Vaststelling van een nieuwe Geneesmiddelenwet; Derde nota van wijziging
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29359, nr. 63

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

10-03-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

29359 nr. 63

07-03-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamABCArtikel 56DArtikel 58EArtikel 60FGArtikel 62HIJKTOELICHTINGAlgemeenInleiding: de distributie van zelfzorggeneesmiddelenVerkooppunten met beperkte vergunningVeiligheid zelfzorggeneesmiddelenDe informatievoorziening over zelfzorggeneesmiddelenHet standpunt van de burgerHet gewijzigde voorstelTechnische aanpassingenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29359Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 359Vaststelling van een nieuwe Geneesmiddelenwetnr. 63DERDE NOTA VAN WIJZIGINGOntvangen 7 maart 2006Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:AArtikel 1, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:1. De onderdelen t en u komen als volgt te luiden:t. UAD-geneesmiddel: een geneesmiddel dat zonder recept, doch uitsluitend
in een apotheek of in een verkooppunt onder toezicht van een drogist, ter
hand mag worden gesteld;u. AV-geneesmiddel: een geneesmiddel dat zonder recept ook buiten
een apotheek of een verkooppunt onder toezicht van een drogist, ter hand mag
worden gesteld;.2. Onder vervanging van de punt achter onderdeel ppp door een puntkomma,
wordt een nieuw onderdeel toegevoegd, luidende:qqq. drogist: degene die in het bezit is van een aan hem uitgereikt getuigschrift
dat is afgegeven door een door Onze Minister aangewezen organisatie.BArtikel 48, zevende lid, komt te luiden:7. Indien de aanvraag betrekking heeft op een in Nederland octrooirechtelijk
of door middel van een aanvullend beschermingscertificaat beschermd geneesmiddel
dat wordt betrokken uit Estland, Hongarije, Letland, Litouwen, Polen, Slovenië,
Slowakije of Tsjechië en daarvoor ten tijde van de registratie van het
octrooi of het aanvullende beschermingscertificaat in de desbetreffende nieuwe
lidstaat niet een dergelijke bescherming kon worden verkregen, wordt bij de
aanvraag om een parallelhandelsvergunning tevens overgelegd een afschrift
van de schriftelijke kennisgeving aan de houder van het octrooi of het aanvullende
beschermingscertificaat of de begunstigde van die bescherming met betrekking
tot het referentiegeneesmiddel waaruit blijkt dat de kennisgeving is gedaan
ten minste 1 maand vóór de dag waarop de aanvraag is ingediend. CArtikel 56 komt te luiden:Artikel 56Het College neemt bij de verlening van een handelsvergunning tevens een
besluit over de indeling van het geneesmiddel. Een geneesmiddel wordt in een
van de volgende categorieën ingedeeld:a. UR-geneesmiddelen;b. UAD-geneesmiddelen;c. AV-geneesmiddelen.DArtikel 58 komt te luiden:Artikel 581. Het College besluit tot indeling van een geneesmiddel als AV-geneesmiddel
indien dit naar het oordeel van het College uit een oogpunt van veilig gebruik
verantwoord is, gelet op de werkzame stof, de dosering en de verpakkingsgrootte.2. Het College besluit tot indeling van een geneesmiddel als UAD-geneesmiddel
indien het niet voor indeling als UR-geneesmiddel of AV-geneesmiddel in aanmerking
komt.3. Indien bij de verlening van een handelsvergunning door de Gemeenschap
een geneesmiddel niet is ingedeeld als UR-geneesmiddel, bepaalt het College
de indeling op de voet van het eerste en tweede lid.EArtikel 60 komt te luiden:Artikel 60Het College stelt een lijst op van UR-geneesmiddelen, van UAD-geneesmiddelen
en van AV-geneesmiddelen. Deze lijsten worden algemeen verkrijgbaar gesteld.
Het College actualiseert deze lijsten ten minste een maal per jaar.FIn artikel 61, eerste lid, vervalt «of UA-geneesmiddelen».GArtikel 62 komt te luiden:Artikel 621. Het is een ieder verboden UAD-geneesmiddelen ter hand te stellen,
met uitzondering van:a. apothekers die in een apotheek werken;b. huisartsen die in het bezit zijn van een vergunning als bedoeld
in artikel 61, achtste of negende lid;c. de krachtens artikel 61, eerste lid, onder c, aangewezen personen
of instanties;d. drogisten.2. Het is een ieder verboden AV-geneesmiddelen ter hand te stellen, met uitzondering van de in het eerste lid, onder a, b, c en d bedoelde
personen of instanties, alsmede met uitzondering van degenen die in de uitoefening
van een bedrijf verkoopactiviteiten verrichten en daartoe zijn ingeschreven
in het handelsregister, bedoeld in artikel 2 van de Handelsregisterwet 1996.HArtikel 67, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:1. In onderdeel b vervalt: van het geneesmiddel.2. Onderdeel o komt te luiden:o. of het een UR-, een UAD- of een AV-geneesmiddel is;.3. Onderdeel q komt te luiden:q. een gebruiksaanwijzing indien het een UAD- of een AV-geneesmiddel
betreft.IIn artikel 68, eerste en tweede lid, wordt «artikel 57» telkens
vervangen door: artikel 67.JIn artikel 69, tweede lid, onder e, sub 1, wordt «bijzondere ziekte»
vervangen door: specifieke ziekte.KIn artikel 97, tweede lid, vervalt: van de Divisie Scheepvaart.TOELICHTINGAlgemeenInleiding: de distributie van zelfzorggeneesmiddelenDe indeling van geneesmiddelen in al dan niet receptplichtig (UR) is hoofdzakelijk
Europees bepaald. Richtlijn 2001/83 EG en het daarop berustende richtsnoer
van de Europese Commissie geven de criteria die de bevoegde autoriteiten daarbij
dienen te hanteren. De bevoegde autoriteit in Nederland is het College ter
beoordeling van geneesmiddelen (CBG).Receptgeneesmiddelen worden voorgeschreven door een arts, tandarts of
verloskundige en zijn verkrijgbaar in de apotheek. Indien het CBG aan een
geneesmiddel niet de receptstatus toekent, is het automatisch een zelfzorggeneesmiddel.
Dit houdt in dat men de aandoening (ziekte) zelf kan vaststellen en zelf het
geneesmiddel kan kopen, zonder verplichte tussenkomst van een arts of van
een apotheek. Zelfzorggeneesmiddelen zijn in Nederland verkrijgbaar bij apotheken,
vergunninghoudende drogisten alsmede bij verkooppunten (niet zijnde drogisten)
met een beperkte vergunning.Verkooppunten met beperkte vergunningOp grond van artikel 2f, tweede lid, onder c, van de huidige Wet op de
Geneesmiddelenvoorziening en een daarop berustend Besluit (Stcrt. 1978,96), kan de minister van VWS aan natuurlijke of rechtspersonen die
geen drogist zijn, een vergunning verlenen voor het verkopen van zelfzorggeneesmiddelen.
Dit betreft zelfzorggeneesmiddelen tegen een negental in het Besluit genoemde,
veel voorkomende aandoeningen zoals (hoofd)pijn, hooikoorts, verkoudheid,
hoest en obstipatie/diarree. Het gaat dus om een lijst met aandoeningen, niet
om een lijst met geneesmiddelen.Bij de houders van een beperkte vergunning is een representatieve doorsnee
van zelfzorggeneesmiddelen aanwezig, waarmee de eerder vermelde aandoeningen
kunnen worden bestreden. Deze verkooppunten streven er niet naar een volledig
assortiment te hebben, zoals dat bij drogisten op voorraad en in de winkel
aanwezig is. Dat zou voor die verkooppunten ook niet rendabel zijn.Elke vergunninghouder kan in principe zelf een keuze maken welke zelfzorggeneesmiddelen
hij wel en niet verkoopt. Een limitatieve «beperkte lijst» zelfzorggeneesmiddelen
bestaat dus niet.De beperkte vergunning bestaat al sinds 1978, zo’n kleine dertig
jaar dus. Inmiddels zijn in Nederland zo’n 1000 verkooppunten met een
dergelijke beperkte vergunning. Het gaat daarbij voornamelijk om kruideniers,
kleine supermarkten, campingwinkels, winkels in een recreatiepark en om zogeheten «pompshops»:
winkels verbonden aan een benzinestation.Het criterium voor vergunningverlening is, kort gezegd, of zich binnen
drie kilometer van dit verkooppunt een drogist of apotheek bevindt. Zo niet,
dan wordt een beperkte vergunning verleend. De verkopers zijn dus hoofdzakelijk
detaillisten zonder specifieke opleiding tot of kennis van zelfzorggeneesmiddelen.Om een beeld te krijgen van de aard en omvang geef ik hierbij enige kwantitatieve
gegevens over de verkoop van zelfzorggeneesmiddelen bij de houders van een
beperkte vergunning.In januari 2006 waren er 172 pompshops met een beperkte vergunning. Deze
pompshops werken met een basisassortiment zelfzorggeneesmiddelen. Op basis
van verkoopcijfers uit 2005 verwacht men in 2006 ongeveer 80 000 pijnstillers,
60 000 verkoudheid/neusmiddelen en 25 000 maagmiddelen te verkopen.Volgens voorlopige opgave van het Centraal Bureau Levensmiddelenbedrijven
worden in de overige 800 verkooppunten jaarlijks ongeveer 300 000 zelfzorggeneesmiddelen
verkocht.Veiligheid zelfzorggeneesmiddelenZelfzorggeneesmiddelen zijn in principe veilig. Net zoals tal van andere
producten zijn ook zelfzorggeneesmiddelen bij abnormaal gebruik onveilig.
Ook vrij verkrijgbare producten als schoonmaakmiddelen, insecticiden, maar
ook vitaminen zijn bij verkeerd gebruik niet veilig en zelfs schadelijk voor
de gezondheid. Andere vrij verkrijgbare producten zijn zelfs altijd, bij «normaal»
gebruik schadelijk, zoals alcohol en tabak. De verkoop van al deze producten
is niet aan vergunningplicht onderhevig.In een advies uit februari 2000 heeft het College ter beoordeling van
geneesmiddelen (CBG) aan mijn ambtsvoorganger Mevrouw Borst geadviseerd dat
zelfzorggeneesmiddelen in principe veilig zijn en dat de meerwaarde van voorlichting
beperkt is. Het CBG is van oordeel dat veel zelfzorggeneesmiddelen voor een
bredere beschikbaarheid in aanmerking komen en in principe geschikt zijn voor
vrije verkoop.Bij brief van 31 augustus 2000 (Kamerstukken 26 801, nr. 44)
heeft mijn ambtsvoorganger aan de Tweede Kamer bericht dat dit advies wordt
onderschreven en zal worden opgevolgd. En voorts dat er om redenen van
volksgezondheid geen argumenten zijn om de positie van de drogist te beschermen.
Het voornemen om de drogistenvergunning af te schaffen maakte dan ook onderdeel
uit van dit wetsvoorstel, zoals dit in de beginfase door het toenmalige kabinet
is voorbereid.Ter adstructie van de stelling dat zelfzorggeneesmiddelen veilig zijn
wil ik hier kort de zienswijze van een aantal (maatschappelijke) organisaties
de revue laten passeren, zoals die na het indienen van dit wetsvoorstel bekend
zijn geworden. Dit is namelijk niet alleen het standpunt van het CBG. De zienswijze
dat zelfzorggeneesmiddelen in principe veilig zijn wordt gedeeld door het
NIVEL (brief aan Neprofarm d.d. 15 september 2005).De Stichting verantwoord geneesmiddelengebruik DGV vindt vrije verkoop «passen
in het streven naar meer keuzevrijheid voor de consument» (persbericht
2003).In zijn «Bericht aan het parlement» (november 2005) beveelt
het Rathenau-instituut aan om naast de categorieën «uitsluitend
recept» en «volledig vrije verkoop» een tussencategorie
UA, mogelijk UD, in te voeren.De Consumentenbond zegt in een persbericht van 23 november 2004 over
verkoop van zelfzorggeneesmiddelen bij benzinestations dat dit «een
goede zaak» is omdat dit de keuzevrijheid van de consument verruimt
en leidt tot meer prijsconcurrentie.En zelfs in het «Witboek» dat de drogisterijbranche onlangs
aan de Tweede Kamer heeft aangeboden wordt ook erkend dat niet alle zelfzorggeneesmiddelen
per se bij de drogist dienen te worden verkocht.Ik wil op deze plaats ten principale vaststellen dat bezien uit volksgezondheidsoogpunt
een deel van de zelfzorggeneesmiddelen geschikt is voor vrije verkoop. Welke
middelen dat zijn zal ik verderop nader toelichten.De informatievoorziening over zelfzorggeneesmiddelenIk wil duidelijk stellen dat deze organisaties tevens kanttekeningen maken
over de informatievoorziening rondom zelfzorggeneesmiddelen. Zo zijn er aanbevelingen
over het instellen van informatiezuilen, of over het aanbrengen van waarschuwingsstickers
op locaties waar zelfzorggeneesmiddelen vrij worden verkocht.Informatievoorziening is echter geen monopolie van de drogisterijbranche.
Inmiddels werken de benzinestations met een gedragscode. Er worden geen geneesmiddelen
verkocht aan personen beneden de zestien jaar. Op alle verkooppunten is schriftelijke
informatie beschikbaar. Op alle verkooppunten is een informatienummer beschikbaar.
Volgens opgave van de benzinestations is dit nummer de afgelopen twee jaar
niet één keer gebeld. Aankopen worden vrijwel altijd gedaan
op basis van op dat moment aanwezige klachten. In nagenoeg alle gevallen is
sprake van een enkelvoudige aankoop. Het aantal gevallen dat twee verpakkingen
van hetzelfde geneesmiddel worden verkocht is verwaarloosbaar. Ik stel vast
dat het direct kunnen verhelpen van (zelfzorg)klachten bijdraagt aan de veiligheid
op de weg.Ook de supermarkten hebben een gedragscode opgesteld. Deze verkooppunten
zullen geen zelfzorggeneesmiddelen in de directe nabijheid van zoetwaren plaatsen,
en zetten in de directe nabijheid van het schap of de display van waaruit
de zelfzorggeneesmiddelen verkocht worden aanduidingen met de volgende strekking:– Zelfzorggeneesmiddelen– Niet voor kinderen– Lees voor het gebruik de bijsluiterDeze verkooppunten zullen in hun consumentenbladen de consument erop wijzen
dat de bijsluiter altijd goed gelezen moet worden, en nemen de
algemene regels voor de verantwoorde verkoop van zelfzorggeneesmiddelen op
in hun opleidingen. Voorts besteden zij met regelmaat in hun personeelsbladen
aandacht aan de algemene regels voor de verantwoorde verkoop van zelfzorggeneesmiddelen.Het NIVEL heeft de rol van de drogist niet onderzocht. Een TNO rapport
uit 2004 concludeert echter dat het onduidelijk is wat een eventuele bijdrage
is van drogisten aan het voorkomen van gezondheidsschade door zelfzorggeneesmiddelen
is. Waar het gaat om ernstige gezondheidsschade lijkt het er op dat hun bijdrage
niet anders kan zijn dan zeer beperkt tot miniem (blz 19).Vanuit het gezichtspunt van de informatievoorziening is er dus geen reden
om verplichte winkelnering bij de drogist aan de consument op te leggen.Het standpunt van de burgerDe afgelopen jaren is een aantal malen onderzocht hoe de burger over dit
onderwerp denkt. De resultaten spreken elkaar op onderdelen tegen. Wel valt
een rode draad aan te wijzen. De consument vraagt vrijwel nooit daadwerkelijk
advies en het gaat vrijwel altijd om herhaalaankopen. Men koopt dus voor de
zoveelste keer in zijn leven een pijnstiller, neusspray of hoestdrank. Het
percentage consumenten dat daadwerkelijk advies vraagt varieert tussen de
2% (consumentenonderzoek Erasmus Food en Management Instituut EFMI)
en de 19% (NIPO-onderzoek in opdracht van de drogisterijbranche). Ik
neem het gemiddelde als hypothese aan, namelijk dat 10% van de consumenten
daadwerkelijk advies vraagt aan een drogist. Indien 90% procent van
de consumenten geen advies vraagt, gevoegd bij het gegeven dat het vrijwel
altijd gaat om een herhaalaankoop, zie ik ook vanuit het perspectief van de
burger geen reden om hem te dwingen altijd naar een drogist te gaan. Dat zou
neerkomen op bevoogding en het niet serieus nemen van de burger.Het gewijzigde voorstelIk heb evenals mijn ambtsvoorganger de overtuiging dat het uit consumentenoogpunt
gewenst, en uit volksgezondheidsoogpunt verantwoord is om zelfzorggeneesmiddelen
algemeen verkrijgbaar te stellen. Tijdens de plenaire behandeling van dit
wetsvoorstel op 15 en 16 februari 2005 heb ik bij de Kamer evenwel aarzeling
geproefd om hiertoe thans ten volle over te gaan.Daarom heb ik aangekondigd dat ik mij zal beraden op een nieuw voorstel.
Daartoe is opnieuw overleg gevoerd met het College ter beoordeling van geneesmiddelen.Het CBG is verzocht of een selectie kan worden gemaakt van zelfzorggeneesmiddelen
waarvan het uit oogpunt van veilig gebruik verantwoord is, gelet op de werkzame
stof, de dosering en de verpakkingsgrootte, dat deze algemeen verkrijgbaar
zijn. Deze zelfzorggeneesmiddelen komen dan in de AV-categorie. De overige
zelfzorggeneesmiddelen worden uitsluitend verstrekt door tussenkomst van apotheek
of drogist (UAD). Het CBG zal een lijst publiceren met zelfzorggeneesmiddelen
die UAD en die AV zijn, de laatste te vergelijken met de zogeheten «General
Sales List» (GSL) in het Verenigd Koninkrijk.Dit voorstel behelst dus voor de zelfzorggeneesmiddelen een categorie
UAD (uitsluitend apotheek en drogist) alsmede een beperkte categorie voor
algemene verkoop (AV). Dit is een nieuwe benadering ten opzichte van de UA-categorie
uit het oorspronkelijke wetsvoorstel. Bij het UA-criterium dient het CBG zich
af te vragen of tussenkomst van een apotheek (niet: van een drogist) geboden
is. In dat voorstel waren allezelfzorggeneesmiddelen die niet
op de UA-lijst zouden voorkomen bestemd voor algemene verkoop. Aangezien plaatsing
op de UA-lijst een zware toets moet doorstaan, zou het overgrote deel van
de huidige zelfzorggeneesmiddelen beschikbaar komen voor algemene verkoop.
In mijn nieuwe voorstel toets het CBG aan een ander criterium waardoor een
zeer substantieel deel uitsluitend bij apotheek en drogist (UAD) verkrijgbaar
zal zijn.Ik wil mij in deze nota niet beperken tot abstracties. Daarom geef ik,
uit voorlopig verkregen informatie van het CBG, ook een aantal voorbeelden
die aangeven hoe de nieuwe indeling in de praktijk zal uitwerken, met de aantekening
dat het CBG hier nog definitieve besluiten over zal moeten nemen. Deze voorbeelden
geven evenwel een betrouwbare inschatting hoe het College met zijn bevoegdheden
om zal gaan.Op de AV-lijst zullen naar verwachting worden geplaatst: paracetamol in
kleine verpakking; Diacure® (diarreeremmer) in kleine verpakking; Allerfre®
(Anti allergiemiddel); Rennies en andere zuurremmers; Otrivin; hoestmiddelen;
Daktarin® (voetschimmelcreme).Op de UAD-lijst zullen naar verwachting worden geplaatst: Zinkan (anti
hoofdluis shampoo); Vermox® (antiwormmiddel); Kinderneusdruppels; Oogdruppels
cromoglycaat; Anti hooikoortsmiddelen; Domperidon (Anti misselijkheid); Laxeermiddelen
in grote hoeveelheid; sterk werkende pijnstillers die thans niet op recept
verkrijgbaar zijn.Ik ben ervan overtuigd dat met dit voorstel tegemoet wordt gekomen aan
de vrees bij de Kamer dat te veel zelfzorggeneesmiddelen algemeen verkrijgbaar
zullen zijn. Tevens wordt hiermee recht gedaan aan het gezichtspunt dat de
volwassen, mondige consument niet onnodig moet worden bevoogd en dat die overal
(een lichte variant) zelfzorggeneesmiddelen voor veel voorkomende aandoeningen
moet kunnen verkrijgen.Technische aanpassingenVan de gelegenheid van het uitbrengen van deze nota van wijziging die
beleidsmatige onderwerpen betreft, is gebruik gemaakt om een aantal correcties
van technische aard aan te brengen. Deze correcties zijn opgenomen in de onderdelen
B, I, J en K.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. Hoogervorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29359-63.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl