Aanpassing Boek 7 BW aan richtlijn betr. bepaalde aspecten van de verkoop van en garanties voor consumptiegoederen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27809, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

27-11-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27809 nr. 6

26-11-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27809Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 809Aanpassing van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek aan de richtlijn betreffende
bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederennr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 26 november 2001Met belangstelling heb ik kennis genomen van de opmerkingen en vragen
van de fracties van VVD, CDA en GroenLinks.Het stemt tot tevredenheid dat de leden van de VVD-fractie hun goedkeuring
uitspreken over de voorstellen aangaande het aanpassen van het Burgerlijk
Wetboek (BW) aan richtlijn nr. 99/44/EG. Wel vragen deze leden zich met de
Raad van State af of het recht op een passende prijsvermindering niet als
zelfstandig recht in het wetsvoorstel moet worden opgenomen. Deze leden menen
dat een passende prijsvermindering niet afhankelijk zou mogen zijn van een
gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst. Dit levert volgens deze leden
een onnodige complicatie op. Hierover zij allereerst opgemerkt dat waar de
prestatie van de koper bestaat uit het betalen van een prijs in geld (vgl.
artikel 7:1 BW), een prijsvermindering niet anders is dan een gedeeltelijke
ontbinding van de koopovereenkomst. Voorts zij er nogmaals op gewezen dat
de richtlijn in artikel 3 lid 2 bepaalt dat in geval van een gebrek aan overeenstemming
de consument het recht heeft dat de prijs op passende wijze wordt verminderd.
De richtlijn schrijft derhalve voor dat een prijsvermindering op een passende
wijze kan worden bereikt, en laat zich verder niet uit over de wijze waarop
dit resultaat moet kunnen worden bereikt. De richtlijn schrijft niet voor
dat een passende prijsvermindering als een zelfstandig recht in de wet moet
worden opgenomen. Een gedeeltelijke ontbinding is naar mijn mening een passende
wijze om een prijsvermindering te bereiken. Ik onderschrijf ook niet de mening
dat deze weg onnodig complicerend is. Een (gedeeltelijke) ontbinding kan immers
eenvoudig bereikt worden door een schriftelijke verklaring.In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie wat de argumenten
zijn om de prijsvermindering niet als zelfstandig recht in het wetsvoorstel
op te nemen kan worden opgemerkt dat de gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst
in geval van een consumentenkoop geregeld is in het nieuw voorgestelde artikel
7:22 lid 2 BW, en – zoals boven aangegeven – dit een passende
wijze is om tot een prijsvermindering te komen.Voorts merken de leden van de VVD-fractie hierover op dat een gedeeltelijke
ontbinding niet mogelijk is indien het gebrek, gezien haar geringe betekenis,
deze ontbinding met haar gevolgen niet rechtvaardigt. Deze leden verwijzen
naar artikel 3 lid 6 van de richtlijn, dat een dergelijke regel alleen geeft
voor de volledige ontbinding. Hierover zij nogmaals opgemerkt
dat met een gedeeltelijke ontbinding ingevolge artikel 6:270 BW vrijwel altijd
een daarmee evenredige, en aldus passende prijsvermindering mogelijk is. En
in die bijzondere gevallen waarin het gebrek te gering is om zelfs een gedeeltelijke
ontbinding te rechtvaardigen, zal ook een prijsvermindering niet passend zijn.
Het laat zich immers niet voorstellen dat een gebrek gezien haar geringe betekenis
een gedeeltelijke ontbinding met haar gevolgen (i.c. een prijsvermindering)
niet rechtvaardigt, maar een prijsvermindering gezien dit gebrek wel passend
is. Een prijsvermindering die niet gerechtvaardigd is, is per definitie ook
niet passend. Men denke aan het in het nader rapport onder 3 genoemde voorbeeld
van de auto die met een andere, maar kwalitatief niet mindere autoradio wordt
afgeleverd. Overigens onderschrijf ik niet de mening van de leden van de VVD-fractie
dat in de jurisprudentie de reikwijdte van het begrip«geringe betekenis»
nog moet worden uitgemaakt, waardoor mogelijk de rechten van de consument
in deze in de weegschaal worden gesteld. Men zie bijvoorbeeld HR 25 juni
1971, NJ 1971, 398; HR 11 juni 1982, NJ 1983, 695; HR 30 november
1984, NJ 1985, 232 en HR 31 december 1993, NJ 1994, 317.Naar aanleiding van het arrest van het Hof van Justitie van 27 juni
2000 vragen de leden van de VVD-fractie zich af of het doel dat het Hof in
dit arrest voor ogen stond wel bereikt wordt indien consumenten nog steeds
een procedure dienen aan te spannen, en dus een advocaat in de arm moeten
nemen, om een beding (ambtshalve of niet) te laten toetsen door de rechter.
Hierover zij opgemerkt dat het Hof heeft geoordeeld: «dat de doelstelling
van artikel 6 van de richtlijn, volgens hetwelk de lidstaten moeten bepalen
dat oneerlijke bedingen de consument niet binden, mogelijk niet kan worden
bereikt, wanneer de consument het oneerlijke karakter van dergelijke bedingen
zelf aan de orde zou moeten stellen. In geschillen betreffende kleine geldvorderingen
kunnen de advocatenhonoraria hoger zijn dan het gevorderde bedrag, hetgeen
de consument ervan kan afhouden zich te verweren tegen de toepassing van een
oneerlijk beding. Bijgevolg kan een doeltreffende bescherming van de consument
enkel worden bereikt, indien aan de nationale rechter de bevoegdheid wordt
toegekend om een dergelijk beding ambtshalve te toetsen.» Het Hof heeft
hier primair procedures op het oog waarbij de consument om genoemde redenen
verstek laat gaan. Wil de consument daarentegen zonder nog zelf in een procedure
betrokken te zijn een beding door de rechter laten toetsen, dan ontkomt hij
er niet aan zelf een procedure te starten. Een rechter kan immers alleen een
beding (al dan niet ambtshalve) toetsen indien ter zake voor hem een procedure
is aangespannen. Het doel dat het Hof voor ogen stond verandert daar niets
aan. Wel zij opgemerkt dat in het geval de consument zelf een procedure heeft
aangespannen, maar uit onwetendheid een beding niet ter toetsing aan de rechter
heeft voorgelegd, artikel 3:40 lid 2 BW de rechter ook de vrijheid geeft dit
beding ambtshalve te toetsen. Daarvoor is uiteraard wel noodzakelijk dat de
rechter over voldoende feitelijke gegevens beschikt om tot deze toetsing te
komen.De leden van de VVD-fractie vragen zich ten slotte af hoe de bepalingen
van de richtlijn zich verhouden tot het bestaande recht, en in hoeverre er
hierbij sprake is van een bevestiging van de rechten van de consument, en
in hoeverre van een substantiële uitbreiding. In aansluiting hierop vragen
deze leden zich af wat hiervan de implicaties zijn voor de producenten en
verkopers in Nederland. Hierover kan worden opgemerkt dat titel 7.1 BW voor
de consumentenkoop een gedetailleerde regeling kent die de consument een bescherming
biedt die in grote lijnen niet onder doet voor die van de richtlijn. In zoverre
is sprake van een bevestiging van de rechten van de consument. Waar titel
7.1 BW de consument een bescherming biedt die verder gaat dan de richtlijn
is deze grotendeels in stand gelaten. Op slechts een aantal punten verlangt
de richtlijn een bescherming die verder gaat dan die van titel 7.1 BW. Dit
betreft in de eerste plaats de regel dat de overeenkomst tot levering
van een nog tot stand te brengen consumptiegoed als een consumentenkoop wordt
aangemerkt, en de bepalingen daarvan zo mogelijk de bepalingen van aanneming
van werk verdringen (artikel 7:5 lid 4 BW). Ten tweede het vervallen van de
regel dat de verkoper, indien herstel of vervanging wordt gevorderd, de bevoegdheid
heeft tussen vervanging of teruggave van de koopprijs te kiezen (artikel 7:21
lid 2 (oud) BW). Ten derde de regel dat de verkoper binnen redelijke termijn
en zonder ernstige overlast tot herstel of vervanging dient over te gaan,
en de koper in aansluiting hierop, indien de verkoper hierin is tekortgeschoten,
de koopovereenkomst kan ontbinden zonder dat de verkoper in verzuim is (artikel
7:21 lid 3 BW). Ten vierde de regel dat indien het gebrek aan overeenstemming
zich binnen zes maanden na aflevering openbaart, vermoed wordt dat dit gebrek
reeds bestond op het tijdstip van aflevering (artikel 7:18 lid 2 BW). Ten
vijfde de regels betreffende de informatie die in een garantie moet worden
vermeld (artikel 7: 6a lid 2). Omdat hierbij niet sprake is van een daadwerkelijk
substantiële uitbreiding van de rechten van de consument, verwacht ik
niet dat de implicaties hiervan voor producenten en verkopers in Nederland
omvangrijk zijn.De leden van de CDA-fractie vragen waarom er meer dan twee jaar ligt tussen
de totstandkoming van de richtlijn en de indiening van het wetsvoorstel. De
reden daarvan ligt in het feit dat thans en in het recente verleden een groot
aantal consumentenbeschermende richtlijnen tot stand zijn gekomen en de totstandkoming
en implementatie daarvan een groot beslag heeft gelegd op de bezetting. In
het bijzonder de samenloop in de voorbereiding en behandeling van de wet tot
uitvoering van de richtlijn verkoop op afstand en het onderhavige wetsvoorstel
is aan de vertraging debet geweest. Via herschikking van taken kon een oplossing
gevonden worden.In antwoord op de vraag van deze leden wat de stand van zaken is met betrekking
tot de implementatie in de overige EU-landen heeft navraag bij de Europese
Commissie mij geleerd dat alleen nog Oostenrijk een notificatie heeft gezonden
van de implementatie van de richtlijn in zijn nationale recht.De leden van de CDA-fractie vragen voorts op welke punten Nederland de
consument meer bescherming biedt dan door de richtlijn wordt geëist.
In de eerste plaats kan hierover worden opgemerkt dat daar waar titel 7.1
BW de consument reeds meer bescherming biedt dan door de richtlijn wordt geëist,
deze in stand is gelaten. Men denke aan het niet overnemen van het getrapte
stelsel van rechten bij non-conformiteit (artikel 3 lid 3 richtlijn). In titel
7.1 BW staan de vorderingen tot herstel en vervanging naast de eventuele andere
rechten en vorderingen die de koper toekomen (vgl. artikel 7:22 lid 1 BW).
Voorts denke men aan het niet overnemen van artikel 5 lid 1 van de richtlijn,
dat bepaalt dat de verkoper niet meer aansprakelijk is wanneer het gebrek
aan overeenstemming zich manifesteert na twee jaar vanaf de aflevering van
de goederen. Titel 7.1 BW kent geen vaste (verval)termijn bij het verstrijken
waarvan de koper geen beroep kan doen op de rechtsgevolgen van non-conformiteit,
en de termijn van twee jaar is dan ook niet overgenomen. Ten slotte is artikel
1 lid 3 van de richtlijn niet overgenomen, op grond waarvan de lidstaten kunnen
bepalen dat de regeling van de consumentenkoop niet van toepassing is op tweedehands
goederen die worden verkocht op een openbare veiling. De veilingkoop wordt
door titel 7.1 BW beheerst, en met dit wetsvoorstel blijft dat zo. Voor het
overige wordt op één ondergeschikt punt na de consument in dit
wetsvoorstel niet meer bescherming geboden dan de richtlijn voorschrijft.
Dit betreft artikel 6a, dat niet beperkt is tot zonder bijkomende kosten aangegane
garanties (vgl. artikel 1 lid 2, onder e, van de richtlijn). De leden van de CDA-fractie vragen of inzicht kan worden gegeven in de
mate waarin andere EU-landen meer bescherming bieden dan de richtlijn voorschrijft.
Zoals hierboven is aangegeven heeft op dit moment alleen Oostenrijk de richtlijn
omgezet in zijn nationale recht, zodat alleen over deze lidstaat met zekerheid
kan worden gezegd of de consument meer bescherming wordt geboden. Op basis
van de tekst van de wet1 ter implementatie van
deze richtlijn, levert dit het volgende beeld op. Oostenrijk heeft de richtlijn
zo geïmplementeerd dat de consument niet veel meer bescherming wordt
geboden dan de richtlijn vereist. Zo is bijvoorbeeld het hierboven genoemde
getrapte stelsel van rechten bij non-conformiteit overgenomen. Anders dan
in het Nederlandse wetsvoorstel is echter niet overgenomen artikel 5 lid 2
van de richtlijn, dat het de lidstaten toestaat te bepalen dat de consument
zijn rechten niet kan uitoefenen wanneer hij de verkoper niet binnen twee
maanden op de hoogte brengt van het gebrek aan overeenstemmig. Evenals in
dit wetsvoorstel is voorts niet overgenomen de regel dat de verkoper niet
meer aansprakelijk is wanneer het gebrek aan overeenstemming zich manifesteert
na twee jaar vanaf de aflevering van de goederen (artikel 5 lid 1 richtlijn).
Omdat echter in de Oostenrijkse wet de verjaringstermijn twee jaar is, en
deze begint te lopen op het moment van aflevering, biedt het niet overnemen
van deze regel de consument niet meer bescherming dan de richtlijn vereist.De leden van de CDA-fractie willen graag worden geinformeerd over de wijze
waarop de consumenten op de hoogte worden gebracht van de bescherming die
dit wetsvoorstel biedt. In de eerste plaats zal voor of uiterlijk met de inwerkingtreding
van deze wet een informatieblad beschikbaar zijn, dat via Postbus 51 te verkrijgen
zal zijn. Daarnaast zal deze informatie te raadplegen zijn op de internetsite
van het Ministerie van Justitie (www.minjus.nl). Hierbij zal overigens niet
alleen informatie worden gegeven over de rechten die de consument ingevolge
dit wetsvoorstel verkrijgt, maar (ook) over zijn rechtspostie als koper in
het algemeen.De leden van de CDA-fractie vragen de regering uiteen te zetten hoe het
regresrecht (artikel 4 richtlijn) in de praktijk gaat werken. Hierover zij
vooreerst opgemerkt dat in Nederland een verkoper reeds sedert 1992 ingevolge
artikel 7:25 BW over een regresrecht op zijn voorschakel beschikt. Hiermee
is reeds voldaan aan artikel 4 van de richtlijn en brengt de richtlijn in
zoverre voor de praktijk niets nieuws. Het blijkt evenwel dat in branches
waar exoneraties door voorschakels gebruikelijk zijn, het regresrecht vaak
als een dode letter wordt ervaren. Dit omdat vele detaillisten die in een
afhankelijke positie verkeren het niet aandurven de redelijkeid van de exoneratie
aan te vechten. Om daarom in de praktijk het regresrecht beter te laten functioneren,
wordt in dit wetsvoorstel het regresrecht dwingend gemaakt, waardoor een exoneratie
de voorschakel niet zal baten.Voorts vragen deze leden of in geval van meerdere voorschakels het regresrecht
kan leiden tot een langdurige verhaalprocedure gedurende welke de consument
met lege handen staat. Dit gevaar kan zich niet voordoen omdat de consument
bij non-conformiteit een of meer van de hem toekomende rechten tegen de verkoper
kan uitoefenen, ongeacht de vraag of de verkoper of een voorschakel verantwoordelijk
is voor de afwijking van het overeengekomene. De koper komt deze rechten dan
ook toe zonder dat van belang is of de verkoper met succes verhaal kan nemen
op zijn voorschakel. De koper staat dan ook verder buiten een eventuele verhaalprocedure,
en is voor de uitoefening van zijn rechten niet afhankelijk van de uitkomst
daarvan. Het is eerder andersom, in die zin dat de verkoper het regresrecht
toekomt indien de koper zijn rechten heeft uitgeoefend.In antwoord op de vraag van deze leden of de regering zicht heeft op acties
van brancheorganisaties teneinde te voorkomen dat voorschakels van de detaillist
hun aansprakelijkheid beperken, moet voorop worden gesteld dat
met de wijziging van artikel 7:25 lid 2 BW een exoneratie de voorschakel niet
zal baten. De verkoper kan immers het exoneratiebeding eenvoudigweg vernietigen.
Wel valt te verwachten – en is mij ook bekend – dat sommige brancheorganisaties
na de inwerkingtreding van deze wet in overleg met voorschakels zullen treden
teneinde hen te bewegen al dan niet bestaande exoneratiebedingen uit hun algemene
voorwaarden te schrappen. Of brancheorganisaties in het geval dat niet lukt,
ingevolge artikel 6:240 lid 1 BW bij de rechter een verbod op het gebruik
van dergelijke bedingen zullen vragen, is thans niet te voorspellen.Verder vragen deze leden hoe nu de zaken zijn geregeld ten aanzien van
tweedehands auto's. Het regresrecht van de verkoper op een voorschakel speelt
hierbij niet of nauwelijks een rol. In de eerste plaats niet in het geval
een particulier van een andere particulier een tweedehands auto koopt, omdat
er in dat geval geen voorschakel is. In de tweede plaats niet indien een tweedehands
auto wordt gekocht van een garagebedrijf die deze auto heeft ingeruild c.q.
gekocht van een particulier, omdat alleen verhaal mogelijk is op een voorschakel
die in de uitoefening van zijn beroep of bedrijf heeft gehandeld. Slechts
in de situatie waarin een garagebedrijf de tweedehands auto heeft gekocht
van iemand die bedrijfsmatig auto's verkoopt, is denkbaar dat regres wordt
genomen.In het wetsvoorstel is artikel 5 lid 1 van de richtlijn niet overgenomen,
dat bepaalt dat de verkoper aansprakelijk is wanneer het gebrek aan overeenstemming
van de goederen met de overeenkomst zich manifesteert binnen een termijn van
twee jaar vanaf de aflevering van de goederen. De leden van de CDA-fractie
vragen wat de consequenties hiervan zijn in combinatie met de verplichting
van artikel 3 van de richtlijn. Titel 7.1 BW kent geen vaste (verval)termijn
bij het verstrijken waarvan de koper geen beroep meer kan doen op de rechtsgevolgen
van non-conformiteit. Het niet overnemen van de termijn van artikel 5 lid
1 van de richtlijn heeft daarom in vergelijking met de huidige situatie geen
consequenties voor het bedrijfsleven. Ook het niet overnemen hiervan in combinatie
met de verplichting van artikel 3 van de richtlijn heeft geen consequenties,
aannemende dat deze leden doelen op de regel dat herstel en vervanging van
het consumptiegoed de consument niet in rekening kunnen worden gebracht. Het
recht van de consument op vervanging of herstel impliceert immers ook thans
dat de kosten hiervan voor rekening komen van de verkoper. Wel zou bij een
(ingrijpend) herstel of vervanging van een gebrekkig consumptiegoed na een
lange periode na aanschaf de vraag gesteld kunnen worden of de verkoper recht
heeft op een gebruikersvergoeding, vooral indien het consumptiegoed aan normaal
te verwachten slijtage onderhevig is geweest. Zoals in de memorie van toelichting
op p. 21 is opgemerkt is bij de totstandkoming van titel 7.1 BW het uitgangspunt
geweest dat de verkoper slechts in uitzonderingsgevallen recht heeft op een
gebruiksvergoeding. Een dergelijke uitzondering kan zich evenwel volgens de
parlementaire geschiedenis voordoen indien een gebrek zich na langere tijd
manifesteert, in welk geval het redelijk kan zijn dat de koper een vergoeding
voor het gebruik betaalt. Zie Parl. Gesch. Boek 7, pp. 136–137 en 141.
De richtlijn staat daaraan ook niet in de weg (zie overweging 15).Voorts willen de leden van de CDA-fractie graag weten hoe de regering
de controleerbaarheid inschat van de flexibele maatstaf die Nederland op dit
punt voorstaat. Dezelfde vraag wordt gesteld met betrekking tot de nieuw voorgestelde
slotzin van artikel 7:23 lid 1 BW. Zoals hierboven aangegeven kent titel 7.1
BW geen vaste termijn bij het verstrijken waarvan de koper geen beroep meer
kan doen op de rechtsgevolgen van non-conformiteit. Hierbij zij opgemerkt
dat de termijn van twee jaar van artikel 5 lid 1 van de richtlijn aansluit
bij een gebrek aan overeenstemming dat bestaat bij de aflevering, en dat de vraag of daarvan sprake is door de richtlijn ingevuld
wordt door artikel 2. Doorgaans zal dit gebrek zich vlak na de aflevering
manifesteren, maar met name bij duurzame consumptiegoederen is
denkbaar dat dit gebrek zich pas na een langere periode openbaart. Artikel
5 lid 1 van de richtlijn ontneemt de koper evenwel zijn rechten indien het
gebrek zich na meer dan twee jaar na aflevering openbaart. Het dient echter
wel te gaan om een gebrek aan overeenstemming dat reeds bestond bij de aflevering.
De maatstaf die Nederland voorstaat is derhalve niet meer of minder flexibel
dan die van de richtlijn. Het is eerder zo dat de vraag of van een dergelijk
gebrek sprake is ingevuld wordt door flexibele criteria (artikel 2 richtlijn;
artikel 7:17 BW). Het enige verschil met de richtlijn is derhalve dat het
de koper niet zijn rechten ontneemt indien een gebrek zich pas manifesteert
na meer dan twee jaar na aflevering.Over de betekenis van artikel 5 lid 1 van de richtlijn is misverstand
gerezen. Zoals boven aangegeven beperkt dit artikel de termijn waarbinnen
de verkoper aansprakelijk is voor een gebrek aan overeenstemming. Zie ook
overweging 17 van de richtlijn. Het is derhalve niet zo dat artikel 5 lid
1 van de richtlijn meebrengt dat de verkoper gedurende twee jaar na aflevering
aansprakelijk is voor ieder defect dat zich openbaart. Waar het in dit geval
om gaat is of de koper mocht verwachten dat een dergelijk defect zich gedurende
deze periode al dan niet zou openbaren. Wat de koper op dit punt mocht verwachten
is afhankelijk van tal van omstandigheden, zoals de aard van de zaak (nieuw
of gebruikt, merkartikel of niet), de hoogte van de prijs, het soort winkel
waar de zaak is gekocht etc. Zo zal de koper van een goedkoop horloge niet
dezelfde levensduur mogen verwachten als de koper van een merkhorloge, en
is de verkoper niet zonder meer aansprakelijk indien het merkloze horloge
in de periode van twee jaar na aflevering defect raakt. Ook de aard van het
defect is van belang, zeker indien de oorzaak daarvan mede gelegen is in de
intensiteit van het gebruik. Artikel 5 lid 1 van de richtlijn brengt dan ook
niet mee dat de verkoper voor ieder defect gedurende twee jaar na aflevering
aansprakelijk is. Het beoogt juist het tegenovergestelde, namelijk de verkoper
na twee jaar na aflevering van aansprakelijkheid te ontheffen, ook indien
de koper een defect zoals het zich heeft geopenbaard niet behoefde te verwachten.
Omdat vooral de kopers van duurzame merkartikelen hier de nadelen van ondervinden,
is deze regel niet overgenomen.Over de contoleerbaarheid van de flexibele maatstaf als neergelegd in
de nieuw voorgestelde slotzin van artikel 7:23 lid 1 BW, zij het volgende
opgemerkt. Artikel 5 lid 2 van de richtlijn staat het de lidstaten toe te
bepalen dat de consument zijn rechten niet kan uitoefenen dan wanneer hij
de verkoper binnen een termijn van twee maanden na de datum waarop hij het
gebrek aan overeenstemming heeft vastgesteld, hiervan op de hoogte heeft gebracht.
In genoemde slotzin is dit overgenomen, zij het dat de consument daarin afhankelijk
van de omstandigheden mogelijk een langere termijn wordt gegund, doordat daarnaast
bepaald is dat de kennisgeving binnen bekwame tijd na de ontdekking dient
te geschieden. Of de consument mogelijk een langere termijn wordt gegund is
afhankelijk van de omstandigheden. Binnen bekwame tijd na ontdekking betekent
dat de koper de verkoper met spoed op de hoogte moet brengen. Omdat evenwel
een kennisgeving binnen twee maanden altijd tijdig is, zal het nog zelden
voorkomen dat een kennisgeving na twee maanden als een spoedige kennisgeving
valt aan te merken. Dit vooral omdat deze maatstaf er vanuit gaat dat de consument
reeds op de hoogte is van het gebrek, en hij nog slechts de verkoper daarvan
(met spoed) op de hoogte moet brengen. Ondenkbaar is dat evenwel niet, bijvoorbeeld
in het geval een consument uit een andere lidstaat in Nederland een consumptiegoed
heeft aangeschaft. Of een kennisgeving na twee maanden nog als een spoedige
kennisgeving valt aan te merken zal afhankelijk zijn van dergelijke uitzonderlijke
omstandigheden, waarbij het laatste woord uiteindelijk aan de rechter is.Artikel 7 lid 2 van de richtlijn beoogt te voorkomen dat door de keuze
van het recht van een derde land (buiten de EU en de EER) als het op de koopovereenkomst toepasselijke recht, de bescherming van de koper wordt
verminderd. Is een zodanige rechtskeuze gedaan, dan kan die bescherming niet
worden onthouden als er een nauwe band bestaat tussen de overeenkomst en het
grondgebied van een lidstaat. Dat is het geval als de consument zijn gewone
verblijfplaats heeft in een lidstaat waar de richtlijn geldt.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie op welke
wijze al die derde landen (en dat is dus de rest van de wereld buiten de EU
en de EER) hierover worden geïnformeerd, merk ik allereerst op dat artikel
7 lid 2 van de richtlijn beoogt te voorkomen dat verkopers door de keuze van
het recht van een derde land zich onttrekken aan de bescherming die de richtlijn
kopers wil bieden. Het ligt naar mijn mening dan ook niet zeer voor de hand
om aan derde landen ongevraagd van overheidswege informatie te verstrekken
over Nederlandse regelingen die bepalen of een rechtsbetrekking door vreemd
recht dan wel door Nederlands beheerst wordt. De regeling waarom het gaat,
regardeert consumenten die hun gewone verblijfplaats hebben binnen het rechtsgebied
van de EU en de EER. Op de Nederlandse overheid rust in het algemeen een verplichting
om in Nederland bekendheid te geven aan nieuwe Nederlandse regelgeving. Op
de andere lidstaten rust een soortgelijke verplichting.Op de vraag van deze leden naar de betekenis van het woord «gewone
verblijfplaats» kan worden geantwoord dat dat begrip in het internationaal
privaatrecht een eigen betekenis heeft. De term, die overeenstemt met de Engelse
term «habitual residence» en de Franse term «résidence
habituelle», wordt ook in de Haagse verdragen gehanteerd. Aangezien
die verdragen deel uitmaken van het Nederlandse internationaal privaatrecht,
is de term in ons land sinds vele jaren ingeburgerd. Het gaat in essentie
om een feitelijk begrip. Wil de gewone verblijfplaats aanknopingwaarde hebben
in die zin dat het recht van het land van de gewone verblijfplaats een relevante
aanknoping biedt, dan moet er sprake zijn van een zekere duurzaamheid van
het verblijf, van een feitelijke maatschappelijke verbondenheid van een persoon
met een bepaald land. Ook de intentie van betrokkene speelt daarbij een rol.
Van de grote groep Nederlanders die in één van de EU-landen
rond de Middellandse Zee «overwintert», kan niet in het algemeen
worden gezegd dat zij gewone verblijfplaats buiten Nederland heeft. Of dat
het geval is, hangt, zoals gezegd, van het totaal van de feitelijke omstandigheiden
en de intenties van betrokkenen af. Voor de hier aan de orde zijnde regelgeving
is deze kwestie overigens niet van groot belang. Immers, indien een consument
zijn gewone verblijfplaats heeft in een andere EU-staat dan Nederland, zal
hij tegenover de rechter van dat land een beroep kunnen doen op de richtlijn
zoals deze daar is geïmplementeerd.Op de vraag hoe de consument kan weten of het recht van een derde land
van toepassing is, kan worden geantwoord dat het in het geval, bedoeld in
artikel 7 lid 2 van de richtlijn, gaat om een rechtskeuze voor het recht van
een derde land. Dit zal derhalve blijken uit de koopovereenkomst. Het voorgestelde
artikel 6 lid 2 van de Nederlandse implementatiewet voorziet overigens ook
in bescherming van de consument die een overeenkomst is aangegaan waarin geen
rechtskeuzeclausule is opgenomen. In dit laatste geval wordt het op de overeenkomst
toepasselijke recht bepaald aan de hand van de regels van de artikelen 5 lid
3 (geval van de «passieve consument») dan wel artikel 4 (geval
van de «niet-passieve consument») van het Verdrag inzake het recht
dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst.De leden van de CDA-fractie hebben nog enige vragen over het overgangsrecht,
in het bijzonder over het nieuw voorgestelde artikel 196 lid 6 van de Overgangswet
nieuw Burgerlijk Wetboek (Ow). Deze bepaling heeft betrekking op langdurige
contractuele distributie-relaties die voor de inwerkingtreding van deze wet
reeds bestaan. Indien de voorschakel daarin een exoneratiebeding heeft opgenomen,
kan de verkoper – in afwijking van artikel 79 Ow –
één jaar na de inwerkingtreding van deze wet dit beding vernietigen
wegens strijd met het gewijzigde artikel 7:25 lid 2. Deze leden vragen of
het klopt dat artikel 7:25 BW hierdoor wordt voorzien van opschortende werking.
Artikel 7:25 BW, zoals het nu luidt, is van toepassing op genoemde distributie-relaties.
Artikel 196 lid 6 Ow beoogt slechts het nieuw voorgestelde artikel 7:25 lid
2 gedurende één jaar na de inwerkingtreding van de wet niet
van toepassing te laten zijn op deze relaties. Artikel 7:25 BW wordt daarmee
niet voorzien van opschortende werking. Met het nieuwe artikel 7:25 lid 2
wordt – kortweg gezegd – de mate van dwingendheid van dit artikel
gewijzigd, en alleen daaraan wordt voor genoemde langdurig distributie-relaties
uitgestelde werking verleend, c.q. wordt het huidige artikel 25 lid 2 voor
één jaar geëerbiedigd.Deze leden vragen voorts of een en ander wel in overeenstemming is met
de richtlijn. De richtlijn vereist dat de verkoper een regresrecht wordt toegekend.
Een dergelijk regresrecht van de verkoper is in titel 7.1 BW geregeld in artikel
25, waarmee reeds bij voorbaat is voldaan aan de richtlijn. Omdat de richtlijn
niet vereist dat het regresrecht van de verkoper dwingendrechtelijk is, en
alleen op dit punt dit wetsvoorstel een wijziging brengt, is het bepaalde
in artikel 196 lid 6 Ow niet strijdig met de richtlijn.Ten slotte willen de leden van de CDA-fractie graag weten wat dit in concreto
betekent voor de positie van zowel de consument als de verkoper gedurende
dat jaar. Voor de consument heeft dat geen enkele betekenis, omdat deze –
zoals hierboven aangegeven – buiten een eventuele verhaalprocedure staat,
en voor de uitoefening van zijn rechten niet afhankelijk is van de uitkomst
daarvan. Zoals in de memorie van toelichting is beschreven wordt de rechtspositie
van een verkoper tegenover een voorschakel met het gewijzigde artikel 7:25
lid 2 BW verbeterd. Een verkoper die een (distributie)overeenkomst aangaat
met een voorschakel na de inwerkingtreding van de wet, profiteert onmiddellijk
van deze verbetering. Een verkoper die voor de inwerkingtreding van de wet
reeds in een (langdurige) relatie met zijn voorschakel staat, profiteert gedurende
dat jaar niet van deze verbetering.Het stemt tot tevredenheid dat de leden van de GroenLinks-fractie met
overwegend instemmende belangstelling kennis hebben genomen van dit wetsvoorstel.
Deze leden hebben een vraag over artikel 7:17 lid 5 BW, dat bepaalt dat de
koper zich er niet op kan beroepen dat de zaak niet aan de overeenkomst beantwoordt
wanneer hem dat ten tijde van het sluiten van de overeenkomst bekend was of
redelijkerwijs bekend kon zijn. Deze leden vragen wat dat voor consequenties
heeft voor een eventuele onderzoeksplicht van de consument, en of van de consument
verwacht mag worden dat deze zich voorafgaand aan de koopovereenkomst diepgaand
van bijvoorbeeld bijgeleverde handleidingen op de hoogte stelt. Zelfs indien
deze handleidingen voor de koop beschikbaar zijn, kan niet van de consument
verwacht worden dat hij deze handleidingen – bijvoorbeeld in een winkel –
uitgebreid raadpleegt voordat hij de overeenkomst sluit. De woorden «redelijkerwijs
bekend kon zijn» leggen naar mijn mening op de koper ook geen onderzoeksplicht,
maar voorkomen dat de koper zich er op beroept dat hem het gebrek onbekend
was terwijl het gebrek hem vrijwel onmogelijk kon zijn ontgaan. Zie in vergelijkbare
zin artikel 35 lid 3 van de United Nations Convention on Contracts for the
International Sale of Goods (CISG) (Trb 1981, 184). Hierbij zij wel opgemerkt
dat de in artikel 7:17 lid 2, tweede zin, voorkomende woorden «niet
behoefde te betwijfelen» onder omstandigheden wèl een onderzoeksplicht
op de koper legt. Deze gaat evenwel – zeker bij een consumentenkoop –
niet zover dat de koper zich van de bijgeleverde handleidingen op de hoogte
moet stellen.In antwoord op de vraag van deze leden of een nadere wettelijke invulling
kan worden gegeven aan het begrip «redelijkerwijs» of dat dit
aan de rechterlijke macht wordt overgelaten, zij opgemerkt dat het uiteindelijk
het Hof van Justitie is die dit begrip zal moeten uitleggen. Een nadere wettelijke invulling ligt daarom niet voor de hand, waarbij nog opgemerkt
kan worden dat bij eenzelfde uitleg als genoemd artikel 35 lid 3 CISG dit
ook niet nodig is.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1Te vinden in het Bundesgesetzblatt van 8 mei 2001. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27809-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl