Bescherming rechten op aanvullend pensioen van werknemers en zelfstandigen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27649, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-04-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27649 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenVoorbereiding van de richtlijnDe werkingssfeer van de richtlijnDe inhoud van de richtlijnBehoud van opgebouwde aansprakenGrensoverschrijdend betalingsverkeerVoortzetting pensioenregeling gedetacheerde werknemersInformatie aan deelnemersDe wijze van implementatie van de richtlijnArtikelsgewijsArtikelen I en IIArtikel 32dArtikel 32eArtikel 32fArtikel 32ga. Nederlandse werknemer die tijdelijk in het buitenland
werktb. Buitenlandse werknemer die tijdelijk in Nederland werktArtikel 32hArtikelen III, IV en VTransponeringstabel Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27649Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 649Wijziging van de Pensioen- en spaarfondsenwet en enige andere wetten
ter uitvoering van richtlijn nr. 98/49/EG van de Raad van de Europese Unie
van 29 juni 1998 betreffende de bescherming van de rechten op aanvullend pensioen
van werknemers en zelfstandigen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen
(PbEG L 209)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenOp 29 juni 1998 is richtlijn nr. 98/49/EG van de Raad van de Europese
Unie betreffende de bescherming van de rechten op aanvullend pensioen van
werknemers en zelfstandigen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PbEG
L 209) (in het vervolg: de richtlijn) tot stand gekomen. In de overwegingen
bij de richtlijn is aangegeven dat een van de fundamentele vrijheden van de
Gemeenschap het vrije verkeer van personen is. Er bestaat al Europese wetgeving
ter bescherming van de socialezekerheidsrechten voorzover er sprake is van
wettelijke pensioenregelingen, namelijk door middel van verordening (EEG)
nr. 1408/71 van de Raad van de Europese gemeenschappen van 14 juni 1971 betreffende
de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun
gezinnen, die zich binnen de gemeenschap verplaatsen (PbEG L 149) (in het
vervolg: verordening 1408/71) en verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad
van de Europese gemeenschappen van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze
van toepassing van verordening 1408/71 (PbEG L 74). De daarin opgenomen regels
zijn echter niet geschikt voor aanvullende pensioenregelingen. Aangezien het
wenselijk wordt geacht dat ook voor aanvullende pensioenen de belemmeringen
voor de mobiliteit van werknemers worden weggenomen, zodat het recht op vrij
verkeer daadwerkelijk kan worden uitgeoefend met betrekking tot behoud van
verworven aanspraken, is gekozen voor het vaststellen van een richtlijn als
het meest geschikte instrument.Voorbereiding van de richtlijnIn april 1996 werd door de Europese Commissie een conceptvoorstel voor
een richtlijn gepresenteerd in de vorm van een werkdocument. De inhoud daarvan
was inhoudelijk aanzienlijk verdergaand dan de uiteindelijk aanvaarde richtlijn.
In het conceptvoorstel werd onder meer voorgesteld om de wachttijden voor
pensioenregelingen geleidelijk te verminderen en was een aantal bepalingen
opgenomen over de hoogte van pensioenaanspraken. Dit werkdocument kreeg echter
weinig steun van de lidstaten. In november 1996 zijn door een zogeheten High
Level Group onder leiding van mevrouw Veil een aantal –
minder vergaande – aanbevelingen gedaan die de basis hebben gevormd
voor het richtlijnvoorstel (COM (97) 486 def.)1.
Vervolgens is daarover een advies opgesteld door het Europees Parlement en
door het Economisch en Sociaal Comité2.
Na uitvoerige behandeling van het richtlijnvoorstel in een ambtelijke werkgroep
van de lidstaten heeft de Raad op 29 juni 1998 het richtlijnvoorstel aangenomen.
In de richtlijn is de fiscale bepaling, die in het richtlijnvoorstel met betrekking
tot gedetacheerde werknemers was opgenomen, niet overgenomen.De werkingssfeer van de richtlijnUit de in artikel 3, onderdeel b, van de richtlijn gegeven definitie van
aanvullende pensioenregeling blijkt dat de werkingssfeer van de richtlijn
zich uitstrekt tot alle vormen van ondernemings-, bedrijfs- en beroepspensioenregelingen
en vergelijkbare regelingen met het doel om een aanvullend pensioen te verschaffen
aan werknemers of zelfstandigen, waarbij het zowel om door verzekeraars als
om door pensioenfondsen uitgevoerde regelingen kan gaan. Voor de goede orde
zij opgemerkt dat het hierbij ook kan gaan om een pensioenregeling voor één
persoon. Puur individuele pensioenarrangementen, waarbij geen verband bestaat
met de arbeidsverhouding en die daarom behoren tot de derde pijler, vallen
evenwel buiten de werking van de richtlijn.De richtlijn kent geen beperking tot de onderdanen van de lidstaten van
de Europese Unie, maar geldt voor iedere deelnemer aan een pensioenregeling
die zich van de ene lidstaat naar de andere begeeft. Waar hierna gesproken
wordt over een werknemer uit een lidstaat wordt dus niet bedoeld een onderdaan
uit die lidstaat. Voor deelnemers die zich naar een staat begeven die geen
lidstaat is, geldt de richtlijn niet.De inhoud van de richtlijnDe richtlijn heeft betrekking op een aantal onderwerpen in relatie tot
aanvullende pensioenen. Het gaat om het behoud van verworven pensioenrechten,
grensoverschrijdend betalingsverkeer, detachering van werknemers en de informatieplicht
van pensioenuitvoerders.Behoud van opgebouwde aansprakenDe bepaling inzake het behoud van verworven pensioenrechten, welke in
de richtlijn in artikel 4 is neergelegd, legt de lidstaten de verplichting
op om de nodige maatregelen te treffen om ervoor zorg te dragen dat deelnemers
in een pensioenregeling die na het einde van hun dienstverband het land verlaten,
niet slechter af zijn dan degenen die in hetzelfde land blijven. Met andere
woorden, het feit dat iemand na beëindiging van het dienstverband (en
daarmee het deelnemerschap in de pensioenregeling) het land verlaat mag niet
tot gevolg hebben dat de door hem opgebouwde pensioenaanspraak daardoor lager
wordt dan de aanspraak van iemand in een vergelijkbare situatie die in Nederland
blijft. De richtlijn verplicht dus niet tot het laten behouden van een aanspraak,
wanneer iemand die in de lidstaat blijft óók geen aanspraak
behoudt. De in andere lidstaten voorkomende praktijk dat bij ontslag vóór
de pensioendatum in het geheel geen aanspraak behouden blijft of men alleen
een aanspraak behoudt wanneer men meer dan 10 jaar in de pensioenregeling
heeft deelgenomen wordt hierdoor dus niet gewijzigd. In die regelingen wordt
immers ook geen onderscheid gemaakt tussen degenen die blijven en degenen
die het land verlaten. De richtlijn creëert evenmin een recht op waardeoverdracht. Grensoverschrijdend betalingsverkeerDe richtlijn legt – in artikel 5 – de lidstaten op ervoor
zorg te dragen dat de prestaties uit hoofde van aanvullende pensioenregelingen
in andere lidstaten kunnen worden uitgekeerd. Dat betekent dat een pensioenuitvoerder
die in Nederland is gevestigd, niet kan weigeren om een pensioen uit te keren
in een andere lidstaat. De pensioenuitvoerder mag daarop wel de eventueel
verschuldigde belastingen en transactiekosten in mindering brengen.Voorzover bekend zijn pensioenuitvoerders in Nederland ook nu al bereid
om op verzoek van gerechtigden pensioenuitkeringen naar buitenlandse rekeningen
over te maken. De richtlijn leidt derhalve op dit punt niet tot een wijziging
van de reeds bestaande praktijk.Voortzetting pensioenregeling gedetacheerde werknemersDe lidstaten krijgen op basis van artikel 6, eerste lid, van de richtlijn
ook de verplichting om er voor te zorgen dat gedetacheerde werknemers tijdens
hun detachering het deelnemerschap in de pensioenregeling kunnen voortzetten
in het land van waaruit zij worden uitgezonden. Tevens is bepaald dat er geen
verplichting kan ontstaan om ook deel te nemen aan een pensioenregeling in
het land waar de werknemer tijdens zijn detachering werkt. Dit is in artikel
6, tweede lid, van de richtlijn bepaald. Bij detachering blijft een werknemer
in principe in dienst bij zijn werkgever. Wanneer de arbeidsovereenkomst in
stand blijft ligt het voor de hand dat ook de deelneming aan de pensioenregeling
blijft voortbestaan. Desondanks is het echter denkbaar dat de verplaatsing
van feitelijke werkzaamheden naar een andere lidstaat ertoe leidt dat dit
gevolgen heeft voor de pensioensituatie van de betrokken deelnemer.Het begrip gedetacheerd werknemer is gedefinieerd als een werkende die
in een andere lidstaat wordt gedetacheerd om daar te werken en krachtens titel
II van Verordening 1408/71 onderworpen blijft aan de wetgeving van het land
van oorsprong. Deze koppeling aan Verordening 1408/71 betekent dat de verwachte
duur van het werk niet langer kan zijn dan een jaar, maar dat deze periode
verlengd kan worden als het land waarheen de gedetacheerde wordt uitgezonden
daarmee akkoord gaat. In een eerdere versie van het richtlijnvoorstel was
ook een fiscale bepaling opgenomen welke inhield dat de lidstaat waarin de
gedetacheerde tijdelijk werkzaam is, de betaalde bijdragen in het kader van
de voortzetting van de pensioenregeling in het land van oorsprong op dezelfde
wijze zou moeten behandelen als de bijdragen aan een pensioenregeling in het
eigen land. Over een dergelijke fiscale bepaling kon echter geen overeenstemming
worden bereikt en deze is daarom niet in de richtlijn opgenomen.De richtlijn verplicht er niet toe dat een werknemer de keuze moet worden geboden of hij het deelnemerschap in de eigen lidstaat
al dan niet wil voortzetten, noch kan een gedetacheerde werknemer die tijdelijk
in een andere lidstaat gaat werken op basis van wettelijke bepalingen of een
verplichtstelling gedwongen worden deel te gaan
nemen in een daar geldende regeling. De werkgever en de werknemer zullen daarover
nadere afspraken moeten maken. De richtlijn biedt hun die vrijheid. Werkgever
en werknemer kunnen afspreken dat door de detachering het deelnemerschap wordt
beëindigd. Dit kan voor de werknemer nadelige consequenties hebben, namelijk
wanneer de werknemer vervolgens gaat deelnemen in een regeling in het land
waarheen hij wordt uitgezonden die minder goed is dan in de daarvoor voor
hem geldende pensioenregeling. Wanneer hij met zijn werkgever is overeengekomen
dat het deelnemerschap wordt voortgezet, is het ook mogelijk dat die regeling
kwalitatief minder is dan die welke geldt in het land waarheen hij wordt uitgezonden. Zoals gezegd, de richtlijn legt aan de lidstaten niet de verplichting
op dat een werknemer de keuzemogelijkheid geboden moet worden of hij de deelneming
in de pensioenregeling wil voortzetten. De mogelijkheid daartoe mag echter
niet door de wet, via verplichtstelling of door middel van het pensioenreglement
worden uitgesloten.In dit verband kan erop worden gewezen dat in deze richtlijn een andere
benadering is gekozen dan in de zogenaamde detacheringsrichtlijn die van toepassing
is in de bouw. Op basis daarvan geldt dat een lidstaat verplicht is ervoor
te zorgen dat de uit een andere lidstaat gedetacheerde werknemer ten aanzien
van bepaalde onderdelen, zoals het minimumloon, vakantiedagen, werk- en rusttijden
ten minste dezelfde voorwaarden krijgen als een werknemer uit die lidstaat
zelf.Informatie aan deelnemersDe richtlijn verplicht de lidstaten tevens ervoor zorg te dragen dat degenen
die verantwoordelijk zijn voor het beheer van aanvullende pensioenregelingen,
de deelnemers die zich naar een andere lidstaat begeven adequaat moeten inlichten
over hun pensioenrechten en de mogelijkheden die hun uit hoofde van de regeling
worden geboden. Vereist is dat deze inlichtingen ten minste overeenkomstige
informatie moeten omvatten als die welke wordt verstrekt aan (gewezen) deelnemers
die in dezelfde lidstaat blijven.De wijze van implementatie van de richtlijnVerwacht wordt dat het overgrote deel van de Nederlandse pensioenregelingen
geen met de richtlijn strijdige bepalingen bevat. Implementatie is niettemin
noodzakelijk omdat niet kan worden gegarandeerd dat geen enkele pensioenregeling
een bepaling bevat die in strijd is met de richtlijn. Omdat de bepalingen
van de richtlijn dus wel in de Nederlandse wetgeving moeten worden omgezet,
maar niet te verwachten valt dat dit veel materiële betekenis zal hebben
verdient het de voorkeur de wetgevingsoperatie zo beperkt mogelijk te houden.
Voor implementatie van de richtlijn zijn verschillende mogelijkheden denkbaar.
De eerste mogelijkheid zou zijn om de bepalingen van de richtlijn op te nemen
in een geheel op zichzelf staande aparte wet, waarin alleen de bepalingen
van deze richtlijn zijn opgenomen. Nadeel daarvan is een verdere versnippering
van de pensioenwetgeving die de overzichtelijkheid bepaald niet ten goede
komt.De tweede mogelijkheid, namelijk om de implementatie uitsluitend te laten
plaatsvinden in de Pensioen- en spaarfondsenwet (PSW), de meest algemene pensioenwet,
is wetssystematisch bezwaarlijk. De werking van de betreffende bepalingen
dient zich immers ook uit te strekken over de pensioenregelingen die niet
onder de PSW vallen, dat wil zeggen de pensioenregelingen van zelfstandigen,
en wel ongeacht of voor de betreffende regeling een verplichtstelling geldt,
alsmede over de regelingen van beroepsgroepen die gebaseerd zijn op andere
wetten, zoals de Algemene pensioenwet politieke ambtsdragers of de Wet tot
invoering van een leeftijdsgrens voor het notarisambt en oprichting van een
notarieel pensioenfonds. Daarom wordt voorgesteld om in elk van deze pensioenwetten
de bepalingen uit de PSW die strekken tot uitvoering van richtlijn 98/49/EG
van overeenkomstige toepassing verklaren. Ten aanzien van de militaire pensioenen,
die in een groot aantal verschillende wetten en regelingen zijn opgenomen,
kan het volgende worden opgemerkt. Deze wetten zullen worden ingetrokken in
het kader van de Kaderwet militaire pensioenen. Deze wet is per 31 januari
2001 in werking getreden. Omdat in artikel 6 van de Kaderwet militaire pensioenen
is bepaald dat de Pensioen- en spaarfondsenwet van toepassing is, is het niet
noodzakelijk om in het onderhavige wetsvoorstel een aparte bepaling
op te nemen met betrekking tot de militaire pensioenen.Er is voor gekozen gebruik te maken van de in artikel 8 van de richtlijn
geboden mogelijkheid om artikel 6 van de richtlijn (detacheringen) slechts
van toepassing te laten zijn op detacheringen die op of na de uiterste implementatiedatum
van de richtlijn beginnen. Hiervoor is gekozen om uitvoeringstechnische redenen.
Voor reeds ingegane detacheringen geldt dat al afspraken zijn gemaakt over
de pensioensituatie van betrokkene. Een recht op herziening hiervan ligt,
mede in verband met het feit dat de werknemer geen keuzerecht heeft in deze,
niet in de rede.Hoewel de fiscale aspecten buiten de reikwijdte van de richtlijn –
en dus ook van het wetsvoorstel – vallen en als zodanig geen bespreking
behoeven, zij volledigheidshalve opgemerkt dat er in het kader van de Belastingherziening
2001, op grond van artikel 32 PSW en artikel 3.83 van de Wet Inkomstenbelasting
2001 een conserverende belastingaanslag opgelegd kan worden, waardoor waardeoverdracht
naar het buitenland louter en alleen in verband met de bestaande afkoopmogelijkheden
aldaar fiscaal niet meer aantrekkelijk zal zijn. Dit doet geen afbreuk aan
de bescherming van de pensioenrechten van degenen die zich binnen de Gemeenschap
verplaatsen.ArtikelsgewijsArtikelen I en IIArtikel 32dDe artikelen 32d tot en met 32h PSW vormen een aparte groep artikelen
binnen de PSW, waarvan het werkingsgebied enigszins afwijkt van dat van de
overige bepalingen van de PSW. In artikel 32d zijn begripsbepalingen opgenomen
die uitsluitend voor deze groep artikelen gelden. In artikel 32d, onderdeel
a, wordt aangegeven dat onder pensioenregeling niet alleen een pensioenregeling
op basis van een pensioentoezegging in de zin van de PSW wordt verstaan, maar
ook op een pensioenregeling welke niet bij of krachtens een wet is vastgesteld.
Het kan daarbij bijvoorbeeld gaan om niet verplicht gestelde regelingen van
zelfstandigen (beroepsgenoten). Zoals in het algemeen deel van de toelichting
is vermeld, strekt de werkingssfeer van de richtlijn zich uit tot alle vormen
van ondernemings-, bedrijfs- en beroepspensioenregelingen en vergelijkbare
regelingen met het doel om een aanvullend pensioen te verschaffen aan werknemers
of zelfstandigen.Het begrip deelnemer in artikel 1, eerste lid, onder g, PSW heeft alleen
betrekking op de deelnemer in een pensioenfonds en niet op een door een verzekeraar
uitgevoerde regeling. Daarom is ten behoeve van de onderhavige artikelen een
aparte omschrijving van dit begrip nodig, hetgeen in artikel 32d, onderdeel
c, geschiedt door verwijzing naar het begrip pensioenregeling in onderdeel
a van dit artikel.De definitie van gedetacheerd werknemer in onderdeel e, is geënt
op artikel 3, onderdeel e, van de richtlijn. In de context van artikel 32g
is voldoende duidelijk dat het begrip detachering overeenkomstig deze definitie
van gedetacheerd werknemer geïnterpreteerd dient te worden.Artikel 32eHet voorgestelde artikel 32e PSW implementeert artikel 4 van de richtlijn,
dat handelt over het behoud van verworven pensioenaanspraken ongeacht
de lidstaat waarin de pensioengerechtigde zich bevindt of waar hij naar toe
gaat.In artikel 8 van de huidige PSW is geregeld welke aanspraak een deelnemer
meekrijgt bij beëindiging van het deelnemerschap in de pensioenregeling.
Daaruit vloeit impliciet voort dat de hoogte van deze aanspraak niet kan worden
gewijzigd wanneer iemand naar een ander land gaat. De richtlijn maakt het
echter noodzakelijk deze verplichting tot behoud van aanspraken expliciet
in de wet vast te leggen, ook als dat materieel eigenlijk geen betekenis heeft.
Bovendien moet deze verplichting ook gelden voor pensioenregelingen die voor
het overige niet onder de PSW vallen.In artikel 4 van de richtlijn wordt gesproken over «deelnemers voor
wie geen bijdragen meer worden betaald als gevolg van het feit dat zij zich
naar een andere lidstaat hebben begeven.» Daarmee wordt bedoeld dat
de deelnemers niet meer in dienst zijn bij de werkgever. In Nederland houdt
dit ook in dat hun deelnemerschap in de pensioenregeling is beëindigd.
In de richtlijn is echter gekozen voor de formulering dat «er geen bijdragen
meer worden betaald» omdat er lidstaten zijn waarin het deelnemerschap
blijft voortbestaan na beëindiging van het dienstverband. Tijdens het
overleg over de richtlijn is door de Commissie aangegeven dat de lidstaten
dit in hun eigen wetgeving moeten invullen. In Nederland is het mogelijk dat
ook ná beëindiging van het dienstverband en het deelnemerschap
in de pensioenregeling nog bijdragen worden betaald, namelijk voorzover uitstelfinanciering
nog is toegestaan. De tijdsevenredige aanspraak is dan echter wel per de datum
van beëindiging van het dienstverband vastgesteld en er wordt ook dan
geen onderscheid gemaakt tussen degenen die na het ontslag naar het buitenland
gaan en degenen die in Nederland blijven. Voor de implementatie betekent dit
dat de formulering dat «er geen bijdragen meer worden betaald»
in de Nederlandse regelgeving vervangen is door «na beëindiging
van de deelneming».De waarborg van gelijke behandeling na beëindiging van de deelneming
geldt niet alleen voor de deelnemers zelf, maar ingevolge artikel 4, tweede
volzin, van de richtlijn ook voor andere rechthebbenden, waarmee gedoeld wordt
op de mogelijke nabestaanden van de deelnemer.De verplichting tot gelijke behandeling van degenen die blijven en degenen
die de lidstaat verlaten geldt uiteraard ook met betrekking tot de eventuele
verlening van toeslagen.Artikel 32fDe huidige Nederlands pensioenwetgeving bevat geen expliciete bepalingen
inzake het grensoverschrijdend uitkeren van pensioenen. Op grond van artikel
6:115 van het Burgerlijk Wetboek (BW) geldt dat de plaats waar de betaling
moet geschieden wordt bepaald door de artikelen 116–118, tenzij uit
de wet, gewoonte of rechtshandeling voortvloeit dat op een andere plaats moet
of mag worden betaald. Op grond van artikel 6:116 BW geldt dat een betaling
moet worden gedaan aan de woonplaats van de schuldeiser op het tijdstip van
betaling en is de schuldeiser bevoegd een andere plaats voor de betaling aan
te wijzen in het land van de woonplaats van de schuldeiser op het tijdstip
van betaling of op het tijdstip van het ontstaan van de verbintenis. Aangezien
van deze regel bij rechtshandeling, dus ook bij pensioenreglement, kan worden
afgeweken, is niet gewaarborgd dat pensioen in andere lidstaten kan worden
uitgekeerd, zoals artikel 5 van de richtlijn vereist. Artikel 32f bepaalt
dan ook dat betaling van pensioen in elke lidstaat kan geschieden. Deze bepaling
biedt de pensioengerechtigde mogelijkheid de pensioenuitvoerder te vragen
het pensioen naar een andere lidstaat uit te keren. De pensioenuitvoerder
mag een dergelijk verzoek niet weigeren. Indien dus in een pensioenreglement van een door een pensioenfonds of
een verzekeraar uitgevoerde pensioenregeling dan wel de verzekeringsovereenkomst
is bepaald dat de uitkeringen uitsluitend betaalbaar zijn in Nederland, dan
dient het reglement c.q. de overeenkomst op dat punt te worden aangepast,
zodat de gerechtigde ook kan verzoeken om betaalbaarstelling in een andere
lidstaat.Artikel 32gMet betrekking tot gedetacheerde werknemers moet een onderscheid gemaakt
worden tussen enerzijds de Nederlandse werknemer die tijdelijk in het buitenland
werkt (a) en anderzijds de buitenlandse werknemer die tijdelijk in Nederland
werkt (b).a. Nederlandse werknemer die tijdelijk in het buitenland
werktTen aanzien de werknemer die op basis van detachering tijdelijk in het
buitenland werkt kan het volgende worden opgemerkt. Op basis van de richtlijn
moet de deelneming in de regeling in het land van oorsprong, in casu Nederland,
kunnen worden voortgezet. Dat is bepaald in artikel 32g, eerste lid. Tevens
geldt dat de betrokkene niet gedwongen moet kunnen worden om tegelijkertijd
deel te nemen in de pensioenregeling in het buitenland. Het is niet aan de
Nederlandse wetgever, maar aan de wetgever in de betreffende andere EU-lidstaat
om dat te waarborgen.De richtlijn spreekt in dit verband over het voortzetten van de betaling
van bijdragen, maar, zoals al vermeld in de toelichting bij het voorgestelde
artikel 32e, wordt hiermee bedoeld het voortzetten van de deelneming. Deze
terminologie is dan ook aangehouden bij het eerste lid, waar het gaat om voortzetting
van het deelnemerschap aan de Nederlandse regeling.Evenals dat in de richtlijn het geval is, wordt het blijven deelnemen
aan de Nederlandse pensioenregeling als een mogelijkheid geformuleerd. Dit
betekent dat de pensioenregeling of de verplichtstelling het niet onmogelijk
mag maken dat bij detachering naar een andere lidstaat het deelnemerschap
wordt voortgezet. Anderzijds blijft het werkgever en werknemer vrij staan
om in het kader van de detachering afspraken te maken over de pensioensituatie
van betrokkene.Wanneer de deelneming in de Nederlandse pensioenregeling wordt voortgezet
en het betreft een pensioenregeling waarop de PSW van toepassing is, dan blijft
ook tijdens de detachering de PSW van toepassing. In dat geval gaat het immers
om de voortzetting van een bestaand deelnemerschap, gebaseerd op een bestaande
pensioentoezegging. Artikel 2, derde lid, onderdeel b, van de PSW, is niet
van toepassing. Dat artikel bepaalt dat de verplichting om een pensioentoezegging
uit te laten voeren door een bedrijfspensioenfonds, een ondernemingspensioenfonds
of een verzekeraar niet geldt, wanneer er sprake is van een toezegging welke
een werkgever doet aan werknemers die voor de onderneming buiten Nederland
werkzaam zijn of bestemd zijn voor dadelijke tewerkstelling buiten Nederland,
behalve indien zij hun woonplaats in Nederland hebben, onderscheidenlijk behouden.b. Buitenlandse werknemer die tijdelijk in Nederland werktVoor iemand die vanuit het buitenland in Nederland gedetacheerd is, geldt
dat, wanneer hij deelnemer blijft in de regeling in het land van oorsprong,
hij niet verplicht kan worden om deel te nemen in de Nederlandse pensioenregeling
waarbij de werkgever bij wie hij gedetacheerd is aangesloten is. Dat wordt
geregeld in artikel 32 g, tweede lid. In dit geval is in de wettekst de terminologie
van de richtlijn, waarin het betalen van bijdragen synoniem is
aan het voortzetten van de deelneming, wel gevolgd, omdat het hier gaat om
een buitenlandse pensioenregeling.Het is in de huidige situatie denkbaar dat een werknemer uit een andere
lidstaat, die tijdelijk in Nederland werkzaam is, onder een verplichtstelling
op grond van de Wet betreffende verplichte deelneming in een bedrijfspensioenfonds
(Wet Bpf) valt. (Ter vergelijking, ten aanzien van een algemeen verbindend
verklaarde VUT-CAO heeft de Kantonrechter Utrecht – 4 maart 1986,
Praktijkgids 1986, nr. 2562 – geoordeeld dat deze van toepassing is
op een arbeidsovereenkomst tussen een in België gevestigde werkgever
en een in Nederland werkzame werknemer). Nu is het in praktijk gebruikelijk
dat voor een dergelijke werknemer een ontheffing wordt verleend op grond van
artikel 16 Wet Bpf. Op grond van het in artikel 32g, tweede lid, bepaalde
kan het deelnemerschap in de pensioenregeling in de andere lidstaat worden
voortgezet en kan een eventueel geldende Nederlandse verplichtstelling niet
dwingen om daarin deel te nemen. Dit betekent dat zowel de werkgever in het
buitenland, als de gedetacheerde werknemer, als de werkgever in Nederland
bij wie de gedetacheerde tijdelijk werkzaam is niet verplicht kunnen worden
tot premiebetaling van een in Nederland verplicht gestelde pensioenregeling.
Omdat dit met de onderhavige bepaling in de wet is vastgelegd, is het dan
ook niet meer noodzakelijk om een ontheffing van de verplichting tot deelneming
in de verplichtgestelde regeling te vragen. Ter voorkoming van misverstanden
is in artikel II een wijziging opgenomen van artikel 15 van de (nieuwe) Wet
verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 2001, waarmee wordt
aangegeven dat de ontheffingsmogelijkheid die in dat artikel geboden wordt
uitsluitend nog betekenis heeft voor gevallen waarin artikel 32g niet van
toepassing is, bijvoorbeeld bij detacheringen van buiten de Europese Unie.Artikel 32hOp grond van de artikelen 8, vierde lid, 17 en 17a PSW en de artikelen
13 en 13a Regelen verzekeringsovereenkomsten PSW (Regelen) gelden nu al bepaalde
informatieverplichtingen. In het kader van de richtlijn is met name het bepaalde
in artikel 8, vierde lid, van de PSW en 13, derde lid, Regelen relevant omdat
het daarbij gaat om de informatie aan degene wiens deelneming aan de pensioenregeling
wordt beëindigd. Ook artikel 17a PSW heeft betrekking op informatie aan
de gewezen deelnemer. Daarin is bepaald dat het fonds een vergoeding van de
kosten daarvan kan vragen. De informatieverplichting die de richtlijn oplegt,
houdt naar het oordeel van de regering geen nieuwe of extra informatieverplichtingen
in boven de nu reeds in de wet opgenomen informatieverplichtingen. De richtlijn
verplicht er slechts toe dat gewaarborgd wordt dat ook degenen die naar een
andere lidstaat gaan dezelfde informatie krijgen. Dat betekent dat wanneer
een pensioenuitvoerder meer informatie zou geven dan waartoe hij op grond
van de PSW gehouden is, hij deze informatie ook moet geven aan degenen die
het land heeft verlaten. In de richtlijn is niet bepaald wie welke informatie
moet verstrekken. Dat zal afhankelijk zijn van de wijze waarop pensioenregelingen
in de desbetreffende lidstaat worden uitgevoerd. Zoals gezegd is in de PSW
en de Regelen daarover al een aantal bepalingen opgenomen waarbij is aangegeven
wie de informatie moet verstrekken. De richtlijn verplicht de pensioenuitvoerder
ook niet om informatie te geven over de fiscale behandeling van pensioenen
in een andere lidstaat. De tekst van de richtlijn geeft niet expliciet aan
of de informatie al voor het einde van het deelnemerschap moet worden gegeven.
Om een afweging te kunnen maken van de consequenties die zullen voortvloeien
uit de beëindiging van het deelnemerschap zal het voor de deelnemer belangrijk
zijn om die informatie al voor een beslissing over het definitieve vertrek
te kunnen ontvangen. Maar dat geldt ook voor degene die na beëindiging
van het dienstverband en de deelneming in de pensioenregeling in Nederland
wil blijven. Voor een dergelijke informatieve opgave zal de pensioenuitvoerder
kosten in rekening kunnen brengen. Dat geldt niet wanneer de opgave wordt
verstrekt in verband de definitieve beëindiging van het deelnemerschap.De richtlijn legt de informatieverplichting op aan «werkgevers,
trustees en anderen die verantwoordelijk zijn voor het beheer van aanvullende
pensioenvoorzieningen». In de Nederlandse situatie is ingevolge de PSW
de werkgever nooit degene die verantwoordelijk is voor het beheer van de aanvullende
pensioenvoorziening. Indien de werkgever een pensioentoezegging doet is hij
immers gehouden deze bij een pensioenfonds of een verzekeraar onder te brengen.
In artikel 32h wordt de werkgever dan ook niet genoemd. Teneinde alle uitvoerders
van de pensioenregelingen, bedoeld in artikel 32d, onderdeel a, onder dit
artikel te laten vallen is gekozen voor de omschrijving «het orgaan
dat de pensioenregeling uitvoert».Artikelen III, IV en VHetgeen hiervoor met betrekking tot de Pensioen- en spaarfondsenwet is
opgemerkt, geldt eveneens inzake de Wet verplichte deelneming in een beroepspensioenregeling,
de Algemene pensioenwet politieke ambtsdragers en de Wet tot invoering van
een leeftijdsgrens voor het notarisambt en oprichting van een notarieel pensioenfonds.
Teneinde de door de richtlijn gevraagde garanties te kunnen geven, is het
noodzakelijk om een expliciete bepaling in deze wetten op te nemen.Transponeringstabel Artikel 4 RichtlijnArtikel 32e PSW Artikel 5 RichtlijnArtikel 32f PSW Artikel 6 RichtlijnArtikel 32g PSWArtikel 7 RichtlijnArtikel 32h PSW Artikel 8 RichtlijnArtikel VI WijzigingswetDe Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. HoogervorstXNoot1Het voorstel van de Commissie is gepubliceerd in PbEG C 5 van 9 januari
1998, blz. 4.XNoot2Het advies van het Economische en Sociaal Comité is gepubliceerd
in PbEG C 157 van 25 mei 1998, blz. 26. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27649-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl