Aanvullend Protocol Eur. Kaderovereenk. grensovereenkomst samenwerking tussen territoriale gemeenschappen; 9-11-1995; Brief minister over stilzwijgende goedkeuring van dit Protocol (Trb. 1996, 352)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25260, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

12-03-1997

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25260 nr. 1;215

05-03-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningTOELICHTENDE NOTA 1. Inleiding2. Totstandkoming Aanvullend Protocol bij de Kaderovereenkomst3. De Nederlandse situatie4. De inhoud van het Aanvullend Protocol5. Betekenis van het Aanvullend Protocol voor Nederland6. KoninkrijkspositieBIJLAGEInleidingAlgemeen commentaarArtikelsgewijs commentaar Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikelen 9–14
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25260Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 260Aanvullend Protocol bij de Europese Kaderovereenkomst inzake grensoverschrijdende
samenwerking tussen territoriale gemeenschappen of autoriteiten; Straatsburg,
9 november 1995nr. 215nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal's-Gravenhage, 5 maart 1997Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 6 maart 1997. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring
van de Staten-Generaal wordt onderworpen kan door of namens één
van de Kamers of door ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel
dertig leden van de Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 5 april
1997.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 9 november 1995 te Straatsburg tot stand gekomen Aanvullend Protocol
bij de Europese Kaderovereenkomst inzake grensoverschrijdende samenwerking
tussen territoriale gemeenschappen of autoriteiten (Trb. 1996, 352).1Een toelichtende nota bij dit verdrag treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd. De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo TOELICHTENDE NOTA 1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luldt (artikel 25a, vierde lid, onder b, van de Wet
op de Raad van State).In het kader van de Raad van Europa kwam op 21 mei 1980
te Madrid de Kaderovereenkomst inzake grensoverschrijdende samenwerking tussen
territoriale gemeenschappen of autoriteiten tot stand. Deze is op 27 januari
1982 voor Nederland in werking getreden (Trb. 1981, 234 en 74).De Kaderovereenkomst legt de lid-staten van de Raad van Europa die partij
zijn bij het verdrag geen bindende verplichtingen op. De lid-staten zeggen
slechts toe zich in te zullen spannen om grensoverschrijdende samenwerking
tussen territoriale gemeenschappen en autoriteiten te bevorderen en te vergemakkelijken.
Meer in het bijzonder verbinden zij zich ertoe de juridische, bestuurlijke
en technische moeilijkheden die de ontwikkeling en het goede verloop van grensoverschrijdende
samenwerking kunnen belemmeren op te lossen, bijvoorbeeld in nadere overeenkomsten
met buurstaten. De territoriale gemeenschappen en autoriteiten zelf kunnen
aan de Kaderovereenkomst geen enkel recht ontlenen. Zij kunnen hoogstens hun
nationale overheden aansporen in de geest van de Kaderovereenkomst te handelen. 2. Totstandkoming Aanvullend Protocol bij de KaderovereenkomstIn de jaren tachtig zijn op basis van de Kaderovereenkomst tussen lid-staten
de nodige bilaterale overeenkomsten gesloten. Vastgesteld moet echter worden
dat die overeenkomsten in onvoldoende mate de bestaande juridische en bestuurlijke
obstakels voor grensoverschrijdende samenwerking hebben weggenomen. Veelal
beperkte men zich tot het mogelijk maken van samenwerking op uitsluitend een
privaatrechtelijke grondslag en dan nog op een zeer beperkt aantal gebieden.
Vooral bij de betrokken lokale en regionale overheden groeide aldus de teleurstelling
over de uitwerking door de lid-staten van de Kaderovereenkomst.Het Secretariaat van de Raad van Europa stelde, op basis van een door
haar in 1990 en 1991 uitgevoerd onderzoek, vast dat de belangrijkste obstakels
voor een doeltreffende grensoverschrijdende samenwerking waren:a. het ontbreken van de juridische erkenning van het recht van territoriale
gemeenschappen en autoriteiten tot het sluiten van overeenkomsten over grensoverschrijdende
samenwerking. Daarmee zijn die gemeenschappen en autoriteiten volledig afhankelijk
van de houding die nationale overheden ten aanzien van die samenwerking bepalen.b. de Kaderovereenkomst biedt onvoldoende aanknopingspunten bij de oplossing
van enkele cruciale juridische kwesties:– de vormgeving van de samenwerking binnen een publiekrechtelijk
kader;– de rechtskracht in het nationale recht van maatregelen die in
de context van grensoverschrijdende samenwerking zijn genomen;– de juridische status van lichamen die zijn opgericht ten behoeve
van grensoverschrijdende samenwerking (publiekrechtelijke of privaatrechtelijke
rechtspersoonlijkheid).Mede op basis van het onderzoek van het Secretariaat is door het Gespecialiseerd
Comité voor grensoverschrijdende samenwerking van de Raad van Europa
in de jaren na 1991 gewerkt aan een Aanvullend Protocol bij de Kaderovereenkomst,
waarin de hiervoor genoemde belemmeringen worden weggenomen. In september
1995 ging het Comité van Ministers akkoord met de tekst
van het Aanvullend Protocol; op 11 november 1995 werd het vervolgens voor
ondertekening opengesteld. 3. De Nederlandse situatieSinds de Kaderovereenkomst in januari 1982 voor Nederland in werking trad,
is de ontwikkeling van grensoverschrijdende samenwerking in ons land een veel
positievere geweest dan die elders in Europa. In Benelux-verband kwam op 12
september 1986 te Brussel de Overeenkomst tussen het Koninkrijk België,
het Koninkrijk der Nederlanden en het Groothertogdom Luxemburg inzake grensoverschrijdende
samenwerking tussen samenwerkingsverbanden of autoriteiten tot stand (Trb.
1986, 160). Op 23 mei 1991 is te Isselburg-Anholt de Overeenkomst tussen het
Koninkrijk der Nederlanden, de Bondsrepubliek Duitsland, het Land Nedersaksen
en het Land Noordrijn-Westfalen inzake grensoverschrijdende samenwerking tussen
territoriale gemeenschappen of autoriteiten gesloten (Tbr. 1991, 102). Beide
verdragen hebben gemeen dat zij een regeling bevatten ter oplossing van de
in de vorige paragraaf opgesomde juridische obstakels voor grensoverschrijdende
samenwerking. Het wezenlijke verschil tussen beide verdragen is gelegen in
de rechtskracht die kan worden toegekend aan de besluiten van een openbaar
lichaam dat in een samenwerkingsovereenkomst kan worden opgericht. Artikel
5, eerste lid, van het Nederlands-Duitse verdrag legt vast dat een dergelijk
openbaar lichaam niet bevoegd is algemeen verbindende voorschriften vast te
stellen of bij beschikking verplichtingen op te leggen. Beslissingen van het
openbaar lichaam zullen ingevolge artikel 5, tweede lid, door elk van de deelnemers
aan het samenwerkingsverband moeten worden «vertaald» in eigen,
interne besluiten. Deze constructie is vooral gekozen omdat de Duitse Grondwet
aan een meer bindende besluitvorming door het openbaar lichaam zelf in de
weg stond. Die verdergaande stap is wel gezet in het Benelux-verdrag, dat in artikel
3, eerste lid, bepaalt dat aan een openbaar lichaam bevoegdheden van regeling
en bestuur kunnen worden toegekend. Dit betekent dat het openbaar lichaam
bij verordening algemeen verbindende voorschriften kan vaststellen, die dus
gelijkelijk gelden voor alle rechtssubjecten in het gehele samenwerkingsgebied.Dit verschil in rechtskracht heeft bij de totstandkoming van het Aanvullend
Protocol een belangrijke rol gespeeld, zoals hierna nog zal blijken.Het Koninkrijk der Nederlanden is momenteel de enige lid-staat van de
Raad van Europa waarvan de gehele landgrens wordt «bedekt» door
verdragen inzake grensoverschrijdende samenwerking, die aan de mede-overheden
ruime mogelijkheden bieden om op publiekrechtelijke basis grensoverschrijdend
samen te werken. Op het belang dat het Aanvullend Protocol niettemin toch
nog voor Nederland heeft, wordt hieronder ingegaan. 4. De inhoud van het Aanvullend ProtocolVoor een algemeen en een artikelsgewijs commentaar op het Aanvullend Protocol
zij verwezen naar het – eveneens door het Comité van Ministers
vastgestelde – toelichtend rapport bij het Protocol. Dit rapport is
als bijlage bij deze toelichtende nota gevoegd.Zowel het Benelux-verdrag als het Nederlands-Duitse verdrag hebben een
belangrijke rol gespeeld bij de voorbereiding van het Aanvullend Protocol,
zij het dat die rol nogal verschilde.Van het Nederlands-Duitse verdrag kan worden gezegd dat het een voorbeeldfunctie
heeft vervuld. Volgorde van behandeling van onderwerpen, alsmede de bewoordingen
mogen dan op vele plaatsen verschillen, qua inhoud en strekking bestaan er
grote gelijkenissen. Dit geldt met name voor het punt van de rechtskracht
van besluiten die in de context van het samenwerkingsverband worden genomen.
Dit onderwerp is in het Protocol geregeld in artikel 4. Voor de daarin voorgestelde
constructie vormde het Nederlands-Duitse verdrag een belangrijke inspiratiebron.
Tevens bleek tijdens de voorbereiding dat dit voor de meeste lid-staten de
juridische bovengrens vormde van wat men in het kader van publiekrechtelijke
grensoverschrijdende samenwerking mogelijk wilde maken. Dat betekende dat
men de verdergaande constructie van het Benelux-verdrag (de mogelijkheid aan
een grensoverschrijdend openbaar lichaam de bevoegdheid toe te kennen om algemeen
verbindende voorschriften vast te stellen) afwees en er zelfs voor pleitte
die constructie buiten het Aanvullend Protocol te houden.Voor de Benelux-landen was dit laatste niet aanvaardbaar. Het feit dat
de juridisch meest vergaande vorm van samenwerking tot nu toe, voor andere
lidstaten (voorlopig) een brug te ver is, kan er niet toe leiden dat die vorm
in een tekst die beoogt de Kaderovereenkomst aan te scherpen buiten haken
wordt geplaatst. De Benelux-landen weigerden dan ook akkoord te gaan met een
tekst die niet tevens het systeem van het Benelux-verdrag als optie zou presenteren.Uiteindelijk werd het volgende compromis bereikt. De constructie uit het
Benelux-verdrag is neergelegd in het eerste lid van artikel 5. Op aandrang
van een aantal, vooral Zuid-Europese landen is het beperkende tweede lid toegevoegd,
dat evenwel zodanig facultatief is geredigeerd dat het geen afbreuk doet aan
het eerste lid.Voorts is in artikel 8 bepaald dat elke lid-staat, bij aanvaarding van
het Aanvullend Protocol, uitdrukkelijk aangeeft of hij de bepalingen van zowel
artikel 4 als artikel 5 zal toepassen, danwel slechts een van deze bepalingen.Gelet op het voorgaande is het duidelijk dat het Koninkrijk zal aangeven
dat het zowel artikel 4 (Nederlands-Duits verdrag) als artikel 5 (Benelux-verdrag)
zal toepassen. 5. Betekenis van het Aanvullend Protocol voor NederlandMen kan zich afvragen wat de meerwaarde voor Nederland is van het onderhavige
Protocol, nu met onze beide buurlanden reeds verdragen zijn gesloten die juridisch
niet minder mogelijkheden tot grensoverschrijdende samenwerking bieden.Uit het voorgaande blijkt dat Nederland sinds het begin van de jaren tachtig
hard aan de weg heeft getimmerd om grensoverschrijdende samenwerking te bevorderen
en te vergemakkelijken. Zonder overdrijven kan worden gezegd dat Nederland
en zijn buurlanden op dat terrein een voortrekkersrol hebben vervuld. Veel
van hetgeen in dat kader is tot stand gebracht heeft zijn neerslag gevonden
in het Aanvullend Protocol. Tegen die achtergrond achten wij het zeer wenselijk
dat het Koninkrijk het Protocol nu ook bekrachtigt, ook al lijkt het onmiddellijke
praktische belang beperkt. Een andere houding van Nederland zou door de overige
lid-staten van de Raad van Europa ook niet goed worden begrepen.Op één punt kan het Aanvullend Protocol wel een belangrijk
praktisch nut hebben. Uit Limburg bereiken ons van tijd tot tijd signalen
dat men op trilaterale basis zou willen samenwerken met Belgische en Duitse
lokale en regionale overheden. Zonder Aanvullend Protocol betekent dit dat
over een nieuw, maar dan trilateraal verdrag met de buurlanden zou moeten
worden onderhandeld, een proces dat veel tijd in beslag zou nemen. Na goedkeuring
en bekrachtiging van het Aanvullend Protocol door de drie betrokken landen
(in België en Duitsland is de goedkeuringsprocedure inmiddels
ook gaande), kunnen de desbetreffende overheden uit de drie landen zelf op
basis van het Protocol afspraken maken. Het Protocol kent immers geen beperking
tot bilaterale samenwerking. Dit betekent in ieder geval een aanmerkelijke
tijdwinst. Ook omwille van dit praktische belang zijn wij van oordeel dat
het Koninkrijk het onderhavige Aanvullend Protocol op korte termijn dient
te bekrachtigen. 6. KoninkrijkspositieEvenals de Kaderovereenkomst zal het Aanvullend Protocol alleen voor Nederland
gelden.De Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken,A. G. M. van de VondervoortDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo BIJLAGEVertaling in het Nederlands van het «Explanatory report»
bij het aanvullend protocol bij de Europese Kaderovereenkomst inzake grensoverschrijdende
samenwerking tussen territoriale gemeenschappen of autoriteitenInleiding1. De Kaderovereenkomst inzake grensoverschrijdende samenwerking tussen
territoriale gemeenschappen of autoriteiten is op 21 mei 1980 te Madrid ter
ondertekening opengesteld en in werking getreden op 22 december 1981. De Overeenkomst
is momenteel bindend voor 19 staten.2. Met de Kaderovereenkomst zijn belangrijke resultaten geboekt, maar
een onderzoek verricht door het Secretariaat van de Raad van Europa in 1990–91
heeft aangetoond dat er nog wezenlijke obstakels bestonden, met name van juridische
aard, voor de uitvoering ervan.3. De uitkomsten van het onderzoek komen overeen met die van de Conferentie
van plaatselijke en regionale besturen van Europa (CPL), die in Resolutie
227 van maart 1991 stelde:«17. ... de Europese Kaderovereenkomst inzake grensoverschrijdende
samenwerking tussen territoriale gemeenschappen of autoriteiten biedt een
passend kader voor betrekkingen tussen aan de grens gelegen gemeenschappen
in buurlanden, maar ... de belangrijkste hinderpaal voor de daadwerkelijke
toepassing van de Overeenkomst is dat de maatregelen die op deze wijze door
de plaatselijke en regionale autoriteiten worden genomen, in hun respectieve
staten geen rechtskracht hebben».4. Overeenkomstig het voorstel van het Gespecialiseerd Comité inzake
grensoverschrijdende samenwerking, besloot het Comité van Ministers
een aanvullend Protocol op te stellen bij de Kaderovereenkomst teneinde de
grensoverschrijdende samenwerking te stimuleren door een aantal juridische
obstakels voor grensoverschrijdende projecten weg te nemen. Algemeen commentaar5. Uit onderzoek door het Secretariaat en besprekingen met de CPL zijn
de volgende twee belangrijkste obstakels naar voren gekomen:a. de Kaderovereenkomst schrijft geen specifieke door staten te nemen
maatregelen voor; staten wordt slechts verzocht initiatieven van territoriale
gemeenschappen of autoriteiten te «vergemakkelijken», te «bevorderen»
of «aan te moedigen». Er is geen daadwerkelijke erkenning van
het recht van genoemde gemeenschappen of autoriteiten tot het sluiten van
overeenkomsten voor grensoverschrijdende samenwerking;b. de Kaderovereenkomst biedt onvoldoende juridische aanknopingspunten
voor het nationale recht van de Overeenkomstsluitende Partijen om problemen
die kunnen voortvloeien uit grensoverschrijdende samenwerking, op te lossen,
zoals:i) de totstandbrenging van grensoverschrijdende samenwerking tussen territoriale
gemeenschappen of autoriteiten binnen een publiekrechtelijk kader;ii) de rechtskracht in het nationale recht van iedere staat van in de
context van grensoverschrijdende samenwerking door territoriale gemeenschappen
of autoriteiten genomen maatregelen;iii) de rechtspersoonlijkheid en de rechtspositie (publiekrechtelijk of
privaatrechtelijk) toegekend aan lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking
die door territoriale gemeenschappen of autoriteiten kunnen worden opgericht. 6. Door de opstellers van de Kaderovereenkomst werd de mogelijkheid overwogen
om het sluiten van bilaterale overeenkomsten als voorwaarde te stellen voor
de toepassing van de Kaderovereenkomst, om aldus de implicaties met betrekking
tot het nationale recht van een overeenkomst tussen territoriale gemeenschappen
of autoriteiten te regelen.7. Sommige staten hebben daarom naar behoefte bilaterale overeenkomsten
gesloten, of – ieder binnen zijn eigen nationale recht – op grensoverschrijdende
samenwerking toegesneden juridische instrumenten gedefinieerd om deze lacunes
op te vullen.8. De veelheid van in aansluiting op de Kaderovereenkomst gesloten bilaterale
overeenkomsten en de ontwikkelingen op het gebied van wetgeving in bepaalde
ondertekenende staten getuigen van de dynamiek van grensoverschrijdende samenwerking
tussen territoriale gemeenschappen of autoriteiten alsmede van het belang
van de Kaderovereenkomst. Het is evenwel nuttig om aan de Overeenkomst een
Protocol toe te voegen waarin beproefde juridische instrumenten worden omschreven,
waarin grondbeginselen van grensoverschrijdende samenwerking tussen territoriale
gemeenschappen of autoriteiten worden neergelegd en waarin aan de Overeenkomstsluitende
Partijen bruikbare oplossingen worden aangereikt.9. Het onderhavige Protocol heeft derhalve ten doel om de uit de Kaderovereenkomst
voortvloeiende juridische problemen voor het nationale recht op te lossen. Artikelsgewijs commentaar Artikel 110. Dit artikel regelt het recht van territoriale gemeenschappen of autoriteiten
om onderling overeenkomsten af te sluiten in het kader van grensoverschrijdende
samenwerking. Dit recht, dat door staten wordt erkend en geëerbiedigd,
wordt uitgeoefend overeenkomstig de voorwaarden en beperkingen neergelegd
in zowel de Kaderovereenkomst als dit Protocol.11. Dit artikel vereist bijvoorbeeld dat door territoriale gemeenschappen
of autoriteiten gesloten overeenkomsten inzake grensoverschrijdende samenwerking:a. zich beperken tot aangelegenheden die vallen binnen de bevoegdheid
van de territoriale gemeenschappen of autoriteiten die erdoor worden gebonden;b. worden gesloten overeenkomstig de in de regelgeving van de betrokken
territoriale gemeenschappen of autoriteiten neergelegde procedures;c. in overeenstemming zijn met de internationale verplichtingen aangegaan
door de staten waarvan de territoriale gemeenschappen of autoriteiten deel
uitmaken;d. rekening houden met het nationale recht van iedere staat met betrekking
tot de rechtspositie van de lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking
(artikel 3).12. De woorden «vergelijkbare beleidsterreinen» vormen een
belangrijke eis voor het sluiten van een overeenkomst. Alle betrokken territoriale
gemeenschappen of autoriteiten dienen bevoegd te zijn voor de kwestie die
in de overeenkomst wordt geregeld. Indien hun bevoegdheid voor de kwestie
niet exclusief is, maar gedelegeerd of gedeeld, dienen de respectieve territoriale
gemeenschappen of autoriteiten zich te conformeren aan alle vereisten
van het nationale recht die in een dergelijk geval van toepassing zijn.13. De woorden «conform het nationale recht», houden in dat
de territoriale gemeenschappen of autoriteiten zich bij het sluiten en uitvoeren
van hun overeenkomsten moeten conformeren aan de procedures en andere regels
zoals vastgelegd in het nationale recht van de staat waartoe zij behoren.
In samenhang met de woorden «vergelijkbare beleidsterreinen»,
houdt dit in dat territoriale gemeenschappen of autoriteiten, wanneer zij
een overeenkomst tot grensoverschrijdende samenwerking sluiten, noch bevoegdheden
mogen verkrijgen die het nationale recht hun niet toekent, noch een nieuwe
categorie plaatselijke autoriteiten in het leven kunnen roepen.14. Dit artikel ziet niet op de verhoudingen tussen bestaande overeenkomsten
inzake grensoverschrijdende samenwerking en later aangegane internationale
verplichtingen van de Overeenkomstsluitende Partijen.15. In het tweede lid wordt duidelijk gesteld dat het sluiten of toepassen
van een overeenkomst inzake grensoverschrijdende samenwerking tussen territoriale
gemeenschappen of autoriteiten geen gevolgen kan hebben voor de verantwoordelijkheden
van de staat of van enige andere gemeenschap of autoriteit die de overeenkomst
niet heeft ondertekend. Artikel 216. Dit artikel regelt de voorwaarden waaronder territoriale gemeenschappen
of autoriteiten uitvoering geven aan de maatregelen die zij bij een overeenkomst
inzake grensoverschrijdende samenwerking zijn overeengekomen. Deze bepalingen
zijn van toepassing indien genoemde gemeenschappen of autoriteiten geen lichaam
voor grensoverschrijdende samenwerking oprichten zoals bedoeld in de artikelen
3 tot en met 5, maar tevens ingeval het lichaam voor grensoverschrijdende
samenwerking voornemens is algemeen geldende maatregelen vast te stellen,
doch daartoe niet bevoegd is overeenkomstig artikel 4, tweede lid, onder b,
en artikel 5, tweede lid.17. Uitgangspunt is dat een beslissing van een overlegorgaan op zichzelf
genomen geen rechtskracht of rechtsgevolgen heeft en dient te worden onderworpen
aan een beslissing van elk van de territoriale gemeenschappen of autoriteiten
die partij zijn bij de overeenkomst, zodat de beslissing kan worden «getransponeerd»
in het nationale recht van de desbetreffende territoriale gemeenschappen of
autoriteiten, conform de regels en procedures die hen binden.Dit principe geldt tevens voor de door lichamen voor grensoverschrijdende
samenwerking in overeenstemming met artikel 4, tweede lid, onder b, en artikel
5, tweede lid, genomen maatregelen. Genoemde «transpositie» kan,
afhankelijk van het recht van elke ondertekenende staat, op verschillende
wijzen geschieden, zoals door stemming over een beslissing van de gemeenteraad,
of stemming over een besluit waarin de inhoud van een gezamenlijke beslissing
van de territoriale gemeenschappen of autoriteiten in een grensoverschrijdende
context wordt herhaald, enzovoort.18. In alle gevallen geldt, ook al is voor de toepassing van het nationale
recht de «transpositiebeslissing» van belang, dat de «transpositiebeslissing»
materieel gezien nauw is verbonden met de gezamenlijke beslissing uit hoofde
van de overeenkomst inzake grensoverschrijdende samenwerking, die dan ook
de belangrijkste beslissing vormt. 19. Als een beslissing eenmaal op de voorgeschreven wijze is overgenomen
in het nationale recht, dan heeft deze beslissing dezelfde rechtskracht en
werking als een nationale maatregel van elk van de territoriale gemeenschappen
of autoriteiten die partij zijn bij de overeenkomst. De rechtskracht van een
beslissing kan derhalve verschillen, afhankelijk van het nationale rechtsstelsel
van territoriale gemeenschappen of autoriteiten die partij zijn bij de overeenkomst.20. Vermelding verdient voorts dat artikel 2 zodanig is opgesteld dat
dit een wettelijke verplichting impliceert ten aanzien van de territoriale
gemeenschappen of autoriteiten die partij zijn bij de overeenkomst om de nodige
maatregelen te nemen teneinde de beslissingen die in het kader van de overeenkomst
inzake grensoverschrijdende samenwerking zijn genomen, in hun eigen recht
op te nemen. Artikel 321. Dit artikel maakt het mogelijk om in de overeenkomst inzake grensoverschrijdende
samenwerking een samenwerkingslichaam op te richten dat verantwoordelijk is
voor de beslissingen genomen in het kader van de grensoverschrijdende samenwerking.22. De woorden «gezien de ... bepalingen van het nationale recht»
houden in dat de staten in hun nationale rechtsstelsel nader moeten aangeven
wat de rechtspositie (publiekrechtelijk of privaatrechtelijk) is van het betrokken
lichaam en daarbij, indien nodig, de vereiste wettelijke maatregelen treffen.
De situaties kunnen afhankelijk van de verschillende nationale rechtsvormen
uiteenlopen. In sommige staten zal het nationale recht wettelijke categorieën
omvatten van lichamen die bevoegd zijn grensoverschrijdend samen te werken
en waarvan buitenlandse territoriale gemeenschappen of autoriteiten deel kunnen
uitmaken, terwijl in andere landen slechts wordt vermeld of de instelling
publiekrechtelijk of privaatrechtelijk is. Artikel 423. In dit artikel worden de bevoegdheden geregeld van het rechtspersoonlijkheid
bezittende lichaam voor grensoverschrijdende samenwerking, dat een publiekrechtelijk
of privaatrechtelijk lichaam kan zijn. De artikelen 4 en 5 behandelen twee
verschillende benaderingen van het functioneren van een rechtspersoonlijkheid
bezittend lichaam voor grensoverschrijdende samenwerking. De bepalingen van
artikel 4 gaan uit van een «dubbele» juridische logica, aangezien
het lichaam voor grensoverschrijdende samenwerking uitsluitend wordt beheerst
door het nationale recht van de staat waarin de zetel is gevestigd. Anderzijds
wordt in artikel 5 een logica van juridisch pluralisme gehanteerd, aangezien
de door het lichaam genomen maatregelen ongeacht waar zij worden toegepast
dezelfde rechtskracht hebben.24. Dit artikel bepaalt dat de rechtspersoonlijkheid van het lichaam voor
grensoverschrijdende samenwerking uitsluitend wordt beheerst door het recht
van de staat waarin de zetel is gevestigd. Dit recht kan, afhankelijk van
de betrokken staat, bepalen dat lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking
publiekrechtelijke dan wel privaatrechtelijke lichamen zijn. Territoriale
gemeenschappen of autoriteiten zullen, afhankelijk van de staat waar het lichaam
zijn zetel heeft, opteren voor een rechtspersoonlijkheid aan de hand van enerzijds
de beschikbare mogelijkheden ingevolge het recht van de staat waar het lichaam
zijn zetel heeft, en, anderzijds, aan de hand van de taken die zij voor dit
lichaam beogen. 25. De rechtskracht van de maatregelen genomen door het lichaam voor grensoverschrijdende
samenwerking wordt tevens bepaald door de publiekrechtelijke of privaatrechtelijke
rechtspositie van dit lichaam. Aangezien dit lichaam zowel publiekrechtelijk
als privaatrechtelijk kan zijn (zie voorgaande paragraaf), kan de rechtskracht
van de door het lichaam genomen maatregelen van staat tot staat uiteenlopen,
afhankelijk van de wettelijke bepalingen die in elke staat van toepassing
zijn op de maatregelen van de territoriale gemeenschappen of autoriteiten
die partij zijn bij de samenwerkingsovereenkomst.26. Artikel 4, tweede lid, regelt de bevoegdheden van het lichaam voor
grensoverschrijdende samenwerking. In aanvulling op de vereisten genoemd in
de paragrafen 11 tot en met 13 hierboven, vereist artikel 4 dat dergelijke
bevoegdheden moeten worden «overgedragen», en dus specifiek zijn.
Derhalve is er geen sprake van dat het lichaam algemene, niet specifiek toegekende
bevoegdheden heeft. Daartegenover zou een lichaam voor grensoverschrijdende
samenwerking met een louter adviserende taak en zonder rechtspersoonlijkheid,
wel algemene bevoegdheden kunnen hebben en zou het functioneren ervan worden
beheerst door artikel 2.27. Artikel 4, tweede lid, onder b. en c. stelt echter een belangrijke
beperking aan de mogelijkheid van het lichaam voor grensoverschrijdende samenwerking
om maatregelen te nemen, in die zin dat dit artikel het lichaam verbiedt handelingen
te verrichten die tot de exclusieve, autonome verantwoordelijkheid behoren
van de territoriale gemeenschappen of autoriteiten die de overeenkomst inzake
grensoverschrijdende samenwerking hebben gesloten. Een dergelijk lichaam kan
daarom niet:a. algemene voorschriften vaststellen (zoals verordeningen of besluiten
van algemene strekking) die voor alle burgers verbindend zijn;b. beslissingen nemen die raken aan de rechten en vrijheden van individuele
burgers of aan die van de territoriale gemeenschappen of autoriteiten die
partij zijn bij de overeenkomst (bijvoorbeeld onteigeningsbesluiten, of besluiten
om retributies te heffen);c. belastingen of heffingen opleggen.Indien dergelijke maatregelen nodig zouden zijn ter uitvoering van de
overeenkomst inzake grensoverschrijdende samenwerking, dan zouden zij moeten
worden genomen door elk van de territoriale gemeenschappen of autoriteiten
binnen hun respectieve rechtsstelsels. Artikel 528. Artikel 5 staat de Overeenkomstsluitende Partijen toe publiekrechtelijke
lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking op te richten die algemeen
verbindende publiekrechtelijke maatregelen kunnen nemen voor het grondgebied
van alle territoriale gemeenschappen of autoriteiten die partij zijn bij de
overeenkomst. Een dergelijke regeling is bijvoorbeeld vastgelegd in het Benelux-Verdrag
van 12 september 1986 inzake grensoverschrijdende samenwerking tussen samenwerkingsverbanden
of autoriteiten, waarbij in feite een nieuwe vorm van grensoverschrijdend
gezag in het leven werd geroepen.29. Artikel 5, tweede lid, ziet op het geval dat een door een lichaam
voor grensoverschrijdende samenwerking genomen maatregel de rechten en vrijheden
van individuele burgers raakt. In dergelijke gevallen kan een staat bepalen
dat de uitvoering van de desbetreffende maatregel alleen door de territoriale
gemeenschappen of autoriteiten mag geschieden. Ook kan een staat bepalen dat
aan een lichaam voor grensoverschrijdende samenwerking zoals
bedoeld in artikel 5 geen algemene bevoegdheden kunnen worden toegekend of
dat dit lichaam geen algemeen verbindende voorschriften mag vaststellen.30. In de artikelen 4 en 5 worden twee verschillende vormen van lichamen
voor grensoverschrijdende samenwerking besproken, die beide in een land kunnen
bestaan. In verband daarmee bepaalt artikel 8 dat de Overeenkomstsluitende
Partijen bij ondertekening van het Protocol of bij de nederlegging van de
akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring moeten aangeven of zij
opteren voor beide vormen of alleen voor de vorm zoals omschreven in artikel
4 of in artikel 5. Artikel 631. Dit artikel regelt de diverse mogelijkheden vormen van toezicht op
maatregelen genomen uit hoofde van een overeenkomst inzake grensoverschrijdende
samenwerking. Er worden drie gevallen behandeld.32. Het eerste lid betreft maatregelen genomen door de deelnemende territoriale
gemeenschappen of autoriteiten op basis van de in artikel 2 bedoelde overeenkomsten.
Deze zijn onderworpen aan het gebruikelijke toezicht krachtens het nationale
recht van de staat waartoe de territoriale gemeenschappen of autoriteiten
behoren.33. Het tweede lid betreft lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking.Deze zijn onderworpen aan het toezicht zoals bepaald door de staat waarin
de zetel van het lichaam is gevestigd. Aangezien deze lichamen echter eveneens
invloed hebben op de territoriale gemeenschappen of autoriteiten van andere
landen dan dat waarin de zetel is gevestigd, moeten de verantwoordelijke toezichthoudende
autoriteiten bij dit toezicht rekening houden met de belangen van de territoriale
gemeenschappen of autoriteiten van de andere staten.Hiertoe beveelt artikel 6 aan dat de toezichthoudende autoriteiten onderling
zorgen voor de middelen ter coördinatie en informatie inzake het functioneren
van de lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking.34. Het derde lid betreft lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking
die als publiekrechtelijke lichamen zijn erkend door alle staten waartoe de
territoriale gemeenschappen of autoriteiten behoren en die de overeenkomst
hebben gesloten. In dat geval is het toezicht van elk van de partijen van
toepassing op dit lichaam. Artikel 735. Dit artikel handelt over geschillen en bevoegde rechters.36. Artikel 7 regelt een algemene rechtsingang in geval van geschillen.
Het hoofddoel is de rechten van derden te waarborgen, zodat deze bepaling
geen invloed heeft op de mogelijkheden die reeds bestonden voor de inwerkingtreding
van dit Protocol. Artikel 837. Dit artikel verplicht de Overeenkomstsluitende Partijen aan te geven
of zij beide vormen van lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking zoals
bedoeld in de artikelen 4 en 5 zullen toepassen of slechts een enkele vorm.
De artikelen 4 en 5 geven de mogelijkheid tot oprichting van twee soorten
lichamen voor grensoverschrijdende samenwerking, en het Protocol
verplicht staten niet tot het toepassen van beide soorten. Daarom wordt in
artikel 8 gesteld dat het iedere Overeenkomstsluitende Partij vrijstaat aan
te geven welke formule zij kiest. Uiteraard kan deze verklaring vervolgens
worden gewijzigd. Artikelen 9–1438. De slotbepalingen van de artikelen 9 tot en met 14 zijn in overeenstemming
met de model-slotformules voor verdragen opgesteld door de Raad van Europa.
 XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlemen- taire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25260-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl