Wijziging Natuurbeschermingswet 1998 i.v.m. Europeesrechtelijke verplichtingen; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28171, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

13-03-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28171 nr. 5

11-03-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgaveAlgemeenAfstemming en draagvlakBeschermingsregimesInstandhoudingsbeheerBeheersplannenVerbod schadelijke handelingenAfwegingskaderVergunningenVerklaring van geen bezwaarOpschortende werkingHandhavingOnteigeningLastenInwerkingtredingEvaluatiebepalingArtikelsgewijsArtikel I, EArtikel I, GArtikel I, IArtikel I, JArtikel I, M (algemeen)Artikel I, M (artikel 19a)Artikel I, M (artikel 19b)Artikel I, M (artikel 19c)Artikel I, M (artikel 19d)Artikel I, M (artikel 19e)Artikel I, M (artikel 19f)Artikel I, M (artikel 19g)Artikel I, M (artikel 19h)Artikel I, M (artikel 19j)Artikel I, M (artikel 19l)Artikel I, OArtikel I, PArtikel I, QArtikel I, SArtikel I, TArtikel I, UArtikel I, CCArtikel I, EEArtikel IIBijlagenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28171Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 79 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 171Wijziging van de Natuurbeschermingswet 1998 in verband met Europeesrechtelijke
verplichtingennr. 5VERSLAGVastgesteld 11 maart 2002De vaste commissie voor Landbouw, Natuurbeheer en Visserij1, belast met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel brengt
als volgt verslag uit van haar bevindingen.Inhoudsopgave• Algemeen• Afestemming en draagvlak• Beschermingsregimes• Instandhoudingsbeheer• Beheersplannen• Verbod schadelijke handelingen• Afwegingskader• Vergunningen• Verklaring van geen bezwaar• Opschortende werking• Handhaving• Onteigening• Lasten• Inwerkingtreding• Evaluatiebepaling• ArtikelsgewijsAlgemeenDe leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van het voorstel tot wijziging van de Natuurbeschermingswet 1998 in verband
met Europees rechtelijke verplichtingen. Gelet op de (reeds langer bestaande)
Europeesrechtelijke verplichtingen, waarvan opname in de Nederlandse wetgeving
tot nu toe tekortschoot, kwam het deze leden gewenst voor deze verplichtingen
nu zo spoedig mogelijk adequaat te regelen. De leden zijn van mening dat de
Nederlandse regering te lang heeft gewacht met de implementatie en te lang
op het onterechte standpunt heeft gestaan dat de Nederlandse implementatie
al op juiste wijze was geregeld via de Natuurbeschermingswet en de ruimtelijke
ordeningswetgeving. In het verleden hebben de leden van de PvdA-fractie
de regering hierop ook al gewezen.Kan de regering nog eens ingaan op de achtergronden van dit – naar
nu blijkt – verkeerde uitgangspunt van de regering en op de redenen
van de ommezwaai?De leden van de PvdA zijn het eens met de regering om de implementatie
van beide richtlijnen te laten lopen via de Natuurbeschermingswet (NB-wet).
De NB-wet vormt immers het juridische hart van de natuurbescherming in Nederland.
Zij vragen zich echter af wat de reikwijdte van het wetsvoorstel is. Beoogt
de regering met dit voorstel tenminste een zelfde niveau van bescherming te
realiseren of wordt bewust de mogelijkheid geboden dat de bescherming op onderdelen
of wellicht over de gehele linie vermindert? Graag een reactie van de regering
hierop. De leden van de PvdA zijn van mening dat het wetsvoorstel op belangrijke
punten de bescherming lijkt te verminderen. Dit zou ontoelaatbaar zijn, omdat
hiermee jarenlange inspanningen om de natuur in Nederland te verbeteren juridisch
onvoldoende gedekt zullen worden en er in feite sprake is van een verslechtering
van het beschermingsregime ten opzichte van de huidige situatie.Met enige bedenking hebben de leden van de VVD-fractie kennis genomen
van het onderhavige wetsvoorstel. De leden vragen zich af wie nu echt verantwoordelijk
is voor de bescherming van de waarden van de Vogelrichtlijn- en Habitatrichtlijngebieden
in Nederland. Waar het wetsvoorstel lijkt uit te gaan van Gedeputeerde Staten
wordt uiteindelijk een heel diffuus stelsel van verantwoordelijken aangegeven.
Welke hiërarchie bij de bestuursorganen wordt gecreëerd, is niet
helder. Daarnaast is ook niet duidelijk of het bijvoorbeeld Gedeputeerde Staten
of Provinciale Staten, c.q. B&W of de Gemeenteraad is die bedoeld wordt
met de term «bestuursorgaan» of «bevoegd gezag».Het voorliggend wetsvoorstel is noodzakelijk omdat Nederland verplicht
is om over te gaan tot implementatie van de Vogelrichtlijn (79/409/EEG) en
de Habitatrichtlijn (92/43/EEG), twee Europese tot de lidstaten van de EU
gerichte richtlijnen. Met deze implementatie op zich zelf kan de CDA-fractie
instemmen. Deze is immers noodzakelijk gelet op de zojuist gememoreerde verplichting.
Ten aanzien van de manier waarop deze implementatie gebeurt, hebben de leden
van de CDA-fractie echter een groot aantal klemmende vragen. Als eerste opmerking
van meer formele aard moet het de leden van de CDA-fractie overigens van het
hart, dat zij niet gelukkig zijn met de voorliggende Memorie van Toelichting
(MvT) bij het wetsvoorstel wat betreft de redactie en de taalvoering. Er komen
storend veel drukfouten in voor, terwijl op diverse plaatsen de zinnen niet
goed lopen. Er lijken woorden te zijn weggevallen, waardoor de betreffende
passage slechts uit zijn context valt te begrijpen (voorbeelden: op blz. 12
moet in de tweede regel van onderen het woord «en» vervallen;
het woord «wordt» op blz. 34, regel 13 van boven dient te worden
gelezen als «moet»; de zin in de derde volle alinea op blz. 36:
«Dit betekent dat in het geval waarin een project, plan of handeling
is vrijgesteld van een bij verordening vastgesteld verbod voor het verrichten
van dat plan, project of die handeling zijn vereist, moet worden teruggevallen
op het vergunningstelsel van het eerste lid van artikel 19d.» Ook bij
herhaalde lezing blijft deze zin onbegrijpelijk, nog daargelaten dat het niet
mogelijk is een plan of project te «verrichten».).De leden van de fractie van D66 hebben bezorgd kennis genomen van het
wetsvoorstel dat er toe strekt de Europeesrechtelijke verplichtingen in de
Natuurbeschermingswet 1998 te implementeren. Deze bezorgdheid richt zich met
name op de besluitvormingsbevoegdheid, het afschaffen van de opschortende
werking, de verschillende beschermingsregimes, de beheersplannen,
de verklaring van geen bezwaar en toetsing van bestaand gebruik.Het valt de leden van de fractie van D66 op dat de voorgestelde wijziging
veel ingrijpender is dan nodig is om tegemoet te komen aan de bezwaren van
de Europese Commissie, en ook veel verder gaat dan het overnemen van het afwegingskader
van de Vogel- en Habitatrichtlijn in de Natuurbeschermingswet zoals de motie
Witteveen-Hevinga (december 2000) vroeg. Kan de regering hier een toelichting
op geven?De Raad van State is bepaald niet enthousiast over het voorliggende wetsvoorstel,
maar zwicht in feite voor de tijdsdruk om aan de Europeesrechtelijke vereisten
te voldoen. De leden van de D66-fractie vragen zich af of er nu niet al een
directe werking van de Habitat- en Vogelrichtlijn uitgaat.De leden van fractie van de GroenLinks hebben met interesse kennis genomen
van het wetsvoorstel. De leden van de GroenLinks-fractie zijn content dat
hiermee een voorstel voor implementatie van de Habitat- en Vogelrichtlijn
in nationale wetgeving wordt gedaan. De concrete uitwerking, in de vorm van
onderhavig wetsvoorstel, roept echter teveel vragen op. Dit is met name het
geval ten aanzien de keuze om gebruik te maken van het spoor van «de
andere wetgeving», van het onderscheid in regime voor zogenaamde natuurmonumenten
en richtlijngebieden en het grotendeels ontbreken van een schorsende werking.De leden van de fractie van de ChristenUnie hebben met belangstelling
kennis genomen van voorliggend wetsvoorstel. Ze constateren dat er vanuit
de verschillende betrokken organisaties behoorlijk veel kritiek is gekomen.
Deze leden verwijzen ook naar het commentaar van de Vogelbescherming.Naast de kritiek van diverse organisaties constateert de Raad van State
ook nog dat de regeling structureel verbetering behoeft. De verschillende
partijen zijn het echter met elkaar eens dat tijdsdruk momenteel van groter
belang is dan vergaande wijziging van het wetsvoorstel, met de onvermijdelijke
bijbehorende vertraging. De Raad van State ziet het voorstel dan ook als een
voorlopige en niet als een definitieve regeling. Voornoemde leden vragen of
de regering deze uitspraak van de Raad van State onderschrijft. Als inderdaad
sprake is van een «overgangsregeling», op wat voor termijn kan
dan een definitieve regeling tegemoet worden gezien?De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het wetsvoorstel en de daarbij behorende toelichting. De Natuurbeschermingswet
wordt aangepast aan Europeesrechtelijke verplichtingen. De leden van de SGP-fractie
betreuren het dat de regering de Europese Commissie niet heeft kunnen overtuigen
dat de richtlijn voldoende is geïmplementeerd. Deze leden hebben verder
een aantal kritische vragen en opmerkingen over het wetsvoorstel.De commissie verzoekt de regering tevens te reageren op de brief van de
Vogelbescherming Nederland d.d. 21 februari 2002 (zie bijlage).1Afstemming en draagvlakAgrarisch- en particulier natuurbeheer zijn tot op heden juist vanwege
de vrijwilligheid succesvolle instrumenten in ons land. De beheerstructuur
in de wijziging is volledig verplicht. De leden van de VVD-fractie vragen
zich af wat daar de gevolgen van zijn voor het draagvlak onder bijvoorbeeld
de boeren. In artikel 46 Flora- en Faunawet, lid 3, onderdeel d wordt de Vogelrichtlijn
niet genoemd. Waarom niet?De Raad van State spreekt over de regeling van de grondslag voor onteigening
in het belang van de Natuurbescherming. Hoe wordt deze in de NB-wet 1998 aangegeven,
zo vragen de leden van de VVD-fractie. In een reactie op de Raad van State
sub 2a spreekt de regering van een regeling voor de aanwijzing van Vogel-
en Habitatrichtlijnen die anoloog is aan die van aanwijzing van beschermde
natuurmonumenten. Bij beschermde natuurmonumenten is er echter toch sprake
van vrijwilligheid, in tegenstelling tot de andere aanwijzingen? Waarom zijn
de wijzigingsvoorstellen in de Flora- en Faunawet niet naar de Raad van State
gegaan?De leden van de fractie van de ChristenUnie merken op dat de Raad van
State op verschillende plaatsen wijst op afstemmingsproblemen met andere wet-
en regelgeving. Naar aanleiding van het commentaar van de Raad is het wetsvoorstel
op diverse onderdelen aangepast. Deze leden verzoeken de regering nader aan
te geven of het voorliggende wetsvoorstel nu wel in voldoende mate aansluit
bij andere wetten.De leden van de fractie van de ChristenUnie begrijpen uit de verschillende
reacties dat er afstemmingsproblemen in het vooruitzicht liggen tussen de
instandhoudingsmaatregelen ingevolge de Habitatrichtlijn en de beheermaatregelen
die vanuit het Programma Beheer worden voorgeschreven. Het is niet alleen
vanuit oogpunt van efficiënte en effectiviteit van belang om de verschillende
maatregelen met elkaar in overeenstemming te brengen, maar tevens voor het
behoud van voldoende draagvlak onder de beheerders en grondeigenaars. Voornoemde
leden vragen of de regering die problemen ook voorziet en zo ja, wat daaraan
kan worden gedaan.De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen ook naar de stand van
zaken ten aanzien van de vernietiging van de uitspraak van het ministerie
van LNV van juni 2001 op het NLTO-bezwaar door de Raad van State. Wanneer
kan een reactie van de zijde van de regering worden verwacht? Deze leden wijzen
op het belang van een tijdige reactie in verband met het draagvlak onder grondeigenaren
en gebruikers.Het is de leden van de fractie van de ChristenUnie niet duidelijk hoe
de belangenafweging in de omgeving van de Vogel- en Habitatrichtlijngebieden
gaat plaatsvinden. Ze vragen hoe groot de «schaduwwerking» is
van de aangewezen gebieden in de gebieden er omheen en wat de consequenties
ervan zullen zijn voor de gebruiksmogelijkheden van de beheerders en grondeigenaren.De leden van de SGP-fractie stellen dat tegen de huidige Natuurbeschermingswet
bij een groot aantal boeren bezwaren bestaan, getuige de vele bezwaarschriften
die nog in procedure zijn. Een belangrijk deel van de bezwaren wordt veroorzaakt
door onduidelijkheid en een te beperkte communicatie met particuliere grondeigenaren
en gebruikers over de gevolgen van de aanwijzing van de Vogelrichtlijngebieden.
Is de regering voornemens de communicatie hierover richting de boeren te verbeteren?De leden van de SGP-fractie zijn beducht voor de stapeling van regelgeving.
Er bestaan reeds een groot aantal wetten en regels die de natuur en het milieu
beschermen. Met dit wetsvoorstel wordt daaroverheen nog een extra beschermingslaag
gelegd. Deelt de regering de constatering dat boeren hierdoor nog verder in
hun bedrijfsvoering worden beperkt? Waarop baseert de regering dan dat van
extra lasten voor het bedrijfsleven geen sprake is? Is de regering ook van
mening dat er sprake is van extra lasten voor agrariërs die nabij de
Vogel- en Habitatgebieden wonen?BeschermingsregimesIn de toekomst zullen volgens het wetsvoorstel natuurgebieden tot een
van drie categorieën kunnen behoren. Dat betreft de beschermde natuurmonumenten
(op grond van art. 10 van de wet), de richtlijngebieden (art. 10a van de wet)
en andere gebieden (op grond van hoofdstuk V van de wet, dat de mogelijkheid
biedt om op basis van andere internationale verplichtingen gebieden aan te
wijzen). Graag vernemen de leden van de fractie van de PvdA om hoeveel hectares
het gaat en in welke mate de gebieden elkaar overlappen. Ook vernemen de leden
graag in hoeverre àlle Nederlandse habitat- en vogelrichtlijngebieden
inmiddels definitief zijn en of er nog kans is dat meer gebieden aangemeld
en aangewezen zullen worden.De rechtsgevolgen van de besluiten tot aan aanwijzing van richtlijngebieden
wijken af van die van de aanwijzing van beschermde natuurmonumenten. Dit wordt
beargumenteerd door te stellen dat implementatie van het regime van artikel
6 van de habitatrichtlijn voor de beschermde natuurmonumenten te ver zou gaan.
Er heeft een studie plaats gevonden naar de verschillende beschermingsformules
in het landelijk gebied, zo vermeldt de MvT. De leden van de PvdA-fractie
zien deze studie gaarne aan de Kamer toegezonden. Wat is de reden dat gesteld
wordt dat het regime van artikel 6 wel handleiding dient te zijn maar niet
verplicht behoeft te worden toegepast? Zou het geen aanbeveling verdienen
uit een oogpunt van deregulering en wetgevingskwaliteit indien het regime
voor beschermde natuurmonumenten hetzelfde zou zijn als voor de richtlijngebieden?
Wat zouden daarvan de precieze gevolgen zijn?De leden van de PvdA-fractie zien gaarne een uiteenzetting van de regering
tegemoet met betrekking tot de positie van de Ecologische Hoofdstructuur (EHS).
In het Structuurschema Groene Ruimte 2 (SGR 2) constateert de regering dat
de EHS een centrale plaats in het natuurbeleid inneemt, maar nog onvoldoende
ruimtelijke samenhang heeft en de milieukwaliteit in en rond de EHS nog onvoldoende
is voor de realisatie van de natuurdoelen. De biodiversiteit loopt in Nederland
achteruit. De regering merkt op dat zij de natuur een adequate ruimtelijke
bescherming wil bieden en de milieu- en watercondities (noodzakelijk voor
instandhouding en ontwikkeling van de natuurwaarden) wil verbeteren.Wanneer zullen de EHS-gebieden exact begrensd zijn en in welke mate zullen
zij aangewezen worden als beschermd natuurmonument, zo vragen de leden van
de fractie van de PvdA zich af. Hoe ver is dit proces thans? Wat is de reden
dat voor de EHS-gebieden afgezien wordt van een regeling voor bescherming
en instandhouding als wel wordt voorzien voor de richtlijngebieden? Zou dit
niet kunnen bijdragen aan de versterking van de milieukwaliteit zoals beoogd
door de regering, zo vragen deze leden.Kan aangegeven worden welke delen van de EHS gelegen zijn in de vogelrichtlijn-
en de habitatrichtlijngebieden en welk deel daarbuiten? Kan dit ook worden
aangegeven voor de (in SGR 2 voorziene) ecologische verbindingszones?Kan tenslotte worden aangegeven wat de stand van zaken is inzake de aanwijzing
van beschermde natuurmonumenten? Wanneer zal het aanwijzingsprogramma worden
hervat, en in welke omvang wordt dit thans voorzien? Hoe groot is na inwerkingtreding
van de wet de categorie gebieden op grond van artikel 10 van de wet? Om welke
soorten gebieden gaat het (water, land; grootte) en wat voor natuur betreft
dit?De leden van de fractie van de VVD stellen dat niet helder wordt omgegaan
met de begrippen «gevolgen» en «significante gevolgen»
in negatieve zin. Er wordt ook geen duidelijkheid gegeven over de reikwijdte
van de externe werking van aangewezen Vogelrichtlijnen Habitatrichtlijngebieden.
Bijvoorbeeld, kunnen Delta-activiteiten in Zeeland gevolgen hebben voor de
bescherming van de Waddenzee? Hoe zit het met activiteiten midden
in het land waar sprake is van een brede vogeltrek van beschermde vogels?
Vallen deze activiteiten dan ook onder het beschermingsregime van de Habitatrichtlijn,
ook al is de afstand tot de aangewezen gebieden zo groot?In de Habitatrichtlijn (artikel 4, lid 2) is de mogelijkheid opgenomen
om de Europese Commissie om verlichting van de bescherming te verzoeken als
het oppervak van alle habitatgebieden groter is dan vijf procent van het totale
oppervlak van een land. De leden van de fractie van de VVD vragen of Nederland
hier niet voor in aanmerking komt en of de regering bereid is om deze mogelijkheid
te benutten.Aangewezen beschermde natuurmonumenten die geheel of gedeeltelijk binnen
Vogelrichtlijn- of Habitatrichtlijngebieden liggen, worden opgenomen in het
beheer- en beschermingsregime van die gebieden. De soorten en gebieden waarvoor
het beschermde natuurmonument is ingesteld en die niet beschermd worden door
Vogelrichtlijn en Habitatrichtlijn, worden in het beheer- en het beschermingsregime
opgenomen. Hebben zij hetzelfde gewicht bij beoordeling van activiteiten als
de bescherming ex artikel 6.3 en 6.4 van de Habitatrichtlijn, of kunnen projecten
een lichtere beoordeling hebben als zij geen significante negatieve invloed
hebben op die beschermde soorten en gebieden, zo vragen de leden van VVD-fractie.
Hoe worden de beschermingsregimes van bijvoorbeeld Wetlands opgenomen en hoe
stringent zijn deze?Er wordt gekozen voor een apart nieuw beschermingsregime voor de vogel-
en habitatrichtlijngebieden, naast dat uit hoofde van artikel 10 Nb-wet. Hier
rijst onmiddellijk de vraag, zo stelt de fractie van het CDA, waarom niet
is gekozen voor één beschermingsregime voor alle natuurgebieden,
met de mogelijkheid om in het aanwijzingsbesluit extra voorwaarden en bepalingen
op te nemen als het een vogel- of habitatrichtlijngebied betreft. Nu zijn
er allerlei constructies nodig om samenloop van de beide regimes (die dus
uit artikel 10 bestaand en artikel 10a voorgesteld) te voorkomen en om te
bevorderen dat het eigen beschermingsregime van artikel 10 en met name artikel
16 Nb-wet toch zijn werking kan blijven hebben in (delen van) «ex»-beschermde
natuurmonumenten die overgaan in het artikel 10a-regime. Verdient het niet
veeleer aanbeveling om de wet zodanig in te richten dat er één
status voor natuurgebieden bestaat, te weten die van beschermd natuurmonument,
met een extra voorwaarden-, afwegings- en toetsingspakket als dat gebied ook
geheel of ten dele (dàn uiteraard alleen voor dat gedeelte) aangewezen
of (thans nog) aangemeld is als speciale beschermingszone op grond van de
Vogel- en Habitatrichtlijn? Deze suggestie klemt temeer, zo stelt de CDA-fractie,
als men zich voor ogen brengt dat van de thans als speciale beschermingszones
ingevolge de vogelrichtlijn aangewezen gebieden (totaal ±1 miljoen
hectare) slechts 5000 hectare zou gaan overblijven waarop het «oude»
regime (beschermd natuurmonument, art. 10 Nb-wet) van toepassing zou blijven.
De oorzaak hiervan ligt in de omstandigheid dat voor ± 99% de
beide regimes volkomen samenvallen. Voor de goede orde zij ook vermeld hetgeen
de MvT hier verder nog aan informatie over bevat. Van die 1 miljoen hectare
Vogelrichtlijngebied bestaat 720 000 hectare uit zogenaamde grote wateren
(Noordzee, IJsselmeer en Waddenzee). Ongeveer 280 000 hectare van dit
gebied ligt dus op het land. De aangemelde gebieden krachtens de Habitatrichtlijn
vertonen een soortgelijk beeld: totaal + 700 000 hectare waarvan 450 000
hectare water en dus 250 000 hectare land. De MvT vermeldt op blz. 6
nog dat de beide categorieën van gebieden elkaar grotendeels, te weten
600 000 hectare, overlappen.Op het punt van de soortenbescherming bestaat er naar het oordeel van
de leden van de CDA-fractie het risico van de discrepantie tussen de beschermingsregimes van enerzijds de Vogel- en Habitatrichtlijn en
anderzijds de Flora- en Faunawet. De laatste immers gaat uit van bescherming
van het individu, terwijl de Europese richtlijnen zich richten op bescherming
van soorten op basis van populatiedynamiek. Deze criteria lijken minder ver
te gaan dan die uit de Flora- en Faunawet. Kan de regering hier nader op ingaan?De regering kan op grond van de Vogelrichtlijn of de Habitatrichtlijn
een gebied aanwijzen als een zogenaamd richtlijngebied. Een gebied kan ook
als beschermd natuurmonument onder de Natuurbeschermingswet vallen. Een richtlijn
gebied kan niet tegelijkertijd ook een beschermd natuurmonument zijn. Voor
de richtlijngebieden liggen de bevoegdheden bij de gemeente en waterschappen,
voor natuurmonumenten bij de provincie of de regering. Dit bevreemdt de leden
van de fractie van D66, want natuurgebieden die internationaal gezien het
belangrijkst zijn wordt dan door gemeenten en waterschappen getoetst. Daarnaast
maken de leden van de fractie van D66 zich hier ook grote zorgen over daar
onder meer uit onderzoek van de Rekenkamer blijkt dat met name de lagere overheden
en de provincies niet of nauwelijks op de hoogte zijn van de inhoud en de
gevolgen van de richtlijnen. Waarom legt de regering de Habitattoets daar
neer waar men het minste verstand van zaken heeft?De leden van de fractie van D66 pleiten voor één beschermingsregime,
waarbij voor schadelijke ingrepen een vergunning op grond van de Natuurbeschermingswet
vereist is, en willen dat er één uitvoerder, met verstand van
zaken, van deze wet is.De leden van de D66-fractie vragen zich overigens af hoe het kan dat de
regering nu voorstelt toetsing van de Habitat- en Vogelrichtlijn veelal bij
de gemeenten neer te leggen, terwijl zij eerder nog zoveel moeite had met
decentralisatie van de Natuurbeschermingswet Is de conclusie van de leden
van de D66-fractie juist dat wanneer gemeenten tot het oordeel komen dat er
geen sprake is van significante effecten, er geen vervolg van de procedure
is?Deze leden vragen zich ook af of het juist is dat de gemeenten geen meldplicht
hebben. Zo ja, waarom heeft de regering hiervoor gekozen?De leden van de fractie van GroenLinks zijn eveneens verbaasd over de
keuze van twee verschillende beschermingsegimes. De consequenties van deze
keuze zijn dat er bevreemdende juridische en inhoudelijke verschillen bestaan
tussen gebieden die wel onder de Habitat- en Vogelrichtlijn vallen, en gebieden
die niet onder een van de richtlijnen vallen. Een groot deel van de «richtlijngebieden»
viel tot nog toe onder het regime van de Natuurbeschermingswet, voor deze
gebieden zal het beschermingsniveau sterk veranderen en vooral verminderen.
De leden van de fractie van GroenLinks vragen zich af waarom niet gekozen
is voor het onder het regime van de Habitatrichtlijn brengen van alle aangewezen
gebieden ingevolge de Natuurbeschermingswet, dus ook die gebieden die niet
onder een van de richtlijnen vallen maar wel een beschermd of staatsnatuurmonument
zijn. De oppervlakte van deze laatste categorie is een fractie van het totaal
aan te beschermen gebied. In de MvT wordt gesteld, dat eerst de wenselijk
onderzocht moet worden van het onder het regime van de Habitatrichtlijn brengen
van alle gebieden. Deze leden merken op dat deze voorliggende oplossing verstrekkende
gevolgen heeft. Is een eenduidig regime voor alle gebieden niet te prefereren?
Waarom prevaleert het feit dat de wenselijkheid van bedoelde oplossing nog
onderzocht moet worden boven het creëren van een eenduidig beschermingsregime
en achteruitgang van het beschermingsniveau van een groot aantal gebieden?De leden van de GroenLinks-fractie merken op dat in het wetsvoorstel niet
alle gebieden die binnen de EHS vallen, opgenomen zijn. Hierom is wel gevraagd in de aangenomen motie Dijsselbloem (27 235, nr. 7).
Ook volgens deze leden kan gesteld worden dat als we kijken naar de Ecologische
Hoofdstructuur er dus drie verschillende beschermingsniveaus zijn: voor beschermde
en staatsnatuurmonumenten, voor richtlijngebieden en voor de overige gebieden
binnen de EHS. Is er sprake geweest van andere redenen dan overwegingen van
urgentie, die ertoe geleid hebben dat niet de gehele EHS onder het regime
van onderhavige wet vallen? Welke mogelijkheden ziet de regering om deze gebieden
alsnog onder het wetsvoorstel te laten vallen?Vanuit de Habitatrichtlijn is eerbiediging van bestaande rechten niet
zonder meer een gegeven (advies Raad van State, pagina 9). De lijn van de
regering is dat bestaand gebruik in principe kan worden voortgezet. Een en
ander komt anders te liggen indien blijkt dat er een vorm van bestaand gebruik
is die significante gevolgen heeft voor de waarden waarvoor het gebied is
aangewezen. Aangezien het begrip «in principe» niet op voorhand
helderheid verschaft en evenmin op voorhand duidelijk is wat bedoeld wordt
met significante gevolgen (dat kan immers per gebied verschillen) vragen de
leden van de fractie van de ChristenUnie of er voldoende helderheid bestaat
ten aanzien van de rechtszekerheid voor bestaande beheerders. Zo niet, binnen
welke termijn zal hier wel duidelijkheid over bestaan voor huidige beheerders
en grondeigenaren onder het regime van de nieuwe wet?InstandhoudingsbeheerEen wettelijke voorziening is nodig om het instandhoudingbeheer te kunnen
waarborgen, waarbij verwezen wordt naar artikel 21 van de Nb-wet waar de mogelijkheid
is opgenomen dat door of vanwege het bevoegd gezag maatregelen worden getroffen.
Is dit artikel reeds in werking getreden, zo vragen de leden van de PvdA-fractie.
Zo ja, kan dan aangegeven waar en wanneer dit artikel is toegepast en welke
gevolgen dat heeft gehad?Welke rol kunnen belanghebbenden en natuurbeschermingsorganisaties spelen
bij het waarborgen van de nakoming door Nederland van haar Europeesrechtelijke
verplichtingen, met name op het gebied van het instandhoudingbeheer en het
verbod op schadelijke plannen, projecten of handelingen, zo vragen deze leden.
Zou actieve inschakeling van deze groeperingen de naleving van de bepalingen
niet kunnen verbeteren?Kan voorts een overzicht gegeven worden op welke wijze belanghebbenden
(op grond van deze wet of de AWB) de grondeigenaren, gebruikers of het bevoegd
gezag juridisch kunnen dwingen alsnog deze verplichtingen na te komen indien
dit per abuis niet geschiedt.De bescherming van het gebied is gerelateerd aan de instandhoudingsdoelstelling.
Volgens het wetsvoorstel bevat het aanwijzingsbesluit de instandhoudingsdoelstelling
voor het gebied. Maar deze aanwijzingsbesluiten zijn soms zeer gebrekkig,
en bevatten vaak ook geen instandhoudingsdoelstelling. De leden van de fractie
van D66 vragen zich af hoe de regering in deze leemte zal voorzien.Volgens het wetsvoorstel behoort de instandhoudingsdoelstelling onderdeel
te zijn van het aanwijzingsbesluit. De instandhoudingsdoelstelling is een
cruciaal onderdeel van de wet, omdat onder andere ingrepen in het gebied tegen
de achtergrond van de doelstelling beoordeeld dienen te worden. De leden van
de GroenLinks-fractie merken op dat niet alle aanwijzingsbesluiten die reeds
genomen zijn aan deze eis van het bevatten van een instandhoudingsdoelstelling
voldoen. Veel oude besluiten volstaan namelijk met een opsomming van in stand
te houden soorten. Deze leden betwijfelen of een dergelijke opsomming voldoende is om eventuele ingrepen in het gebied aan te toetsen, en is van mening
dat derhalve deze oude aanwijzingsbesluiten herzien dienen te worden met het
oog op een deugdelijke beschrijving van de instandhoudingsdoelstelling.BeheersplannenVoor de instandhouding van de richtlijngebieden is het beheersplan van
groot belang. Daar waar eigenaren of gebruikers in gebreke blijven zal het
middel van aanschrijving worden gehanteerd, zo stelt de regering in de Memorie
van Toelichting. Voor de door eigenaren of gebruikers te maken kosten staat
daar schadeloosstelling tegenover. De leden van de fractie van de PvdA vragen
zich af hoe actief het aanschrijvingsregime zal worden gehanteerd, gelet op
de vrees dat bij het achterwege blijven daarvan in belangrijke delen van de
richtlijngebieden geen adequaat instandhoudingbeheer zal plaats vinden.De regering stelt het opstellen van een beheersplan afhankelijk van de
instandhoudingsdoelstelling (artikel 19a). De leden van de PvdA-fractie zijn
het hier niet mee eens. Beheersplannen dragen zonder meer bij aan instandhoudingsdoelstellingen,
omdat het activiteiten structureert en het draagvlak onder eigenaren en andere
betrokkenen kan vergroten. Het is daarom wenselijk dat voor elk gebied een
beheersplan wordt opgesteld.De leden van de PvdA-fractie vragen zich af op welke schaal beheersplannen
moeten worden gemaakt. Is het mogelijk dat iedere eigenaar c.q. gebruiker
afzonderlijk een beheersplan maakt of behoort er per gebied één
integraal plan te worden gemaakt? De leden van de PvdA pleiten voor integrale
beheersplannen van de aangewezen gebieden. Per gebied moeten één
beheersplan van kracht zijn.De leden van de PvdA-fractie vragen of in situaties waar meerdere overheden
actief zijn in een richtlijngebied gewaarborgd is dat het beheersplan en de
uitvoering daarvan door al deze overheden gedragen wordt. Als voorbeeld kan
worden gedacht aan de Waddenzee, waarmee onder meer de ministeries van Defensie
(oefeningen, militaire installaties), Economische Zaken (mijnbouw), Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij en gemeentelijke en provinciale overheden bemoeienis
hebben. Op welke wijze zal coördinatie plaatsvinden, en in hoeverre wijkt
dit af van de huidige werkwijze in het gebied?Vermeld wordt in de Memorie van Toelichting dat voor bijna alle richtlijngebieden
het Programma Beheer open staat. Voor 45 000 ha is dit nog niet het geval.
Er wordt gewerkt aan voorstellen om de reikwijdte van het Programma Beheer
naar deze gebieden uit te breiden. De leden van de fractie van de PvdA vragen
de regering aan te geven wanneer deze voorstellen gerealiseerd zullen worden.
Wat is de reden dat niet opgenomen wordt dat voor beschermde natuurmonumenten
en richtlijngebieden automatisch recht bestaat op vergoeding van de te leveren
kosten van beheer?Geconstateerd kan worden dat in de richtlijngebieden thans soms activiteiten
plaats vinden die strijdig zijn met de richtlijnen. Op welke wijze zal dit
bestaand gebruik worden aangepakt, zo vragen de leden van de PvdA-fractie.
Het wetsvoorstel wekt de indruk dat de regering bestaand gebruik van natuurgebieden
níet ter discussie wil stellen. Er valt echter een aantal activiteiten
te noemen waar continuering van het bestaand gebruik in strijd zou kunnen
zijn of in de toekomst in strijd zou kunnen komen met de instandhoudingsdoelstellingen
voor richtlijngebieden, zo menen deze leden. Het naleven van de Europeesrechtelijke
verplichtingen dient in deze echter uitgangspunt te zijn. De formulering in
artikel 19a lid 3 zou hier echter, ongewild, strijdig mee kunnen zijn. Gaarne
vernemen de leden van de PvdA-fractie of de regering deze visie deelt en bereid
is artikel 19a in deze te verduidelijken.Het beheersplan zal toch aan moeten geven op welke wijze de natuurdoelstellingen
worden nagestreefd, niet alleen door instandhouding maar ook door ontwikkeling,
zo menen deze leden.Kan de regering aangeven in hoeverre in de vogel- en habitatrichtlijn
rekening wordt gehouden met het onderscheid tussen bestaand dan wel nieuwe
gebruik? Is het niet veeleer zo dat de soorten in stand moeten worden gehouden
en het daarbij niet relevant is of deze bedreiging uitgaat van bestaand dan
wel nieuw gebruik?In beheersplannen kunnen activiteiten worden opgenomen die zijn toegestaan
in het gebied. De afweging heeft dan als het ware in het beheersplan plaatsgevonden.
Hoe wordt voorkomen dat activiteiten die niet op deze lijst thuishoren er
toch opkomen? Hoe wordt rekening gehouden met mogelijke cumulatieve effecten
van op zich toegestane activiteiten? Op welke wijze kunnen derden die van
mening zijn dat desondanks toch sprake is van een activiteit met schadelijke
gevolgen bezwaar maken tegen de opname in het beheersplan dan wel tegen de
toelating van de activiteit?Het komt de leden van de fractie van het CDA niet juist voor dat niet
voor alle gebieden het opstellen van een beheersplan verplicht wordt gesteld.
Deze leden opteren voor variant «d» die ook in de MvT (blz. 24
en 25) in wezen als de beste wordt aangemerkt en die slechts achterwege wordt
gelaten wegens de zware bestuurslast voor Gedeputeerde Staten of rijksorganen.
Dit nu is een slecht argument, omdat naar de praktijk uitwijst het maken van
beheersplannen na de aanvankelijke inspanning voor de toekomst alleen maar
een bijzonder hoog rendement oplevert, onder andere als grondslag voor de
toch steeds weer noodzakelijke toetsingen van allerlei besluiten. Bij de particuliere
natuurbeschermingsorganisaties bestaan vele honderden beheersplannen voor
in totaal zeker 150 000 hectare natuurgebied; deze zijn daar verplicht
en vormen de basis voor bepaalde subsidieverleningen.Zoals blijkt uit de MvT (met name blz. 13) wordt de verplichting voor
eigenaren en gebruikers om zorg te dragen voor de uitvoering van een beheersplan
sterk gekoppeld aan de beheersmaatregelen die getroffen worden in het kader
van het Programma Beheer (de Subsidieregeling natuurbeheer 2000 en de Subsidieregeling
agrarisch natuurbeheer). Deze instrumenten die al wat langer bestaan zijn
nooit bedoeld als uitwerking van verplichtingen die volgen uit de Europese
Vogel- en Habitatrichtlijnen en de leden van de CDA-fractie koesteren sterke
twijfels aan de consistentie op dit punt, met name rond de vraag of het Programma
Beheer in de ogen van de Europese Commissie als een voldoende grondslag zal
worden geaccepteerd voor de bescherming van de natuur zoals de genoemde Europese
richtlijnen die voorschrijven. Niet voor alle gebieden is het Programma Beheer
van toepassing. Indien dan geen beheersplan door Gedeputeerde Staten (GS)
wordt vastgesteld (zie hiervoor), hangt de situatie voor de terreinbeheerder
als het ware in de lucht. Indien niet zou worden tegemoet gekomen aan de suggestie
van de leden van de fractie van het CDA dat het opstellen van beheersplannen
gewoon een verplichting is, zou toch in ieder geval in de wet een voorziening
moeten worden opgenomen dat een eigenaar/gebruiker het recht krijgt om GS
te verzoeken een beheersplan op te stellen, aan welk verzoek GS dan natuurlijk
ook gevolg moeten geven. Het is overigens ook nog de vraag of de eis dat een
beheersplan moet worden opgesteld in overeenstemming met de eigenaar/gebruiker
de toets der Europees rechtelijke kritiek op zichzelf wel zal kunnen doorstaan.Voor het beheersplan hoeft geen overeenstemming te worden bereikt met
eigenaar/ en of de gebruiker, het kan eenzijdig worden vastgesteld. De leden
van de fractie van D66 vragen zich af waarom voor deze constructie is gekozen.Beheersplannen worden alleen opgesteld indien dit gelet op de instandhoudingsdoelstelling
noodzakelijk is. De leden van de fractie van D66 vragen zich af of dit niet
in strijd is met artikel 6 van de Habitatrichtlijn. Verder kunnen volgens
deze leden beheersplannen ook nuttig zijn, bijvoorbeeld om het juridisch beschermingsregime
van een gebied in vast te leggen. Ook de Raad van State pleit voor beheersplannen
voor de speciale beschermingszones. Graag een reactie van de regering.Een beheersplan ingevolge de Natuurbeschermingswet behoeft alleen opgesteld
te worden als dit gelet op de instandhoudingsdoelstelling noodzakelijk is.
Ondanks dat in de MvT wordt gesteld, dat het beheersplan een belangrijk sturend
element in de instandhouding van natuurwaarden is, wordt een beheersplan niet
voor alle gebieden verplicht gesteld. Het argument van een teveel aan bestuurslast
is naar de mening van de leden van de GroenLinks-fractie niet terecht, aangezien
veel gebieden reeds beheersplannen kennen, en een beheersplan over het algemeen
zorgt voor een goed inzicht in de natuurwaarden en instandhoudingsdoelstellingen
en de relatie met ingrepen in het milieu dan wel ingrepen in ruimtelijke zin.
Deze informatie kan ervoor zorgen dat een beoordeling van een plan of project
zorgvuldiger, beter gefundeerd en uiteindelijk efficiënter kan plaatsvinden.
Kan de regering hierop reageren?De leden van de GroenLinks-fractie vragen zich af waarom bestaande ingrepen,
die niet gericht zijn op het beheer van een gebied, in een beheersplan kunnen
worden afgewogen. Het kan hier immers ook om schadelijke bestaande en toekomstige,
kleinschalige en grootschalige, activiteiten gaan zoals mijnbouw, watersport
of grootschalige visserij. Voor deze activiteiten hoeft, indien zij in het
beheersplan zijn opgenomen, geen passende beoordeling uitgevoerd te worden.
Is de regering het met de leden van de GroenLinks-fractie eens, dat hiermee
een onvoldoende juridisch en inhoudelijke toetsing van niet-beheersactiviteiten
wordt voorgesteld? Kan de regering aangeven hoe zij ervoor zorgt dat voor
bestaande en toekomstige activiteiten die niet op het beheer zijn ingericht
in een transparante en zorgvuldige procedure met afdoende inspraak en een
bezwaar- en beroepsprocedure wordt voorzien?Voor beschermde en staatsnatuurgebieden die volgens het wetsvoorstel aangemerkt
zullen worden als richtlijngebied, zal gelden dat een beheersplan slechts
gebaseerd dient te worden op de internationale doelstellingen die voor dit
richtlijngebied geformuleerd zijn. De leden van de fractie van GroenLinks
merken op dat nationale doelstellingen wel voor deze gebieden van kracht blijven,
maar dat daarmee in beheersplannen geen rekening behoeft gehouden te worden.
Waarom is dit het geval, en zouden nationale doelstellingen die destijds de
aanwijzing als natuurmonument hebben gerechtvaardigd niet ook in beheersplannen
vastgelegd dienen te worden?Verbod schadelijke handelingenVoorgesteld wordt in het wetsvoorstel dat de in de habitatrichtlijn voorgeschreven
afweging van plannen, projecten of handelingen die mogelijk verstorend kunnen
werken op het richtlijngebied gekoppeld wordt aan enig ander bestuursbesluit
dat van toepassing is op het verrichten daarvan, dit vanuit de wens de bestuurspraktijk
zo min mogelijk te belasten met extra verplichtingen. De leden van de PvdA-fractie
vragen de regering aan te geven op welke wijze gewaarborgd is dat het betrokken
bevoegde gezag (met name gemeenten) over voldoende deskundigheid beschikt
om deze afweging te maken. Ook stellen deze leden de vraag in hoeverre gemeenten
de effecten van ingrepen die soms cumulatieve effecten hebben op meerdere
gemeenten, goed kunnen inschatten. Voor veel overheden zal de
te maken afweging een nieuwe verplichting zijn dan wel een uitbreiding van
reeds bestaande verplichtingen. Waarom is niet voorzien in de toekenning van
(extra) middelen voor de uitvoering van deze verplichting, zo vragen de leden
van de PvdA-fractie.Preventief toezicht zal worden neergelegd bij de primair verantwoordelijke
bestuursorganen, te weten de colleges van Gedeputeerde Staten of de Minister
van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. Daartoe voorziet het wetsvoorstel
in een verklaring van geen bezwaar die vereist is alvorens het bevoegde gezag
een besluit kan nemen over de betreffende activiteit. Voorgesteld wordt dat
deze verklaring geacht wordt te zijn verleend als zes weken na een verzoek
om de verklaring er geen reactie is vernomen. De leden van de PvdA-fractie
hebben begrip voor de wens duidelijkheid te bieden aan de burger met behulp
van deze bepaling. Er kleeft echter ook een aantal bezwaren aan. Hoe wordt
veilig gesteld dat actief inhoud wordt gegeven aan de vereisten van de Europese
richtlijnen? Is een dergelijke constructie van fictieve vergunningverlening
geaccepteerd door de Europese Commissie? Gelet op het grote natuurbelang van
de betrokken richtlijngebieden moet worden voorkomen dat door slordigheden
of onachtzaamheden het toezicht feitelijk geen inhoud krijgt. Een verklaring
van de primair verantwoordelijke bestuursorganen dat zij wel of geen bezwaar
hebben tegen het voorgenomen project, de handeling of het plan en op welke
gronden dit gebaseerd is, achten de leden van de fractie van de PvdA dan ook
noodzakelijk.Voor zover deze leden goed zijn geïnformeerd, heeft de Europese Commissie
bij de ingebrekestelling in oktober 2000 al kritiek geuit op de (ook nu bestaande)
regeling van fictieve verlening van vergunningen. Is dit correct en is de
regering bereid de correspondentie met de Europese Commissie aan de Kamer
te overleggen?De termijn van zes weken lijkt voor natuurbeschermingsorganisaties en
andere belanghebbenden slecht te volgen. Zullen belanghebbenden geïnformeerd
worden over de gevraagde verklaring van geen bezwaar en hoe zal dat plaatsvinden,
zo vragen de leden van de PvdA-fractie. Hoe kunnen deze derden (bij voorbeeld
Natuurbeschermingsorganisaties) bezwaar aantekenen? Elders is in het recht
(artikel 19 WRO en artikel 50 Woningwet) gekozen voor de figuur van de fictieve
weigering. Wat is de reden dat in het voorliggende wetsvoorstel gekozen is
voor de fictieve vergunningverlening, zo vragen deze leden, te meer daar logischerwijze
in het recht op het gebied van de bouw en de ruimtelijke ordening explicietere
belangen aan de orde zijn dan in de natuur, waar het toch met name de overheid
zal moeten zijn die opkomt voor de (immateriële) natuurbelangen.Bovendien valt het de leden van de PvdA-fractie op dat wat nu in het wetsvoorstel
wordt voorgesteld niet in overeenstemming is met recente ontwikkelingen. Het
eerstelijnstoezicht in de ruimtelijke ordening door het rijk (Ministerie van
Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer) is de laatste paar
jaar versterkt, gelet op de tekortschietende handhaving en vergunningverlening
door de decentrale overheden.De leden van de PvdA-fractie vragen de regering inzicht te geven in de
beoordeling die plaats zal vinden voordat een verklaring van geen bezwaar
door het college van GS of de regering zal worden verstrekt. Zal de beoordeling
slechts een marginale toetsing behelzen? Indien dat het geval zou zijn dan
biedt dat geen garantie dat inhoud zal worden gegeven aan de afweging die
de richtlijnen voorschrijven. Indien een inhoudelijke beoordeling plaats zal
vinden is de vraag of het dan niet beter is de vergunningverlening conform
het nu bestaande regime te laten plaatsvinden en een eigenstandige besluitvorming
op basis van de Natuurbeschermingswet voor de richtlijngebieden niet een passender
oplossing zou zijn. Dit temeer aangezien de door de regering voorgestelde oplossing, naar de mening van het Adviescollege Toetsing Administratieve
Lasten (Actal) tot een administratieve lastenverlichting zal leiden. Kennelijk
wordt er in de praktijk van uit gegaan dat de zwaarwegende toetsing die het
bevoegde gezag zal moeten gaan uitoefenen en waar de regering en GS op zullen
moeten toezien dat deze correct verloopt, niet veel om het lijf heeft. Gelet
op de omvang van de richtlijngebieden en de zwaarte van het afwegingskader
dat in de richtlijnen is opgenomen, vinden de leden van de PvdA-fractie dit
onverklaarbaar indien de regering de habitattoets serieus wil laten geschieden.
Gaarne zien deze leden een uitgebreide toelichting op dit punt tegemoet, te
meer daar naar de mening van deze leden de bestuurslast sterk toeneemt (gemeenten
hebben geen kennis en ervaring met habitattoets), de wetgeving gecompliceerder
wordt (onder andere drie regimes voor NB-wetgebieden, inbedding in andere
wetgeving) hetgeen strijdig is met de MDW-operatie en het beroep op juridische
middelen naar verwachting sterk zal toenemen. Het vervallen van schorsende
werking zal belanghebbende burgers en natuurbeschermingsorganisaties er immers
al snel toe brengen niet alleen in beroep te gaan tegen een bestuursbesluit.
Daarnaast zal vaak ook een gang naar de rechter worden gemaakt om schorsing
aan te vragen, gelet op de onomkeerbaarheid van de gevolgen voor de natuur
van sommige bestuursbesluiten. De geringe kennis en ervaring van met name
gemeenten en waterschappen met de habitattoets zal er toe leiden dat zij bij
bestuursbesluiten met betrekking tot de richtlijngebieden al snel voor de
rechter worden gedaagd.De leden van de PvdA-fractie stellen tenslotte dat een gevolg van het
wetsvoorstel is dat de schorsende werking, die de Nb-wet nu nog kent, te vervallen
komt voor de richtlijngebieden als de habitattoets plaats vindt in het kader
van de normaal van toepassing zijnde sectorale wetgeving. Schorsende werking
is op dit moment een belangrijk onderdeel van de juridische bescherming van
natuurgebieden; voorkomen wordt dat er eventuele onomkeerbare schadelijke
handelingen plaatsvinden terwijl de beroepsprocedure nog niet is afgerond.
Wat is de reden dat hiervan is afgezien? Bovendien lijkt hier sprake van een
tegenstrijdigheid die al eerder werd gesignaleerd: voor de categorie beschermde
natuurmonumenten zal op grond van de NB-wet de schorsende werking wél
blijven bestaan, hoewel hier veeleer sprake zal zijn van relatief kleinere
ingrepen in natuurgebieden, terwijl dit voor de richtlijngebieden dan niet
het geval zal zijn (?)AfwegingskaderDe leden van de fractie van de PvdA zien gaarne een toelichting van de
regering op de begrippen «passende beoordeling» en «significante
gevolgen» en hun gebruik, waarbij ook de cumulatie van mogelijk op zichzelf
niet significante handelingen die gezamenlijk echter wel degelijk van invloed
zijn, wordt toegelicht.De regering wenst zo veel als mogelijk de passende beoordeling te combineren
met de milieu-effectrapportage (MER) (MvT, pagina 20). De leden van de PvdA-fractie
willen graag een toelichting op de procedure die dan geldt. Zij vragen hoe
de regering de kwaliteitswaarborgen ten aanzien van de passende beoordeling
ziet, zoals die ten aanzien van de MER al functioneert. Hebben de adviesbureaus
die gemeenten en anderen adviseren voldoende deskundigheid? Zijn ze gecertificeerd
op het maken van passende beoordelingen? Zijn er richtlijnen voor een passende
beoordeling, gemaakt en gecontroleerd door een centrale commissie zoals de
Commissie MER?In gevallen dat plannen of projecten significante gevolgen hebben, alternatieven
ontbreken en om dwingende redenen van groot openbaar belang de plannen of
projecten toch doorgang moeten vinden zal worden voorzien in compensatie.
De bepalingen met betrekking tot natuurcompensatie in het voorliggende wetsvoorstel
zijn zeer summier. Dit wordt voorgesteld omdat de uitwerking van het natuurcompensatiebeginsel
nog volop in ontwikkeling is. Dit is op zich juist. Dat neemt echter niet
weg dat naar de mening van de leden van de PvdA-fractie een aantal uitgangspunten
in het wetsvoorstel zou kunnen worden opgenomen. Dat betreft de tijdigheid,
de kwaliteit en de omvang van de natuurcompensatie. De Europese Commissie
heeft in publicaties reeds veel aandacht aan deze aspecten gegeven. Ook in
relatie tot concrete Nederlandse projecten heeft de Europese Commissie haar
zienswijze gegeven, bijvoorbeeld inzake de verdieping van de Westerschelde.
De leden van de PvdA-fractie zien graag een aanduiding van de visie van de
Europese Commissie en de reactie van de Nederlandse regering in deze. Wellicht
dat overleg met de Europese Commissie ook nadere aanwijzingen zou kunnen geven
over in het wetsvoorstel op te nemen uitgangspunten.Met betrekking tot de omvang van natuurcompenserende maatregelen komt
het gewenst voor aan te geven dat deze minimaal van een zodanige omvang zijn
dat de voorziene gevolgen van de aantasting volledig worden gecompenseerd.
De compenserende maatregelen moeten betrekking hebben op dezelfde kwaliteit
als de kwaliteit van de aangetaste natuurwaarden. Voorkomen moet worden dat
achteruitgang van bijvoorbeeld een natuurgebied bestaande uit zoute schorren
gecompenseerd wordt door de aanleg van een weidevogelgebied op grote afstand
van het zoute gebied. De formulering zoals opgenomen in de Memorie van Toelichting
(« liefst in de nabijheid van de plaatsen waar die eerdere natuurwaarden
verloren zijn gegaan.») achten de leden van de PvdA-fractie dan ook
ontoereikend.Met betrekking tot tijdigheid komt het deze leden gewenst voor dat de
gevolgen van natuurcompenserende maatregelen merkbaar zijn voordat de projecten
of plannen (met het oog waarop de natuurcompenserende maatregelen worden uitgevoerd)
worden uitgevoerd. De regering stelt dat tijdigheid behelst dat compenserende
maatregelen worden getroffen voordat de effecten van (aantastende) projecten
of plannen zich voordoen. Is het echter niet juister te stellen dat de gevolgen
van de compenserende maatregelen er moeten zijn voor dat de effecten van de
projecten of plannen optreden? Anders bestaat toch het gevaar dat wel compenserende
maatregelen zijn genomen maar de gevolgen voor de betrokken natuurwaarden
nog niet zijn gerealiseerd, en de aantasting van de natuurwaarden door het
project reeds doorgang vindt. Bovendien leert de ervaring dat indien natuurwaarden
verdwenen zijn deze lastiger weer te herstellen zijn dan wanneer in de nabijheid
tijdig met compenserende maatregelen op het gaan verdwijnen van die natuurwaarden
is ingespeeld.Gaarne zien de leden van de PvdA-fractie de reactie van de regering op
deze suggesties tegemoet.VergunningenEen kwestie van systematische aard, zo stellen de leden van de CDA-fractie,
is die van de vergunningverlening voor plannen, projecten of handeling die
de kwaliteit van de natuurlijke habitats of van de habitats van soorten kunnen
verslechteren of een verstorend effect kunnen hebben op soorten. Voor beschermde
natuurmonumenten is deze vergunningverlening geregeld in artikel 16 Nb-wet;
voor de Vogel- of Habitatrichtlijngebieden gaat de regeling gelden, neergelegd
in artikel 19d van het wetsvoorstel. Deze regelingen nu zijn totaal verschillend
van opzet, in die zin dat vergunningenverlening in vogel- en habitatrichtlijngebieden
wordt gekoppeld aan het door welk bestuursorgaan dan ook op grond
van welk wettelijk voorschrift dan ook te nemen besluit met betrekking tot
het plan of project of tot de handeling in kwestie. Er is dus sprake van een
benadering via de sectorale wetgeving en niet via de Natuurbeschermingswet.
Dit noodzaakt opnieuw tot allerlei constructies, zoals die, welke noodzakelijk
wordt om het zogenoemde specialiteitsbeginsel buiten werking te stellen (artikel
19c en MvT, blz. 37). De leden van de CDA-fractie vrezen dat besluiten, volgens
deze regeling genomen, het risico in zich bergen van interne inconsistentie,
omdat het niet mogelijk zal blijken conflicterende belangen met elkaar te
verenigen.Door de besluitvorming op het laagst mogelijke niveau neer te leggen,
verlegt de regering het probleem van de afweging óók naar dat
niveau. Nog daargelaten de vraag of daartoe overal de vereiste expertise en
deskundigheid aanwezig zijn of zelfs kùnnen zijn, is het ook eigenaardig,
in de ogen van de leden van de CDA-fractie, dat een verantwoordelijkheid die
bij definitie op nationaal niveau ligt, het betreft de uitvoering van internationaal
natuurbeleid, wordt gedecentraliseerd. Al de problemen, conflicten en moeilijkheden
rond de concrete bescherming van natuurgebieden wordt daar waar de spanning
het grootst is, overgelaten aan lokale bestuursorganen. Deze kunnen als het
ware de kastanjes uit het vuur halen op het stuk van de vergunningverlening,
en dat voor een beleidsterrein (het aanwijzen/aanmelden van speciale beschermingszones)
waarvan zij niet de verantwoordelijkheid dragen. Ook hier zijn trouwens weer
kunstmatige constructies nodig zoals de «hogere kosten»-regeling
uit artikel 31a van het wetsvoorstel. Indien er voor wordt gekozen om ook
de bescherming en toetsing van de vogel- en Habitatrichtlijngebieden te leiden
langs het «normale» regime van de Nb-wet (artikelen 10 en 16 met
de vereiste aanvullingen juist voor deze gebieden) zou een veel adequatere
en meer inzichtelijke structuur ontstaan. De toetsingsverplichtingen zouden
blijven liggen bij Gedeputeerde Staten of de minister van Landbouw, Natuurbeheer
en Visserij en het hele systeem zou in lijn zijn met de Natuurbeschermingswet
1998, die luttele jaren geleden op wel overwogen wijze tot stand is gebracht.
Men verhele niet dat ook de Raad van State in deze richting heeft geadviseerd.
De leden van de CDA-fractie achten de motivering voor de beslissing van de
regering om dit advies niet op te volgen niet steekhoudend. Het ligt ook daarom
voor de hand om Gedeputeerde Staten te belasten met de toetsing wanneer het
Vogel- en Habitatrichtlijngebieden betreft, omdat GS in de systematiek van
het voorliggende wetsvoorstel toch steeds met alle besluiten van lagere bestuursniveaus
te maken krijgen en wel omdat zij een verklaring van geen bezwaar moeten afgeven.
Deze colleges zullen dus toch dezelfde moeite moeten doen, want het gaat er
bij de leden van de CDA-fractie absoluut niet in dat hier zou kunnen worden
volstaan met een marginale toetsing zoals de regering meent.Volgens verschillende juristen moet volgens artikel 6, tweede lid, van
de Habitatrichtlijn bestaand gebruik wel degelijk getoetst worden. Onlangs
heeft ook de Afdeling Bestuursrechtspraak in haar uitspraak over het bestemmingsplan
buitengebied Texel het een en ander gezegd over de beoordeling van bestaand
gebruik in het licht van de Habitatrichltijn. Ook de Raad van State maakt
hier opmerkingen over. De regering echter is van mening dat bestaand gebruik
in beginsel moet kunnen worden voortgezet. De leden van de D66-fractie vragen
zich af hoe groot de kans is dat de Europese Commissie opnieuw ingrijpt, omdat
Nederland wederom niet aan de Habitatrichtlijn voldoet.In het wetsontwerp is de keuze gemaakt om geen aparte vergunningplicht
te creëren, maar terug te vallen op het spoor van andere wetgeving. Hierbij
komt de bevoegdheid voor toetsing aan de wet te liggen wij decentrale
overheden en andere ministers dan de minister van LNV. Dit bevreemdt de leden
van de GroenLinks-fractie, omdat in de Natuurbeschermingswet 1998 er bewust
voor gekozen is de bevoegdheid grotendeels bij GS en deels bij de minister
van LNV te leggen. Deze leden zijn er geen voorstander van om nu, enkele jaren
later, de wet opnieuw aan te passen en de bevoegdheid te versnipperen over
meerdere bestuursorganen. De vraag is gerechtvaardigd of deze bestuursorganen
voldoende toegerust zijn om de passende beoordeling te maken. De kans is groot
dat een afweging of een ingreep van groot openbaar belang is en geen bevredigende
alternatieven voorhanden zijn, door een lokale overheid, of een overheid met
een sectorale bevoegdheid (waterschap), anders gemaakt zal worden dan op landelijk
dan wel provinciaal niveau. Welke argumenten zijn gehanteerd bij de keuze
om toetsing via het spoor van de andere wetgeving plaats te laten vinden?
Waaruit blijkt dat lokale en sectorale bestuursorganen voldoende zijn toegerust
om genoemde beoordeling te maken? Hoe stelt de regering zich voor dat beoordeling
zal plaatsvinden indien een groot aantal bestuursorganen tegelijkertijd betrokken
zijn? Wat zal de kwaliteit van een dergelijke beoordeling zijn, en hoe wordt
toegezien op de kwaliteit ervan? Is de regering er zich van bewust dat onderhavig
wetsvoorstel behelst, dat voor alle gebieden, die van internationaal belang
zijn en groot in oppervlakte en natuurwaarden zijn (te weten de richtlijngebieden),
de verantwoordelijkheid komt te liggen bij lagere bestuursorganen, terwijl
voor kleinere «restgebieden» de bevoegdheid nog steeds bij de
provinciale en rijksoverheid berust? Is dit juist niet «de omgekeerde
wereld»?Een ander aspect van voorgestelde constructie, is dat in een aantal gevallen
belanghebbende overheden zelf de beoordeling dienen uit te voeren, waar dit
tot nu toe nog de bevoegdheid was van GS of de minister van LNV. Deze bevoegdheid
wordt teruggebracht tot een «marginale toets». Is de regering
het met de leden van de GroenLinks-fractie eens, dat dit kan leiden tot een
uitholling van de beoordeling en dat hiermee de toezichthoudende rol van GS
en de minister van LNV wordt geminimaliseerd?Onder punt 4 van het advies vraagt de Raad van State om een indicatieve
lijst van activiteiten en besluiten waarvoor het afwegingskader uit het wetsvoorstel
gaat gelden. In reactie daarop wordt verwezen naar het antwoord in het Nader
Rapport onder 1b. De leden van de fractie van de ChristenUnie wijzen er op
dat daar echter gesproken wordt over het feit dat het geven van een limitatieve
lijst van activiteiten en besluiten niet mogelijk is. Voornoemde leden vragen
in dat kader of er niettemin voorbeelden genoemd kunnen worden van nieuwe
vergunningplichtige activiteiten.Verklaring van geen bezwaarDe leden van de CDA-fractie vrezen op één concreet punt
dat dit wetsvoorstel de toets der kritiek bij de Europese Commissie zelfs
in het geheel niet zal doorstaan. In de artikelen 19g, vijfde lid, en 19i,
eerste lid, wordt voor bepaalde essentiële besluiten van niet tot de
Staat behorende bestuursorganen zulk een verklaring van geen bezwaar vereist
van Gedeputeerde Staten (of van «Onze Minister» indien het besluiten
van GS zelf betreft). Dit is nog tot daar aan toe, maar artikel 46a roept
bij de leden van de CDA-fractie de grootste twijfels op in Europees rechtelijke
zin. Daar staat namelijk dat de verklaring van geen bezwaar «wordt geacht
te zijn gegeven indien zes weken na een verzoek daartoe.. op dat verzoek nog
geen besluit is genomen». Deze zogenaamde «fictieve verlening»
vormt een zodanig ernstig lek in het beschermingsysteem, dat zij naar de leden
van CDA-fractie menen sowieso onaanvaardbaar is. Indien al voor dit systeem
zou worden gekozen ware het volgens deze leden verre te verkiezen dat systeem
om te keren, in plaats van het risico te nemen dat het hele systeem ondeugdelijk
blijkt. De leden van de CDA-fractie zijn er zoals eerder aangegeven voorstander
van de bevoegdheid niet te laten verlopen via de sectorale wetgeving, doch
via de Nb-wet 1998 en dus bij de bij de colleges van GS te leggen. Wordt de
verklaring van geen bezwaar die trouwens volgens de moderne Awb systematiek
als«verklaring van geen bedenkingen» moet worden aangeduid, niet
tijdig verleend, dan wordt zij geacht te zijn geweigerd.De regering dan wel GS dient binnen 6 weken een beslissing te nemen op
het verzoek tot een verklaring van geen bezwaar. Bij overschrijding van deze
termijn wordt de verklaring geacht te zijn afgegeven. De leden van de fractie
van D66 vragen zich af of dit niet in strijd is met de Habitatrichtlijn omdat
als de regering of GS niet binnen 6 weken beslissen, schadelijke ingrepen
toch kunnen worden uitgevoerd.Daarnaast vragen deze leden zich af of dit niet juist ook hetgeen was
waar de Europese Commissie in haar brief van 24 oktober 2000 bezwaar tegenmaakte,
namelijk de kans dat ingrepen worden toegestaan die niet aan de Vogel- en
Habitatrichtlijn getoetst zijn.In de Memorie van Toelichting wordt op bladzijde 29 een voorbeeld aangehaald
(ter illustratie van het verbod voor schadelijke handelingen) waarbij sprake
is van een bouwvergunning, maar juist bij bouwvergunningen wordt de verklaring
van geen bezwaar precies andersom toegepast. Bij overschrijding van de beslistermijn
wordt de verklaring geacht geweigerd te zijn. Zo wordt vermeden dat gebouwd
wordt op plekken die in strijd zijn het provinciale beleid. De leden van de
fractie van D66 vragen zich af waarom nu juist bij natuur voor een andere
regeling is gekozen? Deze leden pleitten voor een regeling waarbij bij overschrijding
van de beslistermijn de aanvraag tot verklaring van geen bezwaar geacht wordt
te zijn geweigerd.Verder vragen de leden van de D66-fractie zich af waarom de regering zich
slechts een marginale toetsing voor ogen staat. Vindt de regering dit passen
bij natuurgebieden van internationaal belang? Waarom worden bestemmingsplannen
door GS wel uitgebreid getoetst?De voorgestelde verklaring van geen bezwaar wordt blijkens de MvT beschouwd
als een marginale toets. De leden van de fractie van GroenLinks vragen wat
deze marginale toets inhoudt. Op welke manier zal bekeken worden hoe tot de
beoordeling is gekomen? Is de marginale toets een inhoudelijke of slechts
een procedurele/procesmatige? Hoe zal toetsing van de beoordeling plaatsvinden,
indien er sprake is van een fictieve verklaring van geen bezwaar? Waarom heeft
bij de keuze voor een dergelijke constructie «een voortvarende besluitvorming»
geprevaleerd boven het principe van een «zorgvuldige besluitvorming»?De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen waarom in voorliggend
wetsvoorstel is gekozen voor de figuur van fictieve verlening, in plaats van
fictieve weigering. Daarnaast informeren deze leden waarom, gezien het structurerende
en sturende karakter van een beheersplan, er niet voor gekozen is een dergelijk
plan voor alle aangewezen gebieden verplicht te stellen. De leden van de fractie
van de ChristenUnie zien graag een reactie van de regering op de opmerking
van de Wadden Advies Raad dat de tijdsinvestering die het opstellen van een
dergelijk plan zal vergen gemakkelijk kan worden «terugverdiend»
juist vanwege eerdergenoemde kenmerken.Opschortende werkingDe leden van de fractie van de PvdA vragen de regering een toelichting
te geven op de rechtsbescherming van betrokkenen en andere burgers. Zij stellen
de vraag hoe burgers een besluit van het bevoegd gezag dat er geen sprake
is van externe werking juridisch kunnen aanvechten.Een heel eigenaardige inconsistentie ontstaat op het punt van de zogenaamde
opschortende werking, zo stellen de leden van de fractie van het CDA. Zowel
in de huidige Nb-wet (artikel 19, lid 2) als in de Nb-wet 1998 (artikel 39,
lid 2) staat opgenomen dat de werking van een vergunning wordt geschorst totdat
de beroepstermijn is verstreken of, bij beroep, totdat op dat beroep is beslist.
Deze volstrekt begrijpelijke en wenselijke regeling voorkomt dat er onomkeerbare
schadelijke handelingen voor het natuurmonument en voor de instandhoudingsdoelstelling
kunnen plaatsvinden en dit vormt een essentieel onderdeel van de bescherming
van natuurgebieden. Het is werkelijk onbegrijpelijk dat volgens het wetsvoorstel
die schorsende werking ontbreekt indien er geen aparte vergunning op grond
van de Nb-wet nodig is. Dit leidt tot de volstrekt verwerpelijke anomalie
dat voor de 5 000 hectare natuurmonument oude stijl een wel adequaat
beschermingsregime geldt, doch voor de vele honderdduizenden hectares Vogel-
en Habitatrichtlijngebied niet, terwijl voor deze gebieden een Europese beschermingsindicatie
van kracht is. Het komt de leden van de CDA-fractie voor dat ook op dit punt
het wetsvoorstel de toets der Europese kritiek niet zal kunnen doorstaan.In tegenstelling tot de huidige Natuurbeschermingswet kent het huidige
wetsvoorstel geen opschortende werking voor ingrepen in speciale beschermingszones.
Volgens de leden van de D66-fractie is deze opschortende werking van belang
omdat ingrepen in de natuur onomkeerbaar zijn. Zij vrezen dat bij doorgang
van het huidige wetsvoorstel de kans groot is dat tegenstanders van een besluit
uiteindelijk juridisch gelijk krijgen, maar dat de aangebrachte schade dan
onherstelbaar is. De leden van de D66-fractie pleiten dan ook voor een herstel
van de opschortende werking.In de Natuurbeschermingswet is bepaald dat een vergunning wordt geschorst
totdat de beroepstermijn verstreken is of totdat op het beroep is beslist.
In onderhavig wetsvoorstel is dit alleen nog het geval als er geen aparte
vergunning ingevolge de Natuurbeschermingswet nodig is (via de vangnet-constructie).
De leden van de GroenLinks-fractie benadrukken dat het in het natuurbehoud
essentieel is om uit te gaan van een schorsing van de ingrepen, totdat duidelijk
is dat er geen bezwaar bestaat of dat een bezwaar/beroep is verworpen. Indien
alsnog bezwaar of beroep wordt aangetekend of wordt toegekend, kunnen onherroepelijke
ingrepen (kappen van bomen, verwijderen vegetatie, verstoring dierpopulaties)
al zijn geschied. Hoe kan voorkomen worden dat onomkeerbare situaties ontstaan
in de periode tussen het verlenen van een vergunning en het aantekenen van
beroep dan wel de beslissing op beroep? Waarom is er geen schorsende werking
voor alle besluiten waarbij een vergunning dan wel een passende beoordeling
inzake de Natuurbeschermingswet aan de orde is? Erkent de regering het gesignaleerde
probleem van onomkeerbaarheid? Op welke manier is zij bereid deze achteruitgang
van het beschermingsniveau te herstellen? Erkent zij ook dat de mogelijkheid
van het aanvragen van voorlopige voorziening niet kan voorkómen, gezien
de termijn waarop in de regel besloten wordt op een verzoek tot voorlopige
voorziening, te weten een à twee weken, dat onomkeerbare ingrepen tegen
genomen worden, zolang niet is besloten op het beroep?Ook geldt hier dat gebieden met internationale betekenis (richtlijngebieden)
een lager beschermingsniveau krijgen dan kleinere gebieden van regionale dan
wel landelijke betekenis. Bovendien is voor belanghebbenden onduidelijk
tegen welke beslissing en op welk moment ze bezwaar dan wel beroep kunnen
aantekenen, zo stellen de leden van de fractie van GroenLinks.De hoeveelheid beschikkingen waarbij mogelijk sprake zou kunnen zijn van
een beoordeling inzake de Natuurbeschermingswet (beslissing dat er geen significante
effecten zijn dan wel beslissing dat ingreep desondanks onder voorwaarden
is toegestaan), maakt het volgens de leden van de GroenLinks-fractie voor
belanghebbenden ondoenlijk bij te houden welke beschikkingen gevolgen hebben
of zouden kunnen hebben voor het belang dat zij vertegenwoordigen. Zeker gezien
het feit dat er geen publicatieplicht geldt voor de beoordeling van bestuursorganen
dat er geen significante effecten zijn en voor verklaringen van geen bezwaar.
Kan de regering hier op reageren? Waarom geldt niet voor alle besluiten waarbij
sprake is van een beoordeling inzake de Natuurbeschermingswet dat er sprake
is van publicatieplicht? Wordt hierbij melding gemaakt dat er een beoordeling
inzake de Natuurbeschermingswet heeft plaatsgevonden?Naar blijkt uit verschillende commentaren, is er bij beoordeling van activiteiten
in het kader van andere wetten dan de Natuurbeschermingswet, geen sprake van
schorsende werking. Slechts wanneer de Natuurbeschermingswet als vangnet dient
is er weer sprake van schorsende werking van besluiten. De leden van de fractie
van de ChristenUnie vragen zich af welke gevolgen dit heeft, aangezien het
bij het gros van de activiteiten zal gaan om die andere, sectorale wetten.
Is het in veel van die gevallen mogelijk dat activiteiten reeds onomkeerbare,
schadelijke gevolgen voor de natuur hebben gehad, zonder dat daar in voldoende
mate een afweging aan ten grondslag heeft gelegen? In de Memorie van Toelichting
wordt hierover niet gesproken. Voornoemde leden vernemen graag alsnog van
de regering of dit geen onwenselijke consequentie is en zo ja, hoe dat verholpen
kan worden.HandhavingHandhaving van het beschermingsregime waartoe Nederland zich Europeesrechtelijk
heeft verplicht mag volgens de leden van de PvdA-fractie geen dode letter
worden door het afschuiven van de betrokken verplichtingen naar bestuursorganen
die daartoe feitelijk niet in staat zijn. Wat is de reden dat geen alternatief
overwogen is, bijvoorbeeld dat de betrokken vergunning of ontheffing alleen
door colleges van Gedeputeerde Staten of de regering kan worden verstrekt?
Zou een dergelijke bundeling niet ook voordelen hebben in de uitvoeringspraktijk
doordat gemeenten geen deskundigheid hoeven op te bouwen waar het om de uitvoering
van de richtlijnen gaat?Dit temeer daar in de Memorie van Toelichting (pagina 25) wordt aangegeven
dat een eigenstandige besluitvorming op basis van de Natuurbeschermingswet
een eenduidige afweging van natuurbelangen bevordert. Kennelijk zal het voorliggende
wetsvoorstel niet tot een eenduidige afweging van natuurbelangen leiden, tenzij
hiervoor voldoende passende maatregelen worden getroffen. Is de regering niet
van mening dat, gelet op de kritiek op het wetsvoorstel op dit punt, aanpassing
van de regels in het wetsvoorstel die een eenduidige en adequate handhaving
bevorderen overwogen zou kunnen worden? De leden van de fractie van de PvdA
zijn van mening dat een dergelijk eenduidig stelsel gebaseerd op het huidige
regime voor natuurmonumenten sterk de voorkeur zou verdienen boven het voorgestelde
stelsel.Thans ontbreekt nog in het voorstel de formele oprichting van een Natuurinspectie.
Is de regering bereid ter bevordering van het nakomen van de Europeesrechtelijke
verplichtingen een dergelijke inspectie op te richten en een wettelijke basis
te geven in het voorliggende voorstel?In de nieuwe opzet wordt het toezicht complexer, omdat ook lokale overheden
en waterschappen hier een taak krijgen. Gezien de kritiek van diverse belangenorganisaties
ten aanzien van versnippering van toezicht en gezien het feit dat het door
de Habitatrichtlijn voorgeschreven afwegingskader geheel geïncorporeerd
is in de besluitvorming in andere wettelijke kaders, zijn de leden van de
fractie van de ChristenUnie er op grond van de door de regering aangevoerde
argumenten niet van overtuigd dat inhoudelijke coördinatie niet noodzakelijk
is. Ze vragen op dit punt dan ook om een nadere onderbouwing.Tevens vragen de leden van de fractie van deChristenUnie zich af wat de
stand van zaken is met betrekking tot de evaluatie rond de zogenoemde «BOA's».
Zullen de knelpunten met betrekking tot bevoegdheden en bewapening binnenkort
worden opgelost?OnteigeningDe Raad van State is van mening dat ook de regeling voor de grondslag
voor onteigening in het belang van de natuurbescherming in de onteigeningswet
aanpassing behoeft. De regering merkt op dat artikel 141 van de onteigeningswet
reeds bepaalt dat bij wet onteigening kan plaats vinden in het belang van
de natuurbescherming. De leden van de fractie van de PvdA constateren dat
onteigening als instrument nauwelijks wordt gebruikt voor de aankoop van gronden
die noodzakelijk zijn in verband met de natuurbescherming, terwijl daar in
de praktijk juist veel behoefte aan bestaat. Zijn er inderdaad geen wettelijke
barrières? Wat is dan de reden dat onteigening niet veel voorkomt in
de praktijk? Is de regering niet van mening dat het naleven van de Europeesrechtelijke
verplichtingen in sommige situaties noodzaakt tot onteigening en dit thans
te omslachtig is? Gaarne vernemen deze leden de reactie van de regering op
hun suggestie hier toch een regeling voor te treffen.LastenDe leden van de VVD-fractie kunnen zich niet aan de indruk onttrekken
dat aan het beheer en de bescherming van de genoemde gebieden zeer veel administratieve
lasten verbonden zijn. Ook al spreekt Actal over een mogelijke verlichting
dan kunnen de leden van de VVD zich gezien alle stappen die aan de orde kunnen
zijn en al het overleg dat er aan vast zit niet voorstellen dat er geen sprake
is van extra uitvoeringslasten. InwerkingtredingHet wetsvoorstel zal in werking treden op een bij KB te bepalen datum.
Geconstateerd kan worden dat de Natuurbeschermingswet 1998 voor belangrijke
delen nu (anno 2002) nog steeds niet in werking is getreden.Het komt de leden van de PvdA-fractie wenselijk voor, gelet op het feit
dat Nederland reeds geruime tijd in gebreke is bestaande Europeesrechtelijke
voorschriften in haar nationale wetgeving op te nemen nu daar haast bij te
betrachten. Wat is de reden dat niet een concrete datum voor inwerkingtreding
wordt genoemd, bijvoorbeeld 1 juli 2002, er van uitgaande dat de parlementaire
behandeling dan is afgerond?EvaluatiebepalingDe leden van de PvdA-fractie missen een evaluatiebepaling. De Raad van
State merkt op dat het wetsvoorstel geschikt is om op korte termijn het implementatiegebrek
op te heffen maar dat er tegelijkertijd gewerkt zou moeten worden aan structurelere
oplossingen. Mede in het licht van de opmerkingen van de Raad van State komt
het deze leden gewenst voor dat vijf jaar na inwerkingtreding
van de wet een evaluatie wordt doorgevoerd en de resultaten daarvan aan het
parlement worden voorgelegd.ArtikelsgewijsArtikel I, EDe leden van de fractie van de PvdA vragen zich af wat de reden is dat
de instandhoudingsdoelstelling zich beperkt tot natuurschoon of de natuurwetenschappelijke
betekenis van het gebied? Waarom kan de instandhoudingsdoelstelling niet mede
betrekking hebben op de landschappelijke betekenis van het gebied, mede in
het licht van het gestelde in het Structuurschema Groene Ruimte?In de systematiek van de wet wordt de aanwijzing ex artikel 10a niet onder
Hoofdstuk V Internationale Verplichtingen opgenomen, zo stellen de leden van
de VVD-fractie. Ook over de criteria van aanwijzingen zijn geen nadere regels
gesteld in artikel 10a. Is artikel 29, lid 2, ook van toepassing op artikel
10a?In artikel 10a, lid 3, wordt gesproken over de «ontwikkeling van
het natuurschoon». Is dit een nieuw argument voor aanwijzing in het
kader van de Vogelrichtlijn en Habitatrichtlijn? In lid 3 wordt aan het slot
verwezen naar het tweede lid. Moet dat niet het eerste zijn?Het programmabeheer kent een aantal doeltypen met bijbehorende financiering.
De leden van de fractie van de VVD vragen hoe de relatie is tussen de financiële
vergoedingen voor het beheer van een gebied ex artikel 10a en de vergoedingen
van de natuurdoeltypen die op dat gebied van toepassing zijn ex Programma
Beheer. Kan het betekenen dat het Programma Beheer verder wordt uitgebreid
om te voldoen aan het benodigde beheer en de financiering ervan? Een aantal
malen is er sprake van «in overeenstemming met onze Minister».
Betekent dit een vetorecht voor de minister van Landbouw, Natuurbeheer en
Visserij, ook als het collega-ministers zoals bijvoorbeeld die van Defensie
betreft?Artikel I, GHet komt de leden van de CDA-fractie voor dat artikel 12, derde lid, niet
van toepassing is op gebieden die op grond van artikel 4, eerste lid, Habitatrichtlijn
zijn aangemeld (zie paragraaf 4.1.2. MvT). De vraag rijst dan hoe de
bescherming van deze gebieden dan wèl wordt gegarandeerd, dit zowel
op grond van het beginsel van de gemeenschapstrouw (artikel 10 EG-verdrag,
implementatieverplichting) als op grond van de rechtstreekse werking van de
betreffende Europese richtlijnen.Artikel I, IVia het nieuw voorgestelde derde lid van artikel 15 kunnen de aanwijzingen
van gebieden worden gewijzigd of ingetrokken. De Vogelrichtlijn voorziet daar
in het geheel niet in, terwijl volgens artikel 9 Habitatrichtlijn de status
alleen maar aan een gebied kan worden ontnomen als gevolg van «natuurlijke
ontwikkelingen». Is dit derde lid niet in strijd met de Richtlijnen
zo vragen de leden van de CDA-fractie zich af?Artikel I, JIn artikel 15a, derde lid wordt de instandhoudingsdoelstelling mede betrokken
op de doelstellingen ten aanzien van het behoud, herstel en de ontwikkeling
van het natuurschoon of de natuurwetenschappelijke betekenis van het gebied.
Deze bepaling is een voorbeeld van de kunstmatige constructie
die nodig is, omdat de regering heeft gekozen voor een apart beschermingsregime
voor de «Europese» gebieden naast de gewone art. 10 Nb-wet 1998-gebieden.
Deze doelstellingen zullen toch geheel moeten convergeren met die uit de richtlijnen?
Anders zouden er toch nog«stilzwijgend» twee verschillende regimes
op één gebied ontstaan, zo stellen de leden van de fractie van
het CDA.Artikel I, M (algemeen)Nog daargelaten dat het niet fraai Nederlands is, vragen de leden van
de fractie van het CDA zich af of het opschrift «Rechtsgevolgen gebieden
ter uitvoering van internationale verplichtingen» van de nieuw voorgestelde
paragraaf 2 wel juist is. Deze paragraaf maakt deel uit van hoofdstuk
III van de Nb-wet 1998, maar de internationale verplichtingen worden geregeld
in hoofdstuk V. Dat hoofdstuk betreft de verplichtingen uit hoofde van verdragen
waarin Nederland partij is, zoals bijvoorbeeld de Conventie van Ramsar. Hoofdstuk
III van de wet ziet onder andere op supranationale Europees rechtelijke verplichtingen.
Dat het onderscheid relevant is blijkt ook uit de MvT (bladzijde 9) waar een
onderscheid wordt gemaakt tussen de beide typen natuurbeschermingsregelingen,
in die zin dat men ter voldoening aan verdragsverplichtingen, voor zover deze
zich louter tot de verdragspartijen richten, vrij is in de keuze hoe de betrokken
gebieden te beschermen. De kop van paragraaf 2 nieuw is op dit punt wellicht
misleidend.Artikel I, M (artikel 19a)De leden van de fractie van de PvdA willen graag weten of gegevens kunnen
worden verstrekt met betrekking tot de staat van instandhouding van de belangrijkste
soorten en de ontwikkeling daarvan in de afgelopen 30 jaar?Het beheersplan wordt vastgesteld voor een periode van zes jaar. Artikel
19a lid 2 bepaalt dat het beheersplan kan worden verlengd. Op welke wijze
wordt veilig gesteld, buiten het aanschrijvingsbeleid, dat indien een eigenaar
het beheersplan niet wenst te verlengen het vereiste instandhoudingsbeheer
na afloop van de periode van zes jaar toch geschiedt?Wat is de reden dat de eigenaar/gebruiker niet wordt verplicht de in het
beheersplan beschreven maatregelen ook daadwerkelijk uit te voeren? Hij/zij
krijgt de kosten hiervan toch vergoed? Is het niet te laat als pas ingegrepen
wordt op het moment dat de kwaliteit van het gebied terugloopt? Dan kunnen
toch allerlei planten- of dierensoorten inmiddels verdwenen zijn?Op welke termijn dienen Gedeputeerde Staten gereed te zijn met de vaststelling
van de beheersplannen voor de richtlijngebieden, er van uitgaande dat het
wetsvoorstel op 1 juli 2002 van kracht wordt?In artikel 19a in het tweede lid is sprake van de mogelijkheid een beheersplan
te verlengen. Is de mening van de leden van de CDA-fractie juist, dat dit
(telkenmale) alleen maar kan met zes jaren? Hoe lang kan het worden verlengd,
als de eerste periode korter was, hetgeen mogelijk is («ten hoogste»
staat er in de eerste zin). Willen wij wel een cyclus van heel korte, bijvoorbeeld
tweejarige, beheersplannen? Waarom is hier niet gekozen voor een redactie
gelijk aan die van artikel 18, tweede lid Nb-wet 1998? Waarom ontbreekt overigens
in het wetsontwerp een bepaling die het mogelijk maakt een beheersplan tussentijds
te wijzigen indien de instandhoudingsdoelstelling daartoe noodzaakt, bijvoorbeeld
omdat bepaalde omstandigheden zijn veranderd?Artikel I, M (artikel 19b)De leden van de PvdA-fractie willen tevens een overzicht van de gebieden
die onder de werking van artikel 19b vallen. Welke ministers betreft dit?
Worden de beheersplannen die thans worden opgesteld door onder meer Rijkswaterstaat
en het ministerie van Defensie geacht te voldoen aan de criteria voor een
beheersplan als bedoeld in dit artikel?In het tweede lid van artikel 19b wordt voorzien, dat een beheersplan
«in voorkomende gevallen» deel kan uitmaken van «een plan
gericht op het beheer van een gebied dat al dan niet op grond van enig wettelijk
voorschrift is vastgesteld». De leden van de CDA-fractie achten de hier
in het leven geroepen situatie niet al te duidelijk. Wat is de status van
het beheersplan als het eenmaal is geïncorporeerd in een ander plan dat
op grond van een wettelijk voorschrift is vastgesteld. De leden van de CDA-fractie
achten de formulering van het derde lid van artikel 19b minder gelukkig wat
betreft de woorden «op het grondgebied waarvan», omdat aldus de
indruk gewekt kan worden dat het beheersplan het gehele grondgebied van het
betrokken overheidslichaam zouden betreffen. Het zou volgens deze leden al
beter zijn als er zou staan: «op grond waarvan». Waarom ontbreekt
in paragraaf 2 van titel 2 een regeling met betrekking tot de mogelijkheid
een beheersplan te wijzigen, zo willen de leden van de CDA-fractie weten?Artikel I, M (artikel 19c)In artikel 19c lid 1 is opgenomen dat Gedeputeerde Staten de betrokken
eigenaar of gebruiker kunnen aanschrijven indien deze de beschreven beheersmaatregelen
achterwege laten. Wat is de reden dat hier gekozen is voor een «kan»-bepaling?
In welke gevallen behoeft GS niet aan te schrijven?In de MvT is opgenomen dat bij de aanschrijving tevens de hoogte van de
schadeloosstelling zal worden bepaald. Wat is de grond hiervoor, zo vragen
de leden van de PvdA-fractie. Betrokkene kreeg toch reeds op grond van het
beheersplan een beheersvergoeding? Is er geen reden deze beheersvergoeding
terug te vorderen, vermeerderd met de kosten voor de overheid van de aanschrijving
en dergelijke?Door wie zal de aanschrijving geschieden ingeval een beheersplan door
een rijksinstelling (bv. Rijkswaterstaat, Defensie) niet daadwerkelijk wordt
uitgevoerd?Zijn de milieu-effectrapportages zoals deze in Nederland gebruikelijk
zijn door de Europese Commissie beoordeelt als zijnde een toereikende wijze
van beoordeling van plannen of projecten?Op welke wijze kan door buitenstaanders worden vastgesteld dat de passende
beoordeling, of een project, plan of handeling significante gevolgen binnen
het richtlijngebied kan hebben, op de juiste wijze is doorgevoerd? Op welke
wijze zal het toeziend gezag dit beoordelen?Artikel I, M (artikel 19d)In artikel 19d is het verbod opgenomen voor schadelijke handelingen, waarbij
verwezen wordt naar de aangewezen richtlijngebieden. De leden van de fractie
van de PvdA vragen of dat verbod zich alleen uitstrekt tot die handelingen
die het karakter van het richtlijngebied aantasten of ook tot andere handelingen,
bijvoorbeeld die handelingen die het karakter van het natuurmonument op het
gebied van landschapsschoon aantasten. Heeft het kortom betrekking op zowel
de kwalificaties voor richtlijngebied als op de eerdere kwalificaties als
natuurmonument?Artikel I, M (artikel 19e)De leden van de CDA-fractie vragen zich af of de gekozen formulering in
het eerste lid van artikel 19e «houdt rekening met» niet te zwak
is en wellicht beter vervangen kan worden «neemt in acht». Dit
geldt met name het beheersplan genoemd onder b van dit artikellid. Deze leden
vragen vervolgens of het derde lid wel juist is geformuleerd, waar staat dat
een bestuursorgaan andere voorwaarden e.d. die «nodig» zijn «gelet
op de instandhoudingdoelstelling van het betreffende gebied» kan opnemen.
Als deze voorwaarden e.d. inderdaad nodig zijn in het kader van de instandhoudingdoelstelling,
dan moeten zij toch worden opgenomen? Het gaat toch om de natuurbeschermingsdoelstelling
en het artikellid spreekt zelf van voorwaarden, voorschriften en beperkingen
die nodig zijn gelet op de instandhoudingdoelstelling. Betekent dit dan niet
dat die doelstelling niet zou worden bereikt zonder die voorwaarden, voorschriften
en beperkingen?Artikel I, M (artikel 19f)Naast de eerder gemaakte opmerkingen over de passende beoordeling op sectoraal
niveau door alle mogelijke overheidsorganen op elk denkbaar niveau spreken
de leden van de CDA-fractie als haar mening uit dat de passende beoordeling
uit hoofde van artikel 19f in alle geval op schrift dient te worden gesteld
en met redenen omkleed. Beide punten worden als eis genoemd in de handleiding
van de Europese Commissie. Om elk misverstand te voorkomen dat artikel 19f
aansluiting bedoelt met art. 6, derde lid van de Habitatrichtlijn zou in plaats
van «beheer» in de tekst van het eerste lid gesproken moeten worden
van «beheer gericht op de instandhouding».Artikel I, M (artikel 19g)In artikel 19g lid 2 is sprake van de situatie dat alternatieve oplossingen
voor een plan of project afwezig zijn. De leden van de fractie van de PvdA
zien graag nader aangeduid worden wanneer dit het geval is. Zouden bijvoorbeeld
windmolens in een vogelrichtlijngebied (op zee) geplaatst mogen worden indien
het bevoegd gezag van mening is dat de plaatsing van windmolens op het (nabije)
vasteland gelet op het ontbrekend bestuurlijk draagvlak geen alternatief is?Welke richtlijnen gelden voor het al dan niet ontbreken van alternatieven
van de zijde van de Europese Commissie?In artikel 19g lid 1 wordt gesproken over «zekerheid». De
leden van de fractie van de VVD vragen of dit een objectieve zekerheid is
of een absolute zekerheid en wie dat bepaalt. Is de mate van aantasting ook
een absoluut gegeven?Artikel 19g, tweede lid gaat uit van de situatie dat er geen alternatieve
oplossingen zijn voor een plan, project of handeling, maar als die er wèl
zijn moet natuurlijk ook worden voorzien in een passende beoordeling als bedoeld
in artikel 19f. Immers ook die alternatieven kunnen op hun beurt significante
gevolgen hebben. Naar de mening van de leden van de CDA-fractie bevat het
wetsvoorstel op dit punt een leemte.Artikel I, M (artikel 19h)Deze bepaling regelt de compensatiemaatregelen. In lid 4 wordt terecht
bepaald dat die getroffen moeten worden «voordat de significante gevolgen
. zich voordoen». De leden van de CDA-fractie vragen zich in dit verband
af waarom deze juiste regeling vervolgens weer wordt gerelativeerd
door de «tenzij»-bepaling in het vierde lid van artikel 19h. Als
er sprake is van «significante gevolgen» en er geen alternatieve
oplossingen bestaan, moet er compensatie plaatsvinden. De tenzij-formule biedt
de ruimte om die achteraf toch niet, minder of anders uit te voeren, zo vrezen
deze leden. De regeling van de compensatie komt deze leden trouwens ook overigens
niet stringent genoeg voor weliswaar is het criterium dat de algehele samenhang
van Natura 2000 gewaarborgd dient te zijn en in dat kader is financiële
compensatie natuurlijk irreëel (tenzij uiteraard financiën ter beschikking
komen voor aankoop van «vervangende» natuur, maar dat is dan reële
compensatie. In het wetsvoorstel dient financiële compensatie als zodanig
(dus betaling van een geldsom, waarbij het maar de vraag is aan wie) gewoon
te worden uitgesloten.Artikel I, M (artikel 19j)De leden van de fractie van de PvdA verzoeken tevens om een toelichting
op de werking van de coördinatiebepalingen (artikel 19 j) indien geen
van de betrokken bestuursorganen zich verantwoordelijk voelt voor het besluit
als bedoeld in artikel 19e (en het betrokken bestuursorgaan van mening is
dat een ander orgaan deze verantwoordelijkheid heeft). Wat gebeurt er indien
de betrokken bestuursorganen niet vrijwillig tot een bepaalde wijze van coördinatie
besluiten? Hoe wordt verhinderd dat in een situatie waarin verschillende bestuursorganen
bij een gebied zijn betrokken zij allen op de andere bestuursorganen wachten
voor het nemen van acties, met name vanwege de kosten van acties als bijvoorbeeld
natuurcompenserende maatregelen?Bij artikel 19j, lid 4 wordt gesproken over een rangorde in bestuursorganen.
De leden van de VVD-fractie vragen hoe die luidt en waar de gemeenten en de
waterschappen in die rij staan, ook ten opzichte van elkaar.De leden van de fractie van het CDA hebben een opmerking van redactionele
aard. Tussen de woorden «aanzien» en «plan» in de
eerste regel van het eerste lid dienen de woorden «van een» geplaatst
te worden.Artikel I, M (artikel 19l)Geldt de zorgplicht (artikel 19 l) indien het een bestuursorgaan betreft
het bestuursorgaan als zodanig of ook de individuele bestuurders en ambtenaren,
zo vragen de leden van de fractie van de PvdA.De leden van de VVD stellen dat in artikel 19l, lid 2 de verplichting
ontbreekt om een nagelaten handeling alsnog te verrichten.Artikel I, OMoet het woord «vierde» in lid 4 van dit artikel niet worden
vervangen door het woord «derde»? De leden van de CDA-fractie
willen graag vernemen of de mogelijkheid is overwogen de toegang totaal te
verbieden, eventueel met uitzondering van de eigenaar en de gebruiker en zo
nee, waarom niet.Artikel I, PWaar is opgenomen in de Europese richtlijnen dat ingrijpen van de overheid
slechts mogelijk is indien «betekenende inbreuken in het richtlijngebied
op de instandhoudingsdoelstellingen» plaatsvinden? De leden van de PvdA-fractie
vragen of over deze interpretatie van de instandhoudingsdoelstelling overleg
met de Europese Commissie heeft plaatsgevonden? Zo nee, is de regering bereid
dat op korte termijn te entameren teneinde zeker te stellen dat
deze interpretatie door de Europese Commissie gedeeld wordt?De leden van de fractie van het CDA merken op dat in het vierde lid het
woord «is» in de eerste regel moet worden vervangen door «zijn».Artikel I, QDe leden van de fractie van het CDA merken op dat in het vierde lid het
woord «is» in de eerste regel moet worden vervangen door «zijn».Artikel I, STen aanzien van lid twee vragen de leden van de CDA-fractie zich af of
het mogelijk is om bij ministeriële regeling iets dat bij wet is bepaald
buiten werking te stellen en zo ja, waarop dit dan berust. Vide in dit verband
ook het derde lid van artikel 29a.Artikel I, TDe leden van de fractie van de PvdA vragen welke kosten worden geraamd
voor de uitvoering van de wet op de verschillende bestuursniveaus.De leden van de CDA-fractie stellen ten aanzien van het eerste lid voor
het woord «kunnen» in de derde regel te vervangen door «kan».Artikel I, UWat is de reden dat geen beroep kan worden ingesteld tegen een besluit
inzake een verklaring als bedoeld in de artikelen 19g en 19i, zo vragen de
leden van de PvdA-fractie.De leden van de CDA-fractie stellen dat onder U sprake dient te zijn van
«een nieuw artikel 39a».Artikel I, CCWat wordt bedoeld met de term «onverwijld» in de toevoeging
van artikel 46b, lid 1? Vervolgens vragen de leden van de fractie van de PvdA
wanneer de termijn van zes weken aanvangt in de volgende gevallen: op het
moment van indiening van de aanvraag; op het moment dat het bestuursorgaan
als bedoeld in artikel 19e een exemplaar verzendt; op het moment dat door
GS of Onze Minister het besluit terzake waarvan een verklaring van geen bezwaar
is vereist wordt ontvangen en op het moment dat door GS of Onze Minister het
besluit terzake waarvan een verklaring van geen bezwaar is vereist wordt ontvangen
en naast het besluit alle relevante documenten door GS of Onze Minister worden
ontvangen.De leden van de CDA-fractie hebben de in het eerste lid van artikel 46a
voorziene fictieve verlening van de verklaring van geen bezwaar reeds aan
de orde gesteld bij hun algemene opmerkingen. Er valt nog een bezwaar van
meer «technische» aard tegen deze regeling te berde te brengen.
Indien GS geen verklaring van geen bezwaar wil verlenen, moeten zij die dus
expliciet weigeren. Stil zitten betekent immers fictief verlenen. Door de
regeling om te keren wordt alleszins de rechtszekerheid gediend. Tegen een
weigeringsbesluit of een fictieve weigering zouden vervolgens de rechtsmiddelen
uit de Awb behoren open te staan. Kan de regering duidelijk ingaan op deze
gedachtegang.Artikel I, EEKan de procedure ex artikel 12 van de NB-wet materieel gelijk worden gesteld
met de procedure van het voorgestelde artikel 19, zo vragen de leden van de
PvdA-fractie.Artikel IIDe leden van de PvdA-fractie vragen hoe hoog de sancties zijn, die op
grond van de Wet op de economische delicten kunnen worden opgelegd voor de
bedoelde handelingen. Staan deze in verhouding tot het (vaak grote) economische
gewin dat aantasting van het richtlijngebied met zich mee kan brengen voor
de gebruiker?BijlagenDe leden van de PvdA-fractie vragen of de grootte van de verschillende
aangewezen Vogel- en Habitatrichtlijngebieden in hectares kan worden aangegeven
alsmede de overlapping met de categorie beschermd natuurmonument.De voorzitter van de vaste commissie voor Landbouw, Natuurbeheer
en VisserijTer VeerDe griffier van de vaste commissie voor Landbouw, Natuurbeheer en
Visserij,De LangeXNoot1Samenstelling: Leden: Van der Vlies (SGP), ondervoorzitter, Swildens-Rozendaal
(PvdA), Ter Veer (D66), voorzitter, Witteveen-Hevinga (PvdA), Feenstra (PvdA),
Poppe (SP), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA), Stellingwerf (ChristenUnie),
M. B. Vos (GroenLinks), Augusteijn-Esser (D66), Klein Molekamp (VVD),
Passtoors (VVD), Th. A. M. Meijer (CDA), Hermann (GroenLinks),
Geluk (VVD), Schreijer-Pierik (CDA), Atsma (CDA), Ross-van Dorp (CDA), Oplaat
(VVD), Schoenmakers (PvdA), Waalkens (PvdA), Udo (VVD), Herrebrugh (PvdA),
Snijder-Hazelhoff (VVD) en Dijsselbloem (PvdA).Plv. leden: Van Vliet (D66), Depla (PvdA), Ravestein (D66), Zijlstra (PvdA),
Albayrak (PvdA), Kant (SP), Mosterd (CDA), Van Middelkoop (ChristenUnie),
Van der Steenhoven (GroenLinks), Scheltema-de Nie (D66), Verbugt (VVD), Cornielje
(VVD), Rietkerk (CDA), Pitstra (GroenLinks), Kamp (VVD), De Pater-van der
Meer (CDA), Van Wijmen (CDA), Buijs (CDA), Weekers (VVD), Dijksma (PvdA),
Bolhuis (PvdA), O. P. G. Vos (VVD), Vacature PvdA, Te Veldhuis
(VVD) en Duivesteijn (PvdA).XNoot1Deze bijlage is ondershands aan de regering gezonden en is ter inzage
gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28171-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl