Vreemdelingenbeleid; Brief ministers en staatssecretaris met de Rapportage Asielketen over de maanden januari tot en met april 1999 en de Jaarlijkse Rapportage Vluchtelingen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 445

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

01-07-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

19637 nr. 445

18-06-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningBIJLAGE 1 RAPPORTAGE ASIELKETEN OVER DE MAANDEN JANUARI TOT EN MET
APRIL 19991. InleidingDEEL I 1. Ontwikkelingen in de instroom 1.1 Vergelijking aantal asielaanvragen januari tot en
met april 1998–1999Tabel 1: instroom asielzoeker eerste vier maanden 1999 Tabel 2: top-tien van het aantal in behandeling genomen
asielaanvragen aantal asielzoekers eerste vier maanden 1999 1.2 Vergelijking tussen de verschillende landen in Europa Tabel 3: Europese vergelijking instroom asielzoekers (bron:
IGC) Grafiek 1: Europese vergelijking 2. Kosovo 2.1 Opvang2.2 Statusverlening2.3 Uitplaatsing Kosovo-vvtv-ers3. Stand van zaken omtrent genomen beleidsmaatregelen 3.1 VVTV-beleid3.2 Ambtsberichten3.2.1 Afrika I. AlgerijeUitspraak van de RechtseenheidskamerConclusie van het ambtsberichtUNHCRBeleid andere landenConclusie van de regeringII. AngolaSituatie in AngolaBeleid andere landenUNHCRConclusieIII. DR CongoSituatie in de Democratische Republiek CongoBeleid andere landenUNHCRConclusieIV. SoedanV. SomaliëVI. Sierra Leone3.2.2 Europa I. Bosnië-HerzegovinaConclusie van het ambtsberichtStandpunt van UNHCRConclusie van de regering3.2.3 Midden-Oosten I. Centraal-IrakConclusies van het ambtsberichtConclusie van de regeringII. Iran3.3 Wet ongedocumenteerden3.3.1 Toezeggingen in het kader van de wet ongedocumenteerdenVoorrang voor goed-gedocumenteerdenMogelijkheid bestuderen om proces-verbaal van nader gehoor
te laten ondertekenen door asielzoeker bij de invoering van het wetsvoorstel
ongedocumenteerdenRegeling fouillering ongedocumenteerden3.4 Verlenging aanmeldcentrumprocedure3.5 Wettelijk mvv-vereiste3.6 Gezamenlijk procedurebeheer4. Derde rapportage functioneren afsprakensysteem en tijdelijke
noodvoorziening vreemdelingen5. Rapportage inzake onthouden opvang Dublinclaimanten AlgemeenBodemprocedureCijfermatigTabel 4: aantal claims gelegd en afdoening (datum indiening
F: tussen 1 januari en 30 april 1999) 6. toezeggingenDEEL II STAND VAN ZAKEN BINNEN DE ASIELKETEN 1. Ministerie van Justitie 1.1 Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND)1.1.2 Omvang van de voorraadTabel 5: voorraden per 30 april 1999 Grafiek 2: voorraad asiel IND op ouderdom 1.1.3 Uitbreiding behandelcapaciteit bij de INDKwaliteitsverbetering1.2 Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA)Tabel 6: bezetting centrale opvang asielzoekers naar nationaliteit
(per 1 mei 1999), inclusief Zelfzorgarrangement (ZZA) 1.2.1 Bezuinigingstaakstelling1.3 VreemdelingenkamersTabel 7: voorraden vreemdelingenkamer Tabel 8: prognose voor 1999 1.4 Gefinancierde rechtsbijstand asielzoekers2. Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties 2.1 Huisvesting statushouders2.2 Uitplaatsingstermijnen2.3 Bestuurlijk overleg tussen rijk, VNG en IPO over de
opvang van asielzoekers en de huisvesting van statushouders AlgemeenCentrale opvang in woningen (COW)Zelfzorgarrangement (ZZA)Alleenstaande minderjarige asielzoekersWet inburgering nieuwkomers (WIN)Diversen3. Buitenlandse Zaken 3.1.1 Algemene Ambtsberichten3.1.2 Onderzoek in individuele zaken3.2 Bestrijding illegale immigratie en fraudeBIJLAGE 1 BIJ DE RAPPORTAGE ASIELKETEN OVER DE MAANDEN JANUARI TOT
EN MET APRIL 1999TOEZEGGINGEN Mogelijkheden om de lijst van veilige landen van herkomst
uit te breiden met EU-landen en zogenaamde veilige gebiedenMissie van Buitenlandse Zaken en Justitie aan Turkije
inzake terugkeer IrakezenVervoerderssanctiesAchterwege laten last tot uitzetting alsmede totale kosten
van schadevergoeding bij onrechtmatige vrijheidsontnemingHet gevoerde beleid wanneer illegaliteit geconstateerd
wordtHet gevoerde beleid inzake illegaliteit en mensensmokkelCohortsgewijze rapportagesysteemBuffercapaciteitPercentage statusverleningenBotonderzoekBIJLAGE 2 BIJ DE RAPPORTAGE ASIELKETEN OVER DE MAANDEN JANUARI TOT
EN MET APRIL 1999A. Selectie van bronnenB. Vermelden van bronnenC. LiteratuurlijstBIJLAGE 2 DE JAARLIJKSE VLUCHTELINGENRAPPORTAGE (1998)1. Internationaal 1.1. Algemene ontwikkelingen1.2. Europese Unie1.3. UNHCR1.4. IGC1.5. IOM1.6. Migratie en OntwikkelingVN2. Nationaal 2.1. Belangrijkste landen van herkomst van de in Nederland
verblijvende asielzoekers2.2 Hervestiging uitgenodigde vluchtelingenContingent:Twenty or MoreEmergency cases:2.3. Wetgeving2.4. Schengen Uitvoeringsovereenkomst (SUO)2.5. Overeenkomst van Dublin (DO) Overdrachtsverzoeken van Nederland aan andere Dublinpartners
in 1998 Overdrachtsverzoeken van andere Dublinpartners aan Nederland
in 1998 2.6. Vvtv-beleid2.7. Medische advisering3. Rapportage over de landen van herkomst 3.1. Afrika 3.1.1 Somalië Ontwikkelingen in 1998Terugkeerproblematiek3.1.2. Soedan Ontwikkelingen in 1998Terugkeerproblematiek3.1.3. Liberia Ontwikkelingen in 1998Terugkeerproblematiek3.1.4. Democratische Republiek Congo (voormalig Zaïre) Ontwikkelingen in 1998Terugkeerproblematiek3.1.5. Angola Ontwikkelingen in 1998Terugkeerproblematiek3.2. Azië 3.2.1. Sri Lanka Ontwikkelingen 1998Terugkeerproblematiek3.2.2. China Ontwikkelingen 1998Terugkeerproblematiek3.2.3. Afghanistan OntwikkelingenTerugkeerproblematiek3.3. Midden-Oosten 3.3.1. Irak Ontwikkelingen in 1998 Centraal-IrakNoord-IrakTerugkeerproblematiek3.3.2. Iran OntwikkelingenTerugkeerproblematiek3.4. Europa en GOS 3.4.1. Bosnië-Herzegovina Ontwikkelingen in 1998Terugkeerproblematiek3.4.2. Federale Republiek Joegoslavië (Kosovo) Ontwikkelingen in 1998Terugkeerproblematiek3.4.3. Azerbaijan Ontwikkelingen in 1998Terugkeerproblematiek3.5. Overzicht van de in 1998 uitgebrachte ambtsberichten 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 153 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vluchtelingenbeleidnr. 445BRIEF VAN DE MINISTERS VAN BUITENLANDSE ZAKEN EN VOOR GROTE STEDEN-
EN INTEGRATIEBELEID EN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 18 juni 1999Door middel van deze brief doen ondergetekenden u de Rapportage Asielketen over de maanden januari tot en met april 1999 toekomen alsmede de Jaarlijkse Rapportage Vluchtelingentoekomen.1Conform uw verzoek aan de Staatssecretaris van Justitie van 27 mei jl.
is de rapportage inzake de onthouding van opvang voor Dublinclaimanten in
de rapportage asielketen geïntegreerd. In de inleiding van deze rapportage
is tevens een voorstel opgenomen over de wijze waarop de regering voornemens
is in de komende periode over de asielketen te rapporteren.In de rapportages is geen expliciete aandacht besteed aan de beleidsmatige
aspecten rond de terugkeer, aangezien uw Kamer daarover nog voor de zomer
een uitgebreide notitie van de Staatssecretaris van Justitie tegemoet kan
zien.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van AartsenDe Minister voor Grote Steden- en Integratiebeleid,R. H. L. M. van BoxtelDe Staatssecretaris van Justitie,M. J. Cohen BIJLAGE 1 RAPPORTAGE ASIELKETEN OVER DE MAANDEN JANUARI TOT EN MET
APRIL 19991. InleidingIn deze Rapportage Asielketen wordt overeenkomstig de wijze waarop dat
in eerdere rapportages is geschied, verslag gedaan over de stand van zaken
binnen het asielbeleid over de maanden januari tot en met april 1999.Voorts omvat deze rapportage de rapportages inzake de ingevoerde wachtlijst
voor asielzoekers en het onthouden van opvang voor Dublinclaimanten, conform
de moties van de leden Middel, Dittrich, en Kamp1
.Tijdens het Algemeen Overleg van 14 oktober 1998 met de vaste commissie
voor Justitie heeft de Staatssecretaris van Justitie toegezegd om uw Kamer
nader te informeren over de wijze waarop de regering voornemens is in de toekomst
over relevante onderdelen van het vreemdelingen beleid en de frequentie waarop
dat zal geschieden. De regering is voornemens de reguliere Rapportages Asielketen
voortaan 1 keer per 4 maanden, in plaats van de tot nu toe gebruikelijke 1
keer per 6 maanden, op te stellen. Daarbij wordt, evenals vorig jaar geschiedde,
in de eerste rapportage van ieder kalenderjaar tevens de Jaarlijkse Rapportage
Vluchtelingenbeleid toegezonden2.Gelet op de bevindingen ten aanzien van de uitvoering van de maatregelen
inzake het onthouden van opvang voor Dublinclaimanten en het instellen van
de wachtlijsten, zal in afwijking van het gevraagde in de eerder genoemde
motie van Dittrich, Middel en Kamp over deze onderwerpen eveneens 1 keer per
4 maanden gerapporteerd worden.Op de hierboven uiteengezette wijze beoogt de regering de reguliere rappportagestroom
te stroomlijnen en tegelijkertijd integraler van karakter te doen zijn. In
het eerste deel van de Rapportage Asielketen zal om te beginnen in algemene
zin cijfermatig gerapporteerd worden over de meest recente instroomontwikkelingen.
Vervolgens zal over de stand van zaken omtrent genomen beleidsmaatregelen
gerapporteerd worden. Tevens zal standaard, indien daar aanleiding toe is,
ingegaan worden op door de regering gedane toezeggingen naar aanleiding van
eerdere rapportages. In het tweede deel zal per ministerie (Justitie, Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties en Buitenlandse Zaken) over de stand van zaken
binnen de asielketen gerapporteerd worden. DEEL I 1. Ontwikkelingen in de instroom 1.1 Vergelijking aantal asielaanvragen januari tot en
met april 1998–1999In onderstaande tabel is per maand weergegeven wat de instroom is geweest
in de eerste vier maanden van 1999. Tevens is vermeld hoeveel van deze personen
verschenen zijn op een afspraak in het AC, welk deel daarvan gedocumenteerd
was en hoeveel humanitaire noodgevallen er zijn geconstateerd. Hierbij wordt
uitgegaan van het instroomcijfer zoals dat sinds de invoering van het afsprakensysteem
wordt gehanteerd. Tabel 1: instroom asielzoeker eerste vier maanden 1999  JanuariFebruariMaartAprilTotaalInstroom3 2242 7492 6742 51011 157* Niet verschenen op afspraak151 ( 5%)117 ( 4%)172
( 6%)164 ( 7%)604 ( 5%) * Wel verschenen op
afspraak3 073 (95%)2 632 (96%)2 502 (94%)2 346
(93%)10 559 (95%) Waarvan:     Gedocumenteerd570
(19%)449 (17%)412 (16%)389 (17%)1 820 (16%) Humanitaire
nood151 ( 5%)138 ( 5%)141 ( 6%)156 ( 7%)586
( 5%)Voor de hieronder gepresenteerde analyse van het aantal asielaanvragen
wordt gebruikt gemaakt van de aantallen in het Aanmeldcentrum geregistreerde
asielverzoeken. Dit zijn asielzoekers die, na op de wachtlijst te hebben gestaan,
in het Aanmeldcentrum een aanvraag hebben ingediend. De reden hiervoor is
dat de nationaliteit van de asielzoeker pas geregistreerd wordt nadat deze
in het Aanmeldcentrum is behandeld.In de eerste vier maanden van 1999 werden er in totaal 11 396 asielaanvragen
in behandeling genomen In de eerste maanden van een jaar is er altijd sprake
van een geringere instroom dan in de daarop volgende maanden. Hiervan was
64% afkomstig uit de top-10 landen van herkomst. Vorig jaar werden er in dezelfde
periode 12 113 aanvragen ingediend en de top-10 had toen een aandeel
van 75% van het totaal. Er zijn dus 6% minder aanvragen ingediend en er is
een hogere spreiding voor wat betreft de belangrijkste landen van herkomst.Het belangrijkste herkomstland in de eerste vier maanden van 1999 was
Irak met 1396 aanvragen (40% minder dan in dezelfde periode vorig jaar), gevolgd
door Afghanistan met 1085 aanvragen (54% minder). Dit zijn tevens de snelst
dalende landen van herkomst. De snelst stijgende landen van herkomst in de
vergeleken periode zijn Azerbeidzjan en Angola zowel absoluut (respectievelijk
396 en 315) als procentueel (respectievelijk 269% en 246%) gezien.Deze twee laatste landen hebben Sri Lanka en Algerije uit de top-10 verdrongen.
Het aantal asielaanvragen uit de voormalige Sovjetstaten bedraagt 1383 in
de eerst vier maanden en dat is ruim twee keer zoveel als in de eerste vier
maanden van 1998. Azerbaidjan (39%) en Armenië (26%) hebben hieraan de
grootste bijdrage geleverd in 1999. Tabel 2: top-tien van het aantal in behandeling genomen
asielaanvragen aantal asielzoekers eerste vier maanden 1999 NationaliteitJanuariFebruariMaartAprilTotaalIrak5023363212371 396 Afghanistan3492312562491 085Joegoslavië3412332332451 052Somalië257175237200869 Sudan207146118161632Azerbeidzjan18117210585543 Angola81108122132443Iran11911883113433 Bosnië-Herzegovina1538110390427Turkije1098012094403 Overig1 2579659449474 113Totaal3 5562 6452 6422 55311 3961.2 Vergelijking tussen de verschillende landen in Europa Weliswaar zijn de maandelijkse aantal asielaanvragen in Europa (12 IGC-landen, Italië ontbreekt) in de eerste vier maanden van 1999
lager dan in de tweede helft van 1998, maar vergeleken met de eerste vier
maanden van 1998 is sprake van een sterke stijging van 20%. In 1999 werden
tussen januari en april ca. 103 000 asielaanvragen ingediend in Europa.De stijging in Europa wordt met name veroorzaakt door de sterke stijging
van de instroom uit de Federale Republiek Joegoslavie (FRJ), voornamelijk
uit Kosovo. Begin 1998 werden er maandelijks tussen de drie en vier duizend
asielaanvragen uit de FRJ geregistreerd, en in de beginmaanden van 1999 is
dit opgelopen tot 7000 à 8000 duizend per maand (de humanitaire evacueés
zijn niet inbegrepen). Het aandeel van de FRJ in Europa bedraagt ca. 25% van
het totaal aantal asielaanvragen in 1998 en in 1999 tot en met april. Tabel 3: Europese vergelijking instroom asielzoekers (bron:
IGC) Land1998 1999 JanuariFebruariMaartAprilJanuariFebruariMaartAprilDuitsland8 3736 0117 2136 4778 2167 3337 9256 491Verenigd Koninkrijk2 8582 6483 1983 1364 7014 1845 0584 903Nederland3 0802 5433 2823 2083 5562 6452 6422 553Zwitserland2 5022 3122 6912 4714 1753 8343 8633 405Frankrijk1 8881 8981 8411 7171 75519902 5402 235België9811 0801 2691 1391 9561 7702 0221 886Zweden923767830787942755851866Noorwegen4621 1091 133773543528664835Italië896630242168    Spanje456451532576682577786 Denemarken367337485502675400558644Ierland321425632407234234358315Finland959384691018197 Totaal23 20220 30423 43221 43027 53624 33127 96424 133Als grafiek ziet de instroom in Europa over de eerste 4 maanden van 1999
in vergelijking met de eerste 4 maanden van 1999 er als volgt uit.Grafiek 1: Europese vergelijking * Gegevens zijn exclusief alleenstaande minderjarige asielzoekers** Exclusief gezinsleden*** Gezinsleden worden alleen meegerekend indien asielaanvraag afzonderlijk
wordt ingediend 2. Kosovo 2.1 OpvangOp 25 april zijn de eerste uitgenodigde vluchtelingen uit Kosovo opgevangen.
Het COA heeft voor de opvang van de circa 4 000 verwachte uitgenodigde
Kosovaren 3 200 opvangplaatsen beschikbaar in speciale centra in de plaatsen
Ermelo, Raamsdonkveer, Ter Apel en Arnhem. Na een medische en TBC-check en
statusverlening vindt doorstroom plaats naar reguliere centra.Het COA spant zich momenteel in om extra capaciteit voor deze specifieke
opvang te werven. Een en ander wordt gerealiseerd door extra capaciteit te
plaatsen bij bestaande opvangcentra en, afhankelijk van het aantal uit te
nodigden vluchtelingen, meer speciale centra voor de eerste opvang van Kosovaren. 2.2 StatusverleningIn de maand mei zijn 2245 uitgenodigde Kosovaren binnengekomen. Op 31
mei hebben hiervan circa 2 000 een beschikking uitgereikt gekregen. 2.3 Uitplaatsing Kosovo-vvtv-ersNa statusverlening worden de Kosovaren zo snel mogelijk regulier gehuis-
vest. In het bestuurlijk overleg van 6 mei jl. is besloten een ambtelijke Taskforce voor de opvang en huisvesting van Kosovaren in te stellen.
Een van de taken is om oplossingsrichtingen aan te dragen voor de knelpunten
die optreden bij de opvang en huisvesting van Kosovaren. Een andere taak is
het scheppen van de juiste randvoorwaarden zodat een optimale en heldere communicatie
naar gemeenten kan plaatsvinden.In het kader van de ambtelijke Taskforce wordt met de bij de huisvesting
betrokken partijen over een aantal bijzondere aspecten die aan deze huisvesting
zijn verbonden. Deze aspecten betreffen de voorlichting aan de Kosovaren en
de gemeenten, de snelheid van statusverlening, een eventuele verhoging van
de taakstelling voor gemeenten, en het zo veel mogelijk voorkomen van verdringingseffecten
ten opzichte van statushouders met een andere nationaliteit. Het is van belang
om een versnelde huisvesting van alle statushouders uit de centrale opvang
te realiseren.Per brief van 23 april jl. heeft de minister voor GSI de gemeenten verzocht
om hun medewerking te verlenen en de nodige voorbereidingen te treffen om
een snelle en soepele huisvesting van alle statushouders in de gemeenten te
realiseren.Voor de consequenties voor de hoogte van de gemeentelijke taakstellingen
wordt verwezen naar deel II van deze rapportage, onderdeel BZK. 3. Stand van zaken omtrent genomen beleidsmaatregelen 3.1 VVTV-beleidIn de periodieke rapportage landgebonden asielbeleid d.d. 20 november
1998 is aangegeven dat het vvtv-beleid ten aanzien van Somalië, Soedan
en Irak is gewijzigd. Dit betekent dat (bepaalde categorieën) Somaliërs,
(bepaalde categorieën) Soedanezen en Irakezen niet langer in aanmerking
komen voor een voorwaardelijke vergunning tot verblijf (vvtv). Vanaf die datum
worden aan de voornoemde categorieën asielzoekers geen vvtv's meer verleend.
Aanvragen om verlenging worden niet ingewilligd. Sinds begin dit jaar worden
reeds verleende vvtv's van deze categorieën asielzoekers ingetrokken
en worden. Inmiddels zijn van de circa 8000 in te trekken vvtv's, ruim 2000
vvtv's ingetrokken. Thans worden hier juridische procedures over gevoerd. 3.2 AmbtsberichtenIn dit gedeelte van de asielketenrapportage zijn aan de orde de gevolgen
voor het toelatings- en terugkeerbeleid van de volgende ambtsberichten van
de Minister van Buitenlandse Zaken:Algerije (d.d. 14 april 1999)Angola (dd 2 juni 1999)DR Congo (dd. 12 mei 1999Centraal-Irak (dd 15 april 1999)Bosnië-Herzegovina (dd 31 mei 1999)Bedoelde ambtsberichten zijn als bijlage opgenomen bij deze rapportage.
Daarnaast maak ik gebruik van deze gelegenheid om uw Kamer te informeren over
de recente uitspraken van de REK inzake Soedanese, Somalische en Sierraleoonse
asielzoekers en over de recente missie naar Iran. 3.2.1 Afrika I. AlgerijeDe minister van Buitenlandse Zaken heeft op 14 april 1999 een ambtsbericht
uitgebracht over de situatie in Algerije. In het ambtsbericht geeft de minister
een actuele beschrijving van de ontwikkelingen welke in Algerije hebben plaatsgevonden
sinds het ambtsbericht van 28 juli 1998. Uw Kamer is bij brief van 14 september
19981 bericht over het beleid inzake Algerijnse
asielzoekers. Uitspraak van de RechtseenheidskamerDe Arrondissementsrechtbank 's-Gravenhage, Rechtseenheidkamer Vreemdelingenzaken
(REK) heeft op 22 december 1998 geoordeeld dat, gelet op alle beschikbare
gegevens, de Staatssecretaris van Justitie ten tijde van het bestreden besluit
van 13 augustus 1997 in redelijkheid tot het oordeel heeft kunnen komen dat
de situatie in Algerije niet zodanig was, dat gedwongen verwijdering van afgewezen
Algerijnse asielzoekers naar Algerije van bijzondere hardheid zou zijn. Daarbij
heeft de REK aangegeven dat, hoewel de conclusies van het ambtsbericht van
de minister van Buitenlandse Zaken van 28 juli 1998 niet direct zien op de
situatie ten tijde van het bestreden besluit, zij van oordeel is dat dit ambtsbericht
ook een beeld schetst van de situatie in Algerije in de voor die zaak van
belang zijnde periode zoals dat naar voren is gekomen uit de informatie van
de minister van Buitenlandse Zaken, onder meer gebaseerd op gezaghebbende
bronnen op het gebied van de mensenrechtensituatie. Conclusie van het ambtsberichtDe minister van Buitenlandse Zaken stelt vast dat de recente ontwikkelingen
het beeld bevestigen als geschetst in het ambtsbericht van 28 juli 1998. Bovendien
stelt de minister vast dat het geweldsniveau in de afgelopen periode in verhouding
verder is afgenomen. UNHCRUNHCR huldigt nog immer het standpunt dat indien een asielverzoek na een
zorgvuldige procedure is afgewezen, verwijdering naar Algerije kan plaatsvinden. Beleid andere landenZoals reeds aangegeven in het ambtsbericht van 28 juli 1998 zien ons omringende
landen in de algehele situatie in Algerije geen reden om afgewezen asielzoekers
en andere niet toegelaten personen niet naar dat land te verwijderen. Conclusie van de regeringGelet op het bovenstaande is er geen aanleiding om terug te komen op eerdere
beleidsuitgangspunten. Het huidige terugkeerbeleid ten aanzien van afgewezen
Algerijnse asielzoekers wordt derhalve voortgezet. II. AngolaDe minister van Buitenlandse Zaken heeft op 2 juni 1999 een ambtsbericht
uitgebracht over de ontwikkelingen van de situatie in Angola. Het Kabinet
heeft zich beraden over gevolgen die kunnen worden verbonden aan het ambtsbericht.
Sedert 20 augustus 1998 geldt ten aanzien van Angola een uitstel van vertrek
beleid. Dit uitstel van vertrek beleid is destijds ingesteld in verband met
de onzekerheid omtrent de veiligheidssituatie en in verband met het standpunt
van UNHCR Luanda dat destijds luidde dat vooralsnog van gedwongen verwijdering
naar Angola diende te worden afgezien. Het beleid is destijds tevens ingesteld
omdat onvoldoende duidelijkheid bestond omtrent het (verwijder)-beleid in
de ons omringende landen. Thans wordt aan deze onduidelijkheid een einde gemaakt. Situatie in AngolaIn de loop van 1998 verloren het Lusaka vredesakkoord van 20 november
1994 en de regering van Nationale Eenheid aan waarde door de toegenomen vijandigheden
tussen UNITA (Unie voor de totale onafhankelijkheid van Angola) van Jonas
Savimbi en de regering van de MPLA. Savimbi voldeed niet aan de verplichting
om gebieden over te dragen aan de centrale regering en te demobiliseren. De
Angolese regering wenste niet meer te praten met UNITA en richtte zich op
een kleine afsplitsing van UNITA, het «Comité Renovador da UNITA»,
terwijl zij UNITA leider Savimbi isoleerde.In december 1998 zette het Angolese leger de aanval in op UNITA-bolwerken
in het centrale hoogland van Angola. De militaire tegenstand van UNITA was
evenwel groter dan verwacht. De Angolese regering verweet de Verenigde Naties
de naleving van het vredesakkoord niet genoeg te hebben afgedwongen door het
laten voortslepen van vruchteloze gesprekken met Savimbi waardoor UNITA zich
verder kon bewapenen. De Angolese regering liet op 27 januari 1999 weten het
Lusaka vredesakkoord niet langer te respecteren. De Angolese regering streefde
vervolgens naar een nieuw vredesakkoord met het nieuwe UNITA (UNITA-Renovada).De strijd van de UNITA-rebellen heeft zich over grote delen van het land
uitgebreid.In de kuststrook, inclusief de hoofdstad Luanda, de provincie Namibe,
het zuiden en westen van de provincie Huila en een groot deel van de provincie
Cunene, is van directe oorlogsdreiging geen sprake. Er bestaat rond Luanda
een veiligheidszone van ongeveer 100 kilometer. Binnen deze zone heeft UNITA
geen steunpunten noch gebieden in handen.De Minister van Buitenlandse Zaken geeft aan dat Angolezen afkomstig uit
willekeurig welk deel van het land veilig in Luanda kunnen verblijven. In
Angola zijn internationale organisaties (UNDP, WFP, UNICEF) en Niet-Gouvernementele
Organisaties aanwezig (Internationale Rode Kruis, Artsen Zonder Grenzen). Beleid andere landenBelgië verwijdert beleidsmatig naar Angola, evenals Duitsland. Denemarken
en Frankrijk verwijderen eveneens afgewezen Angolese asielzoekers. Zwitserland
en Zweden sturen uitgeprocedeerde Angolezen terug. Ook Italië voert een
beleid van verwijdering van Angolese asielzoekers. Het Verenigd Koninkrijk
heeft in mei van dit jaar verwijderingen naar Angola hervat, nadat deze in
augustus 1998 tijdelijk waren opgeschort. UNHCRUNHCR raadt met het oog op de huidige ontwikkelingen in Angola af, hoofdzakelijk
in verband met de humanitaire situatie in de Luanda, afgewezen Angolese asielzoekers
te laten terugkeren. UNHCR heeft op 18 mei 1999 aangegeven dat zij thans doende
is haar standpunt ten aanzien van de terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers
te herzien. ConclusieAan het ontbreken van voldoende informatie omtrent de situatie in Angola
en omtrent het verwijderbeleid van de ons omringende landen is met het ambtsbericht
van 2 juni 1999 een einde gekomen. De politieke- en veiligheidssituatie in
Angola is beïnvloed door de ontstane verwijdering tussen de Angolese
President enerzijds en UNITA-leider Savimbi anderzijds.In de meeste kustprovincies en de hoofdstad Luanda is sprake van een relatief
veilige situatie. Terugkerende uitgeprocedeerde asielzoekers krijgen in Luanda
van de overheid geen andere aandacht dan anderszins reizende Angolezen. De regering heeft kennisgenomen van het standpunt van de UNHCR over de
situatie in Luanda. Dit standpunt ziet evenwel niet op de veiligheidssituatie
in het algemeen zoals in de vvtv-indicatoren brief geduid1 . Gelet op die omstandigheid en op het feit dat het Verenigd Koninkrijk,
dat evenals Nederland naar aanleiding van eerder advies van de UNHCR tijdelijk
verwijderingen heeft opgeschort, maar recentelijk na nader beraad heeft besloten
weer tot verwijderingen over te gaan, is de regering eveneens voornemens niet
langer in voorkomende gevallen af te zien van gedwongen terugkeer. Daarbij
is mede belang toegekend aan het verwijderbeleid van de overige ons omringende
landen.Gelet op hogergenoemde omstandigheden acht de regering het uitstel van
vertrek beleid niet langer geïndiceerd. Per datum van deze brief wordt
het uitstel van vertrek beleid mitsdien beëindigd. III. DR CongoDe Minister van Buitenlandse Zaken heeft op 12 mei 1999 een ambtsbericht
uitgebracht over de situatie in de Democratische Republiek Congo (DRC). Het
Kabinet heeft zich beraden over de consequenties die kunnen worden verbonden
aan het ambtsbericht in het licht van het uitstel van vertrekbeleid zoals
dat sinds 20 augustus 1998 ten aanzien van de Democratische Republiek Congo
van kracht is. Sinds 20 augustus 1998 wordt aan Congolese asielzoekers die
niet in aanmerking komen voor de toelating als vluchteling, de verlening van
een vergunning tot verblijf om klemmende redenen van humanitaire aard of een
voorwaardelijke ver- gunning tot verblijf, uitstel van vertrek verleend. Dit
uitstel van vertrek is verleend in verband met de toenmalige onzekerheid over
de veiligheidssituatie ter plekke. Met het ambtsbericht van 12 mei 1999 wordt
thans duidelijkheid geschapen omtrent de ontwikkelingen in de Democratische
Republiek Congo.Ten aanzien van personen behorend tot de in de provincies Noord- en Zuid-Kivu
(in het oosten van het land) voorkomende bevolkingsgroepen, die onmiddellijk
voorafgaand aan hun vertrek naar Nederland aantoonbaar woonachtig waren in
één van deze provincies, wordt sedert 28 januari 1997 een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf verleend in verband met de conclusie van het ambtsbericht
van de Minister van Buitenlandse Zaken van 14 januari 1997.Het Kabinet heeft de huidige situatie in de DRC tevens bezien in het licht
van de brief aan uw Kamer over de vvtv-indicatoren2. Situatie in de Democratische Republiek CongoUit het ambtsbericht blijkt dat de situatie in de DRC zorgwekkend is.
Sedert het vertrek van Mobutu in mei 1997 is de algemene situatie in het land
niet verbeterd. Het einde van 32 jaar Mobutu regime opent een nieuw hoofdstuk
in de geschiedenis van Zaïre, dat weer evenals kort na de onafhankelijkheid,
de Democratische Republiek Congo wordt genoemd. De nieuwe president Kabila
beloofde bij zijn aantreden verstrekkende verbeteringen op het gebied van
mensenrechten, economie en staatsinrichting. Hij presenteerde daartoe een
democratiseringsprogramma dat – in een aantal fases – moest leiden
tot democratische verkiezingen in april 1999. Slechts een enkele fases zijn
tot nu gerealiseerd. Voorts is de DRC toegetreden tot de Southern African
Development Community (SADC).De regering van Kabila kreeg vanaf begin 1998 een smallere machtsbasis
mede omdat een groot aantal bestuurders met een Tutsi-achtergrond werden vervangen.
Kabila kwam in conflict met de internationale gemeen- schap toen bleek dat
het samenwerkingsverband van partijen dat de macht in Zaïre had overgenomen
vermoedelijk betrokken was geweest bij massamoorden in het oosten van Zaïre.
In augustus 1998 begon in het oosten van het land de gewapende opstand van
de rebellen tegen Kabila. De rebellen worden gesteund door Uganda,
Rwanda en in mindere mate Burundi, en hebben thans een deel van het noorden
en het oosten van de DRC in handen. Aan de zijde van de regering Kabila vechten
Angola, Zimbabwe en Namibië mee.Ten einde het conflict op vreedzame wijze te beëindigen is een aantal
conferenties georganiseerd.Tot dusverre zijn deze regionale conferenties om een staakt het vuren
te bewerkstelligen zonder succes gebleven. Begin 1999 lijken de omringende
landen, die bij het conflict zijn betrokken, meer dan voorheen bereid om te
komen tot een niet-militaire oplossing. Vooralsnog weigert Kabila evenwel
om onderhandelingen aan te gaan met de rebellen. In de regeringsgebieden is
er sprake van ernstige vormen van criminaliteit. Er zijn geen duidelijke aanwijzingen
dat buitenlanders en Congolezen die vanuit het buitenland naar de DRC terugkeren
worden geobserveerd door de Congolese overheid.Voor de gebieden die door de rebellen worden beheerst is er een VN-kantoor
in Goma, alwaar vertegenwoordigers van UNICEF en van het bureau van het Hoge
Commissariaat voor de Mensenrechten de verschillende VN-activiteiten coördineren.
Ook in de gebieden die onder controle staan van de regering Kabila zijn nog
steeds NGO's en VN organisaties actief.Voor wat betreft de mensenrechtensituatie in de DRC meldt de Minister
van Buitenlandse Zaken dat de machtsovername van Kabila geen verbetering in
de mensenrechtensituatie heeft gebracht. Zowel aan de zijde van de regering
als ook aan de zijde van de rebellen is er sprake van grove mensenrechtenschendingen.
Verheugend is evenwel dat de speciale rapporteur van de Verenigde Naties voor
de mensenrechten, in februari 1999 een bezoek aan het land heeft kunnen brengen,
nadat hij bijna twee jaar persona non grata was geweest. Beleid andere landenUitgeprocedeerde asielzoekers zijn naar de DR Congo teruggestuurd door
België, Duitsland, Finland, Zwitserland en Zweden in de periode 1997
en de eerste helft van 1998. Sinds augustus 1998 verwijdert Duitsland ongeveer
4 personen per maand en Frankrijk ongeveer 2 tot 4 personen per week naar
de DRC. UNHCRUNHCR ontraadt de terugzending van personen naar gebieden waar gevechten
plaatsvinden of die onder controle staan van de rebellen. (o.m. Kivu, Maniema,
Kisangani, Bumba en Kalemie). Bovendien acht UNHCR het niet raadzaam om Congolezen
van Tutsi origine terug te zenden naar de DRC. ConclusieHet ambtsbericht van de Minister van Buitenlandse Zaken biedt inzicht
in de ontwikkelingen in de DRC. Weliswaar is de veiligheids- en mensenrechten
situatie zorgwekkend, maar niet zodanig dat terugkeer van uitgeprocedeerde
asielzoekers in zijn algemeenheid onverantwoord moet worden geacht. Er zijn
geen aanwijzingen dat asielzoekers van wie het asielverzoek is afgewezen,
ten gevolge van hun asielaanvraag of ten gevolge van hun verwijdering, bij
of na terugkeer in de DRC van de kant van de autoriteiten problemen hebben
ondervonden. Gelet op de informatie in het ambtsbericht omtrent een binnenlands
vestigings- of verblijfsalternatief is de regering van mening dat voor personen
afkomstig uit gebieden die onder controle staan van de rebellen een verblijfsalternatief
kan worden gevonden in de hoofdstad Kinshasa. Ook wordt belang toegekend aan de omstandigheid dat Frankrijk en Duitsland
naar de DRC verwijderen. Tevens overweegt de regering dat UNHCR verwijdering
op voorhand niet onverantwoord acht. De regering is van mening dat het uitstel
van vertrek beleid mitsdien per datum van deze brief kan worden beëindigd.Gelet op de informatie in het ambtsbericht en het standpunt van UNHCR
omtrent de positie van de Congolese Tutsies acht de regering verwijdering
van deze bevolkingsgroep onverantwoord.Tutsies afkomstig uit de DRC komen per datum van deze brief in aanmerking
voor een vvtv..Ten aanzien van personen die onmiddellijk voorafgaand aan hun vertrek
aantoonbaar woonachtig waren in Noord en Zuid Kivu, alwaar nog immer sprake
is van etnische conflicten, zal indien er geen sprake is van vluchtelingschap
of klemmende redenen van humanitaire aard een vvtv worden verleend. Mitsdien
blijft dit onderdeel van het beleid gehandhaafd. IV. SoedanOp 2 juni 1999 heeft de REK uitspraak gedaan inzake het beroep van een
Soedanese asielzoeker. De rechtbank oordeelde dat de regering in redelijkheid
tot het oordeel heeft kunnen komen dat de situatie in Soedan niet zodanig
is dat gedwongen verwijdering van Noord-Soedanese asielzoekers naar Soedan
van bijzondere hardheid zou zijn. De beleidswijziging welke bij brief aan
de Tweede Kamer van 20 november 1998 is bekend gemaakt, inhoudende dat aan
Noord-Soedanese asielzoekers niet langer een vvtv wordt verleend, heeft mitsdien
de rechterlijke toets doorstaan. De rechtbank vond onvoldoende steun voor
het oordeel dat een vvtv kon worden onthouden aan Zuid-Soedanese asielzoekers
die gedurende enige tijd zonder problemen in het Noorden hebben verbleven.
Dit onderdeel van de beleidswijziging heeft de rechterlijke toets derhalve
niet doorstaan.De REK oordeelde voorts dat de aanvraag om toelating als vluchteling zich
leende voor afdoening in de zogenaamde AC-procedure.De regering stelt voor om in overeenstemming met de rechterlijke uit-
spraak van 2 juni 1999 een vvtv te verlenen aan Zuid-Soedanese asielzoekers,
ook indien zij in het Noorden van het land hebben verbleven. Voor het overige
blijft het per 20 november 1998 ingestelde beleid staan. V. SomaliëDe REK heeft op 3 juni 1999 naar aanleiding van een aantal Somalische
zaken geoordeeld in hoeverre de provincie Mudug als veilig gebied kan worden
aangemerkt. Bij uitspraak van de 8 januari 1998 oordeelde de Arrondissementsrechtbank
's-Gravenhage, zittinghoudende te Haarlem, nog dat onvoldoende was gemotiveerd
dat deze provincie kon worden aangemerkt als veilig gebied. In de REK uitspraak
van 3 juni 1999 wordt overwogen dat de provincie Mudug (relatief) veilig kan
worden geacht. Daarmee is het beleid ten aanzien van de provincie Mudug gesanctioneerd.
Voorts oordeelde de REK dat een clanrelatie op clanfamilie niveau, bij zeer
grote clanfamilies als de Darod en Hawiye, onvoldoende is om terugkeermogelijkheden
naar veilige gebieden aanwezig te achten.De minister van Buitenlandse Zaken is verzocht tussentijds te berichten
of er clans zijn die behoren tot de clanfamilies Darod en Hawiye die wellicht
geen traditioneel woongebied hebben in het in de brief van 20 november 1998
aangeduide veilige gebied en die niet naar Somalië kunnen terugkeren.
De minister van Buitenlandse Zaken is verzocht de ontwikkelingen in Somalië
te beschrijven en daarbij bijzondere aandacht te besteden aan de mogelijkheden
om in veilige gebieden te verblijven. Hierover zal de Kamer te zijner tijd
worden geïnformeerd. In afwachting van dit ambtsbericht zal bij aanvragen
om toelating als vluchteling worden betrokken welke bescherming
op clanniveau aanwezig kan worden geacht. VI. Sierra LeoneDe REK heeft op 29 april 1999 uitspraak gedaan in twee Sierraleoonse zaken.
Aan de orde is geweest de vraag hoe lang de Staatssecretaris in afwachting
van nadere informatie van bijvoorbeeld de minister van Buitenlandse Zaken
kan wachten met het formuleren van beleid. Ter zitting is namens de Staatssecretaris
van Justitie het verweer gevoerd dat de invoering van het vvtv-beleid in beginsel
eerst geïndiceerd is indien is vastgesteld dat de algemene situatie in
het desbetreffende land van herkomst naar het oordeel van de Staatssecretaris
zodanig is dat voldaan wordt aan het criterium van bijzondere hardheid in
de zin van de wet. Invoering ligt niet voor de hand, zoals is betoogd, indien
de Staatssecretaris onvoldoende inzicht heeft in de algehele situatie in een
bepaald land maar hij, anderzijds, op grond van bijvoorbeeld informatie uit
de media, vooralsnog niet naar dit land wenst uit te zetten. In afwachting
van duidelijkheid ligt in beginsel een uitstel van vertrek-beleid voor de
hand. De REK oordeelt dat in artikel 22 Vw geen steun kan worden gevonden
voor een langdurig uitstel van vertrek-beleid. De REK acht het niet onredelijk
dat de Staatssecretaris een beslissing wil baseren op een ambtsbericht van
de minister van Buitenlandse Zaken, tenzij bij deze wijze van oordeelsvorming
de grenzen van redelijke beleidstoepassing, daaronder begrepen de tijd die
met die oordeelsvorming is gemoeid, worden overschreden. Ten aanzien van de
specifieke periode van april 1995 tot 8 januari 1996 is naar het oordeel van
de REK gebleken dat er sprake was van een situatie waarin de Staatssecretaris
geen of onvoldoende inzicht had in de toestand in Sierra Leone, zodat de risico's
van terugzending van afgewezen asielzoekers niet of onvoldoende konden worden
ingeschat. De REK komt in het licht van het verweer namens de Staatssecretaris
over de situatie met betrekking tot de informatie-voorziening en beleidsvoorbereiding
in deze periode tot het oordeel dat in dit geval de wijze waarop het beleid
is bepaald aanvaardbaar is. Daarbij heeft de REK met name rekening gehouden
met de omstandigheid dat de Staatssecretaris uit het oogpunt van zorgvuldigheid
de uit verschillende bronnen verkregen inlichtingen wilde vergelijken alvorens
te overleggen met uw Kamer. 3.2.2 Europa I. Bosnië-HerzegovinaDe minister van Buitenlandse Zaken heeft op 31 mei 1999 een ambtsbericht
uitgebracht over de situatie in Bosnië-Herzegovina. Bij het ambtsbericht
is bijgevoegd het nieuwe Position Paper van de UNHCR over de categorieën
personen uit Bosnië-Herzegovina die nog steeds in aanmerking dienen te
komen voor bescherming. Conclusie van het ambtsberichtDe minister van Buitenlandse Zaken constateert dat de terugkeer van personen
behorend tot de etnische meerderheden naar meerderheidsgebieden niet stuit
op asielrelevante belemmeringen. Ook voor de categorie gemengd gehuwden bestaat,
zij het beperkt, terugkeermogelijkheden. Terugkeer vanuit West-Europa vindt
inmiddels op grote schaal plaats. Daarentegen zijn er personen die behoren
tot bepaalde groepen die nog altijd in meer of mindere mate te maken kunnen
hebben met vormen van discriminatie en (gewelddadige) intimidatie van de zijde
van de autoriteiten of moeilijkheden ondervinden bij pogingen bescherming
te verkrijgen tegen discriminatie of (gewelddadige) intimidatie van de zijde
van de bevolking. Het ambtsbericht maakt bij verschillende van de genoemde
groepen – etnische minderheden, gemengde huwelijken en personen
van gemengde afkomst, Roma, de Abdic-aanhangers, dienstplichtigen en militairen
en getuigen – nog nader onderscheid. Zo stelt het ambtsbericht onder
meer vast dat bij gemengde huwelijken en gemengde afkomst minder problemen
worden ondervonden indien degene die tot de etnische meerderheid in het gebied
waar het gezin woonachtig is of naartoe terugkeert, kostwinner is. Standpunt van UNHCRUNHCR acht de terugkeer van personen naar hun woonplaats in de zin van
het Akkoord van Dayton mogelijk, indien het gaat om de terugkeer naar een
meerderheidsgebied. Daarentegen verhinderen volgens UNHCR belangrijke politieke
en andere belemmeringen nog steeds de terugkeer naar minderheidsgebieden.
Personen die tot een etnische minderheid behoren en van wie het waarschijnlijk
is dat zij systematisch zijn gediscrimineerd, komen in voorkomende gevallen
in aanmerking voor bescherming. UNHCR kan het beëindigen van de tijdelijke
bescherming voor deze groep personen slechts adviseren als politieke, veiligheids-,
juridische, administratieve en sociale wijzigingen in Bosnië-Herzegovina
een veilige terugkeer toestaan. Conclusie van de regeringHet standpunt van de regering is dat de informatie in het nieuwe ambtsbericht
over de algehele situatie van personen afkomstig uit minderheidsgebieden geen
wijziging kan brengen aan het huidige beleid om deze personen, althans voorzover
zijn voor 1 juni 1997 asiel hebben gevraagd in Nederland, in aanmerking te
laten komen voor een vvtv. Dit betekent dat het beleid wordt voortgezet zoals
dit is neergelegd in de brief van 9 oktober 1998 aan uw Kamer1. Aan personen afkomstig uit meerderheidsgebieden en personen die enige
tijd hebben verbleven in meerderheidsgebieden voor de komst naar Nederland
worden geen vvtv's meer verleend. Voor zover de vvtv's van deze groepen personen
nog niet in alle gevallen zijn ingetrokken, zal dit alsnog plaatsvinden. 3.2.3 Midden-Oosten I. Centraal-IrakDe minister van Buitenlandse Zaken heeft op 15 april 1999 voor het eerst
een ambtsbericht uitgebracht over de situatie in Centraal-Irak. Met Centraal-Irak
wordt bedoeld het deel van de Republiek Irak dat onder controle staat van
het regime van Saddam Hoessein in Bagdad. Het deel van Irak dat wordt gecontroleerd
door de Koerdische partijen in het noorden van het land is eerder behandeld
in andere ambtsberichten van de minister van Buitenlandse Zaken. Deze ambtsberichten
zijn reeds als bijlage bij brief van 20 november 19982 aan uw Kamer toegezonden. Aan de totstandkoming van dit ambtsbericht
zijn onder meer enkele bezoeken in de regio voorafgegaan. Conclusies van het ambtsberichtHet ambtsbericht maakt een onderscheid tussen landeninformatie, mensenrechten
en vluchtelingen. In het eerste deel stelt de minister van Buitenlandse Zaken
vast dat er een totalitair bewind heerst in Centraal-Irak, dat het bewind
in een internationaal isolement verkeert en dat de humanitaire en economische
situatie slecht is. In het deel over de mensenrechten geeft de minister van
Buitenlandse Zaken een overzicht van de mensenrechtensituatie waaruit blijkt
dat de mensenrechten in Centraal-Irak stelselmatig en op grote schaal worden
geschonden. In het derde deel geeft de minister van Buitenlandse Zaken aan
dat de repressie, de slechte economische omstandigheden en onvoldoende uitzicht
op een oplossing voor de algehele malaise maken dat veel bewoners van Centraal-Irak
er de voorkeur aan geven hun heil elders te zoeken. Daarbij gaat
de minister van Buitenlandse Zaken bovendien in op het binnenlands vestigingsalternatief
in Noord-Irak, dat nog steeds aanwezig wordt geacht, de situatie van Irakezen
in de omringende landen van eerste opvang (Jordanië, Iran, Syrië
en het Arabisch Schiereiland), het beleid van andere Westerse landen en het
beleid van de UNHCR. Conclusie van de regeringHet ambtsbericht over de situatie in Centraal-Irak biedt op verschillende
punten nieuwe informatie over de situatie in Centraal-Irak. Als zodanig vormt
het een waardevolle aanvulling op de reeds beschikbare informatie over Centraal-Irak
in de vorm van onder meer de rapporten van de Speciaal Rapporteur van de Verenigde
Naties over de situatie van de mensenrechten in Irak, alsmede op de bestaande
ambtsberichten over Noord-Irak.Nochthans biedt het ambtsbericht geen aanknopingspunten om op eerder beleidsuitgangspunten
terug te komen. De minister van Buitenlandse Zaken stelt ook in dit ambtsbericht
vast dat, behoudens een aantal risicogroepen genoemd in het ambtsbericht,
Noord-Irak nog steeds als een binnenlands vestigingsalternatief kan worden
aangemerkt voor vervolgden van het regime van Saddam Hoessein, omdat de centrale
regering in Bagdad geen feitelijke gezag in Noord-Irak uitoefent. Ook ten
aanzien van de risico-groepen waarvoor geen binnenlands vestigingsalternatief
in Noord-Irak geldt (p. 58 van het ambtsbericht) ziet de minister van Buitenlandse
Zaken ten opzichte van de eerdere ambtsberichten over Noord-Irak geen wijzigingen.Mitsdien is de regering van oordeel dat het huidige beleid inzake Iraakse
asielzoekers, zoals neergelegd in de brief van 20 november 1998 aan uw Kamer1 gehandhaafd kan blijven. II. IranConform de toezegging in het algemeen overleg van 4 februari 1999 met
uw Kamer over de brief van de regering van 22 januari 1999 heeft in mei 1999
een missie van Buitenlandse Zaken en IND naar Teheran plaatsgevonden. In de
gesprekken met de Nederlandse delegatie is met de Iraanse autoriteiten over
een breed scala aan consulaire onderwerpen gesproken. De Iraanse autoriteiten
hebben onder meer aangegeven dat vrijwillige terugkeer van uitgeprocedeerde
Iraanse asielzoekers geen enkel probleem oplevert. Zij hebben daarbij volledige
coöperatie toegezegd. Over niet vrijwillige terugkeer heeft Iran de bereidheid
uitgesproken om mee te helpen naar het zoeken van oplossingen. De besprekingen
met de Iraanse autoriteiten worden voortgezet. 3.3 Wet ongedocumenteerdenHet merendeel van de asielzoekers heeft niet of nauwelijks identiteits-
of reisdocumenten bij zich als zij in Nederland asiel aanvragen. Er zijn sterke
aanwijzingen dat velen van hen zich op instigatie van hun reisagent of smokkelorganisatie
van hun documenten ontdoen. Het ontbreken van documenten belemmert een adequate
uitvoering van het vreemdelingenbeleid. Het vaststellen van de identiteit
van asielzoekers wordt immers bemoeilijkt. Bovendien is het nauwelijks mogelijk
asielzoekers zonder identiteits- of reisdocumenten te claimen in het kader
van de Overeenkomst van Dublin.Met de wet ongedocumenteerden, die op 11 februari 1999 in werking is getreden,
wordt beoogd het niet of nauwelijks gedocumenteerd inreizen van asielzoekers
te voorkomen. Op basis van deze wet kan namelijk de aanvraag van een ongedocumenteerde
asielzoeker worden afgewezen, wanneer deze niet aannemelijk kan
maken dat het ontbreken van docu- menten niet aan hemzelf is toe te rekenen.Gelet op de recente datum van inwerkingtreding is de wet ongedocumenteerden
vooral in de aanmeldcentra toegepast. De wet is nog niet lang genoeg toegepast
om conclusies ten aanzien van de werking ervan te trekken. Wel kan gemeld
worden dat de wet in de AC-fase in een redelijk groot aantal van de gevallen
wordt toegepast. De in de AC's gehanteerde aanpak is door de rechter geaccepteerd.
Inmiddels is de wet tevens in de eerste aanleg fase in het OC toegepast. Over
de werking in deze fase van het asielverzoek zijn nog geen gegevens voorhanden. 3.3.1 Toezeggingen in het kader van de wet ongedocumenteerdenIn het kader van de behandeling van de wet ongedocumenteerden is een aantal
toezeggingen gedaan. Hieronder wordt op deze toezeggingen ingegaan. Voorrang voor goed-gedocumenteerdenTijdens het Algemeen Overleg van 25 november 1999 heeft de Staatssecretaris
van Justitie toegezegd uw Kamer te informeren of het mogelijk is om voorrang
te verlenen aan de behandeling van zaken van goed gedocumenteerde asielzoekers
bij invoering van de wet ongedocumenteerden. Naar aanleiding van deze toezegging
kan gemeld worden dat het niet op voorhand vast te stellen is of iemand «goed»
gedocumenteerd is in de zin van artikel 15c lid 1 sub f (wet ongedocumenteerden).
Tijdens het onderzoek naar identiteit, nationaliteit en reisroute wordt vastgesteld
welke documenten ontbreken. Pas na het nader gehoor kan definitief worden
bepaald of dit ontbreken van documenten toerekenbaar is en hoe dit de beoordeling
van de asielaanvraag beïnvloedt. Het is dus niet mogelijk om voorrang
te verlenen aan «goed» gedocumenteerden in de zin van artikel
15c lid 1 sub f Vw bij de behandeling van de asielaanvraag. Mogelijkheid bestuderen om proces-verbaal van nader gehoor
te laten ondertekenen door asielzoeker bij de invoering van het wetsvoorstel
ongedocumenteerdenTijdens het Algemeen Overleg met uw Kamer van 25 november 1998 is de mogelijkheid
ter sprake gekomen om een asielzoeker het proces-verbaal van het nader gehoor
te laten ondertekenen na invoering van het wets- voorstel ongedocumenteerden.
Vooralsnog lijkt het ondertekenen van een proces-verbaal door een asielzoeker
geen toegevoegde waarde te hebben. De mogelijkheid daartoe zal door de Staatssecretaris
van Justitie nader onderzocht worden bij de kwaliteitsverbetering van het
nader gehoor in relatie tot het afschaffen van bezwaar die onderdeel vormen
van de uitvoeringsplannen bij de nieuwe Vreemdelingenwet. Regeling fouillering ongedocumenteerdenTijdens het Algemeen Overleg van 25 maart 1999 heeft de Staatssecretaris
van Justitie toegezegd uw Kamer nader te informeren met betrekking tot de
aangehouden motie van het lid Halsema (GroenLinks) inzake de regeling fouillering
ongedocumenteerden. In onderstaande passage zal op deze toezegging ingegaan
worden.Met de invoering van het wetsvoorstel ongedocumenteerden is de mogelijkheid
gecreëerd om een asielzoeker te fouilleren wanneer de praktijk uitwijst
dat asielzoekers slechts in beperkte mate bereid zijn om desgevraagd documenten
en bescheiden te tonen. De (extra) informatie die met fouillering vergaard
wordt is van belang voor de beoordeling van de aanvraag (documentfouillering).
Daarnaast kan fouillering worden toegepast om de plaats waar
de asielzoeker zich bevindt, te waarborgen (veiligheidsfouillering).Algemeen uitgangspunt bij fouillering is dat als op een minder ingrijpende
manier hetzelfde doel bereikt kan worden, fouillering achterwege kan blijven.
Fouillering is toegestaan aan kleding en de oppervlakte van het lichaam. De
bagage van de asielzoeker mag eveneens onderzocht worden. Fouillering in het
lichaam is niet toegestaan. Veiligheidsfouillering kan plaatsvinden op de
AC's, OC's en het Vertrekcentrum ter Apel en heeft tot doel de veiligheid
van asielzoekers en medewerkers te waarborgen. Veiligheidsfouillering vindt
plaats wanneer middel (fouillering) in verhouding staat tot doel (veiligheid).
In beginsel vindt standaard veiligheidsfouillering plaats bij binnenkomst
in of vertrek uit een van bovengenoemde centra. Een Tussentijds Bericht Vreemdelingencirculaire
van deze strekking zal deze zomer worden uitgebracht. 3.4 Verlenging aanmeldcentrumprocedureIn de eerder genoemde Rapportage Asielketen van 20 november 1998 is aangegeven
dat in januari 1999 kon worden begonnen met de 48-uursprocedure.Invoering van de 48-uursprocedure met ingang van januari 1999 riep echter
veel weerstand op van de zijde van de vertegenwoordigers van de rechtsbijstand.
Die weerstand heeft ertoe geleid dat de Staatssecretaris van Justitie vanaf
januari 1999 vier keer overleg heeft gevoerd met de bestuursvertegenwoordigers
van de Nederlandse Orde van Advocaten, VluchtelingenWerk Nederland en de voorzitters
van de Stichtingen Rechtsbijstand Asiel over de invoering van de 48-uursprocedure.
Tijdens die overleggen zijn afspraken gemaakt over de wijze waarop de invoering
kan plaatsvinden. Aan die afspraken is in de afgelopen vijf maanden uitvoering
gegeven.Het laatste overleg met de bestuursvertegenwoordigers van de Stichtingen
Rechtsbijstand Asiel, de Nederlandse Orde van Advocaten en VluchtelingenWerk
Nederland heeft op 8 juni 1999 plaatsgevonden. Dit overleg heeft tot bevredigende
resultaten geleid voor alle partijen. Op 15 juni 1999 zal de 48-uurs procedure
worden ingevoerd op de Aanmeldcentra te Rijsbergen en Zevenaar. Invoering
per 15 juni 1999 op AC Schiphol stuitte op bezwaren van de zijde van rechtsbijstand
omdat daar tussentijds gebruik zou worden gemaakt van het Grenshospitium.
Aangezien ook de extra voorzieningen voor asielzoekers die in het Grens- hospitium
het tweede deel van nieuwe AC-procedure zouden doorlopen deze bezwaren niet
ondervingen, wordt de procedure in het AC Schiphol ingevoerd zodra een nieuw,
tussentijds, AC gereed is (in beginsel 1 oktober 1999). Dit uitstel voor AC
Schiphol zal worden benut om het wederzijdse vertrouwen tussen de IND en rechtsbijstand
aldaar te vergroten.Het bestuurlijk overleg heeft voorts geleid tot een verdere verduidelijking
van het AC-criterium en tot afspraken die het overlegmodel op alle AC's een
nieuwe impuls moeten geven. In september worden deze afspraken geëvalueerd. 3.5 Wettelijk mvv-vereisteOp 11 december 1998 is een wijziging van de Vreemdelingenwet van kracht
geworden waarbij een wettelijke grondslag is gegeven aan het zogeheten vereiste
ten aanzien van het bezit van een machtiging tot voorlopig verblijf (wettelijk
mvv-vereiste). De regeling houdt in dat met ingang van deze datum iedere vreemdeling
die om een vergunning tot verblijf verzoekt, een geldige machtiging tot voorlopig
verblijf (mvv), uitzonderingen daargelaten, dient over te leggen
die aangevraagd en afgegeven is in zijn land van herkomst.Met deze wetswijziging wordt beoogd dat de Nederlandse overheid voorafgaand
aan de inreis kan beoordelen of bezwaar bestaat tegen het voorgenomen verblijf
van langer dan drie maanden.Voor een beperkt aantal categorieën vreemdelingen is een uitzondering
gemaakt op het vereiste van een geldige machtiging tot voorlopig verblijf.
Zo zijn asielzoekers hangende de eerste beslissing op hun asielaanvraag vrijgesteld.
Uitzonderingen bestaan voorts voor bepaalde nationaliteiten en voor medische
noodsituaties. Er is een hardheidsclausule opgenomen, zodat in zeer bijzondere
individuele gevallen van het wettelijk mvv-vereiste kan worden afgezien. Met
het oog op de komst van het mvv-vereiste zijn overigens tijdig advertenties
in de landelijk dagbladen verschenen.Monitoring van het mvv-vereiste zal plaatsvinden door middel van de zgn.
mvv-monitor. In het tweede trimester zal een eerste analyse van het beschikbare
cijfermateriaal worden gemaakt. Uw Kamer zal over de uit- komsten hiervan
geïnformeerd worden. 3.6 Gezamenlijk procedurebeheerIn de rapportages Asielketen van 14 april en 20 april 1998 is uw Kamer
geïnformeerd over de landelijke implementatie van de gezamenlijke actie
van het COA, de IND en de vreemdelingendiensten om aan de hand van bestands-
en dossiervergelijking inzicht te krijgen in de persoons- en proceduregegevens
van de in de AZC's verblijvende asielzoekers. Daarmee wordt bereikt dat de
drie betrokken organisaties identieke gegevens hanteren, om te voorkomen dat
men langer dan strikt noodzakelijk in de AZC's verblijft. Per AZC worden maandelijks
op deze wijze gemiddeld 25–30 dossiers doorgenomen. Gelet op de totale
bezetting van de AZC's van 28 000 asielzoekers zal het circa anderhalf
jaar duren voordat alle dossiers op deze wijze zijn vergeleken.Uit de onlangs door het COA gehouden uitgebreide steekproef blijkt dat
de dossiervergelijking tot nu toe voor ongeveer 1260 personen heeft geleid
tot een snellere uitplaatsing uit de AZC's. In 15% van de gevallen betrof
dit een verwijdering, in 7% vrijwillige terugkeer, in 6% vertrek naar Ter
Apel, in 6% doormigratie, in 2% effectuering van een Dublinclaim, in 10% overplaatsing
naar centrale opvang in woningen en in 54% uitplaatsing naar reguliere woningen.In het merendeel van de centra is op lokaal niveau een taakgroep geïnstalleerd
bestaande uit een COA, IND, en VD-medewerker. Deze taakgroep is verantwoordelijk
voor de uitvoering van het gezamenlijk procedurebeheer. In daarvoor in aanmerking
komende gevallen wordt afgesproken welke organisatie vervolgactiviteiten onderneemt.Ten behoeve van de behandeling van knelpunten die het lokale niveau overstijgen,
is medio 1998 een landelijk beleidsteam samengesteld, dat periodiek overleg
voert. Vanuit dat team is ten behoeve van de ondersteuning en versnelling
van de werkzaamheden in het kader van het gezamenlijk procedurebeheer een
bestand ontwikkeld van alle in de opvang geregistreerde asielzoekers. Daarbij
is gebruik gemaakt van de koppeling tussen het bewonersbestand van het COA
en het informatiesysteem van de IND. Op deze wijze kan per centrum inzicht
worden verkregen in de geregistreerde bewoners en de stand van zaken in de
asielprocedure, zodat gerichter activiteiten kunnen worden ontplooid. Aan verbetering van de koppeling van beide systemen wordt momenteel nog
gewerkt.Ondanks het feit dat de voorlopige uitkomsten nadere analyse behoeven,
bestaat het voornemen om de door het COA, de IND en Vreemdelingendiensten
gezamenlijk ingezette actie voort te zetten en waar mogelijk uit te breiden.
Zo zijn het COA en de IND recent gestart met het vergelijken van de bestanden
van de 7 100 personen die nog in de decentrale ROA ver- blijven. Daar
waar blijkt dat een bewoner in de decentrale ROA inmiddels een status heeft,
is uit geprocedeerd of anderszins in een andere (verblijfsrechtelijke) positie
verkeert dan uit de gegevens bestanden blijkt, zal in overleg met de gemeenten,
eveneens actie worden ondernomen. 4. Derde rapportage functioneren afsprakensysteem en tijdelijke
noodvoorziening vreemdelingen1Vanaf 12 oktober 1998 wordt met het zogeheten afsprakensysteem gewerkt:
vreemdelingen die asiel willen aanvragen dienen zich eerst te melden bij een
algemeen centraal telefoonnummer, om een afspraak te maken voor de indiening
en behandeling van hun asielverzoek bij de Aanmeldcentra Rijsbergen of Zevenaar.Het doel van de maatregel was het reguleren van de instroom van asielzoekers
en het functioneren van de Aanmeldcentrum weer op een aanvaardbaar niveau
te brengen. Thans bedraagt het AC-afdoeningspercentage ca. 13% en kan geconstateerd
worden dat de maatregel zijn doel heeft bereikt.Aan personen die zich in een acute humanitaire noodsituatie bevinden,
aan personen die in het bezit waren van geldige reis- en of identiteitsdocumenten
en aan alleenstaande minderjarige asielzoekers wordt voorrang verleend bij
de behandeling in het Aanmeldcentrum. Zie tabel 1. van deze rapportage voor
het cijfermatig overzicht.Aan de overige personen wordt gedurende de wachtperiode geen reguliere
opvangvoorzieningen verstrekt. Zij kunnen desgewenst voor de duur van de wachtperiode
onderdak krijgen in een speciaal daarvoor bestemde basisvoorziening, bijvoorbeeld
in de vorm van tenten, de zogenaamde «tijdelijke noodvoorzieningen vreemdelingen»
(TNV). In het laatste kwartaal van het vorige jaar zijn TNV-locaties gerealiseerd
te Ermelo en te Nijmegen (Heumensoord).Laatstgenoemde locatie is per 4 januari jl. op basis van bestuurlijke
afspraken opgeheven. De op dat moment aldaar aanwezige vreemdelingen (ca.
140) zijn verplaatst naar de tegelijkertijd geopende locatie te Mill (Nbr.)
In verband met een terugloop in op te vangen aantallen vreemdelingen is met
het gemeentebestuur van Ermelo besloten de opvang aldaar, eerder dan was afgesproken,
te beëindigen en wel per 15 januari jl.. Vervolgens is de locatie in
goed overleg met het gemeentebestuur met ingang van 25 april herbestemd ten
behoeve van de opvang van Kosovaren.Gelet op het oogmerk de Kosovaren aldaar gedurende een periode van 4–6
weken te accommoderen is gekozen voor een ander opvang-concept, dat zich onder
meer kenmerkt door meer privacy en aanzienlijk meer recreatieve en ondersteunende
faciliteiten dan in de TNV. Naast de locatie te Ermelo is tevens opvangcapaciteit
volgens hetzelfde concept gerealiseerd in Ter Apel en Raamsdonksveer; deze
worden door het COA beheerd. Sedertdien is Mill de enige TNV-locatie. De afgelopen maanden maakten sterk wisselende aantallen vreemdelingen
gebruik van de TNV-faciliteiten: deze aantallen bewogen zich tussen 15 en
318 personen. Eind april verbleven 57 vreemdelingen in de TNV.De wachtlijst bewijst voor asielzoekers goede diensten bij het reguleren
van de instroom in de Aanmeldcentra. Hierdoor kan het zaakaanbod goed afgestemd
worden op de beschikbare capaciteit binnen de Aanmeldcentra. Het afsprakensysteem
zal daarom ook worden gecontinueerd.Verder zal er met het oog op de benodigde AC-capaciteit een vierde AC
ingericht worden. 5. Rapportage inzake onthouden opvang Dublinclaimanten AlgemeenSinds 12 oktober 1998 wordt geen opvang meer verleend aan Dublinclaimanten
en asielzoekers die een herhaalde aanvraag indienen, tenzij sprake is van
zeer schrijnende omstandigheden van humanitaire aard. Het aantal procedures
dat in een Dublinzaak kan worden aangespannen is aanzienlijk toegenomen op
grond van jurisprudentie over de bevoegdheidsverdeling tussen de IND en het
COA inzake de toepassing van deze regeling. De IND adviseert het COA over
de aanwezigheid van zeer schrijnende humanitaire omstandigheden, maar het
COA besluit uiteindelijk over de opvangvraag. Er kan nu bezwaar worden gemaakt
tegen het leggen van de claim (IND), het onthouden van opvang (COA) en de
uiteindelijke beschikking waarin de asielaanvraag niet-ontvankelijk wordt
verklaard (IND). Dit impliceert een werklastverzwaring voor de uitvoerende
instanties. BodemprocedureDe Vereniging Vluchtelingenwerk en de Stichtingen Rechtsbijstand Asiel
te Arnhem, 's-Hertogenbosch en Amsterdam hebben gezamenlijk een procedure
aangespannen bij de Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage tegen de Staat
der Nederlanden. Zij verwijten de Staat door ontzegging van elke vorm van
opvang aan onder meer Dublin-claimanten haar (verdrags)verplichtingen jegens
deze groep asielzoekers niet na te komen en mitsdien onrechtmatig te handelen.
Namens de Staat der Nederlanden wordt thans een reactie voorbereid. CijfermatigIn de eerste 4 maanden van dit jaar zijn 11 396 aanvragen om toelating
als vluchteling bij de IND ingediend. Van dit aantal is in de rapportageperiode
in 518 gevallen een claim gelegd. In onderstaande tabel is het aantal gelegde
claims opgenomen, uitgesplitst naar de landen waar de claims gelegd zijn en
de afdoening. Tabel 4: aantal claims gelegd en afdoening (datum indiening
F: tussen 1 januari en 30 april 1999) ClaimlandTotaal
aantal gelegde claims Waarvan Claim
openstaandClaim geweigerdClaim akkoordClaim vervallen Oostenrijk224315 België223 19 Duitsland31946132582 Spanje158 7 Frankrijk634653 Griekenland232111 Italië45203211Luxemburg2  2 Portugal5  41Zweden21 1 Totaal518107263814Hierbij dient te worden opgemerkt dat het aantal gelegde claims over deze
periode naar alle waarschijnlijkheid nog zal toenemen. Dit komt doordat in een aantal gevallen pas na afronding van de procedure
in het aanmeldcentrum, bijvoorbeeld aan de hand van dactyloscopisch onderzoek,
wordt vastgesteld dat een asielzoeker in een ander Dublinland als asielzoeker
bekend is.Van de 518 claims die gelegd zijn, is opvang verleend in 307 gevallen.
In één derde van deze gevallen is opvang verleend op grond van
de Turkse nationaliteit van de asielzoeker (op grond van het Europees Verdrag
voor Sociaal Medische Bijstand (EVSMB)). In circa 50 gevallen is opvang verleend
wegens zeer schrijnende humanitaire omstandigheden. In de overige gevallen
kon pas na de aanmeldcentrum definitief worden vastgesteld dat sprake was
van de mogelijkheid tot het leggen van de claim. 6. toezeggingenIn het overleg met uw Kamer is een aantal toezeggingen gedaan waarbij
is aangegeven dat hierop teruggekomen zou worden bij de eerstvolgende Rapportage
Asielketen. Het betreft de volgende toezeggingen. In bijlage 1 bij deze rapportage
wordt hierop ingegaan. DEEL II STAND VAN ZAKEN BINNEN DE ASIELKETEN 1. Ministerie van Justitie 1.1 Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND)Tijdens het Algemeen Overleg van 17 december 1998 heeft de Staatssecretaris
van Justitie uw Kamer toegezegd regelmatig te zullen rapporteren over de situatie
bij de IND. In onderstaand hoofdstuk wordt hier aan tegemoet gekomen. Zoals
gebruikelijk, zal ook bij de volgende rapportages asielketen over de situatie
bij de IND gerapporteerd worden.In 1999 wordt door de IND naast de uitvoering van haar reguliere taak
gewerkt aan een drietal ontwikkelingen. Ten eerste is de IND bezig met de
uitbreiding van de behandelcapaciteit. Ten tweede is het verbeterprogramma
dat in 1998 is gestart, voortgezet. Het derde onderwerp betreft het vanuit
het perspectief van de uitvoering leveren van een bijdrage aan de ontwikkeling
van de nieuwe vreemdelingenwet. 1.1.2 Omvang van de voorraadOndanks het feit dat eind 1997 de voorraden van de IND zich op normaal
niveau bevonden, bleek de kwetsbaarheid van de IND toen de instroom in 1998
opnieuw begon te stijgen. De capaciteitsuitbreiding, noodzakelijk om de hogere
instroom te kunnen opvangen, was onmogelijk in hetzelfde tempo te realiseren.
Het gevolg was dat de achterstanden weer toenamen. Tabel 5: voorraden per 30 april 1999  <
199719981999Totaal Gehoor1484 4405 59810 1861e aanleg1 45315 1866 14122 780Bezwaar9 56810 8501 52621 944De ouderdom wordt bepaald door de datum waarop de oorspronkelijke aanvraag
is ingediend (waarbij uiteraard niet zijn meegenomen de zaken die bij de vreemdelingenkamer
aanhangig zijn). Van de voorraad gehoor en 1e aanleg bestaat dus 36% uit aanvragen
uit 1999, 59% uit 1998 en 5% uit voorgaande jaren. De voorraad bezwaar bestaat
voor 49% uit zaken waarvan de asielaanvraag dateert uit 1998, 7% uit 1999
en 44% uit 1997 of eerder. In een grafiek uitgedrukt is het beeld als volgt. Grafiek 2: voorraad asiel IND op ouderdom 1.1.3 Uitbreiding behandelcapaciteit bij de INDDe hiervoor beschreven stijging van het zaakaanbod noopt opnieuw tot een
sterke vergroting van de behandelcapaciteit van de IND, een vergroting die
wordt bemoeilijkt door het gegeven dat de IND de afgelopen jaren al sterk
is uitgebreid waardoor het gemiddelde ervaringsniveau van de IND-medewerkers
relatief laag is. Daarbij is als gezegd een complicerende factor het hoge
personeelsverloop waardoor de IND, naast het realiseren van de uitbreidingscapaciteit,
een substantiële hoeveelheid personeel moet aantrekken om de huidige
(behandel)capaciteit te handhaven. Hierdoor kent de capaciteitsuitbreiding
op korte termijn zijn grenzen.De omvang van de totale groei is daarom afhankelijk gesteld van het absorptievermogen
van de IND. Om de capaciteitsuitbreiding toch zoveel mogelijk in overeenstemming
te laten zijn met de uit een oogpunt van voorraadbeheersing wenselijk aantal,
is ervoor gekozen vier van de vijf regionale directies beperkt
te laten groeien, evenals de bestaande aanmeldcentra. Op die manier wordt
de staande IND-organisatie en het productieproces zo weinig mogelijk verstoord.Van de voorziene groei van 600 fte's wordt 150 fte ingezet voor het nieuwe
aanmeldcentrum. Om de capaciteit van de aanmeldcentra te vergroten wordt een
vierde aanmeldcentrum ingericht onder gelijktijdige handhaving van de wachtlijstconstructie.
Vanaf najaar 2000 zal het vierde aanmeldcentrum operationeel zijn.De voorziene groei zal gefaseerd worden uitgevoerd, waarbij aangetekend
dient te worden dat er in verband met de discussie met de OR enige vertraging
is opgetreden.De voorgenomen groei van de behandelcapaciteit is afhankelijk van de mogelijkheden
om die groei op de huidige arbeidsmarkt te kunnen realiseren. De groei van
de behandelcapaciteit kan niet direct leiden tot een evenredige groei van
de productie. Nieuwe medewerkers moeten worden geworven, geselecteerd en opgeleid
waarna zij gedurende gemiddeld ongeveer een jaar ervaring moeten opdoen alvorens
volledig volgens de norm te kunnen werken en de daarbij horende productie
te halen.Onder de huidige omstandigheden zullen als eerste de voorraden gehoor
en eerste aanleg beslissingen worden weggewerkt. Omdat thans zo'n 75% van
de asielzoekers bezwaar aantekent tegen eerste aanleg beslissingen is de verwachting
dat de voorraad voorlopig nog zal stijgen. Bij een gelijk- blijvende instroom
wordt voorzien dat de voorraden niet eerder dan eind 2001 tot een normaal
niveau zijn teruggebracht.Niet verdisconteerd zijn de per definitie moeilijk in te schatten kwantitatieve
effecten van beleidsmaatregelen. Evenmin is rekening gehouden met factoren
waarop de IND geen invloed kan uitoefenen. Zo kan een verder oplopende krapte
in de arbeidsmarkt er toe leiden dat de capaciteitsuitbreiding niet in het
beoogde tempo wordt gerealiseerd. Ook kan worden gedacht aan problemen bij
het verstrekken van een bouwvergunning voor een nieuw AC. De effecten van
de wijzigingen van de Vreemdelingenwet op de herinrichting van de IND-processen
en de daarmee verbonden wijzigingen in personele zin zijn eveneens buiten
beschouwing gebleven. KwaliteitsverbeteringHet verbeterprogramma beslisvermogen dat in 1998 is gestart is in 1999
voortgezet waarbij de volgende concrete activiteiten worden uitgevoerd. • continuering van het managementontwikkelingtraject; voortzetting
van het opleidingsprogramma, kwaliteitsborging door onder meer de inrichting
van een meet- en volgsysteem;• verdere verbetering van bedrijfsprocessen en besturing; verbetering
in de besturingssystematiek, de normering van een aantal producten die op
dit moment nog niet zijn genormeerd, nieuwe ken- en stuurgetallen, interne
audits en verbetering van de procesbeschrijvingen;• de introductie van een sluitend stelsel van personeelsinstrumenten,
vooral gericht op deskundigheidsbevordering en binding van personeel;• kennismanagement: het organiseren en managen van kennis, waaronder
ook kennissystemen zoals landeninformatie, de introductie van een systeem
van «beslisbomen» en decentrale expertcentra. Het in 1988 gestarte verbeterprogramma van de IND staat onder druk van
de capaciteitsuitbreiding. Kwaliteitsverbetering is juist in de fase waarin
de IND zich nu bevindt (druk op de organisatie om snel te groeien) van essentieel
belang en moet worden gewaarborgd. Temeer nu als een van de doelstellingen
in het Regeerakkoord is aangegeven de verbetering van de kwaliteit van met
name de eerste beslissing op een asielaanvraag.De uitdaging is deze concurrerende ontwikkelingen zo goed mogelijk bij
elkaar te brengen. Gezien het grote belang van het slagen van beide trajecten
en van het bevorderen van kennis en draagvlak hiervoor is het belangrijk de
gestelde doelen en aanpak door een deskundige buitenstaander te laten beoordelen.
In verband hiermee zal samen met een extern adviesbureau onderzoek worden
gedaan naar de kwaliteit van de IND door onder andere een vergelijking te
maken met vergelijkbare nationale organisaties en zusterdiensten in het buitenland.
De uitkomsten van dit onderzoek zullen uiteraard worden betrokken bij de verdere
implementatie van het kwaliteitstraject. Het bureau zal daarbij ook onderzoeken
hoe vergelijkbare organisaties in binnen en buitenland opereren. Aldus worden
de plannen met betrekking tot capaciteitsuitbreiding en kwaliteitsverbetering
beoordeeld en wordt tevens onderzocht of de IND in staat kan worden geacht
zich adequaat te prepareren op de toekomst. 1.2 Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA)De totale instroom in 1998 in de centrale opvang bedroeg 42 000,
een stijging van 10 700 (34%) ten opzichte van de instroom in 1997. Mede
de als gevolg van de eind vorig jaar genomen maatregelen, is de instroom afgenomen.
Stroomden er in januari nog 3 100 asielzoekers in, in april was de instroom
in centrale opvang gedaald tot 2 100. In totaal bedroeg de instroom over
de eerste vier maanden 9 700 asielzoekers. Ter vergelijking, in de eerste
vier maanden van 1998 bedroeg dit nog 11 300 (– 15%). Tabel 6: bezetting centrale opvang asielzoekers naar nationaliteit
(per 1 mei 1999), inclusief Zelfzorgarrangement (ZZA) NationaliteitTotaalIrak10 356 Afghanistan6 802 Joegoslavië4 422Somalië4 229 Iran4 077 Bosnië
Herzegovina3 631 Soedan2 158 Azerbeidzjan1 966Turkije1 476 Sri Lanka1 447 Overige14 233Subtotaal54 797 Evacués
uit Kosovo1 190 Totaal55 987Op 1 mei 1999 bevonden zich, exclusief de evacués uit Kosovo, 54 800
personen in de centrale opvang. Hiervan verbleven er 47 600 in een opvangcentrum,
7 500 personen maakten op dat moment gebruik van de ZZA-regeling. De
opvangcapaciteit van 51 000 was daarmee voor 93% bezet; ten opzichte
van de vorige rapportage een daling van het bezettingspercentage van 4%. Het gebruik van de ZZA-regeling is per ultimo 1998 uitgekomen op de, in
de Rapportage Asielketen van 20 november 1998 bijgestelde, prognose van 6 000.
Sindsdien is het gebruik van deze regeling met gemiddeld 400 per maand verder
toegenomen tot 7 500 op 1 mei 1999.De capaciteitsprognose centrale opvang voor eind 1999, inclusief de plaatsen
in het kader van het Zelfzorgarrangement (ZZA) en de Centrale Opvang Woningen
(COW) bedraagt 70 000. 1.2.1 BezuinigingstaakstellingIn het kader van de voorbereiding van de Voorjaarsnota 1999 is besloten
tot een besparing op de opvangkosten door het gedeeltelijk huisvesten van
asielzoekers in woningen in gemeenten onder verantwoordelijkheid van het COA
en een taakstellende begroting van de kosten van centrale opvang met 5%. Voor
1999 bedraagt de totale besparing 54 miljoen, op een totaal budget van 1,9
miljard. In 2000 loopt dit bedrag op tot 151 miljoen op een totaal budget
van 2 miljard in 2001 is het bezuinigingsbedrag 168 miljoen op een budget
van 2 miljard. Momenteel vindt er overleg plaats met het bestuur van het COA
over de exacte invulling van de bezuinigingstaakstelling. 1.3 VreemdelingenkamersDe onderstaande tabel geeft zowel de instroom van nieuwe zaken in de Vreemdelingenkamers
weer, als het aantal afgehandelde zaken. Tabel 7: voorraden vreemdelingenkamer JaarBeginvoorraadInstroom
van Zaken bij de VreemdelingenkamerUitstroom van zaken bij de VreemdelingenkamerEindvoorraad199827 40031 50035 40023 500De rapportage van 20 november 1998 vermeldde reeds dat de Vreemdelingenkamers
naar verwachting 95% van de managementafspraken voor 1998 zouden realiseren.
Met het aantal van 35 400 is de realisatie op 94% uitgekomen.Voor de eerste vier maanden van 1999 gelden de cijfers in de volgende
tabel. Tabel 8: prognose voor 1999 JaarBeginvoorraadInstroom
van zaken bij de VreemdelingenkamerUitstroom van zaken bij de VreemdelingenkamerEindvoorraad1999 (prognose)23 50040 50038 00026 0001999 realisatie tot en met april 199923 50012 90011 20025 200De instroom van nieuwe zaken is hoger dan verwacht. De afdoening van zaken
blijft enigszins achter bij de prognoses. De prognose is gelijk aan de managementafspraken.
De eindvoorraad is sedert eind 1998 toegenomen. Eerder geuite zorgen over de hoge werkdruk op de behandelcapaciteit bij
de vreemdelingenkamers zijn nog niet weggenomen. De grote mobiliteit onder
het personeel, het inwerken van nieuw en steeds onervarener personeel, de
toenemende complexiteit van zaken en de vermindering van het aantal intrekkingen
van beroepen en verzoekschriften, trekken nog steeds een zware wissel op de
Vreemdelingenkamer.Inmiddels is het grote aantal tijdelijke werkplekken structureel gemaakt,
teneinde het grote verloop onder het personeel tegen te gaan. Voorts vinden
momenteel onderzoeken plaats naar andere maatregelen die kunnen bijdragen
aan de vermindering van de druk op de behandelcapaciteit. Het gaat daarbij
om uitbreiding van het aantal zittingsplaatsen, koppeling van informatiesystemen
en vergroting van de mogelijkheden voor werving en selectie. 1.4 Gefinancierde rechtsbijstand asielzoekersGelet op de toename van de instroom van asielzoekers en de daarmee samenhangende
uitbreiding van de IND-capaciteit en de rechtbankcapaciteit, is een onderzoek
verricht naar eventueel te verwachten knelpunten c.q. spanningen tussen de
vraag naar en het aanbod van rechtsbijstand in asielzaken. Belangrijkste conclusies
uit het onderzoek (van stichtingen rechtsbijstand asiel en raden voor rechtsbijstand)
zijn, dat een tekort van 35 fte's in 1999 dreigt te ontstaan. Op langere termijn
ontstaat, afhankelijk van de gerealiseerde groei van de IND (600 fte voor
asiel en regulier) en een toename in de vraag naar rechtsbijstand, een groter
tekort aan rechtsbijstandverleners. Met de raden en de SRA's is overleg gevoerd
over te treffen maatregelen, die de geraamde tekorten oplossen. Met de uitvoering
daarvan, waarbij de advocatuur is betrokken, is een aanvang gemaakt. 2. Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties 2.1 Huisvesting statushoudersVoor de tweede helft van 1999 zullen de gemeenten in totaal 12 300
statushouders moeten huisvesten. Het gaat hierbij om 2700 houders van een
A/VTV-status en 9600 VVTV-statushouders. In deze laatste taakstelling is zowel
rekening gehouden met de komst van (uitgenodigde) etnisch Albanezen uit Kosovo
naar Nederland als met de Kosovaren die reeds in de centrale opvang verblijven,
in totaal 7000 personen.Sinds de invoering van de taakstellingssytematiek zijn er bijna 107 000
statushouders gehuisvest. Dit hadden er echter 112 000 moeten zijn. De
achterstand bij het huisvesten van statushouders is grotendeels ontstaan in
1998 doordat het aantal te huisvesten verblijfsgerechtigden en vergunninghouders
veel lager uitkwam dan geprognosticeerd was. Er is een aantal oorzaken aan
te wijzen voor deze opgelopen achterstanden.Een belangrijke oorzaak was het achterblijven van het aantal statusverleningen
door de IND als gevolg van de hoge instroom, gecombineerd met een interne
reorganisatie en de capaciteit die nodig was om nieuw extra personeel op te
leiden en in te werken. Een andere oorzaak was gelegen in het feit dat de
IND inmiddels meer inzicht had verkregen in de situatie in de landen van herkomst,
waardoor minder mensen voor een status in aanmerking kwamen.Gemeenten en woningcorporaties hebben op deze gecompliceerde situatie
naar behoren en op constructieve wijze ingespeeld. De minister voor GSI heeft
dan ook zijn waardering uitgesproken over de inzet van alle betrokkenen. In
1998 zijn alle daarvoor in aanmerking komende statushouders vanuit
de opvang in gemeenten gehuisvest. Het systeem werkt naar tevredenheid.Eind mei 1999 is de circulaire over de taakstelling en huisvesting status-
houders voor de tweede helft van 1999 aan de provincies/ROL-besturen gezonden.
Opnieuw is een beroep op gemeenten gedaan om op zo kort mogelijke termijn
woonruimte aan te bieden, voor Kosovaren én andere statushouders die
momenteel in de centrale opvang verblijven en wachten op uitplaatsing naar
gemeenten. Het vergt een flinke inspanning van alle betrokken actoren om de
druk op decentrale opvang te lenigen. 2.2 UitplaatsingstermijnenIn 1998 heeft een extern onderzoekbureau in opdracht van het ministerie
van BZK onderzocht welke mogelijkheden er zijn om de doorlooptijd van het
uitplaatsingsproces van statushouders te verkorten tot drie maanden of minder.In juni van het vorig jaar heeft het bureau haar rapport met aanbevelingen
uitgebracht. Op basis van deze aanbevelingen is in overleg met de diverse
actoren in het uitplaatsingsproces (IND, Basisadministratie Persoonsgegevens
en Reisdocumenten, Justitie, VD, COA en VNG) een aantal maatregelen ontworpen,
waarmee de uitplaatsingstermijn kan worden teruggebracht tot drie maanden.Kort samengevat zijn het maatregelen die betrekking hebben op een vervroegde
inschrijving in het GBA, het sneller uitreiken van de beschikking, de voortgangsbewaking
door het COA en het verkorten van de verwerkingstijd van de uitkeringsaanvraag.Om de bovengenoemde maatregelen succesvol te doen zijn, is een gestructureerde
planmatige aanpak noodzakelijk. Daarom is een implementatietraject voor invoering
van de bovengenoemde maatregelen vastgesteld. Voor de snellere inschrijving
in de GBA na binnenkomst in Nederland, is in het implementatietraject een
uitvoeringstoets opgenomen om een volledig beeld te krijgen van alle mogelijke
consequenties voor de verschillende actoren. Dit is eind maart is verschenen.
De conclusie is dat snellere inschrijving in het GBA mogelijk is.Een brief hierover is op 2 april 1999 aan de Tweede Kamer verzonden1 .Ook is een extern bureau ingehuurd voor de facilitering van de implementatie
van de voorgestelde maatregelen. Het eindrapport van dit bureau is gereed
en wordt besproken met alle betrokkenen. De effecten van de voorgestelde maatregelen
zullen naar verwachting eind 1999/begin 2000 merkbaar worden. 2.3 Bestuurlijk overleg tussen rijk, VNG en IPO over de
opvang van asielzoekers en de huisvesting van statushouders AlgemeenOp 12 november 19982, 10 februari  19993 en 6 mei jl. heeft onder leiding van de minister voor
GSI bestuurlijk overleg tussen een kabinetsdelegatie met de VNG en het IPO
plaatsgevonden. Betrokken partijen onderkennen het belang van frequent met
elkaar van gedachten te wisselen om de samenhang in de asielketen een nadere
impuls te geven alsook oplossingen aan te dragen om de capacitaire noodsituatie
in de centrale opvangvoorzieningen te lenigen. De VNG en het IPO vervullen
hierbij een onmiskenbare rol en het rijk heeft grote waardering voor de inspanningen
van de VNG en het IPO op dit vlak. Centrale opvang in woningen (COW)In het bestuurlijk overleg van 12 november 1998 heeft het rijk ingestemd
met het voorstel van de VNG om tot en met 1999 asielzoekers tijdelijk in woningen
in de gemeenten op te vangen onder verantwoordelijkheid van het COA als tijdelijke
maatregel ter verlichting van de opvangproblematiek. De overeengekomen verantwoordelijkheidsverdeling
blijft intact, waarbij het rijk verantwoordelijk is voor de opvang van asielzoekers
en de gemeenten voor de huisvesting, zorg en integratie van statushouders. Zelfzorgarrangement (ZZA)Een andere tijdelijke noodmaatregel is het zelfzorgarrangement (ZZA).
Binnen de ZZA-regeling vinden asielzoekers op vrijwillige basis zelfstandig
onderdak bij familie en kennissen in de gemeenten. De ZZA-regeling geldt vooralsnog
tot 1 juli 1999. De regering heeft in bestuurlijk overleg van 6 mei jl. aangegeven
dat gezien de situatie in de centrale opvang, verlenging van de maatregel
aan de orde dient te komen. De VNG heeft bezwaren geuit tegen een mogelijke
continuering er van. Met betrekking tot een aantal knelpunten in de uitvoering
van de maatregel vindt overleg plaats teneinde deze op te lossen.Voor beide maatregelen van COW- en ZZA-opvang is een bestuurskostenregeling
(van f 40,– per persoon/per maand) afgesproken. Alleenstaande minderjarige asielzoekersDe VNG heeft haar zorgen kenbaar gemaakt over de onduidelijke positie
van alleenstaande minderjarige asielzoekers (AMA's) na het bereiken van de
18-jarige leeftijd. Van de zijde van de kabinetsdelegatie is medegedeeld dat
de beleidsnotitie AMA's na de zomer, wanneer het onderzoek door de Inspectie
Jeugdhulpverlening en Jeugdbescherming naar Stichting De Opbouw, zal zijn
afgerond. Wet inburgering nieuwkomers (WIN)In het bestuurlijk overleg van 10 februari 1999 is gesproken over het
feit dat met de inwerkingtreding van de Wet Inburgering Nieuwkomers (WIN)
per 1 januari 1999, de gemeenten problemen hebben VVTV'ers een educatief aanbod
te doen wegens het ontbreken van voldoende financiële middelen hiervoor.
De VNG heeft voorgesteld VVTV'ers alsnog onder de werking van de WIN te brengen.
De regering heeft aangegeven dat het voorstel van de VNG om politieke, beleidsmatige,
juridische en budgettaire redenen niet kan worden gehonoreerd. De VNG is uitgenodigd
een notitie op te stellen met een feitelijke onderbouwing van de aard en de
omvang van de financiële problematiek. DiversenHet IPO heeft aangeboden een extra inspanningsverplichting aan te gaan
om een bijdrage te leveren aan het vinden van accommodaties en terreinen die
geschikt zijn om te dienen als opvangmogelijkheid voor asielzoekers.De VNG heeft na overleg met de landelijke koepel van woningbouwcorporaties
een voorstel gedaan voor het laten verrichten van een inventariserend en kwantificerend
onderzoek naar de knelpunten bij de huisvesting van alleenstaande statushouders.
Afgesproken is dat het rijk voor dit onderzoek opdracht zal verlenen. 3. Buitenlandse Zaken 3.1.1 Algemene AmbtsberichtenIn 1998 bracht het Ministerie van Buitenlandse Zaken in totaal 45 algemene
ambtsberichten uit aan de Staatssecretaris van Justitie. Dit is een verdubbeling
ten opzichte van 1997, toen er 22 werden uitgebracht.In de voorgaande asielketenrapportage is kort uiteengezet welke initiatieven
er door het ministerie zijn of worden ondernomen om de kwaliteit van algemene
ambtsberichten te verbeteren. In dat verband was van bijzonder belang het
eindrapport van de Tijdelijke Adviescommissie Algemene Ambtsberichten, dat
op 26 november 1998 door de Minister van Buitenlandse Zaken aan uw Kamer werd
aangeboden. Zoals eerder aangegeven was deze commissie ingesteld ter tenuitvoerlegging
van de motie van het lid Dittrich c.s. Daarin was de regering verzocht een
commissie in te stellen die met voorstellen zou komen omtrent alle criteria
waaraan algemene ambtsberichten zouden moeten voldoen. In haar rapport doet
de commissie een aantal aanbevelingen voor de verbetering van de kwaliteit
en de tijdige totstandkoming van algemene ambtsberichten.In zijn brief van 22 januari 1999 zond de Minister van Buitenlandse Zaken,
mede namens de Staatssecretaris van Justitie, een uitgebreide nadere reactie
op het eindrapport aan de Kamer. Hij stelt daarin het advies te beschouwen
als waardevolle bijdrage aan de inspanningen van het ministerie om de kwaliteit
van algemene ambtsberichten te verbeteren. In lijn daarmee zullen, aldus de
minister, de diverse verbeteringprojecten zoals ook door de commissie aanbevolen,
worden geïmplementeerd en waar mogelijk afgerond, en zullen, zoals eveneens
in het eindadvies voorgesteld, richtlijnen worden opgesteld die zien op ondermeer
zaken als selectie en vermelding van bronnen bij algemene ambtsberichten.
Tevens zal met Amnesty International en Vluchtelingenwerk Nederland worden
overlegd over een mogelijke betrokkenheid hunnerzijds met de opstelling van
de Terms of reference van een ambtsbericht. In de voorstellen wordt voorts
aangegeven dat ook de aanbeveling van de commissie om ambtsberichten binnen
drie maanden uit te brengen en de daarop gebaseerde beleidsconclusies binnen
een maand, kan worden overgenomen, onder aantekening dat deze termijnen als
richtsnoer zullen worden genomen. Ten slotte neemt de Minister van Buitenlandse
Zaken gaarne de aanbeveling over om de beleidsconclusie ten aanzien van de
terugkeermogelijkheid van uitgeprocedeerde afgewezen asielzoekers voortaan
in het ambtsbericht achterwege te laten en alleen onderdeel uit te laten maken
van de desbetreffende beleidsbrief van de Staatssecretaris van Justitie.In de afgelopen periode zijn diverse stappen ondernomen om de tenuitvoerlegging
van de aanbevelingen – zoals toegezegd in de brief van 22 januari 1999 –
te concretiseren. Zo heeft inmiddels overleg met Amnesty International en
Vluchtelingenwerk Nederland erin geresulteerd dat er een procedurele afspraak
is gemaakt met beide organisaties over hun betrokkenheid bij de totstandkoming
van de Terms of Reference van een ambtsbericht, zijn inmiddels richtlijnen
over selectie en vermelding van bronnen opgesteld1,
is bedoelde beleidsconclusie inzake de terugkeervraag achterwege gelaten en
de standaardindeling conform aangepast, en is de stroomlijning van het totstandkomingsproces
verder aangescherpt in verband met de beoogde termijn van drie maanden. De
overige verbeteringprojecten, waaronder de automatisering van de onderliggende
informatievoorziening, worden voortgezet en waar mogelijk afgerond. 3.1.2 Onderzoek in individuele zakenDe Nationale ombudsman bracht in augustus 1998 een rapport uit inzake
het totstandkomingsproces van individuele ambtsberichten. In het rapport waren
een aantal aanbevelingen geformuleerd die erop gericht waren de zorgvuldigheid
bij de opstelling van de ambtsberichten te vergroten. De aanbevelingen zijn
door de minister van Buitenlandse Zaken en de Staatssecretaris van Justitie
overgenomen en hebben geleid tot een nieuwe interne werkinstructie van de
afdeling alsmede tot een aanpassing van het betreffende hoofdstuk in de bundel
consulaire voorschriften voor de posten. Daarmede zijn de werkprocessen aangescherpt,
en zal de zorgvuldigheid nog beter kunnen worden gewaarborgd.In 1998 werd de formatie van de Afdeling Asiel en Migratiezaken uitgebreid
met 9 formatieplaatsen tot 35,5 formatieplaats. Deze uitbreiding evenals de
toevoeging van een eerste medewerker aan de directie werd gefinancierd uit
CAS-middelen.Totaal werden in 1998 899 individuele ambtsberichten afgeleverd,
waarvan het grootste deel betrekking had op Iran, Irak, Afghanistan, DR Congo,
Nigeria, Turkije, Sudan en de FR Joegoslavië.Op grond van de Algemene Wet Bestuursrecht vragen vreemdelingenrechters
reeds verscheidene jaren regelmatig vertrouwelijk inzage in de rapportages
die ten grondslag liggen aan een individueel ambtsbericht. In februari 1999
kwam de Rechtseenheidkamer Vreemdelingenzaken tot de uitspraak dat het Ministerie
van Buitenlandse Zaken bij inzageverzoeken niet langer in algemeenheid een
beroep kan doen op vertrouwelijkheid. Voortaan dient uit te worden gegaan
van openbaarheid, waarbij de eventuele vertrouwelijkheid van een passage in
een document omstandig dient te worden gemotiveerd. Door deze uitspraak dienen
de werkprocessen bij de betreffende afdeling opnieuw te worden aangepast,
hetgeen reeds in gang is gezet. 3.2 Bestrijding illegale immigratie en fraudeIn 1998 is de capaciteit van het Ministerie van Buitenlandse zaken, zowel
op het departement als op de posten verder versterkt ten behoeve van de totstandkoming
van ambtsberichten. Deze extra capaciteit is ook ingezet voor de bestrijding
van illegale immigratie, intensivering van de controle van visumaanvragen
en fraudebestrijding.Het netwerk van immigratiemedewerkers, deels afkomstig van Buitenlandse
Zaken, deels van de IND is verder uitgebreid. Eind 1998 waren immigratiemedewerkers
gestationeerd in: Accra, Amman, Ankara, Colombo, Damascus, Istanboel, Teheran.
Hiernaast is de betrokkenheid van alle ambassades en consulaten in herkomstlanden
en landen waar aanvragen voor reguliere toelating met een hoog immigratierisico
worden behandeld sterk toegenomen.Met betrekking tot de vijf zgn. probleemlanden, waar alle ter legalisatie
aangeboden documenten systematisch worden geverifieerd werd het gevoerde beleid
gehandhaafd. In november 1998 kwam een evaluatie gereed van de maatregel legalisatie
en verificatie documenten in probleemlanden. In deze evaluatie, die werd uitgevoerd
door een extern adviesbureau, is de conclusie getrokken dat de maatregel effect
sorteert, maar dat de organisatie beter kan worden afgestemd op het productie-achtige
karakter van de legalisatieprocessen. Eind 1998 is deze evaluatie aan Uw Kamer
gestuurd. In de Voorjaarsnota 1999 zijn extra middelen gereserveerd voor de uitvoering
van activiteiten van Buitenlandse Zaken in de asielketen. De vaste rol van
het departement en de posten in het buitenland als partner in de asielketen
is bevestigd. Dit betekent dat ook het Ministerie van Buitenlandse Zaken de
extra kosten die het moet maken in verband met de asielproblematiek in aanmerking
kan brengen voor compensatie uit generale middelen.De doelbijdrage van 25 miljoen gulden voor 1999 en 35 miljoen gulden structureel
vanaf 2000 zal worden aangewend voor intensivering van activiteiten bij
het uitbrengen van ambtsberichten en beperking van niet beoogde instroom van
asielzoekers.Met name de werklaststijging in verband met het toenemende aantal individuele
asielonderzoeken dwingt tot een verdere capaciteitsuitbreiding. Naast de investering
in de productie van ambtsberichten, zal ook geïnvesteerd worden in de
intensivering van de controle van visumaanvragen en de intensivering van de
fraudebestrijding. Capaciteitsuitbreiding is noodzakelijk, niet alleen om
de gevolgen voor Buitenlandse Zaken van de hoge instroom te kunnen verwerken,
maar ook om pro-actief te kunnen optreden. BIJLAGE 1 BIJ DE RAPPORTAGE ASIELKETEN OVER DE MAANDEN JANUARI TOT
EN MET APRIL 1999TOEZEGGINGEN Mogelijkheden om de lijst van veilige landen van herkomst
uit te breiden met EU-landen en zogenaamde veilige gebiedenTijdens het Algemeen Overleg met de vaste commissie voor Justitie van
uw Kamer op 24 juni 1998 heeft de Staatssecretaris van Justitie toegezegd
u nader te zullen informeren over de mogelijkheid de lijst van veilige landen
van herkomst uit te breiden met EU-landen en zogenaamde veilige gebieden.
Aan deze toezegging is op de hieronder uiteengezette wijze tegemoet gekomen.De lijst van veilige landen van herkomst is in januari van dit jaar uitgebreid
met de staten die partij zijn bij het Verdrag tot Oprichting van de Europese
Gemeenschap of de Overeenkomst betreffende de Europese Economische ruimte.
Bij besluit van de Staatssecretaris van Justitie van 3 januari 1999, gepubliceerd
in Staatscourant nr.14 van 21 januari 1999 is aangekondigd dat de tekst van
bijlage 9 van het Voorschrift Vreemdelingen als volgt komt te luiden:«De volgende landen worden aangewezen als veilig land van herkomst
in de zin van artikel 15c, eerste lid, onder f, van de Vreemdelingenwet.– staten die partij zijn bij het Verdrag tot Oprichting van de Europese
Gemeenschap of de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte– Bulgarije– Ghana– Hongarije– Polen– Roemenië– Senegal– Slowakije– Tsjechië»Hogergenoemd artikel van de Vreemdelingenwet spreekt van «veilige
landen van herkomst». Voor uitbreiding van de lijst met zogenaamde veilige
gebieden biedt de Vreemdelingenwet derhalve niet de mogelijkheid.Onderzoek naar mogelijkheid toepassing art. 15b Vreemdelingenwet
aan de binnengrens en vereenvoudigde toepassing overeenkomst van DublinTijdens het plenair debat van 11 maart 1999 heeft de Staatssecretaris
van Justitie toegezegd de mogelijkheid te onderzoeken naar toepassing van
artikel 15b van de Vreemdelingenwet aan de binnengrens en vereenvoudigde toepassing
overeenkomst van Dublin.Ingevolge artikel 15b lid 1 onder a Vw wordt een aanvraag om toelating
als vluchteling niet ingewilligd wegens de niet-ontvankelijkheid ervan indien
een ander land, partij bij het Verdrag van Genève betreffende de status
van vluchtelingen ingevolge een verdrag of een dit land en Nederland bindend
besluit van een volkenrechtelijke organisatie verantwoordelijk is voor de
behandeling van de aanvraag, tenzij deze berust op relevante feiten die bij
de beslissing van de autoriteiten van dat land geen rol hebben kunnen spelen.Elke asielzoeker die Nederland inreist dient zich, voor het indienen van
een asielaanvraag, te melden bij een van de aanmeldcentra; Schiphol, Rijsbergen of Zevenaar. Deze aanmeldcentra zijn zodanig gesitueerd
dat ze zich bevinden op (Schiphol) of vlak bij de grens.Namens het CDA is de suggestie gedaan dat een meldpunt aan de grens de
procedure om te bepalen welk land verantwoordelijk is voor een asielverzoek
aanzienlijk zal vergemakkelijken. Voorgesteld wordt dat een asielzoeker zich
bij een meldpunt aan de grens moet melden voordat hij Nederland binnenkomt.Ook thans reeds dient een asielzoeker zonder geldig grensoverschrijdingsdocument
zich onverwijld te melden onder opgave van de plaats waar of waarlangs hij
Nederland is binnengekomen (artikel 15b lid 1 onder f Vw). Na indiening van
een asielverzoek wordt eerst onderzocht of een ander land partij bij de Overeenkomst
van Dublin verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek. Indien
daarvan niet is gebleken en de betreffende asielzoeker zich niet onverwijld
heeft gemeld, wordt het asielverzoek niet-ontvankelijk verklaard, waarbij
overigens wel vastgesteld dient te worden dat terugzending naar het land van
herkomst niet in strijd is met het verbod op refoulement (Rechtseenheidskamer
Vreemdelingen Awb 94/5082, 29 december 1994).Indien uit onderzoek blijkt dat een ander land partij bij de Overeenkomst
van Dublin verantwoordelijk is voor het asielverzoek, wordt het asielverzoek
niet-ontvankelijk verklaard op grond van het bepaalde in artikel 15b lid 1
onder a Vw. Aangezien dan terugzending van de asielzoeker naar het land van
herkomst niet aan de orde is, behoeft niet te worden getoetst of terugzending
in strijd zou komen met het verbod op refoulement.De artikelen 4 tot en met 8 van de Overeenkomst van Dublin behelzen de
criteria op grond waarvan wordt bepaald welke lidstaat verantwoordelijk is
voor de behandeling van een asielverzoek. Deze criteria zijn achtereenvolgens:
de lidstaat waar een gezinslid als vluchteling is erkend en alwaar dat gezinslid
legaal verblijft (artikel 4); de lidstaat die aan de asielzoeker een geldige
verblijfstitel heeft afgegeven (artikel 5 lid 1); de lidstaat die een geldig
visum aan de asielzoeker heeft verstrekt (artikel 5 lid 2); de lidstaat via
welke de asielzoeker illegaal de grens heeft overschreden (artikel 6); de
lidstaat die verantwoordelijk is voor de controle bij binnenkomst van de vreemdeling
op het grondgebied van de lidstaten (artikel 7); de lidstaat waar het verzoek
het eerst werd ingediend als op basis van de overige criteria geen andere
lidstaat kan worden aangewezen.De vaststelling dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor het ingediende
asielverzoek op grond van het bepaalde in artikel 6 of 7 van de Overeenkomst
van Dublin dient gemotiveerd onderbouwd te worden. De enkele constatering
dat het aannemelijk is dat iemand via de andere lidstaat is ingereisd, is
onvoldoende. In artikel 23 Besluit 1/97 wordt verwezen naar de bijlagen A
en B betreffende bewijsmiddelen en indicaties inzake de bewijsvoering.Voor het daadwerkelijk kunnen overdragen van een asielzoeker aan een andere
lidstaat dient de inreis te worden aangetoond door middel van bijvoorbeeld
in- en uitreisstempels of vervoersbewijzen. De voorgestelde verplichting voor
de asielzoeker zich aan de grens te melden, zal hierin geen verandering brengen.
Voor het overdragen van de asielzoeker aan een andere lidstaat op grond van
de overige artikelen heeft een aanmeldcentrum op de grens evenmin toegevoegde
waarde.De situatie op Schiphol is een geheel andere aangezien Schiphol een Schengenbuitengrens
is. Voor de toepassing van de Overeenkomst van Dublin zijn echter, uiteraard,
dezelfde criteria van belang, met dezelfde problematiek. Een
asielzoeker die via Schiphol inreist en zich heeft ontdaan van alle aanwijzigen
dat hij via een andere lidstaat is ingereisd zal evenmin claimbaar blijken
bij een andere lidstaat.De conclusie luidt dan ook dat de suggestie van de CDA-fractie, het creëren
van een meldpunt aan de grens, niet zal bijdragen aan een verhoging van het
aantal claimbare asielzoekers en geen vereenvoudiging zal betekenen van de
procedure tot vaststelling welk land, partij bij de Overeenkomst van Dublin,
verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek. Missie van Buitenlandse Zaken en Justitie aan Turkije
inzake terugkeer IrakezenTijdens het Algemeen Overleg van 16 december 1998 heeft de Staatssecretaris
van Justitie toegezegd om in overleg met de Minister van Buitenlandse Zaken
te bezien of het verslag van een aankomend bezoek van een Justitie-Buitenlandse
Zaken terugkeermissie aan Turkije openbaar gemaakt zou kunnen worden, zulks
teneinde uw Kamer over de resultaten ervan te informeren. Verwezen wordt naar
de brief van de Minister van Buitenlandse Zaken aan van 21 mei jl., kenmerk
TBC-289/99, aan de Voor- zitter van de Vaste Commissie van Buitenlandse Zaken,
waarin nadere informatie wordt gegeven over het resultaat van onderscheiden
missies naar Noord-Irak en Turkije. VervoerderssanctiesTijdens het Algemeen Overleg van 25 november 1998 heeft de Staatssecretaris
van Justitie toegezegd uw Kamer te informeren over de uitkomst van het hoger
beroep inzake de KLM-zaak met betrekking tot boete-oplegging in het kader
van de niet-naleving van de op de vervoerder rustende verplichtingen. Hierover
kan het volgende gemeld worden.Indien een luchtvaartmaatschappij niet aan één van de ingevolge
art. 6 Vw op haar rustende verplichtingen voldoet, maakt de Koninklijke Marechaussee
daarvan proces-verbaal op.De eerste processen-verbaal werden in het voorjaar van 1998 voor verdere
justitiële afhandeling doorgezonden naar het parket van het Openbaar
Ministerie. In mei 1998 heeft het OM 277 dagvaardingen tegen de KLM uitgebracht.
Op 28 en 29 juli 1998 hebben deze zaken gediend voor de kantonrechter te Haarlem.
In 253 zaken is in augustus 1998 een vonnis in eerste aanleg gewezen: in één
zaak is de dagvaarding vernietigd, in 227 zaken is de KLM vrijgesproken omdat
de tenlastelegging niet correct was voor wat betreft de plaats waar het delict
was gepleegd, en in 25 zaken is de KLM ontslagen van rechtsvervolging omdat
in de tenlastelegging een bestanddeel ontbrak. De Staat is ten aanzien van
238 zaken in hoger beroep gegaan. In december 1998 zijn deze zaken behan-
deld door het Hof. De Staat is hierbij voor 236 van de 238 aangebrachte zaken
in het gelijk gesteld, waarbij de eerdere uitspraken van de lagere rechter
nietig zijn verklaard. Voor ieder van deze zaken is de KLM veroordeeld tot
een boete van f 1 500,–. De KLM is in cassatie gegaan. Overigens
wordt ondertussen met de KLM overleg gevoerd om tot een betere invulling te
komen van de ingevolge artikel 6 Vw op de vervoerder enerzijds en de rijksoverheid
anderzijds rustende verplichtingen. Uitgangspunt hierbij is dat de aanvoer
van niet- of onjuist gedocumenteerde reizigers op de Nederlandse luchthavens
wordt teruggebracht.Intussen zet de Koninklijke Marechaussee het opmaken van processen-verbaal
voort, onder andere tegen de KLM. Een rechtszaak tegen een aantal
andere luchtvaartmaatschappijen waartegen processen-verbaal zijn opgemaakt
is in voorbereiding bij het Openbaar Ministerie in Haarlem. Achterwege laten last tot uitzetting alsmede totale kosten
van schadevergoeding bij onrechtmatige vrijheidsontnemingTijdens het Algemeen Overleg van 3 maart 1999 heeft de Staatssecretaris
van Justitie u toegezegd om op bovengenoemd onderwerp nader in te gaan. Voor vreemdelingen aan wie het niet dan wel niet langer toegestaan is
in Nederland te verblijven, kunnen worden uitgezet, is een last tot uitzetting
nodig. De last tot uitzetting wordt gegeven wanneer een vreemdeling niet dan
wel niet langer in Nederland mag verblijven. Het gaat hier om vreem- delingen
die of illegaal in Nederland zijn of vreemdelingen die een aan- vraag om een
verblijfsvergunning of asiel hebben aangevraagd en van wie de aanvraag is
afgewezen en die een eventuele beroepsprocedure niet in Nederland mogen afwachten.Het achterwege laten van een last tot uitzetting vindt plaats wanneer
vreemdelingen, die in eerste instantie illegaal in Nederland verbleven en
ter fine van de uitzetting in bewaring zijn gesteld en die vervolgens een
aanvraag om een verblijfsvergunning of asiel indienen. Het kan ook gaan om
een vreemdeling die een aanvraag om een verblijfsvergunning of asiel indient
en terstond ter fine van de uitzetting in bewaring gesteld wordt. Deze situatie
kan zich voordoen wanneer duidelijk is dat de aanvraag om een verblijfsvergunning
geen dan wel nauwelijks kans van slagen heeft. Is dat wel zo dan vindt geen
bewaring plaats of wordt de bewaring opge- heven. In dergelijke situaties
dient binnen 28 dagen te worden beslist op de aanvraag.Het achterwege laten van een last tot uitzetting vindt plaats wanneer
iemand die zich in vreemdelingenbewaring bevindt een asielaanvaag indient.
Op dat moment is het niet zinvol om aan een toezichtsambtenaar een opdracht
tot uitzetting te geven. Wél dient in dergelijke situaties binnen 28
dagen te worden beslist op de aanvraag.De kosten van schadevergoeding bij onrechtmatige vrijheidsontneming bedroegen
in 1998 ongeveer f 2 000 000,–. Hiervan werd in 1998
circa f 1 500 000,– door de griffier van de rechtbank
vergoed, in de gevallen dat een schadevergoeding in een uitspraak door de
rechtbank werd toegewezen. Circa f 500 000,– werd door de
IND vergoed in de gevallen dat de bewaring werd opgeheven zonder de zaak op
zitting kwam. Het gevoerde beleid wanneer illegaliteit geconstateerd
wordtTijdens het Algemeen Overleg van 20 januari 1999 heeft de Staatssecretaris
van Justitie uw Kamer toegezegd schriftelijk te zullen informeren over het
gevoerde beleid indien illegaliteit geconstateerd wordt.Naast het voeren van een actief beleid bij de opsporing van illegaliteit
dienen de reeds aangekondigde preventieve en/of instroomregulerende maatregelen1 hier niet onvermeld te blijven.Voor een effectieve aanpak van de terugkeerproblematiek wordt meer aandacht
gegeven aan het begin van de keten, te weten het voorkomen van illegale immigratie.
Het is immers beter om vreemdelingen die niet worden toegelaten tot Nederland,
ervan te weerhouden om toch naar Nederland te komen, in plaats van deze vreemdelingen
na binnenkomst in ons land weer te moeten terugzenden. Hiertoe is onderlinge
coördinatie tussen de diverse betrokken instanties en afstemming
over de inzet van de verschillende maatregelen onontbeerlijk.Als voorbeeld van preventieve maatregelen die op actieve wijze de instroom
van illegalen tracht te voorkomen kunnen de pre boarding checks op de luchthavens
in het buitenland, de gate checks op Schiphol en de stationering en opleiding
van extra personeel op de posten in het buitenland, waaronder de plaatsing
van immigratiemedewerkers genoemd worden.Mede ten behoeve van de activering van de opsporing van illegaliteit zijn
de controles op reizigers die aankomen bij de buitengrenzen versterkt. Een
andere vorm is de intensivering van het Mobiel Toezicht Vreemdelingen door
de inzet van extra personeel. Door een meer recherchematige en analytische
aanpak wordt het inzicht in de (vervoers)stromen van illegalen vergroot. Door
onder meer gerichte controles door politie en Koninklijke Marechaussee binnen
de kaders van artikel 19 van de Vreemdelingenwet, wordt ook beter ingespeeld
op de toegenomen mobiliteit onder illegalen. Deze ontwikkelingen zullen bijdragen
aan het terugdringen van illegaal verblijf in Nederland. Het gevoerde beleid inzake illegaliteit en mensensmokkelDe praktijk heeft uitgewezen dat ook smokkelorganisaties zich in toenemende
mate bezig houden met het vervoer en het op illegale wijze binnenbrengen van
vreemdelingen naar Nederland. De aanpak van mensensmokkel en mensenhandel
en daarmee mede de opsporing van illegalen heeft een hoge prioriteit gekregen.
Aan het pakket maatregelen dat in dit verband onder de noemer Taskforce is
genomen, is de brief van de Staatssecretaris van Justitie van 9 oktober 1998
reeds uitgebreid aandacht besteed1.Inmiddels is zowel met de aangekondigde strafrechtelijke onderzoeken als
met de analyses een aanvang gemaakt. Op 1 januari 1999 is de Unit Mensensmokkel
van het kernteam Noord- en Oost-Nederland van start gegaan. Daarnaast worden
ook door twee andere kernteams, de regiokorpsen en de teams Grensoverschrijdende
Criminaliteit (GOC) van de Koninklijke Marechaussee onderzoeken uitgevoerd
naar mensensmokkel en mensenhandel. In het eerste kwartaal is ook door de
diverse partners onder auspiciën van het Informatieen Analysecentrum
Mensensmokkel (IAM) een aanvang gemaakt met het schetsen van een concreet
beeld van de aard en omvang van de illegale immigratie en mensensmokkel over
1999. Cohortsgewijze rapportagesysteemBinnen de IND wordt gewerkt aan het opzetten van een overkoepelend managementinformatiesysteem
(MIND) op het terrein van asiel en terugkeer. Dit systeem maakt het mogelijk
om allerhande beleidsinformatie te ontrekken aan de verschillende zogenaamde
primaire IND-bronsystemen. Van MIND zullen zowel het Asielvolgsysteem als
het Asielcohortsysteem deel uitmaken. Het Asielvolgsysteem kan op ieder gewenst
moment een dwarsdoorsnede geven van de stand van zaken van een nader te specificeren
groep in de asielprocedure. Het betreft hier dus steeds een momentopname.Het Asielcohortsysteem maakt het mogelijk per vastomlijnde groep een overzicht
te geven van het procedureverloop en de doorstroom in de tijd. Dit systeem
levert dus informatie op over het proces en over doorprocedeergedrag.
De drie systemen zullen naar verwachting in augustus 1999 operationeel zijn. BuffercapaciteitTijdens een plenair debat met uw Kamer op 16 april 1998 heeft de Staatssecretaris
van Justitie uw Kamer toegezegd u nader te informeren inzake de omvang van
de buffercapaciteit bij het COA. In het kader van de Voorjaarsnota 1999 is
besloten dat de omvang van de buffercapaciteit voor de opvang 10 000
plaatsen mag bedragen. Het doel hiervan is te voorkomen dat er capacitaire
problemen ontstaan op het moment dat de instroom van asielzoekers plotseling
sterk toeneemt. De hoge instroom vorig jaar en de daaruit volgende capaciteitsproblematiek
die thans ook nog speelt, hebben er echter toe geleid dat de opvangplaatsen
die zijn aangemerkt als buffercapaciteit volledig zijn benut. Pas indien zich
een situatie van krimp voor doet, kan de buffercapaciteit daadwerkelijk gerealiseerd
worden. Percentage statusverleningenIn het plenair debat met uw Kamer van 11 maart 1999 kwam het percentage
statusverleningen ter sprake. De Staatssecretaris van Justitie heeft toe toegezegd
uw kamer hierover nader te informeren, indien het genoemde percentage van
40% niet zou kloppen. Naar aanleiding hiervan kan het volgende gemeld worden.
Het percentage statusverleningen in 1998 bedroeg 32%. In de eerste vier maanden
van dit jaar bedroeg dit percentage 19%. Een daling is met name in het aantal
verleende VVTV's waar te nemen, als gevolg van het eind vorig jaar ingezette
VVTV-beleid. BotonderzoekIn de brief van 9 oktober 1998 inzake de instroomproblematiek is uw Kamer
geïnformeerd over de voortgang bij de herstart van het leeftijdsonderzoek
bij alleenstaande minderjarige asielzoekers. Dit onderzoek stagneerde in 1997
maar op 26 februari 1999 is hier wederom mee gestart. Het leeftijdsonderzoek
wordt verricht bij vreemdelingen die een beroep wensen te doen op het beleid
inzake minderjarige asielzoekers maar bij wie aan de opgegeven leeftijd wordt
getwijfeld. Thans wordt gebruik gemaakt van een verbeterde methodiek waarbij
de meest recente wetenschappelijke inzichten zijn verwerkt.Op grond van de nieuwe methode kan met zekerheid een leeftijd van 20 jaar
of ouder worden vastgesteld. Tevens kunnen uitspraken worden gedaan over de
leeftijd tussen 18 en 20 jaar zij het dat hierbij onzekerheidsmarges gelden.
Van geval tot geval zal worden beoordeeld of betrokkene rechten kan ontlenen
aan het beleid inzake alleenstaande minderjarige asielzoekers.Ten tijde van de herstart van het leeftijdsonderzoek stonden ongeveer
700 asielzoekers op de wachtlijst. Per week kwamen daar ongeveer 15 nieuwe
gevallen bij. In eerste instantie is gestart met de vreemdelingen op de wachtlijst
maar thans worden ook nieuwe gevallen onderzocht. Inmiddels zijn 132 onderzoeken
verricht en zullen de eerste beslissingen eerdaags volgen. De onderzoekscapaciteit
is nog onvoldoende maar initiatieven zijn genomen om die capaciteit uit te
breiden. Er lijkt ook sprake te zijn van een lichte daling van de instroom
naar gemiddeld ongeveer 10 per week. BIJLAGE 2 BIJ DE RAPPORTAGE ASIELKETEN OVER DE MAANDEN JANUARI TOT
EN MET APRIL 1999Richtlijnen bronselectie en -vermelding bij algemene ambtsberichten A. Selectie van bronnenVoorfase:1. De IND stelt de Terms of Reference op voor het ambtsbericht en zal
Amnesty International (AI) en Vluchtelingenwerk Nederland (VVN) uitnodigen
terzake suggesties aan te dragen. De opsteller van het ambtsbericht dient,
indien nog geen Terms of Reference zijn ontvangen, de IND daar schriftelijk
om te verzoeken;2. De BZ/DPC-documentatie-eenheid levert, na schriftelijk verzoek daartoe
van de opsteller van het ambtsbericht, literatuur aan op basis van:a. de standaard-literatuurlijstb. eigen literatuuronderzoek in EDS, PAIS, Internet etc.;3. De opsteller van het ambtsbericht nodigt AI en VVN uit om suggesties
aan te dragen voor rapporten/documenten van gezaghebbende bronnen;4. De alsdan ontstane literatuurlijst wordt tijdens de bespreking van
de Terms of Reference met de IND overgelegd en besproken. Na de opstellingsfase
wordt de gefinaliseerde literatuurlijst als annex bij het ambtsbericht gevoegd;5. De opsteller tracht zoveel mogelijk gebruik te maken van eerste bronnen.
Indien blijkt dat rapport X gebruik maakt van informatie uit rapport Y, zal
getracht worden rapport Y te raadplegen.Opstellingsfase:6. Indien gebruik wordt gemaakt van informatie uit onbekende kranten of
publicaties, zal de opsteller trachten elders (bijvoorbeeld via de ambassade)
een oordeel te verkrijgen over de betrouwbaarheid van de bron;7. De opsteller tracht voor het weergeven van feiten zoveel mogelijk bevestiging
te vinden bij meerdere bronnen. B. Vermelden van bronnen1. In de annotatie worden uitsluitend openbare derde bronnen opgenomen.
In de inleiding van het ambtsbericht zal melding worden gemaakt van het feit
dat tevens gebruik is gemaakt van vertrouwelijke interne en externe bronnen;2. Verwijzende noten, indien afkomstig uit openbare derde bronnen, worden
gebruikt:• bij citaten en geparafraseerde zinnen• op iedere plaats waarvan het vermoeden bestaat dat de lezer zich
af zou kunnen vragen op welke bron de auteur zich baseert• als een bepaalde opvatting aan een andere auteur wordt ontleend;3. Citaten uit het Engels, Frans en Duits zullen onvertaald moeten worden weergegeven en, evenals Nederlandse citaten, worden geplaatst
tussen dubbele aanhalingstekens;4. Bij verwijzing naar een geraadpleegde bron zal eerst de naam van de
auteur worden vermeld (voorletters vóór de achternaam), gevolgd
door de titel van de publicatie, daarna plaats en jaar van uitgave en tenslotte
de vermelde bladzijde;5. Indien voor de eerste keer naar een geraadpleegde bron wordt verwezen,
zal de volledige titel worden weergegeven, de volgende keren dat dezelfde
bron gebruikt wordt, zal worden volstaan met een verkorte titel;6. Indien eenzelfde bron in achtereenvolgende noten genoemd wordt, zal
het woord «ibidem» worden gebruikt;7. Bij het verwijzen naar tijdschriftartikelen dient ook het jaargang/serienummer
te worden vermeld;8. Indien gebruik wordt gemaakt van rapporten, dient de titel van het
rapport eerst te worden genoemd en volgt daarachter de naam van de organisatie
die voor het rapport verantwoordelijk is.9. Indien bepaalde gezaghebbende bronnen elkaar tegenspreken, zal de opsteller
dat in het ambtsbericht duidelijk aangeven;10. Indien het nodig is iets toe te lichten omdat de lezer het zou kunnen
misinterpreteren, maar de verhaallijn storend onderbroken zou worden, kan
een explicatieve noot worden vermeld. C. LiteratuurlijstDe literatuurlijst zal als annex bij het ambtsbericht worden gevoegd.Publicaties zullen alfabetisch worden gerangschikt op naam van de auteur,
waarbij de voorletter(s) van de auteur nu achter de naam vermeld zullen worden
in plaats van ervoor.Indien gebruik is gemaakt van een rapport van een organisatie, zal de
naam van de organisatie het uitgangspunt vormen voor de alfabetische rangschikking
en wordt de titel van het rapport daarachter geplaatst in plaats van ervoor.Behalve een overzicht van openbare derde bronnen zal in de literatuurlijst
ook worden gemeld dat gebruik is gemaakt van vertrouwelijke rapportage, zowel
van derde bronnen als van eigen bronnen (ambassades) en – indien van
toepassing – eigen waarneming. BIJLAGE 2 DE JAARLIJKSE VLUCHTELINGENRAPPORTAGE (1998)In deze jaarrapportage vluchtelingenbeleid (1998) wordt de ontwikkeling
in het vluchtelingenbeleid in internationaal en nationaal verband weergegeven.
In Hoofdstuk 1 zal een schets worden gegeven van de belangrijkste ontwikkelingen
terzake in internationaal verband.Hoofdstuk 2 zal een overzicht geven van de ontwikkelingen in nationaal
verband. In Hoofdstuk 3 zal worden ingegaan op de situatie in een aantal belangrijke
landen van herkomst van asielzoekers en het terzake vigerende terugkeerbeleid.Een aantal onderwerpen is niet in deze vluchtelingenrapportage meegenomen
omdat deze reeds uitgebreid aan de orde komen in de bijgevoegde eerste halfjaarlijkse
asielketenrapportage van 1999. Het betreft hier vooral de werkzaamheden van
de onderscheiden ministeries in het kader van de asielketen, zoals onder meer
de informatievoorziening van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, inzake
o.a. de algemene en individuele ambtsberichten alsmede illegale immigratie-
en fraudebestrijding. 1. Internationaal 1.1. Algemene ontwikkelingenDe jaarcijfers van UNHCR inzake vluchtelingenstromen in 1998 zijn nog
niet beschikbaar. Per 1 januari 1998 bestond het volgende beeld. Het aantal
personen waaraan UNHCR hulp en bescherming verleende, nam t.o.v. 1 januari
1997 licht af van 22,7 miljoen naar 22,4 miljoen personen (1995: 27 miljoen).
Van de personen onder de hoede van UNHCR was in 1997 58% aan te merken als
vluchteling, 21% als binnenlands ontheemd, 15% als terugkeerders en 6% overigen
(1995: 3,5 miljoen). Van de personen aan wie UNHCR hulp en bescherming verleent
bevonden zich ultimo 1997 7,8 miljoen in Afrika ten zuiden van de Sahara,
5,3 miljoen in ZW-Afrika, Noord-Afrika en het Midden Oosten, 22 miljoen in
vrml. Joegoslavië, 5,0 miljoen in de rest van Europa, 16 miljoen in Azië
en 0,9 miljoen op het Westelijk Halfrond.Hoewel ook 1998 enige nieuwe vluchtelingenstromen heeft opgeleverd (Congo,
Albanië/Kosovo), heeft de situatie zich verder gestabiliseerd. Wereldwijd
vormen vluchtelingen en ontheemden nog geen kwart van het totaal aantal migranten.
In de ontwikkelingslanden vormen migranten 1,6% van de bevolking; in de ontwikkelde
landen 4,5% (cijfers 1993).In Europa steeg het aantal asielzoekers in 1998 met 24% t.o.v. 1997 en
bereikte met 413 000 het hoogste aantal sedert 1993. In de periode 1990–1998
ontving Duitsland 49% van de asielzoekers. Nederland bekleedde gedurende die
periode een derde plaats met 7%. In 1998 ontving Nederland 12,2% van de Europese
asielinstroom. In aantallen asielzoekers per hoofd van de bevolking bekleedde
Nederland in 1998 eveneens een derde plaats na Zwitserland en Luxemburg. In
1998 was de relatieve groei van de asielaanvragen het grootst in Hongarije,
Italië en Noorwegen, terwijl het aanbod daalde in bijvoorbeeld Duitsland,
Grieken- land en Denemarken.De Europese Unie ontving in 1998 347 300 asielzoekers, 84% van
de totale asielinstroom in Europa. Het grootste aantal asielzoekers in Europa
in 1998 was afkomstig uit het voormalige Joegoslavië (26,5%), waarmee
het totale aandeel van Europese asielzoekers in Europa steeg tot 40%. Daarnaast
waren Irak, Turkije en Afghanistan de belangrijkste herkomstlanden voor asielzoekers
in Europa. 1.2. Europese UnieDe Europese Raad van Wenen (11/12 december 1998) heeft een Actieplan goedgekeurd
over de wijze waarop de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam over een
ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid het best kunnen worden
uitgevoerd. In dit actieplan is een tijdpad opgenomen voor het nemen van de
nodige maatregelen om te komen tot een gemeenschappelijke aanpak op het terrein
van asiel, migratie en visa. De Europese Raad van Wenen heeft tevens besloten
dat in oktober 1999 in het Finse Tampere een speciale Europese Raad zal plaatsvinden
over de nadere uitwerking van dit Actieplan, waarbij de onderwerpen asiel,
migratie en visa prominent aan de orde zullen komen.In het Actieplan is de noodzaak aangegeven te komen tot het formuleren
van een beleidsstrategie op terrein van asiel en migratie. Onder Oostenrijks
Voorzitterschap is daartoe een begin gemaakt op basis van een discussiestuk.
Het overleg hierover is nog niet afgerond en is onder Duits Voorzitterschap
(1e helft 1999) voortgezet. Het streven is te komen tot de formulering van
een gemeenschappelijke strategie ter goedkeuring van de Europese Raad te Tampere.Op initiatief van Nederland heeft de Algemene Raad van 7/8 december 1998
ingestemd met de oprichting van een High Level Working Group asiel en migratie.
Deze groep van hoge ambtenaren heeft als taak geïntegreerde, pijleroverstijgende
actieplannen op te stellen voor een vijftal landen van herkomst: Afghanistan,
Sri Lanka, Somalië, Marokko en Albanië/Kosovo. Tevens dient deze
groep een bijgesteld actieplan voor Irak op te stellen, op basis van het eerder
onder Duits Voorzitterschap opgestelde plan van aanpak.Deze exercitie is gericht op het maken van analyses van de oorzaken van
vlucht- en migratiebewegingen alsook het in kaart brengen van de bestaande
bilaterale en multilaterale samenwerking met deze landen/regio's. Daarbij
gaat de aandacht onder meer uit naar politieke, economische en humanitaire
samenwerking, ontwikkelingssamenwerking alsook conflictpreventie en samenwerking
bij de bestrijding van illegale immigratie en georganiseerde criminaliteit.
Wezenlijk onderdeel is ook de samenwerking met internationale organisaties,
zoals UNHCR en IOM, en met NGO's. Inmiddels zijn landsgewijs werkgroepen ingesteld,
die doende zijn landenspecifieke inventarisaties te maken en op basis daarvan
actie- plannen te ontwikkelen. Deze zullen deel uitmaken van het eindverslag
van de HLWG, dat zal worden voorgelegd aan de Europese Raad van Tampere van
oktober 1999.In Euromediterraan kader (het zgn. Barcelonaproces) heeft Nederland het
initiatief genomen voor het houden van een intergouvernementele conferentie
inzake asiel en migratie. Deze werd op 1 en 2 maart 1999 te Den Haag gehouden.
Het resultaat van deze eerste gezamenlijke, brede verkenning van dit vraagstuk
heeft het wederzijds begrip voor de diverse problemen t.a.v. instroom, behandeling,
integratie en terugkeer vergroot. Thans wordt bezien hoe de conferentie een
vervolg kan krijgen.Een principe akkoord is bereikt over de EURODAC overeenkomst: een Europees
systeem voor de uitwisseling van vingerafdrukken van asielzoekers en illegale
migranten.Geen vooruitgang is geboekt bij het totstandbrengen van een gemeenschappelijk
beleid inzake de tijdelijke bescherming van ontheemden en een systeem van
lastenverdeling. Dit ondanks een gewijzigd Commissie-voorstel voor een gemeenschappelijk
optreden gebaseerd op het commentaar van de lidstaten en het
Europees Parlement op een eerdere versie van de Commissie van 31 maart 1997.
Het Finse voorzitterschap is voornemens de discussie voort te zetten.Inzake de gegevensuitwisseling in het kader van het Centrum voor informatie,
beraad, en gegevensuitwisseling inzake grensoverschrijding en immigratie (CIBGGI)
is de Raad overeengekomen te streven naar volledige deelneming van de kandidaat-lidstaten
aan de gegevensuitwisseling op uiterlijk 1 januari 2000. In het Centrum voor
informatie, beraad en gegevensuitwisseling inzake asielaangelegenheden (CIBGA)
lag het accent op de bespreking van de situatie in landen van herkomst, waarbij
ook UNHCR intensief betrokken was.Sedert eind 1995 kan het onderhandelingsmandaat van de Europese Commissie
inzake totstandbrenging van gemengde en communautaire akkoorden met derde
landen ook voorzien in een voorwaarde dat het op te stellen akkoord een terug-
en overnameclausule bevat.In de onderhandeling over Euro-mediterrane associatie-akkoorden is hiermee
een serieus begin gemaakt. Bij onderhandelingen met Marokko, die waren afgerond
voordat deze regeling van kracht was, is één en ander in een
protocol bij het Verdrag geregeld. In oktober 1997 met Jordanië overeengekomen
verdrag zijn de standaardclausules inzake terug- en overname bij wijze van
compromis opgenomen in een verklaring bij het verdrag die een integraal onderdeel
vormt van het verdrag zelf. Egypte heeft de opname van een terug- en overnameclausule
in het Verdrag zelf geaccepteerd. Met een reeks andere landen, waaronder Syrië
en Libanon, zijn onderhandelingen over de opname van een dergelijke clausule
thans gaande. Deze ontwikkeling en het Barcelona-proces hebben duidelijk gemaakt
dat migratie een onderwerp is dat in samenhang dient te worden gezien met
de politieke, veiligheids-, economische en handelsrelaties die de EU met de
mediterrane landen onderhoudt.Terug- en overnameclausules werden eveneens opgenomen in akkoorden met
Pakistan en Bangladesh.Bij het recent afgesloten samenwerkingsakkoord met Zuid-Afrika is de EU
er niet in geslaagd een dergelijke clausule te doen opnemen. Wel is in een
gezamenlijke verklaring aangegeven dat samengewerkt zal worden bij de bestrijding
van de illegale immigratie. In een unilaterale verklaring van de EG en de
Lidstaten van de EU is voorts het belang onderstreept van effectieve samenwerking
met derde landen inzake het faciliteren van de terugname van illegale immigranten.
Hierbij is aangegeven dat de terugname van in de EU niet toegelaten Zuid-Afrikanen
op bevredigende wijze zal moeten worden geregeld in het kader van de onderhandelingen
over een nieuw Verdrag van Lomé met de ACS-landen, waaronder Zuid-Afrika.
In het onderhandelingsmandaat van de Commissie voor een nieuw Verdrag van
Lomé is aangegeven dat de EU als onderdeel van de politieke dialoog
het migratievraagstuk wil bespreken, waarbij de achtergronden van de migratiedruk
alsook de bestrijding van illegale migratie aandachtspunten zouden moeten
zijn. Daarbij moet de opname van een terug- en overnameclausule nagestreefd
worden.Met de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam is thans de noodzaak
ontstaan een standaard EU-terug- en overname-overeenkomst op te stellen. Er
is nog geen ervaring opgedaan met het op EU-niveau afsluiten van dergelijke
overeenkomsten. 1.3. UNHCRTijdens de 49e beheersraad van UNHCR (Executive Committee) heeft mw. Ogata
aandacht gevraagd voor de nijpende financiële positie waarin deze VN-organisatie
is geraakt. Dit ondanks interne hervormingen en bezuinigingen. In de Beheersraad
bestond begrip van deze moeilijke situatie maar werd er bij UNHCR tegelijkertijd
op aangedwongen haar efficiëntie verder te verbeteren. Overigens bestond
algemene steun over het door UNHCR gevoerde beleid.Ten aanzien van het jaarlijkse thema, dit jaar «burdensharing»,
gaf mw. Ogata aan liever te spreken over een deling van verantwoordelijkheden.
Zij wees er op dat het grootste deel van de vluchtelingen en ontheemden, die
UNHCR tot haar verantwoordelijkheid rekent, lokaal worden opgevangen, In veel
gevallen in ontwikkelingslanden. Ook Nederland heeft hier op gewezen. Aan
de andere kant werd ook gewezen op de mogelijke ondermijning van het asielinstrument
omdat ook economische migranten daar veelvuldig – en ten onrechte –
een beroep op doen. Deze ontwikkeling maakt het nodig te komen tot geïntegreerde
benaderingen ter bestrijding van de oorzaken van vlucht en migratie.Inzake het vraagstuk van de terugkeer van uitgeprocedeerde afgewezen asielzoekers
stelt UNHCR zich op het standpunt dat, ervan uitgaande dat deze een eerlijke
en zorgvuldige asielprocedure hebben kunnen doorlopen, niet onder het mandaat
van UNHCR vallen. Niettemin blijft het oneigenlijke gebruik van asielprocedures
en de problemen bij terugkeer ook een punt van aandacht en zorg in UNHCR-kader.
Dit blijkt ook uit de EXCOM van UNCHR aangenomen resoluties. Per saldo is
echter de rol van UNHCR bij het vraagstuk van de terugkeer van uitgeprocedeerde
afgewezen asielzoekers uiterst beperkt. 1.4. IGCIn de Intergouvernmental Consultations on Asylum, Refugee and Migration
Policies in Europe, North America and Australia (IGC), een forum waarvan naast
een groot aantal lidstaten van de EU ook de Verenigde Staten, Canada en Australië
deel uitmaken, wordt op informele basis van gedachten gewisseld over migratie-,
vluchtelingen- en asielbeleid.Tijdens de jaarlijkse bijeenkomst («Full Round») van de IGC
is deels voortgebouwd op de thema's van 1997: terugkeer, de relatie met landen
van herkomst, het sluiten van terugname-akkoorden en het treffen van andere
praktische maatregelen.In het najaar is een zgn. mini Full Round gehouden te Genève over
actuele asielkwesties, waarbij de nadruk lag op gefaciliteerde terugkeer en
«best practices». Nederland verzocht het IGC in 1998, teneinde
een geïntegreerde aanpak te stimuleren, nadrukkelijk de plaats van het
asiel- en migratiebeleid in de internationale betrekkingen van de deelnemende
staten aan de orde te stellen. Dit onderwerp krijgt een vervolg tijdens de
mini Full Round van oktober 1999. 1.5. IOMDe Internationale Organisatie voor Migratie (IOM), een intergouvernementele
organisatie waarvan Nederland lid is en waaraan Nederland een jaarlijkse financiële
bijdrage geeft, speelt zowel nationaal als internationaal een belangrijke
rol bij de vrijwillige terugkeer van migranten. In Nederland beheert het IOM
het terugkeerbureau van het Ministerie van Justitie. Internationaal ziet IOM
terugkeer en herintegratie als een van haar hoofdtaken. Naast
praktische dienstverlening vervult IOM een forumfunctie in deze. In 1998 organiseerde
IOM een tweetal bijeenkomsten over het terugkeeren herintegratievraagstuk,
waaraan zowel bestemmings- en herkomstlanden deelnamen. IOM heeft bij de 76e
bijeenkomst van de Beheersraad van december jl. aangegeven inzake de terugkeer
meer aandacht te willen schenken aan de landen van herkomst en de achtergronden
waarom het terugkeervraagstuk daar zo moeilijk ligt. IOM wenst een terugkeerstrategie
te ontwikkelen, waarbij het accent ligt op het bevorderen van een dialoog
over dit vraagstuk met herkomstlanden. Hierbij wordt nadrukkelijk gezocht
naar een mogelijke belangenconvergentie. IOM verwacht overigens niet dat een
dergelijke strategie, gezien de grootte sociaal-economische ongelijkheid tussen
herkomst- en bestemmingslanden, het vraagstuk op korte termijn kan oplossen.
Wel echter kan een dergelijke aanpak bijdragen aan het scheppen van een klimaat
van samenwerking. 1.6. Migratie en OntwikkelingIn de nota migratie en ontwikkeling van november 1996 is aangegeven dat
het complexe karakter van de migratie- en vluchtelingenproblematiek een geïntegreerde
benadering vereist op het terrein van 1) preventie, 2) toelating, opvang en
bescherming en 3) terugkeer. Ontwikkelingssamenwerking levert hieraan een
belangrijke bijdrage in de diverse landen en regio's van herkomst van migranten;
de migratieproblematiek als zodanig is evenwel geen zelfstandig aandachtspunt
voor Ontwikkelingssamenwerking.Daarnaast wordt met OS-middelen steun gegeven aan een aantal ontwik- kelingsrelevante
activiteiten van migranten die in Nederland verblijven of verbleven hebben.
Aan vier projecten werd in 1998 uit middelen voor ontwikkelingssamenwerking
steun gegeven:– het ondersteunen van kadervorming in Suriname door het vergemakkelijken
van te werkstelling in dat land,– het ondersteunen allochtone ondernemers die in hun land van herkomst
een joint venture willen aangaan of een eigen bedrijf willen starten (Ghana,
Marokko,Turkije en Suriname),– het bieden van faciliteiten ter vergemakkelijking van de herintegratie
van vrijwillig terugkerende afgewezen Ethiopische en Angolese asielzoekers
en ten slotte– het faciliteren van de terugkeer van Bosniërs uit Nederland
( d.m.v. een herinrichtingsfonds en de opening in Nederland van een loket
van de zgn Real Property Claims Commission).Inzake het project gefaciliteerde terugkeer van uitgeprocedeerde afgewezen
Ethiopische en Angolese asielzoekers hebben de Staatssecretaris van Justitie
en de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking de Tweede Kamer per brief van
3 maart jl. geïnformeerd over de voortgang van het project. Daarin is
aangegeven dat het project dat momenteel alleen nog in Ethiopië operationeel
is – het projectbureau in Angola is gesloten wegens de verslechterde
veiligheidsituatie aldaar – aan het eind van dit jaar geëvalueerd
zal worden. In de tussentijd zal de mogelijkheid bekeken worden om het project
in Ethiopië alsmede de gefaciliteerde terugkeer in het algemeen in een
multilateraal kader onder te brengen. De overwegingen daarvoor zijn in voornoemde
brief uiteengezet en hebben onder meer van doen met de beperkte kosteneffectiviteit
van bilaterale gefaciliteerde terugkeerprogramma's en de, vanuit het oogpunt
van een efficiënte inzet van OS-middelen, voorgenomen beperking van het
aantal landen waarmee Nederland een bilaterale OS-relatie heeft. Beide bewindslieden zullen op basis van de uitkomsten van hogergenoemde
evaluatie alsmede van het onderzoek naar de mogelijkheden om de OS-bijdrage
aan gefaciliteerde terugkeer langs multilaterale kanalen te laten verlopen,
de Kamer eind dit jaar informeren over een eventuele verdere inzet van OS-middelen.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking heeft voorts in haar brief
van 25 februari jl. aan de Kamer, inzake het landenbeleid voor de structurele
bilaterale hulp, te kennen gegeven dat een eventuele OS-hulprelatie moet «worden
bezien in verhouding tot de bredere internationale samenwerking tussen Nederland
en ontwikkelingslanden». Zo kunnen bijvoorbeeld ook aspecten ten aanzien
van overname en terugkeer van migranten aan de orde worden gesteld.Inzake het faciliteren van de terugkeer van Bosniërs uit Nederland
wordt eveneens uit OS-middelen een bijdrage geleverd. Zo ontvangt Bosnië-Herzegovina
per jaar circa 100 miljoen aan wederopbouwgelden, die in algemene zin bijdragen
aan het scheppen van voorwaarden voor terugkeer. Daarnaast is voor de periode
januari 1998 t/m juni 1999 een bedrag van f 500 000,– beschikbaar
gesteld voor een fonds, waaruit personen die vrijwillig terugkeren onder bepaalde
voorwaarden een eenmalige schenking kunnen ontvangen tot een maximum van f 5000,–.
Daarnaast is een additionele en geoormerkte bijdrage van circa f 800 000,–
(tegenwaarde van DM 700 000) voorzien voor het IOM-programma «Reconstruction
and Rehabilitation through the Return of Qualified Nationals». Het voornemen
is met deze bijdrage een vijftigtal gekwalificeerde in Nederland verblijvende
Bosniërs en hun families te helpen bij hun herintegratie. Met die bijdrage
wordt de totstandkoming van werkgelegenheid gefinancierd in de vorm van eigen
bedrijfjes of anderszins (loondienst). VNVan 29 juni t/m 3 juli 1998 vond op het Ministerie van Buitenlandse Zaken
het Technisch symposium van de United Nations Administrative Committee on
Coordination/Task Force on Basic Social Services for all plaats over het thema
internationale migratie en ontwikkeling.Op deze expertbijeenkomst werd de beleidsontwikkeling en uitvoering besproken
in samenhang met de aanbevelingen van hoofdstuk 10 van het Rapport van de
Wereldbevolkingsconferentie van Cairo/1994 (ICPD). Van 24 tot 31 maart jl.
vond een bijeenkomst van de Commission on Population and Development plaats
ter voorbereiding van een speciale zitting van de Algemene vergadering van
de Verenigde Naties van 30 juni tot 2 juli a.s. te New York over de implementatie
van de aanbevelingen van de Cairo-conferentie.In aansluiting daarop vond voor Nederlandse geïnteresseerden op 4
juli 1998 een door het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut
(Nidi) in samenwerking met het Ministerie georganiseerd seminar over migratie
en ontwikkeling plaats. Op dit seminar presenteerden enkele internationale
experts de voornaamste conclusies van het VN-technisch symposium.Het Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft een bijdrage gegeven voor
de start van een door de VN (UNITAR / UNFPA) i.s.m. IOM op gezette scholing
op het terrein van migratie- en asielrecht voor overheidsfunctionarissen,
m.n. uit ontwikkelingslanden. De cursussen vinden in verschillende regio's
plaats. November 1998 vond een eerste cursus plaats in Boedapest voor Midden
en Oosteuropese landen; in 1999 zijn cursussen gepland voor de
zuidelijk Afrikaanse landen; de Mediterrane regio en Centraal Azië/ Noordelijke
Kaukasus of de Aziatisch-Pacifische regio. 2. Nationaal 2.1. Belangrijkste landen van herkomst van de in Nederland
verblijvende asielzoekersIn 1998 nam voor Nederland de totale asielinstroom met 31,47% toe tot
45 217 personen (tegen 24% voor Europa als geheel). Daarmee werd Nederland
na Duitsland en het VK in absolute cijfers het derde opvangland in Europa
(in 1997 tweede). De belangrijkste landen van herkomst van in Nederland verblijvende
asielzoekers waren in 1998 de volgende (tussen haakjes de positie in '97): 
1. Irak (1)8 300(9 641) 2. Afghanistan (2)7 118(5 920) 3. FR Joegoslavië (4)4 289(1 652) 4. Bosnië-Herzegovina (3)3 769(1 968) 5.
Somalië (6)2 775(1 280) 6. Soedan (10)1 875(
 678) 7. Iran (7)1 679(1 253) 8.
Azerbaidzjan (–)1 268(  315) 9. Turkije
(9)1 222(1 135) 10. Sri Lanka (5)1 049(1 497)2.2 Hervestiging uitgenodigde vluchtelingenSinds 1984 selecteert Nederland jaarlijks een vast aantal vluchtelingen
voor hervestiging in Nederland. Het jaarquotum bedraagt sinds 1987 500.
Met het quotumbeleid worden door Nederland en nog een klein aantal andere
landen de protectie-inspanningen van UNHCR ondersteund. De invulling van het
quotum wordt vastgesteld op basis van een voordracht van UNHCR. De door deze
organisatie voorgedragen vluchtelingen bevinden zich in landen van eerste
opvang en zijn niet in staat elders asiel aan te vragen. Deze vluchtelingen
werden ook voor het quotum van 1998 voor het overgrote deel op basis van interdepartementale
selectiemissies van Buitenlandse Zaken, Justitie en VWS in het land van eerste
opvang geselecteerd. Daarnaast wordt circa 10% van het quotum gevuld door
individuele voordrachten van UNHCR gedurende het jaar.In 1998 werden 524 vluchtelingen voor hervestiging in Nederland geselecteerd,
waarvan 399 Kroatisch-Servische vluchtelingen uit Servië en 40 Sudanese
vluchtelingen uit Uganda. Evenals in 1997 is ook in 1998 weer gestreefd naar
hervestiging in Nederland van Sudanese vluchtelingen, die in de buurlanden
verblijven. Uiteindelijk heeft er slechts één selectiemissie
plaatsgevonden naar Uganda. De missie naar Ethiopië is op het laatste
moment afgelast, omdat UNHCR niet in staat was voldoende kandidaten voor hervestiging
voor te dragen.Het quotum voor 1998 is overigens voor een groot deel gevuld met Serviërs
die in Kroatië en Bosnië woonachtig waren vóór de
burgeroorlog en die slachtoffer zijn van geweld, seksueel misbruik en marteling.
In de Federale Republiek Joegoslavië is voor deze mensen geen vestigingsalternatief
ondermeer omdat zij gediscrimineerd worden, daar het vaak gemengd (kroatisch-servisch)
gehuwden betreft. In dit kader worden een aantal selectiemissies uitgevoerd.Finalisering van de politieke besluitvorming over de toekomst van het
quotumbeleid zal naar verwachting op korte termijn zijn afgerond. De Quotum-verdeling over 1998 was als volgt: Contingent:Soedanezen 40Joegoslaven 179Joegoslaven 121Joegoslaven 99Palestijnen 5Iraniërs 5Irakezen 15Congolezen 14Totaal 478 Twenty or MoreJoegoslaven 6Palestijn 1Totaal 7 Emergency cases:Algerijn 1Oezbeken 4Azerbeidjanen 12Totaal 17Totaal quotum 1998 524* Overige gezinsherenigingen met in Nederland verblij- vende uitgenodigde
vluchtelingen 23 2.3. WetgevingIn 1998 heeft de Nederlandse regering een viertal wijzigingen aangebracht
in de Vreemdelingenwet van 13 januari 1965:1. De wet van 26 maart 1998 tot wijziging van de Vreemdelingenwet en enige
andere wetten teneinde de aanspraak van vreemdelingen jegens bestuursorganen
op verstrekkingen, voorzieningen, uitkeringen, ontheffingen en vergunningen
te koppelen aan het rechtmatig verblijf van de vreemdeling in Nederland. Deze
wet, kortweg aangeduid als de Koppelingswet, is in werking getreden op 1 juli
1998.2. Een wet van 11 juni 1998 tot wijziging van de Vreemdelingenwet op voornamelijk
technische of ondergeschikte punten. Deze wet, kortweg aangeduid als de Leemtewet,
is in werking getreden op 1 juli 1998.3. De wet van 26 oktober 1998 tot wijziging van de Vreemdelingenwet (wettelijke
vastlegging van de machtiging tot voorlopig verblijf). Deze wet, hieronder
kortweg aangeduid als de invoering van het MVV- vereiste, is in werking getreden
op 11 december 1998.4. Het voorstel van wet tot wijziging van de Vreemdelingenwet (ongedocumenteerden)
is op 1 februari 1999 in werking getreden.Het voorstel van wet tot wijziging van de Vreemdelingenwet in verband
met de invoering van het hoger beroep in vreemdelingenzaken is aangehouden
in verband met de algehele wijziging van de Vreemdelingenwet ten behoeve van
betere en snellere procedures, welke is voorgesteld in het Regeerakkoord 1998.Naar aanleiding van de inwerkingtreding van de Leemtewet op 1 juli 1998
zijn er verschillende uitvoeringsregelingen tot stand gekomen, waaronder een
wijziging van de Vreemdelingencirculaire en een werkinstructie in verband
met de enkelvoudige asielaanvraag. 2.4. Schengen Uitvoeringsovereenkomst (SUO)Per 1 september 1997 is Titel II, Hoofdstuk 7 van de SUO (de zgn. asielparagraaf)
buiten werking gesteld in verband met de inwerkingtreding van de Overeenkomst
van Dublin. In 1998 zijn nog enkele zaken afgehandeld; Overdrachtsverzoeken
van Nederland aan andere Schengenlanden in 1998: OverdrachtsverzoekenTotaal%Gelegd20 Akkoord1890% Geweigerd210%Openstaand0  Overdracht13 In 1998 hebben echter geen overdrachtsverzoeken van andere Schengenlanden
aan Nederland meer plaatsgevonden. 2.5. Overeenkomst van Dublin (DO) Overdrachtsverzoeken van Nederland aan andere Dublinpartners
in 1998 OverdrachtsverzoekenTotaal% Gelegd6 125 Akkoord4 98081%Vervallen1162% Geweigerd72812% Openstaand3015%Overdracht3 793 Overdrachtsverzoeken van andere Dublinpartners aan Nederland
in 1998 OverdrachtsverzoekenTotaal%Gelegd888 Akkoord57565% Ingetrokken233%Geweigerd17920% Openstaand11113% Overdracht290 2.6. Vvtv-beleidPer 1 januari 1998 kwamen asielzoekers afkomstig uit Afghanistan, Bosnië-Herzegovina,
Burundi (per 23 maart 1996), een deel van DR Congo, Irak, Liberia (sinds 27
september 1996), Rwanda, Soedan en delen van Somalië in aanmerking voor
een voorwaardelijke vergunning tot verblijf.Bij brief van 27 maart 1998 is het vvtv-beleid voor Liberiaanse asielzoekers
beëindigd. Bij brief van 25 maart 1998 is het vvtv-beleid inzake Bosnische
asielzoekers nader ingeperkt. Per brief van 9 oktober 1998 is een deel van
deze inperking op basis van nieuwe informatie van de minister van Buitenlandse
Zaken weer ongedaan gemaakt. Thans komt van de cate- gorie Bosniërs die
voor 1 juni 1997 asiel hebben gevraagd, de personen die afkomstig zijn uit
een meerderheidsgebied of enige tijd verbleven hebben in een meerderheidsgebied
niet langer in aanmerking voor een vvtv.Per brief van 20 november 1998 is het vvtv-beleid inzake Soedanese en
Somalische asielzoekers ingeperkt en het vvtv-beleid inzake Iraakse asielzoekers
beëindigd. Bovendien is in deze brief neergelegd dat Afghaanse
asielzoekers die enige tijd verbleven hebben in Pakistan niet meer in aamerking
komen voor een vvtv op grond van het elders hebben van een verblijfsalternatief.Per 1 januari 1999 kwamen derhalve asielzoekers afkomstig uit Afghanistan,
althans voor zover zijn geen verblijfsalternatief hebben in Pakistan, Bosnië-Herzegovina,
Burundi, een deel van DR Congo, Rwanda, Soedan en delen van Somalië in
aanmerking voor een voorwaardelijke vergunning tot verblijf.Tot slot verdient hier nog vermelding dat de regering per 21 april 1999
heeft besloten om etnisch Albanezen uit Kosovo in aanmerking te laten komen
voor een vvtv onder gelijktijdige toepassing van artikel 15 e, tweede lid,
Vw. 2.7. Medische adviseringIn toenemende mate wordt een beroep gedaan op medische gronden met het
oogmerk om in Nederland te kunnen worden behandeld dan wel een vergunning
tot verblijf te verkrijgen vanwege klemmende redenen van humanitaire aard:
deze «medicalisering» van de toelatingsprocedures begint zorgwekkend
te worden. Zoals ook bij de parlementaire behandeling van het wetsontwerp
inzake het wettelijk mvv-vereiste naar voren kwam, kan een beroep op medische
problemen een uitzonderingspositie opleveren. Om dit soort zaken in goede
banen te leiden is in nauw overleg met de Medisch Adviseur (MA) bij het ministerie
van Justitie, die de aangevoerde medische aspecten beoordeelt, in 1998 een
aanpassing van de Vreemdelingencirculaire doorgevoerd en zijn werkinstructies
opgesteld. Daarbij is beoogd de meest voorkomende situaties in de regelgeving
neer te leggen, en de vraagstelling aan de MA op die situaties toe te snijden.Tevens wordt veel aandacht besteed aan de capaciteitsvergroting van het
bureau van de MA, teneinde de behandeltermijn van de adviezen tot aanvaardbare
proporties, dat wil zeggen ongeveer tien weken, terug te brengen. 3. Rapportage over de landen van herkomst 3.1. Afrika 3.1.1 Somalië Ontwikkelingen in 1998Internationaal gesteunde bemiddelingspogingen door Kenya, Egypte en Ethiopië –
daartoe werd met name het laatst genoemde land gemandateerd door de Organisatie
voor Afrikaanse Eenheid (OAE) en de regionale samenwerkingsorganisatie voor
ontwikkeling IGAD] in het conflict in Somalië – werden in 1998
voortgezet. Nog steeds is echter géén sprake van een algehele
beëindiging van de gewapende strijd binnen één clan, de
Hawiye. Deze strijd vindt voornamelijk plaats in het gebied tussen de drie
steden Mogadishu, Kismayo en Baidoa. In andere delen zijn administratieve
bestuursvormen opgezet die hebben geleid tot verbetering in de veiligheidssituatie.
In Noord-West (Somaliland) en Noord-Oost Somalië (waaraan in 1998 de
naam Puntland werd gegeven en waarna autonomie werd ingesteld) is al enkele
jaren sprake van relatieve veiligheid en stabiliteit. Tevens werden, meer
in het centrale gedeelte, de Hiiraan- en de Benadir-administratie ingesteld.
In delen van zuidelijk Somalië zijn recentelijk conflicten uitgebroken,
hoofdzakelijk ten gevolge van de aanhoudende droogte en schaarste
aan water en voedsel. Het aantal vluchtelingen in de regio is ten gevolge
hiervan weer toegenomen. TerugkeerproblematiekBij brief van 20 november 1998 heeft de regering uw Kamer bericht over
het beleid inzake Somalische asielzoekers. Op basis van onder meer de bevindingen
van een missie van de Ministeries van Buitenlandse Zaken en van Justitie naar
Somaliland, de aangrenzende noordoostelijke provincies Bari en Mudug en de
centrale provincie Hiiraan werd eind oktober 1998 een algemeen ambtsbericht
uitgebracht betreffende de situatie in Somalië. Door de regering is mede
op basis van het ambtsbericht van 23 oktober 1998 besloten dat Somaliërs
niet voor een vvtv in aanmerking komen indien zij voor hun verblijf in Nederland
in het relatief veilige deel van Somalië, bestaande uit tien provincies
in noord- en midden-Somalië, hebben verbleven of daar een clanrelatie
hebben. Hen wordt aangeboden gebruik te maken van de gefaciliteerde terugkeer
in het kader van de Tri-partite Overeenkomst met de autoriteiten van Somaliland.Terugkeer op grond van de Overeenkomst is nog niet geëffectueerd
vanwege de onbereidwilligheid zijdens de autoriteiten van Noord-West Somalië
hieraan medewerking te verlenen gezien interne economische problemen. Vrijwillige
terugkeer via het IOM-terugkeerbureau vindt echter wel plaats. Recentelijk
is een klein aantal Somaliërs vrijwillig teruggekeerd naar Mogadishu.
De UNHCR zette in 1998 de voordien aangevangen terugkeerprogramma's vanuit
de regio naar Noord-Somalië voort. Het gaat hierbij om enkele tientallen
duizenden repatrianten uit enkele buurlanden. Vanwege de economische problemen
werd de UNHCR korte tijd gedwongen de terugkeer stop te zetten. Medio april
1999 kon deze worden hervat. 3.1.2. Soedan Ontwikkelingen in 1998Ten gevolge van de voortdurende interne strijd in vooral zuid-Soedan en
het zowel nationaal als in de regio internationaal uitgedragen beleid van
de Soedaanse regering dat zich baseert op het Islam-fundamentalisme, werd
Soedan in mei 1996 door de Organisatie van de Verenigde Naties veroordeeld
wegens het aanwakkeren van instabiliteit in de regio en werd het land op grond
van Veiligheidsraad-resolutie 1054 een aantal sancties opgelegd. Het internationale
isolement waarin Soedan hierdoor is komen te verkeren en de burgeroorlog hebben
de armoede in het land doen toenemen. De mensenrechtensituatie bleef in 1998
zorgwekkend ondanks een lichte verbetering t.o.v. het voorafgaande jaar. De
toenaderingspogingen in 1996 van de centrale overheid in Khartoem tot Zuid-Soedanese
facties leidden in april 1997 tot de ondertekening van een vredesovereenkomst
met een viertal facties. In 1998 gold voor enkele gebieden in het zuiden een
staakt-het-vuren dat tot op heden redelijk wordt nageleefd. In het zuiden
is echter ook sprake van strijd tussen verscheidene facties. TerugkeerproblematiekBij brief van 20 november 1998 heeft de regering uw Kamer bericht over
het beleid inzake Soedanese asielzoekers. Op basis van het ambtsbericht van
23 september 1998 is besloten dat Noord-Soedanese asielzoekers niet langer
meer in aanmerking komen voor een vvtv. In daarvoor in aanmerking komende
gevallen hebben in 1998 verwijderingen plaatsgevonden. 3.1.3. Liberia Ontwikkelingen in 1998De presidents- en parlementsverkiezingen van 19 juli 1997, die door internationale
waarnemers als vrij en eerlijk waren bestempeld, hadden met ruim 75% van de
stemmen een overwinning opgeleverd voor Charles Taylor. Deze werd op 2 augustus
1997 tot staatshoofd van Liberia beëdigd. Naast een Staatsraad functioneert
een Senaat en een Huis van Afgevaardigden. De situatie in Liberia is momenteel
rustig en stabiel te noemen. In september 1998 werd de rust evenwel korte
tijd verstoord door gevechten die in de hoofdstad ontstonden nadat hier plotseling
de rivaal van de president, Johnson, was teruggekeerd. Naar zeggen hebben
de gevechten vele tientallen slachtoffers opgeëist. De controle op de
teruggekeerde rust berust vooralsnog bij de inmiddels gereduceerde ECOMOG-vredesmacht
die t.z.t. door een nationaal leger wordt vervangen. De uitvoering van repatriëringsplannen
door de UNHCR worden voortgezet. TerugkeerproblematiekBij brief van 27 maart 1998 heeft de regering uw Kamer bericht dat het
vvtv-beleid voor Liberiaanse asielzoekers wordt beëindigd omdat uit het
ambtsbericht van de minister van Buitenlandse Zaken van 4 maart 1998 blijkt
dat de situatie in Liberia sinds het ambtsbericht van september 1996 is verbeterd.
In daarvoor in aanmerking komende gevallen hebben in 1998 verwijderingen plaatsgevonden.
Over de situatie in Liberia zal medio 1999 een nieuw algemeen ambtsbericht
worden uitgebracht. 3.1.4. Democratische Republiek Congo (voormalig Zaïre) Ontwikkelingen in 1998Op 17 mei 1997 vond in Zaïre een machtswisseling plaats door eenheden
van de Alliance des Forces Démocratiques pour la Libération
du Congo (AFDL) onder leiding van Laurent Kabila. Het toenmalige staatshoofd
Mobutu werd naar het buitenland verdreven (waar hij in september 1997 overleed)
en door Kabila opgevolgd, die het land de nieuwe naam gaf. Vanaf begin 1998
kreeg de regering van Kabila een steeds smallere machtsbasis. Een groot aantal
ministers en hoge regeringsfunctionarissen met een Tutsi-achtergrond werd
vervangen door bestuurders uit de Katangese kring van Kabila. Op protesten
vanuit de samenleving reageerde Kabila met een repressief beleid. Internationaal
kwam Kabila eveneens onder druk te staan toen bleek dat de AFDL betrokken
zou zijn geweest bij masamoorden in het Oosten van de DRC en VN- onderzoek
hiernaar onmogelijk werd gemaakt. Internationaal werd ook tevergeefs aangedrongen
op democratisering en structurele hervormingen in de DRC waardoor Kabila zich
verder isoleerde.In de tweede helft van 1998 was sprake van een verdere verslechtering
van de politieke en veiligheidssituatie. Rwandese militairen die aan de AFDL
steun hadden verleend, werden verordonneerd het land te verlaten. Op 2 augustus
1998 hadden echter gevechten plaats tussen Rwandese en Congolese legereenheden
in de steden Bukavu en Goma. Hiermee werd het begin van gewapende opstand
tegen Kabila ingeluid. Sindsdien wordt de situatie in de DRC gekenmerkt door
een verslechterende politieke, economische en maatschappelijke situatie. In
grote (vooral oostelijke) delen van het land is sprake van oorlog tussen de
regering en de georganiseerde rebellen, die steun ontvangen van Uganda en
Rwanda. TerugkeerproblematiekBij brief van 19 september 1997 en in antwoord op vragen van het lid Sipkes
dd 22 april 1998 is nader ingegaan op het beleid inzake asielzoekers uit de
DR Congo. In verband met onzekerheid over de veiligheidssituatie in de DR
Congo wordt sinds 20 augustus 1998 uitstel van vertrek verleend. De minister
van Buitenlandse Zaken heeft op 12 mei jl. een ambtsbericht over de situatie
in DR Congo uitgebracht. Een nadere uiteenzetting van het beleid naar aanleiding
van dit ambtsbericht is te vinden in de asielketenrapportage. 3.1.5. Angola Ontwikkelingen in 1998Medio 1998 raakte het vredesproces in Angola in een impasse. Dit was voornamelijk
het gevolg van de weigering van UNITA de verplichtingen van het Lusaka vredesakkoord
van 20 november 1994 uit te voeren, waaronder overdracht van gebieden aan
de centrale regering en demo- bilisatie. Verder praten met de UNITA werd door
de Angolese regering niet meer mogelijk geacht. Een deel van de leiding van
de UNITA, w.o. parlementariërs, kwam in verzet tegen de weinig compromisvolle
houding van de UNITA en splitste zich af als «Comité Renovador
da UNITA». Door- gaans wordt deze de regering steunende afsplitsing
«UNITA-Renovada» genoemd. Teneinde UNITA-leider Savimbi te isoleren
kreeg de speciale vertegenwoordiger van de Secretaris-Generaal van de Verenigde
Naties, Diallo, van de Angolese regering geen toestemming om met Savimbi verdere
besprekingen te voeren. Anderzijds stond de UNITA de VN-waarnemingsmissie
(MONUA) niet langer toe in de door de UNITA bezette gebieden te opereren.
Op 26 februari 1999 liep het mandaat van MONUA af en werd vervolgens door
de VN Veiligheidsraad niet verlengd. Momenteel wordt nog gesproken over een
beperkte aanwezigheid van de VN in Luanda waarbij de nadruk ligt op mensenrechtenwaarnemers
en humanitaire hulp. Voorlopig echter ontbreekt het in Angola aan neutrale
internationale waarneming van de gebeurtenissen, met uitzondering van de hoofdstad
Luanda waar nog diplomatieke buitenlandse vertegenwoordigingen functioneren.
Wel zijn, vooral met het oog op humanitaire hulp- verlening, in Angola nog
internationale organisaties actief zoals UNDP, WFP, UNICEF, het Internationale
Rode Kruis en Artsen Zonder Grenzen evenals enkele NGO's.Op 30 januari 1999 installeerde President Jose Eduardo dos Santos een
nieuwe regering. De President leidt die persoonlijk en staat ook aan het hoofd
van de Angolese strijdkrachten.De strijd van de UNITA-rebellen tegen het regeringsleger Forças
Armadas Angolanas (FAA) heeft zich in 1998 en begin 1999 over grote delen
van het Angolese grondgebied uitgebreid. In de hoofdstad Luanda is geen sprake
van strijd. Door het opnieuw oplaaien van de burgeroorlog en de herovering
van grote delen van het grondgebied door de UNITA op het regeringsleger, alsmede
de strijd van de regering tegen gewapende separatisten in Cabinda, is de mensenrechtensituatie
verslechterd. TerugkeerproblematiekIn verband met onzekerheid over de veiligheidssituatie in Angola wordt
sinds 20 augustus 1998 uitstel van vertrek verleend. Een nadere uiteenzetting
van het beleid naar aanleiding van het nieuwe ambtsbericht van de minister
van Buitenlandse Zaken over de situatie in Angola is te vinden in de asielketenrapportage.
Over de situatie in Cabinda werd op 31 juli 1998 een algemeen ambtsbericht
uitgebracht. 3.2. Azië 3.2.1. Sri Lanka Ontwikkelingen 1998Over de situatie in Sri Lanka werden op 24 maart 1998 en op 6 november
1998 ambtsberichten uitgebracht. De situatie is sindsdien niet fundamenteel
gewijzigd. Jaffna-schiereiland is sinds medio 1996 in handen van het leger.
De bevolking is destijds grotendeels naar het vasteland (de «Vanni»)
gevlucht en verblijft thans daar. Door NGO's (w.o. de Nederlandse tak van
Artsen zonder Grenzen) wordt humanitaire hulp verleend.Het leger zet inmiddels de pogingen voort de vasteland-verbinding naar
Jaffna-schiereiland (de landweg door de Vanni van Vavuniya naar Kilinochchi)
in handen te krijgen.Het plan om een politieke oplossing van het conflict te bewerkstelligen,
waarbij aan de regio's meer autonomie zou worden verleend, is vastgelopen
op een verschil van inzicht tussen de twee voornaamste Singalese partijen
(de regeringspartij People's Alliance en de oppositiepartij UNP) over de wijze
waarop aan die bevoegdheidsverlening vorm moet worden gegeven.De leider van de militante Tamil-beweging LTTE heeft op 4 december verklaard
bereid te zijn vredesbesprekingen met de Srilankaanse regering aan te gaan
via een bemiddelende derde partij. De regering heeft daarop geantwoord tot
dergelijke besprekingen bereid te zijn als de LTTE het streven naar een onafhankelijke
Tamil-staat opgeeft. TerugkeerproblematiekBij brief van 20 november 1998 heeft de regering uw Kamer bericht over
het beleid inzake Srilankaanse asielzoekers. Het ambtsbericht van de minister
van Buitenlandse Zaken van 6 november 1998 heeft geen aanleiding gegeven om
terug te komen op eerdere beleidsuitgangspunten. De gedwongen terugkeer wordt
voortgezet. Op 24 oktober 1997 kwam tussen Nederland en Sri Lanka een terugkeerovereenkomst
op stand. Op grond daarvan werden sindsdien 46 afgewezen asielzoekers, waarvan
44 Tamils, naar Sri Lanka verwijderd. 3.2.2. China Ontwikkelingen 1998China was in 1998 naar aantallen het 11de land van herkomst van asielzoekers.
Het merendeel van de huidige instroom (52%) bestaat uit alleenstaande minderjarigen.
In China worden minderjarigen vanaf hun 16de jaar geacht in eigen levensonderhoud
te voorzien. Op 23 januari 1998 werd een ambtsbericht uitgebracht inzake alleenstaande
minderjarigen, op 15 april 1998 een ambtsbericht met betrekking tot terugkeer
en op 30 oktober 1998 een ambtsbericht inzake het geboortebeperkingsbeleid
in China. TerugkeerproblematiekDe terugkeer van AMA's kan slechts worden geëffectueerd indien in
het land van herkomst adequate opvang beschikbaar is. Voor 16 jarigen en ouder
wordt in China van staatswege geen opvang meer verleend. 3.2.3. Afghanistan OntwikkelingenNa het zomeroffensief van 1998 controleren de Taliban naar schatting 90%
van Afghanistan. De oppositie, verenigd in de Noordelijke Alliantie (UIFSA),
werd teruggedrongen naar de noordwestelijke provincies van Afghanistan. De
Taliban namen onder meer de stad Mazar-i-Sharif in, dat gold als bolwerk van
de UIFSA.De gevechtspauze in de wintermaanden creëerde de gelegenheid voor
vredesbesprekingen tussen de Taliban en de UIFSA. De besprekingen, die plaatsvonden
in februari en maart 1999 onder auspiciën van de VN in Asjchabad, de
hoofdstad van buurland Turkmenistan, leken aanvankelijk succesvol te verlopen.
De partijen sloten een akkoord dat onder meer voorzag in een gezamenlijke
uitvoerende, wetgevende en rechtsprekende macht en de uitwisseling van krijgsgevangenen.
In een staakt-het-vuren was evenwel niet voorzien. Mede als gevolg van het
akkoord besloot de VN tot een geleidelijke terugkeer van haar internationale
personeel, dat zij na de verrassingsaanval van de Verenigde Staten op terroristische
opleidingskampen in Afghanistan had teruggetrokken. De geplande vervolgbesprekingen
hebben echter niet plaatsgevonden. Inmiddels is de strijd in het noorden van
Afghanistan opnieuw opgelaaid. De situatie in het zuiden van Afghanistan is
daarentegen gestabiliseerd. In die gebieden waar de Taliban al enkele jaren
de macht uitoefent is de veiligheidssituatie bestendigd.De mensenrechtensituatie baart nog immer grote zorgen. Alle gewapende
groeperingen in Afghanistan zijn bij mensenrechtenschendingen betrokken. Met
name de positie van vrouwen en de kwaliteit van de rechtspraak baren zorgen.
Bij de verovering van Mazar-i-Sharif brachten de Taliban vele leden van de
Sjiïetische Hazara-minderheid om het leven.Het ambtsbericht onderscheidt verscheidene groepen die risico lopen op
vervolging. Genoemd worden in dit verband voormalige prominente communisten,
militairen van de UIFSA en hoge officieren van het voormalige communistische
leger, middelbaar en hoog opgeleide vrouwen, personen die in de voormalige
Sovjet-Unie hebben gestudeerd, wezen die in de voormalige Sovjet-Unie zijn
opgevoed, en Afghanen die met burgers uit de voormalige Sovjet-Unie zijn getrouwd.
Het betreft met name personen die zich thans niet schikken naar de strikte
leefregels van de Taliban. Andere kwetsbare groepen zijn personen met een
etnische, religieuze of politieke achtergrond die afwijkt van dat wat in hun
woongebied gebruikelijk is. Overigens geldt dat personen die zich wél
aanpassen aan de leefregels van de Taliban doorgaans ongemoeid worden gelaten.
Dit verklaart waarom in 1998 meer dan 100 000 Afghaanse vluchtelingen
vrijwillig uit Pakistan en Iran naar Afghanistan zijn teruggekeerd. TerugkeerproblematiekBij brieven van 14 april 1998 en 20 november 1998 heeft de regering uw
Kamer bericht over de beslissing om het vvtv-beleid voor Afgaanse asielzoekers
voort te zetten. Bij brief van 20 november 1998 is echter ook aan uw Kamer
meegedeeld dat geen vvtv meer wordt verleend aan personen die alvorens in
Nederland asiel aan te vragen enige tijd in een derde land hebben verbleven.
Uit het ambtsbericht van 3 november 1998 blijkt dat Afghanen doorgaans zonder
problemen in Pakistan kunnen verblijven. Slechts een beperkt aantal Afghanen
heeft te duchten van Taliban-aanhangers in Pakistan. Zij kunnen een beroep
doen op het hervestigingsprogramma van UNHCR. Afhankelijk van de omstandigheden
voorziet dit programma na uitvoerige screening in relocation binnen Pakistan
of resettlement in een derde land. Met betrekking tot de terugkeer van afgewezen Afghaanse asielzoekers geldt,
dat in november 1998 een ambtelijke missie van Buitenlandse Zaken en Justitie
naar Pakistan heeft plaatsgevonden. Over dit onderwerp zijn gesprekken gevoerd
met de Pakistaanse autoriteiten. 3.3. Midden-Oosten 3.3.1. Irak Ontwikkelingen in 1998 Centraal-IrakDe binnenlands-politieke situatie in Centraal-Irak wordt sinds jaar en
dag gekenmerkt door onrust en spanning. Daarnaast is sprake van een algehele
economische malaise. Er verschenen de afgelopen jaren meer dan eens berichten
over pogingen tot staatsgreep en over schermutselingen tussen de Iraakse strijdkrachten
en opstandelingen in Zuid-Irak. In dit overwegend door sji'ieten bevolkte
deel van het land is sprake van een algehele sociaal-economische ontwrichting
van de maatschappij.De mensenrechten in Centraal-Irak worden stelselmatig en op grote schaal
geschonden. Vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vereniging en vergadering
zijn aan veel beperkingen onderhevig. Er is geen sprake van vervolging louter
op basis van religie. De vrijheid van vestiging wordt geschonden door onder
meer deportaties.Van een eerlijke rechtsgang en rechtseenheid is vaak geen sprake, terwijl
op grote schaal willekeurige arrestaties en detenties plaatsvinden. De toestand
in de gevangenissen in Centraal-Irak is ronduit slecht. Mishandeling, foltering,
verdwijningen, buitengerechtelijke executies en moorden komen in groten getale
voor. De doodstraf kan bij een aanzienlijk aantal delicten worden uitgesproken.
Er is in het algemeen geen sprake van vervolging van leden van etnische minderheden
louter op basis van hun etniciteit. Noord-IrakDe situatie in Noord-Irak is naar verhouding stabiel. In Noord-Irak, dat
onder feitelijk gezag staat van de Koerdistaanse Democratische Partij (KDP)
en Patriottische Unie van Koerdistan (PUK), is sprake van een functionerend
rechtssysteem. De situatie van de mensenrechten is in Noord-Irak fundamenteel
beter dan in Centraal-Irak. De verbetering in de verhoudingen tussen KDP en PUK, die in het begin
van 1998 begon, heeft zich sindsdien voortgezet. De wapenstilstand langs de
KDP-PUK bestandslijn wordt over het algemeen goed nageleefd. Op 17 september
1998 hebben de leiders van beide Koerdische partijen onder auspiciën
van de Verenigde Staten een overeenkomst getekend. Deze zgn. Washington-overeenkomst,
die afspraken omvat over onderlinge samen- werking op het gebied van veiligheid
en over de verdeling van inkomsten en machtsinvloed, werkt bevorderend op
de stabiliteit in Noord-Irak. De laatste maanden is er door PUK en KDP bij
uitvoering van de gezamenlijke afspraken in het kader van de overeenkomst
echter weinig concrete vooruitgang geboekt. Voor vluchtelingen uit Noord-Irak
gelden in belangrijke mate ook economische motieven als reden van hun migratie.
Daarnaast speelt tot op zekere hoogte de vermeende dreiging van terugkeer
van het regime in Bagdad een rol. TerugkeerproblematiekBij brief van 20 november 1998 heeft de regering uw Kamer bericht over
het beleid inzake Iraakse asielzoekers. Op basis van de ambtsberichten van
de minister van Buitenlandse Zaken van 31 maart 1998 en 13 november 1998 heeft
de regering bepaald dat een vvtv-beleid niet langer noodzakelijk
is in verband met de situatie in Noord-Irak. De ambtsberichten geven immers
aan dat mits zich geen wezenlijke veranderingen voordoen in de heersende veiligheidssituatie,
Noord-Irak voor bepaalde groepen Irakezen kan worden aangemerkt als een binnenlands
vestigingsalternatief. Zo geldt voor PUK- respectievelijk KDP-aanhangers dat
zij een vestigingsalternatief hebben in het gebied dat onder controle staat
van hun partij. Het vestigingsalternatief in Noord-Irak geldt niet voor een
aantal risicogroepen. De vraag of sprake is van een binnenlands vestigingsalternatief
in Noord-Irak dient volgens UNHCR vooral beantwoord te worden aan de hand
van het bestaan van familie-, politieke- of gemeenschapsbanden aldaar.Op 15 april jl. heeft de minister van Buitenlandse Zaken het eerste algemene
ambtsbericht over de situatie in Centraal-Irak uitgebracht. In de asielketenrapportage
vindt uw Kamer nadere informatie over welke consequenties dit ambtsbericht
heeft voor het beleid inzake Iraakse asielzoekers. Binnen afzienbare tijd
zal een nieuw ambtsbericht verschijnen.Op 31 maart 1998 heeft de minister van Buitenlandse Zaken het eerste algemene
ambtsbericht over de situatie in Noord-Irak uitgebracht. Op 13 november 1998
werd een tweede ambtsbericht over Noord-Irak uitgebracht. Naar verwachting
zal eind 1999 een nieuw ambtsbericht verschijnen.Op 26 maart 1998 heeft een gezamenlijke missie Buitenlandse Zaken/Justitie
besprekingen gevoerd met de Turkse autoriteiten en met de vertegenwoordiger
van de PUK en de KDP. Naar aanleiding van deze missie is er een interdepartementale
werkgroep ingesteld onder leiding van de IND. De werkgroep is thans bezig
met het opstellen van een plan van aanpak voor de terugkeer van uitgeprocedeerde
Iraakse asielzoekers naar Noord-Irak via Turkije. Voor nadere informatie over
de missie wordt verwezen naar de brief van 21 mei 1999 van de minister van
Buitenlandse Zaken aan uw Kamer (DPC/AM-289/99). 3.3.2. Iran OntwikkelingenDe Minister van Buitenlandse Zaken heeft op 28 oktober 1998 een deelambtsbericht
over de rechtspleging in Iran uitgebracht. Tevens verscheen op 9 december
1998 een ambtsbericht over de algemene situatie in Iran.Het politieke klimaat in Iran blijft aan verandering onderhevig. Iran
maakt een voorzichtig liberaliseringsproces door. Het conflict tussen conservatieven
en hervormingsgezinden is de afgelopen periode in toenemende mate aan de oppervlakte
gekomen. De situatie van de mensenrechten in Iran is in ontwikkeling. De Minister
van Buitenlandse Zaken concludeert evenwel dat geen wezenlijke verandering
is opgetreden voor bepaalde categorieën van personen die vervolging of
onmenselijke behandeling te vrezen hebben. Een nieuw algemeen ambtsbericht
zal binnenkort verschijnen. TerugkeerproblematiekBij brief van 22 januari 1999 is uw Kamer bericht dat de conclusie van
het ambtsbericht van 9 december 1998 van de minister van Buitenlandse Zaken
de conclusies van eerdere ambtsberichten dat terugkeer niet op voorhand onverantwoord
is, bevestigt. Het uitstel van vertrek is beëindigd. 3.4. Europa en GOS 3.4.1. Bosnië-Herzegovina Ontwikkelingen in 1998Op 31 juli 1998 heeft de Minister van Buitenlandse Zaken een ambtsbericht
uitgebracht over de situatie in Bosnië-Herzegovina. In de eerste helft
van 1998 hebben zich geen significante wijzigingen voorgedaan in de algemene
mensenrechtensituatie. Wel was sprake van een verbetering in de vrijheid van
beweging, een afname van de willekeurige arrestaties en een meer verantwoordelijke
houding van de autoriteiten. In het ambtsbericht was tevens gesteld dat terugkeer
van leden van etnische meerderheden naar meerderheidsgebieden niet op asielrelevante
belemmeringen stuitte. Ten aanzien van personen behorend tot een etnische
minderheid werd geoordeeld dat zij te maken konden krijgen met vormen van
intimidatie en repressie van de zijde van de bevolking. In de dagelijkse praktijk
hebben politieke, sociale en economische belemmeringen terugkeer en integratie
van alle categorieën terugkeerders bemoeilijkt.In de tweede helft van 1998 is een aantal voorstellen voor wetswijzigingen
op het gebied van mensenrechten, die lange tijd op de agenda van de internationale
gemeenschap hebben gestaan, aangenomen. Voorts zijn in september 1998 algemene
verkiezingen gehouden, welke een eerste aanzet hebben gegeven voor grotere
politieke pluriformiteit. De vrijheid van beweging is in deze periode verder
toegenomen, terwijl het aantal willekeurige arrestaties en detenties is afgenomen.
Schendingen van mensenrechten blijven desalniettemin voorkomen in beide entiteiten. TerugkeerproblematiekBij brief van 9 oktober 1998 is uw Kamer bericht over het beleid inzake
Bosnische asielzoekers. Op basis van het ambtsbericht van 31 juli 1998 is
besloten om uitsluitend de vvtv's in te trekken van personen afkomstig uit
meerderheidsgebieden en van personen die enige tijd verbleven hebben in meerderheidsgebieden
voor de komst naar Nederland. Op 31 mei 1999 is een nieuw ambtsbericht over
de situatie in Bosnië-Herzegovina uitgebracht door de minister van Buitenlandse
Zaken. Het beleid naar aanleiding van dit ambtsbericht wordt uiteengezet in
de asielketenrapportage. In daarvoor in aanmerking komende gevallen hebben
in 1998 verwijderingen plaatsgevonden. 3.4.2. Federale Republiek Joegoslavië (Kosovo) Ontwikkelingen in 1998Op 31 december 1998 heeft de Minister van Buitenlandse Zaken een ambtsbericht
over de situatie van etnisch Albanezen in Kosovo uitgebracht. Hierin was geconcludeerd
dat de mensenrechten- en veiligheidssituatie in Kosovo in de periode juni-oktober
1998 aanzienlijk was verslechterd, waarna een staakt-het-vuren tussen overheidstroepen
en UÇK werd bereikt. Dit staakt-het-vuren werd echter spoedig ondermijnd
door een toenemend aantal gewapende incidenten in de periode november-januari,
gevolgd door diplomatieke inspanningen om tot een politiek akkoord te komen.
De Staatssecretaris van Justitie heeft de Tweede Kamer in maart 1999 medegedeeld
dat hij, gezien de zich in snel tempo opvolgende ontwikkelingen in Kosovo,
van oordeel was dat het ambtsbericht niet meer kon dienen als een basis voor
een beleidsconclusie. TerugkeerproblematiekNaar aanleiding van een oproep van UNHCR en een brief van de minister
van Buitenlandse Zaken wordt sinds 13 maart 1998 uitstel van vertrek verleend
aan etnisch Albanezen uit Kosovo. Per 21 april 1999 heeft de regering besloten
om etnisch Albanezen uit Kosovo in aanmerking te laten komen voor een vvtv
onder gelijktijdige toepassing van artikel 15 e, tweede lid van de Vw. 3.4.3. Azerbaijan Ontwikkelingen in 1998Alhoewel de mensenrechtensituatie in Azerbaijan – in vergelijking
met een jaar geleden – vooralsnog niet significant gewijzigd is, zouden
de toegenomen kritische geluiden van oppositiegroeperingen en media op het
regeringsbeleid kunnen duiden op een minder verkrampt politiek klimaat. Opvallend
is dat, desondanks, de hoeveelheid asielverzoeken van personen afkomstig uit
Azerbaijan in 1998 zeer sterk is toegenomen.In oktober 1998 is president Aliyev voor de tweede keer gekozen. Internationale
waarnemers, waaronder 200 van de OVSE, hebben weliswaar kritiek geuit op de
wijze waarop de verkiezingen zijn verlopen, doch hebben de verkiezingszege
niet in twijfel getrokken. Lokale oppositiegroeperingen hebben de verkiezingen
in felle bewoordingen veroordeeld. Inzake het conflict over Nagorny Karabach
is nog steeds geen vooruitgang geboekt, maar het in 1994 overeengekomen staakt-het-vuren
wordt – afgezien van enkele schermutselingen – gehandhaafd. TerugkeerproblematiekOp 6 oktober 1998 is door de Minister van Buitenlandse Zaken een ambtsbericht
uitgebracht over de situatie in Azerbaijan. Een nieuw ambtsbericht zal in
de zomer van 1999 worden uitgebracht. In daarvoor in aanmerking komende gevallen
hebben in 1998 verwijderingen plaatsgevonden. 3.5. Overzicht van de in 1998 uitgebrachte ambtsberichten DatumTitel
ambtsbericht 23 januari 1998Opvang alleenstaande minderjarigen
in China 26 januari 1998Situatie in Mauretanië 29 januari
1998Situatie in Roemenië 6 februari 1998Situatie in
Armenië 21 februari 1998Geboortebeperkingsbeleid in China4 maart 1998Situatie in Afghanistan 4 maart 1998Situatie
in Liberia 5 maart 1998Situatie in Angola 5 maart 1998Algemene
situatie in Iran 6 maart 1998Situatie van Moslims in de Sandjak
i.v.m. de asielprocedure 10 maart 1998Situatie in Georgië11 maart 1998Ambtsbericht Iran 16 maart 1998Dienstplicht
en bestraffing desertie in China 18 maart 1998De positie van Christenen
en bekeerde moslims in Egypte 27 maart 1998Situatie in Azerbaijan30 maart 1998Situatie in Algerije 31 maart 1998Situatie
in Noord-Irak 15 april 1998Terugkeer in China 15 april 1998Situatie
in Ethiopië 28 april 1998Positie van de Joodse bevolkingsgroep
in Oekraïne 12 mei 1998Positie Ahmadi's, Christenen en Mohajirs
(MQM) in Pakistan 18 mei 1998Positie van Bihari's
in Bangladesh i.v.m. asielprocedures 29 mei 1998Situatie van Gamsachoerdia-aanhangers
in Georgië 23 juni 1998Situatie (van etnisch Albanezen) in
Kosovo 27 juli 1998Situatie in Georgië 28 juli 1998Situatie
in Algerije 30 juli 1998Situatie in Angola 31 juli 1998Situatie
in Bosnië-Herzogovina 1 september 1998Situatie in Sierra
Leone 23 september 1998Situatie in Sudan 6 oktober 1998Situatie
in Azerbaijan 23 oktober 1998Situatie in Somalië 28
oktober 1998Rechtspleging in Iran 30 oktober 1998Geboortebeperking
in China 3 november 1998Situatie in Afghanistan 6 november
1998Turkije/dienstplichtigen 6 november 1998Situatie in
Sri Lanka 13 november 1998Situatie in Noord-Irak 9 december
1998Situatie in Iran 11 december 1998Situatie in Armenië18 december 1998Situatie in Kroatië 31 december 1998Situatie
(van etnisch Albanezen) in KosovoXNoot1De in de rapportages genoemde bijlagen zijn ter inzage gelegd bij de afdeling
Parlementaire Documentatie.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1999, 19 637, nr. 379.XNoot2Zie hiervoor de rapportage asielketen van 14 april 1998, Tweede Kamer,
vergaderjaar 1997–1998, 19 637, nr. 330.XNoot3Uw Kamer is over de sinds de invoering van het afsprakensysteem gehanteerde
instroomdefinitie geïnformeerd bij brief van 20 januari 1999. Alle asielzoekers
die naar Nederland komen en aangeven een asielaanvraag in te willen dienen
en daartoe op de wachtlijst worden geplaatst en een afspraak krijgen met het
Aanmeldcentrum worden tot de instroom gerekend.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1999, 19 637, nr. 363.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar, 1997–1998, 19 637, nr. 308.XNoot2Tweede Kamer, vergaderjaar, 1997–1998, 19 637 nr. 308.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 1997–1998, 19 637, nr. 367.XNoot2Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1999, 19 637, nr. 395.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1999, 19 637, nr. 395.XNoot1Zie voor de eerdere rapportages Tweede Kamer 1998–1999, 19 637,
nr. 379 en Tweede Kamer 1998–1999, 19 637, nr. 419.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1999, 19 637, nr. 429.XNoot2Zie voor het verslag Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1990, 19 637,
nr. 428.XNoot3Zie voor het verslag Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1999, 19 637,
nr. 399.XNoot1Zie bijlage 2 bij deze rapportage.XNoot1Zie de notitie Terugkeerbeleid, Tweede Kamer, vergaderjaar 1996–1997,
25 386, nr. 1.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1999, 19 637, nr. 367. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-445.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl