Goedkeuring Verdrag betreffende toetreding van onder meer Tsjechië, Estland, Cyprus en Litouwen tot EU (Trb. 2003, 74); Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20032004-28972, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

04-02-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28972-(R1738) nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningBIJLAGESTAND VAN ZAKEN RATIFICATIE (stand per 29 januari 2004) 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28972Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 972 (R1738)Goedkeuring van het op 16 april 2003 te Athene totstandgekomen Verdrag
betreffende de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland,
de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek
Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië
en de Slowaakse Republiek tot de Europese Unie, met Toetredingsakte, Bijlagen
en Protocollen (Trb. 2003, 74)BMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 2 februari 2004De regering heeft met belangstelling kennisgenomen van het voorlopig verslag
van de Vaste Commissie voor Europese samenwerkingsorganisaties van de Eerste
Kamer van de Staten-Generaal naar aanleiding van het voorstel van Rijkswet
tot goedkeuring van bovengenoemd verdrag. De in het verslag gestelde vragen
zijn hieronder beantwoord. Vragen met dezelfde strekking zijn samengevoegd
en in één keer beantwoord.De leden van de fractie van het CDA vragen om een korte uiteenzetting
over wat in de verschillende stadia de standpunten van de Nederlandse regering
en het Nederlandse parlement met betrekking tot het vrije verkeer van werknemers
zijn geweest.Op grond van een aantal overwegingen heeft het Kabinet Kok II in 2001
besloten tot het toepassen van het vrij verkeer van werknemers direct na toetreding
van de nieuwe lidstaten per 1 mei 2004. Hierbij bleef de mogelijkheid open
om vrijwaringsmaatregelen te nemen voor het geval toch onverhoopt onevenwichtige
arbeidsmigratiestromen mochten ontstaan. Nederland zou daarmee geen gebruik
maken van de in de toetredingsonderhandelingen overeengekomen mogelijkheid
om het verkeer van werknemers gedurende een bepaalde periode na toetreding
nog niet te liberaliseren. Nederland heeft zich overigens lange tijd tegen
deze mogelijkheid verzet. Een communautair regime op basis van volledige toepassing
van het vrij personenverkeer, sloot wat Nederland betreft het beste aan bij
de Nederlandse visie op de uitbreiding en zou het juiste signaal aan de kandidaat-lidstaten
geven. De Tweede Kamer is hierover ingelicht door middel van de notitie «Vrij
verkeer van personen in het EU-Uitbreidingsproces», die op 17 mei 2001
aan de Tweede Kamer is verzonden, en de kabinetsreactie op het SER-advies
op 8 juni 2001.1 In een brief van de Staatssecretaris
van Justitie en de Minister van SZW inzake communautair migratiebeleid, werd
dit standpunt herhaald.2 Op dat moment was ook
al duidelijk dat Duitsland en Oostenrijk wel gedurende een bepaalde
tijd een overgangstermijn voor het vrij verkeer zouden hanteren. Het Nederlandse
standpunt is daarna kenbaar gemaakt aan de nieuw toetredende landen.Het Centraal Planbureau (CPB) is in het licht van de meest recente informatie
over de positie van andere EU-lidstaten ten aanzien van de overgangstermijn
met een actuele raming gekomen van de te verwachten arbeidsmigratie vanuit
de toetredende Midden-Europese landen en de effecten daarvan op de werkloosheids-
en bijstandsuitgaven.1 Ten opzichte van het eerder
genomen besluit van het kabinet Kok II geven de CPB-ramingen en de posities
van de andere EU-lidstaten onvoldoende aanleiding thans geen volledig vrij
verkeer van werknemers in te voeren. Gegeven de onzekerheid rond het precieze
aantal immigranten en de gevolgen voor de arbeidsmarkt vindt het kabinet het
wel van belang nauwgezet de feitelijke ontwikkelingen met betrekking tot het
aantal arbeidsmigranten uit de toetredende Midden-Europese landen bij te houden
en daartoe het formele vereiste van een tewerkstellingsvergunning te handhaven.
Hierbij geeft het kabinet de voorkeur aan een variant waarbij migranten ex
ante beschermd worden tegen misstanden met betrekking tot arbeidsomstandigheden
en waarbij het risico wordt beperkt dat migranten te werk worden gesteld tegen
een loon dat onder het CAO-loon ligt (voor zover een CAO van toepassing is)
of onder het wettelijk minimumloon.Gezien deze overwegingen heeft het kabinet ervoor gekozen om het stelsel
van tewerkstellingsvergunningen, zoals nu in de Wet Arbeid Vreemdelingen,
in stand te houden maar voor vergunningen die werkgevers aanvragen voor werknemers
uit de toetredende Midden-Europese landen de arbeidsmarkttoets (de toets op
de beschikbaarheid van prioriteitgenietend arbeidsaanbod binnen de EU/EER)
te laten vervallen. Wel blijft er een (lichte) toets op arbeidsvoorwaarden
enomstandigheden. Als voor mei 2005 de grenswaarde van 22 000 tewerkstellingsvergunningen
dreigt te worden overschreden, zal het kabinet zijn besluit heroverwegen.De vraag van de voornoemde leden of het juist is dat in de loop van dit
proces Nederland nooit aangegeven heeft behoefte te hebben aan overgangstermijnen,
kan bevestigend worden beantwoord.De regering heeft in de onderhandelingen steeds aangegeven dat Nederland
voorstander is van directe implementatie van vrij verkeer van werknemers,
met de mogelijkheid tot het nemen van vrijwaringsmaatregelen voor het geval
toch onverhoopt onevenwichtige arbeidsmigratiestromen mochten ontstaan. Nederland
heeft zich aanvankelijk uitgesproken voor een communautair regime op basis
van volledige toepassing van het vrij personenverkeer, met de mogelijkheid
van vrijwaringsmaatregelen.Toen in EU-verband bleek dat een overgangsregeling onvermijdelijk was,
heeft Nederland besloten vast te houden aan het recht van individuele lidstaten
om reeds sneller vrij werknemersverkeer toe te staan en het voornemen uitgesproken
direct bij toetreding de arbeidsmarkt voor de nieuwe lidstaten te openen.
Echter om de redenen zoals eerder beschreven, heeft het kabinet besloten om
werknemers uit de toetredende landen onder voorwaarden toe te laten tot de
Nederlandse arbeidsmarkt. Er is dus sprake van een liberalisering van het
toelatingsbeleid ten opzichte van de huidige situatie.Voorts vragen de leden van de fractie van het CDA of het mogelijk is dat
het instellen van een overgangsperiode niet afwijkt van reeds gemaakte afspraken
met gewekte verwachtingen.Aangezien het communautaire regime in de eerste twee jaar na toetreding niet van toepassing is, is Nederland vrij om een nationaal beleid te
voeren, zij het dat Nederland met het eerder ingenomen standpunt verwachtingen
heeft gewekt bij de toetredende lidstaten. Op Europees niveau is vastgelegd
dat individuele lidstaten hun arbeidsmarkt gedurende deze twee jaar wel verder
mogen liberaliseren, maar de toegang niet verder mogen beperken ten opzichte
van de situatie op 16 april 2003, de dag van ondertekening van het Toetredingsverdrag.In verband met het voorgaande wordt tevens gevraagd welke lidstaten buiten
Duitsland en Oostenrijk zo'n overgangsperiode hebben bepleit en gekregen.Tijdens de onderhandelingen hebben alleen Duitsland en Oostenrijk verzocht
om een overgangstermijn op het gebied van het vrije werknemersverkeer met
de acht Midden-Europese landen die per 1 mei aanstaande toetreden tot de Unie.
De overgangstermijn die uiteindelijk met de acht betrokken landen werd overeengekomen
geldt echter niet alleen voor Duitsland en Oostenrijk: de overgangstermijn
van in totaal maximaal zeven jaar betreft het werknemersverkeer vanuit de
acht betrokken landen met alle 15 huidige lidstaten en onder bepaalde voorwaarden
de andere toetredende lidstaten. Alleen ten aanzien van Duitsland en Oostenrijk
geldt in bepaalde specifieke gevallen een overgangstermijn voor het uitzenden
van werknemers door bedrijven die gevestigd zijn in de toetredende landen.De leden van de fractie van het CDA vernemen voorts graag of de regering
de opvatting deelt dat Duitsland vanwege het absorberen van de vroegere DDR,
het toelaten van werknemers uit Midden- en Oost-Europa met een Duits paspoort
en de directe uitgestrekte grenzen aan de nieuwe lidstaten in een uitzonderlijke
positie verkeert.Hoewel Duitsland zich formeel niet beroept op de hereniging als bijzondere
factor, kan de regering zich voorstellen dat de moeilijke situatie op de Duitse
arbeidsmarkt samenhangt met de hereniging. De werkloosheid in Oost-Duitsland
bedraagt 15–20%. De Duitse behoefte aan overgangsregelingen voor het
vrij verkeer van werknemers kan moeilijk los worden gezien van de bijzondere
problemen van de hereniging in Duitsland.Daarnaast geldt voor Duitsland, evenals overigens voor Oostenrijk, dat
het lange grenzen heeft met toetredende landen. Nederland heeft tijdens de
toetredingsonderhandelingen begrip getoond voor deze omstandigheid (zie bijvoorbeeld
de regeringsnotitie «Stappen naar toetreding»1 ). In het Toetredingsverdrag is voor Duitsland en Oostenrijk een extra overgangsregeling getroffen die – op onderdelen
van het grensoverschrijdende dienstverkeer – ruimer is dan de algemene
overgangsregeling die voor alle lidstaten geldt.De aanwezigheid van werknemers uit Midden- en Oost-Europa met een Duits
paspoort beïnvloedt ongetwijfeld de situatie op de arbeidsmarkt, maar
wordt door de Duitse regering niet aangevoerd als een rechtvaardiging van
de overgangsregeling. Ondanks het beroep van Duitsland op de overgangsregeling,
zet Duitsland het beleid tot contingentering van inzet van arbeidskrachten
(door middel van de zogenaamde Werkverträge) voort.Overigens is het niet de officiële opvatting van de Duitse regering
dat Duitsland in een uitzonderlijke positie zou verkeren vanwege het absorberen
van de vroegere DDR, het toelaten van werknemers uit Midden- en Oost-Europa
met een Duits paspoort en de directe uitgestrekte grenzen met de nieuwe lidstaten.
De Duitse positie staat omschreven in de toelichting bij het wetsontwerp ter
implementatie van de overgangsregeling voor het vrij verkeer van werknemers
in het Toetredingsverdrag. Hierin staat dat Duitsland gebruik zal maken van
de overgangsregeling voor het vrij verkeer van werknemers zolang de situatie
op de arbeidsmarkt daarom vraagt.De leden van de fractie van het CDA vragen hoeveel immigranten uit Midden-
en Oost-Europa met een Duits paspoort Duitsland in de afgelopen tien jaar
heeft opgenomen.Het aantal personen dat in de afgelopen tien jaren als zogenoemde «Aussiedler»
(sinds 1993 genoemd «Spätaussiedler») samen met hun familie
(met name huwelijkspartner en kinderen) vanuit Midden- en Oost-Europa in Duitsland
is opgenomen, bedraagt 1 695 623 personen.Daarvan waren 1 617 350 afkomstig uit de voormalige Sovjetunie,
44 195 uit Roemenië en 31 728 uit Polen. Nadat de toestroom
van «Aussiedler» naar Duitsland vanaf 1988 sterk was toegenomen
(met als hoogtepunt 1990 met ca. 397 000 personen) is sindsdien sprake
van een continu dalende tendens. In 2002 werden in Duitsland 91 416 «Aussiedler»
met familieleden opgenomen. Daarvan waren 90 587 afkomstig uit de voormalige
Sovjetunie (44 493 uit de Russische Federatie, 38 653 uit Kazachstan).1Op de vraag van de leden van de fractie van het CDA wanneer het rapport
Rutte te verwachten is en de vraag van de leden van de fractie van GroenLinks
of meegedeeld kan worden wat de uitkomst is van het beraad ten aanzien van
het eventueel instellen van beperkingen ten aanzien van werknemers uit de
nieuwe lidstaten die in Nederland willen werken kan worden geantwoord dat
het kabinet op 23 januari jl. zijn standpunt heeft ingenomen, en aan de Eerste
en Tweede Kamer heeft aangeboden.De leden van de fractie van het CDA vragen voorts of de regering van oordeel
is dat overgangstermijnen ten aanzien van het vrije verkeer van werknemers
in het belang van de toetredende landen kunnen zijn. Welke belangen zouden
dat kunnen zijn en hoe komt het dat de landen zelf dit blijkbaar niet als
zodanig ervaren?Een overgangstermijn voor het vrij verkeer van werknemers kan in het belang
zijn van de toetredende landen, indien hiermee een uitstroom van arbeid die
nodig is voor de lokale economie (een zogenaamde brain
drain) kan worden voorkomen. Een dergelijke uitstroom lijkt echter
vooralsnog niet aan de orde. Overigens geldt dat het vrije verkeer van werknemers
binnen de Unie mede is ingesteld, omdat dit via een optimale allocatie van
arbeid uiteindelijk welvaartsbevorderend werkt. Dit geldt ook met betrekking
tot de toetredende landen. Vrij verkeer van werknemers zou dus in hun voordeel
moeten werken. Werknemers die in de EU-lidstaten gaan werken en/of wonen zullen
gelden naar het land van herkomst sturen en bovendien ervaring en kennis opdoen
die ze in hun land van herkomst kunnen gebruiken. De toets op arbeidsomstandigheden
en arbeidsvoorwaarden, waartoe het kabinet heeft besloten, beschermt werknemers
uit de toetredende landen Hoewel de leden van de fractie van de VVD het vrije
verkeer van werknemers als een groot voordeel van de Europese integratie zien,
vinden zij dat het standpunt met betrekking tot een overgangstermijn voor
het vrije verkeer voor werknemers moet worden heroverwogen en dat de consequenties
voor de Nederlandse arbeidsmarkt en het beroep op het Nederlandse stelsel
van sociale zekerheid opnieuw moeten worden beoordeeld. Zij verzoeken op dit
punt helderheid opdat zij in deze problematiek tot een goede afweging voor
de Nederlandse economie kunnen komen.De onzekerheid waarmee de ramingen over migratiestromen zijn omgeven en
de gevolgen voor de Nederlandse arbeidsmarkt en de uitgaven aan sociale zekerheid
zijn belangrijke afwegingen geweest bij het tot stand komen van het huidige
kabinetsstandpunt en mede aanleiding voor het invoeren van een grenswaarde
van 22 000 tewerkstellingsvergunningen, zoals eerder aangegeven. Op dit
risico wordt ingegaan in de brief aan de Eerste en Tweede Kamer van 23 januari
jl. De leden van de fractie van GroenLinks vragen welke van de politieke en
economische criteria niet onderhandelbaar zijn en of de regering van mening
is dat aan al die criteria door alle nieuwe landen wordt voldaan.De politieke en economische criteria zijn in hun geheel niet onderhandelbaar.
Het kabinet meent dat de toetredende landen aan deze criteria voldoen, zoals
uiteengezet in de notitie «De vijfde uitbreiding van de Europese Unie»
d.d. 7 november jl.1.Op de vraag van de leden van de fractie van GroenLinks – welke andere
landen inmiddels gebruik hebben gemaakt van de mogelijkheid om een beperking
op te leggen aan het vrije verkeer van werknemers – kan het volgende
overzicht worden gegeven.België, Denemarken, Duitsland, Finland, Frankrijk, Oostenrijk, Portugal
en Spanje zullen het werknemersverkeer niet direct per 1 mei 2004 (volledig)
liberaliseren. In sommige gevallen, bijvoorbeeld in het geval van Duitsland,
betekent dit handhaving van een stelsel waarin op grote schaal werkvergunningen
worden verstrekt aan (bepaalde groepen) werknemers uit de betrokken landen.De regeringen van Ierland, het Verenigd Koninkrijk en Zweden hebben het
voornemen geuit om hun arbeidsmarkten direct na inwerkingtreding van het Toetredingsverdrag
open te stellen.De overige landen, Italië, Griekenland en Luxemburg, hebben nog geen
uitsluitsel gegeven.Voor een uitgebreider overzicht van de posities van de lidstaten wordt
verwezen naar de bijlage bij de brief aan de Eerste en Tweede Kamer van de
staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over vrij verkeer van
werknemers na de uitbreiding d.d. 23 januari 2004.Nu de Intergouvernementele Conferentie (IGC) de ontwerp-grondwet, die
de EU slagvaardiger, efficiënter, democratischer en transparanter moet
maken, niet heeft aanvaard, vragen de leden van de fractie van het CDA welke
consequenties dit zal hebben voor het functioneren van de EU na de uitbreiding
met 10 nieuwe lidstaten.Het door de Conventie opgestelde ontwerp-verdrag tot vaststelling van
een grondwet voor Europa bevat belangrijke elementen voor een slagvaardige,
efficiënte en democratische Europese Unie die in het Verdrag van Nice
nog niet waren afgerond. Het gaat daarbij onder meer om het opheffen van de
pijlerstructuur, de uitbreiding van de besluitvorming met gekwalificeerde
meerderheid, een grotere rol voor het Europees Parlement, versterking van
de positie van de Commissie, invoering van een Europese Minister van Buitenlandse
Zaken ter bevordering van een coherent buitenlands beleid en invoering van
gestructureerde samenwerking op het gebied van defensie.Nu de IGC er nog niet in geslaagd is overeenstemming te bereiken over
een nieuw verdrag voor de Europese Unie blijft het Verdrag van Nice dat op
1 februari 2003 in werking trad, zijn gelding behouden. Dit verdrag biedt
de noodzakelijke institutionele en beleidsinhoudelijke voorzieningen om de
Unie te laten functioneren, ook na de uitbreiding met tien nieuwe lidstaten.
De regering blijft niettemin voorstander van een nieuw verdrag tot vaststelling
van een grondwet voor Europa waarvoor de Conventie een goede basis heeft opgesteld.
Nederland zal zich ervoor inzetten dat de IGC alsnog wordt afgerond, zodat
er een betere verdragsrechtelijke basis komt voor de Europese Unie.De leden van de fractie van het CDA stellen dat verbreding en verdieping
hand in hand zouden moeten gaan. Zij vragen hoe deze situatie nu beoordeeld
wordt. De leden van de fractie van de VVD hebben eenzelfde vraag gesteld en
zijn van mening dat er een uitbreiding zonder verdieping zal plaatsvinden.
Verder vragen zij of het niet beter was geweest als er wel een
koppeling was aangebracht, in juridische en politieke zin, tussen verbreding
en verdieping.De regering blijft van mening dat verbreding en verdieping met elkaar
in de pas dienen te lopen. Niettemin zijn het in formele zin gescheiden trajecten
met ieder een eigen dynamiek en tijdpad. Wanneer het Toetredingsverdrag van
kracht wordt, is verdere verbreding van de Unie een feit. Ten aanzien van
de verdieping van de Europese samenwerking is eveneens het nodige in gang
gezet. De Conventie en de daaropvolgende IGC hebben grote stappen gezet in
de richting van deze verdieping. Het blijkt echter dat voor de afronding nog
enige tijd nodig is. De stap van de huidige verdragen naar een verdrag tot
vaststelling van een grondwet voor Europa wordt door velen ervaren als een
verreikende ontwikkeling. In dat licht zou het onverstandig zijn geweest besluiten
te forceren en overhaast tot conclusies te komen. Daar zou het functioneren
van de Unie niet bij gebaat zijn. De regering meent dat kwaliteit moet prevaleren
boven tijd. Het is niettemin nodig om te ijveren voor een goede afronding
van de IGC, waarbij de resultaten van de Conventie een goede basis vormen.
De eerste ervaringen met het werken in een Unie van 25 zullen de lidstaten
daarbij wellicht van dienst kunnen zijn.In hun laatste vraag verzoeken de leden van de fractie van het CDA de
regering of zij nader wil ingaan op de problematiek van Wider Europe en de rol van de EU en de Raad van Europa ter voorkoming
van nieuwe scheidslijnen.De EU-uitbreiding geeft een nieuwe stimulans aan het zoeken van toenadering
tot de buurlanden aan de externe land- en zeegrenzen van de EU: Rusland, de
westelijke Nieuwe Onafhankelijke Staten en de zuidelijke mediterrane landen.
Streven is dat de Europese Unie en haar buren samenwerken om een ruimte van
gedeelde welvaart en waarden te creëren, gebaseerd op een grotere economische
integratie, intensievere politieke en culturele betrekkingen, versterkte grensoverschrijdende
samenwerking en gedeelde verantwoordelijkheid op het vlak van conflictpreventie
tussen de EU en haar buurlanden.De door de EU aangeboden concrete voordelen en preferentiële betrekkingen
zullen moeten worden ingebed in een gedifferentieerd kader dat inspeelt op
de vorderingen van de partnerlanden op het gebied van politieke, economische
en institutionele hervormingen. Er zullen in het kader van dit Wider Europe-concept actieprogramma's met de afzonderlijk nieuwe
buren worden opgesteld om deze doelstellingen te realiseren.Dankzij de intergouvernementele samenwerking van de 45 lidstaten binnen
de Raad van Europa zijn afspraken vastgelegd over gemeenschappelijk gedeelde
beginselen betreffende mensenrechten, democratie en rechtsstaat. Door middel
van een continue dialoog tussen de diverse lidstaten en verschillende assistentieprogramma's
werkt de Raad van Europa aan een Europa zonder scheidslijnen.In het geval specifieke werkterreinen binnen Wider
Europe samenvallen met terreinen waarop de Raad van Europa actief
is, dienen de activiteiten zo mogelijk complementair te zijn en elkaar niet
te overlappen. De regering meent dat de Europese Unie de expertise van de
Raad van Europa op het gebied van mensenrechten, democratie en goed bestuur
hierbij ten volle moet benutten. Bevordering van synergie tussen de Raad van
Europa en andere internationale organisaties is een belangrijk aandachtspunt
tijdens het Nederlands voorzitterschap van de Raad van Europa.Naar aanleiding van de constatering van de leden van de fractie van de
VVD dat in de laatste voortgangsrapportage van 5 november 2003 met betrekking
tot de toetredende landen 39 punten worden genoemd waarover de Commissie zich
«serieus zorgen» maakt, willen deze leden weten welke
vrijwaringsmaatregelen hier noodzakelijk zijn, zowel voor wat betreft de interne
markt als het communautair acquis.Het is op dit moment niet mogelijk aan te geven waar vrijwaringsmaatregelen
wellicht noodzakelijk zullen zijn. Er resteren immers nog enkele maanden tot
de inwerkingtreding van het Toetredingsverdrag. Voordat tot vrijwaringsmaatregelen
wordt besloten, dienen de toetreders maximaal de gelegenheid te hebben gehad
hun verplichtingen na te komen. Ook verdient het de voorkeur eerst de mogelijkheden
te benutten die in het acquis communautaire besloten
liggen, bijvoorbeeld op het gebied van veterinaire en fytosanitaire regelgeving.Wanneer deze mogelijkheden onvoldoende blijken, kan een beroep worden
gedaan op de in de Akte bij het Toetredingsverdrag opgenomen vrijwaringsclausules
op algemeen economisch gebied (artikel 37), het gebied van de interne markt
(artikel 38) en het gebied van wederzijdse erkenning in straf- en burgerlijke
zaken (artikel 39). Op 17 november 2003 nam de Raad Algemene Zaken en Externe
Betrekkingen (RAZEB), mede op voorstel van Nederland, conclusies aan waarin
hij nog eens wijst op de toezegging van de Europese Commissie de voortgang
van de toetredende lidstaten nauwgezet te blijven volgen, op het voornemen
van de Commissie om waar nodig passende maatregelen te nemen en op het voornemen
de Raad volledig en regelmatig geïnformeerd te houden over resterende
zorgen en over de passende maatregelen die zij zal nemen. Tijdens de RAZEB
zegde de Commissie toe, mede in reactie op vragen van Nederland, de voortgang
van de toetredende landen in de periode tot 1 mei as. voortdurend te monitoren
en hierover voortdurend te rapporteren aan de Raadswerkgroep Uitbreiding.
De Raadswerkgroep Uitbreiding zal gebrek aan voortgang zonodig melden aan
de RAZEB. Inmiddels heeft de Commissie de Raadswerkgroep op 27 januari jl.
mondeling tussentijds geïnformeerd. Een volgende briefing wordt binnen
enkele weken verwacht.De regering zal de overname en implementatie van het acquis op alle terreinen actief blijven volgen. Zij gaat ervan uit
dat de Commissie, wanneer noodzakelijk, tijdig voor 1 mei as. zal komen met
voorstellen tot het nemen van passende maatregelen zoals hierboven beschreven.
Zonodig zal de regering gebruik maken van de mogelijkheid de Commissie te
verzoeken vrijwaringsmaatregelen te nemen.Met verwijzing naar het debat in de Tweede Kamer op 19 november 2003 bij
de behandeling van het onderhavige wetsvoorstel, waarin van regeringszijde
is betoogd dat verbreding van de Europese Unie samen moet gaan met verdieping
(oftewel uitbreiding in samenhang met een constitutionele onderbouwing), vragen
de leden van de fractie van GroenLinks wat het betekent voor het Europese
project nu de Europese Top van regeringsleiders er niet in geslaagd is de
Conventie af te ronden. Voorts vragen deze leden hoe de regering zich zal
inzetten om alsnog de constitutionele onderbouwing gerealiseerd te krijgen.De regering is van mening dat van uitstel geen afstel moet komen. De Europese
Unie is gebaat bij een goede afronding van de IGC en moet zich daartoe inzetten.
De Europese Raad van 12 en 13 december 2003 heeft daartoe een richting uitgezet.
Het Ierse voorzitterschap is verzocht om bilaterale consultaties te houden
en te rapporteren aan de eerstvolgende Europese Raad in maart van dit jaar.
Dan zal moeten blijken welke basis er is voor een goede afronding van de IGC.
Tevens zal dan moeten blijken welk tijdpad daartoe passend is. De regering
zal de pogingen van het Ierse voorzitterschap om de onderhandelingen spoedig
tot een goed einde te brengen ondersteunen. De Conventietekst biedt daarvoor
een goede basis. Daarnaast ligt er een pakket met voorstellen van het Italiaanse
voorzitterschap waarmee waarschijnlijk verscheidene geschilpunten tot een
compromis kunnen worden gebracht.Vanuit deze visie zal Nederland de Europese partners vragen zich eveneens in te willen zetten voor een goede afronding van de IGC.De leden van de fractie van GroenLinks vragen verder of de koppeling tussen
verbreding en verdieping met name in de richting van Polen niet gezorgd zou
hebben voor een realistische, meer op compromissen gerichte houding ten aanzien
van onderdelen van de ontwerp-grondwet.Punt van aandacht voor de Poolse regering was met name de definitie van
gekwalificeerde meerderheid en de door de Conventie daartoe voorgestelde «dubbele
meerderheid». Polen hanteerde daarbij onder meer als argument dat de
Poolse bevolking per referendum heeft ingestemd met een toetreding tot de
Europese Unie zoals die er volgens het Verdrag van Nice uitzag. De opstelling
van Polen heeft derhalve niet alleen met de inhoud van het voorstel te maken,
maar ook met timing.Polen heeft actief bijgedragen aan de werkzaamheden van de Conventie en
de IGC. Polen heeft daarmee aangetoond zich in te spannen voor het verdere
verdiepingsproces van de Europese samenwerking.In de toelichting op het wetsvoorstel is gesteld dat politieke en economische
criteria niet onderhandelbaar zijn. De leden van de fractie van GroenLinks
vragen hoe dit zich verhoudt tot de opvatting van de regering dat de EU het
aan zich zelf verplicht is om aandacht te besteden aan minderheden, mensenrechten
en het tegengaan van discriminatie van homo's, en om landen permanent op hun
plichten dienaangaande te blijven wijzen.Bij de opening van de onderhandelingen is vastgesteld dat de tien landen
die nu zullen toetreden tot de Unie op dat moment voldeden aan de politieke
Kopenhagen-criteria. De regering meent met de Commissie dat dit nog steeds
het geval is. Bij toetreding dienen de toetredende landen aan alle Kopenhagen-criteria
te voldoen, waaronder dus ook de politieke criteria. Inhoudelijk dienen de
toetreders, evenals de huidige lidstaten, daarna uiteraard aan de politieke
Kopenhagen-criteria te blijven voldoen. Dezelfde toetsing vindt na toetreding
echter niet opnieuw plaats. De nieuwe lidstaten worden dan immers op dezelfde
wijze behandeld als de huidige lidstaten. Net als in de huidige lidstaten,
komt in toetredende landen discriminatie voor. Bestrijding van discriminatie
heeft de bijzondere aandacht van de Nederlandse regering, de Europese Commissie
en de andere lidstaten.Tijdens het Nederlands EU-voorzitterschap zullen de ministeries van VWS,
SZW en BZK een Europese conferentie organiseren over de toekomst en verdere
invulling van het zogenaamde anti-discriminatie artikel 13 van het EG-Verdrag.
Het Matra-programma biedt mogelijkheden voor projecten op het gebied van bewustwording
over en voorkoming en bestrijding van discriminatie in de toetredende lidstaten.In de monitoringrapporten van 5 november jl. concludeerde de Europese
Commissie dat verdere uitbouw van de bestuurlijke en juridische capaciteit
van de toetreders aandacht verdient. Ditzelfde geldt evenzeer voor de bestrijding
van corruptie. De zgn. Transitiefaciliteit (artikel 34 van de Akte bij het
Toetredingsverdrag) kan worden ingezet om de toetreders hierbij te ondersteunen.De Europese Commissie ziet erop toe dat relevante richtlijnen (de richtlijn
tegen seksuele discriminatie op de werkvloer en in het onderwijs en de zogenaamde
antiracisme richtlijn1 ) expliciet tot uiting
komen in de wetgeving van de lidstaten. Indien wetgeving tekort zou schieten,
kan een procedure bij het Europese Hof van Justitie worden gestart. Wat betreft
de feitelijke toepassing van die wetgeving zal zich vanzelfsprekend jurisprudentie
moeten ontwikkelen. Daarnaast ziet de Commissie erop toe dat de (nieuwe) lidstaten
effectief en doelgericht projecten programmeren ter bestrijding van discriminatie
en bevordering van integratie, binnen de daartoe bestemde communautaire programma's,
in het bijzonder het Europees Sociaal Fonds (ESF). Wanneer een lidstaat plichten
op bijvoorbeeld het gebied van het respecteren van mensenrechten
en het tegengaan van discriminatie van bijvoorbeeld homoseksuelen niet nakomt,
kunnen andere lidstaten deze lidstaat daarop (ook) aanspreken in de Raad.
De Nederlandse regering zal dit zonodig ook doen. Indien zich in de toekomst
ernstige situaties mochten voordoen, biedt het Verdrag betreffende de Europese
Unie zonodig voldoende waarborgen. Artikel 7 van dat verdrag voorziet in de
mogelijkheid tot schorsing van rechten van een lidstaat die uit dit verdrag
voortvloeien, waaronder stemrechten in de Raad, in geval van ernstige en voortdurende
schending van de beginselen van vrijheid, democratie, eerbiediging van de
rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en van de rechtsstaat. De
regering verwijst hiervoor onder andere naar de brief van de Minister van
Buitenlandse Zaken aan de Tweede Kamer van 4 december 20021.Met betrekking tot Cyprus en Turkije hebben de leden van de fractie van
GroenLinks de volgende vragen gesteld. Werpen de verkiezingen in het Turkse
deel van Cyprus van december 2003 – en de situatie die daarna is ontstaan –
nog een ander licht op het standpunt van de regering dat van toetreding van
Turkije pas sprake kan zijn als de deling van Cyprus is opgeheven? Hoe beoordeelt
de regering deze mogelijke toetreding van Turkije in het licht van het feit
dat Cyprus per 1 mei lid is van Europese Unie?Zoals bekend gaat de besluitvorming eind 2004 niet over de toetreding
van Turkije tot de EU maar over het al dan niet starten van de toetredingsonderhandelingen
van de EU met Turkije. De regering heeft gesteld dat er geen formele koppeling
bestaat tussen deze besluitvorming en de kwestie Cyprus. Tegelijkertijd is
aangegeven dat het buitengewoon vreemd zou zijn dat, wanneer Cyprus per 1
mei toetreedt, er een kandidaat-lidstaat is die een lidstaat niet erkent.
De «verkiezingen» in Noord-Cyprus resulteerden in een gelijk aantal
zetels voor de toenmalige oppositiepartijen (pro-Annan-plan en pro-EU-toetreding)
en de toenmalige regeringspartijen, 25 – 25 zetels. Thans is een Turks-Cypriotische
coalitie gevormd, waarin zowel een voormalige oppositiepartij als een voormalige
regeringspartij zijn vertegenwoordigd. Dat deze «regering» blijkens
het zogenoemde regeringsprotocol vóór 1 mei tot hereniging wil
komen, is bemoedigend. Dit werpt geen ander licht op het standpunt van de
Nederlandse regering over dit onderwerp.De leden van de fractie van GroenLinks vragen of door een lidmaatschap
van de EU sprake zal zijn van een spoediger opheffing van de deling van Cyprus.Nederland acht het van belang dat een oplossing van de kwestie-Cyprus
wordt gevonden voorafgaande aan daadwerkelijke toetreding van Cyprus tot de
EU op 1 mei 2004. Indien het onverhoopt niet mogelijk blijkt een oplossing
te vinden voor genoemde datum, zullen ook daarna de inspanningen van alle
betrokken partijen gericht moeten blijven op een zo spoedig mogelijke opheffing
van de deling van Cyprus.Tot slot wordt gevraagd hoeveel lidstaten inmiddels het onderhavige verdrag
hebben goedgekeurd.De volgende EU-lidstaten hebben hun parlementaire goedkeuringsprocedure
afgerond: Denemarken, Duitsland, Finland, Frankrijk, Ierland, Italië,
Oostenrijk, Portugal, Spanje, Verenigd Koninkrijk en Zweden (zie overzicht
in de bijlage bij deze Memorie van antwoord).De Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. BotDe Staatssecretaris voor Europese Zaken,A. Nicolai BIJLAGEBij de memorie van antwoord inzake de goedkeuring van
het op 16 april 2003 te Athene totstandgekomen Verdrag betreffende de toetreding
van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de
Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek
Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek
tot de Europese UnieSTAND VAN ZAKEN RATIFICATIE (stand per 29 januari 2004)  Parlementaire goedkeuringBekrachtigingLIDSTATEN  België  DenemarkenX11-06-2003 DuitslandX27-11-2003FinlandX23-12-2003 FrankrijkX  Griekenland  IerlandX18-12-2003 ItaliëX  Luxemburg  Nederland   OostenrijkX23-12-2003 PortugalX SpanjeX26-11-2003 Verenigd KoninkrijkX18-12-2003 ZwedenX     Toetredende lidstaten  CyprusX06-08-2003 Estland  HongarijeX23-12-2003 LetlandX17-12-2003LitouwenX10-10-2003 MaltaX29-07-2003PolenX05-08-2003 Slovenië  SlowakijeX09-10-2003 Tsjechische RepubliekX03-11-2003XNoot1TK 2000–2001, 23 987, nr. 5 en TK 2000–2001, 27 400
XV, nr. 59.XNoot2TK 2000–2001, 19 637, nr. 616.XNoot1Zie bijlage bij de brief van 23 januari 2004 aan Eerste en Tweede Kamer
over de «Implementatie van het vrij verkeer van werknemers uit nieuwe
EU-lidstaten».XNoot1TK 2000–2001, 23 987 nr. 3, 30 november 2000.XNoot1Bron: website van het Bundesverwaltungsamt te Keulen: www.bundesverwaltungsamt.deXNoot1TK 2003–2004, 23 987 nr. 33, 19 november 2003.XNoot1Richtlijn 2002/73/EG van 23 september 2002 tot wijziging van Richtlijn
76/207/EEG van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van
gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het
arbeidsproces, de beroepsopeiding en de promotiekansen, en ten aanzien van
de arbeidsvoorwaarden – PB L 269 (5.10.2002), p. 15–20. Richtlijn
2000/43/EG van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke
behandeling van personen ongeacht ras of ethische afstamming – PB L
180 (19.7.2000), p. 22–26.XNoot1TK 2002–2003, 23 987, nr. 29, 11 december 2002. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20032004-28972-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl