Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit; Brief minister met rapportage over mogelijke voordelen van integratie van de wetten m.b.t. vaar- en voertuigen onderling
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24036, nr. 105

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-08-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24036 nr. 105

30-07-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. InleidingII. De wetgeving inzake vaar- en voertuigenIII. De principes van de opzet van de wetgeving inzake
vaar- en voertuigena. de Schepenwetb. de Wet voorkoming verontreiniging door schepenc. de Binnenschepenwetd. de Wet pleziervaartuigene. de Wegenverkeerswet 1994f. de Wet vervoer gevaarlijke stoffenIV. De mogelijkheden tot onderlinge integratie van de
vaar- en voertuigwetgevinga. rechtskarakterb. inhoudc. wensen van de gebruikerV. Samenvatting en conclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24036Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 036Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteitnr. 105BRIEF VAN DE MINISTER VAN VERKEER EN WATERSTAATAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 30 juli 1998In de brief van de Staatssecretarissen van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
en van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de Ministers van Economische Zaken,
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en van Verkeer
en Waterstaat van 20 augustus 1997 (kamerstukken II 1996/97, 24 036,
nr. 57), met betrekking tot het rapport van de MDW-werkgroep productwetgeving en het kabinetsstandpunt terzake, is ten aanzien van de implementatie
van aanbeveling 9 van de werkgroep (zie pag. 5, derde alinea, van de brief)
meegedeeld dat ik u zal rapporteren over de mogelijke voordelen van integratie
van de wetten met betrekking tot vaar- en voertuigen onderling. Deze rapportage
treft u hieronder aan. I. InleidingDe MDW-werkgroep productwetgeving had een tweeledige taak, te weten bezien
welke overwegingen er zijn om diverse regelingen met productregels hetzij
apart te handhaven, hetzij onder te brengen in een integraal wettelijk kader
alsmede aanbevelingen te doen met betrekking tot te onderzoeken regelingen
en met betrekking tot het te voeren wetgevingsbeleid in het algemeen. In de
startnotitie waarop het rapport van de werkgroep is gebaseerd was reeds een
inventarisatie opgenomen van wetten die in dit kader relevant zijn. De werkgroep
heeft de relevante wetten ingedeeld in verschillende groepen. Over de stand
van zaken ten aanzien van een aantal wetten is u gerapporteerd bij brief van
de Staatssecretarissen van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid van 21 januari 1998 (kamerstukken II 1997/98, 24 036,
nr. 74). Op 8 april 1998 is over deze brief een algemeen overleg gevoerd (zie
kamerstukken II 1997/98, 24 036, nr. 96).Ten aanzien van wetten op het terrein van vaar- en voertuigen constateerde
de werkgroep dat het hier gaat om specifieke regelgeving, die eerder een voordeel
zouden kunnen hebben bij onderlinge integratie dan een voordeel bij integratie
met andere productwetten. De werkgroep heeft de voordelen van
onderlinge integratie van de vaar- en voertuigwetgeving niet nader onderzocht,
maar aanbevolen dat deze groep wetten naar aanleiding van de resultaten van
de werkgroep nog eens nader zou worden bezien. Deze aanbeveling is overgenomen
in het kabinetsstandpunt. Deze rapportage vormt de uitvoering van die aanbeveling. II. De wetgeving inzake vaar- en voertuigenDe Nederlandse wetgeving met producteisen inzake vaar- en voertuigen is
thans neergelegd in (de uitvoeringsvoorschriften van):a. de Schepenwet;b. de Wet voorkoming verontreiniging door schepen;c. de Binnenschepenwet;d. de Wet pleziervaartuigen;e. de Wegenverkeerswet 1994;f. de Wet vervoer gevaarlijke stoffen.In het MDW-rapport wordt ook nog een verband gelegd met de Wet geluidhinder
en de Wet inzake de luchtverontreiniging. Deze wetten hebben raakvlakken met
de genoemde vaar- en voertuigwetten, maar de huidige afgrenzing tussen deze
wetten en de vaar- en voertuigwetgeving blijkt in de praktijk zodanig functioneel,
dat mogelijke integratievoordelen naar mijn oordeel niet opwegen tegen de
splitsingsverliezen.Op basis van de Wet geluidhinder en de Wet inzake de luchtverontreiniging
kunnen producteisen worden gesteld aan vaar- en voertuigen. In de praktijk
zijn op basis van deze wetten wel eisen gesteld aan voertuigen, maar niet
aan vaartuigen als zodanig. Wel kunnen op basis van deze wetten eisen gesteld
worden aan apparatuur die aan boord van een vaartuig geplaatst kan worden
(bijv. aggregaten of buitenboordmotoren), maar deze apparaten zijn meestal
niet onlosmakelijk verbonden met het desbetreffende vaartuig, zij kunnen ook
elders worden gebruikt en zij zijn als «zelfstandig» product in
de handel gebracht.Het zou niet doelmatig zijn eisen op dit punt aan dergelijke apparatuur
op te nemen in de vaartuigwetgeving. Ik zal er overigens naar streven eventuele
toekomstige eisen ter voorkoming van geluidhinder of luchtverontreiniging
door vaartuigen als zodanig op te nemen in de bestaande vaartuigwetgeving.Voor wat betreft de afgrenzing tussen de op basis van de Wet geluidhinder
en de Wet inzake de luchtverontreiniging aan wegvoertuigen gestelde eisen
en de bij en krachtens de Wegenverkeerswet 1994 vastgestelde voertuigreglementering
kan het volgende worden opgemerkt. Overeenkomstig de door de commissie vereenvoudiging
en vermindering van overheidsregelingen in haar Eindbericht geformuleerde
conclusie (kamerstukken II, 1983/84, 17 931, nr. 9, pag. 261) dat er
in beginsel naar dient te worden gestreefd dat regels betreffende technische
voorschriften met betrekking tot voertuigen niet op verschillende wetten worden
gebaseerd, is bij de nieuwe, bij en krachtens de Wegenverkeerswet 1994 vastgestelde,
voertuigreglementering gekozen voor het uitgangspunt om de algemene technische
eisen die ten aanzien van voertuigen bij het gebruik op de weg worden gesteld,
ongeacht de feitelijke gebruiksbestemming van het voertuig, te baseren op
de wegenverkeerswetgeving. Specifieke technische eisen ten aanzien van inrichting,
uitrusting of gebruik van het voertuig om het bijzondere vervoer mogelijk
te maken, blijven op de bijzondere wetten gebaseerd. Dit uitgangspunt heeft
er – zoals uiteengezet in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel
dat tot de Wegenverkeerswet 1994 heeft geleid (zie kamerstukken II 1990/91,
22 030, nr. 3, pag. 14 en 15) – in geresulteerd dat de op de Wet
geluidhinder en de Wet inzake de luchtverontreiniging gebaseerde
algemene voertuigeisen met betrekking tot de aspecten geluidhinder en luchtverontreiniging
mede ondergebracht zijn in de wegenverkeerswetgeving. Teneinde te voorkomen
dat de onderverdeling in algemene voertuigeisen en specifieke voertuigeisen
leidt tot een diversiteit aan keuringsinstanties, keuringslocaties, keuringstijdstippen
en/of keuringsformulieren, zijn in de praktijk voorzieningen getroffen. In
het bijzonder is erin voorzien dat de op basis van de onderscheiden wetten
te verrichten keuringen worden verricht door één instantie.Tegen de achtergrond van het bovenstaande en de primaire aanbeveling van
de werkgroep de vaar- en voertuigwetgeving op de voordelen van onderlinge integratie te bezien, wordt in het vervolg van deze rapportage eventuele
integratie met de twee hierboven genoemde wetten met de vaar- en voertuigwetgeving
buiten beschouwing gelaten.Bij het onderzoek naar mogelijke integratievoordelen zijn, in aansluiting
op het rapport van de werkgroep, in elk geval de volgende aspecten onder de
loep genomen: de toegankelijkheid en eenduidigheid van de productregelgeving
alsmede mogelijke overlappingen en tegenstrijdigheden binnen de productregelgeving. III. De principes van de opzet van de wetgeving inzake
vaar- en voertuigenBij beschouwing van de vaar- en voertuigwetgeving springt allereerst in
het oog dat het grootste deel van de in deze wetgeving opgenomen productregels
een internationale herkomst heeft. Dit heeft veelal tot gevolg dat de ruimte
voor de nationale wetgeving om invulling te geven aan inhoud en opzet van
de wettelijke regeling beperkt is. Dat is bijvoorbeeld van groot belang bij
het kiezen van de normadressaat. Sommige internationale regelingen met producteisen
richten zich tot de fabrikant of degene die het product in de handel brengt.
Andere regelingen richten zich tot de gebruiker. Maar ook de structuur van
de voorschriften is vaak internationaal bepaald. Soms bevat de internationale
regeling uitsluitend producteisen, maar soms worden daarnaast ook nog keuringseisen,
inspectievoorschriften, operationele voorschriften voor het gebruik, etc,
ten aanzien van hetzelfde vaar- of voertuig of onderdeel daarvan opgenomen.
Bovendien vertoont de vaar- en voertuigwetgeving – mede in navolging
van de onderliggende internationale voorschriften – verschillen in (territoriaal)
toepassingsgebied. Zo is de Schepenwet van toepassing op Nederlandse zeeschepen,
waar ook ter wereld, maar is de Binnenschepenwet in principe slechts van toepassing
op alle binnenschepen, ongeacht hun land van herkomst, die zich op het Nederlandse
territoir bevinden.De in het vorige onderdeel genoemde wetten laten zich in dit kader als
volgt kenschetsen: a. de SchepenwetDe Schepenwet is een Rijkswet, die in principe betrekking heeft op alle
in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba thuisbehorende zeeschepen.
De technische eisen voor deze schepen zijn grotendeels afkomstig uit de internationale
verdragen op het terrein van de scheepsveiligheid die tot stand zijn gekomen
in het kader van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO; een VN-organisatie).
De technische eisen die in deze verdragen zijn opgenomen worden frequent (halfjaarlijks)
gewijzigd en aangevuld. Sinds ongeveer 1990 is een aantal Europese richtlijnen
op dit terrein tot stand gekomen, die ook technische eisen voor zeeschepen
bevatten. Dergelijke richtlijnen gelden uiteraard niet voor in de Nederlandse
Antillen of Aruba thuisbehorende schepen. Implementatie van Europese
richtlijnen in wetgeving die niet alleen voor Nederland, maar ook voor de
Nederlandse Antillen en Aruba geldt, blijkt in de praktijk overigens uiterst
complex. De Schepenwet richt zich voorts primair tot de gebruiker van het
zeeschip (waaronder niet alleen de kapitein, maar ook de reder of exploitant
kan worden begrepen), maar de aan de gebruiker gestelde eisen voor inrichting
en uitrusting van het zeeschip (afgedekt door certificaatsverplichtingen),
zijn natuurlijk in de praktijk ook van groot belang voor de werf waarop het
schip wordt gebouwd.Omdat de Schepenwet strekt ter uitvoering van een aantal IMO-verdragen
en Europese richtlijnen, worden bij of krachtens de Schepenwet ook die bepalingen
van die verdragen of richtlijnen uitgevoerd die geen technische eisen bevatten.
Zo kennen de IMO-verdragen ook verplichtingen om van bepaalde, internationaal
vastgestelde, routeringssystemen (met bijbehorende meldingen aan de plaatselijk
bevoegde autoriteiten) gebruik te maken en is er een Europese richtlijn die
eisen stelt aan de klassebureau's die worden ingeschakeld bij de inspectie
van en certificaatsverlening voor zeeschepen. b. de Wet voorkoming verontreiniging door schepenDe Wet voorkoming verontreiniging door schepen voert het IMO-verdrag ter
voorkoming van verontreiniging door zeeschepen (het zgn. MARPOL-verdrag) uit.
Ook op dit terrein is Europese regelgeving tot stand gekomen. Op basis van
deze wet zijn niet alleen milieu-technische eisen voor zeeschepen vastgelegd,
maar zijn o.a. ook het verbod tot lozing van verontreinigende stoffen in zee
en bepaalde meldingsverplichtingen geregeld. De wet richt zich primair tot
de gebruiker van het zeeschip. De wet is niet van toepassing op Nederlands-Antilliaanse
en Arubaanse zeeschepen. De technische eisen die op grond van de Wet voorkoming
verontreiniging door schepen aan de in- en uitrusting van zeeschepen worden
gesteld zijn materieel overigens vergelijkbaar met de eisen die op grond van
de Schepenwet gelden. c. de BinnenschepenwetDe Binnenschepenwet bevat drie hoofdonderwerpen: technische eisen voor
binnenschepen, eisen ten aanzien van de arbeidsomstandigheden aan boord van
binnenschepen en de regeling van de vaarbewijsplicht voor schippers van binnenschepen.
De technische eisen zijn grotendeels ontleend aan een Europese richtlijn,
die op haar beurt weer grotendeels is ontleend aan het Reglement onderzoek
schepen op de Rijn dat geldt voor de Rijnvaart en op basis van de Herziene
Rijnvaartakte wordt vastgesteld door de Centrale Commissie voor de Rijnvaart
(CCR) in Straatsburg. Overigens bestaat het voornemen om een aantal thans
nog bestaande zelfstandige algemene maatregelen van bestuur die ter uitvoering
van CCR-besluiten zijn vastgesteld en technische eisen voor de Rijnvaart,
alsmede eisen voor de vaarbevoegdheid van schippers in de Rijnvaart bevatten,
een basis te geven in de Binnenschepenwet. Ook de Binnenschepenwet richt zich
primair tot de gebruiker van een binnenschip, met dien verstande dat de wet
zich in principe slechts uitstrekt tot het gebruik op het Nederlandse territoir. d. de Wet pleziervaartuigenDe Wet pleziervaartuigen strekt ter uitvoering van richtlijn nr. 94/25/EG
van het Europees Parlement en van de Raad van de Europese Unie van 16 juni
1994 inzake de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen van de Lid-Staten met betrekking tot pleziervaartuigen (PbEG L
164). De richtlijn is een zgn. nieuwe aanpak-richtlijn. Dat wil
zeggen dat alle fabrikanten van pleziervaartuigen die bij de productie van
pleziervaartuigen aantonen dat hun producten voldoen aan bepaalde essentiële
technische eisen, het desbetreffende pleziervaartuig mogen (laten) voorzien
van een zgn. CE-markering. Pleziervaartuigen met een CE-markering moeten in
alle EG-lidstaten op de markt worden toegelaten. De Wet pleziervaartuigen
richt zich uitsluitend tot de fabrikant van pleziervaartuigen. Het belang
ligt in het vrije verkeer van goederen binnen de Europese Unie. e. de Wegenverkeerswet 1994Bij en krachtens de Wegenverkeerswet 1994 zijn niet alleen de technische
eisen die aan voertuigen worden gesteld, geregeld, maar ook onderwerpen als
de vaardigheid van de bestuurder van een motorrijtuig (rijbewijzen) en de
verkeersregels. In de bij en krachtens de Wegenverkeerswet 1994 vastgestelde
voertuigreglementering wordt een structureel onderscheid gemaakt tussen de
eisen die gelden met betrekking tot de eerste toelating van het voertuig tot
het verkeer en bij het aanbrengen van substantiële wijzigingen (de zgn.
toelatingseisen) en de eisen die gelden voor het gebruik op de weg (de zgn.
permanente eisen). De toelatingseisen zijn grotendeels ontleend aan bindende
EG-richtlijnen en (eveneens bindende) ECE-reglementen, tot stand gekomen op
basis van de op 20 maart 1958 te Genève tot stand gekomen overeenkomst
betreffende het aannemen van eenvormige goedkeuringsvoorwaarden en de wederzijdse
erkenning van goedkeuring van uitrustingsstukken en onderdelen van motorrijtuigen
(Trb. 1959, 83). De EG-richtlijnen en de ECE-reglementen voorzien in goedkeuringscertificaten,
zodat de noodzakelijke beproevingen en metingen slechts in één
lidstaat behoeven te worden uitgevoerd. De overige lidstaten moeten het voertuigtype
accepteren op basis van een dergelijk goedkeuringscertificaat. Zodra alle
aspecten en onderdelen van een bepaalde categorie voertuigen internationaal
zijn geregeld is het – althans binnen de Europese Unie – mogelijk
een EG-goedkeuring af te geven voor het gehele voertuig. Naast toelating op
basis van de in EG-richtlijnen en ECE-reglementen voorziene eisen worden ook
voertuigen en onderdelen toegelaten op basis van bijvoorbeeld de in de Verenigde
Staten gehanteerde normen, mits deze normen aantoonbaar een gelijkwaardig
niveau van veiligheid en milieubescherming bieden. f. de Wet vervoer gevaarlijke stoffenHet doel van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen is het bevorderen van
de openbare veiligheid met betrekking tot het vervoer van gevaarlijke stoffen.
Ingevolge deze wet zijn de eisen vastgelegd waaraan moet worden voldaan bij
het vervoer van gevaarlijke stoffen over de weg, per spoor en over de binnenwateren.
Deze eisen betreffen niet alleen de bouw en uitrusting van het voer- of vaartuig,
maar ook de stoffen zelf, de verpakking, de opleiding van het personeel en
het gebruik van het vaar- of voertuig. De innerlijke samenhang van deze voorschriften
is groot. Bovendien zijn zij vrijwel volledig ontleend aan Europese richtlijnen
(resp. 94/55/EG en 96/49/EG) die op hun beurt hun inhoud ontlenen aan het
ADR resp. het RID (de internationale verdragen inzake het vervoer van gevaarlijke
stoffen over de weg resp. per spoor). Daarnaast bestaat nog een internationaal
verdrag voor het vervoer van gevaarlijke stoffen per binnenschip (het zgn.
ADNR). Op de Wet vervoer gevaarlijke stoffen is een drietal ministeriële
regelingen gebaseerd die vrijwel volledig bestaan uit vertalingen van de drie
genoemde verdragen.Met betrekking tot voer- en vaartuigen die worden gebruikt voor het vervoer
van gevaarlijke stoffen heeft door bundeling van de daarvoor geldende, op
elkaar afgestemde voorschriften in een aparte wet reeds integratie
plaatsgevonden. In het kader van de totstandkoming van de Wegenverkeerswet
1994 (zie kamerstukken II 1990/91 22 030, nr. 3 pag. 15) is vastgehouden
aan regeling van deze materie in een aparte wet (thans: Wet vervoer gevaarlijke
stoffen), gezien de specifieke veiligheidsachtergrond van deze wet (openbare
veiligheid), welke ruimer is dan de wegenverkeersrechtelijke verkeersveiligheidsachtergrond.De Wet vervoer gevaarlijke stoffen geldt niet voor het lucht- en zeevervoer
van gevaarlijke stoffen, omdat dat vervoer reeds integraal is geregeld in
de verdragen die het vervoer door die modaliteiten regelen en de desbetreffende
uitvoeringswetgeving. IV. De mogelijkheden tot onderlinge integratie van de
vaar- en voertuigwetgevingBij de beantwoording van de vraag naar de mogelijke integratie van de
vaaren voertuigwetgeving zijn verschillende aspecten te onderscheiden: a. rechtskarakterAllereerst is het rechtskarakter van de wet van belang. De Schepenwet
is een Rijkswet en is van toepassing op zeeschepen die in Nederland, de Nederlandse
Antillen of Aruba thuis behoren. De andere vaar- en voertuigwetten zijn «gewone»
Nederlandse wetten. De Schepenwet kan daar niet in deze vorm mee worden geïntegreerd.
Onderdeel van het enige tijd geleden in gang gezette «codificatieproject
publiek zeerecht» (zie daarvoor de wetgevingsbijlage van de begrotingen
van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat van de afgelopen jaren, laatstelijk
kamerstukken II, 1997/98, 25 600, nr. 3, bijlage 2, blz. 277) is de opstelling
van een Rijkskaderwet zeescheepvaart, die – kort gezegd – als
doelstelling heeft om een kader te bieden voor de (nationale) scheepsveiligheidswetgeving
in elk van de drie landen van het Koninkrijk. Het is (althans in Nederland)
de bedoeling de momenteel nog door de Schepenwet bestreken materie te integreren
met de milieuregelgeving voor de scheepvaart en derhalve de Schepenwet en
de Wet voorkoming verontreiniging door schepen samen te brengen in een nieuwe
Zeeschepenwet. Een en ander vereist overigens nog verdergaand overleg met
de Nederlandse Antillen en Aruba. b. inhoudDe bestaande vaar- en voertuigwetten regelen ten aanzien van het «product»
waarop zij van toepassing zijn meestal meer dan alleen producteisen. De Schepenwet
en de daarop gebaseerde regelgeving stellen ook regels voor de bedrijfsvoering
aan boord en aan de wal, de arbeidsomstandigheden van de bemanning en bevatten
operationele voorschriften voor het vervoer van bepaalde stoffen. De Wet voorkoming
verontreiniging door schepen bevat ook milieuhygiënische lozingsnormen
voor zeeschepen en daarmee samenhangende eisen voor de bedrijfsvoering aan
boord. Ook de Binnenschepenwet regelt – naast producteisen – eisen
ten aanzien van de arbeidsomstandigheden en eisen ten aanzien van de bevoegdheid
van de schipper. Zoals gezegd ligt het in de bedoeling in de Binnenschepenwet
ook een basis op te nemen voor de uitvoering van CCR-besluiten die voor de
Rijnvaart gelden en de overeenkomstige onderwerpen voor de Rijnvaart regelen.
De Wet pleziervaartuigen stelt eisen aan de fabrikant en bevat veel procedurele
voorschriften die met de keuring van pleziervaartuigen en de plaatsing van
CE-markeringen te maken hebben. De Wegenverkeerswet 1994 vormt o.a. ook de
basis voor de verkeersregels en -tekens en de bevoegdheid van de bestuurders.
De Wegenverkeerswet 1994 (en in feite ook de Wet pleziervaartuigen) kennen
daarenboven een geheel andere opzet dan de wetgeving voor zee-
en binnenschepen, omdat motorrijtuigen (en in minder mate pleziervaartuigen)
seriematig worden gebouwd en daarom uitgaan van producteisen voor de fabrikant,
typekeuringen, etc. Bij zee- en binnenschepen gaat het in het algemeen om
stuksgewijze productie, waarbij gedurende de bouw van elk afzonderlijk schip
regelmatig toezicht wordt gehouden. De Wet vervoer gevaarlijke stoffen bevat
een geïntegreerd kader voor op elkaar afgestemde voorschriften ten aanzien
van vervoer van gevaarlijke stoffen over de weg, per spoor en over de binnenwateren.
Het losweken van de producteisen dienaangaande en opnemen ervan in de onderscheiden
vaar- en voertuigwetten zelf, zou een flinke versnippering opleveren van de
regelgeving voor gevaarlijke stoffen, hetgeen gezien de onderlinge samenhang
van deze regelgeving juist afbreuk zou doen aan de integratiegedachte. Het
uitbreiden van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen met de voorschriften voor
het zeevervoer van gevaarlijke stoffen zou weliswaar een verdere integratie
van regelingen op het gebied van gevaarlijke stoffen tot stand brengen, doch
is vrijwel niet realiseerbaar wegens het mondiale karakter van de IMO-verdragen
(namelijk ook geldend voor de Nederlandse Antillen en Aruba). De Wet vervoer
gevaarlijke stoffen is evenwel niet, zoals de Schepenwet waarin thans de voorschriften
voor zeevervoer van gevaarlijke stoffen zijn neergelegd, een Rijkswet. Hierbij
komt dat de regels voor zeevervoer ter zake minder inhoudelijke samenhang
vertonen met de regels voor het vervoer over de weg, per spoor en over de
binnenwateren onderling.De regels die voor de verschillende producten gelden zijn veelal inhoudelijk
niet integreerbaar. Dat geldt bijna vanzelfsprekend tussen vaartuigen enerzijds
en voertuigen anderzijds (die vrijwel geen productregels gemeenschappelijk
hebben), maar ook integratie tussen productregels voor zee- en binnenschepen
is vrijwel niet uitvoerbaar. Voorts zou afsplitsing van de productregels uit
de hiervoor genoemde wetten ertoe leiden dat het overblijvende deel incompleet
en gebruikersonvriendelijk wordt, mede omdat de wijze waarop de desbetreffende
regelgevingscomplexen op internationaal niveau zijn ingedeeld, wordt weerspiegeld
in de structuur van deze wetgeving en de daarin gekozen normadressaten. De
transparantie en toegankelijkheid van de vaar- en voertuigwetgeving zou door
een zodanige afsplitsing nadelig worden beïnvloed. c. wensen van de gebruikerDe producten die onder de genoemde vaar- en voertuigwetgeving vallen,
zijn zeer ongelijksoortig. Mij is geen enkele werf bekend die zeeschepen bouwt
en voordelen zou zien in de integratie van de scheepvaartwetgeving met de
wegenverkeerswetgeving. Voor de zeeschepen geldt dat er reeds het voornemen
bestaat om de (materie van de) Schepenwet en de Wet voorkoming verontreiniging
door schepen te integreren. Een zeeschip is echter een volstrekt ander product
dan een binnenschip of een pleziervaartuig. Het is voor de praktijk van veel
groter belang om alle eisen die voortvloeien uit (milieu)veiligheid, arbeidsomstandigheden
en operationele voorschiften per modaliteit geregeld te zien, dan
alle productregels voor de verschillende producten samen te nemen. Dit geldt
uiteraard niet alleen voor de instanties die met uitvoering en handhaving
zijn belast, maar ook voor de normadressaat. Het schept voor de fabrikant
van pleziervaartuigen geen duidelijkheid, indien de productregels worden losgemaakt
uit de Wet pleziervaartuigen – waarmee een onoverzichtelijk en versnipperd
geheel van regelgeving ontstaat – en wordt geïntegreerd met de
technische eisen die aan het gebruik van binnenschepen worden gesteld.
Dit geldt a fortiori voor de fabrikanten van motorrijtuigen. Tenslotte is
voor de gebruiker van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen – die volledig
is ontworpen om de internationale regelgeving zo goed mogelijk te
kunnen volgen – van groot belang dat op het niveau van de nationale
wetgeving de samenhang en structuur van de regelgeving niet nodeloos wordt
doorbroken. V. Samenvatting en conclusieHet bovenstaande laat zich als volgt samenvatten:a. de vaar- en voertuigen waarop de desbetreffende wetgeving betrekking
heeft zijn dermate ongelijksoortig (zeeschepen, binnenschepen, pleziervaartuigen,
wegvoertuigen) en divers, dat integratie van de productregels – die
meestal niets gemeenschappelijk hebben – inhoudelijk vrijwel niet mogelijk
is en het samengaan van de desbetreffende regelgeving derhalve tamelijk geforceerd
zou zijn en geen overlappingen van betekenis zou wegnemen;b. tot dusverre is niet gebleken dat degenen tot wie de desbetreffende
wetgeving zich richt of degenen die belast zijn met de uitvoering of handhaving
van deze wetgeving voordelen zien in integratie of daarom verzoeken. Integendeel,
meermalen is gebleken dat het voor de praktijk zeer belangrijk is dat de internationaal
vastgestelde voorschriften, waarmee men gewend is te werken en die men in
internationale contacten als uitgangspunt neemt, zo overzichtelijk en compleet
mogelijk per type vaar- of voertuig of type vervoer in de Nederlandse wetgeving
worden geïncorporeerd;c. integratie van de wettelijke productregels voor vaar- en voertuigen
zou onvermijdelijk leiden tot afsplitsing van die regels uit de bestaande
wetgeving. Deze splitsing zou moeten worden aangebracht in coherente, als
zodanig internationaal vastgestelde regelgevingscomplexen. De resterende regelgeving
zou daardoor – per type vaar- of voertuig dan wel per type vervoer (gevaarlijke
stoffen) – een incompleet beeld van de voor dat vaar- of voertuig geldende
regelgeving gaan bieden en daarmee in samenhang met de afgesplitste productregelgeving
leiden tot een versnipperde, minder transparante en slechter toegankelijke
wetgeving ten aanzien van vaar- en voertuigen met de daarmee gepaard gaande
afstemmingsproblematiek.Tegen de achtergrond van het bovenstaande is mijn conclusie dat integratie
van de vaar- en voertuigwetgeving, zoals bedoeld in het kader van de MDW-operatie,
slechts de beoogde meerwaarde heeft bij de samenvoeging van de Schepenwet
en de Wet voorkoming verontreiniging door schepen. Verdere integratie van
de vaar- en voertuigwetgeving dient te worden afgewezen, omdat daarbij een
dergelijke meerwaarde ontbreekt.Ik verwacht u met deze rapportage voldoende te hebben geïnformeerd.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24036-105.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl