Wijziging Gemeentewet, Wetboek van Strafvordering en Wetboek van Strafrecht tot treffen maatregelen bestrijding van voetbalvandalisme, ernstige overlast (maatregelen bestrijding voetbalvandalisme en ernstige overlast); Nader Voorlopig verslag van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en de Hoge Colleges van Staat/Algemene Zaken en Huis Der Koningin
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Eerste Kamer der Staten-Generaal
 1
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST138211
 2009-2010
 
 31 467
 Wijziging van de Gemeentewet, het Wetboek van Strafvordering en het
Wetboek van Strafrecht ter regeling van de bevoegdheid van de burgemeester
en de bevoegdheid van de officier van justitie tot het treffen van maatregelen
ter bestrijding van voetbalvandalisme, ernstige overlast of ernstig belastend
gedrag jegens personen of goederen (maatregelen bestrijding voetbalvandalisme
en ernstige overlast)
 
 
 
 
 D
 NADER VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR BINNENLANDSE ZAKEN
EN DE HOGE COLLEGES VAN STAAT/ALGEMENE ZAKEN EN HUIS DER KONINGIN
 Vastgesteld 1 december 2009
 Deze leden van de fractie van het CDA danken
de regering voor de uitgebreide beantwoording van het voorlopig verslag en
in het bijzonder ook voor de reacties daarin op de door hen gestelde vragen.
Een aantal kwesties is verhelderend en duidelijk toegelicht. Een aantal van
de forse vraagtekens waarvan deze CDA-leden in het voorlopig verslag gewag
maakten is echter nog niet weggenomen.
 
 Deze leden van het CDA betreuren het dat de regering geen gevolg gaf aan
hun verzoek om advies te vragen aan de Raad van State over de veranderingen
die door amendering in de Tweede Kamer in het oorspronkelijke regeringsvoorstel
waren aangebracht. De regering had daaraan geen behoefte voor haar oordeelsvorming.
Ook vond de regering niet dat het wetsvoorstel door deze amendering fundamenteel
was gewijzigd.
 
 Deze leden van het CDA stellen vast dat de verlenging van termijnen voor
gebiedsontzegging, meldplicht en gedragsaanwijzing, de maatregelen t.a.v.
de zogenaamde 12-ers en hun ouders, de strafbaarstelling van niet-fysieke
voorbereidingshandelingen en de enorme uitbreiding van de werkingssfeer van
het wetsvoorstel van groepsoverlast naar individuele overlast door de regering
voor niet fundamentele wijzigingen worden gehouden. Daar kan men toch wel
degelijk anders over denken en deze leden van het CDA willen dat debat tijdens
de plenaire behandeling van het wetsvoorstel graag voortzetten.
 Het is wellicht daarbij te overwegen om anticiperend op nabije wetgeving
voorlichting te vragen aan de Raad van State door de Eerste Kamer zelf.
 
 Deze leden willen verder nog een aantal vragen stellen, voornamelijk in
het verlengde van vragen die in het voorlopig verslag aan de orde kwamen.
Zij hopen daarbij uiteraard op bevredigende antwoorden waardoor de eindafweging
verantwoorder kan plaatsvinden.
 1. Zoals door deze leden van het CDA aangegeven in het voorlopig verslag
heeft de regering in reactie op het advies van de Raad van State geoordeeld
dat doelend op het gebiedsverbod en de meldingsplicht als voorzien in dit
wetsvoorstel «een maximumduur – na verlenging-
van 1 jaar gelet op het proportionaliteitsbeginsel te ver gaat» (31 467,
nr. 4, p. 8). Deze leden van het CDA wezen er op dat de
Tweede Kamer vervolgens wel het wetsvoorstel in dier voege heeft geamendeerd.
De regering antwoordt dat de Tweede Kamer een andere afweging heeft gemaakt
dan de regering en dat daarvoor ruimte bestaat. Deze leden van het CDA vinden
deze opstelling van de regering vooralsnog te laconiek. Het proportionaliteitsvereiste
vloeit toch, zo menen zij, voort uit de clausulering van grondrechten zoals
die in o.a. het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens zijn vervat («nodig
in een democratische samenleving»). De regering heeft geoordeeld dat
de bewuste termijnen niet voldoen aan dat proportionaliteitsvereiste («te
ver gaat»). Dan is het onvoldoende dat de regering zich nu min of meer
verschuilt achter de stelling dat je een advies van de Raad van State als
regering of Tweede Kamer verschillend kunt beoordelen. Deze leden van het
CDA stellen een nadere uitleg op prijs. Indien de regering meent en dat lezen
deze leden op de aangehaalde plaats dat voorgestelde wetsbepalingen in strijd
komen met in internationale verdragen geborgde grondrechten dan is in dat
verband het feit dat de Tweede Kamer dat anders ziet niet direct relevant.
 
 2. Heeft de regering kennis genomen van het recent verschenen artikel
van Prof. Mr B. Keulen (strafrecht RuG) in het Nederlands Juristen Blad (2009,
nr. 29) getiteld «Over voetbal, voorbereiding en samenspanning»,
zo vragen deze leden van het CDA. Daarin wordt kritiek geoefend op het amendement
waarbij art. 141A Sr wordt geformuleerd. De betekenis daarvan voor het strafrecht
is naar zijn opvatting niet gering. Art. 141a Sr zoals bij amendement ingebracht
roept volgens de hoogleraar opvallende inconsistenties op in het strafrecht;
meer in het bijzonder in de regels m.b.t. strafbepalingen in de voorfase.
Zoals het feit dat grammaticale uitleg van art. 141a Sr dwingt tot de vaststelling
dat het opzettelijk gelegenheid of inlichtingen verschaffen bij misdrijven
als zaaksbeschadiging tot een hogere maximum straf leidt dan die welke op
het delict zelf staat. Een tweede inconsistentie, zo lazen deze leden van
het CDA in de hooggeleerde beschouwing bestaat er in dat twee verschillende
regimes ontstaan t.a.v. voorbereidingshandelingen. Het voorhanden hebben van
een stok om iemand te mishandelen is niet strafbaar, het geven van een stok
aan iemand om een ander te mishandelen wel. De relatie tussen samenspanning,
mislukte medeplichtigheid en de verhouding van geweldsdelicten tot niet-geweldsdelicten
wordt door de «vrij onverhoedse» (BK) amendering door de Tweede
Kamer naar zijn mening geproblematiseerd. Deze leden van het CDA vragen de
regering op de strekking en hoofdpunten van de kritiek in dit artikel te reageren.
 
 3. Deze leden van het CDA constateerden dat via amendering de reikwijdte
van het wetsvoorstel spectaculair is uitgebreid. Alle afzonderlijke individuen
die herhaaldelijk de openbare orde verstoorden vallen er nu ook onder en dus
niet langer alleen maar personen betrokken bij groepsgewijze verstoringen.
Aan deze personen kunnen de in dit wetsvoorstel vervatte gebiedsverboden en
meldplichten nu na amendering eveneens worden opgelegd. Beide bevelen hebben
onder omstandigheden een duidelijke inperking tot gevolg van de grondrechten
van die burgers. Daarom is het van belang te weten of bijvoorbeeld muzikanten
die herhaaldelijk zonder vergunning bij het station spelen ordeverstoorders
zijn die een meldplicht kan worden opgelegd of die een stationsverbod van
maximaal 1 jaar kan worden opgelegd onder deze wet. De vraag welk
herhaaldelijk vertoond gedrag (dronkenschap,«wildplassen», nachtbrakerij
met lawaai en zingen, graffiti aanbrengen, rondhangen in winkelcentra enz.)
kan worden gekwalificeerd als (herhaaldelijke) openbare ordeverstoring die
de burgemeester de«titel» opleveren de middelen uit deze wet tegen «individuele
personen» in te zetten wordt deels ontweken. De regering gaat slechts
indirect hier op in door er op te wijzen dat alsdan instrumenten die de gemeenteraad
in de APV ter beschikking heeft gesteld kunnen worden ingezet (MvA, p. 8).
Deze leden van het CDA stellen een uitgebreider antwoord op de vraag welk
handelen van individuele personen als openbare orde verstorend in dit verband
kan worden gezien. Moet het gaan om strafbare feiten? Moet het gaan om gedrag
waardoor het ordelijk verloop van maatschappelijk leven in de openbare orde
betekenend wordt verstoord zoals in het Amerikaanse ambassadearrest (HR 30-1-2007,
NJB2007, 439) in ander verband wordt benadrukt? Vanaf welke frequentie binnen
welk tijdsbestek kan worden gesproken van «herhaaldelijk openbare orde
verstoring» in dit verband? Moet het gaan om wat in de considerans van
het wetsvoorstel wordt genoemd «ernstige overlast» of is overlast
als zodanig voldoende?
 
 4. Deze leden van het CDA vroegen in het voorlopig verslag of dit wetsvoorstel
nadat het als wet in werking is getreden uitputtend het onderwerp (bestrijding
van voetbalvandalisme, individuele en groepsoverlast) regelt. Anders gezegd
kunnen gemeenteraden hierna in (posterieure) verordeningen nog m.b.t. dit
onderwerp, d.w.z. vanuit hetzelfde motief van bestrijding van voetbalvandalisme,
ernstige overlast of ernstig belastend gedrag jegens personen of goederen,
zelf regels al dan niet door straffen te handhaven uitvaardigen. De regering
antwoordt dat door dit wetsvoorstel anterieure gemeentelijke raadsverordeningen
niet van rechtswege vervallen (maar dat vroegen deze leden niet) en dat dit
wetsvoorstel uitputtend is waar het gaat om het opleggen van een langdurig
gebiedsverbod, een groepsverbod of een meldingsplicht ter handhaving van de
openbare orde. Het is voor deze leden van het CDA van groot belang om nu preciezer
te weten wat overblijft voor de gemeente om in autonomie nadat het voorstel wet is geworden op dit terrein van de openbare
ordehandhaving nog te regelen. Welke gebiedsverboden in het kader van de handhaving
van de openbare orde kunnen nog wel worden mogelijk gemaakt bij verordening?
Wat is in dit verband «niet langdurig»? Is het goed begrepen door
deze leden van het CDA dat in een posterieure verordening geen meldingsplicht
noch een groepsverbod van welke vorm of duur ook ter handhaving van de openbare
orde kan worden gecreëerd? Is het juist dat meldplichten of groeps- of
gebiedsverboden die berusten op thans bestaande verordeningen binnen een gemeente
blijven gelden en ook geamendeerd kunnen worden terwijl buurgemeenten die
daar tot nu niet toe zijn overgegaan dat straks ook niet meer kunnen? Het
lijkt deze leden van het CDA van groot belang dat precies duidelijk wordt
wat na aanvaarding van dit wetsvoorstel nog is overgebleven aan autonomie
op het punt van regelstelling ter handhaving van de openbare orde om via verordeningen
bevoegdheden voor de burgemeester te scheppen om verwijderbevelen, gebiedsontzeggingen,
samenscholings- en groepsverboden en meldplichten op te leggen.
 
 5. Deze leden van het CDA hebben in de Memorie van Antwoord waar het gaat
om verstoring van de openbare orde door kinderen t/m 11 jaar nog onvoldoende
duidelijkheid verkregen over de vraag wanneer de situatie ontstaat waarin
de burgemeester een zorgbevel kan uitvaardigen. De regering benadrukte terecht
dat er een ernstige vrees voor herhaling moet bestaan en dat de contextualiteit
van het groepsgewijze kinderlijke gedrag belangrijk is. Maar wat nu een verstoring
door een kind van de openbare orde constitueert is deze leden
nog niet duidelijk. De regering spreekt afwisselend over «een afwijking
van de normale gang van zaken in de openbare orde» (p. 12). Verderop
over«strafbare feiten waardoor de openbare orde ernstig wordt verstoord» (p. 12). De wettekst spreekt na amendering
over «verstoring van de openbare orde sec «De considerans spreekt
over «ernstige overlast». Deze leden van het CDA hebben er begrip
voor dat de regering huiverig is zich te committeren aan allerlei casuïstiek.
Toch lijkt het hun zeker wel mogelijk dat de regering duidelijker wordt. Zij
nodigen de regering daartoe andermaal uit. Zij zullen in het plenaire debat
overigens terugkomen op de gerede twijfel in de CDA-fractie of het voorstel
de burgemeester de bevoegdheid te geven zorgbevelen als voorgesteld t.a.v.
kinderen t/m 11 jaar uit te vaardigen aan de eisen van proportionaliteit en
subsidiariteit voldoet. Is het inderdaad zo dat kinderen onder de twaalf een
zodanige bedreiging van de openbare orde vormen dat hierdoor de invoering
van zorgbevelen nodig is in onze democratische samenleving. Deze leden van
de fractie van het CDA hebben al eerder laten weten dat zij weten dat groepsgewijs
optredende kinderen knap hinderlijk kunnen zijn en soms ook de openbare orde
kunnen verstoren. Maar is dan het gecombineerde nu reeds bestaande instrumentarium
dat toch indrukwekkend mag heten onvoldoende. De burgemeester kan toch in
het kader van de artikelen 2 en 12 van de Politiewet, art. 172 Gemeentewet
en in zware omstandigheden via noodbevelen en noodverordeningen, op grond
van art. 174 (toezicht) Gemeentewet en op grond van een bont scala aan in
gemeentelijke verordeningen (waaronder verwijder en gebiedsbevelen) toch adequaat
de openbare orde verdedigen tegen groepsgewijs ordeverstoringen door kinderen
t/m 11 jaar? Er is toch daarnaast ook nog het familierecht en de Kinderbescherming
en Jeugdzorg die kunnen worden ingeschakeld.
 
 6. De regering wijst er in de Memorie van Antwoord desgevraagd op dat
de meldingsplicht als bedoeld in dit wetsvoorstel niet slechts bij voetbalwedstrijden
maar onder voorwaarden ook bij andere evenementen kan worden opgelegd. Betekent
dit dat in beginsel voor ieder evenement een meldplicht kan worden opgelegd
aan een persoon die herhaaldelijk individueel of groepsgewijs de openbare
orde heeft verstoord? Deze leden van het CDA hebben hier de volgende vragen.
Dient de burgemeester daartoe aannemelijk te maken dat er een ernstige vrees
kan bestaan dat deze persoon dit specifieke evenement (bijvoorbeeld een popconcert)
zal verstoren? Of is het voldoende om op grond van «past performance»
aannemelijk te maken dat de betrokken figuur een algemene dispositie bezit
voor ordeverstoring?
 
 7. De regering antwoordt desgevraagd dat de burgemeester een bevel (bijv
een gebiedsverbod) kan intrekken uit eigen beweging of op verzoek; bijvoorbeeld
omdat de persoon voor langere tijd in het buitenland verblijft? Deze leden
van het CDA vragen de regering of de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit
niet meebrengen dat het bevel moet eindigen wanneer
de persoon niet langer een bedreiging van de openbare orde kan zijn door welke
omstandigheid dan ook. Het gaat bij deze bevelen toch zoals ook de regering
betoogt niet om leedtoevoeging dat aan het strafrecht is voorbehouden maar
om een bestuurlijke maatregel die gericht is op de handhaving van de openbare
orde.
 
 8. Deze leden van de fractie van het CDA hebben in het voorlopig verslag
zoals zij dat ook eerder deden bij wetsvoorstellen zoals dat m.b.t. het Tijdelijk
huisverbod gewezen op het feit dat door de gekozen wetsopzet waarbij de burgemeester
nieuwe zware «openbare orde» bevoegdheden krijgt die
bevoegdheidsuitoefening en dus de inperking van grondrechten zwaar wordt gehypothekeerd
door de lokale politiek. De burgemeester is tenslotte een gemeentelijk bestuursorgaan
dat ten volle verantwoording schuldig is voor de uitoefening van al zijn bevoegdheden,
dus ook deze, aan de gemeenteraad. Deze raad zal ook in het algemeen er op
uit zijn proactief het burgemeesterlijk beleid te beïnvloeden via moties
bijv. De regering is zo menen deze leden van het CDA hier opnieuw iets te
laconiek. Zij stelt op zich terecht dat die situatie ook elders (art. 13b
Opiumwet; Tijdelijk huisverbod o.a.) bestaat en dat deze differentiatie «alleszins
aanvaardbaar» is. Natuurlijk is differentiatie tot op zekere hoogte
onontkoombaar, maar het gaat in dit wetsvoorstel wel over het scheppen van
forse interventiemechanismen ter beschikking staand aan lokale autoriteiten
in de privésfeer van burgers. Deze leden van het CDA steunen de opvatting
dat grote belangen als de openbare orde en veiligheid forse inbreuken wettigen.
Maar het is een andere zaak deze op te stapelen bij de burgemeester zoals
de CDA-fractie bij meerdere gelegenheden op meerdere wijzen heeft benadrukt.
Deze leden van het CDA nodigen de regering uit wat verder in te gaan op de
vraag hoeveel lokale differentiatie bij de clausulering van grondrechten wenselijk
wordt geoordeeld. Bij de jongste algemene grondwetsherziening van 1983 leek
de regering er nog van overtuigd dat het in het belang van een goede grondrechtbescherming
nodig was dat hier een hoofdrol lag voor de wetgever en niet voor lokale autoriteiten.
Veel discretionaire ruimte is toen aan gemeenten onttrokken niet vaak zonder
bitterheid bijvoorbeeld bij gemeenten op de Veluwe en elders. Gaat er in dit
opzicht een nieuwe wind waaien die weer een zwaardere rol uiteraard binnen
de perken van de wet toe wil kennen op het gebied van de grondrechtbeperking
aan lokale autoriteiten? De CDA-fractie zal overigens op dit punt zo nodig
bij de plenaire beschouwingen terugkomen
 
 De leden van de SP-fractie danken de regering
voor de antwoorden in de memorie van antwoord. Zij hebben nog een aantal vragen
over het, bij amendement Kuiken ingevoegde art. 172 b.
 
 1. De regering stelt dat betrokkenheid van jeugdzorg en zo nodig de Raad
voor de Kinderbescherming altijd aangewezen zal zijn. Indien de minderjarige
onder toezicht wordt gesteld kan de gezinsvoogd een aanwijzing geven gelijk
aan de bevelen van art. 172 b. Handhaving kan op dezelfde wijze gebeuren als
van een burgemeesters bevel. Wat is volgens de regering de meerwaarde van
het voorgestelde burgemeesters bevel aan de ouders van 12 minners?
 
 2. De inmenging in het gezinsleven is volgens de regering noodzakelijk
ter voorkoming van wanordelijkheden en ter bescherming van de rechten en vrijheden
van anderen. De leden van de SP-fractie vragen zich dit echter af. Zij verwijzen
naar een experiment in de gemeente Utrecht waar straatcoaches 12-minners na
8 uur gewoon naar huis brengen. Is de regering bekend met dit experiment?
Zo ja, waarom is een bevel van de burgemeester dan «noodzakelijk»
in de zin van art. 8 EVRM? Als naar huis brengen ook zonder burgemeesters
bevel lukt voldoet de voorgestelde maatregel dan nog wel aan de eisen van
proportionaliteit en subsidiariteit?
 
 3. Deze bevelen van een burgemeester zullen i.h.a. gezinnen betreffen
waarin de opvoedingsvaardigheden van de ouders, en of hun normen- en waardenpatroon
niet sterk zijn ontwikkeld. Is de regering het met ons eens dat het belangrijk
is in deze gezinnen het gezag van ouders te versterken zodat zij wanordelijkheden
en ander ongepast gedrag van hun kinderen kunnen (leren) beteugelen (empowerment)?
Is de regering niet bang dat de bevelen van de burgemeester eerder
het gezag van ouders zal ondermijnen in de ogen van het kind? In deze gezinnen
kan het burgemeestersbevel ook nog leiden tot een zich gezamenlijk afzetten
van ouders en kind tegen de gevestigde orde waardoor het middel erger is dan
de kwaal. Hoe denkt de regering daarover?
 
 4. De leden van de SP-fractie missen ten ene male een analyse van de problemen.
Waarom hangen zulke jonge kinderen al de beest uit op straat? Krappe behuizing
voor grote gezinnen, gebrek aan financiële middelen om lid te worden
van een club, geen mogelijkheden voor positief vertier in de wijk zoals skate
banen, voetbalveldjes, buurthuizen voor gezelligheid en spel, ook bij slecht
weer, dit soort voorzieningen zou de problemen wel eens kunnen oplossen in
plaats van ze te verplaatsen. De SP vreest dat de voorgestelde maatregel in
de hand werkt dat ouders en jongeren samen zich afzetten tegen de gevestigde
orde. Dat zou wel eens veel meer geld gaan kosten dan het tegemoet komen aan
datgene waar de jeugd in die wijken behoefte aan heeft. Hoe ziet de regering
dit?
 
 6. Het lijkt erop dat problemen in de handhaving nu opgelost moeten worden
met nieuwe wetten die ook gehandhaafd moeten worden. Is het probleem niet
gewoon dat de uitvoering van de maatregel van OTS te wensen over laat en dat
er te weinig jeugdzorg op vrijwillige basis beschikbaar is? In hoeverre zijn
de Centra voor Jeugd en gezin die langzamerhand overal moeten verrijzen een
daadwerkelijke oplossing? Ook deze Centra zullen echter weer een doorgeefluik
zijn waar een paar gesprekken kunnen worden gevoerd waarna doorverwijzing
volgt. Weer een extra laag dus in plaats van laagdrempelige hulp in de buurt.
Graag een reactie van de regering.
 
 De leden van de fractie van D66 en OSF hebben met veel belangstelling kennis genomen van
de reactie van de regering op de inbreng van de verschillende fracties. Graag
willen deze leden naar aanleiding van de memorie van antwoord nog enkele nadere
vragen stellen.
 
 De regering ziet niet in waarom de leden van de fracties van D66 en OSF
uit een oogpunt van wetssystematiek en grondrechtenbescherming vraagtekens
zetten bij het als gevolg van het aangenomen amendement-Kuiken in artikel
172b, lid 1, onder b opgenomen begrip «voor het publiek toegankelijke
plaatsen». Deze leden hadden hierbij het oog op de betekenis van dit
begrip in het licht van artikel 174 Gemeentewet. Daaronder vallen inderdaad
café’s, theaters, dorpshuizen e.d. Gelet op het doel van deze
bepaling is de aldaar gehanteerde ruime omschrijving begrijpelijk en redelijk.
Lijkt voor het in het voorgestelde artikel 172b, lid, sub b beoogde en verderstrekkende
doel een begrenzing, waarbij in de wettelijke terminologie aansluiting wordt
gezocht bij het in de Wet openbare manifestaties gedefinieerde begrip «openbare
plaats» als bedoeld in artikel 151c Gemeentewet om wetsystematische
redenen niet veeleer voor de hand te liggen, zo vragen deze leden de regering
nogmaals. Ook vragen zij of de daarmee gepaard gaande – geringere –
aantasting van de burgerlijke vrijheden niet in een meer redelijke verhouding
tot het beoogde doel komt te staan.
 
 De leden van de fracties van D66 en OSF hebben ook vraagtekens geplaatst
bij de nieuw voorgestelde bevoegdheden voor het geven van gedragsaanwijzingen
door de officier van justitie (OvJ). Naar aanleiding van de daarop gegeven
antwoorden van de regering willen deze leden nog graag een aanvullende reactie
vragen op het volgende probleem, dat tevens wordt besproken in het binnenkort
in het tijdschrift Sport en Recht te verschijnen artikel «De Voetbalwet,
ongekende mogelijkheden» van de hoogleraren J.G. Brouwer
(RUG) en A.E. Schilder (VU). Het wetsvoorstel gaat er van uit dat de burgemeester
in het kader van dit voorstel een gebiedsontzegging noch groepsverbod kan
opleggen als de OvJ al een gebiedsontzegging voor hetzelfde gebied heeft uitgevaardigd
(art. 172a, lid 3). De burgemeester kan de aanwijzing van de OvJ echter ontwijken
door zelf een aanwijzing te geven op basis van de APV, na amendering ook voor
individuele gevallen. Deze mogelijkheid is in het wetsvoorstel door toedoen
van de Tweede Kamer nadrukkelijk opengehouden. Het gevolg van deze conflictregel
nu lijkt te zijn dat de burgemeester volledig autonoom kan opereren bij het
geven van deze twee gedragsaanwijzingen, bijvoorbeeld door een krachtens de
APV opgelegd stadionomgevingsverbod te combineren met een op grond van dit
voorstel geboden bevoegdheid voor het uitvaardigen van een meldingsplicht.
Gemeenteraden kunnen de meldingsplicht vanwege de grondwettelijke beperkingsystematiek
niet bij APV regelen. Meldingsplichten vormen immers een beperking van het
recht op bewegingsvrijheid, maar ook van andere grondwettelijk beschermde
vrijheden zoals het recht op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
Het is bij een meldingsplicht namelijk praktisch vrijwel onmogelijk om bijvoorbeeld
familie te bezoeken, deel te nemen aan een vergadering of op vakantie te gaan.
Hoe beoordeelt de regering dit onbedoelde, vergaande effect van het geamendeerde
voorstel? Graag zien deze leden een reactie tegemoet, waarin het rechtsstatelijke
perspectief van de bescherming van de burgerlijke vrijheden nadrukkelijk wordt
meegewogen.
 
 De voorzitter van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en de
Hoge Colleges van Staat/Algemene Zaken en Huis der Koningin,
 Hermans
 De griffier van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en de
Hoge Colleges van Staat/Algemene Zaken en Huis der Koningin,
 Hester Menninga
 
 
 
 
 Samenstelling:
 Holdijk (SGP), Meindertsma (PvdA), Bemelmans-Videc CDA), Dölle (CDA),
Ten Hoeve (OSF), Kox (SP), Van Bijsterveld (CDA), Noten (PvdA), Putters (PvdA)
(vice-voorzitter), Engels (D66), Laurier (GL), Hendrikx (CDA), Van Kappen
(VVD), De Boer (CU), Quik-Schuijt (SP), K.G. de Vries (PvdA), Schaap (VVD),
Hermans (VVD) (voorzitter), Ten Horn (SP), De Vries-Leggedoor (CDA), Koffeman
(PvdD), Böhler (GroenLinks), Lagerwerf-Vergunst (CU), Eigeman (PvdA),
Duthler (VVD), Vliegenthart (SP) en Yildirim (Fractie-Yildirim).