om de zorgvuldige oplegging van vrijheidsbeneming en pas secundair
(als onderdeel van overige voorwaarden waaraan moet zijn voldaan) een beoordeling
van het belang van het onderzoek.Toetsing door de zittingsrechter betekent zoals de Raad reeds aangeeft,
uitsluitend toetsing achteraf. Het beginsel van de rechterlijke toetsing vooraf
is naar mijn oordeel zo waardevol dat het als essentieel moet worden behouden.De suggestie van het overdragen van de toetsing aan de raadkamer (in plaats
van de RC) met de mogelijkheid van appel bij het gerechtshof spreekt mij niet
aan. Voor een uitbreiding van de bevoegdheid van de raadkamer, terwijl die
voor andere dwangmiddelen wordt beperkt, zie ik geen aanleiding. Wel zie ik
een functie voor de raadkamer als appelinstantie, zoals is geregeld in artikel
226b, tweede lid, ingevoerd bij de Wet van 11 november 1993, Stb. 603 (bedreigde
getuigen).De inschakeling van een gerechtshof levert bovendien problemen op in het
geval dat het maken van een afspraak aan de orde is nadat de zaak in eerste
aanleg is behandeld. Tegen de afwijzing van zodanig voornemen kan dan niet
meer bij een hogere feitelijke instantie hoger beroep worden aangetekend.f. Terecht constateert de Raad dat de rechter-commissaris bepaalde onderdelen
van de afspraak niet rechtmatig kan oordelen. Van het gewicht van die onderdelen
hangt af of de rechter-commissaris de afspraak in haar geheel onrechtmatig
oordeelt of slechts delen daarvan. In het laatste geval komt de afspraak tot
stand zonder de onderdelen die de rechter-commissaris niet rechtmatig achtte.
Indien de officier van justitie meent dat de rechter-commissaris essentiële
onderdelen van de afspraak als zodanig heeft gekwalificeerd, kan hij overwegen
om de vordering in te trekken. Hij kan dan terugkomen op zijn aanvankelijke
oordeel. Ik heb de memorie van toelichting in de hiervoor aangegeven zin aangevuld.g. De tekst van artikel 226j, derde lid, en de memorie van toelichting
zijn in de door de Raad aangegeven zin aangevuld. Zodra het belang van het
onderzoek dat toelaat, geeft de rechter-commissaris aan de verdediging kennis
van het tot stand komen van de afspraak en de inhoud daarvan. Het is evenwel
noodzakelijk daarin een beperking aan te brengen voor zover het gaat om afspraken
die de specifieke maatregelen ter bescherming van de getuige betreffen. Vooral bij het onderzoek naar de deelneming aan criminele organisaties,
wordt de criminele getuige door de bekendmaking van zijn getuigenbeschermingsprogramma
aan degene te wiens laste hij heeft verklaard, in een extra kwetsbare positie
gebracht. Voor de verdediging is kennisneming van deze maatregelen niet relevant
voor het beoordelen van de rechtmatigheid van de afspraak.h. Met de huidige bepaling wordt primair beoogd een formele basis te verschaffen
voor de feitelijke uitvoering van getuigenbescherming door het Korps Landelijke
Politie Diensten. Dit betekent zeker niet dat getuigenbescherming thans niet
mogelijk zou zijn. Recent zijn de ervaringen met de basisprocedure getuigenbescherming
uit 1996 geëvalueerd. Dit heeft geleid tot het vaststellen van een Instructie
getuigenbescherming door het college van procureurs-generaal.Deze Instructie is ter vertrouwelijke kennisneming als bijlage bij gezamenlijke
brief van 23 september 1998 (kamerstukken 24 072, nr. 100) van de minister
van Binnenlandse Zaken en mij aan de Tweede Kamer toegezonden.Op termijn zal zeker rekening moeten gehouden met de internationale aspecten
van bescherming van bedreigde getuigen. In het kader van de Europese Unie
zijn twee resoluties aangenomen waarin het belang van samenwerking tussen
de lidstaten bij de uitvoering van deze programma's is benadrukt (Resolutie
van de Raad van de Europese Unie van 23 november 1995 inzake de bescherming
van getuigen bij de bestrijding van de internationale georganiseerde criminaliteit
en van 20 december 1996 inzake personen die meewerken aan strafrechtelijke
procedures ter bestrijding van de internationale georganiseerde criminaliteit).
Onder auspiciën van de Raad van Europa zijn in 1997 aanbevelingen (R
(97) 13) tot stand gekomen waarin dezelfde noodzaak tot uitdrukking is gebracht.
Ter uitvoering hiervan zullen nadere afspraken moeten worden gemaakt; hierbij
moet wel worden aangetekend dat met het opzetten en uitvoeren van langdurige
en veelomvattende getuigenbeschermings-programma's nog slechts in weinig Europese
landen enige ervaring bestaat.3. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.De Raad van State heeft mitsdien bezwaar tegen het voorstel van wet en
geeft U in overweging dit niet aldus te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink 3. Ik moge u verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet
en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Justitie,A. H. Korthals Bijlage bij het advies van de Raad van State van 17 juli 1998, no.
W03.98.0150, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– De verwijzing in het geldende artikel 192, tweede lid, van het
Wetboek van Strafrecht naar het eerste lid van dat artikel, aanpassen als
gevolg van de voorgestelde wijziging van dat artikel op grond van Artikel
I, onderdeel B, van het wetsvoorstel.– In het voorgestelde artikel 226i, tweede lid, van het Wetboek
van Strafvordering (WvSv) in aansluiting op artikel 226b, tweede lid, WvSv,
na «binnen veertien dagen» toevoegen: na de dagtekening van de
beschikking. XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling
Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26294-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl