Wijziging Belastingregeling voor het Koninkrijk ivm maatreg. voor het tegengaan van misbruik en oneigenlijk gebruik; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24583, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

30-01-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24583-(R1564) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Tegengaan van misbruik en oneigenlijk gebruik 2.1. Algemeen2.2. Regeling tegen misbruik en oneigenlijk gebruik van
de Belastingregeling voor het Koninkrijk (artikel 35a)2.3. Emigratie om overwegend fiscale redenen (artikel
35b) 2.3.1. Algemeen2.3.2. De achtergronden van de emigratie naar de Nederlandse
Antillen en Aruba met belastingbesparing als hoofddoel2.3.3. De regeling tegen emigratie met belastingbesparing
als hoofddoel2.4. Deelnemingsdividenden3. Technische aanpassingen 3.1. Non-discriminatiebepaling3.2. Belastingheffing over hypothecaire interest3.3. Afkoop van pensioenen4. Budgettaire en personele aspecten5. Artikelsgewijze toelichting Artikel I, onderdelen A.1. en A.2.Artikel I, onderdelen B en EArtikel I, onderdeel CArtikel I, onderdeel DArtikel I, onderdeel FArtikel I, onderdeel HArtikel I, onderdeel I Het voorgestelde artikel 35aHet voorgestelde artikel 35b (eerste en tweede lid) De natuurlijke persoonLichamen(derde lid)(vierde lid)(vijfde lid)(zesde lid)(zevende lid)Artikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24583Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 54 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 583 (R 1564)Wijziging van de Belastingregeling voor het Koninkrijk in verband met
maatregelen met het oog op het tegengaan van misbruik en oneigenlijk gebruik
alsmede in verband met technische aanpassingennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. AlgemeenDe fiscale betrekkingen tussen de landen van het Koninkrijk zijn geregeld
in de rijkswet van 28 oktober 1964, Stb. 425, houdende Belastingregeling voor
het Koninkrijk. Deze regeling bevat een onderlinge regeling van de fiscale
betrekkingen van de landen van het Koninkrijk op een wijze die in grote lijnen
overeenkomt met de systematiek in verdragen ter voorkoming van dubbele belasting.In de evaluatie die is opgesteld naar aanleiding van de wijziging van
de regeling in 1985, is aangegeven dat de Belastingregeling voor het Koninkrijk
moet kunnen worden toegepast in een fiscale omgeving die aan ontwikkelingen
onderhevig is. Het duurzaam inpassen van de Belastingregeling in zich ontwikkelende
fiscale inzichten zowel over de Koninkrijksband als over die fiscale omgeving
blijft daarom voortdurend de aandacht vragen (vgl. Kamerstukken II 1991/92,
22 300 IXB, nr. 41, blz. 4).Na de bedoelde aanpassing van de Belastingregeling voor het Koninkrijk
en de evaluatie daarvan, zijn de ontwikkelingen niet stil blijven staan. Ondergetekende
heeft onder meer op 15 en 16 mei 1995 overleg gevoerd met de Minister van
Financiën van de Nederlandse Antillen en de Minister van Financiën
van Aruba. Tijdens dat overleg is nadere invulling gegeven aan de afspraken
die zijn gemaakt op 9 januari 1995 te Willemstad met de Minister van
Financiën van de Nederlandse Antillen, alsmede de afspraken die zijn
gemaakt op 10 januari 1995 te Oranjestad met de Minister van Financiën
van Aruba. De gezamenlijk opgestelde verslagen van deze besprekingen zijn
bij brief van 20 januari 1995 aan beide Kamers aangeboden.In het gezamenlijke verslag van de besprekingen van januari 1995 tussen
Nederland en de Nederlandse Antillen is melding gemaakt van ontwikkelingen
in de fiscale wetgeving van de Nederlandse Antillen. De regering van de Nederlandse
Antillen beoogt een ingrijpende wijziging van het regime voor de winstbelasting
in het kader van de totstandkoming van een internationaal aanvaardbare en
transparante regelgeving en een daarop afgestemde uitvoeringspraktijk. Een
ingrijpende wijziging van het regime van de winstbelasting (het zogeheten
Nieuw Fiscaal Raamwerk) heeft gevolgen voor de verhouding tussen de landen
van het Koninkrijk zoals die is neergelegd in de Belastingregeling voor het
Koninkrijk. Nederland heeft tijdens het overleg de bereidheid
uitgesproken te komen tot een aanpassing van de Belastingregeling voor het
Koninkrijk die complementair is aan het overeen te komen Nieuw Fiscaal Raamwerk.
Uitgangspunt bij die komende aanpassing zal enerzijds de totstandkoming van
een optimale fiscale begeleiding van economische activiteiten (in het bijzonder
de internationale financiële dienstverlening) op de Nederlandse Antillen
zijn. Anderzijds zullen daarbij ook bepalingen in de Belastingregeling voor
het Koninkrijk worden opgenomen teneinde te waarborgen dat het overeen te
komen stelsel voldoet aan de vereisten om te voorkomen dat de belastingheffing
in de landen van het Koninkrijk zou kunnen worden ontgaan.Om de totstandkoming van de complementaire aanpassing niet te verzwaren
met fiscale onderwerpen die al geruime tijd spelen tussen de landen van het
Koninkrijk en waarvoor een oplossing geboden is, is tijdens het overleg overeengekomen
vooruitlopend op de hiervoor bedoelde complementaire aanpassing van de Belastingregeling
voor het Koninkrijk, de regeling op een aantal onderwerpen aan te passen.Het voorliggende voorstel van rijkswet strekt tot deze wijziging en ziet
op het tegengaan van misbruik en oneigenlijk gebruik van de Belastingregeling
voor het Koninkrijk, waaronder emigratie tussen de landen van het Koninkrijk
waarbij het behalen van fiscale voordelen voorop staat. Verder wordt de procedure
voor het verkrijgen van de vermindering van de bronbelasting op deelnemingsdividenden
voorzien van meer waarborgen ter verzekering van een juiste toepassing van
de Belastingregeling. Tevens wordt de regeling op een aantal voornamelijk
technische onderwerpen aangepast. Het gaat hier om een aanpassing van de non-discriminatiebepaling,
de toewijzingsbepaling ter zake van de belastingheffing over hypothecaire
interest en een aanvullende bepaling inzake de afkoop van pensioenen.In overeenstemming met artikel 15 van het Statuut voor het Koninkrijk
der Nederlanden is het voorstel met memorie van toelichting gelijktijdig met
de indiening bij de Staten-Generaal toegezonden aan de vertegenwoordigende
lichamen van de Nederlandse Antillen en Aruba. 2. Tegengaan van misbruik en oneigenlijk gebruik 2.1. AlgemeenZoals in paragraaf 1 is aangegeven, is tijdens het overleg in januari
1995 overeengekomen de Belastingregeling voor het Koninkrijk te voorzien van
bepalingen die ertoe strekken misbruik en oneigenlijk gebruik tegen te gaan.
In een nieuw voorgesteld artikel 35a is een algemene bepaling tegen misbruik
en oneigenlijk gebruik opgenomen. Het voorgestelde artikel 35b ziet op specifieke
gevallen die zich in het gebied van de wetsontduiking afspelen. Doen zich
dergelijke situaties als omschreven in artikel 35b voor, dan heeft dit artikel
als lex specialis voorrang boven het voorgestelde artikel 35a als algemene
anti-misbruikbepaling, dat dus in die gevallen geen toepassing vindt. 2.2. Regeling tegen misbruik en oneigenlijk gebruik van
de Belastingregeling voor het Koninkrijk (artikel 35a)Naast de hierna bij artikel 35b te bespreken situaties waarin doel en
strekking van de Belastingregeling voor het Koninkrijk niet tot haar recht
komen, zijn er ook andere situaties denkbaar waarbij de bepalingen van de
Belastingregeling kunnen worden gebruikt op een wijze die niet volledig recht
doet aan haar bedoeling. Het gaat hier onder meer om situaties die met behulp
van het instrument van fraus legis kunnen worden bestreden. De onderhavige bepaling strekt ertoe uitdrukkelijk in de Belastingregeling
voor het Koninkrijk vast te leggen dat handelingen die onder het nationale
belastingrecht van de landen van het Koninkrijk met behulp van leerstukken
zoals fraus legis (dan wel artikel 31 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen,
de zogenoemde Richtige Heffing; thans in de uitvoeringssfeer beleidsmatig
niet meer toegepast) kunnen worden bestreden, ook onder de Belastingregeling
voor het Koninkrijk kunnen worden bestreden. Een vergelijkbare bepaling als
hier voorgesteld, is opgenomen in de Richtlijn 90/435/EEG van de Raad van
de Europese Gemeenschappen van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke
fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende
lid-staten (Pb EG L225).Volledigheidshalve zij nog opgemerkt dat dit voorstel van rijkswet geen
wijziging brengt in het Nederlandse fraus legis beleid. Dit houdt tevens in
dat in deze situaties het voorgestelde artikel 35a daarin geen wijziging brengt.
Bij fraus legis gaat het om transacties/constructies waarbij:– het bereiken van een aanzienlijke belastingbesparing het enige,
althans overwegende, motief voor de transactie is geweest;– buiten het daarmee beoogde fiscale voordeel de transactie voor
de belastingplichtige geen reële praktische betekenis had;– de transactie in strijd komt met doel en de strekking van de toepasselijke
wettelijke bepalingen. 2.3. Emigratie om overwegend fiscale redenen (artikel
35b) 2.3.1. AlgemeenDe praktijk leert dat er enerzijds belastingplichtigen zijn die met het
oogmerk de in Nederland verschuldigde inkomsten- of vennootschapsbelasting
te verlagen constructies opzetten en anderzijds dat er belastingplichtigen
zijn die emigreren naar een land met een vriendelijk(er) fiscaal klimaat.Emigratie als zodanig vormt geen reden voor anti-misbruikbepalingen. Dit
kan onder omstandigheden echter anders komen te liggen, indien de emigratie
als hoofddoel belastingbesparing heeft. Belastingbesparing dient in dezen
te worden afgemeten aan de Nederlandse belastingdruk die op de emigrant zou
drukken indien hij zich zou hebben gevestigd in een land waarmee Nederland
geen regeling ter voorkoming van dubbele belasting is overeengekomen (met
andere woorden de onverkorte belastingdruk als buitenlandse belastingplichtige).
Een relatief kleine groep belastingplichtigen emigreert met dit motief als
hoofddoel.In dit verband zij opgemerkt dat ingevolge het Nederlandse verdragsbeleid
door Nederland geen algemene belastingverdragen worden gesloten met landen
die een tax haven-achtig regime kennen. Indien een land in zijn fiscaal systeem
bijzondere regimes kent die van belang kunnen zijn voor het belastingverdrag,
zullen, als toch een dergelijk verdrag wordt gesloten, in het belastingverdrag
bepalingen worden opgenomen waardoor oneigenlijk gebruik van de verdragsvoordelen
wordt voorkomen. Ten slotte is het Nederlandse verdragsbeleid er ook op gericht
om bij de verdragspartner bijzondere fiscale regimes aan de orde te stellen
die na de totstandkoming van dat belastingverdrag door dat land in zijn regelgeving –
beleid ter uitvoering daarvan daaronder begrepen – zijn opgenomen (vgl.
het protocol bij het belastingverdrag met Malta).Dit voorstel van rijkswet is in lijn met het verdragsbeleid, hoewel de
benadering gelet op de bijzondere relatie tussen de landen van het Koninkrijk
soms anders is uitgewerkt. Zo is meer dan in verdragssituaties van belang
dat in de aangegeven gevallen van misbruik en oneigenlijk gebruik zeker wordt
gesteld dat in een van de landen van het Koninkrijk heffing plaatsvindt.
Zekerstelling van alleen het Nederlandse heffingsbelang in deze situaties
is hierbij dus niet het uitgangspunt.Toegespitst op emigratie naar de Caraïbische delen van het Koninkrijk,
gaat het voornamelijk om vermogende natuurlijke personen die in de Nederlandse
Antillen de status van Penshonado kunnen verkrijgen en de directeur-grootaandeelhouder
met een aanmerkelijk belang in een vennootschap waarvan de materiële
onderneming is gestaakt (of is overgedragen) die al dan niet als Penshonado
de in de vennootschap achtergebleven winstreserves onbelast of tegen een zeer
lage heffing wil verzilveren.Op voordracht van Nederland zijn de regeringen van Nederland, de Nederlandse
Antillen en Aruba overeengekomen maatregelen te treffen tegen emigratie met
als hoofddoel belastingbesparing van personen binnen het Koninkrijk. De maatregelen
moeten daarbij enerzijds passen binnen de context van de fiscale autonomie
van de landen en anderzijds recht doen aan de strekking van de fiscale afspraken
die zijn neergelegd in de Belastingregeling voor het Koninkrijk. 2.3.2. De achtergronden van de emigratie naar de Nederlandse
Antillen en Aruba met belastingbesparing als hoofddoelDe emigratie met als hoofddoel belastingbesparing binnen het Koninkrijk,
houdt voornamelijk verband met de bijzondere fiscale privileges (incentives)
die zowel aan natuurlijke personen als aan rechtspersonen door de Caraïbische
delen van het Koninkrijk worden verleend. In dat verband kan onder meer worden
gedacht aan de zogenoemde Penshonado-regeling in de Nederlandse Antillen.De Nederlandse Antillen kennen voor natuurlijke personen die van buiten
de Antillen komen en inwoner worden van de Nederlandse Antillen, de zogenoemde
Penshonado- of renteniersregeling. Kort gezegd houdt deze regeling thans in
dat, onder voorwaarden, het inkomen wordt onderworpen aan een tarief van 5%,
waarbij tevens de mogelijkheid bestaat om tegen een forfaitair inkomen te
worden belast, zodat een maximum bedrag aan te betalen belasting van Nafl.
59. 000 resulteert.Emigratie met als hoofddoel belastingbesparing is op zichzelf geen verschijnsel
dat zich beperkt tot de landen van het Koninkrijk. De hiervoor genoemde fiscale
incentives van de Caraïbische delen van het Koninkrijk in samenhang met
de Belastingregeling vormen echter een belangrijke stimulans voor inwoners
van Nederland om de woonplaats (of ingeval van een rechtspersoon de vestigingsplaats)
te verleggen naar de andere delen van het Koninkrijk. Bij emigratie naar derde
landen met een voor vermogende belastingplichtigen fiscaal «vriendelijk»
regime geldt in het algemeen onverkort de Nederlandse buitenlandse belastingplicht.
In verdragsrelaties kan dat anders liggen. In dat geval wordt met verdragspartners
overleg gevoerd om ter zake van mogelijk misbruik passende maatregelen te
treffen; dit geldt evenzeer wanneer een verdragspartner naderhand een dergelijk
fiscaal «vriendelijk» regime invoert. In lijn hiermee achten de
landen van het Koninkrijk het niet passend alle voordelen van de Belastingregeling
te verlenen aan personen die met als hoofddoel belastingbesparing in een van
de landen van het Koninkrijk hun woon- of vestigingsplaats verleggen naar
een ander land van het Koninkrijk. 2.3.3. De regeling tegen emigratie met belastingbesparing
als hoofddoelDe voorgestelde bepaling houdt in dat ten aanzien van natuurlijke personen
en rechtspersonen die na emigratie naar een van de andere landen van het Koninkrijk
aldaar onderworpen zijn aan een fiscaal regime dat in aanzienlijke mate afwijkt
van het regime waaraan de andere inwoners van dat land zijn onderworpen,
bepaalde voordelen van de Belastingregeling gedurende een periode van vijf
jaren worden ontzegd. Voor natuurlijke personen en niet naar Nederlands recht
opgerichte lichamen leidt dit ertoe dat zij gedurende die periode in een zelfde
positie worden geplaatst als de persoon die in Nederland buitenlands belastingplichtig
is en in een land woont waarmee Nederland geen verdrag ter voorkoming van
dubbele belasting heeft gesloten. Voor naar Nederlands recht opgerichte lichamen
zal de binnenlandse belastingplicht op grond van artikel 2, vierde lid, van
de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 gelden, waarbij zij voor eventueel
buitenlands inkomen ter voorkoming van dubbele belasting een beroep kunnen
doen op de van toepassing zijnde bepalingen van belastingverdragen cq. het
Besluit voorkoming dubbele belasting 1989.Van een bijzonder fiscaal regime is sprake indien de begunstigende regeling
qua tarief of grondslag of een combinatie van beide, aanzienlijk afwijkt van
het normale fiscale regime dat voor de overige inwoners van dat land geldt.
Een voorbeeld van een dergelijk bijzonder regime is de reeds genoemde Penshonadoregeling.Om de rechtszekerheid voor belastingplichtigen zoveel mogelijk te waarborgen,
voorziet de voorgestelde bepaling erin dat de Ministers van Financiën
van de betrokken landen in overleg bepalen welke fiscale regelingen buiten
de reikwijdte vallen. Ingeval een persoon naar de Nederlandse Antillen of
Aruba emigreert en onder een regeling valt die door de landen is aangemerkt
als een regeling waarop artikel 35b niet van toepassing is, blijft de Belastingregeling
voor het Koninkrijk onverkort van toepassing. Deze zogenoemde lijst van kwalificerende
fiscale regelingen is als bijlage bij deze memorie gevoegd.1Zoals vermeld zal de huidige Penshonadoregeling van de Nederlandse Antillen
zoals opgenomen in de artikelen 23b en 23c van de Landsverordening op de inkomstenbelasting
1943 onder de reikwijdte van artikel 35b vallen. Het voorstel van rijkswet
voorziet in een overgangsregeling voor het reguliere inkomen van een natuurlijke
persoon die voor de inwerkingtreding van dit voorstel van rijkswet de Penshonado-status
heeft gekregen.Verder achten de Ministers van Financiën het in het kader van emigratie
met als hoofddoel belastingbesparing gewenst bepaalde rechtshandelingen (constructies)
van directeur/grootaandeelhouders te bestrijden die zijn gericht op het realiseren
van opgepotte winstreserves in vennootschappen. Via de hiervoor aangeduide
methodiek (het ontzeggen van bepaalde voordelen van de Belastingregeling)
wordt tegen bepaalde situaties opgetreden. Het gaat daarbij dan om constructies
met kasgeldvennootschappen of holdingconstructies waarbij de Nederlandse belastingclaim
illusoir wordt gemaakt. Daarbij is het overigens niet van belang of die natuurlijke
persoon ter zake van de inkomsten verkregen door dergelijke constructies,
in het (nieuwe) woonland is onderworpen aan een tarief dat, of een grondslag
die, in belangrijke mate afwijkt van het tarief dat, of de grondslag die,
voor de overige inwoners van dat land geldt. Tevens is geen beperking van
de bepaling in de tijd opgenomen.De regeling komt er op neer dat in de eerste vijf jaren na de emigratie
van de bedoelde aandeelhouder de belastingdruk van het oorspronkelijke woonland
op die inkomsten blijft drukken, terwijl na die vijf jaren onder voorwaarden
de gezamenlijke belastingdruk kan worden teruggebracht tot het niveau van
het nieuwe woonland. 2.4. DeelnemingsdividendenDe inzichten over een internationaal aanvaardbare belastingdruk zijn heden
ten dage aan veranderingen onderhevig. Daarbij blijft het uiteraard moeilijk
aan te geven welke belastingdruk nu (ongeveer) als internationaal aanvaardbaar
kan worden beschouwd. De landen van het Koninkrijk hebben afgesproken ontwikkelingen
op dit terrein gezamenlijk nauwkeurig te volgen en in onderling overleg te
besluiten hoe op die ontwikkelingen kan worden ingespeeld.Wel achten de landen van het Koninkrijk het thans geboden meer inzicht
te krijgen in de dividendstromen tussen de Koninkrijksdelen en de controle
op de procedure ter vermindering van de bronbelasting op de deelnemingsdividenden
te verbeteren. Voor dat doel zal de procedure ter vermindering van de bronbelasting
op deelnemingsdividenden niet meer onverkort als hoofdregel de vermindering
bij wijze van vrijstelling bevatten. De aanpassing voorziet erin dat de vermindering
van de bronbelasting op deelnemingsdividenden tot 5% gedeeltelijk via teruggaaf
kan worden geëffectueerd. Voorts voorziet de regeling er in dat binnen
18 maanden nadat een vermindering voor deelnemingsdividenden is verleend,
wordt aangetoond dat in het andere land over dat dividend in overeenstemming
met de wet, beleid ter uitvoering van de wet daaronder begrepen, is geheven.
Wordt dat niet aangetoond dan volgt een naheffingsaanslag. Het gaat hierbij
om de reguliere situaties waarin achteraf blijkt dat geen sprake is van een
situatie waarbij de in artikel 11 opgenomen regeling voor een vermindering
van de Nederlandse dividendbelasting tot 5% van toepassing is, maar wel sprake
is van een situatie waarbij de vermindering van de dividendbelasting kan worden
teruggebracht tot het percentage van 7,5%. In die situaties zal altijd worden
nageheven tot het percentage van 7,5%.De landen zijn in dit kader overeengekomen dat ingeval de Nederlandse
Antillen of Aruba in voorkomende gevallen navorderen in overeenstemming met
de wet – beleid ter uitvoering daarvan daaronder begrepen – de
Nederlandse naheffingsaanslag alsnog zal worden teruggenomen. In die gevallen
waarin de naheffingsaanslag inmiddels is betaald, kan op een daartoe strekkend
verzoek van de Nederlandse Antillen of Aruba in het kader van bijstand bij
invordering op grond van artikel 36 van de Belastingregeling voor het Koninkrijk
het als gevolg van de vernietiging cq. vermindering van de Nederlandse naheffingsaanslag
terug te geven bedrag worden aangewend ter verwezenlijking van de gevraagde
invorderingsbijstand (m.a.w. dit bedrag wordt betaald aan de Nederlandse Antillen
of Aruba in plaats van terugbetaald aan de belastingplichtige). Zonodig zullen
de landen hiervoor nadere regels stellen in een gezamenlijke regeling.Volledigheidshalve zij nog opgemerkt dat indien het herziene artikel 11
van toepassing is, het voorgestelde algemene anti-misbruikartikel niet aan
de orde komt, behoudens uiteraard als de ontvanger van het dividend niet kan
worden aangemerkt als de genieter (vgl. Hoge Raad 8 januari 1986, nr. 23 031,
BNB 1986/127 in samenhang met Hoge Raad 28 juni 1989, nr. 25 451, BNB
1990/45). 3. Technische aanpassingen 3.1. Non-discriminatiebepalingIn artikel 1 van de Belastingregeling voor het Koninkrijk is onder meer
neergelegd dat niet volgens het eigen recht opgerichte lichamen niet onderworpen
worden aan enige belasting of daarmee verband houdende verplichtingen welke
drukkender is dan die waaraan volgens het eigen recht opgerichte lichamen
onder overigens gelijke omstandigheden verkeren. Deze bepaling wordt opgevat
als een eenzijdige verklaring van de landen van het Koninkrijk
dat binnen het grondgebied van het Koninkrijk geen differentiatie plaatsvindt
met betrekking tot de fiscale behandeling van lichamen die in dezelfde omstandigheden
verkeren, maar waarvan slechts het recht waarnaar de vennootschap is opgericht,
verschillend is.Naar aanleiding van Hoge Raad 16 maart 1994, nr. 27 764, BNB 1994/191c*,
gewezen voor de toepassing van artikel 15 van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969, is de zogenoemde universele werking van artikel 1 (opnieuw) actueel
geworden.De drie landen achten het naar hedendaagse inzichten ongewenst een non-discriminatiebepaling
in de Belastingregeling voor het Koninkrijk te hebben, die kan worden opgevat
als een bepaling die universele werking heeft.Het is gebruikelijk dat landen in een belastingverdrag een non-discriminatiebepaling
opnemen die inhoudt dat de verdragslanden elkaars onderdanen in vergelijkbare
omstandigheden niet onderwerpen aan een zwaardere belastingdruk. Voor verdragssituaties
heeft artikel 1 van de Belastingregeling voor het Koninkrijk, een enkel belastingverdrag
zonder non-discriminatiebepaling daargelaten, geen betekenis.De zaak ligt echter anders in relatie tot landen waarmee Nederland geen
verdrag ter voorkoming van dubbele belasting heeft gesloten of anderszins
geen bilaterale of multilaterale regeling geldt die een clausule inzake non-discriminatie
van belastingen bevat (daarbij kan dan onder meer worden gedacht aan de overeenkomsten
inzake de bevordering en bescherming van investeringen). Materieel zou een
niet-geclausuleerde non-discriminatiebepaling inhouden dat Nederland (en de
andere delen van het Koninkrijk) ook in die situaties faciliteiten zou moeten
toepassen op lichamen die naar het recht van een niet-verdragsland zijn opgericht,
zonder dat de zekerheid bestaat dat in de spiegelbeeldige situatie het desbetreffende
niet-verdragsland naar Nederlands recht opgerichte lichamen niet zou discrimineren.
Een non-discriminatiebepaling, voor zover die zich uitstrekt tot lichamen,
behoort naar hedendaagse inzichten in de context te worden geplaatst van een
nader ingevulde bilaterale of multilaterale relatie tussen landen, zoals in
een belastingverdrag gebruikelijk is. Bij het toekennen van faciliteiten aan
lichamen die naar het recht van een verdragsland zijn opgericht, kan op basis
van de bepaling inzake de uitwisseling van inlichtingen zo nodig bij de verdragspartner
om nadere gegevens worden verzocht teneinde eventueel misbruik of oneigenlijk
gebruik te voorkomen. Die mogelijkheid bestaat niet ter zake van lichamen
die zijn opgericht naar het recht van een niet-verdragsland.Tijdens de hiervoor genoemde besprekingen tussen Nederland en de Caraïbische
delen van het Koninkrijk, is overeengekomen de tekst van de non-discriminatiebepaling
op dit punt meer in overeenstemming te brengen met hetgeen internationaal
gebruikelijk is bij het sluiten van belastingverdragen. Dit houdt in concreto
in dat het non-discriminatiebeginsel ter zake ziet op lichamen die naar het
recht van een van de landen van het Koninkrijk zijn opgericht. 3.2. Belastingheffing over hypothecaire interestBij Wet van 18 december 1987, inzake de verruiming van de rentevrijstelling
(Stb. 583), is artikel 49 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 in die
zin aangepast dat rente op vorderingen verzekerd door in Nederland gelegen
onroerend goed niet langer een bestanddeel vormt van de buitenlandse belastingplicht.
Bij de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel is onderkend dat het
laten vervallen van de buitenlandse belastingplicht ter zake in bepaalde verdragssituaties,
tot gevolg zou kunnen hebben dat uit Nederland afkomstige hypotheekrente die
wordt ontvangen door een buitenlandse belastingplichtige, noch in Nederland noch in het woonland van die belastingplichtige wordt belast (Kamerstukken
II 1987/88, 20 223 nr. 5, blz. 8 en nr. 6, blz. 10). Als voorbeelden
werden uitdrukkelijk genoemd de verdragssituatie met Duitsland en de Belastingregeling
voor het Koninkrijk. Bij die gelegenheid is van de zijde van de regering aangegeven
dat indien mocht blijken dat belastingplichtigen van het gewijzigde regime
gebruik maken om interest belastingvrij te ontvangen en de landen waarvan
de belastingplichtigen inwoner zijn verzoeken hun belastingverdrag met Nederland
op dit punt te herzien, aan Nederlandse zijde de bereidheid bestaat te komen
tot een dergelijke herziening. In antwoord op vanuit de Kamer geuite bezorgdheid
over het gebruik van mogelijke constructies is voorts medegedeeld dat de autoriteiten
van de daarvoor in aanmerking komende verdragslanden zouden worden geïnformeerd
omtrent de wetswijziging in Nederland. De daarvoor in aanmerking komende verdragslanden,
waaronder de Nederlandse Antillen en Aruba ter zake van de Belastingregeling
voor het Koninkrijk, zijn opgesomd in een bijlage bij genoemde nota naar aanleiding
van het eindverslag (Kamerstukken II 1987/ 88, 20 223, nr. 8, bijlage
2).De onderhavige aanpassing houdt in dat met betrekking tot de belastingheffing
over hypothecaire interest conform het OESO modelverdrag 1992 (losbladige
uitgave) de regel wordt gevolgd dat belastingheffing in beginsel plaatsvindt
in de woonstaat van de ontvanger van de rente. 3.3. Afkoop van pensioenenBij Wet van 23 december 1994 houdende wijziging van de Wet op de loonbelasting
1964, de Successiewet 1956, de Wet op de inkomstenbelasting 1964, de Wet op
de vennootschapsbelasting 1969, de Invorderingswet 1990 en de Coördinatiewet
Sociale Verzekering naar aanleiding van de herziening van het fiscale regime
voor onderhoudsvoorzieningen en bepaalde spaarvormen in de inkomstenbelasting
(Stb. 927), is de fiscale behandeling van het regime voor de oudedagsvoorziening
(pensioenregime) gewijzigd. Een van de wijzigingen van het pensioenregime
betreft de maatregelen die tegen afkoop van pensioenen (in het buitenland)
zijn getroffen.Van Nederlandse zijde wordt bij de verdragsonderhandelingen of heronderhandelingen,
gestreefd naar het opnemen van een bepaling inzake de afkoop van pensioenaanspraken.
Opname van een dergelijke bepaling in belastingverdragen waarin een bepaling
gericht tegen afkoop nog niet is opgenomen, blijft, ook nu nationaal maatregelen
tegen afkoop van pensioenen zijn getroffen, wenselijk.De hierboven genoemde bepaling die in artikel 18, tweede lid, van het
Nederlandse Standaardverdrag 1987 is opgenomen, houdt in dat het heffingsrecht
over afkoopsommen van (particuliere) pensioenen toekomt aan het land waar
de desbetreffende dienstbetrekking is vervuld (hierna: de betaalstaat). In
dit verband zij gewezen op de nadere memorie van antwoord aan de Eerste Kamer
van het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de genoemde Wet van 23 december
1994 (Kamerstukken I 1994/95, 23 046, nr. 79D) waarin dit aspect aan
de orde is gekomen.De Belastingregeling voor het Koninkrijk bevat geen afzonderlijke bepaling
tegen de afkoop van pensioenrechten. Bij de evaluatie van de herziening van
de Belastingregeling voor het Koninkrijk in 1992 is onderkend dat de afwezigheid
daarvan zou kunnen leiden tot situaties waarin kort na emigratie een pensioen
wordt afgekocht. De Nederlandse Antillen en Aruba hebben zich toen reeds bereid
verklaard zo nodig mee te werken aan een aanpassing van de Belastingregeling
voor het Koninkrijk indien zou blijken dat van de regeling misbruik
wordt gemaakt (Kamerstukken II 1991/92, 22 300 IXB, nr. 41, blz. 3).In de praktijk zijn gevallen van emigratie binnen het Koninkrijk gesignaleerd
die overwegend waren ingegeven door de mogelijkheid om op een fiscaal voordelige
wijze pensioenrechten af te kopen. Daarom is bij de genoemde bespreking van
5, 6 en 9 januari op de Nederlandse Antillen en de bespreking op 10 januari
in Aruba, dit punt besproken. Het voorstel voorziet in een bepaling dat ter
zake van de afkoop van pensioenrechten, het heffingsrecht tevens wordt toegewezen
aan de betaalstaat. Op de in de betaalstaat verschuldigde belasting wordt
door die staat een tegemoetkoming verleend voor de in de woonstaat betaalde
belasting. Aldus wordt bereikt dat een belastingdruk overeenkomstig het Nederlandse
niveau op de afkoop van het pensioen rust doch dat deze druk aan beide landen
ten goede komt. 4. Budgettaire en personele aspectenDe voorgestelde wijzigingen in de Belastingregeling leiden uiteraard tot
minder belastinguitval in Nederland en zullen op termijn ook aan een positieve
opbrengst bijdragen. De raming van deze opbrengst is uiteraard met onzekerheden
omgeven. Daar komt nog bij dat deze maatregelen voor hun budgettaire gevolgen
moeten worden bezien in samenhang met andere maatregelen ter versterking van
de fiscale structuur. Derhalve is de budgettaire bate van dit voorstel van
rijkswet vooralsnog op p.m. gesteld. De mate waarin het voorstel van rijkswet
voor de Nederlandse Antillen budgettaire gevolgen zal veroorzaken is, gelet
op het feit dat zulks in hoge mate afhankelijk is van moeilijk te voorspellen
gedragsreacties, niet exact te ramen. Wel staat vast dat door de aard van
de voorgestelde maatregelen, de Nederlandse Antillen, zeker in de beginfase,
geconfronteerd worden met gedragsreacties die negatieve budgettaire effecten
sorteren.Aan het voorstel van rijkswet zijn naar verwachting geen personele gevolgen
van substantiële aard verbonden. 5. Artikelsgewijze toelichting Artikel I, onderdelen A.1. en A.2.Naar aanleiding van het in het algemene deel van deze toelichting genoemde
arrest van de Hoge Raad van 16 maart 1994, BNB 1994/191, is op 10 augustus
1994 een mededeling van ondergetekende uitgebracht, welke is opgenomen in
de Infopublicatie van september 1994 (mededeling 10 augustus 1994, nr. DB94/1842M,
Info 94/644). In deze mededeling wordt aangegeven onder welke voorwaarden
een feitelijk in Nederland doch niet naar Nederlands recht opgerichte vennootschap
in een fiscale eenheid kan worden opgenomen. Ingeval een dergelijke vennootschap
is opgericht naar het recht van een land waarmee Nederland een verdrag ter
voorkoming van dubbele belasting heeft gesloten dat een clausule inzake non-discriminatie
bevat die overeenkomt met artikel 24, eerste lid, van het OESO Modelverdrag
(1992), wordt, indien aan de overige voorwaarden wordt voldaan, op basis van
die bepaling uit het belastingverdrag de fiscale eenheid toegestaan. Ingeval
een dergelijke vennootschap naar het recht van een van de andere landen van
het Koninkrijk is opgericht, wordt, indien aan de overige voorwaarden wordt
voldaan, de fiscale eenheid ook na de inwerkingtreding van dit voorstel verleend
op basis van artikel 1 van de Belastingregeling. Ingeval een verzoek wordt
gedaan ter zake van een vennootschap welke is opgericht naar het recht van
een land waarmee Nederland geen belastingverdrag heeft gesloten en in die
situatie overigens ook geen andere bilaterale of multilaterale regeling geldt
die (voor vennootschappen) een non-discriminatiebepaling voor belastingen
bevat die overeenkomt met artikel 24, eerste lid, van het OESO Modelverdrag
(1992), is, indien aan de gestelde voorwaarden is voldaan, het verzoek vooralsnog
op basis van artikel 1 van de Belastingregeling voor het Koninkrijk toegestaan.
Daarbij is echter aangegeven dat de juridische basis van die fiscale eenheid
met ingang van de inwerkingtreding van dit voorstel van rijkswet zal komen
te vervallen. Deze gedragslijn zal tot de inwerkingtreding van dit voorstel
worden gevolgd. Artikel I, onderdelen B en EDe belastingheffing over hypothecaire interest wordt met ingang van 1 januari
1997 toegewezen aan de woonstaat. Er is geen overgangsregeling opgenomen.
De overwegingen hiervoor zijn de volgende. Allereerst zij erop gewezen dat
Nederland van meet af aan, dat wil zeggen sedert 1987, te kennen heeft gegeven
dat het een dubbele vrijstelling ongewenst acht. Dit is bij diverse latere
gelegenheden nog eens uitdrukkelijk kenbaar gemaakt. Voorts is het ontbreken
van een overgangsregeling op dit punt geen novum. Bij het op 21 mei 1991 ondertekende
Tweede Aanvullende Protocol bij de op 16 juni 1959 te s'-Gravenhage ondertekende
overeenkomst tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland
tot het vermijden van dubbele belasting op het gebied van belastingen van
het inkomen en van het vermogen alsmede van verscheidene andere belastingen
en tot het regelen van andere aangelegenheden op belastinggebied met aanvullend
protocol van 13 maart 1980 (Trb.1992, 14), is eveneens geen overgangsregeling
op het punt van de wijziging in de toedelingsbepaling inzake de hypothecaire
interest opgenomen. De bepaling is van toepassing op interest die na het van
toepassing worden van deze onderdelen wordt verkregen en die betrekking heeft
op na dit tijdstip liggende tijdvakken, alsmede op interest die wordt verkregen
door een onderneming van een van de landen voor zover deze interest, ongeacht
het tijdstip van de betaling daarvan, betrekking heeft op na bedoeld tijdstip
liggende tijdvakken. Artikel I, onderdeel CDe wijziging van artikel 11 houdt in dat onder nader te stellen voorwaarden
ter verzekering van een juiste toepassing van dit artikel zowel naar doel
als naar strekking, het tarief van de dividendbelasting wordt teruggebracht
tot een percentage van 7,5 of 5. Deze formulering strekt ertoe zeker te stellen
dat deelnemingsdividenden die door een Nederlandse vennootschap worden uitgedeeld
aan een Antilliaanse of Arubaanse vennootschap in het land van vestiging overeenkomstig
de desbetreffende wettelijke bepalingen – beleid ter uitvoering van
de wet daaronder begrepen – in de heffing worden betrokken. Zoals onder
2.4. is aangegeven, zijn de inzichten omtrent de aanvaardbaarheid van de belastingdruk
op deelnemingsdividenden niet onveranderlijk. Voor dit moment menen de landen
van het Koninkrijk dat een aanvaardbaar niveau wordt bereikt met de huidige
druk, zoals deze volgt uit de toepassing van de BRK en de in het kader van
artikel 11 gesloten protocollen1 (hierna aangeduid
als: beleid ter uitvoering van de wet).In de op basis van artikel 11 tot stand te brengen Nederlandse uitvoeringsvoorschriften2 zal de gewijzigde procedure voor de vermindering van
de bronbelasting op deelnemingsdividenden in de Koninkrijkrelaties worden
uitgewerkt. Die voorwaarden strekken uitsluitend tot een juiste toepassing
van de belastingwetten van de landen alsmede een juiste toepassing van de
Belastingregeling voor het Koninkrijk ter zake3.
De landen zijn overeengekomen om met ingang van het tijdstip waarop dit voorstel
van rijkswet in werking treedt ter zake van de deelnemingsdividenden waarop
Nederland 7,5% bronbelasting mag inhouden, vermindering bij wijze
van vrijstelling te geven onder de voorwaarde dat binnen 18 maanden na afloop
van het boekjaar waarop het dividend betrekking heeft, wordt aangetoond dat
die deelnemingsdividenden worden belast tegen een tarief dat, en op basis
van een grondslag die, in overeenstemming is met de wet, beleid ter uitvoering
van de wet daaronder begrepen.Wat betreft de deelnemingsdividenden waarop Nederland ingevolge artikel
11 5% mag inhouden, zijn de landen een combinatie van de vermindering bij
wijze van (voorlopige) teruggaaf en vrijstelling overeengekomen. Bij dividenduitdeling
wordt op verzoek bij wijze van vrijstelling het nationale percentage van 25%
verlaagd tot 7,5% en voorts voor 75% van het dividend verder verlaagd tot
5%. Het restant zijnde 25% van het verschil van 7,5% – 5% (0,625%) wordt
binnen 18 maanden na afloop van het boekjaar van de uitdelende vennootschap
waarin het dividend is betaald, teruggegeven indien ten genoegen van de Nederlandse
inspecteur wordt aangetoond dat op die deelnemingsdividenden het tarief van
5,5% van toepassing is over een grondslag welke in overeenstemming met de
wet, beleid ter uitvoering van de wet daaronder begrepen, is vastgesteld.
De teruggaaf zal geschieden bij voor bezwaar vatbare beschikking binnen de
termijnen die daarvoor in de Algemene wet bestuursrecht zijn opgenomen. Wellicht
ten overvloede zij opgemerkt dat het niet afgeven van een beschikking binnen
deze termijnen gelijk wordt gesteld met het weigeren van een teruggaaf. Indien
na formalisering van een uit te betalen bedrag de daadwerkelijke uitbetaling
meer tijd met zich meebrengt dan gebruikelijk is en deze vertraging aan de
Nederlandse belastingdienst te wijten is, dan zal rente worden vergoed over
de periode gedurende welke van vertraging sprake is geweest. Indien niet binnen
18 maanden kan worden aangetoond dat op de deelnemingsdividenden het tarief
van 5,5% van toepassing is, zal over het gehele dividend een naheffingsaanslag
worden opgelegd van 1,875% in reguliere situaties. Ten slotte voorziet het
voorgestelde vierde lid van dit artikel erin dat indien een land zijn uitvoeringsvoorschriften
aanpast, overleg met de andere landen nodig is. Om belanghebbenden de gelegenheid
te geven zich op de nieuwe situatie in te stellen bepaalt het vierde lid dat
een dergelijke wijziging in beginsel pas in werking treedt na een zekere periode.Indien voor 1 juli van een kalenderjaar de regeling in werking treedt
is de wijziging van toepassing vanaf 1 januari van het daaropvolgende kalenderjaar.Indien na 1 juli van een kalenderjaar de regeling in werking treedt is
de wijziging van toepassing vanaf 1 januari van het tweede daaropvolgende
kalenderjaar.De wijziging is van toepassing vanaf de datum van inwerkingtreding zelf,
indien de Ministers dit overeenkomen (bijv. ingeval van administratieve lastenvermindering,
wijziging van de procedure in het voordeel van belastingplichtigen of bij
gebleken pregnante gevallen van misbruik of oneigenlijk gebruik). Artikel I, onderdeel DArtikel 12 inzake de belastingheffing over de vervreemdingswinst ter zake
van aandelen in een vennootschap waarin de aandeelhouder een aanmerkelijk
belang heeft, is op het punt van het percentage dat het land waarvan de vennootschap
inwoner is, mag heffen, aangepast aan de formulering van het Nederlandse standaardverdrag.
Derhalve kunnen de nationale tarieven worden toegepast op de vervreemdingswinst
ter zake van de vervreemding van de aandelen door de aanmerkelijk belanghouder.
In dit verband zij voorts gewezen op de hierna bij Artikel I, onderdeel H
te bespreken zogenoemde bronstaatcredit. Artikel I, onderdeel FOnderdeel F voorziet erin dat het land waar de desbetreffende dienstbetrekking
is uitgeoefend een heffingsrecht krijgt ter zake van de afkoop van pensioenen.Bij de redactie van de bepaling en met name de zinsnede «indien
die inkomsten worden afgekocht of vervreemd dan wel formeel of feitelijke
voorwerp van zekerheid worden» is in lijn met het huidige Nederlandse
verdragsbeleid mede aangesloten bij de bewoordingen van de Wet van 23 december
1994, Stb. 927. De betekenis van die begrippen moet dus worden opgevat overeenkomstig
de betekenis die deze begrippen bij die Wet hebben gekregen.De bepaling is van toepassing op elke afkoop van pensioenen die op of
na het tijdstip van inwerkingtreding van dit voorstel van rijkswet plaatsvindt. Artikel I, onderdeel HIn artikel 24, zesde lid, is voorzien in een tegemoetkoming voor de in
de Nederlandse Antillen of Aruba betaalde belasting ter zake van de vervreemdingswinst
op aandelen die bij de aandeelhouder een zogenoemd aanmerkelijk belang vormt
(bronstaatcredit). Het gaat hier om een verrekening van die belasting.Ingevolge het zevende lid kan de gezamenlijke belastingdruk worden verlaagd
tot het niveau van het woonland indien de aandeelhouder over de inkomsten,
zijnde het verschil tussen de overdrachtsprijs en de verkrijgingsprijs van
de aandelen, aldaar aan een tarief is onderworpen dat niet in belangrijke
mate afwijkt van het tarief dat in het algemeen geldt voor inwoners van dat
land en het tarief ter zake van dat inkomen niet meer dan 10 punten afwijkt
van het tarief dat over dat inkomen geldt in het andere land.Het achtste lid voorziet erin dat de zogenoemde betaalstaat een verrekening
van de in het woonland betaalde belasting geeft ter zake van de afkoop van
pensioenen. Artikel I, onderdeel I Het voorgestelde artikel 35aDeze bepaling is hiervoor in paragraaf 2.2. toegelicht en strekt ertoe
de in het belastingrecht van een land van het Koninkrijk besloten liggende
instrumenten ter bestrijding van fraude, misbruik en oneigenlijk gebruik in
de Belastingregeling voor het Koninkrijk (uitdrukkelijk) vast te leggen. Bij
de redactie van de bepaling is, zoals vermeld, aangesloten bij de anti-misbruikbepaling
in de zogenoemde Moeder-dochterrichtlijn. Het voorgestelde artikel 35b (eerste en tweede lid) De natuurlijke persoonIndien een natuurlijke persoon inwoner is geworden van een van de landen
van het Koninkrijk en in een van de daaraan voorafgaande vijf jaren inwoner
was in een van de andere landen van het Koninkrijk, is het voorgestelde artikel
35b van toepassing indien die natuurlijke persoon in het (nieuwe) woonland
is onderworpen aan een tarief dat, of een grondslag die, in aanzienlijke mate
afwijkt van het tarief dat, of de grondslag die, in het algemeen voor inwoners
van dat land geldt (en die niet in bijlage 2 genoemd zijn). Is
artikel 35b van toepassing dan worden bepaalde voordelen van de Belastingregeling
voor het Koninkrijk niet toegekend aan die natuurlijke personen. Het gaat
hierbij om het terzijde stellen van het dividendartikel, het vermogenswinstartikel,
het pensioenuitkeringsartikel, het interestartikel, het saldo-artikel en het
voorkomingsartikel. De gevolgen van het terzijde stellen van deze artikelen
zijn de volgende. Bij dividenduitkeringen van een in Nederland gevestigde
vennootschap aan die natuurlijke persoon geldt niet het tarief van 15% dat
is opgenomen in de Belastingregeling voor het Koninkrijk maar het nationale
tarief van de dividendbelasting van 25%. Door het terzijde stellen van het
vermogenswinstartikel wordt de positie van de aanmerkelijkbelang-aandeelhouder
uitsluitend beheerst door de Nederlandse fiscale wetgeving. Het terzijde stellen
van de toewijzingsbepaling inzake de heffing van pensioenen betekent dat die
natuurlijke persoon in Nederland belastingplichtig is voor reguliere pensioenuitkeringen
die samenhangen met een vroegere in Nederland uitgeoefende dienstbetrekking.Het uitschakelen van het voorkomingsartikel van de Belastingregeling voor
het Koninkrijk hangt samen met het feit dat in artikel 35b de tegemoetkoming
afzonderlijk is geregeld.In dit verband zij verwezen naar de toelichting op het vijfde lid.Het resultaat zal naar verwachting zijn dat emigratie om fiscale redenen
van Nederland naar de Nederlandse Antillen of Aruba minder aantrekkelijk wordt.Bovenstaande beschrijving ziet op de situatie dat de geëmigreerde
aandeelhouder in het andere land is onderworpen aan een bijzonder regime maar
de vennootschap in het oorspronkelijke woonland blijft, alsmede op de situatie
dat zowel de aandeelhouder als de vennootschap naar een ander land zijn «geëmigreerd»
en aldaar zijn onderworpen aan een bijzonder regime. De situatie dat de geëmigreerde
natuurlijke persoon aldaar wel maar de verplaatste vennootschap niet aan een
regime is onderworpen dat in belangrijke mate afwijkt voor andere inwoners,
zou toegespitst op het dividendartikel en de vermogenswinstbepaling, ertoe
kunnen leiden dat de buitenwerkingstelling van die artikelen in het kader
van een naar Nederlands recht opgerichte vennootschap geen effect sorteert.
Gesteld zou kunnen worden dat nu de verplaatste vennootschap niet aan een
bijzonder regime is onderworpen, die vennootschap inwoner is geworden van
het andere land, zodat op uitdelingen door de vennootschap aan de aanmerkelijkbelanghouder
uitsluitend wordt beheerst door de fiscale regelgeving van dat land. Daarom
is zekerheidshalve in het tweede lid opgenomen dat in die situaties de bepaling
van artikel 34, tweede lid, eerste volzin, uitsluitend voor de belastingheffing
van die aandeelhouder opzij wordt gezet, zodat (ook) op die aandeelhouder
onverkort de Nederlandse buitenlandse belastingplicht van toepassing is. Uiteraard
is voor de toepassing van het tweede lid de volgorde van emigratie (gelijktijdig
of eerst de aandeelhouder en dan de vennootschap of omgekeerd) niet van belang. LichamenArtikel 35b, eerste lid, ziet in beginsel ook op lichamen die de werkelijke
leiding naar een ander land van het Koninkrijk hebben verplaatst en in dat
andere land zijn onderworpen aan een regime dat aanzienlijk afwijkt van het
regime dat in dat land in het algemeen voor lichamen geldt (en dat niet in
bijlage 2 genoemd is).Bij rechtspersonen zij wat betreft de zinsnede «die in een van de
daaraan voorafgaande jaren naar de omstandigheden beoordeeld inwoner was van
een van de andere landen» op het volgende aspect gewezen. Ingevolge
de vestigingsplaatsfictie die is opgenomen in de Wet op de dividendbelasting
1965 en de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 wordt een lichaam dat is
opgericht naar Nederlands recht voor de toepassing van die wetten altijd geacht
binnenlands belastingplichtig te zijn. Een overeenkomstige bepaling is wat
betreft de heffing van inkomstenbelasting over inkomsten en winst uit aanmerkelijk
belang ter zake van buitenlandse belastingplichtigen opgenomen in artikel
49 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964. Een naar Nederlands recht opgericht
lichaam zou op grond van de fictie ook wanneer de werkelijke leiding nimmer
in Nederland is uitgeoefend, altijd onder de reikwijdte van de bepaling vallen.
Bij de toepassing van de sanctie gaat het er echter om of dat lichaam naar
de omstandigheden – voor de Nederlandse situatie op grond van artikel
4 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen – in de laatste vijf jaren
inwoner is geweest van het land waarin het oorspronkelijk was gevestigd. Hiervan
is sprake indien de werkelijke leiding in dat land is uitgeoefend.Het buiten werking stellen van de genoemde artikelen houdt voor lichamen
het volgende in.Ingeval sprake is van een naar Nederlands recht opgericht lichaam dat
de werkelijke leiding verplaatst vanuit Nederland naar een van de andere landen
en aldaar onderworpen is aan een bijzonder regime, zal het buiten werking
stellen van artikel 34, tweede lid, ertoe leiden dat het lichaam in Nederland
binnenlands belastingplichtig blijft. Dat lichaam zal ook in het andere land
onderworpen zijn aan de winstbelasting.Voor de Nederlandse vennootschapsbelasting zal dat lichaam in die situatie
winst behalen met behulp van een in de Nederlandse Antillen of Aruba gevestigde
vaste inrichting. Ingevolge het vijfde lid, onderdeel d, waarin wordt bepaald
dat artikel 35b geen afbreuk doet aan de tegemoetkomingen die in de landen
ter zake van de voorkoming van dubbele belasting wordt verleend, zal voor
de winst met toepassing van het Besluit voorkoming dubbele belasting 1989
vrijstelling worden verleend. De inkomsten die dat lichaam geniet uit Nederland
of de inkomsten van dat lichaam die niet toerekenbaar zijn aan de vaste inrichting
in het andere (Koninkrijks)land worden in de Nederlandse belastingheffing
betrokken. Voor door dit lichaam ontvangen dividenden (winstdelende obligaties)
van een in Nederland gevestigde vennootschap gelden de bepalingen van de Wet
op de dividendbelasting 1965 onverkort; d.w.z. dat het uitdelende lichaam –
indien artikel 4, tweede lid, niet van toepassing is – 25% moet inhouden
waarbij de ingehouden dividendbelasting (behoudens bijzondere situaties verband
houdende met de dooruitdelingsfaciliteit) kan worden verrekend. Indien een
dergelijk lichaam dividend uitdeelt, is door het terzijde stellen van artikel
34, tweede lid, in samenhang met de woonplaatsfictie van de Wet op de dividendbelasting
1965 dat lichaam inhoudingsplichtig. De bij uitdeling van dividenden door
dit lichaam in te houden dividendbelasting is afhankelijk van de positie waarin
de aandeelhouder van deze vennootschap zich bevindt.In het kader van een naar Nederlands recht opgericht lichaam dat de werkelijke
leiding naar de Nederlandse Antillen of Aruba verplaatst, zij nog gewezen
op de toepassing van artikel 34, tweede lid, laatste volzin. Op grond van
deze bepaling mag Nederland ter zake dividendbelasting heffen indien de doorslaggevende
reden voor het verplaatsen van de werkelijke leiding was de heffing van dividendbelasting
onmogelijk te maken. Artikel 34, tweede lid, laatste volzin, kan ook toepassing
vinden indien de vennootschap en/of de geëmigreerde natuurlijke persoon
aldaar aan de reguliere belastingheffing is/zijn onderworpen. Artikel 34,
tweede lid, tweede volzin, heeft dus een algemene(re) werking. In de gevallen
dat zowel artikel 34, tweede lid, laatste volzin, als artikel 35b van toepassing
zouden zijn, gaat de bepaling van artikel 35b als lex specialis vóór
de regeling van artikel 34, tweede lid, tweede zinsnede, van de laatste volzin. (derde lid)In het derde lid is bepaald dat de landen in onderling overleg bepaalde
regimes van de werking van artikel 35b kunnen uitzonderen. Hiertoe is een
lijst van kwalificerende fiscale regimes (hierna: kwalificerende lijst) opgesteld.
Door de landen is een benadering gekozen waarbij alle regelgeving op de kwalificerende
lijst wordt opgenomen met uitzondering van bijzondere regimes die niet kwalificeren.
Met de benadering om alle regelgeving (en het beleid ter uitvoering daarvan)
die kwalificeert op de kwalificerende lijst op te nemen wordt immers zoveel
mogelijk duidelijkheid verschaft over de positie van niet genoemde regelgeving
(kwalificeert niet), hetgeen de rechtszekerheid ten goede komt. Indien de
landen zulks nodig achten, zullen de op de kwalificerende lijst opgenomen
regelingen tegen de achtergrond van doel en strekking van artikel 35b worden
bezien.Indien een van de landen na de totstandkoming van de kwalificerende lijst
haar fiscaal regime wijzigt of overweegt dit te doen, dan zal in overleg met
de andere landen van het Koninkrijk worden bezien of de kwalificerende lijst
zal worden aangepast. Komen de landen tot het oordeel dat een regeling of
onderdelen daarvan na de wijziging niet langer in overeenstemming zijn met
doel en strekking van artikel 35b, dan zal deze regeling of zullen die onderdelen
daarvan niet aan de kwalificerende lijst worden toegevoegd. Zijn de landen
daarentegen het er over eens dat die regeling op de kwalificerende lijst kan
worden opgenomen, dan zal de kwalificerende lijst worden aangepast. Dit zal
uiteraard bij mineure wijzigingen in de desbetreffende regelingen een routine-aangelegenheid
zijn. Indien het bij het vorenstaande gaat om een wijziging van een regeling
die reeds op de kwalificerende lijst is opgenomen en de landen tot het oordeel
komen dat de wijziging niet aan de kwalificerende lijst kan worden toegevoegd,
dan blijft wel de oorspronkelijke regeling voor zover deze onverkort wordt
toegepast kwalificeren voor de lijst. (vierde lid)In het protocol van 16 mei 1995 is hierover opgenomen «In een nieuw
artikel 35b worden maatregelen getroffen tegen:a. constructies met kasgeldvennootschappen of holdingconstructies waarbij
de Nederlandse belastingclaim illusoir wordt gemaakt (niet in de tijd beperkt);b. het inspelen op aanzienlijke verschillen in de belastingregimes van
de landen van het Koninkrijk; de zogenoemde fiscaal geindiceerde emigratie
(wel in de tijd beperkt).» Het artikel beoogt zich niet uit te strekken
tot andere vervreemdingen dan de hier bedoelde besmette kasgeldvennootschappen
en holdingconstructies.In een dergelijke situatie worden ten aanzien van die aandeelhouder het
dividendartikel, het vermogenswinstartikel, het interestartikel de saldobepaling
en het voorkomingsartikel buitenwerking gesteld, zodat voor die inkomsten
in Nederland de onverkorte buitenlandse belastingplicht geldt. Anders dan
bij artikel 35b, eerste (of tweede lid), wordt voor de toepassing van het
vierde lid niet de voorwaarde gesteld dat die natuurlijke persoon in het (nieuwe)
woonland onderworpen is aan een tarief dat, of een grondslag die, aanzienlijk
afwijkt van het tarief dat, of de grondslag die, in het algemeen geldt voor
inwoners van dat land. Voorts is de werking van het vierde lid in beginsel
niet in de tijd beperkt.Wil het vierde lid toepassing vinden dan moet er sprake zijn van het realiseren
van de opgepotte reserves via bepaalde (rechts)handelingen. De bepaling is
in de eerste plaats van toepassing op situaties waarin de wetgever een regeling
heeft getroffen ter zake van de amortisatie van aandeelhoudersrechten (zoals
inkoop van eigen aandelen en liquidatie van de vennootschap). In de tweede
plaats vindt de bepaling toepassing op de vervreemding van de
aandelen. Ingeval sprake is van een zogenoemde holdingconstructie is de bepaling
van toepassing op de vervreemding van aandelen aan een door dezelfde aandeelhouder(s)
beheerste vennootschap zonder dat daarbij het belang bij de onderneming van
de vennootschap verloren gaat. In de derde plaats vindt de bepaling toepassing
op situaties waarin bepaalde (rechts)handelingen leiden tot de toepassing
van het leerstuk van de wetsontduiking (fraus legis) in de betrokken landen.Buiten de reikwijdte van de bepaling vallen situaties waarin sprake is
van reguliere uitkeringen aan de aandeelhouder ten titel van dividend of interest.
Bij reguliere dividendstromen gaat het om uitkeringen die afkomstig zijn uit
de jaarwinst. Om een zekere flexibiliteit in de dividendpolitiek mogelijk
te maken, is de bepaling zo geformuleerd dat de jaarwinst mag worden uitgekeerd
of, zo dat meer is, maximaal 10% van het in de vennootschap geïnvesteerd
vermogen, zijnde de waarde in het economische verkeer van de bezittingen verminderd
met de schulden van de vennootschap aan het eind van het voorafgaande kalenderjaar.De tweede volzin, van het vierde lid, heeft dezelfde strekking als het
tweede lid van artikel 35b dat hiervoor is toegelicht.Als bijlage 1 is een schematisch overzicht van het bereik van artikel
35b, eerste, tweede of vierde lid, opgenomen.1(vijfde lid)Bij de toepassing van artikel 35b, eerste, tweede of vierde lid, gaat
het er in feite om de fiscale gevolgen daarvan voor de Belastingregeling te
negeren, zodat de Nederlandse belastingdruk op de emigrant van toepassing
is. Daarom voorziet het vijfde lid, onderdeel a, in een tegemoetkoming voor
de in de Nederlandse Antillen of Aruba betaalde belasting. Het gaat hier om
een verrekening van die belasting. Voor de situaties die door het vierde lid worden bestreken, is een nadere
regeling opgenomen. De onverkorte buitenlandse belastingplicht in het oorspronkelijke
woonland, zal in beginsel voor een periode van vijf jaar gelden. Na die vijf
jaar kan de gezamenlijke belastingdruk worden verlaagd tot het niveau van
het (nieuwe) woonland, mits na die vijf jaar de aandeelhouder ter zake van
het leeghalen van de kasgeldvennootschap via de hiervoor genoemde (rechts)handelingen
aldaar aan het normale regime is onderworpen dat voor alle inwoners geldt
en indien het tarief aldaar niet meer dan 10 punten afwijkt van het tarief
dat geldt in het land waar de aandeelhouder oorspronkelijk inwoner was. Die
regeling is uitgewerkt in artikel 35b, vijfde lid, onderdeel b.Het vijfde lid, onderdeel b, wordt aan de hand van een voorbeeld toegelicht.
Stel een natuurlijke persoon die met zijn kasgeldvennootschap naar de Antillen
is geëmigreerd, liquideert in het zesde jaar na emigratie de kasgeldvennootschap
en zou aldaar zijn onderworpen aan een tarief van 35% (dat voor alle inwoners
ter zake van het belastbare feit geldt) terwijl het tarief in Nederland 45%
bedraagt.1Nederlandse Antillen winstreserves1000tarief 35% belasting350 (voor
aftrek ter voorkoming van dubbele belasting)2Nederland winstreserves1000tarief 45% belasting 450Credit: de in Nederland verschuldigde belasting ad 450 verminderd met
50% van de in de Antillen verschuldigde belasting voor voorkoming ad 175 =
275.In Nederland verschuldigd 450 verminderd met 275 = 175.3Nederlandse AntillenVerschuldigd voor aftrek 350; in Nederland feitelijk verschuldigd 175.
De Nederlandse Antillen geeft voorkoming voor 175 en heft dus uiteindelijk
175. (zesde lid)Het zesde lid voorziet erin dat de landen elkaar inzicht geven welke geëmigreerde
natuurlijke personen of rechtspersonen in een ander Koninkrijksland gebruik
maken van een regime (tarief en/of grondslag) dat in aanzienlijke mate afwijkt
van het normale regime. (zevende lid)In de praktijk komt het voor dat de inspecteur twijfels heeft over de
verplaatsing van de werkelijke leiding van een vennootschap naar een ander
land van het Koninkrijk, maar onvoldoende inzicht in de gang van zaken verkrijgt
om dat vermoeden te bevestigen. Het zevende lid voorziet erin dat in bepaalde
situaties de bewijslast ter zake van de vestigingsplaats van een rechtspersoon
in een ander land van het Koninkrijk, volledig bij de belastingplichtige wordt
gelegd. Indien een rechtspersoon de werkelijke leiding naar een ander land
van het Koninkrijk verplaatst en aldaar wordt onderworpen aan een regime dat
in aanzienlijke mate afwijkt van het regime dat voor overige rechtspersonen
geldt, wordt de woonplaatsfictie van artikel 34, tweede lid, eerste volzin,
ter zijde gesteld, tenzij de rechtspersoon aantoont dat de plaats van werkelijke
leiding daadwerkelijk in het andere land is gevestigd. Waar de werkelijke
leiding is gevestigd, is afhankelijk van feiten en omstandigheden. Het aantonen
van deze feiten en omstandigheden zou bij voorbeeld kunnen geschieden door
het overleggen van een verklaring van de bevoegde autoriteit van het andere
land waarin deze de aangevoerde feiten en omstandigheden bevestigt. Artikel IIDe landen achten het wenselijk een overgangsregeling op te nemen voor
natuurlijke personen die voor de inwerkingtreding van dit voorstel van rijkswet
reeds onder de Penshonadoregeling vallen. Deze regeling houdt in dat op het
reguliere inkomen van een dergelijke natuurlijke persoon tot 1 januari 2002,
artikel 35b, eerste en/of tweede lid, geen toepassing vindt. De omschrijving
van het begrip regulier inkomen wordt in de tweede volzin van het eerste lid
gegeven. Bij het reguliere inkomen moet bij voorbeeld worden gedacht aan pensioenuitkeringen
of portfolio-dividend. De situatie dat een dergelijke persoon bijzonder inkomen
geniet, wordt door andere bepalingen van dit voorstel van rijkswet bestreken.
Daarbij kan dan worden gedacht aan inkomsten als bedoeld in het hiervoor besproken
artikel 35b, vierde lid, of bijzonder inkomen verkregen door
een pensioenregeling af te kopen op de voet van artikel 15, vierde lid waarop
het voorgestelde zesde lid van artikel 15 toepassing vindt.De hierboven genoemde natuurlijke personen kunnen alleen een beroep doen
op de overgangsregeling indien zij bij de fiscus van een van de andere landen
als zodanig bekend zijn. Het tweede lid voorziet erin dat die natuurlijke
persoon een gecertificeerde verklaring moet overleggen van de Antilliaanse
fiscus dat hij daadwerkelijk inwoner is van de Nederlandse Antillen en voor
de inwerkingtreding van dit voorstel van rijkswet reeds onder de Penshonadoregeling
valt.De Nederlandse Antillen zijn voornemens om de bestaande Penshonadoregeling
in te trekken en daarvoor in de plaats een regeling in de Landsverordening
neer te leggen die zodanig is dat die regeling buiten de reikwijdte van artikel
35b (behoudens het vierde lid) kan worden gebracht. Naar verwachting zullen
de natuurlijke personen die onder de overgangsregeling vallen, opteren voor
de nieuwe regeling, zodat alsdan de overgangsregeling zonder problemen overgaat
in de nieuwe regeling. Indien de beleidsvoornemens van de Nederlandse Antillen
onverhoopt niet op korte termijn kunnen worden gerealiseerd, dan zouden de
bedoelde natuurlijke personen na de beëindiging van de overgangsregeling
niet meer onder de reikwijdte van artikel 35b, eerste en/of tweede lid, kunnen
worden gebracht omdat de bepaling van toepassing is op geëmigreerde natuurlijke
personen die in een van de daaraan voorafgaande vijf jaren inwoner waren van
een ander Koninkrijksland. Dit zou betekenen dat artikel 35b voor hen geen
enkel effect zou sorteren. Daarom is, zekerheidshalve in het derde lid opgenomen
dat die natuurlijke personen geacht worden op 31 december 2001 inwoner te
zijn geweest van Nederland, zodat, met ingang van 1 januari 2002 op hen artikel
35b, eerste of tweede lid, toepassing zal vinden. In het algemeen zal, door
vanaf die datum te kiezen voor de hiervoor bedoelde nieuwe regeling, de desbetreffende
belastingplichtige echter de negatieve gevolgen van de bestaande penshonadoregeling
voor de toepassing van de Belastingregeling voor het Koninkrijk kunnen vermijden.Wellicht ten overvloede zij er nog op gewezen dat ter zake van een natuurlijke
persoon die voor de inwerkingtreding van dit voorstel van rijkswet de status
van Penshonado heeft gekregen en na de inwerkingtreding doch binnen de termijn
van artikel II opteert voor een herziene Penshonadoregeling die voldoet aan
de voorwaarden om op de kwalificerende lijst te worden geplaatst, de fictie
van artikel II niet aan de orde komt.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. Vermeend XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot11Het gaat hierbij om het protocol van 27 mei 1992 inzake het percentage
van de niet-aftrekbare rente in de rulings, zoals gewijzigd bij protocol van
12 augustus 1994 en het nadere protocol van 9 januari 1996 behorende bij dit
voorstel van rijkswet. XNoot2De ministeriële regeling van 5 december 1990, IFZ 90/1878, (Stcrt.
237), zoals gewijzigd bij de ministeriële regeling van 2 december 1992,
IFZ 92/1213 (Stcrt. 234) en de ministeriële regeling van 14 november
1990, IFZ 90/183, (Stcrt. 222), zoals gewijzigd bij de ministeriële regeling
van 2 december 1992, IFZ 92/1212 (Stcrt. 234).XNoot3De nieuwe uitvoeringsvoorschriften zijn ter inzage gelegd bij de afdeling
Parlementaire Documentatie.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24583-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl