Voorstel van wet van het lid Bijleveld-Schouten houdende wijz. BW e.a. i.v.m. regels inzake combineren arbeid en zorg; Verslag van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26009, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

13-11-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26009 nr. 6

11-11-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding 1a. De noodzaak van nadere maatregelen om de combinatie
van arbeid en zorgtaken mogelijk te maken1b. Reden om met eigen wetsvoorstel te komen2. Recht op deeltijdarbeid 2a. Voorwaarden waaraan een verzoek moet voldoen2b. Eénvijfde van de overeengekomen arbeidsduur2c. Gewichtige redenen om te weigeren2d. Uitsluiting bij CAO en schriftelijke overeenkomst;
inwerkingtreding na twee jaar2e. Bemiddeling bij onenigheid2f. Bedrijven met minder dan 10 medewerkers3. Recht op bijzonder verlof 3a. Bijzonder zorgverlof3b. Voorwaarden waaraan verzoek moet voldoen3c. Gewichtige redenen om verlof te weigeren3d. Uitsluiting bij CAO of andere regeling3e. Bemiddeling bij onenigheid4. De financiering van het zorgverlof (Wet financiering
loopbaanonderbreking) 4a. Financiering, financiële gevolgen en evaluatie4b. De aanvraag4c. De meewerkende partners5. Algemene Bijstandswet6. Uitbreiding van het ouderschapsverlof7. Overige aspectenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26009Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 76 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 009Voorstel van wet van het lid Bijleveld-Schouten houdende wijziging van
het Burgerlijk Wetboek en enige andere wetten in verband met het stellen van
regels inzake het combineren van arbeid en zorgnr. 6VERSLAGVastgesteld 11 november 1998De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1, belast met het voorbereidend onderzoek van het wetsvoorstel, brengt
als volgt verslag uit van haar bevindingen. Indien de initiatiefnemer de vragen
en opmerkingen uit de commissie tijdig zal hebben beantwoord, acht de commissie
de openbare beraadslaging voldoende voorbereid. 1. Inleiding 1a. De noodzaak van nadere maatregelen om de combinatie
van arbeid en zorgtaken mogelijk te makenDe leden van de PvdA-fractie delen de opvatting van de initiatiefnemer
dat een wettelijke regeling nodig is om een kader te scheppen en een basisnorm
te definiëren op grond waarvan sociale partners tot verdere afspraken
kunnen komen. Zij stellen echter vragen bij de wijze waarop onderdelen van
deze regeling vorm krijgen. Het wetsvoorstel legt bovendien sterk de nadruk
op de aanpassing van wetgeving in verband met arbeid en zorg, in het bijzonder
zorg voor kleine kinderen. Deze leden vragen zich af of er ook niet andere
redenen zijn om deeltijdarbeid te bevorderen, zoals de behoefte aan maatschappelijke
participatie, scholing of meer vrije tijd. Dat geldt tot op zekere hoogte
ook voor verlof.Zoals bekend hebben de leden van de fractie van de VVD ingestemd met het
regeerakkoord op basis waarvan het huidige kabinet tot stand is gekomen. In
dit akkoord is bevestigd dat er, eventueel gefaseerd, een Kaderwet Arbeid
en Zorg komt, ter versterking van de mogelijkheden om arbeid en zorg te combineren.
De wet moet een samenhangende regeling worden van de mogelijkheden voor verlof
en deeltijdarbeid. Naar verwachting zal vooruitlopend op de Kaderwet nog in
de loop van dit jaar een beleidsnota over deze onderwerpen verschijnen. Voor
wat betreft deeltijdarbeid is bovendien in het regeerakkoord afgesproken dat
in ieder geval de wettelijke regeling van een geclausuleerd recht op deeltijdarbeid
voor 1 januari 1999 door de regering bij de Tweede Kamer zal worden ingediend.
De leden van de VVD-fractie stellen vast dat in oktober het wetsvoorstel voor
advies aan de Raad van State is gezonden. Met respect voor de initiatiefnemer, het lid Bijleveld-Schouten, en waardering
voor haar initiatiefwetsvoorstel zijn deze leden van mening dat het de voorkeur
verdient de beleidsnota en het wetsvoorstel van de regering af te wachten.
Bij de behandeling van die stukken zullen deze leden graag de overwegingen
betrekken zoals die door de initiatiefnemer zijn aangedragen in het intitiatiefvoorstel
en de memorie van toelichting.De leden van de CDA-fractie hebben met instemming kennis genomen van het
wetsvoorstel. Desalniettemin hebben zij de behoefte op onderdelen nog een
aantal kanttekeningen te plaatsen en verduidelijkingen te vragen.Het doel van het wetsvoorstel om de mogelijkheden tot het combineren van
betaalde arbeid en zorgtaken voor vrouwen èn mannen te vergemakkelijken
wordt door deze leden van harte onderschreven. Zij verwijzen daarbij naar
de in 1997 verschenen CDA-nota «De verzwegen keuze van Nederland»
waarin, in het kader van een gezinsvriendelijk beleid, diverse voorstellen
worden gedaan op het gebied van arbeid en zorg. In deze nota wordt geconstateerd
dat er grote behoefte bestaat aan maatregelen die het mogelijk moeten maken
dat werknemers hun arbeidstijd kunnen afstemmen op de levensfase waarin men
verkeert. De zorg voor bij voorbeeld jonge kinderen of voor ouderen mag niet
alleen overgelaten worden aan het professionele circuit. Het komt de kwaliteit
van de samenleving als geheel ten goede als werknemers in de gelegenheid worden
gesteld om tijd en aandacht te besteden aan de zorg voor hun kinderen, hun
ouders of andere naasten.Zoals bekend, vinden de leden van de CDA-fractie het van groot belang
dat de sociale partners het primaat blijven houden op het gebied van arbeidsvoorwaarden.
Werknemers en werkgevers zijn naar het oordeel van deze leden heel goed in
staat om hun eigen arbeidsvoorwaarden te regelen. Bovendien sluit zulks ook
naadloos aan op het gedachtengoed van het CDA, waarin groot belang wordt gehecht
aan «gespreide verantwoordelijkheid»; één van de
uitgangspunten van de christen-democratie. Laat de verantwoordelijkheid op
dat niveau rusten, waar zij het beste gedragen en beleefd kan worden. Zo hebben
de sociale partners op het punt van de deeltijdarbeid in de afgelopen periode
al veel bereikt. Toch is dit nog niet voldoende. De groei van het aantal deeltijdbanen
is helaas beperkt gebleven tot slechts een aantal sectoren. Met name de door
mannen gedomineerde sectoren en hogere functies blijven achter, zo constateren
deze leden. Om ook de werknemers in deze sectoren en in de hogere functies
de kans te geven om, als zij dat wensen, in deeltijd te gaan werken, is een
extra stimulans nodig. Het voorliggende wetsvoorstel, zien deze leden het
goed, wil de door de sociale partners in gang gezette ontwikkeling naar een
betere verdeling van arbeid en zorg ondersteunen, stimuleren en verder bevorderen.
Zien deze leden dat juist, zo vragen zij de initiatiefnemer.De aan het woord zijnde leden onderschrijven het voorstel van de initiatiefnemer
om deze (wettelijke) impuls te geven door op termijn een norm in het vooruitzicht
te stellen. Pas als de sociale partners na twee jaar nog in gebreke zijn gebleven
om zelf een regeling te treffen op het gebied van deeltijdarbeid, gaat de
norm gelden, zo begrijpen deze leden. Zij zijn met de initiatiefnemer van
mening dat op deze manier volledig recht wordt gedaan aan de eigen verantwoordelijkheid
van de sociale partners, terwijl tegelijkertijd een beweging in de richting
van zelfregulering op het gebied van deeltijdarbeid wordt gestimuleerd en
bevorderd.De leden van de D66-fractie hebben kennis genomen van het wetsvoorstel.
Zij willen in algemene zin een aantal opmerkingen maken. Het zal de initiatiefnemer
niet onbekend zijn dat de leden van de D66-fractie sinds jaar en dag ijveren
voor verbetering van economische zelfstandigheid van vrouwen en mannen. Met
de evolutie van het traditionele gezin is de vanzelfsprekende
arbeidsdeling tussen mannen en vrouwen onder druk komen te staan. Waar vroeger
de man in het inkomen voorzag en de vrouw de verzorgende taken op zich nam,
lijkt nu een verscheidenheid aan huishoudens te zijn ontstaan. De overheid,
die zich tot nu toe solidair verklaarde met het eenverdienersgezien, zal de
solidariteit moeten uitbreiden naar alle werkende partners en alleenstaanden
door optimale voorwaarden te scheppen om in een zelfstandig inkomen te voorzien.
Dit betekent in de gedachtengang van D66 dat enerzijds financiële belemmeringen
moeten worden geslecht die ontstaan bij de toetreding van de arbeidsmarkt
en anderzijds dat optimale mogelijkheden moeten worden gecreëerd om ook
mensen met een verzorgende taak in hun eigen onderhoud te laten voorzien.
De aan het woord zijnde leden hebben dan ook sinds jaar en dag in hun parlementaire
werk initiatieven genomen dan wel gesteund om deze ontwikkelingen te ondersteunen.
Zij merken op dat zij daarbij niet altijd de leden van de CDA-fractie aan
hun zijde hebben gevonden.De leden van de fractie van GroenLinks hebben met belangstelling kennis
genomen van dit wetsvoorstel. Nadat de Tweede Kamerfractie van het CDA toentertijd
haar steun heeft onthouden aan het eerste initiatiefwetsvoorstel Bevordering
Deeltijdarbeid van het lid Rosenmöller (Kamerstukken 23 216), doet
het de leden van de fractie van GroenLinks enorm deugd dat bij de leden van
de CDA-fractie nu ook het besef is doorgedrongen dat initiatiefwetgeving inzake
arbeid en zorg wenselijk en noodzakelijk is.Op zich staan de leden van de fractie van GroenLinks positief ten opzichte
van de bredere strekking die het wetsvoorstel heeft, maar zij vragen zich
af of het recht op deeltijd niet beter in een afzonderlijk wetsvoorstel kan
worden geregeld. Zij menen dat het recht op deeltijd zulk een fundamenteel
recht is, dat het beter past in een apart wetsvoorstel. Waarom is ervoor gekozen
om het recht op deeltijd en het recht op bijzonder zorgverlof in één
wetsvoorstel op te nemen?Met het wetsvoorstel wordt het recht op deeltijd geïntroduceerd door
het Burgerlijk Wetboek aan te passen. Kan de initiatiefnemer nog eens nader
toelichten waarom ervoor is gekozen om dit recht op deeltijd te regelen door
een wijziging in het Burgerlijk Wetboek? Waarom is niet gekozen voor een wijziging
van de Arbeidstijdenwet?De leden van de SP-fractie hebben met veel belangstelling kennis genomen
van het wetsvoorstel. Zij achten het wenselijk dat er basisnormen inzake het
combineren van arbeid en zorg in het Burgerlijk Wetboek worden opgenomen.
Desalniettemin hebben de leden enkele vragen. Zij vragen zich bij voorbeeld af of bij de motivatie voor het indienen
van dit wetsvoorstel de tekorten aan professionele zorg een rol hebben gespeeld,
of dat de initiatiefnemer deze vorm van mantelzorg uitsluitend ziet als aanvulling
op de professionele zorg.De leden van de RPF-fractie herinneren eraan dat zij in 1996 voor het
initiatiefwetsvoorstel Rosenmöller hebben gestemd. Hoewel ook zij van
oordeel zijn dat het regelen van arbeidsvoorwaarden als arbeidstijd en verlof
primair een taak is van werkgevers en werknemers, menen zij dat er voldoende
argumenten zijn voor een beperkte overheidsbemoeienis. Voor een nadere onderbouwing
van hun standpunt verwijzen zij naar hun inbreng bij genoemd wetsvoorstel.
Wat deze leden met name aanspreekt in de benadering van de initiatiefnemer
van het onderhavige wetsvoorstel is de expliciete aandacht voor kinderen.
Zij onderschrijven de opvatting, dat kinderen moeten opgroeien in een stabiele
thuissituatie waarin ouders tijd en aandacht aan hun kinderen kunnen besteden,
van harte. In dat licht lijkt het pleidooi van de initiatiefnemer voor meer
kinderopvang en buitenschoolse opvang niet consistent. Bovendien
missen de aan het woord zijnde leden in de benadering van de initiatiefnemer
de in hun ogen nodige aandacht voor gezinnen die kiezen voor een alleenverdienerschap.
Zij veronderstellen dat de initiatiefnemer hun opvatting onderschrijft dat
een alleenverdiener op of rond het minimumniveau voldoende inkomen moet hebben
om een gezin te onderhouden en dat men niet min of meer gedwongen moet zijn
om beide partners te laten werken. Wil de initiatiefnemer nader aangeven hoe
zij hierover denkt?Overigens zijn deze leden van oordeel dat niet alleen de combinatie zorg
en arbeid een streven naar meer mogelijkheden voor deeltijdwerk rechtvaardigt.
Ook andere belangrijke maatschappelijke activiteiten kunnen aanleiding zijn
voor een werknemer om in deeltijd te willen werken. Te denken valt aan politieke
activiteiten op lokaal niveau.Het is de leden van de RPF-fractie opgevallen dat in de memorie van toelichting
onder de kop «doel van het wetsvoorstel» wordt gesteld dat als
«gevolg» van dit wetsvoorstel wordt voorzien dat de arbeidsparticipatie
van vrouwen wordt vergroot. Zij vragen of het inderdaad slechts om een te
voorzien gevolg gaat of om een doel. Met dat laatste zouden zij moeite hebben.
Zij zijn namelijk van oordeel dat de overheid hierin geen speciale taak dient
te hebben.De leden van de SGP-fractie hebben kennis genomen van het wetsvoorstel
en de daarbij behorende toelichting. Zij geven aan dat de materie die het
wetsvoorstel beoogt te regelen hen zeer ter harte gaat. Uit de considerans
begrijpen deze leden dat het wetsvoorstel regels beoogt te stellen inzake
het combineren van arbeid en zorg. Naar het oordeel van de aan het woord zijnde
leden heeft de considerans een te beperkte weergave van de totale inhoud van
het wetsvoorstel. Vooral het aspect van het wettelijk recht op deeltijd, zoals
daaraan in het wetsvoorstel vorm wordt gegeven, kunnen deze leden niet dan
in een breder kader dan de relatie arbeid en zorg beschouwen. Zij hebben overigens
uit de toelichting niet begrepen dat de initiatiefnemer een andere mening
is toegedaan. Hebben deze leden dat goed begrepen? Deze constatering leidt
er intussen toe dat de leden van de SGP-fractie hun gevoelen over het voorliggende
wetsvoorstel niet in één woord kunnen vatten. Met betrekking
tot het wettelijk recht op deeltijd hebben deze leden, in lijn met hun opstelling
bij de behandeling van het voorstel van de heer Rosenmöller inzake de
bevordering van deeltijdarbeid, grote bedenkingen. Het wettelijk geregelde
zorgverlof spreekt de aan het woord zijnde leden echter weer wel aan.Hoewel deze leden in het vervolg kritische kanttekeningen bij het wetsvoorstel
zullen plaatsen, waaruit zal blijken dat zij op onderdelen met de initiatiefnemer
fors van opvatting verschillen, maken zij van deze gelegenheid toch graag
gebruik om een woord van waardering in haar richting uit te spreken voor de
tot nu toe aan het wetsvoorstel verrichte arbeid. Van het schrappen van de
bepalingen omtrent het sparen van vakantiedagen, die bij nota van wijziging
is toegelicht evenals in het verslag bij wetsvoorstel Wijziging van titel
7.10 van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot vakantie en ouderschapsverlof
(Kamerstuk 26 079 nr. 4) hebben de aan het woord zijnde leden instemmend
kennis genomen.Zij geven aan dat de afgelopen jaren al veel is nagedacht over de relatie
arbeid en zorg. Zij vinden de bijlage bij de memorie van toelichting in dat
opzicht illustratief. Deze leden geven voorts aan dat zij veel waarde hechten
aan het denken over deze relatie. Met betrekking tot het ouderschapsverlof
hebben deze leden altijd de opvatting geventileerd dat in de eerste plaats
de ouders verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van hun kind(eren). De wettelijke
regeling van het ouderschapsverlof gaat in hun ogen van het tegendeel uit
door de zorg voor het kind door de ouders zelve middels het (tijdelijke) ouderschapsverlof
tot uitzondering te verheffen. Anders is de houding van deze leden voor andere
vormen van verlof, die zij willen vatten onder de term zorgverlof.
De aan het woord zijnde leden zijn van mening dat werknemers in de gelegenheid
gesteld moeten worden om in geval van nood de helpende hand te bieden aan
in ieder geval familieleden. Dit kan met zich meebrengen dat de verplichtingen
die voor de werknemer voortvloeien uit een bestaande arbeidsrelatie tijdelijk
moeten kunnen worden opgeschort. In dit verband verwijzen deze leden naar
de motie-Van der Vlies (Kamerstuk 22 800 XV, nr. 32), waarin de regering
gevraagd wordt voorstellen te ontwikkelen om te komen tot een wettelijke regeling
van het zorgverlof en de daaruit voortgevloeide notitie over zorgverlof (Kamerstuk
23 245, nr. 1).De leden van de GPV-fractie hebben kennis genomen van onderhavig wetsvoorstel.
Door dit initiatief lijkt er een politieke meerderheid te bestaan voor een
geclausuleerd wettelijk recht om de arbeidsduur te verminderen. Er ligt immers
ook een voorstel van de leden Rosenmöller, Van Nieuwenhoven en Bakker,
dat beoogt het recht op deeltijdwerk een wettelijke verankering te geven (Kamerstukken
25 902). Hoewel deze leden er overtuigd voorstander van zijn om mogelijkheden
tot deeltijdwerk te verruimen, zodat er tijd vrij komt om te besteden aan
allerlei zorgtaken, hebben ze toch enige reserves ten aanzien van enkele in
dit wetsvoorstel opgenomen maatregelen. Ook de vormgeving van het zorgverlof
roept bij genoemde leden vragen op. 1b. Reden om met eigen wetsvoorstel te komenDe leden van de PvdA-fractie vragen zich af hoe de in dit wetsvoorstel
opgenomen voorstellen zich verhouden tot voorstellen van andere leden om deeltijdarbeid
te bevorderen (eerdergenoemde inititatief van de leden Rosenmöller, van
Nieuwenhoven en Bakker) en de voornemens van de regering om te komen tot een
Kaderwet Zorg en Arbeid. Kan de initiatiefnemer aangeven of zij denkt dat
dit wetsvoorstel ook door de leden van de CDA-fractie in de Eerste Kamer gedragen
wordt, en wat precies de verschillen zijn met het eerste initiatiefwetsvoorstel
van het lid Rosenmöller?Met het indienen van dit wetsvoorstel komt de initiatiefnemer haar belofte
na, zoals verwoord in de CDA-notitie «Zorg echt delen», om zo
spoedig mogelijk te komen met een wetsvoorstel dat zowel deeltijdarbeid als
zorgverlof regelt. De leden van de CDA-fractie constateren dat er naast het
voorliggende wetsvoorstel ook een initiatiefwetsvoorstel door het lid Rosenmöller
c.s. is ingediend en dat de regering inmiddels een wetsvoorstel betreffende
deeltijdarbeid voor advies naar de Raad van State heeft gestuurd. Hoe beoordeelt
initiatiefnemer deze beide andere wetsvoorstellen? Heeft zij pogingen ondernomen
om beide initiatief-voorstellen in elkaar te schuiven, waarom heeft uiteindelijk
zulks zijn beslag niet kunnen krijgen, acht zij zulks alsnog denkbaar en op
welke punten verschilt haar initiatiefvoorstel van de andere twee bedoelde
voorstellen, zo vragen de leden van de CDA-fractie.Inhoudelijk lijkt dit wetsvoorstel voor waar het het recht op deeltijdarbeid
betreft, in grote lijnen zeer op het initiatiefvoorstel Rosenmöller,
dat de eindstreep niet heeft gehaald mede door toedoen door het negatieve
stemgedrag van de leden van de CDA-fractie in de Eerste Kamer. De leden van
de D66-fractie hebben ten aanzien van dit initiatiefvoorstel dan ook vragen
over de consistentie van de standpuntbepaling in de CDA-fracties in Eerste
en Tweede Kamer. Zij vragen de initiatiefnemer in hoeverre dit initiatiefvoorstel
is ingegeven door een diep doorleefd verlangen in de CDA-fracties om op het
terrein van deeltijd een wettelijke regeling te creëren of (gezien het
tijdstip van uitbrengen van het initiatiefvoorstel, namelijk vlak voor de
verkiezingen) meer door electorale belangen. De leden van de D66-fractie constateren dat in dit initiatiefvoorstel
het recht op deeltijdarbeid (BW), het recht op bijzonder zorgverlof (BW),
een financiering van het zorgverlof (Wet financiering Loopbaanonderbreking,
WAZ) en uitbreiding ouderschapsverlof (BW) geregeld worden. Zij waarderen
de poging van de initiatiefnemer om tot een veelomvattend initiatief te komen
waarin meer wordt geregeld dan alleen het recht op deeltijd. Deze lijn is
door de aan het woord zijnde leden al eerder ingezet. Zij wijzen o.a. op de
D66-nota «Werken aan zelfstandigheid en reïntegratie» (september
1997), waarin wordt gepleit voor een Verlofwet waarin alle verschillende verlofmogelijkheden
zijn opgenomen, en waarbij ook de financiering wordt geregeld. Het onderhavige
initiatiefvoorstel is naar het inzicht van deze leden weliswaar een poging
om tot een meeromvattend pakket te komen, maar lijdt aan het manco dat het
geheel, in plaats van gestroomlijnder, versnipperder wordt. Zij geven dan
ook voorkeur aan een algemene kaderwet waarin alle aspecten van arbeid en
verlof worden geregeld, opdat er bundeling en stroomlijning en verbetering
van regelingen plaatsvindt en de toegankelijkheid tot de regelingen verbeterd
wordt doordat het inzicht in de mogelijkheden vergroot wordt. Zij verwijzen
ook naar hetgeen daarover in het regeerakkoord is opgenomen, namelijk dat
er een Kaderwet Arbeid en Zorg wordt voorbereid waarin een geïntegreerd
kader van regelingen wordt geïntroduceerd. Deze Kaderwet wordt gefaseerd
ingediend. De leden van de D66-fractie spreken hun voorkeur uit om tenminste
een vergelijking te kunnen maken tussen hetgeen in de Kaderwet aan mogelijkheden
wordt opgenomen en hetgeen in dit initiatiefvoorstel wordt geregeld. Het heeft
volgens deze leden weinig zin om een en ander geïsoleerd van elkaar te
zien.Ook merken de leden van de D66-fractie op dat het gelijktijdig behandelen
van dit initiatiefvoorstel en hetgeen de regering gaat voorstellen niet op
al te grote bezwaren bij de initiatiefnemer hoeft te stuiten, omdat dit initiatiefvoorstel
pas twee jaar na plaatsing in het Staatsblad in werking zal treden.Tenslotte wijzen ook deze leden op het initiatiefvoorstel Rosenmöller,
Van Nieuwenhoven en Bakker, waarin op het punt van een wettelijke regeling
van deeltijdarbeid een voorstel tot bevordering van deeltijdarbeid en differentiatie
van arbeidsduur wordt gepresenteerd.Volgens de leden van de RPF-fractie is één van de meest
in het oog springende onderdelen van het wetsvoorstel het wettelijke recht
op deeltijdwerk. Dit onderwerp staat al gedurende enkele jaren hoog op de
politieke agenda. Na de stranding in de Eerste Kamer van het initiatief-wetsvoorstel-Rosenmöller
is de aandacht voor het fenomeen deeltijdwerk allerminst verflauwd. Integendeel,
naast het onderhavige initiatiefvoorstel is nog een initiatiefvoorstel van
de leden Rosenmöller, Van Nieuwenhoven en Bakker aanhangig, terwijl een
regeringsvoorstel terzake voor advies bij de Raad van State ligt. De leden
van de RPF-fractie storen zich enigszins aan het feit dat het blijkbaar nodig
wordt geacht met zoveel initiatieven te komen. Het vermoeden rijst dat velen
naam willen maken op dit dossier. Hoe beoordeelt de initiatiefnemer van het
voorliggende wetsvoorstel deze gang van zaken? Ziet zij ook kans om de verschillende
wetsvoorstellen op onderdelen in elkaar te schuiven? Wijst de initiatiefnemer
realisatie van haar doel door een wijziging van de Arbeidstijdenwet, zoals
in het andere initiatiefvoorstel wordt voorgesteld, om principiële redenen
af? Meer in het algemeen informeren deze leden naar de opvatting van de initiatiefnemer
over de benadering van het (nog in te dienen) wetsvoorstel van de regering
en de inhoud van het andere initiatiefvoorstel. De leden van de RPF-fractie
gaan ervan uit dat de initiatiefnemer hun standpunt deelt dat het de voorkeur
verdient de verschillende genoemde wetsvoorstellen tegelijkertijd plenair
te behandelen.De belangrijkste motivatie voor de initiatiefnemer om het voorliggende
wetsvoorstel in te dienen is het scheppen van meer mogelijkheden voor werknemers voor het combineren van betaalde arbeid met zorg in de brede
zin. In dat kader stelt zij voor het arbeidsrecht op diverse onderdelen aan
te passen. De leden van de RPF-fractie willen hierop in het vervolg van hun
inbreng ingaan.De grote hoeveelheid bepalingen omtrent de verschillende vormen van verlof
heeft de regering er intussen toe gebracht om een zogenaamde Kaderwet Arbeid
en Zorg aan te kondigen. Daarin zullen de afzonderlijke vormen van verlof
en de relatie daarvan met arbeid geïntegreerd worden opgenomen. De leden
van de SGP-fractie vragen de initiatiefnemer dan ook welke rol zij voor haar
initiatiefwetsvoorstel weggelegd ziet, in aanmerking genomen het feit dat
de indiening van de bedoelde kaderwet zal plaatsvinden voor het einde van
de afronding van de parlementaire behandeling van haar wetsvoorstel.De leden van de SGP-fractie gaan in op de voorgestelde regeling omtrent
het recht op deeltijdarbeid. Opvallend vinden deze leden, dat vanuit de CDA-fractie
kort na de verwerping van het initiatief-wetsvoorstel van de heer Rosenmöller
met een initiatief ter zake gekomen wordt. Kan nog eens aangegeven worden
welke bezwaren, die de leden van de CDA-fractie toentertijd formuleerden tegen
het initiatief-Rosenmöller, door het voorliggende wetsvoorstel worden
weggenomen? Een van de argumenten die namens de CDA-fractie bij de behandeling
van het initiatief-Rosenmöller in stelling is gebracht is, dat de werknemer
in voorkomende gevallen een beroep zou moeten kunnen doen op het goed werkgeverschap.
Is dit argument, dat de leden van de SGP-fractie ten zeerste aanspreekt, nu
niet meer van toepassing? Welke ontwikkelingen hebben zich intussen voorgedaan
om de notie van goed werkgeverschap niet meer als uitgangspunt van de regeling
van het recht op deeltijdarbeid te nemen? Welke rol ziet de initiatiefnemer
nog voor een beroep op het goed werkgeverschap, teneinde te komen tot een
verkorting van de individuele arbeidsduur? Kan zij in dit verband nog eens
precies aangeven waar voor haar de principiële verschillen zitten tussen
het reeds meermaals genoemde initiatief-Rosenmöller en het voorliggende
wetsvoorstel? 2. Recht op deeltijdarbeid 2a. Voorwaarden waaraan een verzoek moet voldoenIn hoeverre acht de initiatiefnemer de redenen die werknemers aanvoeren
om in deeltijd te willen werken relevant voor de inwilliging van het verzoek,
zo vragen de leden van de PvdA-fractie. De uitleg in de Memorie van Toelichting
wekt de indruk dat zorg een voorwaarde moet zijn om vermindering van de arbeidsduur
aan te vragen; slechts een keer wordt een andere reden genoemd, het ouder
worden. Is dat ook de inzet van de initiatiefnemer? Mag, met andere woorden,
een werkgever rekening houden met de persoonlijke omstandigheden van de werknemer
als deze vermindering van arbeidsduur aanvraagt?Deze leden hebben ook vragen over de bepaling dat een verzoek slechts
na drie jaar herhaald kan worden. In het geval een verzoek wordt afgewezen
op grond van «gewichtige redenen» impliceert dat dat een werknemer
drie jaar moet wachten tot een nieuw verzoek mogelijk is, terwijl ook binnen
kortere tijd die redenen kunnen zijn vervallen. Dat vermeld wordt dat artikel
567 kan worden uitgesloten (waarom overigens hier niet de gebruikelijk zinsnede
«kan via CAO worden afgeweken»?) bij CAO of bij regeling door
of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan, neemt de vraagtekens niet weg.
Zou het niet wenselijk zijn zowel de lengte van de arbeidsduur als de termijnen
waarop het verzoek herhaald kan worden aan sociale partners over te laten?
De initiatiefnemer geeft immers zelf aan dat het regelen van arbeidstijd
en verlof in eerste instantie op het terrein van sociale partners ligt.Een verzoek tot deeltijdarbeid kan ten hoogste eenmaal per drie jaar worden
toegestaan. Waarom is deze beperking aangebracht, zo vragen de leden van de
CDA-fractie. Kan een inhoudelijke onderbouwing worden gegeven van de keuze
voor een periode van drie jaar? De gewichtige redenen als bedoeld in artikel
657, kunnen toch ook binnen kortere tijd komen te vervallen, zo constateren
ook deze leden. Acht ook initiatiefnemer op dit onderdeel niet meer flexibiliteit
in de regeling noodzakelijk en gewenst?Ook de leden van de D66-fractie vragen waarom specifiek wordt geregeld
dat een verzoek slechts eenmaal per drie jaar herhaald kan worden. Waarom
niet eenmaal per jaar, eenmaal per twee jaar of waarom wordt het niet overgelaten
aan de werknemer en werkgever zelf?Aan een verzoek van de werknemer om de overeengekomen arbeidsduur te verminderen,
zijn allerlei voorwaarden verbonden. Zo dient een werknemer een jaar in dienst
te zijn, dient het verzoek 4 maanden voor de beoogde ingangsdatum te worden
ingediend en kan de arbeidsduur ten hoogste met een vijfde worden verminderd.
De leden van de Tweede Kamerfractie van GroenLinks menen dat aan een verzoek
wel heel veel voorwaarden worden verbonden. Zij vragen zich af of niet beter
kan worden gekozen voor een algemenere bepaling. Staat deze regulering niet
haaks op de kritiek die de Tweede Kamerfractie van het CDA eerder had over
de onmogelijkheid van maatwerk in het eerste initiatiefwetsvoorstel-Rosenmöller?De leden van de SP-fractie hebben begrepen dat de wens om in deeltijd
te gaan werken betrekking moet hebben op een duurzame situatie die men voorzien
heeft. Is deze periode verder nog aan grenzen gebonden?De werknemer kan een verzoek na drie jaar herhalen. In het Nader rapport
stelt de initiatiefnemer dat hiermee wordt beoogd een beperking te stellen
aan het aantal malen dat een werknemer dit verzoek kan doen. Moet dit dan
niet nadrukkelijker in de wet worden vastgelegd of vindt de initiatiefnemer
het afdoende als de toelichting hierover duidelijkheid verschaft, zo vragen
de leden van de RPF-fractie. Het eerste lid van artikel 657 kan nu in elk
geval ook zo worden uitgelegd dat er een onbeperkt recht op beperking van
de arbeidsduur bestaat.De leden van de GPV-fractie begrijpen uit de toelichting dat een werknemer
meer malen de mogelijkheid krijgt om de arbeidsduur met 20% te verminderen.
In principe kan een werkgever dus herhaaldelijk worden gedwongen om de invulling
van de arbeidstijden af te stemmen op de wensen van de werknemer. Vindt de
initiatiefnemer het gewenst om de lasten die hiermee samenhangen eenzijdig
te laten drukken op de werkgever? Is de initiatiefnemer het met deze leden
eens dat ook van de werknemer die minder wil werken een offer gevraagd mag
worden? Is het onredelijk om van een werknemer die opnieuw arbeidsuren wil
inleveren te vragen om dan maar een andere baan te zoeken die aansluit bij
de gewenste urennorm? Is de verwachting van deze leden gerechtvaardigd dat
met dit wetsvoorstel ook het aantal deeltijdbanen verder zal stijgen, waardoor
de mogelijkheden om een baan te zoeken dat qua uren aansluit bij de voorkeur
van de betreffende werknemer toeneemt? 2b. Eénvijfde van de overeengekomen arbeidsduurDe leden van de PvdA-fractie vragen zich af waarom is gekozen voor vermindering van de arbeidsduur en niet eveneens voor uitbreiding van
de arbeidsduur. Veel mannen (35%, zo blijkt uit de Sociale Nota 1999) geven
aan minder te willen werken, maar met name veel vrouwen (26%) met kleine deeltijdbanen
geven aan meer te willen werken. Het mogelijk maken van zowel vermindering
als uitbreiding van de arbeidsduur zou naar de mening van deze leden beter
aansluiten bij emancipatoire motieven om tot herverdeling van arbeid te komen.
Tijdens het plenaire debat over het initiatief-Rosenmöller gaf ook de
vertegenwoordiger van de fractie van de initiatiefnemer aan van mening te
zijn dat zijn voorstel niet bijdroeg aan maatschappelijke trends, die vragen
om meer in plaats van minder werken. Genoemd werden in dit kader ouderen en
werknemers (vooral vrouwen) met kleine deeltijdbanen.Verder zetten de leden van de fractie van de PvdA vraagtekens bij de bepaling
dat de arbeidsduur met ten hoogste 20% per week verminderd kan worden.De leden van de D66-fractie wijzen op het initiatief Rosenmöller,
Van Nieuwenhoven en Bakker waarin de initiatiefnemers beogen deeltijdarbeid
en differentiatie van arbeidsduurpatronen door middel van een wettelijke regeling
te stimuleren. Zij merken op dat dit voorstel van aanpassing en niet alleen
van verkorting van de arbeidsduur spreekt. Dat betekent dat niet alleen werknemers
die minder uren zouden willen gaan werken zich op deze bepaling kunnen beroepen,
maar ook bijvoorbeeld werknemers met een kleine deeltijdbaan die meer uren
willen werken of werknemers die tijdelijk minder hebben gewerkt, maar die
terug willen naar de oude arbeidsduur (terugkeeroptie). Met name vrouwen die
veelal in deeltijd werken, zouden meer uren willen werken. Hun arbeidsduurwensen
duiden op de aanwezigheid van een groot arbeidspotentieel en op verborgen
werkloosheid.De aan het woord zijnde leden vragen de initiatiefnemer waarom zij heeft
gekozen voor de beperking van de werking tot die mensen die minder willen
werken. Met name vragen zij de initiatiefnemer hierop in te gaan in relatie
tot de aanbevelingen van de Stichting van de Arbeid, aanbevelingen die meestal
op de sympathie van de CDA-fractie kunnen rekenen. Ook vragen de leden van
de D66-fractie waarom is gekozen voor de voorgestelde basisnorm van ten hoogste
20% van de overeengekomen arbeidsduur.Een werknemer kan op grond van het wetsvoorstel ten hoogste een vermindering
van 20% van de oorspronkelijke arbeidsduur eisen. Wel hebben sociale partners
de vrijheid om andere afspraken te maken. Ook de leden van de fractie van
GroenLinks vragen zich af waarom het wetsvoorstel niet de mogelijkheid biedt
om, als al deeltijd wordt gewerkt, meer uren te gaan werken. Zij kunnen zich
niet vinden in de redenering dat, vanwege het feit dat grootste deel van de
werknemers juist minder wil gaan werken, het wetsvoorstel ook niet in deze
mogelijkheid dient te voorzien. Uit onderzoek blijkt namelijk ook dat vele
werknemers graag het recht zouden willen hebben om een verzoek te kunnen in
te dienen om meer te gaan werken. Kan de initiatiefnemer van het wetsvoorstel
nog een nadere toelichting geven waarom het wetsvoorstel niet voorziet in
een verzoek om meer uren te gaan werken?De leden van de SP-fractie hebben begrepen dat dit wetsvoorstel voorziet
in een recht op deeltijdarbeid. Eens per drie jaar kan de werknemer verzoeken
om vermindering van de overeengekomen arbeidsduur per week met 20%. De leden
vragen zich echter af hoelang deze deeltijdarbeid kan duren.De leden van de RPF-fractie onderschrijven de beoogde beperking tot een
vijfde deel van de overeengekomen arbeidsduur. Zij vragen in dit verband op grond van welk onderzoek blijkt dat het bij het grootste deel van
de mensen die minder willen gaan werken om één dag per week
blijkt te gaan.De leden van de SGP-fractie begrijpen uit de toelichting dat het toegestane
recht op deeltijdarbeid betrekking heeft op 20% van de overeengekomen arbeidsduur,
waarbij aangetekend wordt dat sociale partners de ruimte hebben om van die
zogenaamde basisnorm af te wijken. Aangegeven wordt tevens dat ingeval van
arbeidsduurverkorting de wettelijke basisnorm betrekking heeft op de gewijzigde
arbeidsduur. Daarbij is er kennelijk vanuit gegaan dat de verkorting van de
arbeidstijd in relatieve termen is aangegeven. Indien de verkorting van de
arbeidsduur in absolute termen is aangegeven, overeenkomend met 20% van de
arbeidstijd, kan algemene arbeidsduurverkorting ertoe leiden dat de verkorting
van de arbeidsduur ten gevolge van gebruikmaking van het wettelijk recht op
deeltijd een hoger percentage dan aanvankelijk bedoeld. Kan de initiatiefnemer
aangeven hoe in een dergelijk geval gehandeld moet worden? Moet het aantal
uren dat ten gevolge van het wettelijk recht op deeltijd gekort wordt altijd
in relatieve termen worden weergegeven? Zo ja, verdient het geen aanbeveling
dit expliciet te bepalen om eventuele problemen op dit punt te voorkomen?De leden van de GPV-fractie constateren eveneens dat in het wetsvoorstel
een basisnorm is neergelegd om de arbeidsduur met 20% te verminderen. Als
argumentatie hiervoor wordt gegeven dat de meerderheid van de mensen die graag
minder willen werken een dag willen inleveren. Is het juist dat dit onderdeel
van dit wetsvoorstel zich vooral richt op mensen die voltijds werken? Is de
initiatiefnemer ervan op de hoogte dat er ook veel deeltijdwerkers meer uren
willen werken? Waarom is er niet voor gekozen om werkgevers te verplichten
de vrijkomende uren van hen die minder zijn gaan werken aan te bieden aan
hen die graag meer uren willen werken? 2c. Gewichtige redenen om te weigerenDe initiatiefnemer voert de term «gewichtige redenen» op als
omschrijving van de redenen die een werkgever kan hanteren om een verzoek
van de werknemer te weigeren. Kan zij ingaan op het verschil tussen «gewichtige
redenen» en «zwaarwegende bedrijfsbelangen» zoals dat is
geformuleerd in het voorstel van Rosenmöller c.s. en verwoord in het
regeerakkoord, zo vragen de leden van de PvdA-fractie. De Raad van State stelt
in zijn advies dat de passage over «gewichtige redenen» onvoldoende
houvast biedt en adviseert in de toelichting uitvoeriger in te gaan op de
reikwijdte van deze clausule. De initiatiefnemer geeft aan dat er geen inhoudelijk
verschil is tussen «gewichtige redenen» en «bedrijfsorganisatorische
redenen». Maar, zo menen de leden van de PvdA-fractie, daarmee verschuift
het probleem naar de definiëring van «bedrijfsorganisatorische
redenen». Wil de initiatiefnemer deze term, dan wel de term «gewichtige
redenen» nader toelichten? Is de initiatiefnemer van mening dat een
nadere toelichting in de Memorie van Toelichting wenselijk is?Op grond van «gewichtige redenen» kan de werkgever ingevolge
het voorgestelde artikel 657 een verzoek van de werknemer om de overeengekomen
arbeidsduur te verminderen afwijzen. De leden van de CDA-fractie zijn het
met de Raad van State eens dat de de passage in de Memorie van Toelichting
over de reikwijdte van «gewichtige redenen» onvoldoende houvast
biedt. Kan nog eens nader aangeven worden wat precies onder «gewichtige
redenen» verstaan moet worden, zo vragen zij in navolging van de leden
van de PvdA-fractie. Op welke wijze wordt een oplossing geboden in het voorliggende
wetsvoorstel wanneer partijen onverhoopt niet met elkaar tot
overeenstemming kunnen komen omtrent de interpretatie van «gewichtige
redenen»?De leden van de D66-fractie merken op dat de initiatiefnemer voorstelt
de werkgever een mogelijkheid van weigering te geven wegens gewichtige redenen.
Het is ook deze leden niet duidelijk wat er precies onder gewichtige redenen
moet worden verstaan. In reactie op het advies van de Raad van State wordt
door de initiatiefnemer aangegeven dat het moet gaan om controleerbare weigeringsgronden,
zoals reële problemen om tot herbezetting te komen. De leden van de D66-fractie
vragen de initiatiefnemer om meer duidelijkheid op dit punt.De leden van de SP-fractie hebben eveneens vragen over de gronden van
de werkgever om een verzoek tot deeltijdarbeid of bijzonder zorgverlof niet
te hoeven honoreren. De werkgever kan een vezoek weigeren op grond van gewichtige
redenen. Kan de initiatiefnemer hier nog eens op ingaan.De leden van de RPF-fractie hebben kennis genomen van het voorstel dat
de werkgever een verzoek van een werknemer kan weigeren wegens «gewichtige
redenen». Deze leden zijn er nog niet van overtuigd dat deze formulering
de voorkeur verdient ten opzichte van het begrip «bedrijfsorganisatorische
redenen». Is de reikwijdte van deze laatste formulering niet beperkter
van aard?De betreffende bepaling in artikel 7:657 BW heeft mede tot doel om in
geval van een belangentegenstelling te stimuleren dat werkgever en werknemer
overleggen over de invulling van het verzoek van de werknemer en op die wijze
tot elkaar komen. In de toelichting wordt gesteld dat blijkt dat bij de invulling
van het ouderschapsverlof werkgever en werknemer ook op deze wijze tot een
oplossing komen. Is deze vergelijking wel terecht, gelet op het wettelijk
recht op ouderschapsverlof? Hoeveel mogelijkheden heeft een werkgever in de
praktijk van het ouderschapsverlof om ten aanzien van de invulling af te wijken
van de wensen van de werknemer? 2d. Uitsluiting bij CAO en schriftelijke overeenkomst;
inwerkingtreding na twee jaarDe leden van de PvdA-fractie vragen zich af of de bepaling dat kan worden
afgeweken bij schriftelijke overeenstemming tussen werkgever en ondernemingsraad
of personeelsvertegenwoordiging, niet op gespannen voet staat met de bescherming
van werknemers in contractuele verhoudingen met de werkgever. De vraag is
of ondernemingsraad en personeelsvertegenwoordiging dezelfde onafhankelijkheid
en professionaliteit kunnen hebben als professionele werknemersorganisaties.De initiatiefnemer geeft weliswaar aan in artikel 645 te willen toevoegen
dat ten aanzien van artikel 644a niet ten nadele van de werknemer kan worden
afgeweken, artikel 645 echter vermeldt dat «tenzij zodanige afwijkingen
bij die artikelen is toegelaten». Die afwijkingen worden feitelijk vermeld
in artikel 644a, lid 3. Is de opneming van artikel 644a in artikel 645 dan
wel voldoende? De leden van de fractie van de PvdA missen een toelichting
hierop in de Memorie van Toelichting.Er wordt een periode van twee jaar geïntroduceerd voor inwerkingtreding
van de wet. Kan de initiatiefnemer toelichten waarom dat zo nadrukkelijk in
de wet wordt vastgelegd?De leden van de D66-fractie hebben al een opmerking gemaakt over de uitgestelde
inwerkingtreding van het wetsvoorstel. Deze leden vragen zich af waarom de
initiatiefnemer dit nodig vindt. Ook wanneer dit wetsvoorstel
direct in werking zou treden hebben sociale partners de ruimte hun eigen verantwoordelijkheid
te nemen.De leden van de D66-fractie constateren overigens dat de initiatiefnemer
het niet ongewenst vindt dat sociale partners de vrijheid hebben de wettelijke
regeling bij CAO en/of OR/Personeelsvertegenwoordiging buiten werking te stellen
dan wel daarvan ten nadele van de werknemer af te wijken. Kan de initiatiefnemer
hierop ingaan?Op verzoek van de werknemer is de werkgever verplicht om de overeengekomen
arbeidsduur te verminderen met ten hoogste 20% van de oorspronkelijke overeengekomen
arbeidsduur per week. Deze bepaling treedt echter pas twee jaar na inwerkingtreding
van het wetsvoorstel in werking. De Raad van State onderschrijft deze in het
wetsvoorstel geboden mogelijkheid. Sociale partners kunnen zo zelf voorzien
in een regeling bij CAO.De leden van de fractie van GroenLinks vragen zich af waarom sociale partners
twee jaar de tijd moet worden gegeven om hun regelingen aan te passen. De
sociale partners zijn immers al jaren lang bezig om het recht op deeltijd
bij CAO te regelen. Waarom kiest de initiatiefnemer er dan voor om de sociale
partners twee jaar de tijd te geven, om hun regelingen aan te passen?Ook de leden van de SP-fractie hebben geconstateerd dat de bepalingen
over deeltijdarbeid en zorgverlof twee jaar na inwerkingtreding van deze wet
van kracht zullen worden. Deze twee jaar kunnen door de sociale partners benut
worden om zelf een regeling te treffen. Is de initiatiefnemer van mening dat
deze sociale partners inderdaad binnen twee jaar een regeling kunnen treffen,
of zou dit eventueel al sneller geregeld kunnen zijn? Welke regels zijn er
in de eerste en de tweede situatie van toepassing gedurende deze twee jaar?Artikel 657 dient als een stok achter de deur voor de sociale partners
die op dit onderdeel nog geen regeling hebben getroffen. Het treedt na twee
jaar in werking. Ook de leden van de RPF-fractie vragen waarom is gekozen
voor twee jaar. Ligt aan deze keuze een bepaalde kijk op de ontwikkeling in
de CAO's ten grondslag? Kan de initiatiefnemer in dit kader aangeven in hoeveel
procent van de CAO's momenteel een regeling betreffende deeltijdwerk is opgenomen?
Hoe is de ontwikkeling ten opzichte van de periode waarin het initiatief-Rosenmöller
in de Tweede Kamer werd behandeld?Het lijkt de leden van de RPF-fractie logisch dat bij het opnemen van
deze bepaling in artikel VII wordt uitgegaan van een bepaald moment van inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel. Welk moment is dat? En is de conclusie gerechtvaardigd
dat ingeval van latere dan door de initiatiefnemer beoogde inwerkingtreding
een evenredig deel van de twee jaar zal worden geschrapt? Zo nee, waarom niet?
Het kan toch niet de bedoeling zijn dat het op termijn stellen slechts dogmatisch
wordt benaderd?De initiatiefnemer is van oordeel dat het clausuleren van het recht op
deeltijdwerk en het op termijn stellen van de wettelijke regeling voldoende
waarborgen biedt. Het is de leden van de RPF-fractie niet helemaal duidelijk
waarvoor voldoende waarborgen worden geboden en waarop die verwachting is
gebaseerd.Reeds bij de behandeling van het initiatiefwetsvoorstel-Rosenmöller
hebben de leden van de SGP-fractie aangegeven welke houding zij tegenover
een wettelijke regeling van het recht op deeltijdarbeid innemen. Het meest
wezenlijke element van de door deze leden aangevoerde bezwaren is de forse
inbreuk die een wettelijk recht maakt op de contracteervrijheid van de werkgever
en werknemer. Deze leden stellen zich op het standpunt dat er
in eerste instantie een verantwoordelijkheid ligt voor werkgever en werknemer
of, breder geformuleerd, de sociale partners. Het voorliggende wetsvoorstel
heeft de bezwaren van deze leden niet kunnen wegnemen. Ook de eventuele inwerkingtreding
van het wetsvoorstel twee jaar na plaatsing in het Staatsblad laat onverlet
dat er een moment komt, waarop een eenzijdig verandering van de arbeidsduur
door de werknemer kan plaatshebben. In de toelichting op het wetsvoorstel
missen de aan het woord zijnde leden een uiteenzetting ten principale waarin
de rechtmatigheid van een dergelijke eenzijdige verandering van de voorwaarden
uit arbeidscontract verdedigd wordt. Gaarne zien deze leden een beschouwing
van de initiatiefneemster tegemoet, waarin aannemelijk gemaakt wordt dat een
eenzijdige verandering van het bij arbeidscontract overeengekomene vanuit
het oogpunt van de beginselen van contractenrecht in het algemeen en het arbeidsrecht
in het bijzonder verdedigbaar is.De leden van de GPV-fractie constateren dat de initiatiefnemer hecht aan
het primaat van de sociale partners met betrekking tot de arbeidsovereenkomst.
Dat lijkt genoemde leden ook terecht. In dit kader vragen zij of de mogelijke
inbreuk op de contracteervrijheid van de sociale partners na twee jaar in
alle opzichten tegemoet komt aan het primaat van de sociale partners. Waarom
is voor de beperkte termijn van twee jaar gekozen? In het nader rapport wordt
gesteld dat ondanks de sterke groei van deeltijdwerk binnen bepaalde ondernemingen
de cultuur een belemmering is om in deeltijd te gaan werken. Cultuurveranderingen
gaan meestal geleidelijk. Is het dan niet beter om werkgevers en werknemers
meer tijd te bieden om een regeling af te spreken, zodat er ook daadwerkelijk
draagvlak voor bestaat? Wat is het risico dat door een vroegtijdige wettelijke
basisnorm voor recht op deeltijd niet zozeer het streven naar maatwerk voor
werkgever en werknemer als uitgangspunt wordt genomen, maar de letter van
de wet? Acht de initiatiefnemer dat gewenst? 2e. Bemiddeling bij onenigheidDe initiatiefnemer stelt voor om in geval werknemer en werkgever niet
tot overeenstemming kunnen komen en een CAO-geschillenregeling geen uitkomst
biedt, het geschil voor te leggen aan een daartoe in te stellen bemiddelingscommissie
bij de SER. Deze regeling geldt ook ten aanzien van verlof. De leden van de
PvdA-fractie vinden dit een interessante optie, maar hebben hier enige vragen
over. Kan de initiatiefnemer nader ingaan op de argumentatie voor deze (nieuwe)
vorm van bemiddeling? Wat betekent het instellen van een dergelijke commissie
mogelijkerwijs voor andere terreinen dan deeltijdarbeid en verlof? Zoals de
initiatiefnemer zelf aangeeft, is de SER belast met de uitvoering van verschillende
taken, zoals het instellen van bedrijfscommissies die betrokken zijn bij de
naleving van de Wet op de Ondernemingsraden. Betekent dit dat de werkzaamheden
van de in te stellen bemiddelingscommissie te zijner tijd verruimd kunnen
worden tot andere taken dan bemiddeling bij deeltijd of verlof? De leden van
de PvdA-fractie zijn van mening, zoals ook de Raad van State adviseert, dat
het instellen van een SER-bemiddelingscommissie meer toelichting verdient
dan de initiatiefnemer geeft.Kan nader worden aangegeven waarom gekozen is voor een bemiddelingscommissie
bij de SER als de werkgever van een bedrijf met minder dan 10 werknemers in
gebreke blijft, zo vragen de leden van de CDA-fractie. Wat zijn precies de
bevoegdheden van deze commissie? Kan bemiddeling de facto ertoe leiden dat
alsnog het verzoek om deeltijdarbeid moet worden ingewilligd en zo ja, hoe
verhoudt zulks zich tot de wettelijke uitzonderingspositie voor
bedrijven met minder dan 10 werknemers?De leden van de D66-fractie merken op dat de initiatiefnemer een bemiddelingscommissie
bij onenigheid over de toepassing van deeltijdarbeid introduceert. In antwoord
op het advies van de Raad van State verwijst de initiatiefnemer naar de bedrijfscommissies
die op grond van de WOR zijn ingesteld. De leden van de D66-fractie merken
op dat bij de recente wijziging van de WOR kritische opmerkingen zijn gemaakt
over het functioneren van de bedrijfscommissies. Zij vragen de initiatiefnemer
in relatie daarmee nader te motiveren waarom zij voor het instellen van een
bedrijfscommissie pleit.De leden van de RPF-fractie zijn niet overtuigd van de wenselijkheid een
aparte bemiddelingscommissie bij de SER in het leven te roepen, aan welke
de werknemer zijn geschil kan voorleggen. Door deze commissie, en niet de
rechter, in te schakelen zou worden voorkomen dat er verstoorde arbeidsverhoudingen
ontstaan. Waarop is die verwachting gebaseerd? Deze leden gaan ervan uit dat
een dergelijke commissie de nodige kosten met zich meebrengt. Zij verzoeken
de initiatiefnemer op dit aspect in te gaan. Om welke kosten gaat het naar
schatting en wie moet deze, in de visie van de initiatiefnemer, opbrengen?Het wetsvoorstel voorziet in de instelling van een zogenaamde bemiddelingscommissie
onder verantwoordelijkheid van de SER. De leden van de SGP-fractie is niet
duidelijk geworden waarom in geval zorgverlof en deeltijdwerk van de in het
arbeidsrecht gebruikelijke regeling wordt afgeweken. In arbeidsrechtelijke
geschillen heeft de kantonrechter een eerste verantwoordelijkheid. De initiatiefnemer
wijst op het feit dat na de gang naar de rechter de arbeidsverhoudingen blijvend
ernstig verstoord kunnen zijn. Gaat zij daarmee niet voorbij aan het feit
dat de rechter ook zal proberen de partijen tot een minnelijke oplossing te
bewegen? In welke zin ziet de initiatiefnemer een verschil tussen de uitslag
na de gang naar de bemiddelingscommissie en die na de gang naar de rechter
voor de verhouding tussen de werkgever en werknemer? Bovendien is het voor
de leden van de SGP-fractie de vraag of de SER hier de aangewezen instantie
is om een bemiddelingscommissie in te stellen. Ligt er niet in de eerste plaats
een verantwoordelijkheid voor de (georganiseerde) werkgevers en werknemers
om ingeval van een meningsverschil tot een oplossing te komen, als zij de
gang naar de rechter niet als wenselijk beschouwen? Bovendien staat deze leden
niet helder voor ogen welk vervolg er voor de werkgever of werknemer mogelijk
is, indien het inschakelen van de bemiddelingscommissie voor (één
van) beiden niet tot aanvaardbare uitkomsten leidt. Kan dan alsnog een beroep
op de rechter gedaan worden?De leden van de GPV-fractie constateren dat een bemiddelingscommissie
wordt voorgesteld om bij geschillen tussen werkgever en werknemer over artikel
657 te bemiddelen. Uit de toelichting wordt niet duidelijk waarom de verantwoordelijkheid
voor deze commissie zonodig bij de SER moet worden neergelegd. Ook deze leden
vragen om een toelichting.Deze leden betwijfelen of door de mogelijkheid om zich te wenden tot de
SER-commissie bij een geschil over artikel 657, het risico op verstoorde arbeidsverhoudingen
wordt beperkt. Zij verwachten dat op het moment dat gekozen wordt voor het
inroepen van de SER, het conflict in de meeste gevallen de arbeidsrelatie
al danig zal hebben verstoord. Op basis waarvan verwacht de initiatiefnemer
dat met de instelling van zo'n commissie het risico van verstoorde arbeidsrelaties
en ontbinding van de arbeidsovereenkomsten wordt verkleind? Is het de bedoeling dat ook in bedrijven waar een klachtenregeling bestaat
en een geschillencommissie actief is, de hulp van deze bemiddelingscommissie
kan worden ingeroepen? Is er enige inschatting te maken wat het beroep zal
zijn op deze bemiddelingscommissie? 2f. Bedrijven met minder dan 10 medewerkersDe bepaling om tot vermindering van werktijd te komen geldt voor bedrijven
met tien werknemers of meer. Voor bedrijven met minder dan tien werknemers
geldt een aparte regeling. Is de initiatiefnemer het met de leden van de fractie
van de PvdA eens dat aan een dergelijke uitzonderingsbepaling het risico van
precedentwerking verbonden is?De leden van de CDA-fractie steunen de aparte regeling die in het wetsvoorstel
wordt voorgesteld voor bedrijven met minder dan tien werknemers, zoals in
het midden- en kleinbedrijf veel voorkomt, waarvoor geen CAO geldt. Zij zijn
met de initiatiefnemer van oordeel dat het opleggen van een verplichting om
een verzoek tot deeltijdarbeid te honoreren voor deze categorie van bedrijven
veel verdergaand en ingrijpender is dan voor grotere bedrijven. Bovendien
kunnen werknemers in een klein bedrijf zich niet laten vertegenwoordigen.
Kunnen deze bedrijven in de visie van initiatiefnemer overigens hierdoor in
een nadelige positie komen te verkeren bij het werven van personeel op een
krimpende arbeidsmarkt, zo vragen de leden van de CDA-fractie.De leden van de D66-fractie missen een uitgebreide motivering waarom bedrijven
met minder dan tien werknemers niet onder het wetsvoorstel vallen. Zij vragen
de initiatiefnemer of de mogelijkheid om te weigeren om gewichtige redenen
niet voldoende het probleem van de kleine(re) bedrijven afdekt.Deze leden merken daarbij op dat het bij voorbeeld voor kleine(re) bedrijven
moeilijker kan zijn tot herbezetting te komen dan voor grotere bedrijven.
Waarom dan nog een extra regeling voor kleine(re) bedrijven? En waarom gekozen
voor tien werknemers en niet voor vijf?Voor de kleine bedrijven wordt een uitzondering gemaakt. Het opleggen
van een verplichting een verzoek tot deeltijd te honoreren is verdergaand
en ingrijpender voor kleinere bedrijven. De leden van de fractie van GroenLinks
vinden dat voor kleine bedrijven geen uitzondering moet worden gemaakt. Mensen
die werken in kleine bedrijven met minder dan tien werknemers worden door
deze ontheffing anders behandeld dan werknemers in grotere bedrijven. Kan
de initiatiefnemer aangeven wat zij denkt te doen aan de ongelijke behandeling
die door dit wetsvoorstel ontstaat tussen werknemers uit kleine en grotere
bedrijven?In bedrijven met minder dan tien werknemers dient de werkgever een regeling
te treffen met betrekking tot het recht van de werknemers op vermindering
van de arbeidsduur. De leden van de RPF-fractie zouden graag een nadere toelichting
krijgen op de mogelijkheden die een werkgever hierbij heeft. Is denkbaar dat
hij volstaat met een zeer summiere regeling, waarin in feite slechts wordt
bepaald dat verzoeken om in deeltijdwerk te gaan werken niet worden gehonoreerd?Ten aanzien van de regeling ter zake van de kleine werkgevers (met minder
dan tien werknemers) maken de leden van de SGP-fractie nog enige opmerkingen.
Werkgevers met minder dan tien werknemers moeten volgens het voorliggende
voorstel zelf een regeling opstellen ten aanzien van het recht van werknemers
ten aanzien van verkorting van de arbeidsduur. Dat roept bij deze leden de
nodige vragen op, die zich zowel richten op de positie van werkgevers als
die van werknemers. Om met de positie van de werknemer te beginnen, merken
de leden van de SGP-fractie op dat er verschil kan ontstaan tussen
werknemers van kleine en grote ondernemingen. Vanuit het oogpunt van de rechtspositie
van de werknemer beschouwd, kan dit leiden tot rechtsongelijkheid. Immers,
de wensen van een werknemer in dienst van een grote of kleine werkgever kunnen
door volkomen identieke belangen gevoed worden. De door de initiatiefnemer
veronderstelde behoefte ten aanzien van de afstemming van de arbeidsduur op
de levensfase waarin een werknemer verkeert, houdt in de waarneming van deze
leden geen verband met de grootte van de onderneming in dienst waarvan een
werknemer staat, maar allereerst, zo niet alleen, met factoren die in de persoon
gelegen zijn. De grootte van de onderneming is voor de initiatiefnemer echter
wel een reden om de wettelijke basisnorm niet van toepassing te verklaren
op kleine werkgevers, in het geval er geen CAO van toepassing is. Dat kan
dus betekenen dat voor werknemers van een kleine onderneming een andere basisnorm
van toepassing is dan voor werknemers in dienst van een grote werkgever. Hoe
kan de initiatiefnemer een dergelijke aan de systematiek van haar wetsvoorstel
inherente potentiële ongelijkheid in rechtsposities rechtvaardigen? Voorziet
zij in de praktijk een wezenlijk andere behandeling van werknemers in dienst
van een kleine werkgever, waar geen CAO van toepassing is? Zo neen, waarom
biedt het voorliggende wetsvoorstel dan de mogelijkheid om kennelijk tot een
andere basisnorm te komen?Dezelfde vragen willen de leden voorleggen, indien zij de positie van
de werknemer in dienst van een kleine werkgever beschouwen in de situatie
dat er wel en geen CAO van toepassing is. Zien de leden van de SGP-fractie
het goed, dat ook ten aanzien van werknemers die in dienst zijn van een kleine
werkgever tot een afwijkende basisnorm gekomen kan worden indien in het ene
geval wel en het andere geen CAO van toepassing is? Zo ja, wat is daarvan
de rechtvaardiging? Bovendien is het deze leden niet helder aan welke normen
de regeling die een kleine werkgever moet treffen, in het geval dat geen CAO
van toepassing is, door de door de SER in te stellen bemiddelingscommissie
getoetst moet worden. Ziet de initiatiefnemer hier geen verantwoordelijkheid
van de wetgever? Kan zij duidelijk maken welke normen er in ieder geval in
haar waarneming aan de orde zijn bij de toetsing van een regeling in de zin
van artikel 7:657, vierde lid, BW? Kunnen deze normen geheel door «jurisprudentie»
van de bemiddelingscommissie van de SER worden ingevuld? Hoewel bovenstaande
opmerkingen niet gelezen kunnen worden als een pleidooi van de leden van de
SGP-fractie voor toepassing van de voorgestelde wettelijke basisnorm op kleine
werkgevers, zouden zij de visie van de initiatiefnemer op de positie van de
werknemer in de hierboven onderscheiden situaties wel helder voor ogen hebben.
Daarom vragen zij haar op deze vragen nader in te gaan.Vanuit de optiek van de werkgever met minder dan tien werknemers stellen
de aan het woord zijnde leden nog het volgende. Met de initiatiefnemer zijn
deze leden van oordeel dat de situatie van een kleine werkgever een andere
is dan die van een grote ondernemer. Dat vanuit dat oogpunt bezien een afwijking
van de wettelijke basisnorm mogelijk is, kunnen de aan het woord zijnde leden
begrijpen, onverlet hun opmerkingen in het bovenstaande ten aanzien van de
positie van de werknemer in die gevallen. Toch willen deze leden er de aandacht
op vestigen dat voor kleine werkgevers het opstellen van een regeling de nodige
administratieve lasten met zich kan meebrengen. Hoe hoog zullen die lasten
kunnen oplopen en kan dat een bezwaar zijn om de kleine werkgever te verplichtten
een eigen regeling in het leven te roepen? Is het bovendien niet zinvol te
zoeken naar een aansluiting bij de wettelijke systematiek, omdat de verwachting
gerechtvaardigd is dat voor de in artikel 7:657, vierde lid, BW bedoelde werkgevers
vrijwel identieke basisnormen tot stand zullen komen? Deelt de initiatiefnemer
die verwachting? Leidt dit haar ertoe om de voorgestelde verplichting voor
de kleine werkgever in te wisselen tegen een meer algemene regeling
die aansluit bij de wettelijke basisnorm van 20%, waarbij bepaald kan worden
dat voor kleine werkgevers een afwijking van een nader te bepalen percentage
van de basisnorm is toegestaan?De leden van de GPV-fractie constateren dat voor werkgevers met minder
dan tien werknemers een aparte regeling wordt voorgesteld. Deze werkgevers
zijn verplicht binnen twee jaar een regeling inzake deeltijdarbeid in te voeren.
Genoemde leden constateren dat werknemers de mogelijkheid hebben de bemiddeling
van de in te stellen SER-commissie in te roepen als ze het niet eens zijn
met de inhoud of met de toepassing van die regeling. Betekent dit dat de werkgever
zonder overleg met de medewerkers en zonder hun instemming een regeling kan
ontwerpen? Bij deze kleine werkgevers zal het in veel gevallen de praktijk
zijn, dat pas als er zich een wens voordoet tot arbeidsduurvermindering de
regeling goed wordt bestudeerd. Is het op dat moment nog wel mogelijk om,
bij ontevredenheid met de inhoud, een beroep te doen op de SER-commissie? 3. Recht op bijzonder verlof 3a. Bijzonder zorgverlofDe leden van de PvdA-fractie onderschrijven de zienswijze van de initiatiefnemer
dat naast zorg voor gezins- en familieleden sprake kan zijn van zorg voor
andere huisgenoten of vrienden. De omschrijving «bijzondere situatie»,
die het verlenen van bijzondere zorg rechtvaardigt, behoeft echter verduidelijking
of voorbeelden. Daarnaast zijn de betekenis van het woord «moet»
(«er moet een relatie bestaan tussen de werknemer en degene aan wie
de zorg verleend wordt») en de zinsnede dat het «logisch is dat
deze werknemer» de zorg gaat verlenen onduidelijk. Wie bepaalt dat?
Is er geen gevaar voor ongewenste inmenging in de privésfeer door de
werkgever? Ook de Raad van State verzoekt om duidelijkheid over de beoogde
reikwijdte van het recht op bijzonder zorgverlof. De leden van de fractie
van de PvdA zijn van mening dat het commentaar van de initiatiefnemer op het
advies van de Raad van State op dit punt nog onvoldoende is.Het voorstel voor een wettelijk recht op betaald verlof wordt door de
leden van de CDA-fractie van harte ondersteund. Zoals al eerder aangegeven
is het zowel voor de individuele werknemer als voor de samenleving in zijn
geheel van groot belang dat er gelegenheid is om zorg te bieden aan kinderen,
ouders of andere naasten. Het begrip «naaste» is overigens zeer
ruim. Kan dit begrip nader worden aangeduid? Wie worden er precies met naasten
bedoeld? Waarom is dit niet nader gedefinieerd en wordt alsnog overwogen dit
limitatief in de tekst van de wet op te nemen?Allereerst verwijzen de leden van de D66-fractie naar hetgeen zij al eerder
hebben opgemerkt, namelijk dat zij verlofregelingen liever integraal in een
kaderwet opgenomen wensen te zien dan verspreid over verschillende artikelen
in verschillende wetten. Deze leden hebben dus een voorkeur om wettelijk bijzonder
zorgverlof in een breder perspectief te plaatsen, zoals in de in het regeerakkoord
aangekondigde Kaderwet Arbeid en Zorg. Het bijzonder zorgverlof beschouwen
de leden van de D66-fractie als een van de onderdelen van het recht op zorgverlof
in het algemeen. Zij herinneren de initiatiefnemer aan de discussie over het
amendement-Van Vliet (Kamerstuk 25 477 nr. 16) tijdens de parlementaire
behandeling van de Wet financiering Loopbaanonderbreking, waarin werd gepleit
voor een recht op zorgverlof in het algemeen. Dit amendement is omgezet in
een motie (Kamerstuk 25 477 nr. 30) waarin de regering
werd gevraagd om, gekoppeld aan een eerste tussentijdse rapportage over de
Wet financiering Loopbaanonderbreking, te komen tot een verkenning van de
hoofdlijnen van een wet op het verlof, waarin onderzocht wordt hoe verschillende
verlofvormen en daarmee samenhangende regelingen kunnen worden gebundeld.
De leden van de D66-fractie herinneren de initiatiefnemer eraan dat de leden
van de CDA-fractie noch het amendement (ondanks het CDA-verkiezingsprogramma)
noch de motie hebben gesteund.Overigens hebben de aan het woord zijnde leden sympathie voor het voorstel
van de initiatiefnemer om de mogelijkheid te openen zorgverlof wettelijk te
regelen voor bijzondere situaties. Zij merken op dat het bijzonder zorgverlof
ten hoogste twee maal drie maanden kan gelden, er geen recht op loondoorbetaling
bestaat, geweigerd kan worden om gewichtige redenen en de toepasselijkheid
kan worden uitgesloten bij CAO of andere regeling. In de memorie van toelichting
staat dat er een relatie moet bestaan tussen de werknemer en degene aan wie
zorg verleend wordt. Deze leden merken op dat de initiatiefnemer rept van
gezins- en familieleden maar ook andere huisgenoten en vrienden. Zij vragen
wie er nu precies onder de reikwijdte van de wet vallen en hoe die relatie
gecontroleerd kan en gaat worden.De voorstellen van de initiatiefnemer met betrekking tot het bijzonder
zorgverlof doen bij de leden van de RPF-fractie enkele vragen rijzen. Zij
zouden graag nader geïnformeerd willen worden over de mate waarin sociale
partners op dit punt momenteel zelf tot afspraken komen. In hoeverre heeft
het bedrijfsleven gehoor gegeven aan het advies van de Stichting van de Arbeid
(1997) om hierover afspraken te maken?Over het zorgverlof merken de leden van de SGP-fractie op, dat zij met
instemming hebben kennis genomen van de regeling zoals die door de initiatiefnemer
is voorgesteld. Zoals deze leden in het voorgaande reeds hebben opgemerkt,
hebben zij in het verleden reeds aandacht gevraagd voor de wettelijke regeling
van het zorgverlof. Niettemin hebben zij naar aanleiding van het voorstel
nog enkele vragen. Allereerst zijn zij het met de Raad van State eens, dat
de reikwijdte van de bepaling omtrent het zorgverlof nog enige toelichting
behoeft. Nu is voorgesteld dat verlof mag worden opgenomen ten behoeve van
de verzorging van «anderen». Bij deze leden is de vraag gerezen
of deze term niet een te onbepaalde reikwijdte aan de bepaling geeft. De aan
het woord zijnde leden zouden de bepaling allereerst en vooral van toepassing
willen laten zijn op de verzorging van bloed- of aanverwanten tot de tweede
linie. Uit de reactie van de initiatiefnemer op het advies van de Raad van
State begrijpen deze leden dat zij ook in eerste instantie aan deze groep
denkt. Is het niet zinvol om enige vorm van restrictie omtrent de reikwijdte
van de bepaling in de wettekst tot uitdrukking te brengen, zo vragen deze
leden.De leden van de GPV-fractie staan niet onsympathiek tegenover een verruiming
van de mogelijkheden om zorgverlof op te nemen. Ze hebben echter de indruk
dat in dit voorstel een dermate beoordelingsvermogen van de werkgever wordt
gevraagd van de zorgsituatie, die naar de mening van genoemde leden door de
betreffende werkgever moeilijk waar te maken zal zijn. Zij begrijpen dat er
in het voorstel alleen een recht op zorgverlof bestaat als er sprake is van
bijzondere zorg die moet worden verleend. Is het begrip bijzondere zorg geen
rekbaar begrip? Wanneer is hier sprake van? En is dat voor een werkgever wel
altijd in te schatten?De aan het woord zijnde leden begrijpen dat er tevens een relatie moet
bestaan tussen de werknemer en de zorgvrager en dat het logisch is dat de
werknemer de zorg op zich neemt. Hoe is dat voor een werkgever te bepalen?
Welke garantie kan worden gegeven dat oneigenlijk gebruik van deze verlofmogelijkheid
wordt voorkomen? 3b. Voorwaarden waaraan verzoek moet voldoenDe leden van de fractie van de PvdA vragen zich af hoe de werknemer opgave
van de periode van bijzonder zorgverlof kan doen, als tegelijkertijd is bepaald
dat het om onvoorzienbare omstandigheden gaat (art. 644a). Verder kan de werknemer
maar eenmaal om verlenging met drie maanden vragen. Ligt het niet meer voor
de hand kortere periodes te noemen (nu wordt gesproken over ten hoogste drie
maanden), maar meerdere verlengingen mogelijk te maken?De leden van de D66-fractie vragen de initiatiefnemer nader in te gaan
waarom er gekozen is voor een periode van drie maanden, met de mogelijkheid
van drie maanden verlenging. Waarom niet gekozen voor 1, 2 of 4 maanden
met eenzelfde verlengingsmogelijkheid of een gedifferentieerde verlengingsmogelijkheid?
Niet altijd valt volgens deze leden te overzien hoelang de bijzondere situatie
waarin de werknemer verkeert zal duren.De leden van de SGP-fractie stellen nog vragen over de opvatting van de
initiatiefneemster dat de zorg in werktijd verleend moet worden. Is dit niet
een al te grote beperking van de werkingssfeer van het zorgverlof? Deze leden
kunnen zich indenken dat voor niet in werktijd verleende zorg enige compensatie
in de werktijd gevonden zou moeten kunnen worden. Dat kan naar hun oordeel
via het zorgverlof plaatsvinden. Hoe staat de initiatiefnemer tegenover deze
gedachtengang?Deze leden menen dat er bij het opnemen van zorgverlof ook enige zekerheid
voor de werkgever moet bestaan. In dat licht bezien kunnen zij goed begrijpen
dat het tweede lid van artikel 644a BW bepaalt dat bij de aanvraag van het
zorgverlof ook de periode waarvoor het verlof wordt opgenomen, moet worden
aangegeven. Echter, het karakter van het zorgverlof impliceert, dat de tijdsduur
van het verlof in veel gevallen moeilijk van tevoren aan te geven zal zijn.
Hoewel deze leden de bedoeling van de initiatiefnemer met deze bepaling interpreteren
als een garantie dat het verlof niet langer duurt dan noodzakelijk is, denken
zij dat het feit dat het verlof onbetaald is in dit opzicht voldoende garanties
in zich heeft. Deze leden nemen overigens zonder meer aan dat de werknemer
binnen de periode van drie maanden (of gedurende de verlengingsperiode van
drie maanden) in beginsel mag blijven vragen om verlenging van zijn aanvankelijke
verlofverzoek, zolang de maximumtermijn niet is verbruikt. Is deze zienswijze
juist? 3c. Gewichtige redenen om verlof te weigerenWat betreft de omschrijving «gewichtige redenen» verwijzen
de leden navan de PvdA-fractie naar hun eerdere opmerkingen over hetzelfde
onderwerp in het kader van het recht op deeltijdarbeid.De leden van de D66-fractie missen een uitwerking van het begrip gewichtige
redenen in relatie tot het bijzonder verlofrecht. Zij vragen of het om dezelfde
gewichtige redenen gaat die de initiatiefnemer ook noemt met betrekking tot
het wettelijk recht op deeltijdarbeid. Deze leden menen dat waar bijzonder
verlof toch betrekking heeft op bijzondere situaties (ziekte of gebrek of
palliatief verlof) de werkgever wellicht nog gewichtigere redenen moet hebben
om te weigeren als met betrekking tot deeltijdarbeid.De werkgever kan ook met betrekking tot het bijzonder zorgverlof een verzoek
wegens gewichtige redenen weigeren. De leden van de RPF-fractie
informeren of de invulling van dat begrip in dit geval een andere zou kunnen
zijn dan wanneer het gaat om het beoordelen van een verzoek tot deeltijdwerk.
Het verlof heeft immers een tijdelijk karakter en heeft per definitie betrekking
op bijzondere zorg. Niet voor niets staat in de toelichting dat het belang
van de werknemer in deze situaties veelal zwaar zal wegen. De werknemer moet
verantwoordelijkheid dragen ten opzichte van degene aan wie de zorg verleend
moet worden. Wie beoordeelt of het om iemand gaat die afhankelijk is van de
zorg van de werknemer? Op welke wijze kan dat worden getoetst? Aansluitend
informeren de leden van de RPF-fractie in hoeverre de werkgever wordt betrokken
bij het vaststellen van de omvang van het zorgverlof. De memorie van toelichting
doet vermoeden dat de werknemer slechts moet meedelen op welke dagen en uren
de werkgever niet op zijn aanwezigheid kan rekenen. 3d. Uitsluiting bij CAO of andere regelingWaarom wordt gesproken over «uitsluiting bij CAO», zo vragen
de leden van de PvdA-fractie. Waarom is niet gekozen voor de gebruikelijke
formulering «kan worden afgeweken»? Het een sluit het ander immers
niet uit.De leden van de D66-fractie constateren dat ook met betrekking tot het
wettelijk bijzonder zorgverlof sociale partners dit recht in een CAO of in
overeenstemming met de ondernemingsraad dan wel personeelsvertegenwoordiging
buiten werking kunnen stellen dan wel beperken. Deze leden vragen de initiatiefnemer
te motiveren waarom zij dat geen probleem vindt voor met name het verlof voor
bijzondere situaties (ziekte, gebrek, palliatief verlof).Naar aanleiding van de mogelijkheid tot uitsluiting van de toepasselijkheid
van de bepaling over het zorgverlof (art. 644a, derde lid, BW) stellen de
leden van de SGP-fractie de vraag waarom een dergelijke constructie is gekozen.
Gezien het belang dat ook de initiatiefneemster hecht aan het zorgverlof hadden
deze leden eerder verwacht dat het derde lid van artikel 644a BW bepaalde,
dat van het artikel niet kan worden afgeweken ten nadele van de werknemer. 3e. Bemiddeling bij onenigheidDe leden van de D66-fractie constateren dat de initiatiefnemer ook met
betrekking tot onenigheid over het toestaan van bijzonder verlof de bemiddelingscommissies
van de SER een rol toebedeelt. De leden van deze fractie verwijzen naar hetgeen
zij hebben vermeld over deze commissies en in het algemeen naar hetgeen zij
onder het hoofdstuk deeltijdarbeid hebben vermeld. In dit kader merken zij
op dat zo'n bemiddelingscommissie wel snel tot een uitspraak moet komen als
het gaat om bemiddeling van een geschil over bijzonder zorgverlof. 4. De financiering van het zorgverlof (Wet financiering
loopbaanonderbreking) 4a. Financiering, financiële gevolgen en evaluatieDe leden van de fractie van de PvdA vragen zich af waarom niet gewacht
wordt op evaluatie van de Wet financiering loopbaanonderbreking, aangezien
deze pas onlangs, per 1-10-1998, in werking is getreden. Daarnaast is die
wet niet alleen gericht op zorg. Wat legitimeert dan de uitzonderingsbepaling
voor zorgverlof, en niet voor ander verlof?Bij evaluatie van genoemde wet zou bekeken kunnen worden of de vervangingsvereiste
ook voor andere vormen van verlof kan vervallen. Ook de uitbreiding naar mogelijke
andere groepen zou daarbij aan de orde kunnen komen.Wat is overigens de ratio achter het beschikbare bedrag van 300 miljoen
gulden voor de financiering van het bijzonder zorgverlof?De leden van de D66-fractie merken op dat in het voorstel de werkgever
niet verplicht wordt tot loondoorbetaling tijdens de bijzondere verlofperiode,
maar dat voor financiering van dit verlof een beroep kan worden gedaan op
de Wet financiering loopbaanonderbreking. Volgens de initiatiefnemer komt
dit neer op een bedrag van 300 miljoen gulden. Het is ook deze leden niet
duidelijk hoe de berekening heeft plaatsgevonden. Voorts vragen zij de initiatiefnemer
aan te geven waarom is gekozen voor financiering via de Wet financiering loopbaanonderbreking
en waarom het bijzondere zorgverlof volgens haar past in de systematiek van
deze wet.De leden van de SP-fractie hebben begrepen dat men bij dit verlof een
beroep kan doen op de vergoeding in de Wet financiering loopbaanonderbreking.
Deze vergoeding is volgens de leden te gering om gedurende het verlof van
rond te komen, in het bijzonder wanneer het een gezin betreft. De initiatiefnemer
ziet dit dan ook als basis voor een aanvullende financiering die door de sociale
partners geregeld kan worden. Verwacht de initiatiefnemer dat er een (toereikende)
aanvullende financiering zal komen? Wanneer de totale financiering van het
zorgverlof uiteindelijk niet toereikend zal zijn, ziet de initiatiefnemer
hier dan niet een ondermijning van de bepaling van het recht op zorgverlof
in, wanneer het financieel gezien voor velen niet bereikbaar is? Werkt het
voorstel dan nog wel? De leden van de SP-fractie vrezen dat mensen met hogere
inkomens gemakkelijker gebruik zullen kunnen maken van het voorstel dan mensen
met lagere inkomens. Zij vernemen graag een reactie van de initiatiefnemer
hierop.De leden van de RPF-fractie hebben kennis genomen van het voorstel de
Wet financiering loopbaanonderbreking zodanig te wijzigen, dat ook in geval
van zorgverlof de eis van vervanging van de werknemer vervalt. Deze leden
vinden de voorgestelde verruiming tamelijk vergaand. Zeker nu de initiatiefnemer
nauwelijks kan ingaan op het verzoek van de Raad van State om inzicht te geven
in de budgettaire consequenties, zijn zij nog niet overtuigd van de mogelijkheden
van de voorgestelde wijziging. Deze leden vragen in het verlengde hiervan
om een nadere onderbouwing van de stelling dat er een waarborg is ingebouwd
tegen misbruik. Is het ondenkbaar dat zowel werkgever als werknemer belang
hebben bij een aanvraag voor financiering? Deze vraag geldt in versterkte
mate voor meewerkende partners in kleine bedrijven. Is hier het risico van
misbruik niet bijzonder groot?Over de financiering van de in dit wetsvoorstel opgenomen bepalingen bestaan
bij de leden van de SGP-fractie nog de nodige vragen. Allereerst is hen niet
duidelijk wat de totale lasten van de uitvoering van het wetsvoorstel zullen
zijn. De genoemde 300 miljoen gulden heeft alleen betrekking op de uitvoering
van het onderdeel dat betrekking heeft op de Wet financiering loopbaanonderbreking.
Ook de administratieve lasten voor de werkgever zullen naar de verwachting
van deze leden toenemen in verband met de bepalingen over de verruiming van
het ouderschapsverlof, het introductie van het zorgverlof en het wettelijk
recht op deeltijdarbeid. Kan van die extra lasten een inschatting worden gegeven?
Hoe is de verwachting van de 300 miljoen gulden tot stand gekomen, zo vragen
ook deze leden. Ook de Raad van State heeft op de zwakke onderbouwing van
dit bedrag gewezen. Daar willen deze leden zich bij aansluiten. Helaas heeft
de initiatiefnemer geen termen aanwezig geacht om de toelichting
op dit punt aan te passen. Kan zij toch meer duidelijkheid gegeven over de
wijze waarop zij gekomen is tot bedoeld bedrag?De leden van de GPV-fractie vinden het merkwaardig dat in dit voorstel
voor de werknemer de mogelijkheid wordt opgenomen om tijdens het zorgverlof,
waarbij de vrijkomende uren niet door een uitkeringsgerechtigde wordt opgevuld,
een beroep te doen op de wet financiering loopbaanonderbreking. In de toelichting
wordt gesteld dat hiervoor 300 miljoen gulden beschikbaar is. Ook zij vragen
de initiatiefnemer uiteen te zetten waar dit bedrag vandaan komt. 4b. De aanvraagDe leden van de GPV-fractie merken op dat in de wet financiering loopbaanonderbreking
is opgenomen dat tussen twee aanvragen voor een uitkering wegens langdurig
verlof een jaar moet zijn verstreken. In onderhavig wetsvoorstel wordt echter
de mogelijkheid geboden om een verlofperiode van drie maanden met nog eens
drie maanden te verlengen. Betekent dit dat over de tweede verlofperiode van
drie maanden geen financiële tegemoetkoming wordt geboden in het kader
van de wet financiering loopbaanonderbreking? 4c. De meewerkende partnersDe leden van de PvdA-fractie merken op dat de uitbreiding naar meewerkende
echtgenoten overweging verdient, maar waarom slechts alleen meewerkende echtgenoot
en niet ook de zelfstandige? Bovendien is de vraag of het niet logischer is
de financiering voor deze groepen te financieren vanuit de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen in plaats van uit werknemersverzekeringen. Kan de initiatiefnemer
aangeven wat precies bedoeld wordt met «een bijzonder arbeidspatroon»?Het voorstel om in de Wet financiering loopbaanonderbreking een voorziening
te treffen ten behoeve van de meewerkende echtgenoot roept ook bij de leden
van de CDA-fractie de vraag op waarom de kring van rechthebbenden buiten de
werknemers wel uitgebreid wordt tot de meewerkende echtgenoot maar niet tot
de zelfstandige. Wat vindt de initiatiefnemer overigens van de suggestie van
het FNV om de tegemoetkoming voor meewerkende echtgenoten en zelfstandigen
te regelen in de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen, zo vragen
deze leden.De leden van de D66-fractie hebben sympathie voor de uitbreiding van de
financiering van bijzonder zorgverlof naar meewerkende partners, maar ook
deze leden vragen zich af waarom de initiatiefnemer dit beperkt tot meewerkende
partners en bijvoorbeeld niet daarin de zelfstandige ondernemers betrekt.5. Algemene BijstandswetDe leden van de fractie van de PvdA staan sympathiek tegenover de voorstellen
met betrekking tot de Bijstandswet, maar vragen zich af wat de mogelijke financiële
consequenties zijn.6. Uitbreiding van het ouderschapsverlofKan de initiatiefnemer aangeven wat de relatie is tussen haar wetsvoorstel
en de verkenning die van regeringswege zal plaatsvinden naar een wettelijk
recht op betaald zorgverlof? Is initiatiefnemer van mening dat betaald verlof
nastrevenswaardig is?Wat betreft het overgangsrecht vragen de leden van de fractie van de PvdA
zich af welke gedachte er aan ten grondslag ligt om ook de ouderschapsverlofregeling
na een periode van twee jaar van kracht te laten gaan. Dat zou kunnen betekenen
dat het opnemen van ouderschapsverlof wordt uitgesteld tot de nieuwe wet van
kracht is geworden. Hoe verhoudt dit zich tot de door de initiatiefnemer uitgesproken
wens dat ouders juist in het eerste levensjaar zelf voor hun kind kunnen zorgen?
Is deze wens overigens wel consistent met de doelstelling van dit wetsvoorstel,
namelijk het mogelijk maken van de combinatie van arbeid en zorg? Is het zelf
zorg dragen voor een kind gedurende het eerste levensjaar overigens wel mogelijk
voor brede groepen van de bevolking, als dit verlof niet betaald wordt?In het voorstel van wet (artikel 644) wordt gesproken over een verlofperiode
van 36 weken. Waarom wordt in de Memorie van Toelichting gesproken over een
periode van 9 maanden?Verder wordt voorgesteld dat de werknemer kan verzoeken om een verlofperiode
van langer dan 9 maanden. In de Memorie van Toelichting wordt hier niet op
ingegaan. Bovendien vermeldt artikel 638 F dat de werkgever instemt, tenzij
«gewichtige redenen» zich daar tegen verzetten. Waaraan denkt
de initiatiefnemer bij verlenging, en wat zijn «gewichtige redenen»?De leden van de D66-fractie merken op dat de initiatiefnemer uitbreiding
van het ouderschapsverlof van 6 maanden parttime naar 9 maanden parttimeverlof
of 4,5 mnd fulltimeverlof wil. Het is deze leden niet duidelijk waarom
de initiatiefnemer tot die uitbreiding komt. Het eerste levensjaar bedraagt
volgens de aan het woord zijnde leden toch geen 9 maanden maar 12 maanden.
Of heeft de initiatiefnemer de periode van zwangerschap en de periode van
ontzwangeren als uitgangspunt genomen? Deze leden merken op dat uit onderzoeken
inzake de Wet op het ouderschapsverlof vooral blijkt dat het onbetaald zijn
van het zorgverlof een knelpunt is. Zij vragen om een reactie. Overigens verwijzen
zij nogmaals naar de tekst in het regeerakkoord waarin het kabinet aankondigt
een verkenning te doen plaatsvinden naar een wettelijk recht op betaald zorgverlof.
Dat lijkt deze leden van belang in het oplossen van knelpunten die vaders
en moeders ervaren bij het opnemen van onbetaald ouderschapsverlof.De leden van de RPF-fractie zijn niet overtuigd van de noodzaak het ouderschapsverlof
verder uit te breiden. Wil de initiatiefnemer reageren op de stelling van
VNO/NCW dat de voorgestelde uitbreiding in strijd is met het karakter van
de regeling zelf?Met betrekking tot het overgangsrecht vragen zij zich af of dit afdoende
is geregeld. Hoe reëel is de kans dat werknemers die onder de huidige
regeling vallen in de overgangssituatie alsnog met succes een beroep doen
op de nieuwe regeling?De leden van de SGP-fractie stellen vast dat de initiatiefnemer geen reden
heeft gezien om het wetsvoorstel op het punt van het ouderschapsverlof naar
aanleiding van het voorstel van de regering (Kamerstukken 26 079) aan
te passen. Zij zijn eigenlijk verbaasd dat de initiatiefnemer haar voorstel
op dit punt handhaaft. In het verslag bij wetsvoorstel 26 079 heeft de
fractie waartoe zij behoort op dit punt geen enkele vraag aan de regering
voorgelegd. Daaruit hebben deze leden opgemaakt dat de leden van
de CDA-fractie met dat onderdeel van het regeringsvoorstel geen moeite hebben.
Intussen is de keuze die in het voorliggende wetsvoorstel gemaakt is voor
een ouderschapsverlof van negen maanden parttime of viereneenhalve maand fulltime
in de ogen van de leden van de SGP-fractie niet helder en in elk geval niet
afdoende beargumenteerd. Op welke gronden komt de initiatiefnemer tot de conclusie
dat een verlof dat overeenkomt met achttien maal de arbeidsduur per week een
betere voorbereiding is op het werken in deeltijd dan een verlof van maximaal
dertien maal de overeengekomen arbeidsduur per week, zoals de regering voorstelt?
Is er in de ogen van de initiatiefnemer nog wel sprake van een evenwichtige
afweging van de belangen van werkgever en werknemer indien de verlofperiode
tot de voorgestelde lengte wordt uitgebreid? Zou de werknemer toch niet eerder
tot een definitieve beantwoording moeten komen van de vraag welke keuze er
gemaakt wordt ten aanzien van de opvoeding van de kinderen?De leden van de SGP-fractie stellen vast dat met betrekking tot de regeling
van het ouderschapsverlof voor de verzorging van meer dan één
kind tegelijkertijd verwezen wordt naar wetsvoorstel 26 079. In het kader
van de behandeling van dat wetsvoorstel hebben deze leden de regering enige
vragen voorgelegd op dit punt, die zij bij gelegenheid van de behandeling
van het voorliggende wetsvoorstel ook aan de initiatiefnemer zouden willen
voorhouden. De aan het woord zijnde leden beseffen goed, dat de verzorging
van meer dan één kind tegelijk in het algemeen meer energie
van de ouders vergt dan de verzorging van één kind. Het is deze
leden echter niet duidelijk geworden waartoe de dubbele verlofaanspraak van
ouders van meerlingen dient. Immers, het gaat om de gelijktijdige verzorging
van meer dan één kind, niet om de volgtijdelijke verzorging.
Op welke wijze hangt het aantal kinderen volgens de initiatiefnemer samen
met de lengte van het verlof? Deze vraag dringt temeer, daar voor ouders die
de verzorging van meer dan twee kinderen tegelijkertijd op zich nemen, niet
meer aanspraak op verlof kunnen laten gelden dan de ouders van een tweeling.
Deze leden vragen tevens wat de relatie met het aantal te verzorgen kinderen
inhoudt, ingeval dat de afzonderlijke aanspraken op verlof met een tussenpoos
van bijvoorbeeld zes jaar worden benut. Kan dezelfde behoefte die ouders van
meerlingen in dit opzicht hebben niet in gelijke mate opgeld doen voor ouders
die één kind tegelijk verzorgen? Moet in dit opzicht toch niet
één lijn getrokken worden? De leden van de GPV-fractie vinden het niet gewenst om het ouderschapsverlof
opnieuw met enkele maanden te verlengen. Zij vragen of de initiatiefnemer
met een verlenging van deze verlofperiode beoogt om de bereidheid van werknemers
om in deeltijd te werken te vergroten. Zij verwijzen naar Memorie van Toelichting,
waarin wordt gesteld dat ouderschapsverlof als een gewenningsperiode functioneert
voor het werken in deeltijd. Kan de initiatiefnemer uiteenzetten wat naar
haar opvatting de bedoeling van ouderschapsverlof is? 7. Overige aspectenWaaraan denkt de initiatiefnemer bij herziening van het fiscaal stelsel
en wat bedoelt zij met «zorgloon», zo vragen de leden van de fractie
van de PvdA.Vastlegging in het Burgerlijk Wetboek heeft zijn beperkingen. De wet is
niet van toepassing op ambtenaren. De leden van de PvdA-fractie vragen zich
af hoe geen uitbreiding plaatsvindt naar ambtenaren en werknemers in dienst
bij bestuursorganen en werknemers met een publiekrechtelijke aanstelling.Het wetsvoorstel voorziet niet in een overeenkomstig wettelijk recht op
zorgverlof voor ambtenaren. Artikel IV voorziet slechts in overeenkomstige
toepassing ten aanzien van arbeidscontracten van overheden. Ligt het, mede
gelet op het streven naar harmonisatie van de privaatrechtelijke en publiekrechtelijke
dienstbetrekking niet voor de hand een overeenkomstige regeling in de Ambtenarenwet
voor te stellen, zo vragen de leden van de CDA-fractie.De voorgestelde wijziging van artikel 2, lid 9 van de Wet financiering
loopbaanonderbreking (artikel II) vervangt «verlof ten behoeve van de
verzorging van een terminale zieke» door «verlof opgenomen met
toepassing van artikel 644a, eerste of derde lid van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek». De toepasselijkheid van deze wet ingeval van terminale zorg
wordt daarmee ontnomen aan ambtenaren. De leden van de CDA-fractie nemen aan
dat de initiatiefnemer dit niet zo heeft bedoeld en nodigen haar uit in deze
omissie te voorzien.De regering heeft blijkens het regeerakkoord het voornemen om een regeling
voor kinderopvang in een brede kaderregeling op te nemen. In onderhavig wetsvoorstel
wordt niets op het gebied van kinderopvang geregeld. Kan de initiatiefnemer
nader aangeven waarom zij hier niet voor heeft gekozen en overweegt zij alsnog
opname hiervan in het voorliggende wetsvoorstel?Kan voorts worden aangegeven, zo vragen de leden van de CDA-fractie, waarom
er geen brede bundeling van verlofregelingen wordt voorgesteld, zoals de regering
voornemens is te doen?De leden van de GPV-fractie vinden het merkwaardig dat in de toelichting
staat dat voor het combineren van arbeid en zorg kinderopvang en buitenschoolse
opvang een belangrijke voorwaarde is. Betekent dit dat naar de mening van
de initiatiefnemer dit wetsvoorstel alleen maar effectief is als de genoemde
vormen van opvang worden uitgebreid? Is de initiatiefnemer het eens met deze
leden dat dit wetsvoorstel meer mogelijkheden biedt aan ouders om de kinderen
zelf op te vangen en derhalve een oplossing kan zijn voor het huidige tekort
aan kinderopvangplaatsen?De voorzitter van de commissie,TerpstraDe griffier van de commissie,Van DijkXNoot1Samenstelling: Leden: Terpstra (VVD), voorzitter, Biesheuvel (CDA), Schimmel
(D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Rosenmöller (GL), Van Zijl (PvdA), Bijleveld-Schouten
(CDA), Noorman-den Uyl (PvdA), ondervoorzitter, Kamp (VVD), Essers (VVD),
Van Dijke (RPF), Bakker (D66), Van Blerck-Woerdman (VVD), Visser-van Doorn
(CDA), De Wit (SP), Harrewijn (GL), Balkenende (CDA), Smits (PvdA), Verburg
(CDA), Bussemaker (PvdA), Spoelman (PvdA), Örgü (VVD), Van der Staaij
(SGP), Santi (PvdA) en Wilders (VVD).Plv. leden: E. Meijer (VVD), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA), Giskes
(D66), Hamer (PvdA), Van Gent (GL), Van der Hoek (PvdA), Dankers (CDA), Kortram
(PvdA), Blok (VVD), Hofstra (VVD), Van Middelkoop (GPV), Van Vliet (D66),
Klein Molekamp (VVD), Stroeken (CDA), Marijnissen (SP), Vendrik (GL), Van
den Akker (CDA), Schoenmakers (PvdA), Eisses-Timmerman (CDA), Wagenaar (PvdA),
Middel (PvdA), Weekers (VVD), Van Walsem (D66), Oudkerk (PvdA) en De Vries
(VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26009-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl