Wet op de telecommunicatievoorzieningen en de Mediawet: wijziging ivm liberalisering kabelgebonden telecommunicatie; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24163, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

07-06-1995

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24163 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN 1. Inleiding2. Hoofdlijnennotitie3. Recente Europese ontwikkelingen4. Voortrein5. Enkele hoofdkenmerken van de voorgestelde wetgeving 5.1. Afstemming van het wetsvoorstel op de voornemens
van de Europese Commissie tot liberalisering van de kabeltelevisienetten5.2. De verhouding tussen de registratie en de infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking enerzijds en de vergunning zonder gebiedsbeperking
anderzijds6. Andere onderwerpen dan infrastructuur-liberalisering
die deel uitmaken van het wetsvoorstel 6.1. Implementatie van het laatste deel van de dienstenrichtlijn6.2. Nummerplannen7. Enkele bijzondere aandachtspunten 7.1. Symmetrische en asymmetrische regelgeving 7.1.1. Symmetrische regelgeving7.1.2. Asymmetrische regelgeving7.2. Interconnectie8. Overige opmerkingen 8.1. De begrippen «infrastructuur» en «diensten»8.2. Andere toekomstige wetgeving8.3. Toekomstig frequentiebeleid9. Overleg 9.1. Bevindingen van het Overlegorgaan Post
en Telecommunicatie (OPT)9.2. Verdere reacties9.3. Nieuwe aspecten ten opzichte van de aan het OPT voorgelegde
tekstvoorstellen10. Wetgevingsaspecten 10.1. Normstelling, delegatie, bestuursinstrumenten en
de met de uitvoering gemoeide bestuurlijke lasten10.2. Handhaving, werkdruk bestuurlijk en justitieel apparaat
en rechtsbescherming10.3. Gevolgen voor de sociaal-economische ontwikkeling
en voor bedrijfsleven, burgers en non-profitinstellingen11. Budgettaire consequenties12. TransponeringstabelII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I, onderdelen A, B, NN en PPArtikel I, onderdelen C en DArtikel I, onderdeel EArtikel I, onderdeel FArtikel I, onderdeel GArtikel I, onderdeel IArtikel I, onderdeel JArtikel I, onderdelen K en LArtikel I, onderdeel NArtikel I, onderdeel OArtikel I, onderdeel PArtikel I, onderdeel RArtikel I, onderdeel SArtikel I, onderdeel TArtikel I, onderdeel UArtikel I, onderdelen W en XArtikel I, onderdeel YArtikel I, onderdelen AA en BBArtikel I, onderdeel CCArtikel I, onderdeel EEArtikel I, onderdeel FFArtikel I, onderdeel HHArtikel I, onderdeel IIArtikel I, onderdelen JJArtikel I, de onderdelen KK en LLArtikel I, MMArtikel I, onderdeel NNArtikel I, onderdeel OOArtikel I, onderdeel PPArtikel I, onderdelen QQ tot en met UUArtikel I, onderdeel VVArtikel I, onderdeel WWArtikel I, onderdeel XXArtikel I, onderdeel ZZArtikel I, onderdeel AAA tot en met FFFArtikel I, onderdelen GGG tot en met JJJArtikel I, onderdeel LLLArtikel IIArtikel IVArtikel V Onderdeel AOnderdeel BArtikel VIOndertekeningBIJLAGETransponeringstabel richtlijn 90/388/EEG (PbEG L 192) Transponeringstabel richtlijn 94/96/EG (PbEG L 268) 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24163Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 153 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 163Wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen, de Mediawet,
de Radio-Omroep-Zender-Wet 1935 en het Wetboek van Strafvordering in verband
met de liberalisering van kabelgebonden telecommunicatie-inrichtingen (kabelgebonden
telecommunicatie)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI.ALGEMEEN2   1.Inleiding2    2.Hoofdlijnennotitie2   3.Recente Europese ontwikkelingen3    4.Voortrein5   5.Enkele hoofdkenmerken van de voorgestelde wetgeving65.1.Afstemming van het wetsvoorstel op de voornemens van de Europese
Commissie tot liberalisering van de kabeltelevisienetten6 5.2.De
verhouding tussen de registratie en de infrastructuurvergunning met een gebiedsbeperking
enerzijds en de vergunning zonder gebiedsbeperking8    6.Andere
onderwerpen dan infrastructuur-liberalisering die deel uitmaken van het wetsvoorstel96.1.Implementatie van het laatste deel van de dienstenrichtlijn96.2.Nummerplannen11    7.Enkele bijzondere
aandachtspunten11 7.1.Symmetrische en asymmetrische regelgeving117.1.1.Symmetrische regelgeving11 7.1.2.Asymmetrische
regelgeving12 7.2.Interconnectie13    8.Overige
opmerkingen14 8.1.De begrippen «infrastructuur»
en «diensten»14 8.2.Andere toekomstige wetgeving158.3.Toekomstig frequentiebeleid15    9.Overleg159.1.Bevindingen van het Overlegorgaan Post en Telecommunicatie159.2.Verdere reacties17 9.3.Nieuwe aspecten ten
opzichte van de aan het OPT voorgelegde tekstvoorstellen17    10.Wetgevingsaspecten1810.1.Normstelling, delegatie, bestuursinstrumenten en de met de
uitvoering gemoeide bestuurlijke lasten18 10.2.Handhaving,
werkdruk bestuurlijk en justitieel apparaat en rechtsbescherming18 10.3.Gevolgen
voor de sociaal-economische ontwikkeling en voor bedrijfsleven, burgers en
non-profitinstellingen18    11.Budgettaire consequenties19   II.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING21   BIJLAGE:Transponeringstabel59I. ALGEMEEN 1. InleidingMet ingang van 1 januari 1989 is de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
in werking getreden. Deze wet (hierna te noemen: WTV) kent aan de houder van
de concessie exclusieve rechten toe op het gebied van telecommunicatie. Op
grond van artikel 5 van de «Machtigingswet PTT Nederland NV» is
Koninklijke PTT Nederland N.V. (KPN) aangewezen als de rechtspersoon die met
uitsluiting van anderen concessie heeft voor de aanleg, de instandhouding
en de exploitatie van de telecommunicatie-infrastructuur. De exclusieve positie
van de houder van de concessie brengt mee dat deze een aantal telecommunicatiediensten
op grond van de wet verplicht moet aanbieden. Deze verplicht te leveren telecommunicatiediensten
worden in diverse bepalingen van de WTV beschermd tegen «afroming».Ook moet de houder van de concessie aan een ieder tegen vergoeding vanuit
zijn infrastructuur vaste verbindingen ter beschikking stellen.Reeds in de oorspronkelijke opzet van de WTV was het infrastructuurmonopolie
van KPN niet absoluut van aard: ook anderen dan KPN mochten en mogen op grond
van de WTV onder bepaalde voorwaarden telecommunicatie-inrichtingen aanleggen
en gebruiken. Daarvoor worden machtigingen verstrekt op basis van hoofdstuk
III van de WTV. Destijds waren deze inbreuken op de exclusieve rechten van
KPN beperkt. Deze telecommunicatie-inrichtingen zijn overigens formeel geen
infrastructuur in de zin van de huidige WTV.Inmiddels is als gevolg van een wijziging van de WTV, die met ingang van
1 september 1994 in werking is getreden, de concessie van KPN op het terrein
van de telecommunicatie-infrastructuur teruggebracht tot de vaste telecommunicatie-infrastructuur
en de vaste verbindingen via de ether. Het betreft hier de wet, houdende wijziging
van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen, het Wetboek van Strafrecht
en het Wetboek van Strafvordering in verband met de doorbreking van het exclusieve
recht van de houder van de concessie in hoofdzaak door middel van de invoering
van een gelimiteerd vergunningenstelsel voor specifieke vormen van openbare
mobiele telecommunicatie (mobiele telecommunicatie) (Stb. 1994, 628), hierna
te noemen de wet mobiele telecommunicatie. 2. HoofdlijnennotitieDoor diverse ontwikkelingen is er verandering gekomen in de gevestigde
opvattingen over de wijze waarop het aanbod van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
tot stand dient te komen. Aan die ontwikkelingen is uitvoerig aandacht besteed
in de «Hoofdlijnennotitie herziening WTV» van 23 juni 1993, inhoudende
het voorlopige kabinetsstandpunt over de voorgenomen herziening van de WTV
(Kamerstukken II 1993/94, 21 693, nr. 13). Later, op 17 november 1993,
is deze gevolgd door het «Definitief kabinetsstandpunt herziening Wet
op de telecommunicatievoorzieningen» (Kamerstukken II 1994/95, 21 693,
nr. 14). Beide beleidsnota's zullen hierna tezamen worden aangeduid als: Hoofdlijnennotitie.
Voorts verwijs ik naar de in de laatstgenoemde nota (nr. 14) opgenomen verduidelijkingen
ten aanzien van de voorgenomen wetsherziening.Tenslotte is deze materie uitgebreid aan de orde geweest tijdens het overleg
over de genoemde beleidsnota's tussen de toenmalige Minister van Verkeer en
Waterstaat en de vaste commissie voor Verkeer en Waterstaat uit de Tweede
Kamer der Staten-Generaal, en wel in de uitgebreide commissie-vergadering
(UCV) van 21 maart 1994 (Handelingen II 1993/94, UCV 37). In dit overleg is
gebleken dat er een brede politieke steun bestaat voor de in de
Hoofdlijnennotitie voorgestelde vernieuwing van het telecommunicatiebeleid.Met het oog op het onderhavige voorstel van wet merk ik over de reeds
met de Tweede Kamer besproken ontwikkelingen in de telecommunicatiesector
en over de Hoofdlijnennotitie nog het volgende op.Kort samengevat geeft de Hoofdlijnennotitie de doelstellingen aan om nieuw
beleid te kunnen uitvoeren op grond van een daartoe aan een algehele herziening
te onderwerpen Wet op de telecommunicatievoorzieningen. De eerste doelstelling
daarbij is dat door verdere liberalisering van de telecommunicatiesector bevorderd
wordt dat het bedrijfsleven in Nederland de beschikking krijgt over een gevarieerd
aanbod van de modernste telecommunicatievoorzieningen tegen, internationaal
gezien, concurrerende tarieven. Het wettelijk verankeren van het telecommunicatiemonopolie
werd in het verleden gerechtvaardigd geacht op grond van de overweging dat
de zogenoemde «eenheid van beheer» de beste waarborg bood om goede
voorzieningen van telecommunicatie veilig te stellen.De argumenten die in het verleden pleitten voor de instandhouding van
een telecommunicatiemonopolie hebben nu hun betekenis verloren. Dit komt door
de drastisch gewijzigde marktsituatie en door het gewijzigde beleid op Europees
niveau.Effectieve concurrentie op infrastructuurgebied is, zo geeft het aan de
Hoofdlijnennotitie ten grondslag liggende McKinsey-onderzoek aan, een noodzakelijke
stap om de voor het bedrijfsleven gewenste verbeteringen tot stand te brengen.
Daarom wordt deze stap gezet.Voorts is in de Hoofdlijnennotitie aangegeven dat de introductie van concurrentie
op de nationale en internationale publieke telefonie per 1 januari 1998 zal
plaatsvinden, dat er voldoende sturingsinstrumenten beschikbaar moeten zijn
om de introductie en ontwikkeling van concurrentie in goede banen te leiden
en dat het beleid ten aanzien van de ether-infrastructuur moet worden vernieuwd.
Een belangrijk doel bij de herziening van de huidige wet is ten slotte, dat
de toekomstige Wet op de telecommunicatievoorzieningen flexibel van opzet
moet zijn.In de Hoofdlijnennotitie is meer in het bijzonder aangegeven dat het streven
er op is gericht om reeds in 1995 concurrentie op telecommunicatie-infrastructuur
in te leiden, hetgeen in het parlementair overleg op 21 maart 1994 is bevestigd.Volgens het model van de Hoofdlijnennotitie kunnen bij de beëindiging
van het exclusieve recht van KPN de op grond van hoofdstuk III van de WTV
gemachtigde telecommunicatie-inrichtingen van de Nederlandse Spoorwegen, de
elektriciteitsmaatschappijen alsmede de gemachtigde draadomroepinrichtingen
een belangrijke rol spelen.Het gaat hier dan om activiteiten die deze ondernemingen, gezamenlijk
of afzonderlijk, op basis van te verlenen infrastructuurvergunningen kunnen
ontplooien om de concurrentie op het aanbod van openbare kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
gestalte te geven. 3. Recente Europese ontwikkelingenOp 22 december 1994 is door de Raad van de Europese Unie een resolutie
vastgesteld inzake het principe van en een tijdschema voor de liberalisering
van telecommunicatie-infrastructuur (94/C 379/03). In deze resolutie is vastgelegd
dat per 1 januari 1998 alle infrastructuur geliberaliseerd zal worden en dat
er vóór 1998 een regelgevend kader moet zijn opgesteld waarin
principes van onder meer interconnectie, vergunningverlening en eerlijke concurrentie
worden uitgewerkt.Vrijwel gelijktijdig na de vaststelling van de hiervoor genoemde resolutie
van de Raad heeft de Europese Commissie op 21 december 1994 een
ontwerp-richtlijn gepubliceerd, inhoudende een voorstel tot wijziging van
Richtlijn 90/388 EEG van de Commissie, inzake de opheffing van de beperkingen
op het gebruik van kabeltelevisienetten voor het verrichten van telecommunicatiediensten
(PbEG C 76). Het betreft hier een aanpassing van de zogenoemde dienstenrichtlijn
(Richtlijn 90/388 EEG). De voorgestelde aanpassing van de dienstenrichtlijn
bevat onder meer een aanpassing van artikel 4 van die richtlijn. De voorgestelde
aanpassing betreft de eis dat de Lid-Staten alle beperkingen intrekken op
het aanbieden van transmissiecapaciteit op kabeltelvisienetten en de exploitanten
toestaan deze kabelnetten te gebruiken voor het verstrekken van diensten.
Met deze maatregel wordt beoogd het gebruik van kabeltelevisienetten te liberaliseren
ten behoeve van multimedia diensten, het aanbieden van huurlijnen en alle
andere telecommunicatiediensten die reeds geliberaliseerd zijn op basis van
de dienstenrichtlijn. Op grond van artikel 4 van deze ontwerp-richtlijn treedt
de richtlijn in werking op 1 januari 1996.Gelet op dit voornemen van de Europese Commissie en in aanmerking nemende
dat de voorgenomen richtlijn op grond van artikel 90, derde lid, van het EEG-verdrag
zal worden vastgesteld, heb ik besloten de ontwerp-richtlijn naar inhoud en
strekking in de voorgestelde wetgeving te betrekken. Ik wil hiermee voorkomen
dat er een situatie kan ontstaan waarbij de Nederlandse wetgeving ten aanzien
van deze materie niet tijdig op de Europese ontwikkelingen is afgestemd.Tezamen met het separaat aan de Tweede Kamer aangeboden wetsvoorstel inzake
de Vergunningenwet liberalisering kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
(hierna te noemen: vergunningenwet) wordt beoogd dergelijke activiteiten mogelijk
te maken. Op basis van zowel infrastructuurvergunningen met een gebiedsbeperking
als (voorshands) één landelijk werkende infrastructuurvergunning
zonder gebiedsbeperking kunnen de vergunninghouders zich als aanbieder van
openbare infrastructuur manifesteren. Bij hun activiteiten als vergunninghouder
zullen de desbetreffende ondernemingen dan onderworpen zijn aan de terzake
geldende bepalingen van de vergunningenwet en de WTV.De uit de ontwerp-richtlijn voortvloeiende aanpassingen hebben daarnaast
hun beslag gekregen door het voorstel tot aanpassing van artikel 22 van de
WTV en door invoeging van de artikelen 22a tot en met 22d. Ik verwijs ik naar
onderdeel 5 van het algemene gedeelte van deze memorie, waarin is ingegaan
op de wijze waarop de voorgestelde wetgeving is afgestemd op de meergenoemde
ontwerp-richtlijn. Ik verwijs voorts naar de artikelsgewijze toelichting op
de genoemde artikelen.Met het onderhavige wetsvoorstel wordt het exclusieve recht van KPN op
de vaste – ofwel: kabelgebonden – infrastructuur beëindigd
door de toelating van andere aanbieders van deze soort infrastructuur. Het
voorstel voorziet daartoe in een geheel van materiële aanpassingen van
de WTV.Door de gelijktijdige implementatie in het onderhavige wetsvoorstel van
een belangrijk deel van Richtlijn nr. 94/46/EG van de Commissie van de Europese
Gemeenschappen van 13 oktober 1994 tot wijziging van Richtlijn 88/301/EEG
en Richtlijn 90/388/EEG met name met betrekking tot satellietcommunicatie
(PbEG L 268), wordt de telecommunicatiemarkt nog verder geliberaliseerd:
het onderhavige wetsvoorstel maakt een einde aan de concessie van KPN op de
satelliet-infrastructuur, onder gelijktijdige verruiming van het daarop toegestane
dienstenpakket. 4. VoortreinIn het definitieve kabinetsstandpunt is naar aanleiding van reacties op
het voorlopige kabinetsstandpunt aangegeven dat, gezien dringende verzoeken
daartoe, al voor de totstandkoming van de algehele herziening van de WTV een
regeling zou worden getroffen waardoor degenen die op grond van artikel 21
of 23 van de WTV een machtiging hebben verworven, hun inrichtingen zouden
kunnen aanbieden aan derden of deze zelf zouden kunnen gebruiken voor het
aanbieden van telecommunicatiediensten. Ik geef aan dit voornemen uitvoering
door de indiening bij voorrang van het voorliggende wetsvoorstel. Hiermede
wordt een deel van de herziening van de WTV als het ware naar voren gehaald,
zodat dit wetsvoorstel tezamen met de vergunningenwet als een «voortrein»
van de algehele herziening kan worden aangemerkt. Tevens heb ik bij bekendmaking
van 2 december 1994 (Stcrt. 233) aangegeven dat vanaf dat moment houders van
een machtiging voor een draadomroepinrichting krachtens artikel 21 van de
WTV in een bepaalde daar aangegeven mate en onder de daar aangegeven voorwaarden
mogen experimenteren om op niet commerciële basis ervaring op te doen
met de levering van de geliberaliseerde telecommunicatiediensten tussen aangeslotenen
op de inrichting.Met het voorliggende wetsvoorstel en de vergunningenwet is derhalve, vooruitlopende
op de algehele herziening van de WTV, nu uitvoering gegeven aan het met de
Tweede Kamer besproken streven om in 1995 te komen tot concurrentie op het
aanbieden van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur, en tot het openstellen
van deze infrastructuur voor dezelfde gebruiksmogelijkheden als die gelden
voor het KPN-net, behalve de spraaktelefoniedienst en de telexdienst.Het kabinet heeft in het op 27 december 1994 aan de Staten-Generaal gezonden
Actieprogramma Elektronische Snelwegen «Van metafoor tot actie»
(Kamerstukken II 1994/95, 23 900, nr. 20) aangegeven dat een zo optimaal
mogelijke benutting van informatietechnologie van groot belang is voor de
ontwikkeling van de Nederlandse economie. In dit actieprogramma wordt benadrukt
dat de huidige regelgeving, waarin de koppeling tussen infrastructuur en diensten
een centrale plaats inneemt, een belemmering vormt voor een optimale benutting
van die informatietechnologie. Er is het kabinet veel aan gelegen deze belemmering
op te heffen. Liberalisatie van de telecommunicatiemarkt, waarbij een scheiding
van infrastructuur en diensten kan worden bewerkstelligd, is daarvoor een
voorwaarde. In het Actieprogramma heeft het kabinet daarvoor een strak tijdschema
vastgesteld. De liberalisatie van de kabelgebonden infrastructuur is één
van de fasen die in dit tijdschema moet worden doorlopen. Ook in dit opzicht
is het voorliggende wetsvoorstel van groot belang.Tenslotte wordt nog stilgestaan bij de vormgeving van de te regelen materie.Besloten is de bepalingen met betrekking tot de verlening van de genoemde
infrastructuurvergunningen en hetgeen verder terzake regeling behoeft, in
een afzonderlijke wet en niet in de WTV op te nemen.Voor wat betreft de samenhang met de vergunningenwet wordt het volgende
opgemerkt.Op grond van de vergunningenwet zullen aspirant-aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur
een infrastructuurvergunning kunnen verkrijgen. De vergunningenwet heeft dus
voornamelijk een procedureel karakter. Is eenmaal een infrastructuurvergunning
op grond van die wet verleend, dan verkrijgt de houder van die vergunning
daarmee de rechten die hem een positie als aanbieder van openbare infrastructuur
in de WTV waarborgen. Ook zal de houder van de infrastructuurvergunning zich moeten houden aan de op grond van de WTV geldende verplichtingen. In
de WTV is derhalve de materiële liberalisering onder het stellen van
de daarmee verbonden randvoorwaarden geregeld.De aanpak om de procedure voor het verkrijgen van een infrastructuurvergunning
niet in de WTV onder te brengen, is uitsluitend ingegeven door overwegingen
van hanteerbaarheid van regelgeving. De WTV zou een te complex karakter krijgen
indien de hierbedoelde bepalingen van vergunningverlening in de WTV zelf waren
opgenomen. De rechten en plichten van infrastructuurvergunninghouders moeten
namelijk geregeld worden in hoofdstuk II van de WTV (in samenhang met de parallelle
regeling voor de houder van de concessie), terwijl de bepalingen tot het verkrijgen
van een machtiging op grond van artikel 21 of artikel 23 van de WTV –
welke machtigingen de grondslag vormen voor het verkrijgen van een infrastructuurgvergunning –
pas daarna, in hoofdstuk III van de WTV zijn geplaatst. De nu voorgestelde
aanpak, waarbij een aparte vergunningenwet wordt voorgesteld, vertoont enige
gelijkenis met de eerder genoemde Machtigingswet waarmee de houder van de
concessie, die in de WTV een grote rol speelt, buiten de WTV werd aangewezen.Het onderhavige wetsvoorstel wordt gelijktijdig met de vergunningenwet
bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal ingediend in verband met de onverbrekelijke
onderlinge samenhang van deze wetgeving. Het algemene deel van deze memorie
is hierom en ook vanwege de leesbaarheid nagenoeg geheel gelijkluidend aan
het algemene gedeelte van de memorie van toelichting, behorende bij de vergunningenwet.
Enkele verschillen zijn er wel. In deze memorie van toelichting is namelijk
ook ingegaan op onderdelen die in de vergunningenwet niet aan de orde komen.
Onder 6 van het algemeen deel van deze toelichting is aandacht besteed aan
enkele onderwerpen die (mede) in het wetsvoorstel een rol spelen zonder direct
met de liberalisering van de kabelgebonden infrastructuur te maken hebben,
te weten: de afsluitende implementatie van de zogenoemde dienstenrichtlijn,
daarmee samenhangend de invoering van de begrippen openbare telecommunicatienetten
en openbare telecommunicatiediensten, de satellietrichtlijn, richtlijn nr.
94/46/EG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 13 oktober 1994
tot wijziging van Richtlijn 88/301/EEG en Richtlijn 90/388/EEG met name met
betrekking tot satellietcommunicatie (PbEG L 268), alsmede aspecten van nummerplanning
en -beheer. Het algemene gedeelte van de toelichting, behorende bij de vergunningenwet,
bevat een onderwerp dat specifiek alleen voor die toelichting relevant is.
Onder 6 van dat algemene gedeelte is aandacht besteed aan de in die wet vastgelegde
mogelijkheden voor het in bepaalde gevallen uitschrijven van een vergelijkende
toets als selectiemiddel voor het verlenen van een infrastructuurvergunning. 5. Enkele hoofdkenmerken van de voorgestelde wetgeving 5.1. Afstemming van het wetsvoorstel op de voornemens
van de Europese Commissie tot liberalisering van de kabeltelevisienettenZoals hierboven reeds aangegeven lag het oorspronkelijk op grond van de
Hoofdlijnennotitie in de bedoeling de liberalisering van de kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur uitsluitend te doen plaatsvinden door middel
van het verlenen van infrastructuurvergunningen, al dan niet met gebiedsbeperking.
Deze openbare infrastructuur zou dan kunnen worden gebruikt voor het verrichten
van alle telecommunicatiediensten met uitzondering van de spraaktelefoondienst
en de telexdienst. De ontwerp-richtlijn van de Europese Commissie van 21 december
1994, die in het onderhavige wetsvoorstel reeds zijn neerslag heeft gevonden,
brengt mee dat het vooruitlopend op de infrastructuurliberalisering in Europees verband in 1998 wenselijk is de capaciteit van kabeltelevisienetten
te benutten voor het leveren van vaste verbindingen en het aanbieden van alle
geliberaliseerde telecommunicatiediensten, waarbij de Commissie vooral het
oog heeft op multimedia diensten. Deze ontwerp-richtlijn past binnen het voornemen
van de Nederlandse regering het regime van de betreffende netten te liberaliseren.
Evenwel is een verschil tussen het oorspronkelijke voornemen van de Nederlandse
regering en de ontwerp-richtlijn met name daarin gelegen dat in Nederland
principieel van een infrastructuurliberalisering sprake is, hetgeen zich uit
in verdergaande rechten en in de verplichtingen van de aanbieders van deze
openbare netten, terwijl de ontwerp-richtlijn zich in de overgangsfase naar
1998 uitspreekt voor de mogelijkheid om zonder meer de bestaande reserve transmissiecapaciteit
op deze netten voor huurlijngebruik en dienstenaanbod aan te wenden. Gezien
de aard van deze overgangsmaatregel gaat de Commissie er daarbij vanuit dat
door het opleggen van verplichtingen geen drempel mag worden geschapen voor
de machtiginghouders van een draadomroepinrichting deze overcapaciteit te
exploiteren. Bij de daadwerkelijke invoering in 1998 in Europees verband van
infrastructuurliberalisering zal zo stelt de Commissie zich voor bezien moeten
worden op welke wijze de exploitanten van deze overcapaciteit moeten toegroeien
naar de formele status van infrastructuuraanbieder. De discussie daarover
zal bij de uitvoering van het door de Commissie op 25 januari 1995 in de consultatieronde
gebrachte Groenboek inzake de liberalisering van telecommunicatie-infrastructuur
en van kabeltelevisie-netten moeten worden gevoerd. Het is daarom noodzakelijk
reeds thans in de Nederlandse wetgeving te voorzien in de mogelijkheid de
betreffende exploitanten te zijner tijd de noodzakelijke zwaardere lasten
en verplichtingen, gepaard gaande met de status van openbare infrastructuuraanbieder,
op te leggen.In de voorgestelde wetgeving wordt met het oog op het vorenstaande voor
de houders van een machtiging voor een draadomroepinrichting als bedoeld in
artikel 21 van de WTV voorzien in twee modaliteiten om hun net voor telecommunicatiedoeleinden
te exploiteren: enerzijds is een nieuw artikel 22 van de WTV ( hoofdstuk III)
in het wetsvoorstel opgenomen, waarin de kern van de ontwerp-richtlijn is
neergelegd, terwijl anderzijds voor machtiginghouders die hun net als openbare
infrastructuur willen exploiteren via een infrastructuurvergunning, verkregen
op basis de vergunningenwet, het infrastructuurregime (hoofdstuk II van de
WTV) geldt.Dit infrastructuurregime brengt mee dat de houders van de infrastructuurvergunningen
aan de leveringsplicht van artikel 4b van de WTV moeten voldoen, zodat zij
verplicht zijn aan een ieder tegen vergoeding vaste verbindingen ter beschikking
te stellen. Teneinde hen de aanleg van vaste verbindingen mogelijk te maken
indien in de behoefte niet kan worden voorzien met de bestaande draadomroepinrichtingen,
is in het onderhavige wetsvoorstel, evenals dit voor KPN het geval is, voorzien
in een gedoogplicht van de rechthebbenden op de openbare grond waarin deze
kabelaanleg moet plaatsvinden. Voorts geldt in beginsel de eis van op kosten
georiënteerde tarieven, terwijl tevens op basis van de wetgeving een
open en efficiënte toegang tot het net en de diensten moet zijn verzekerd.
Aldus wordt de houder van een dergelijke vergunning op één lijn
gesteld met de houder van de concessie in zijn hoedanigheid van aanbieder
van openbare telecommunicatie-infrastructuur.Voor wat betreft degenen die op basis van artikel 22 jo. artikel 22a e.v.
optreden en daartoe moeten worden geregistreerd, geldt het vorenstaande regime
op een enkel onderdeel na niet. In de artikelsgewijze toelichting wordt hierop
nader ingegaan. Het moge duidelijk zijn dat het niet mogelijk is dat een bepaalde machtiginghouder
zowel op basis van artikel 22 van de WTV als op basis van een infrastructuurvergunning
op grond van de vergunningenwet optreedt. Deze registratie en de infrastructuurvergunning
sluiten elkaar uit.Voor de gevallen dat houders van een op grond van artikel 23 van de WTV
verleende machtiging hun kabelinrichting voor gebruik ten behoeve van derden
willen exploiteren, is steeds vereist dat een infrastructuurvergunning wordt
verkregen. Om de kabelinrichting op grond van een artikel 23-machtiging te
kunnen betrekken bij het streven om een nieuwe telecommunicatie-infrastructuur
op basis van bestaande netten te doen ontstaan, knoopt de vergunningenwet
overeenkomstig de Hoofdlijnennotitie aan bij zowel de op grond van de artikelen
21 als de op grond van artikel 23 WTV verleende machtigingen (de zogenoemde
«gemachtigde infrastructuur»). De richtlijn die de Europese Commissie
krachtens artikel 90, lid 3, voornemens is vast te stellen met betrekking
tot kabelinrichtingen heeft geen betrekking op artikel 23 inrichtingen.Tot slot merk ik nog met nadruk op dat een machtiginghouder – ingeval
hij tevens een registratie of een infrastructuurvergunning verkrijgt –
verzekerd blijft van zijn oorspronkelijke machtiging. Het verwerven van zijn
nieuwe status doet dus aan deze oorspronkelijke titel geen afbreuk. Omgekeerd
brengt wel het verlies van de oorspronkelijke status van machtiginghouder
het verlies van de registratie of de infrastructuurvergunning mee.De hier geschetste gang van zaken sluit aan bij wensen uit het bedrijfsleven.
Van die zijde is met nadruk betoogd dat het uit een oogpunt van rechtszekerheid
wenselijk is dat de machtiginghouders hun positie als machtiginghouder niet
verliezen indien een infrastructuurvergunning wordt verworven. Het behoud
van de oorspronkelijk verleende machtiging kan, zo wordt gesteld, waarborgen
dat de bedrijfsprocessen waarvoor men de machtiging heeft aangevraagd, niet
worden verstoord. 5.2. De verhouding tussen de registratie en de infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking enerzijds en de vergunning zonder gebiedsbeperking
anderzijdsIn het definitieve kabinetsstandpunt over de hoofdlijnen herziening WTV
(blz. 10) is ten aanzien van de landelijke vergunning opgemerkt dat de landelijke
vergunning zal worden verleend aan de maatschappij waarin het samenwerkingsverband
gestalte heeft gekregen. Op dat moment zouden volgens dit standpunt individuele
vergunningen van de deelnemende partijen vervangen worden door de landelijke
vergunning. De infrastructuurvergunning van de betrokkene zou bij deelneming
aan het landelijke samenwerkingsverband derhalve vervallen. Indien betrokkene
later uit het samenwerkingsverband zou stappen, dan kon hij, zo is in de Hoofdlijnennotitie
gesteld, als machtiginghouder desgewenst opnieuw een infrastructuurvergunning
vragen om binnen de gebiedsgrenzen van zijn machtiging, openbare infrastructuur
aan te bieden. In het oorspronkelijke aan het Overlegorgaan Post en Telecommunicatie
(OPT) voorgestelde tekstvoorstel was dit ook het uitgangspunt. Dit systeem
is in de voorgestelde wetgeving echter niet gevolgd.Degene die een infrastructuurvergunning met een gebiedsbeperking heeft
verworven en die zich contractueel verbindt tot de landelijk opererende houder
van de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking (vgl. artikel 17 van
de vergunningenwet) zal op grond van de voorgestelde wetgeving zijn infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking niet door middel van intrekking verliezen. Ook de
registratie op grond van artikel 22a van de WTV blijft behouden
als de geregistreerde houder van een artikel 21 machtiging zich contractueel
verbindt met de landelijk opererende vergunninghouder ter uitoefening van
die laatste vergunning. De nu voorgestelde opzet sluit aan bij de overheersende
opvattingen van het bedrijfsleven op dit punt, alsmede bij de opvatting van
de Vereniging van Nederlandse Gemeenten. Van die kant is betoogd dat indien
een infrastructuurvergunning met gebiedsbeperking zou komen te vervallen in
het geval dat de houder van een dergelijke vergunning zou toetreden tot of
partij zou worden bij de landelijke aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur,
dit afbreuk zou doen aan de animo om medewerking te verlenen aan de totstandkoming
van de landelijke vergunninghouder.Het commentaar is dus ter harte genomen. De nu gekozen opzet brengt mee
dat er op deze wijze wel wordt afgeweken van de op 21 maart 1994 met de vaste
commissie voor Verkeer en Waterstaat besproken beleidslijn. Voor het doorbreken
van dit aanvankelijk gekozen uitgangspunt is echter te meer reden, nu er op
grond van de onder 3 van het algemene gedeelte van deze memorie besproken
ontwerp-richtlijn geen beperkingen mogen worden gesteld aan het gebruik van
kabeltelevisienetten.De nu voorgestelde wetgeving leidt er toe dat de houders van draadomroepinrichtingen
of kabelinrichtingen die vaste verbindingen hebben ter beschikking gesteld
aan de landelijk opererende houder van de infrastructuurvergunning, hun eigen
registratie of infrastructuurvergunning zullen kunnen behouden en exploiteren.De hiervoor uiteengezette verhouding tussen de houder van een infrastructuurvergunning
met gebiedsbeperking en die van een infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking
doet niet af aan de verschillen in rechtspositie tussen deze vergunninghouders.
Qua rechten onderscheidt de houder van de infrastructuurvergunning zonder
gebiedsbeperking zich van de overige houders van een infrastructuurvergunning
doordat hij zijn graafrechten kan benutten over het gehele Nederlandse grondgebied;
er is immers geen gebiedsbeperking. Daarnaast zal de vergunninghouder zonder
gebiedsbeperking op basis van de vergunningenwet kunnen beschikken over frequenties
om zijn vergunde activiteiten te ondersteunen. Het betreft hier een voorziening
die niet toekomt aan de houder van een infrastructuurvergunning met gebiedsbeperking.
Op het verschil in verplichtingen werd in algemene zin reeds ingegaan onder
5.1. van het algemene gedeelte van deze memorie. 6. Andere onderwerpen dan infrastructuur-liberalisering
die deel uitmaken van het wetsvoorstel 6.1. Implementatie van het laatste deel van de dienstenrichtlijnHet voorstel van wet strekt er verder toe de implementatie van de zogenoemde
dienstenrichtlijn te voltooien.Het belangrijkste aspect van de dienstenrichtlijn voor Nederland is reeds
wettelijk geïmplementeerd door de wet mobiele telecommunicatie. Het betreft
hier de liberalisatie van de datadiensten over vaste verbindingen. Artikel
5 van de WTV is daartoe gewijzigd.De volledige implementatie van de dienstenrichtlijn was destijds niet
mogelijk, aangezien over de wijze waarop dit zou moeten gebeuren een verschil
van inzicht was ontstaan met de Europese Commissie. De inhoud van het geschil
betrof de strekking van het begrip spraaktelefonie zoals gedefinieerd in de
dienstenrichtlijn. Hierbij stond de vraag centraal in welke mate spraaktelefonie
exclusief kon worden voorbehouden aan de houder van de concessie. Mede op
grond van de behoefte van de zakelijke markt en ontwikkelingen elders in Europa
is besloten de interpretatie van de Commissie te volgen. De nu geïntroduceerde definitie van het begrip spraaktelefoondienst
en de doorwerking van dit begrip in de wettekst maakt het mogelijk dat anderen
dan de houder van de concessie voorzien in het spraakverkeer binnen gesloten
gebruikersgroepen alsmede in het zogenoemde «dial in» of «dial
out» spraakverkeer. Voor één en ander moge ik verder verwijzen
naar de artikelsgewijze toelichting op Artikel I, onderdeel P.Het ligt in de rede om op de snelst mogelijke wijze, te weten bij gelegenheid
van dit wetsvoorstel, de implementatie van de genoemde richtlijn af te ronden.
Daar komt bij dat er ook een inhoudelijk verband is met de bij het onderhavige
wetsvoorstel voorgenomen liberalisering. Na de inwerkingtreding van de voorgestelde
wet wordt immers ook voor de vaste verbindingen die uit de tweede kabelgebonden
infrastructuur beschikbaar zijn de mate van dienstenliberalisering bepaald
door de dienstenrichtlijn. Bovendien zullen er in steeds sterkere mate nieuwe
aanbieders van telecommunicatiediensten de markt betreden. Het is daarom nodig
dat zo spoedig mogelijk duidelijkheid ontstaat over de implementatie van de
dienstenrichtlijn op dit stuk.Voor wat betreft de gesloten gebruikersgroepen heb ik bij bekendmaking
van 3 juni 1994 (Strct. 1994, 103) reeds kennisgegeven van de nieuwe exploitatie-
en gebruiksmogelijkheden van vaste verbindingen. Het betreft, meer precies
gezegd, de Bekendmaking over de betekenis van het begrip «derden»
in artikel 5 van de WTV (spraakverkeer over vaste verbindingen). Een Bekendmaking
over de «dial in» en «dial out» toepassingen zal weldra
volgen. De ontwerp-tekst terzake is reeds aan het OPT voorgelegd.Uit de dienstenrichtlijn vloeit ook voort een nieuwe omschrijving van
het begrip telecommunicatie-infrastructuur en daarmede de introduktie van
de begrippen openbare telecommunicatienetten en openbare telecommunicatiediensten.
Terzake wordt verwezen naar de artikelsgewijze toelichting op Artikel I, onderdelen
A, B, NN en PP.De uitgevoerde implementatie van de dienstenrichtlijn heeft tenslotte
ook betrekking op de laatstelijk in de dienstenrichtlijn aangebrachte wijzigingen
met betrekking tot de liberalisering van satellietdiensten. Het gaat om de
implementatie van de dienstenrichtlijn, zoals deze is gewijzigd bij de Richtlijn
nr. 94/46/EG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 13 oktober
1994 tot wijziging van Richtlijn 88/301/EEG en Richtlijn 90/388/EEG met name
met betrekking tot satellietcommunicatie (PbEG L 268). In verband met de liberalisering
van satellietdiensten wordt in de wijzigingswet voorgesteld de artikelen 14
en 18 van de WTV aan te passen.Met betrekking tot de liberalisering van de satellietcommunicatie zij
verder opgemerkt dat deze liberalisering ook langs andere weg gestalte moet
worden gegeven. Naast de voornoemde liberalisering van de satellietinfrastructuur
en de satellietdiensten is tevens een liberalisering van de markt voor apparatuur
voor satellietgrondstations vereist.In verband hiermee merk ik op dat Richtlijn 93/97/EEG van de Raad van
29 oktober 1993, houdende aanvulling van Richtlijn 91/263/EEG wat de apparatuur
van grondstations betreft (PbEG L 290), zal worden geïmplementeerd door
een afzonderlijke wijziging van de WTV. De voorgenomen wijziging zal worden
geïntegreerd met het in voorbereiding zijnde wetsvoorstel ter implementatie
van Richtlijn 91/263/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 29
april 1991 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten
betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie en de onderlinge erkenning
van de conformiteit van de apparatuur (PbEG L 128). Richtlijn 93/97/EEG heeft –
kort samengevat – tot doel een gemeenschappelijke markt voor satelliet-grondstationapparatuur
tot stand te brengen op basis van de reeds in richtlijn 91/263/EEG gespecificeerde
wezenlijke vereisten. De nu gevolgde methode van implementatie is niet in overeenstemming met
de letter van de bewoordingen van punt 337 van de voor de Rijksdienst geldende
Aanwijzingen voor de regelgeving. Volgens deze aanwijzing dienen in de implementatieregeling
geen andere regels te worden opgenomen dan voor de implementatie noodzakelijk
is. Niettemin is de in dit wetsvoorstel voorgestelde aanpak naar mijn overtuiging
wel in overeenstemming met de strekking van de aanwijzing, te weten: bevordering
van een zo spoedig mogelijke implementatie van EG-richtlijnen.Er behoeft naar mijn mening geen vrees te bestaan dat door de voorgestelde
afrondende implementatie van de dienstenrichtlijn tezamen met andere relevante
ontwerp-wetgeving, er toch vertraging in het wetgevingsproces zou kunnen ontstaan.De als bijlage bij deze memorie gevoegde transponeringstabel geeft aan
in welke bepalingen van deze wet de voorschriften van de dienstenrichtlijn
zijn neergelegd. 6.2. NummerplannenMet het wetsvoorstel wordt voorts beoogd de verantwoordelijkheid voor
het concurrentiegevoelige nummerbeleid te situeren bij de Minister van Verkeer
en Waterstaat (Artikel I, onderdeel WW). De achtergrond van deze maatregel
is het volgende.Bij de verzelfstandiging van het Staatsbedrijf der PTT op 1 januari 1989
zijn alle publiekrechtelijke taken die het Staatsbedrijf behartigde, overgenomen
door de rijksoverheid. Het Staatsbedrijf was omgevormd tot een naamloze vennootschap
die voortaan als een gewone private onderneming onder de naam KPN aan het
rechtsverkeer deelneemt. Aan KPN is wel een exclusieve concessie toegekend
terzake van de telecommunicatie-infrastructuur en een feitelijk monopolie
op het aanbieden van openbare telecommunicatiediensten. Uit dien hoofde bestond
er maatschappelijk gezien geen noodzaak dat het beleid en beheer met betrekking
tot nummerplannen, inclusief het uitgeven van nummerblokken, onmiddellijk
door de overheid ter hand zou worden genomen. Echter met de steeds verdergaande
liberalisering van infrastructuur en diensten kan de overheid deze overheidstaak
niet langer door KPN laten uitvoeren, maar dient daar zelf uitvoering aan
te geven. In de onderlinge concurrentieverhoudingen vormen de nummerblokken
immers een strategisch goed. Daarom kan het beleid en het beheer met betrekking
tot nummerplannen niet langer aan één van de marktpartijen,
zelfs de grootste marktpartij, worden overgelaten. Voor het overige moge ik
verwijzen naar de artikelsgewijze toelichting op Artikel I, onderdeel WW. 7. Enkele bijzondere aandachtspunten 7.1. Symmetrische en asymmetrische regelgeving 7.1.1. Symmetrische regelgevingBij de opzet van dit wetsvoorstel is er uiteraard voor gewaakt om, waar
mogelijk, de gelijke behandeling van aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur
te verzekeren. In verband hiermee is bij het onderbrengen van de positie van
de infrastructuurvergunninghouders in de WTV daarmee rekening gehouden bij
de wijzigingen van de WTV die daartoe noodzakelijk zijn. Het betreft onder
meer wijzigingen van de artikelen 12, 13, 17, 23, 25, 43, 43a, 43b, 44, 48,
54, 57, 59, 60, 62 en 64 WTV. Voorts is voor de nieuwe aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur
het thans alleen voor de concessiehouder geldende hoofdstuk VI van de WTV
van toepassing verklaard. Voor één en ander moge
ik verder verwijzen naar de artikelsgewijze toelichting bij dit wetsvoorstel.Op een aantal terreinen is het gedurende een bepaalde periode niet mogelijk
om gelijke rechten en plichten voor de onderscheiden aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur
te verzekeren. Hiertoe biedt het ontwerp de mogelijkheid zonodig «asymmetrische»
bepalingen van toepassing te doen zijn. 7.1.2. Asymmetrische regelgevingIn de Hoofdlijnennotitie is aangegeven dat de onderscheidene aanbieders
van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur in beginsel dezelfde rechten
en plichten hebben, met «dien verstande dat de nieuwkomer voldoende
gelegenheid moet krijgen om een redelijke marktpositie te bereiken».
Hiermee is bedoeld dat er rekening mee gehouden zou moeten worden dat andere
infrastructuuraanbieder(s) dan KPN voor enige tijd zouden moeten worden vrijgesteld
van één of meer verplichtingen die wel voor KPN als aanbieder
van telecommunicatie-infrastructuur gelden. In dit verband is gesproken van
«asymmetrische regelgeving». Mijn ambtsvoorganger heeft aan dit
aspect reeds aandacht besteed in de toelichting op het definitief kabinetsstandpunt
en bij de mondelinge behandeling van de Hoofdlijnennotitie op 21 maart 1994
(vgl. Kamerstukken II 1993/94, 21 693, nr. 14, paragraaf 2.5 en Handelingen
II 1993/94, UCV 37, blz. 28 e.v.). Hierbij is steeds benadrukt dat een verschil
in plichten voor KPN en haar nieuwe concurrenten op het gebied van infrastructuur
van tijdelijke aard zou zijn.Toegespitst op de positie van de landelijke aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur
merk ik op dat de asymmetrische periode overeenstemt met de periode die voor
de nieuwe toetreder van de markt nodig is om een volwaardige marktpartij op
landelijke schaal te worden. Alleen wanneer die situatie is bereikt, zal de
houder van een infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking alle verplichtingen
ook redelijkerwijs kunnen nakomen. Zo zal de nieuwe vergunninghouder voor
het exploiteren van landelijke telecommunicatie-infrastructuur aan de eis
van «landelijke dekking» en daarmede van een landelijke leveringsplicht
eerst op termijn ten volle behoeven te voldoen. Op dit punt zal er tijdelijk
dus een verschil van plichten zijn tussen de houder van de concessie en de
nieuwe houder van de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking. Andere
asymmetrische aspecten zullen met name betrekking kunnen hebben op de verplichting
van universele dienstverlening en op verplichtingen terzake van interconnectie.
Naar thans wordt aangenomen, zal met een aanloopperiode van vijf tot tien
jaren rekening moeten worden gehouden.Beziet men de toekomstige positie van de houders van infrastuctuurvergunningen
met een gebiedsbeperking, dan moet worden vastgesteld dat deze vergunninghouders
hun activiteiten zullen moeten ontplooien binnen de beperking van het gebied
waarop hun vergunning betrekking heeft. Daarom zal voor deze categorie van
vergunninghouders gelden dat aan hen geen zwaardere verplichtingen worden
opgelegd dan op grond van het beperkte karakter van deze vergunning gerechtvaardigd
is. Dit laat onverlet dat alle infrastructuurvergunninghouders aan zekere
verplichtingen zullen moeten voldoen, zoals de naleving van het verbod van
kruissubsidiëring van de telecommunicatie-activiteiten vanuit hun activiteiten
die uit exclusieve rechten voortkomen, zoals omroepactiviteiten.Wat betreft de wettelijke basis voor de asymmetrische regelgeving kan
nog het volgende worden opgemerkt. Er is voor gekozen om de voor de
nieuwe vergunninghouders geldende verplichtingen zoveel mogelijk in algemeen
verbindende voorschriften op te nemen. Deze wijzigingswet strekt mede daartoe.
Daardoor is verzekerd dat over deze verplichtingen voor derden zoveel mogelijk
duidelijkheid bestaat, hetgeen kan bijdragen aan eerlijke concurrentieverhoudingen.
Op hoofdpunten zullen de marktpartijen precies kunnen weten welke verplichtingen
er door de overheid aan ieder van hen worden gesteld. In lagere regelgeving
kan, waar nodig, onderscheid worden gemaakt tussen vergunninghouders met gebiedsbeperking
en de vergunninghouder zonder gebiedsbeperking. Dat onderscheid is onder meer
denkbaar in eisen die gesteld kunnen worden ten aanzien van het aanhouden
van een gesplitste boekhouding, het van kosten georiënteerde tarieven
hanteren en andere verplichtingen die voortvloeien uit de Open Netwerk Voorziening
(ONP).Naast de aldus bij de WTV of bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
aan de vergunninghouders te stellen verplichtingen is in de artikelen 12 en
19 van de vergunningenwet een wettelijke grondslag opgenomen om aan de vergunning(en)
van concurrerende aanbieder(s) van telecommunicatie-infrastructuur nog additionele
voorschriften te kunnen verbinden. Dit houdt mede verband met de asymmetrische
behandeling van nieuwe vergunninghouders, waarvoor maatwerk niet kan worden
gemist. Het kan daarbij nodig zijn dat in de vergunningsvoorschriften een
tijdschema wordt opgenomen dat niet voor alle vergunninghouders gelijk behoeft
te zijn. Mijn ambtsvoorganger stelde dit reeds in het vooruitzicht (Kamerstukken
II 1993/94, 21 693, nr. 14, paragraaf 2.5.).Ook stel ik mij voor een te verlenen vergunning, zo nodig, ambtshalve,
te wijzigen of aan te vullen indien de markttoestand daarvoor aanleiding geeft.
Deze aanpak komt het meest tegemoet aan het verlangen om snel op de dynamische
ontwikkelingen in deze sector te kunnen reageren. 7.2. InterconnectieTijdens de parlementaire behandeling van de Hoofdlijnennotitie en tijdens
de daaraan voorafgaande periode is van diverse kanten aandacht gevraagd voor
het treffen van waarborgen om de zogenoemde interconnectie van telecommunicatie-infrastructuren
met het oog op eerlijke mededinging afdoende te regelen. Het betreft een bijzonder
complex onderwerp dat sterk verbonden is met aspecten van technologie, techniek
van boekhouding en prijsstelling voor interconnectie-diensten en voorzieningen.
Via regelgeving kan dit onderwerp slechts in beperkte mate worden beheerst.
Naast het treffen van wettelijke maatregelen en technische voorzieningen komt
het in de dagelijkse praktijk bij de behandeling van deze materie namelijk
ook aan op de wil van alle betrokken partijen – en van potentieel betrokken
partijen – om moeilijkheden op dit punt op te lossen. Voor een goede
uitvoering van het nieuwe telecommunicatiebeleid, dat in belangrijke mate
uitgaat van de introductie van effectieve concurrentie, is het echter van
vitaal belang dat op het belangrijke terrein van interconnectie geen onnodige
hindernissen ontstaan of worden opgeworpen. Om de goede interconnectie van
infrastructuren te bevorderen, wordt in deze wijzigingswet voorgesteld om
de basisverplichtingen van de beheerders van de kabelgebonden infrastructuren,
waaronder de houder van de concessie, ten aanzien van interconnectie vast
te leggen in de WTV zelf. Partijen zullen op grond van de hierin voorgestelde
aanpak eerst zelf moeten trachten tot overeenstemming te komen. Indien er
meningsverschillen over de verlangde interconnectie rijzen, kan het geschil
aan de Minister worden voorgelegd. Teneinde partijen op voorhand duidelijkheid
te verschaffen over de wijze waarop de Minister de voorgelegde geschillen
zal toetsen, ligt het in het voornemen om desbetreffende criteria bekend te
maken. Hierna kunnen partijen zich hierop richten bij de onderhandelingen
om tot interconnectie-afspraken te komen.Het beschreven wettelijk systeem is identiek met hetgeen KPN als houder
van de concessie is opgedragen ten opzichte van de houders van vergunningen
op grond van hoofdstuk IIA.Overigens houd ik er, vanwege de complexiteit van het terrein van interconnectie,
rekening mee dat wellicht ook op interconnectie betrekking hebbende voorschriften
aan de vergunning(en) van de nieuwe aanbieder(s) van telecommunicatie-infrastructuur
moeten worden verbonden, indien het stellen van algemene regels onvoldoende
uitkomst zou bieden.Dergelijke aanvullende voorschriften kunnen op grond van artikel 12 of
19 van de vergunningenwet aan de vergunning worden verbonden.Met het voorgaande zal in de sfeer van wetgeving niet het laatste woord
over het onderwerp interconnectie zijn geschreven. Integendeel. Het is mijn
voornemen om bij de algehele herziening van de WTV verder op dit punt terug
te komen.Ten slotte wil ik in het kader van interconnectie wijzen op aanpassingen
die in de WTV zijn aangebracht ten aanzien van het tot stand brengen van koppelingen
met telecommunicatie-inrichtingen die zich binnen- en buitenslands bevinden.
Op dezelfde voet als de houder van de concessie kunnen dergelijke koppelingen
of aansluitingen op andere telecommunicatie-inrichtingen worden verzorgd door
de houder(s) van een infrastructuurvergunning. Deze voorzieningen zijn mogelijk
gemaakt door aanpassing van artikel 3 en artikel 25 van de WTV. Voor een nadere
uiteenzetting over deze aanpassingen van de WTV verwijs ik naar de desbetreffende
artikelsgewijze toelichting. 8. Overige opmerkingen 8.1. De begrippen «infrastructuur» en «diensten»Het aanscherpen van het onderscheid tussen «infrastructuur»
en «diensten», zoals in de Hoofdlijnennotitie is bepleit, wordt
in de voorgestelde wetgeving niet alomvattend uitgewerkt. Een dergelijke kwestie
is zozeer verbonden met een intrinsiek andere opzet van de WTV, dat dit aspect
eerst bij de algehele herziening van de WTV alle aandacht kan krijgen. Niettemin
moge uit de voorgestelde wetgeving en de hierop gegeven toelichting duidelijk
zijn dat de infrastructuurvergunning op zich moet worden losgezien van het
leveren van telecommunicatiediensten. De over de telecommunicatie-infrastructuur
af te wikkelen diensten zullen als gevolg van het onderhavige wetsvoorstel
kunnen worden onderworpen aan een machtigings- of registratieregime (vgl.
het voorgestelde artikel 7 e.v. van de WTV). Aldus is hier een scheiding tussen
de begrippen «infrastructuur» en «diensten» aangehouden.In het kader van het hier benadrukte onderscheid tussen infrastructuur
en diensten zij nog een enkele opmerking gemaakt over de voorgenomen liberalisering
van de openbare spraaktelefoondienst.Hoewel de nu voorliggende wetgeving losstaat van de voorgenomen liberalisering
van de publieke telefonie in 1998 wil ik er op wijzen dat ik, wat dit punt
betreft, niettemin een zeker verband heb gelegd met de totstandkoming van
de tweede landelijke aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur. Ter gelegenheid
van de behandeling van de begroting van mijn ministerie voor het jaar 1995
heb ik benadrukt dat als de tweede landelijke aanbieder van infrastructuur
op het gebied van rechten en plichten dezelfde positie heeft als KPN, het
mij dan logisch lijkt dat ook op het gebied van telefonie de
tweede landelijke aanbieder dezelfde rechten en plichten krijgt (Handelingen
II 1994/95, blz. 21–1259).Meer in het algemeen merk ik verder op dat het op grond van de nu voorgestelde
wettelijke maatregelen mogelijk zal worden dat kabelnetten worden gebruikt
voor spraakverkeer binnen zogenoemde gesloten gebruikersgroepen (vgl. de memorie
van toelichting op Artikel I, onderdeel P van deze wet). De liberalisering
van de openbare spraaktelefoondienst betreft dus een aspect van het telefoonverkeer.
Ander spraakverkeer wordt met het onderhavige wetsvoorstel reeds, zij het
onder bepaalde condities, geliberaliseerd. 8.2. Andere toekomstige wetgevingHet ligt in het voornemen om op zo kort mogelijke termijn een algehele
herziening van de WTV tot stand te brengen. Het moge duidelijk zijn dat deze
nieuwe wetgeving zodanig tijdig moet zijn afgerond dat de liberalisering van
de openbare spraaktelefonie hierin zijn beslag kan krijgen. De herziening
heeft overigens uiteraard een veel bredere context dan alleen dit onderwerp.De op grond van de nu voorgestelde wetgeving toe te laten nieuwe aanbieders
van telecommunicatie-infrastructuur zullen zich op termijn uiteraard moeten
conformeren aan al hetgeen dat voortvloeit uit de te entameren algehele herziening
van de WTV. Het is nadrukkelijk niet de bedoeling om de eventuele nieuwe vergunninghouders
in een uitzonderingstoestand te plaatsen ten opzichte van de werking van een
algeheel nieuw regime van telecommunicatiewetgeving. 8.3. Toekomstig frequentiebeleidEerder is aangegeven dat de exclusieve rechten van KPN op het gebied van
mobiele telecommunicatie zijn beëindigd door de inwerkingtreding op 1
september 1994 van de Wet mobiele telecommunicatie. Zoals in de Hoofdlijnennotitie
is opgemerkt, zal voorts het beleid ten aanzien van beheers- en toewijzingssystemen
van de ether-infrastructuur worden vernieuwd. De desbetreffende nieuwe beleidsvoornemens
van het kabinet zijn opgenomen in de nota Frequentiebeleid, die ik op 17 februari
jl. aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal heb aangeboden (Kamerstukken II
1994/95, 24 095, nrs. 1 en 2). Het onderhavige voorstel van wet heeft
derhalve op het toekomstige frequentiebeleid geen betrekking. Het is mijn
voornemen om de algehele herziening van het frequentiebeleid later wettelijk
gestalte te geven bij gelegenheid van de algehele herziening van de WTV. 1 Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.9. Overleg 9.1. Bevindingen van het Overlegorgaan Post
en Telecommunicatie (OPT)Op 25 november 1994 heeft overleg plaatsgevonden over de voorgenomen wetgeving
in het OPT. In het rapport van bevindingen inzake de interimwetgeving WTV
d.d. 20 december 1994 (OPT 67/94) heeft het OPT in zijn algemeenheid geconstateerd
dat de inhoud van de Hoofdlijnennotitie goed is verwerkt in de onderhavige
wetsvoorstellen. Voorts heeft het OPT in overwegende mate de lijn onderschreven
waarbij, conform de afspraken met de Tweede Kamer, in deze wetgeving ruimte
wordt geboden voor regionale initiatieven. Daarnaast zijn in het OPT diverse
kritische opmerkingen gemaakt. Deze opmerkingen zijn grotendeels in het genoemde
rapport van bevindingen, tezamen met reacties van de zijde van de minister,
opgenomen. Het geheel van reacties heeft aanleiding gegeven de aan het OPT
voorgelegde wetteksten en toelichtingen te verduidelijken of –
veelal met behoud van strekking – verder aan te passen. In de desbetreffende
passages in de toelichtingen zijn de gemaakte keuzen verduidelijkt.Op één punt wil ik in dit onderdeel van de toelichting ingaan.
Het betreft een pleidooi van KPN om voor die houders van een machtiging voor
telecommunicatienetten, die een monopolie hebben in een andere economische
sector, een verbod op kruissubsidies te introduceren. Dit zou moeten gebeuren
overeenkomstig het verbod op kruissubsidiëring voor de houder van de
concessie. De gemaakte opmerking is in het bijzonder gericht op de positie
van energiebedrijven, die in de Hoofdlijnennotitie zijn genoemd als ondernemingen
die deel kunnen uitmaken van het landelijke samenwerkingsverband. Voor deze
opmerking heb ik begrip, omdat het hier om bedrijven gaat die door wetgeving
een monopoliepositie is toegekend. Het zou onjuist zijn indien zij met de
door hen aldus te verwerven inkomsten hun activiteiten in andere economische
sectoren subsidiëren.In het onderhavige wetsvoorstel zijn dan ook bepalingen opgenomen die
kruissubsidiëring moeten tegengaan.Hierbij kan worden gedacht aan het tegengaan van kruissubsidiëring
van de electriciteitsmaatschappijen van hun electra- naar hun telecomactiviteiten.Het onderwerp van ontoelaatbare kruissubsidiëring is in andere sectoren
overigens ook denkbaar. Kruissubsidiëring kan zich ook manifesteren door
subsidiëring via de monopolide omroepactiviteiten van kabelexploitanten
naar hun telecomactiviteiten. Ook bij de Nederlandse Spoorwegen (NS) zouden
met oog op hun telecomactiviteiten ongeoorloofd kruissubsidies kunnen plaatsvinden.
In het wetsvoorstel is hiervoor in de artikelen 9, eerste lid, onder c, en
22b voorzien in gescheiden boekhoudingen ter zake.In de lagere regelgeving kan dan op grond van de voornoemde artikelen
het verbod op het ontvangen van kruissubsidiëring worden opgenomen.Ten aanzien van de kabelexploitanten kan dit verbod zowel de kruissubsidiëring
omroep(monopolie) -kant als de kruissubsidie ontvangende telecomkant betreffen,
nu beide categorieën van activiteiten op de WTV berusten. De kruissubsidiërende
activiteiten kunnen worden opgenomen in een machtigingsvoorschrift op grond
van artikel 21, vierde lid, van de WTV.Voor de elektriciteitsmaatschappijen kan, zoals uit het vorenstaande blijkt,
alleen het verbod tot het ontvangen van kruissubsidie geregeld worden. Van
de zijde van de Minister van Economische Zaken wordt sterk overwogen ook de
actieve kant van een verbod te voorzien door middel van een binnenkort in
te dienen nota van wijziging op een reeds bij de Tweede Kamer aanhangig wetsvoorstel
tot Wijziging van de Elektriciteitswet 1989.Voor de NS is aan de actieve kant (nog) niets in wetgeving geregeld.Overigens lijkt een eenzijdige regeling van het verbod op kruissubisidies
voor de elektriciteitsmaatschappijen en de NS in de WTV op zich, althans voor
de komende periode, redelijk te voldoen.Wat de opmerkingen van meer algemene aard betreft, wijs ik erop dat de
aan het OPT voorgelegde teksten betrekking hebben op de regeling van een aantal
specifieke onderwerpen. Tot die onderwerpen behoren niet de liberalisering
van de telefonie, noch de introductie van een onafhankelijke instantie die
belast wordt met het toezicht en de beoordeling van vergunningaanvragen. Ik
zie thans geen reden om bij de nu voorgestelde interimwetgeving hierop terug
te komen. De hier genoemde onderwerpen vallen dan ook buiten het bestek van
de voorgestelde wetgeving. Verder zal ik niet tegemoet komen aan de wens om
bij de nu voorgenomen wetgeving verdere detaillering te beproeven
dan thans is voorgesteld. Naar mijn overtuiging zal die aanpak de reeds sterk
complexe wetgeving niet ten goede komen en in ieder geval afbreuk doen aan
het streven om in dit dynamische beleidsveld geleidelijk te komen tot meer
flexibelere regelgeving. 9.2. Verdere reactiesNaar aanleiding van het gevoerde overleg met het OPT op 25 november 1994
is nog afzonderlijk commentaar ontvangen van de Nederlandse vereniging van
fabrikanten en importeurs voor antenne-inrichtingen (VEFICA) en van de Vereniging
van Nederlandse Gemeenten (VNG).Het betreffen afzonderlijke reacties van respectievelijk 7 en 20 december
1994. In deze reacties wordt aandacht gevraagd voor aspecten waarop ik onder
meer reeds ben ingegaan in paragraaf 5.2. van het algemeen gedeelte van deze
memorie. 9.3. Nieuwe aspecten ten opzichte van de aan het OPT voorgelegde
tekstvoorstellenTen slotte zij er op gewezen dat in de nu voorgestelde wetgeving enkele
aspecten voorkomen die niet waren opgenomen in de aan het OPT voorgelegde
teksten. Zo was in de aan het OPT voorgelegde ontwerp-teksten geen vergoedingenregime
opgenomen. Dit is nu wel het geval. De kosten die voor de overheid voortvloeien
uit de bemoeiingen met de verlening van infrastructuurvergunningen en het
houden van toezicht zullen aan de betrokkenen in rekening worden gebracht.
Zoals uit hierna onder 11 moge blijken, sluit een dergelijk vergoedingenstelsel
aan bij het overheidsbeleid, dat, wat deze punten betreft, gericht is op integrale
kostentoerekening bij de betrokkenen.Ten opzichte van de aan het OPT voorgelegde teksten is voorts nieuw dat
door de nu voorgestelde wijzigingswet de zogenoemde liberalisering van satellietinfrastructuur
en -diensten mogelijk wordt.Verder heeft de voorgestelde wetgeving naar zijn uitvoering een andere
«kleur» gekregen. Dit komt doordat in de voorgestelde wetgeving
zoals hiervoor uitvoerig is belicht, is rekening gehouden met de ontwerp-richtlijn
van de Europese Commissie betreffende de opheffing van de beperkingen op het
gebruik van kabeltelevisienetten voor het aanbieden van telecommunicatiediensten.Een meer specifiek punt betreft de wijziging die is aangebracht bij de
weigeringsgrond ten aanzien van degene die een infrastructuurvergunning vraagt
en die daardoor zijn dominante positie in deze markt verder versterkt. In
de aan het OPT voorgelegde tekst was deze bepaling sterk toegesneden op de
positie van de concessiehouder. In de voorgestelde tekst van artikel 7, onder
e, van de vergunningenwet is deze aanpak verlaten. Thans is het mededingingsrecht
als beslissend criterium tot uitgangspunt genomen om de vraag te beantwoorden
of de vergunningverlening aan een partij in het kader van marktdominantie
geoorloofd is. Ik verwijs naar de toelichting op deze bepaling.Een ander specifiek punt betreft de wijziging die is aangebracht ten aanzien
van de verhouding tussen de houder van een regionale infrastructuurvergunning
en de houder van een landelijke infrastructuurvergunning. Dit punt is eerder
besproken onder 5.2. van dit algemene gedeelte. 10. Wetgevingsaspecten 10.1. Normstelling, delegatie, bestuursinstrumenten en
de met de uitvoering gemoeide bestuurlijke lastenMet het wetsvoorstel wordt beoogd dat degenen die een infrastructuurvergunning
hebben verkregen op grond van de vergunningenwet hun activiteiten kunnen ontplooien
onder het (aangepaste) regime van de WTV. De wijzigingswet bevat daartoe de
nodige voorstellen tot aanpassing van de WTV. Het vergunningenstelsel vormt
een tussenvorm tussen het in de wet reeds voorkomende concessie -en machtigingsregime.
Ook de registratie, neergelegd in artikel 22a WTV geeft machtiginghouders
van draadomroepinrichtingen grotere vrijheden.De verlening van infrastructuurvergunningen zal op zich een verhoging
van bestuurlijke lasten meebrengen, welke verder gepaard gaat met de kosten
voor het uitoefenen van toezicht op de uitvoering van de regeling. De kosten
van het toezicht op de naleving van de regelgeving en van de administratieve
bemoeiingen van de overheid komen in eerste instantie ten laste van de centrale
overheid. Deze kosten zullen echter vervolgens, zoals dat thans ook geschiedt
bij houders van machtigingen, ten laste worden gebracht van de houders van
de infrastructuurvergunningen (zie verder de artikelsgewijze toelichting op
Artikel I, onderdeel XX, van deze wet). 10.2. Handhaving, werkdruk bestuurlijk en justitieel apparaat
en rechtsbeschermingDe onderhavige wijzigingswet kan ertoe leiden dat door de minister beschikkingen
worden genomen die op basis van de huidige tekst van de WTV niet mogelijk
zijn. In het bijzonder gaat het dan om beschikkingen die verleend kunnen worden
op grond van de voorgestelde artikelen 7a, eerste lid (Artikel I, onderdeel
P), en artikel 22a, eerste lid (Artikel I, onderdeel LL). Het betreft hier
dus enerzijds machtigingen of registraties voor het verzorgen van één
of meer telecommunicatiediensten die behoren tot een bij ministeriële
regeling aan te wijzen categorie (artikel 7a). Aan de andere kant betreft
het registraties op grond waarvan het de houders van een machtiging voor een
draadomroepinrichting is toegestaan vaste verbindingen aan derden ter beschikking
te stellen (artikel 22a). Voorts gaat het om beschikkingen die betrekking
hebben op de intrekking van een verleende machtiging of de beëindiging
van een registratie. Ik verwijs daartoe naar de artikelen 7b, vijfde lid,
7c, derde lid, en 22a, zesde en zevende lid. Ten slotte kan hier worden gedacht
aan de beschikkingen die verband houden met een sanctionering als bedoeld
in 48b juncto artikel 7e en 22c.Tegen de desbetreffende beschikkingen staat beroep open bij het College
van Beroep voor het bedrijfsleven, en wel op dezelfde wijze waarop dit het
geval is voor andere beschikkingen die in het kader van de WTV worden genomen.
In hoeverre één en ander tot een verhoging van het aantal bezwaar-
en beroepsprocedures kan leiden, valt thans niet te voorspellen. De praktijk
zal moeten worden afgewacht. 10.3. Gevolgen voor de sociaal-economische ontwikkeling
en voor bedrijfsleven, burgers en non-profitinstellingenHet wetsvoorstel strekt ertoe op het aanbod van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
concurrentie toe te staan. Hiervan wordt een positieve uitwerking verwacht
op de gehele economie met name door de aanbieding van vaste verbindingen die
van een kwalitatief hoog gehalte zijn. Dit zal het bedrijfsleven en de internationale
concurrentiepositie van Nederland ten goede komen. Ook zal deze
wetgeving kunnen meebrengen dat de ontwikkeling van nieuwe technologie en
de dienstverlening aan de burger en het bedrijfsleven worden bevorderd. Daarnaast
zal de wetgeving een stimulans kunnen zijn voor de werkgelegenheid in de telecommunicatiesector.Het is duidelijk dat het wetsvoorstel met name gevolgen zal kunnen hebben
voor bedrijven in de telecommunicatiesector. Het wetsvoorstel schept voor
bedrijven mogelijkheden om toe te treden tot een markt, die voorheen niet
bestond. Naar verwachting zal een groot aantal bedrijven belangstelling tonen
voor de mogelijkheden die door dit wetsvoorstel worden gecreëerd om telecommunicatiediensten
te verrichten over de infrastructuur van diegenen die beschikken over een
infrastructuurvergunning of een registratie als bedoeld in artikel 22b van
de WTV (nieuw).Als gevolg van de mede door deze wet mogelijk gemaakte concurrentie op
het aanbod van telecommunicatie-infrastructuur worden, als uitvloeisel daarvan,
ook positieve effecten op de mate van dienstverlening verwacht. Hierbij moet
ook worden gedacht aan een verlaging van de prijzen voor telecommunicatiediensten.
Door een en ander zal het wetsvoorstel een belangrijk positief uitstralingseffect
hebben naar het bedrijfsleven in andere economische sectoren.De met het wetsvoorstel gepaard gaande gevolgen voor de organisatie van
ondernemingen zullen naar verwachting geen bezwaar ontmoeten. 11. Budgettaire consequentiesBij de budgettaire consequenties van het wetsvoorstel en de daarbij behorende
vergunningenwet gaat het in het bijzonder om kosten voor de verlening van
vergunningen en, in het verlengde daarvan, om het toezicht. De Hoofddirectie
Telecommunicatie en Post (HDTP) van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat
is belast met de verlening van deze vergunningen en met de nieuwe toezichtstaak.
Daarnaast is de HDTP belast met bemiddeling en arbitrage met betrekking tot
interconnectie van infrastructuren.Buitenlandse ervaringen bij de liberalisering van de telecommunicatiemarkt
tonen aan dat bij die liberalisering het paradoxale verschijnsel optreedt
van een aanzienlijke, maar tijdelijke intensivering van het overheidstoezicht.
De kosten van verlening van infrastructuurvergunningen en, in het verlengde
daarvan, van het toezicht zullen evenwel door middel van retributies bij de
betrokkenen in rekening worden gebracht.Op dit moment kan van de benodigde personele capaciteit geen exacte kwantificering
worden gegeven, omdat de belangstelling voor het verwerven van infrastructuurvergunningen
thans nog niet goed kan worden ingeschat. Ook ontbreekt op dit moment een
precieze indruk van de benodigde bemoeiingen van de overheid met de toetsing
van aanvragen en het toezicht op de naleving van de bij of krachtens deze
wetten nog te stellen regels, voorschriften en beperkingen. De budgettaire
consequenties van de voorgenomen nieuwe wetgeving zijn dan ook alleen globaal
in te schatten.Wat betreft het toezicht op de concessie merk ik in dit verband nog het
volgende op.Aan KPN is voor het houden van toezicht op de concessie tot nu toe niets
in rekening gebracht. In de WTV is hiervoor ook geen wettelijke basis aanwezig.
Gelet op het huidige tijdsbeeld en in aanmerking nemende het uitgangspunt
dat een nieuwe landelijke aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur in
dezelfde positie moet zijn als de houder van de concessie, is de bestaande
situatie niet langer houdbaar. Nu de nieuwe houders van infrastructuurvergunningen
zullen moeten betalen voor onder meer het door de overheid te houden toezicht,
zal ook KPN de kosten voor de bemoeiingen met betrekking tot de concessie
moeten vergoeden. In verband hiermee zal artikel 41 van de WTV worden aangepast
door middel van deze wijzigingswet. Het gaat dan om het leggen van een wettelijke
basis voor het ook bij KPN in rekening brengen van kosten van de overheid
met betrekking tot de concessie en het toezicht op de naleving van de bij
of krachtens de WTV gegeven regels, voorschriften en beperkingen. Graag benadruk
ik hierbij dat een stelsel van adequaat toezicht in het belang is van alle
marktpartijen, waaronder KPN.Tegelijkertijd met de totstandkoming van de nodige uitvoeringsregelingen
zal voor de eerder vermelde bemoeiingen van de overheid een tarievenstelsel
worden ontwikkeld. Dit tarievenstelsel zal worden gebaseerd op het binnen
de rijksoverheid gehanteerde tarievenbeleid, dat gericht is op integrale kostentoerekening.
De basis hiervoor is de Handleiding bij de bepaling van tarieven voor verrichte
werkzaamheden en verleende diensten voor 1994 (Kamerstukken II 1992/93, 23 065,
nr. 2). Dit beleid is wat betreft het Ministerie van Verkeer en Waterstaat
nader ingevuld in een departementaal tarievenbeleid. De kosten van management,
beheer, huisvesting, juridische ondersteuning etc. die voor de uitvoering
van deze taken worden gemaakt, zullen via het nader te ontwikkelen retributiesysteem
worden verhaald.De verlening van infrastructuurvergunningen zal in 1996 zijn hoogtepunt
hebben. Daarna zal, na de introductie van een nog onbekend aantal houders
van infrastructuurvergunningen, het inspanningsniveau met betrekking tot het
toezicht navenant toenemen.Gelet op het voornemen om het door de wijzigingswet geïntroduceerde
vergunningensysteem voor diensten zo licht mogelijk te doen zijn, ga ik uit
van een geringe capaciteitsbehoefte voor de uitvoering daarvan.Wat tenslotte de bemoeiingen met betrekking tot interconnectie betreft,
zal de benodigde overheidsinspanning sterk fluctueren afhankelijk van de mate
en wijze waarop tussen infrastructuuraanbieders overeenstemming wordt bereikt.
In verband hiermee wordt, wat dit onderwerp betreft, uitgegaan van een kleine
kern van eigen personeel. Uit budgettair oogpunt zal deze inzet worden gekoppeld
aan een reservering voor het inhuren van externe deskundigheid ad hoc.De extra uitgaven en inkomsten die uit de voorgestelde wetgeving voortvloeien,
zijn deels reeds in de begroting van Verkeer en Waterstaat gereserveerd (Kamerstukken
II 1994/95, 23 900 XII, Artikel 06.01). Bij de begrotingsvoorbereiding
voor 1996 zal het restant worden verwerkt. De kosten die – uitgaande
van inwerkingtreding van de wet aan het eind van 1995 – nog op de begroting
1995 zullen drukken, zullen incidenteel uit de vacatureruimte van de personele
begroting van de HDTP worden gedekt. 12. TransponeringstabelIn dit wetsvoorstel worden de laatste onderdelen van Richtlijn 90/388/EEG
geïmplementeerd (nl. enkele definities uit artikel 1, en delen van de
artikelen 2 en 3) alsmede de in deze richtlijn bij Richtlijn 94/46/EG aangebrachte
wijzigingen (Artikel 2, lid 2 en 3). Bij deze toelichting is als bijlage gevoegd
een transponeringstabel op de artikelen van de genoemde richtlijn zoals die
in het wetsvoorstel zijn geïmplementeerd of reeds in de wet zijn geïmplementeerd. II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I, onderdelen A, B, NN en PPDoor artikelonderdeel A wordt in artikel 1 van de WTV een aantal bestaande
definities gewijzigd en worden aan dit artikel enkele nieuwe begrippen toegevoegd.1. De begripsomschrijvingen in artikel 1, onder b, c en j, WTV hangen
inhoudelijk samen.In artikel 1, onder c, van de WTV wordt de omschrijving van het huidige
begrip «telecommunicatie-infrastructuur» gewijzigd. Dit houdt
verband met de in de dienstenrichtlijn gegeven definitie van openbaar telecommunicatienet.
De nieuwe definitie is hiermee in overeenstemming. Het begrip ziet op alle telecommunicatie-infrastructuur die transport
mogelijk maakt tussen netwerkaansluitpunten door middel van de thans bekende
transportmiddelen, te weten de kabel en de ether, al dan niet voor satelliettoepassingen.
De definitie heeft dus zowel betrekking op de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur
van KPN als op andere, al dan niet openbare, telecommunicatie-infrastructuur.
Als gevolg hiervan zijn de bestanddelen van de oude definitie die van betekenis
zijn voor de inhoud en omvang van de concessie die aan KPN is verleend, in
het – de concessie betreffende – artikel 3 opgenomen. De definitie
in artikel 1, onder c, sluit aan bij de technische werkelijkheid: het gaat
uitsluitend om transportcapaciteit, ongeacht het wettelijk regime of de rechthebbende
op die capaciteit. Gevolg van de nieuwe definitie voor de tekst van de WTV
is – behalve de wijzigingen in het al genoemde artikel 3 – dat
de in hoofdstuk III bedoelde gemachtigde inrichtingen van anderen dan de houder
van de concessie, als telecommunicatie-infrastructuur zijn aan te merken.In onderdeel j van artikel 1 van de WTV wordt het begrip «openbaar
telecommunicatienet» gedefinieerd. Het gaat daarbij altijd om telecommunicatie-infrastructuur.
Uit deze omschrijving blijkt dat de begrippen net en infrastructuur synoniem
zijn. Er is voor gekozen het begrip telecommunicatienet te gebruiken bij de
omschrijving van het begrip openbaar. Hiermee wordt aangesloten bij het begrippenkader
van de dienstenrichtlijn. Het begrip telecommunicatie-infrastructuur komt
daarnaast in artikelen van de WTV voor. Het zoveel mogelijk handhaven van
dit begrip in de artikelen van de WTV heeft de voorkeur omdat het een begrip
van algemene bekendheid is. Artikel 1, onder b, van de WTV geeft een nieuwe
omschrijving van het begrip telecommunicatie. Nu de omschrijving van telecommunicatie-infrastructuur
wordt gewijzigd in een omschrijving van technische middelen van transport
moet met het begrip telecommunicatie daarbij worden aangesloten. Telecommunicatie
omvat het transport, de uitzending of de ontvangst van signalen, dat geschiedt
door middel van de thans bekend zijnde middelen van (elektronisch) transport.In artikel 1, onder j en ij, en in artikel 1a komen de begrippen openbaar
telecommunicatienet en openbare telecommunicatiedienst aan de orde. De begrippen
werken door in de tekst van de WTV, onder meer in de artikelen 29 en 29a.Het openbare karakter van een telecommunicatienet kan niet in zijn algemeenheid
altijd worden afgeleid uit de aard, de technische samenstelling of het gebruik
van het net.Het is dienstig om expliciet in de WTV vast te leggen welke netten en
diensten als zodanig zijn aan te merken, met name om duidelijkheid te geven
over de doorwerking van de Europese regelgeving. Het gaat hierbij in de eerste
plaats om de implementatie van de dienstenrichtlijn. Ook de doorwerking
van het ONP-kader (Kaderrichtlijn Open Network Provision met daarmee samenhangende
resoluties) vindt tot nu toe geen expliciete steun in de wettekst. Tenslotte
heeft het eerstgenoemde begrip openbaar telecommunicatienet ook betekenis
voor de inhoud van het begrip randapparatuur, zoals dit in de Europese regelgeving
wordt omschreven. Hierna wordt op deze onderwerpen nader ingegaan.In het begrip telecommunicatie-infrastructuur gaat in de WTV tot nu toe
het begrip openbaar als het ware schuil.Voor de geconcessioneerde infrastructuur van KPN werden bij en krachtens
de WTV de voorschriften uit de genoemde Europese regelgeving geïmplementeerd,
impliciet er van uit gaande dat deze infrastructuur als openbaar net in de
zin van deze regelgeving is aan te merken. Ook de aan KPN krachtens artikel
4 WTV, eerste lid, opgedragen diensten werden stilzwijgend als de openbare
telecommunicatiediensten aangemerkt als bedoeld in bijvoorbeeld de dienstenrichtlijn.Anderzijds was het tot voor kort tevens zo dat op grond van de WTV anderen
dan KPN geen telecommunicatie-infrastructuur mochten aanleggen, in stand houden
of exploiteren. Zo worden hoofdstuk III inrichtingen die krachtens een machtiging
voor derden kunnen worden geëxploiteerd (bijvoorbeeld voor toegevoegde
waardediensten) niet als telecommunicatie-infrastructuur «erkend»
en daarmee (impliciet) ook niet als openbaar telecommunicatienet in de zin
van de bedoelde richtlijnen.Hierin is ten dele verandering gekomen op 1 september 1994, de datum van
inwerkingtreding van de wet mobiele telecommunicatie, waarbij onder meer hoofdstuk
IIA in de WTV werd ingevoegd. In het opschrift van dit hoofdstuk is al aangegeven
dat het gaat om specifieke vormen van openbare mobiele telecommunicatie, terwijl
uit artikel 13a blijkt dat de betreffende mobiele vergunninghouders gerechtigd
zijn telecommunicatie-infrastructuur aan te leggen, welk woord nu nog in de
WTV synoniem is met openbare telecommunicatie-infrastructuur.Alle overige beheerders van telecommunicatie-inrichtingen, bijvoorbeeld
op grond van hoofdstuk III, hebben volgens de huidige WTV ook na de bedoelde
wijziging per 1 september 1994 geen telecommunicatie-infrastructuur in handen
en daarmee (naar de stilzwijgende bedoeling) ook geen openbaar net.Zo kan ATF3 (het mobiele autotelefoonnet van KPN) dat sedert 1 september
1994 als gemachtigd netwerk op grond van hoofdstuk III functioneert (en niet
meer als onderdeel van de geconcessioneerde infrastructuur van KPN) volgens
de huidige WTV in geen enkel opzicht als openbaar net worden beschouwd. Om
die reden was het nodig in de wet mobiele telecommunicatie bij Artikel IV,
onderdeel 6, onder d, 3, expliciet te bepalen dat de radio-elektrische handsets
voor ATF3 moeten worden beschouwd als randapparatuur, waarop derhalve het
regime van hoofdstuk V van toepassing is.Bij weglaten van deze expliciete bepaling zouden deze apparaten geen randapparaten
zijn geweest, nu zij niet meer bestemd zijn samen te werken met telecommunicatie-infrastructuur
(huidige definitie randapparatuur in artikel 1, onder k, WTV).In de huidige WTV ligt, zoals aangegeven, de onderscheiding openbaar–niet
openbaar telecommunicatienet besloten in de onderscheiding telecommunicatie-infrastructuur
of niet-telecommunicatie-infrastructuur.Het begrip telecommunicatie-infrastructuur kan daarvoor evenwel –
op de voet van de genoemde richtlijnen – niet meer dienen, nu de evengenoemde
richtlijnen uitgaan van een technische omschrijving van het begrip telecommunicatie-infrastructuur
(«alle technische geleiders van telecommunicatie»). Daarmee worden
alle hoofdstuk III inrichtingen telecommunicatie-infrastructuur en verliest
dit begrip het onderscheidend vermogen om als aanknopingspunt voor de doorwerking
van de bedoelde Europese regels te dienen. Uit de WTV zal moeten blijken welke netten en diensten openbaar zijn.In de onderhavige definitiebepaling (onderdeel j van artikel 1) is daarom
bepaald dat de drie daar genoemde infrastructuren als openbare netten zijn
aan te merken voor alle bepalingen van de WTV. Tevens worden in onderdeel
ij van hetzelfde artikel de opgedragen diensten als bedoeld in artikel 4,
eerste lid, en 13 c, tweede lid, WTV aangemerkt als openbare telecommunicatiediensten.De beide eerstgenoemde openbare telecommunicatienetten en de voorbehouden
telecommunicatiediensten die over het eerstgenoemde net worden aangeboden,
vinden hun regeling in hoofdstuk II WTV. Het opschrift van dit hoofdstuk wordt
door het onderhavige wetsvoorstel in deze zin aangepast. In hoofdstuk IIA
zijn de openbare netten geregeld die als derde categorie zijn genoemd in artikel
1, onder j, terwijl in hoofdstuk IIA tevens de bij de mobiele vergunning opgelegde
diensten zijn geregeld die als openbare telecommunicatiedienst worden aangemerkt
in artikel 1, onder ij.Uiteraard zijn de drie genoemde categorieën netten en diensten ook
voor de toepassing van het randapparatuur-artikel 29 en het ONP-artikel 29a,
naar de tekst zoals voorkomend in het wetsvoorstel, als openbaar aan te merken.Beide artikelen zijn immers specifiek met het oog op openbare telecommunicatienetten/diensten
geschreven.Alleen met het oog op deze beide artikelen of één van beide
kunnen door de Minister op grond van artikel 1, onder j of ij, nog andere
netten en diensten als openbaar worden aangewezen dan de eerdergenoemde drie
netten.Hierna zal vanuit de bovengenoemde richtlijnen worden nagegaan hoe deze
systematisch gezien doorwerken naar de netten en diensten die bij of krachtens
de WTV als openbaar zijn aangemerkt.De dienstenrichtlijn is geïmplementeerd in hoofdstuk II en –
voorzover satellietdiensten betreft – in hoofdstuk III (artikelen 14
en 18).Kort gezegd beperkt de dienstenrichtlijn zich tot de openbare telecommunicatienetten
waaraan exclusieve of bijzondere rechten zijn toebedeeld. De dienstenrichtlijn
is niet van toepassing op mobiele netten en mobiele communicatie. In hoofdzaak
betekent de toepasselijkheid van de dienstenrichtlijn dat op deze openbare
netten enkel nog de openbare spraaktelefoniedienst mag worden voorbehouden
aan de rechthebbende op het openbare net. Alle andere diensten moeten met
gebruikmaking van het openbare net door iedereen kunnen worden verricht. Voor
niet-openbare netten zijn de Lid-Staten bevoegd hun eigen regimes toe te passen.Het is derhalve van belang in dit verband ook in de Nederlandse wetgeving
duidelijkheid te verschaffen over de openbaarheid van de netten.Hoofdstuk II WTV betreft het openbare geconcessioneerde telecommunicatienet
van KPN alsmede de openbare kabelgebonden telecommunicatienetten van de houders
van infrastructuurvergunningen, die beide op grond van bijzondere rechten
zijn aangelegd en worden geëxploiteerd. In hoofdstuk II is het dienstenregime
van de dienstenrichtlijn voor deze beide telecommunicatienetten in de WTV
«vertaald». In de huidige WTV was dit al het geval voor het geconcessioneerde
net; het onderhavige wetsvoorstel trekt de lijn door naar de daarnaast nieuw
toegelaten aanbieders van kabelgebonden infrastructuur.Voor wat het ONP kader betreft: voor beide genoemde telecommunicatienetten
geldt dat de grondprincipes van de kaderrichtlijn ONP en de verplichtingen,
voortvloeiend uit de ONP huurlijnenrichtlijn (richtlijn nr 92/44/EEG van de
Raad van de Europese Gemeenschappen van 5 juni 1992 betreffende
de toepassing van Open Network Provision (ONP) op huurlijnen (PbEG L 165))
in hoofdstuk II hun neerslag vinden, voor wat de nieuwe aanbieders van kabelgebonden
infrastructuur betreft uiteraard wederom krachtens het onderhavige wetsvoorstel.
Ter verduidelijking wordt opgemerkt dat de wijziging van de WTV in verband
met de ONP-huurlijnenrichtlijn met betrekking tot het geconcessioneerde net
reeds is totstandgekomen (Kamerstukken I 1994/95, 23 632, nr. 30). Publikatie
van deze wet in het Staatsblad wacht op de totstandkoming van de noodzakelijke
uitvoeringsregelgeving in de loop van 1995, waarna inwerkingtreding van dit
pakket wetgeving direct zal volgen.Het ONP-kader betreft tot nu toe niet de mobiele netten. In hoofdstuk
IIA WTV zijn niettemin op een aantal onderdelen de grondprincipes van de ONP
kaderrichtlijn (open toegang bijvoorbeeld voor dienstaanbieders, art. 13s,
non-discriminatoir aanbod, publikatie voor algemene voorwaarden en tarieven
e.d.) voor de openbare netten van hoofdstuk IIA in de WTV overgenomen. Daarbij
moet worden aangetekend dat het hierbij niet gaat om telecommunicatienetten
die krachtens een exclusief recht opereren: de schaarste in de voor deze Pan-Europese
netten en diensten beschikbare ether-frequenties heeft geleid tot een beperking
in het per technisch systeem uit te geven aantal vergunningen. Wel gaat het
om netten en diensten met een dominante marktpositie (duopolie voor Global
System for Mobile communications)(GSM), hetgeen de reden was voor de regeling
bij en krachtens de WTV.Tenslotte moet in dit verband (ONP regelgeving) worden stilgestaan bij
artikel 29a, dat door Artikel I, onderdeel PP, in de WTV wordt ingevoegd.
Zoals hierboven al is aangegeven werken Europese regels en principes, voortvloeiend
uit het ONP kader, voor wat betreft de in artikel 1, onder j en ij, bij wet
als openbare telecommunicatienetten en openbare telecommunicatiediensten aangewezen
netten en diensten, via hoofdstuk II WTV door. Voor wat betreft de regelgeving
voor de bij het onderhavige wetsvoorstel nieuw geïntroduceerde openbare
kabelgebonden infrastructuuraanbieders wordt via het onderhavige wetsvoorstel
in hoofdstuk II nauw aangesloten, en zal ook in de uitvoeringsregelingen nauw
worden aangesloten, bij de regelgeving thans geldend voor het geconcessioneerde
net. Met name voor wat de ONP principes uit de kaderrichtlijn betreft, kan
men zich op onderdelen afvragen of deze op alle punten wel in voldoende mate
bij of krachtens hoofdstuk II hun uitwerking hebben gevonden, zeker als men
acht slaat op de ontwikkelingen en de zich wijzigende verhoudingen van de
laatste jaren.Was bij de toets of aan de ONP uitgangspunten was voldaan enige jaren
geleden de consument als gebruiker nog het belangrijkste criterium, sedertdien
is het spelersveld aan de aanbodzijde van netwerken en diensten zodanig uitgebreid
dat de vraag kan worden gesteld of de ONP beginselen juist in de onderlinge
verhoudingen tussen netwerkbeheerders en tussen netwerkbeheerders en dienstaanbieders
op alle punten wel voldoende in de WTV regelgeving tot uitdrukking komen.
Zo is de mobiele sector per 1 september 1994 vrij geworden. In verband daarmede
is in de WTV een interconnectie-verplichting opgenomen van het geconcessioneerde
net naar de mobiele operators van hoofdstuk IIA, juist omdat ook deze telecommunicatienetten
als openbaar net werden gezien. Ongeregeld is daarbij gebleven de interconnectieverplichting
van het geconcessioneerde net ten opzichte van mobiele telecommunicatienetten
die op grond van hoofdstuk III aktief zijn.Ook de verplichting dienstaanbieders op beide netten toe te laten, zoals
wel is geregeld in artikel 13s voor de openbare hoofdstuk IIA netten, ontbreekt
in hoofdstuk II.Voor de interimperiode, in afwachting van de voorgenomen herziening van
de WTV, is in artikel 29a dan ook voorzien in de algemene mogelijkheid
op basis van de WTV ministeriële regels te stellen op dit terrein, ook
voor de bij wet aangewezen openbare netten en diensten, die waar nodig voorzien
in lacunes als hiervoor gesignaleerd en voor zover daarvoor niet reeds een
wettelijke basis aanwezig is (artikel 8, 9 of 13h WTV).De bovengenoemde drie netten zijn zoals gezegd ook aan te merken als openbare
netten in de zin van artikel 29. Tot alle drie netten wordt voor de gebruiker
toegang tot die netten verzekerd met randapparatuur waaraan technische eisen
worden gesteld.Behalve de genoemde drie netten en de voorbehouden diensten die voor al
het bij of krachtens de WTV bepaalde als openbaar net zijn aan te merken,
wordt het door artikel 1 voor de Minister mogelijk netten en diensten in bepaalde
opzichten als openbaar aan te wijzen, namelijk voor de toepassing van artikel
29 of 29a.Voor wat de aanwijzing in verband met artikel 29 betreft zullen deze gronden
veelal gelegen zijn in het in artikel 1a, eerste lid, onder c, bepaalde: een
bindend besluit van de EU (of de nakoming van een bindend verdrag of een besluit
van een volkenrechtelijke organisatie). In de praktijk bepaalt de Europese
besluitvorming of voor bepaalde apparaten als randapparatuur Common Technical
Regulations (CTR's) worden ontworpen en vastgesteld in hoge mate ook voor
Nederland de vraag of bepaalde telecommunicatienetten, waarmede de betreffende
apparaten bestemd zijn samen te werken, voor de toepassing van artikel 29
als openbaar net moeten gelden. Men denkt aan GSM-handsets, die door Europese
standaarden als randapparatuur bestemd zijn om in samenwerking met de GSM-netten
(gebaseerd op hoofdstuk IIA) te functioneren. Daarmede zijn in wezen de GSM-netten
in Europa voor de toepassing van de randapparatuur richtlijnen (en dus in
Nederland voor artikel 29 WTV) als openbaar net gekwalificeerd.Overigens kan de grond, genoemd in artikel 1a, onder c, niet los worden
gezien van het bepaalde onder a en b: de redenen die in Brussels verband aanleiding
geven tot het bestempelen van apparaten tot randapparaten (en daarmede van
de netten waarmee deze apparaten samenwerken tot openbaar net) zijn uiteraard
juist gelegen in de gronden genoemd onder a en b.Toch hebben de overheden van de Lid-Staten de vrijheid ook zelf netten
als openbaar net te beschouwen, waarop randapparaten moeten worden aangesloten.Na de inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel kan de wetsbepaling
die hiervoor is aangehaald in verband met ATF 3 (Artikel IV, onderdeel b,
onder d, 3) worden gemist, omdat daarin door de aanwijzing van het ATF3 net
krachtens artikel 1, onder j, voor de toepassing van artikel 29 kan worden
voorzien. Bedoelde bepaling wordt daardoor systematisch ingebed. Ook met betrekking
tot de artikel 21 draadomroep-inrichtingen, die krachtens een aanvullende
machtiging, berustende op artikel 22 WTV, zoals gewijzigd door het wetsvoorstel,
worden geëxploiteerd, zal op de gronden, genoemd onder a en b van het
eerste lid van artikel 1a, kunnen worden geëist dat daarop door gebruikers
alleen goedgekeurde randapparaten mogen worden aangesloten. Dit brengt mee
dat deze inrichtingen, hoewel niet in algemene zin openbare telecommunicatienetten
vormend, voor de toepassing van het randapparatuur-regime als openbaar telecommunicatienet
moeten worden aangemerkt. De telecommunicatienetten van de houders van infrastructuurvergunningen
(voor het overgrote deel bestaande uit artikel 21 draadomroepinrichtingen
en artikel 23 kabelinrichtingen) zijn zoals gezegd in generale zin een openbaar
telecommunicatienet, waarop zowel hoofdstuk II als artikel 29 van toepassing
is. Voor de toepassing van artikel 29a kunnen op grond van artikel 1, onder
j en ij, evenals voor artikel 29 het geval is, ook netten en diensten worden
aangewezen die alleen voor het in artikel 29a aan de orde zijnde aspect (ONP)
als openbaar zijn aan te merken.Daaraan bestaat behoefte om de volgende reden. Het Europese ONP kader
is niet beperkt tot het stellen van eisen aan netten en diensten die op grond
van een exclusief of bijzonder recht worden totstandgebracht of geëxploiteerd.
In ONP verband is namelijk ook voor bepaalde sectoren uit Europeesbreed harmonisatie-oogpunt
een minimumaanbod aan voorzieningen in richtlijnen verplicht gesteld of is
in Resoluties neergelegd dat deze voorzieningen wenselijk zijn. De regels
met betrekking tot een minimumaanbod betreffen zowel het voorbehouden gebied
als het vrije gebied. Zo bestaat de plicht tot het voorzien in een geharmoniseerd
minimumaanbod van bepaalde categorieën van huurlijnen. In een tweetal
door Nederland gesteunde aanbevelingen ligt de aanbeveling vast voor de landen
die de Aanbevelingen geaccepteerd hebben, zorg te dragen voor het betreffende
minimumaanbod. Het betreft Aanbeveling nr. 92/382/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 5 juni 1992 betreffende het geharmoniseerde aanbod van
een minimum-pakket van diensten op het gebied van pakketgeschakelde datatransmissie
(PSDS-diensten) in overeenstemming met de beginselen van Open Network Provision
(ONP) (PbEG L 200) en Aanbeveling nr. 92/383/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 5 juni 1992 betreffende het aanbod van geharmoniseerde
ISDN-toegangsregelingen en een minimum-pakket van ISDN-voorzieningen in overeenstemming
met de beginselen van Open Network Provision (ONP) (Pb EG L 200). Aanbeveling
92/382/EEG betreft de X25-datadienst, Aanbeveling 92/383/EEG betreft ISDN.
De X25-datadienst is thans een dienst in het vrije gebied, verzorgd door KPN.Door deze dienst voor de toepassing van artikel 29a als openbare dienst
aan te wijzen kunnen de Europese eisen, voortvloeiend uit deze resolutie,
middels een desbetreffende ministeriële regeling worden opgelegd aan
KPN. De WTV kent tot nu toe geen basis om dit soort eisen te stellen aan «vrije
diensten». Bij ontbreken daarvan is thans het landelijke aanbod door
KPN van deze dienst in een briefwisseling tussen de Minister en KPN vastgelegd.Vanuit Nederland is overigens in Europa steeds het standpunt ingenomen
dat de ONP bemoeienis van de overheid niet zo ver behoort te gaan dat de overheid
zich met alle aan het publiek aangeboden diensten bemoeit in die zin dat daaraan
eisen van non-discriminatie, aanbodplicht e.d. worden gesteld. Hiertoe bestaat
naar Nederlands inzicht alleen aanleiding indien de betreffende dienst werkt
op basis van exclusieve of bijzondere rechten ofwel de facto monopolie-achtige
trekken vertoont of een dominante marktpositie heeft en van basisbetekenis
is, waardoor de afhankelijkheid van gebruikers van die dienst, waaronder telecommunicatie-aanbieders,
zo groot is dat deze een zekere bescherming behoeven. In een geheel vrije
aan concurrentie onderworpen markt zouden deze eisen niet meer behoeven te
worden gesteld.Om die reden gelden voor de Minister als criteria bij het geven van een
aanwijzing voor artikel 29a niet alleen de criteria, neergelegd in artikel
1a, eerste lid, maar ook die, neergelegd in het tweede lid van dat artikel.2. In artikel 1, onder h en i, van de WTV worden twee nieuwe definities
ingevoegd.Met «geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur» in
onderdeel h, wordt gedoeld op de infrastructuur van de houder van de concessie,
die hij op grond van zijn concessie aanlegt, in stand houdt en exploiteert.
De definitie maakt het mogelijk in vele artikelen het woordgebruik te vereenvoudigen en aan te scherpen: in plaats van «de infrastructuur
van de houder van de concessie» kan dan gesproken worden van «de
geconcessioneerde infrastructuur». Dit is bovendien preciezer omdat
niet alle infrastructuur van KPN, de houder van de concessie, geconcessioneerde
infrastructuur is. Zo bezit KPN als houder van een tijdelijke GSM- vergunning
niet-geconcessioneerde mobiele infrastructuur.De definitie van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur, voorkomende
in onderdeel i, houdt een technische beperking in omdat het hier alleen gaat
om infrastructuur die bestaat uit de middelen kabels en kabelwerken. Uitbreiding
van de begrippenlijst met dit begrip houdt direct verband met de in het wetsvoorstel
neergelegde liberalisering van specifiek de kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur.
De reikwijdte van het wetsvoorstel en de daarmee verbonden vergunningenwet
betreft alleen de kabelgebonden infrastructuur.3. De omschrijving van het begrip vaste verbinding in onderdeel m is in
overeenstemming gebracht met de gewijzigde terminologie in de overige begripsomschrijvingen.
Materieel heeft dit begrip geen wijziging ondergaan.In onderdeel n wordt een nieuwe definitie van satellietverbinding toegevoegd.
Dit houdt verband met de wijziging van de dienstenrichtlijn waarbij de satellietdiensten
worden geliberaliseerd en de implementatie van de wijzigingsrichtlijn door
het onderhavige wetsvoorstel. Het begrip is daardoor in de tekst van een aantal
artikelen van de WTV ingebracht (14 en 18). Op grond van de huidige WTV behoren
de satellietverbindingen tot het infrastructuurmonopolie van de houder van
de concessie, die door de houder van de concessie in de vorm van vaste verbindingen
aan derden worden geleverd. Tot nu toe wordt het gebruik ervan door deze derden
beperkt door het bepaalde in artikel 5. Als gevolg van de gewijzigde richtlijn
kunnen deze verbindingen niet langer worden voorbehouden aan de houder van
de concessie. Voortaan kan een ieder die voldoet aan het bepaalde in artikel
17 een machtiging krijgen om een satellietverbinding tot stand te brengen
om daarover voor derden telecommunicatiediensten te verzorgen die tot het
vrije gebied behoren. In de toelichting op de onderdelen EE, HH en II wordt
hierop verder ingegaan.4. Het huidige begrip «aansluitpunt» wordt vervangen door
het nieuwe begrip «netwerkaansluitpunt» in onderdeel o van artikel
1 van de WTV.Dit begrip is een ondersteunend begrip en vormt een belangrijk bestanddeel
van de begrippen «telecommunicatie-infrastructuur» en daarmee
van «openbaar telecommunicatienet» en van het begrip randapparatuur.Deze definitie is overgenomen uit de dienstenrichtlijn. De functie van
een netwerkaansluitpunt is tweeërlei. Het dient er voor om op eenvoudige
wijze toegang te verkrijgen tot een telecommunicatienet alsmede om efficiënt
via dat net te kunnen communiceren.De omschrijving van het begrip is in twee opzichten breder dan de huidige
definitie van «aansluitpunt».In de huidige definitie vormt het aansluitpunt het gestandariseerde eindpunt
van de telecommunicatie-infrastructuur. Het betreft het punt waarop de abonnee
van KPN toegang tot de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur van
KPN kan verkrijgen. Het nieuwe begrip netwerkaansluitpunt ziet behalve op
de gestandariseerde aansluitpunten ook op andere toegangen tot de telecommunicatie-infrastructuur.
Deze toegangen komen voor bij koppeling van openbare telecommunicatie-infrastructuren
onderling zoals bijvoorbeeld bij de koppeling van een GSM-net met het openbare
telecommunicatienet van de houder van de concessie. Hierbij gaat het om grote
verkeersstromen. Het begrip netwerkaansluitpunt heeft voorts niet meer uitsluitend betekenis
voor de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur, maar kan betrekking
hebben op elk openbaar telecommunicatienet.Nadat toegang tot een telecommunicatienet is verkregen is het van belang
dat ook efficiënt via dat telecommunicatienet kan worden gecommuniceerd.
Met een efficiënte communicatie wordt in dit verband bedoeld een communicatie
waarbij de integriteit van het telcommunicatienet als ook de onderlinge verbinding
van telecommunicatienetten wordt gewaarborgd zodat de aangesloten (rand)apparaten
overeenkomstig hun bestemming kunnen functioneren. Om efficiënt te kunnen
communiceren dient elk type (rand)apparaat te worden aangesloten op het daarvoor
bedoelde aansluitpunt, dat qua eigenschappen c.q. karakteristieken zodanig
is dat het (rand)apparaat en het telecommunicatienet compatibel zijn. Dit
houdt bijvoorbeeld in dat ISDN-apparatuur, om efficiënt, dat wil zeggen
om conform hun bestemming te kunnen communiceren via het openbare net, specifiek
aangesloten moeten worden op een ISDN-aansluitpunt. GSM-apparatuur moet, teneinde
een efficiënte communicatie mogelijk te maken, op een speciaal GSM-aansluitpunt
worden aangesloten. Het gaat er in de definitie om dat de toegepaste technieken
in de telecommunicatienetten en de (rand)apparaten op elkaar aansluiten zodat
ook werkelijk telecommunicatie tot stand kan komen. Het aspect «efficient
via het net kunnen communiceren» heeft dan ook geen betrekking op een
aspect van de communicatie tussen mensen, maar is een technische kwalificatie. 5. Het begrip randapparatuur is aangepast aan de nieuwe definities «openbaar
telecommunicatienet» en «netwerkaansluitpunt». Onder de
werking van de huidige WTV zijn randapparaten bestemd voor aansluiting op
de telecommunicatie-infrastructuur. In de nieuwe tekst gaat het om apparaten
die bestemd zijn om op de netwerkaansluitpunten van openbare netten te worden
aangesloten. Hiervoor is onder 1 al uitvoerig ingegaan op de samenhang tussen
het begrip openbare telecommunicatienet en randapparatuur.6. Invoering van het nieuwe begrip «infrastructuurvergunning»
in artikel 1, onder t, van de WTV houdt direct verband met het voornemen tot
het toelaten van concurrentie terzake van de kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur.
Krachtens de Vergunningenwet liberalisering kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
kunnen (naast de concessie van KPN) vergunningen worden afgegeven voor de
aanleg, de instandhouding en de exploitatie van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur.
Ter onderscheiding van het begrip vergunning in artikel 1, onder n, van de
huidige WTV (artikel 1, onder x, nieuw), waarin «vergunning» is
gedefinieerd als een vergunning voor mobiele telecommunicatie-infrastructuur,
wordt de vergunning die betrekking heeft op de kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
aangeduid als «infrastructuurvergunning» welk begrip in artikel
1, onderdeel t, is opgenomen.De bevoegdheid van de houder van een infrastructuurvergunning om kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur aan te leggen strekt zich uit over een bepaald
gebied. Er wordt op grond van de Vergunningenwet kabelgebonden infrastructuur
slechts één infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking
(voor het gehele land) verleend. Deze infrastructuurvergunning wordt in de
WTV aangeduid met het begrip «landelijke infrastructuurvergunning»
(artikel 1, onder u, van de WTV).7. In het voorgestelde artikel 1, onderdelen z tot en met bb, wordt een
omschrijving gegeven van de drie bekende netwerkdiensten. Bij de omschrijving
van de netwerkdiensten is aangesloten bij de omschrijving van deze diensten
in de dienstenrichtlijn.De gedefinieerde telexdienst beantwoordt aan de te Melbourne op 25 november
1988 tot stand gekomen aanbeveling van de Raadgevende Commissie inzake telegrafie
en telefonie (CITT). De CITT is een commissie van de Internationale telecommunicatie
Unie (ITU). In verband met het tot stand kunnen brengen van internationale
telexverbindingen is het van belang dat de verschillende landen – dus
ook Nederland – deze aanbevelingen inzake de telexdienst volgen. Ook
bij toekomstige wijzigingen zal Nederland overeenkomstig de gewijzigde aanbevelingen
handelen. Dit geschiedt in eigen belang in principe op basis van vrijwilligheid
omdat de aanbevelingen geen bindende kracht hebben. Met de thans geldende
aanbevelingen heeft Nederland in CITT ingestemd. Dit betekent dat Nederland
bij het aanbieden van de telexdienst deze aanbeveling behoort te volgen. Deze
aanbevelingen worden gepubliceerd in de zogenaamde «Blue Books»
van de ITU.Het opnemen van deze definities in de WTV houdt verband met het geheel
of gedeeltelijk, onder invloed van de dienstenrichtlijn, liberaliseren van
de krachtens artikel 4 WTV aan KPN opgedragen telecommunicatiediensten. Er
is voor gekozen om duidelijk in de wet zelf aan te geven waar de scheiding
loopt tussen het vrije gebied en nog beschermde exclusieve gebied. Deze scheiding
behoeft namelijk niet meer te liggen op de grens tussen niet opgedragen en
opgedragen diensten zoals in de huidige WTV het geval is. Immers volgens het
wetsvoorstel kan de omvang van het opgedragen gebied anders zijn dan de omvang
van het beschermde gebied. Voor wat de opgedragen spraakdienst en de beschermde
openbare spraaktelefoondienst betreft is dit ook het geval. Voor degene die
in het vrije gebied willen opereren, is nu op wetsniveau doorzichtig welke
diensten zij mogen verrichten. Bij de toelichting op onderdeel P zal hier
nader op worden ingegaan.8. Het opnemen van het begrip nummerplannen in het voorgestelde artikel
1, onder cc, van de WTV is noodzakelijk omdat in een ingevoegd nieuw hoofdstuk
VIA een regeling wordt getroffen voor het beheer van nummerplannen en de toewijzing
van nummerblokken.In dit verband is ook onderdeel dd aangepast nu de toewijzing van nummerblokken
niet alleen geschiedt aan de vergunninghouders als bedoeld in Hoofdstuk IIA,
maar aan elke gerechtigde op openbare telecommunicatie-infrastructuur. Artikel I, onderdelen C en DHet opschrift van hoofdstuk II geeft in overeenstemming met artikel 1,
onder j en ij, aan dat de in dit hoofdstuk geregelde infrastructuur en diensten
worden aangemerkt als openbare telecomunicatienetten en openbare telecommunicatiediensten.
Daarnaast is de titel van 1 van hoofdstuk II in overeenstemming gebracht met
de gewijzigde situatie dat KPN niet langer als enige in Nederland telecommunicatie-infrastructuur
mag aanleggen, instandhouden en exploiteren.Krachtens het voorstel voor de Vergunningenwet liberalisering kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur kan ook aan anderen dan KPN de bevoegdheid
worden toegekend kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur aan te leggen,
in stand te houden en te exploiteren. Daartoe wordt hoofdstuk II van de WTV
met een aantal paragrafen uitgebreid waarin op vergelijkbare wijze als voor
de houder van de concessie bepalingen zijn opgenomen met betrekking tot de
concurrerende telecommunicatie-infrastructuur alsmede voor de diensten van
de betreffende aanbieder(s) of van derden, die vanuit of over dit openbare
net moeten of mogen worden verricht. Artikel I, onderdeel EArtikel 3, eerste lid, wordt gewijzigd in verband met het beëindigen
van de monopoliepositie van de houder van de concessie terzake van de vaste
telecommunicatie-infrastructuur. Met de in het eerste lid opgenomen zinsnede
«behoudens het bepaalde in artikel 3a» schept de wetgever de ruimte
om naast de houder van de concessie ook aan anderen het recht toe te kennen
tot aanleg, instandhouding en exploitatie van telecommunicatie-infrastructuur.
De wijziging van het begrip «telecommunicatie-infrastructuur»
in artikel 1, onder c, die hiervoor werd toegelicht, heeft als consequentie
dat ook artikel 3 dient te worden gewijzigd. Het element «telecommunicatie-inrichtingen
die, geheel of gedeeltelijk, de openbare grond overschrijden» is in
de huidige omschrijving van het begrip telecommunicatie-infrastructuur bepalend
voor de reikwijdte van de concessie. Dit element is uit de omschrijving van
telecommunicatie-infrastructuur verdwenen en moet dus terugkeren in artikel
3. Door onderdeel E, onder 1, wordt deze wijziging in artikel 3, eerste lid,
onder a, aangebracht. Sinds 1 september 1994 (de inwerkingtredingsdatum van
de Wet mobiele telecommunicatie) is de concessie overigens al beperkt tot
die infrastructuur die noodzakelijk is om de openbare diensten te verrichten
(het leveren van vaste verbindingen, de spraaktelefoondienst over het vaste
net, de telexdienst en de telegraafdienst) (artikel 3, eerste lid, onder b).
Ingevolge het vierde lid, oud, is de concessie voor wat betreft de telecommunicatie-infrastructuur
waarop hoofdstuk IIA van toepassing is, beperkt tot de aanleg en instandhouding
van kabels, kabelwerken en satellietverbindingen. Ingevolge de liberalisering
van satellietverbindingen wordt door onderdeel E, onder 3, de concessie ook
in dit verband beperkt tot kabels en kabelwerken.Na de algehele liberalisering van de in het Besluit opgedragen telecommunicatiediensten
genoemde diensten zal de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur
alleen nog omvatten de vaste verbindingen die de houder van de concessie verplicht
blijft als dienst te leveren. De definitie van het begrip telecommunicatie-infrastructuur
is van veel minder betekenis voor de infrastructuurvergunninghouders omdat
die in hoofdzaak slechts kabels en kabelwerken mogen gebruiken voor de aanleg
van hun infrastructuur. Artikel I, onderdeel FNa artikel 3 wordt een nieuwe paragraaf 1a toegevoegd die betrekking heeft
op de inhoud en de reikwijdte van infrastructuurvergunningen. Artikel 3a is
de parallel van artikel 3 van de WTV. Een infrastructuurvergunning geeft de
verkrijger ervan het recht om kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
aan te leggen binnen het gebied waarvoor hij reeds een machtiging heeft of –
als het om een gebied gaat waarvoor nog geen artikel 21 machtiging is afgegeven –
voor dat gebied. Alleen als het om de landelijke infrastructuurvergunning
gaat is er geen sprake van een gebiedsbeperking. Binnen de voornoemde gebieden
mag de infrastructuurvergunninghouder in openbare grond kabels aanleggen ten
behoeve van het voldoen aan de leveringsplicht van vaste verbindingen. Hieruit
moet overigens niet worden afgeleid dat de vergunninghouder verplicht is ten
behoeve van het leveren van vaste verbindingen altijd zelf kabels aan te leggen.
Hij kan in een bepaalde mate de gevraagde verbinding ook geheel of ten dele
huren bij andere vergunninghouders dan wel de houder van de concessie. Wel
zal de eigen infrastructuur een bepaalde dekkingsgraad moeten bereiken. De
vergunningsvoorschriften kunnen terzake bepalingen bevatten. Een en ander
is toegelicht in de memorie van toelichting, behorende bij de vergunningenwet.
In verband met het recht tot het aanleggen van kabels ten behoeve van deze infrastructuurvergunninghouders zal een zogenaamde gedoogregeling
van kracht zijn op de voet van de regeling die reeds geldt voor de concessiehouder.In het tweede lid wordt de houders van infrastructuurvergunningen tevens
het recht toegekend om hun infrastructuur aan te sluiten op buitenlandse telecommunicatie-infrastructuur.
Dit betekent dat KPN ook op dit onderdeel concurrentie zal krijgen.In het algemeen mag de infrastructuurvergunninghouder in zijn infrastructuur
geen microgolfsystemen, optische middelen of andere electromagnetische middelen
toepassen. Hierop is slechts een uitzondering mogelijk, namelijk voor de landelijke
infrastructuurvergunning. Het derde lid van artikel 3a heeft daarop betrekking.
Het is voor deze vergunninghouder slechts mogelijk om daadwerkelijk met KPN
te kunnen concurreren als deze ook de beschikking heeft over straalverbindingen.
Met behulp van straalverbindingen kan de infrastructuurvergunninghouder op
eenvoudige wijze op korte termijn verbindingen totstandbrengen op plaatsen
waar hij nog geen eigen kabelinfrastructuur voorhanden heeft. Ook is het voor
de betrouwbaarheid van de door hem te leveren verbindingen nodig een terugvalpositie
te hebben voor het geval een verbinding uitvalt. Artikel I, onderdeel GDe titel van paragraaf 2 is gewijzigd in verband met de invoeging van
een nieuwe paragraaf 2a waarin de aan de houder van een infrastructuurvergunning
opgedragen telecommunicatiediensten staan omschreven. Terwille van het onderscheid
tussen beide paragrafen wordt in de titel van paragraaf 2 aangegeven dat deze
betrekking heeft op de opgedragen diensten van de houder van de concessie. Artikel I, onderdeel IIn het voorgestelde artikel 4a wordt de in artikel 4, vierde tot en met
zesde lid, van de WTV omschreven opdracht aan de houder van de concessie tot
het leveren van een dienst met betrekking tot het aanbieden en ter beschikking
stellen aan een vergunninghouder van al die voorzieningen die noodzakelijk
zijn voor of direct verband houden met de koppeling aan de geschakelde telecommunicatie-infrastructuur
van de houder van de concessie, uitgebreid tot de levering aan de houders
van infrastructuurvergunningen. Bij deze aansluitingen zal het verzoek van
de houder van een infrastructuurvergunning in beginsel maatgevend zijn. Indien
technisch mogelijk, zal de houder van de concessie de koppeling aan zijn telecommunicatie-infrastructuur
daar moeten doen plaatsvinden waar de houder van de infrastructuurvergunning
dat wil. Indien de houder van de concessie als gevolg van technische redenen
daartoe niet in staat is, zal koppeling op een andere plek aan zijn infrastructuur
moeten plaatsvinden en wel op een zodanige wijze dat deze koppeling niet duurder
is dan de koppeling op de plaats waar de houder van een vergunning om die
koppeling heeft gevraagd. Bij het begrip voorzieningen kan bijvoorbeeld gedacht
worden aan de fysieke toegang tot de centrales van de houder van de concessie,
waar de koppeling feitelijk tot stand wordt gebracht.Opmerking verdient dat de algemene leveringsplicht van vaste verbindingen,
aan de houder van de concessie opgelegd in het tweede lid van artikel 4 van
de WTV, mede omvat vaste verbindingen die aangewend kunnen worden voor koppelingen
aan de telecommunicatie-infrastructuur van de houder van de concessie. Voor
deze koppelingen worden derhalve aangewend zowel vaste verbindingen als de
bedoelde koppel(voorzieningen). Beide categorieën zullen bij koppelingen
van de infrastructuur van de houder van een infrastructuurvergunning aan de infrastructuur van de houder van de concessie op projectbasis worden
aangeboden. Het gaat in deze gevallen niet om standaard voorzieningen waarop
de richtlijnen van het Besluit algemene richtlijnen telecommunicatie zien
en waarop de daarop gebaseerde uniforme tarieven en algemene voorwaarden van
toepassing zijn. In het vijfde en zesde lid van artikel 4 is dit geëxpliciteerd. Artikel I, onderdeel JDe nieuwe paragraaf 2a bevat met artikel 4b een met artikel 4 vergelijkbare
bepaling met betrekking tot de telecommunicatiediensten die de houder van
een infrastructuurvergunning verplicht is te leveren. Aangezien de spraaktelefoondienst
en de telexdienst blijven voorbehouden aan de houder van de concessie en de
datadiensten geliberaliseerd zijn, zijn er geen diensten met betrekking tot
het directe transport van gegevens die voor een opdracht aan de houder van
een infrastructuurvergunning in aanmerking komen.De invalshoek bij de beslissing om naast KPN andere aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur
op de markt toe te laten was om het kwalitatieve aanbod van vaste verbindingen
te verbeteren. Dit brengt mee dat de houder van een infrastructuurvergunning
de verplichting opgelegd dient te krijgen aan een ieder vaste verbindingen
te leveren. Hierin voorziet het bepaalde in het eerste lid. Deze verplichting
is niet onmiddellijk op de houder van een infrastructuurvergunning van toepassing.
De houders van infrastructuurvergunningen krijgen een (beperkte) tijd de gelegenheid
hun telecommunicatie-infrastructuur zodanig in te richten dat zij aan deze
opgelegde verplichting kunnen voldoen. Verwezen wordt naar de toelichting
op onderdeel F van Artikel I. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
wordt een dergelijke termijn bepaald, die bij individueel vergunningenvoorschrift
kunnen worden toegesneden.Daarnaast heeft ook de houder van een infrastructuurvergunning de verplichting
om aan de houder van de concessie en andere houders van een infrastructuurvergunning
voorzieningen aan te bieden en ter beschikking te stellen voor het koppelen
van de infrastructuur van de houder van de concessie of van de kabelgebonden
infrastructuur van een andere infrastructuurvergunninghouder aan zijn infrastructuur.
Deze bepalingen zijn identiek met die welke voor de houder van de concessie
gelden op grond van artikel 4a. Ondergetekende verwijst in dit verband naar
de toelichting op Artikel I, onderdeel I, van deze Memorie. Artikel I, onderdelen K en LNa artikel 4b is een nieuwe paragraaf ingevoegd met betrekking tot opgedragen
telecommunicatiediensten. De noodzaak hiertoe komt voort uit het voorafgaand
aangebrachte onderscheid tussen de opgedragen diensten aan de houder van de
concessie en de opgedragen diensten aan de houder van een infrastructuurvergunning.
De artikelen 5 en 6 die in de oude opzet van de WTV vielen onder de paragraaf
diensten hebben betrekking op opgedragen diensten in het algemeen. Een nieuwe
paragraafindeling voor deze bepalingen is derhalve noodzakelijk.In deze paragraaf wordt een nieuw artikel 4c opgenomen. Evenals bij mobiele
telecommunicatie is het uit een oogpunt van een goede samenwerking tussen
de verschillende vaste telecommunicatie-infrastructuren die als gevolg van
het beëindigen van het monopolie van KPN naast elkaar zullen bestaan,
van belang dat er voorschriften worden gegeven inzake de koppeling van deze
infrastructuren (artikel 4b).In artikel 4c is een regeling getroffen voor de situatie dat partijen
geen overeenstemming bereiken over de voorwaarden waarop de leverende partij
bereid is de voorzieningen ter beschikking te stellen; genoemde regeling
bevat een geschillenregeling op de voet van artikel 13q van de WTV. Van de
Minister van Verkeer en Waterstaat kan door partijen een oordeel worden gevraagd
over de redelijkheid van de gestelde voorwaarden. De minister zal hierover
een oordeel uitspreken waarvan de naleving kan worden afgedwongen door het
geven van een aanwijzing, bedoeld in artikel 43. Indien degene die de aanwijzing
heeft gekregen deze niet opvolgt staan de minister de sancties van de artikelen
43a en 43b ter beschikking om de nakoming van deze aanwijzing af te dwingen. Artikel I, onderdeel NDe reikwijdte van het in dit artikel omschreven verbod, inhoudende dat
ten behoeve van het publiek op openbare grond geen telefooncellen bestemd
voor de spraaktelefoondienst over het geconcessioneerde net mogen worden geplaatst
en geëxploiteerd anders dan door houder van de concessie, dient te worden
aangepast in verband met de betekenis van het begrip spraaktelefoondienst.
Volgens de nieuw opgenomen definitie van «spraaktelefoondienst»
behoren gesloten gebruikersgroepen niet tot «het publiek». Dit
brengt met zich mee dat een ieder voor derden die een gesloten gebruikersgroep
vormen, spraakverkeer mag verzorgen omdat er dan geen sprake is van een spraaktelefoondienst.
Het plaatsen en exploiteren van met het geconcessioneerde telecommunicatienet
verbonden spreekgelegenheden op openbare gronden ten behoeve van die gesloten
gebruikersgroepen ontmoet vanuit de telecommunicatieregelgeving geen bezwaar
en wordt derhalve door het wetsvoorstel niet langer verboden. Ook is er (ingevolge
de definitie van spraaktelefoondienst) geen bezwaar tegen als een voor het
algemene publiek toegankelijke op openbare grond geplaatste telefooncel door
middel van een vaste verbinding is verbonden met een internationaal netwerk
van vaste verbindingen waarover gesprekken worden gerouteerd naar abonnees
van het geschakelde telefoonnet in andere landen (dial out). Het verbod om
voor derden over vaste verbindingen een spraaktelefoondienst te verzorgen
zal meer uitgebreid worden behandeld in de toelichting op artikel I, onderdeel
P. Artikel I, onderdeel ODe houder van een infrastructuurvergunning moet evenals de houder van
de concessie de mogelijkheid hebben de kwaliteit van zijn verbindingen te
bewaken. Het gevolg daarvan kan zijn dat bij deze werkzaamheid door het personeel
kennis wordt genomen van door hem aangeboden diensten of van getransporteerde
gegevens. Uit een oogpunt van privacy-bescherming is het van belang dat deze
werkzaamheden slechts worden verricht door personeelsleden die daartoe door
de houder van een infrastructuurvergunning specifiek worden aangewezen. Derhalve
is de bepaling die deze materie regelt voor de houder van de concessie van
overeenkomstige toepassing verklaard. Artikel I, onderdeel PMet de voorgestelde paragraaf 2c worden bepalingen opgenomen terzake van
het gebruik van vaste verbindingen. Artikel 7 van deze paragraaf vervangt
het huidige artikel 5. Doordat de definities van de spraaktelefoondienst en
de telexdienst thans in de wet worden opgenomen is de tekst van artikel 7
beter leesbaar dan die van het huidige artikel 5 (zoals dit is gewijzigd bij
de wet mobiele telecommunicatie). De nieuwe tekst levert ook materieel belangrijke wijzigingen op. Doordat
de definitie van de spraaktelefoondienst uit de dienstenrichtlijn is overgenomen,
is het namelijk krachtens artikel 7, eerste lid, niet langer in volle omvang
verboden spraakverkeer voor derden over vaste verbindingen te
verzorgen. Dit is een direct gevolg van de interpretatie die de Europese Commissie
geeft aan het begrip spraaktelefoondienst uit de dienstenrichtlijn. Deze interpretatie
blijkt uit de tussen ondergetekende en de Commissie gevoerde briefwisseling
over de juiste betekenis van het begrip spraaktelefoondienst. De betreffende
correspondentie is als bijlage bij deze memorie gevoegd. Vooruitlopend op
de thans voorgestelde wijzigingen is ter uitvoering van de dienstenrichtlijn
een bekendmaking gepubliceerd (Stcrt. 1994, 103) waarin wordt aangegeven welke
vorm van spraakverkeer ten behoeve van derden over vaste verbindingen mag
worden verzorgd. Het betreft zoals door ondergetekende reeds is uiteengezet
bij Artikel I, onderdeel A van deze Memorie hier spraakverkeer binnen zogenaamde
gesloten gebruikersgroepen. Voor spraakverkeer over vaste verbindingen waarbij
de vaste verbinding slechts aan één zijde is verbonden met het
geschakelde openbare telefoonnet, het zogenaamde «dial in» of
«dial out» zal in het voorjaar een bekendmaking volgen waardoor
ook die vorm van spraakverkeer zal zijn toegestaan. In deze gevallen is er
geen sprake van de spraaktelefoondienst die nog tot 1998 beschermd zal blijven.
Deze verruimde toepassingsmogelijkheid van vaste verbindingen voor spraakverkeer
geldt op gelijke wijze voor de telexdienst.Voor een juiste toepassing van het onderhavige artikel is het van belang
dat er geen onduidelijkheid bestaat over de inhoudelijke betekenis van de
begrippen spraaktelefoondienst telexdienst. Daarom zal ondergetekende eerst
hierop nader ingaan.In de huidige WTV is het alleen aan de houder van de concessie toegestaan
de telefoondienst voor derden, zijnde het publiek, te verzorgen. Deze dienst
is hem tevens opgedragen. Daarbij wordt het begrip publiek ruim opgevat namelijk
alle derden. Alleen als er sprake is van telecommunicatie tussen (rechts)personen
die behoren tot eenzelfde concern is er geen sprake van derden maar van een
gesloten gebruikersgroep. In dat geval mag een vaste verbinding ook worden
gebruikt voor gespreksverkeer omdat dan geen sprake is van het verlenen van
een telecommunicatiedienst ten behoeve van een derde. Verder is het toegestaan
aan derden een telefoondienst over vaste verbindingen aan te bieden als het
een telefoondienst is met toegevoegde waarde. Volgens de huidige wettelijke
regeling is er echter geen sprake van een toegevoegdewaardetelefoondienst
als in aanvulling op de basale telefoondienst faciliteiten worden aangeboden
die in het Besluit opgedragen telecommunicatiediensten zijn genoemd als onderdeel
van de aan de houder van de concessie verplicht opgedragen telefoondienst.
Dit systeem stemt niet overeen met dat van de dienstenrichtlijn.De begripsomschrijving van de volgens de dienstenrichtlijn mogelijk nog
voor te behouden spraaktelefoondienst is beperkter dan de huidige op basis
van de WTV gehanteerde opvatting over de exclusieve telefoondienst van KPN.
Overneming van de richtlijndefinitie in de WTV leidt ertoe dat de aan de houder
van de concessie voor te behouden telefoondienst een beperktere reikwijdte
heeft gekregen. Voor een aantal toepassingen over huurlijnen mogen ook door
anderen dan de houder van de concessie telefoondiensten voor derden worden
verzorgd.In dit verband zijn in de begripsomschrijving van de spraaktelefoondienst
volgens de dienstenrichtlijn de elementen «commerciële exploitatie»,«publiek»,«direct
transport en onmiddellijke schakeling van spraak», «van en naar
aansluitpunten van het geschakelde openbaar netwerk» van belang. Al
deze elementen dienen aanwezig te zijn om te voldoen aan de definitie van
de spraaktelefoondienst waarvoor bijzondere of uitsluitende rechten mogen
gelden. Dit betekent dat indien bij het aanbieden van een spraakdienst over
vaste verbindingen een van deze elementen ontbreekt, er geen sprake is van
een spraaktelefoondienst. Het aanbieden van een dergelijke spraakdienst over
vaste verbindingen is dan toegestaan. Overigens geldt zulks ook voor aanbieders van diensten over het tweede
vaste net.De elementen van de voor te behouden spraaktelefoondienst worden hierna
besproken.De spraaktelefoondienst dient op commerciële basis te worden aangeboden.
Dat wil zeggen dat de dienst dient te worden aangeboden tegen betaling met
de bedoeling om winst te maken. Op zijn minst dienen alle variabele kosten
te worden gedekt en dient een bijdrage aan de vaste kosten in rekening te
worden gebracht. Indien spraakdiensten over huurlijnen op kostprijsbasis worden
aangeboden is er slechts sprake van commerciële exploitatie als er specifiek
voor dit doel huurlijnen worden gehuurd.De spraaktelefoondienst dient voorts voor het publiek te worden verricht.
Niet tot het publiek behoort de zogenaamde gesloten gebruikersgroep. Van een
dergelijke groep is sprake indien het betreft: ondernemingen die deel uitmaken
van dezelfde economische eenheid, of groepen waarvan het voor de invoering
van de dienstverlening duidelijk is, dat de leden beroepshalve duurzame relaties
onderhouden van economische of professionele aard en dat de onderlinge communicatiebehoeften
voortvloeien uit het gemeenschappelijke belang dat deze duurzame relatie schraagt.
Het woord «beroepshalve» dient in zijn ruimste betekenis te worden
opgevat. Het ziet niet alleen op beroepsrelaties van commerciële aard
maar omvat eveneens relaties zonder winstoogmerk.Als voorbeelden van gesloten gebruikersgroepen die niet kunnen worden
gerekend tot het (grote) publiek kunnen worden genoemd:a. een organisatie die bestaat uit verschillende gescheiden juridische
personen, zoals een naamloze vennootschap en haar dochters of haar filialen
in andere Lid-Staten van de Gemeenschap opgericht naar in die Lid-Staten geldend
nationaal ondernemingsrecht. De netwerken voor communicatie binnen deze groep
worden vaak aangeduid met: concern-netwerken;b. verschillende instituten of diensten van internationale en intergouvernementele
organisaties;c. een branche. De relatie tussen de leden van de groep bestaat uit gemeenschappelijke
zakelijke activiteiten. Hier is sprake van communicatiepatronen binnen een
branche waarvan de communicatiebehoefte eigen is aan de betrokken dienstverlening,
bijvoorbeeld transfers in de banksector, stoelreservering wat betreft luchtvaartmaatschappijen,
informatie transfers tussen universiteiten die zijn betrokken bij een gemeenschappelijk
onderzoeksproject, herverzekering in de verzekeringssector en gemeenschappelijke
activiteiten tussen bibliotheken (een gemeenschappelijk activiteiten netwerk);d. ondernemingen die deel uitmaken van een relatienetwerk tussen branches
of binnen een specifieke bedrijfskolom, tussen een onderneming en belangrijke
zakenpartners, hun vaste leveranciers, distributeurs en in sommige gevallen
belangrijke klanten zoals rederijen met hun verzekeraars en andere transportmaatschappijen
of luchtvaartmaatschappijen en touroperators.Niet alleen degenen die deel uitmaken van een gesloten gebruikersgroep
zijn bevoegd over vaste verbindingen binnen de samenstellende delen van die
groep spraakverkeer te verzorgen, maar ook degenen die – al dan niet
op commerciële basis – vaste verbindingen gebruiken of exploiteren
voor het over vaste verbindingen verzorgen van spraakverkeer tussen samenstellende
delen van een gesloten gebruikersgroep. In het laatste geval dient de exploitant
er wel voor te zorgen dat de hardware of de software van het net de garantie
biedt dat verschillende gesloten gebruikersgroepen onderling niet met elkaar
verbonden kunnen worden. Bij een spraaktelefoondienst dient het te gaan om spraakverkeer van en
naar aansluitpunten van het openbaar telefoonnet. Dit betekent dat als een
vaste verbinding slechts aan één zijde is verbonden met een
openbaar telefoonnet en er wordt daarover spraakverkeer verzorgd, er geen
sprake is van spraakverkeer van en naar een geschakeld openbaar telefoonnet.
Een dergelijke dienst is geen spraaktelefoondienst. In de praktijk kunnen
zich twee situaties voordoen met betrekking tot het aan één
zijde verbonden zijn aan het openbare net: inbellen (dial in) en uitbellen
(dial out).De situatie dial-in betekent dat vanuit een binnenlands of buitenlands
openbaar telefoonnet spraakverkeer een nationaal of internationaal net van
vaste verbindingen wordt ingeleid. Het spraakverkeer verlaat dit net niet.De situatie dial-out betekent dat het spraakverkeer zijn oorsprong vindt
in een nationaal of internationaal net van vaste verbindingen en op een zeker
punt (in het binnen- of buitenland) het net verlaat naar een openbaar telefoonnet.De combinatie van beide vormt wel een spraaktelefoondienst. Dit doet zich
voor indien spraakverkeer loopt van het openbare net naar een vaste verbinding
en vervolgens weer terug naar hetzelfde openbare net of naar een buitenlands
openbaar net (dial in en dial out gecombineerd) of van een vaste verbinding
via het openbare net of een buitenlands openbaar net naar een andere vaste
verbinding (dial out en dial in gecombineerd). Dit soort gecombineerde spraakdiensten
wordt aangemerkt als een spraaktelefoondienst.Als voorbeelden van «dial in» of «dial out» spraakverkeer
kunnen worden genoemd:a. een bedrijf dat diensten, waaronder spraakverkeer, verzorgt over zijn
internationale vaste verbindingen ten behoeve van zijn eigen vestigingen en
zijn klanten aanbiedt hiervan gebruik te maken door middel van inbellen via
een openbaar geschakeld telefoonnet. Het gesprek van de klant kan dan bij
een centraal punt binnenkomen op het net van vaste verbindingen en daarover
doorgeleid worden naar de persoon en de vestiging op de vaste verbinding,
volgens de keuze van de klant. In dit geval is er een eenzijdige verbinding
met een openbaar geschakeld telefoonnet door middel van «dial in»;b. een internationale hotelketen waarvan de vestigingen in de diverse
landen door middel van vaste verbindingen met elkaar verbonden zijn, biedt
zijn gasten de mogelijkheid om vanaf hun hotelkamer via dat netwerk van vaste
verbindingen tegen concurrerende tarieven door middel van een uitbelvoorziening
(internationaal) te bellen naar elke gewenste abonnee van een openbaar geschakeld
telefoonnet in binnen- of buitenland. In dit geval komt de eenzijdige koppeling
van het net van vaste verbindingen aan een openbaar geschakeld telefoonnet
tot stand door middel van «dial out»;c. een internationale hotelketen als bedoeld onder voorbeeld b. die tegen
betaling andere bedrijven de mogelijkheid biedt hun kantoren via een vaste
verbinding te koppelen met haar net van vaste verbindingen om daarover (internationaal)
spraakverkeer af te wikkelen door middel van een uitbelvoorziening met ieder
gewenste abonnee van een openbaar geschakeld telefoonnet in binnen- of buitenland.
Ook hier is evenals bij voorbeeld b. sprake van alleen «dial out».Het aanbieden van diensten aan het algemene publiek over vaste- verbindingen-netten
die slechts aan één zijde met het openbare geschakelde net zijn
verbonden, kan volgens het Europese recht worden beperkt als de mate van bypass
met het geschakelde openbare net zodanige vormen zou kunnen aannemen dat de
financiële basis van de exploitant van de spraaktelefoondienst dermate
wordt ondermijnd dat hij niet meer in staat is aan zijn verplichting
tot het aanbieden van een universele spraaktelefoondienst te voldoen.Hiervan kan sprake zijn als de hierboven bedoelde hotelketen besluit haar
internationale spraaktelefoondienst niet alleen vanuit de hotelkamer aan te
bieden maar ook aan het publiek vanuit de hotellobby of als de spoorwegen
openbare telefoonvoorzieningen installeert, aangesloten op het eigen net,
waarmee de stations onderling zijn verbonden. Indien deze dienst beperkt blijft
tot gesloten gebruikersgroepen kunnen echter geen beperkingen worden opgelegd.De woorden «direct transport en onmiddellijke schakeling van spraak
van en naar aansluitpunten van een openbaar telecommunicatienet» sluiten
toepassingen als voice mail (telefoonpost, gesproken berichten), store en
forward uit van het begrip spraaktelefoondienst. Daarmee zijn deze toepassingen
vrij gebied. Een ander voorbeeld van dienstverlening dat niet wordt begrepen
onder «direct transport» betreft routering tegen de laagste kosten.Tot de spraaktelefoondienst behoort alleen het transport van spraak. Andere
spraakdiensten en faciliteiten behoren niet tot het gereserveerde gebied van
de spraaktelefoondienst. Genoemd kunnen worden fascimile, video-conferentie
en beeldtelefoon.Resumerend: spraakverkeer mag door derden worden verzorgd zolang daarbij
niet aan alle kenmerken van de spraaktelefoondienst wordt voldaan.Evenals de telefoondienst dient volgens de dienstenrichtlijn ook het verzorgen
van de telexdienst in beperkte mate aan andere dan de KPN te worden toegestaan.
De van belang zijnde elementen in de definitie van de spraaktelefoondienst
zijn ook opgenomen in de in artikel 1, onder bb, voorgestelde omschrijving
van de telexdienst. Hetgeen hiervoor is uiteengezet met betrekking tot de
spraaktelefoondienst geldt ook voor de telexdienst.De dienstenrichtlijn brengt ook mee dat het exclusieve karakter van de
in het Besluit opgedragen telecommunicatiediensten (BOT) omschreven faciliteiten
van de spraaktelefoon- en telexdienst niet onverkort kan worden gehandhaafd.
Deze faciliteiten kunnen in hun volle breedte namelijk niet langer tot de
voorbehouden spraaktelefoondienst en telexdienst worden gerekend. Alleen die
faciliteiten die onlosmakelijk verbonden zijn met deze diensten, kunnen ertoe
gerekend worden. Dit betekent dat toepassing van faciliteiten die niet voldoen
aan het criterium van «onlosmakelijkheid» tezamen met een spraakdienst
of een telexdienst leiden tot een toegevoegde-waardedienst. Niet precies valt
echter op voorhand te duiden welke faciliteiten gerekend dienen te worden
tot de spraaktelefoondienst onderscheidenlijk telexdienst en welke tot de
categorie van toegevoegde waardediensten behoren. In de praktijk zal dit van
geval tot geval moeten worden beoordeeld.In het derde lid van artikel 7 is nog een specifieke uitzondering gemaakt
op het verbod van het eerste lid om de spraaktelefoondienst en de telexdienst
over vaste verbindingen te verzorgen. De uitzondering betreft de mobiele spraaktelefoondienst
en telexdienst. Aangezien de definitie van spraaktelefoondienst en telexdienst
ook het mobiele verkeer omvat dient hiervoor een uitzondering te worden gemaakt
aangezien het mobiele verkeer bij de Wet mobiele telecommunicatie is geliberaliseerd.
De dienstenrichtlijn kent dezelfde uitzondering voor het mobiele verkeer.
Dit brengt met zich mee dat spraakverkeer over vaste verbindingen die deel
uitmaken van het net van een vergunninghouder of een machtiginghouder
als bedoeld in artikel 17 van de WTV, die gerechtigd is zijn machtiging te
gebruiken voor het voor derden verzorgen van openbare mobiele telecommunicatiediensten,
niet door het verbod van artikel 7 worden bestreken. Voorts is op grond van
artikel 7 de telegraafdienst voortaan een vrije dienst die door een ieder
mag worden aangeboden.Pakket- en circuitgeschakelde datadiensten zijn onder invloed van de dienstenrichtlijn
met ingang van 1 januari 1992 geheel geliberaliseerd. Volgens de definitie
omvat dit begrip zowel de datadiensten die als een netwerkdienst wordt aangeboden
als de toegevoegde-waardediensten. Deze liberalisering is in Nederland reeds
ingevuld door de bekendmaking van de Minister van Verkeer en Waterstaat van
14 december 1992 (Stcrt. 248). Formeel is artikel 5 WTV terzake gewijzigd
met ingang van1 september 1994.De genoemde liberalisering van de datadienst brengt met zich mee dat een
ieder deze dienst voor derden mag verzorgen met gebruikmaking van vaste verbindingen
(tot op heden alleen die van KPN). In de huidige situatie mag deze dienst
niet over «alternatieve» infrastructuur worden aangeboden, maar
slechts over vaste verbindingen van de houder van de concessie. Met de onderhavige
wijziging van de WTV wordt hierin via het verlenen van infrastructuurvergunningen
en de wijziging van artikel 22 verandering gebracht.Overigens is het wenselijk tegen de achtergrond van de wijziging bij artikel
7 (nieuwe grenzen van het vrije gebied), de opdracht van KPN tot het verrichten
van bepaalde diensten, zoals verwoord in het BOT, te heroverwegen. Zo rijst
de vraag of het noodzakelijk is de omschrijving van de faciliteiten in het
BOT in volle omvang te handhaven. De vraag is of deze niet meer in overeenstemming
moeten worden gebracht met de thans bestaande inzichten over hetgeen tot de
opgedragen diensten zelf dient te worden gerekend. Zoals bij elke beëindiging
van de exclusieve rechten van de houder van de concessie met betrekking tot
de aan hem opgedragen diensten zal moeten worden beoordeeld of de wettelijke
garantie van een universeel aanbod van deze diensten tegen uniforme tarieven
moet worden voortgezet. Bij de wenselijkheid daarvan kan dit bewerkstelligd
worden door een op de wet gebaseerde opdracht aan de houder van de concessie
en eventueel ook aan een andere dienstaanbieder. In een situatie van vrije
concurrentie kan een dergelijke overheidsbemoeienis marktverstorend werken.
Over een opgedragen dienst behoeft immers geen BTW in rekening te worden gebracht
en het ontneemt de exploitant ook de mogelijkheid om prijsdifferentiatie toe
te passen. De zekerheid dat een bepaalde dienst in geheel Nederland tegen
aanvaardbare tarieven voor een ieder beschikbaar blijft, kan ook langs de
weg van een convenant tussen de overheid en de telecommunicatie-organisatie(s)
worden verkregen. Dit is ook geschied terzake van de pakket- en circuitgeschakelde
datadiensten toen de opdracht tot het verrichten van deze diensten uit het
BOT werden verwijderd. Aan een dergelijke aanpak kleven niet de voornoemde
bezwaren.Als gevolg van de geleidelijke liberalisering van de telecommunicatiediensten
kunnen derhalve gezien het vorenstaande drie categorieën van geliberaliseerde
diensten worden onderscheiden en wel de volgende:a. spraakverkeer (en telexverkeer) voor derden binnen zogenaamde gesloten
gebruikersgroepen en in de gevallen van «dial in» of «dial
out». Deze diensten maken nog steeds deel uit van de opdracht aan KPN
tot het verrichten van de spraaktelefoondienst en de telexdienst.b. de niet meer aan de houder van de concessie opgedragen diensten die
geheel geliberaliseerd zijn. Genoemd kunnen worden de pakketen circuitgeschakelde
datadiensten, de mobiele telecommunicatiediensten en de telegraafdienst;
de datadienst wordt door KPN op grond van een convenant nog steeds landelijk
aangeboden.c. de toegevoegdewaarde diensten die sedert 1 januari 1989 door een ieder
mogen worden aangeboden.In artikel 7, eerste lid, is geregeld welke diensten miet mogen worden
verricht over vaste verbindingen. Artikel 7, tweede lid, bevat de verbodsbepaling
voor de houder van een infrastructuurvergunning om een spraaktelefoondienst
of een telexdienst te verzorgen over zijn infrastructuur. Eenzelfde verbod
is opgenomen in artikel 7, eerste lid, onder a, welk verbod geldt voor de
dienstaanbieder die diensten aan derden aanbiedt over vaste verbindingen.
Om elk misverstand te voorkomen of het verbod van artikel 7, eerste lid, onder
a, ook geldt voor de houder van een infrastructuurvergunning is dit artikellid
opgenomen. Het verbod van artikel 7, eerste lid, onder a, zou namelijk ontoereikend
kunnen zijn voor de houder van een infrastructuurvergunning als die besluit
om over zijn eigen infrastructuur diensten aan te bieden zonder dat gezegd
kan worden dat hij gebruik maakt van vaste verbindingen.In verband met de omschrijving van de spraaktelefoondienst (artikel 1,
onder z) en de telexdienst (artikel 1, onder bb) zou een onjuiste toepassing
kunnen worden gegeven aan het verbod van artikel 7, eerste lid. De strekking
van het verbod in artikel 7 is dat de spraak- en de telexdienst die naar Europees
recht nog mag worden voorbehouden aan KPN niet door derden over vaste verbindingen
van welke aard ook mogen worden verzorgd. Dit betekent dat dit verbod dient
te gelden zowel voor de situatie dat de spraaktelefoondienst of de telexdienst
voor derden (over vaste verbindingen) wordt verzorgd waarbij de dienst wordt
afgewikkeld van en naar aansluitpunten van een openbaar telecommunicatienet
als ook voor de situatie waarbij de onderhavige diensten worden verzorgd van
en naar aansluitpunten van een niet openbaar telecommunicatienet. Om bij voorbaat
hierover elke onduidelijkheid weg te nemen is artikel 7, vierde lid, opgenomen.Er wordt naar gestreefd om de houder van een infrastructuurvergunning
en de houder van de concessie zoveel als mogelijk dezelfde rechten en plichten
te geven. Teneinde dit ook terzake van het recht om programma's te verspreiden
te bewerkstelligen, wordt de houder van een landelijke infrastructuurvergunning
van het verbod in artikel 7, eerste lid, onder b, uitgezonderd. Voor de houder
van een infrastructuurvergunning met een gebiedsbeperking is dat niet nodig
omdat zijn infrastructuurvergunning niet kan bestaan zonder dat hij ook een
artikel 21 machtiging heeft die hem het recht geeft programma's te verspreiden.Het bepaalde in artikel 7a geldt voor iedere aanbieder van telecommunicatiediensten.
Het in dat artikel bepaalde geldt eveneens zowel voor de houder van de concessie,
als de aangeboden diensten geen concessiediensten zijn, als voor de houder
van een infrastructuurvergunning (artikel 7a, derde lid). Met deze bepaling
wordt hieraan uitdrukking gegeven.In het zojuist genoemde artikel 7a wordt de basis gelegd voor het bij
ministeriële regeling introduceren van een machtigingen- c.q. registratieregiem
voor de geliberaliseerde diensten. Ook kunnen algemene regels worden gesteld.
Daarvoor gelden de volgende argumenten. Bij het beëindigen van bijzondere en exclusieve rechten voor het
aanbieden van telecommunicatiediensten zijn de Lid-Staten van de Europese
Unie op grond van artikel 2 van de dienstenrichtlijn bevoegd het aanbieden
van deze diensten te reguleren. De daartoe te stellen regels dienen betrekking
te hebben op de zogenoemde essentiële eisen. In de dienstenrichtlijn
worden deze eisen omschreven als «redenen van algemeen
belang en niet economische aard die een Lid-Staat ertoe kunnen bewegen de
toegang tot het openbare telecommunicatienetwerk of de openbare telecommunicatiediensten
te beperken. Deze redenen zijn de veiligheid van het functioneren van het
netwerk, het behoud van de netwerkintegriteit en in gerechtvaardigde gevallen,
de interoperabiliteit van diensten en de bescherming van gegevens, het vertrouwelijke
karakter van informatie die wordt doorgegeven en/of opgeslagen, alsook uit
de bescherming van de persoonlijke levenssfeer». Deze regels kunnen
per telecommunicatiedienst verschillend zijn. Op voorhand is niet duidelijk
welke diensten op de markt zullen worden aangeboden en terzake van welk van
deze vereisten regels gesteld dienen te worden. Uitgangspunt is de dienstverlener
aan zo weinig mogelijk regels te binden. Een machtiging geeft de mogelijkheid
«maatwerk» te leveren aan regels waaraan een dienstverlener gebonden
zal zijn. Terzake van het aanbieden van pakket- en circuitgeschakelde datadiensten
aan het publiek staat de dienstenrichtlijn (artikel 3) toe om naast regels
terzake van de essentiële vereisten regels te geven inhoudende handelsreglementeringen
met betrekking tot de voorwaarden voor bestendigheid, de beschikbaarheid en
de kwaliteit van deze dienst.De pakket- en circuitgeschakelde datadiensten zijn «vrije diensten».
De houder van de concessie is niet meer krachtens de concessie verplicht om
deze dienst op universele basis en tegen een uniform tarief aan te bieden.
Ter uitvoering van Aanbeveling 92/382/EEG waarin de Lid-Staten wordt aanbevolen
ervoor te zorgen dat in elke Lid-Staat een landelijke pakket- en circuitgeschakelde
datadienst (X-25 dienst) aanwezig is, heeft de houder van de concessie zich
verbonden om deze dienst vooralsnog op universele basis te blijven aanbieden.
KPN biedt op grond van een in 1992 gesloten convenant (zie ook hiervoor) de
datadienst nog steeds landelijk aan. De houder van de concessie zal dit vrijwillig
blijven doen tegen de in aanbeveling 92/382/EEG opgenomen voorwaarden zolang
die aanbeveling van kracht is en zolang er geen sprake is van daadwerkelijke
concurrentie. Daartegenover is de houder van de concessie voor deze diensten,
nu zij niet meer behoren tot de «opgedragen diensten», niet meer
verplicht een uniform tarief te hanteren. Indien het optreden van andere dienstverleners
het leveren van deze geschakelde landelijke datadienst door de houder van
de concessie zou kunnen verhinderen, mag de Lid-Staat maatregelen treffen
die er op gericht zijn deze taak van algemeen economisch belang die door de
houder van de concessie wordt uitgevoerd, veilig te stellen. Eventuele maatregelen
zullen strekken tot bevordering van een open en eerlijke mededinging en daartoe
bijvoorbeeld voorzien in de verplichting voor de aanbieders ook minder lucratieve
regio»s te bedienen tegen redelijke tarieven. Het gaat dus vooralsnog
om een vrijwillig universeel aanbod. Bedoelde corrigerende maatregelen komen
niet in strijd met artikel 90, lid 1, van het EG-verdrag in een situatie dat
de markt haar werking niet neemt dan wel de mededinging wordt vervalst door
gedrag van andere aanbieders. Overigens meen ik, nu de houder van de concessie
de betrokken diensten aanbiedt op basis van vrijwilligheid, dat het verband
met zowel artikel 90, lid 1, als met artikel 90, lid 2, ontbreekt.De voor de artikelen 7a, 7b, 7c en 7d voorgestelde tekst beweegt zich
binnen de marges van de artikelen 2 en 3 van de dienstenrichtlijn. Het tekstvoorstel
voor deze artikelen biedt de nationale regelgever de nodige flexibiliteit.De redenen voor introductie in Nederland van een wettelijk regime op het
gebied van het aanbieden van diensten zijn de volgende.Ook andere invloedrijke Lid-Staten zoals Duitsland, Frankrijk en Engeland
hebben bij de implementatie van de dienstenrichtlijn gekozen voor een of andere
vorm van registratie of machtiging. Dit betekent dat Nederlandse aanbieders
van telecommunicatiediensten in die landen gebonden zijn aan administratieve
verplichtingen. Indien in Nederland deze markt geheel vrij zou
worden gelaten, zouden de buitenlandse dienstaanbieders ten opzichte van de
Nederlandse in een betere concurrentiepositie komen te verkeren. Van belang
hierbij zijn de activiteiten die in Europa worden ondernomen om te komen tot
een harmonisatie van vergunningenstelsels. Hierbij wordt uitgegaan van het
bestaan van vergunningenstelsels voor telecommunicatiediensten in de Lid-Staten
van Europa. In voorstellen om tot wederzijdse erkenning van vergunningen te
komen, is een taak weggelegd voor de overheid waarbij er van wordt uitgegaan
dat een overheidsinstantie de beschikking heeft over de gegevens van Nederlandse
dienstaanbieders die in andere Lid-Staten telecommunicatiediensten willen
aanbieden. In het kader van harmonisatie van vergunningen is het van belang
dat de overheid de beschikking heeft over de gegevens van de dienstaanbieders
die op de Nederlandse markt werkzaam zijn.Voor de burger en de Nederlandse economie is van het grootste belang dat
het voorzieningenniveau op telecommunicatiegebied op een hoog niveau gehandhaafd
blijft en zo mogelijk wordt verbeterd. Hierop is het telecommunicatiebeleid
van de regering gericht. Teneinde hiertoe tijdig de geëigende beleidsinstrumenten
in te kunnen zetten om deze beleidsdoelstelling te realiseren, is het noodzakelijk
dat de overheid over de meest adequate gegevens terzake van de ontwikkelingen
van het aanbod van bepaalde (categorieën) diensten op de telecommunicatiedienstenmarkt
beschikt.De liberalisering van de telecommunicatiedienstenmarkt leidt ertoe dat
verschillende aanbieders telecommunicatiediensten zullen aanbieden. Het aantal
diensten dat op universele basis aangeboden blijft, zal steeds verder teruglopen.
Tot het moment dat de dienstenmarkt geheel vrij zal zijn, is het van belang
dat de diensten die nog zijn voorbehouden aan de houder van de concessie op
een adequate wijze beschermd blijven. Het toelaten van bepaalde vormen van
spraakverkeer en telexverkeer vraagt om nieuwe bestuursinstrumenten om die
bescherming te kunnen blijven bieden. Geschikt hiervoor is het instrument
van de machtiging of de registratie. Op basis van verkregen gegevens van dienstaanbieders
kan dan namelijk getoetst worden of er inderdaad sprake is van een toepassing
die niet vormt de beschermde spraaktelefoondienst of de beschermde telexdienst.In aansluiting op de hiervoor gegeven redengeving kan het voorts, bezien
vanuit het oogpunt van handhaving van de rechtsorde, noodzakelijk zijn dat
bepaalde categorieën van telecommunicatiediensten worden aangewezen waarvoor
het vereiste van een machtiging geldt. Dit houdt rechtstreeks verband met
de liberalisering van de telecommunicatiediensten. De verzorging daarvan vindt
niet langer alleen door KPN plaats. Ook andere aanbieders betreden de telecommunicatiedienstenmarkt.
Immers alleen als deze aanbieders bij de overheid bekend zijn en aan deze
de verplichting is opgelegd mede te werken aan de justitiële waarheidsvinding,
blijft het voor de justitiële opsporingsinstanties mogelijk via het aftappen
van telecommunicatie bewijs te verkrijgen in het kader van de criminaliteitsbestrijding.
Ook kan de aanwijzing van categorieën van telecommunicatiediensten zijn
ingegeven door overwegingen van staatsveiligheid. In deze gevallen zal de
ministeriële regeling worden vastgesteld in overeenstemming met de Minister
van Binnenlandse Zaken en die van Justitie.Op de bovenvermelde gronden is gekozen voor een zij het overwegend licht
wettelijk regime op het gebied van het aanbieden van diensten.Afhankelijk van de soort telecommunicatiedienst, de marktsituatie en omstandigheden
van staatsveiligheid en criminaliteitsbestrijding kan het gewenst zijn het
aanbieden van een telecommunicatiedienst te binden aan een machtiging
of een registratie, eventueel aangevuld met algemene regels, of te volstaan
met algemene regels die op de aanbieders van een niet aangewezen telecommunicatiedienst
van toepassing is. Dit systeem is gebaseerd op de mogelijkheid dat de Minister
van Verkeer en Waterstaat categorieën van diensten kan aanwijzen waarvoor
het vereiste van een machtiging geldt of het vereiste van een registratie.
Voorts kunnen algemene regels worden gegeven voor aanbieders van telecommunicatiediensten
waaronder de aanbieders van niet aangewezen categorieën telecommunicatiediensten.
Afhankelijk van de aanwijzing van de Minister van Verkeer en Waterstaat gelden
dus voor het aanbieden van telecommunicatiediensten meer of minder stringente
regels. Indien in het geheel geen aanwijzing plaatsvindt of geen algemene
regels gelden, zal het dienstenaanbod onder de WTV geheel vrij zijn.Met het oog op de instandhouding van een universeel aanbod van telecommunicatiebasisdiensten
is het van belang te voorkomen dat telecommunicatiediensten in strijd met
artikel 7 worden aangeboden. Bij de aanvraag voor een machtiging kan de administratie
beoordelen of de aan te bieden diensten geen ongeoorloofde afroming van aan
de houder van de concessie voorbehouden diensten meebrengt. In gevallen van
twijfel zal de aanvrager worden verzocht zijn aanvraag of aanmelding nader
te concretiseren. Zo zal in de praktijk een nadere invulling kunnen worden
gegeven aan bijvoorbeeld de spraaktelefoondienst en toegevoegdewaarde diensten.
Van genoemde procedure zal een preventieve werking uitgaan terzake van het
overtreden van het verbod van artikel 7.Voorts zal het toezicht op de naleving van de machtigings- of registratieprocedure
efficiënt en meer rechtstreeks mogelijk zijn dan bij algemeen verbindende
voorschriften alleen. De administratie beschikt over administratieve sanctiemiddelen
die haar in staat stellen om de naleving van de op een dienstaanbieder geldende
beperkingen en voorschriften op relatief eenvoudige wijze af te dwingen. In
uiterste gevallen heeft zij de mogelijkheid de machtiging in te trekken waardoor
de dienstverlener gedwongen zal zijn activiteiten te beëindigen. Hiertoe
kan bijvoorbeeld de noodzaak bestaan om redenen van staatsveiligheid en criminaliteisbestrijding.
Als een dienstaanbieder in strijd met de voorschriften handelt, bijvoorbeeld
weigert zijn medewerking te verlenen aan de uitvoering van een bevoegd gegeven
last tot het afluisteren of opnemen van telecommunicatie die over zijn vaste
verbindingen worden afgewikkeld, kan de noodzaak bestaan de aan hem verleende
machtiging in te trekken of de registratie te beëindigen. Daarmee kan
op een eenvoudige en effectieve wijze worden ingegrepen in een ongewenste
situatie. Van administratief optreden door de overheid kan de machtiginghouder
in beroep komen bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven waarmee
een met voldoende waarborgen omkleedde rechtsgang tegen beslissingen van de
overheid is gewaarborgd.Artikelen 7b en 7c bevatten de opdracht om terzake van de procedure van
aanvraag en behandeling van een machtiging of een registratie regels te geven.Het tweede lid van het voorgestelde artikel 7b bevat de gronden van weigering
van een gevraagde machtiging. Hiervan zal slechts sprake zijn als niet is
voldaan aan procedurele voorschriften dan wel de telecommunicatiedienst niet
mag worden aangeboden omdat daarop het verbod van artikel 7 van toepassing
is. Dit machtigingsregime werpt derhalve geen drempels op terzake van de vrijheid
van telecommunicatiedienstverlening. Hetzelfde geldt voor de registratie.
Bij de registratie van de dienstverlener vindt vooraf geen enkele toets plaats.
Registratie zal steeds plaatsvinden. De onderwerpen terzake van de aan een machtiging te verbinden voorschriften
zijn in het voorgestelde artikel 7b, vierde lid, limitatief opgesomd.De verleende machtigingen en gedane aanmeldingen worden opgetekend in
een openbaar register. Tevens wordt de registratie van een dienstaanbieder
of de verlening van een machtiging en de daaraan verbonden voorschriften bekendgemaakt
in de Staatscourant. Langs deze wijze kan de afnemer van een aangewezen telecommunicatiedienst
zich ervan vergewissen of de aanbieder bij de overheid bekend is en onder
welke voorwaarden de dienstverlener gerechtigd is zijn diensten aan te bieden.
Het kan een instrument zijn bij het bepalen van zijn keuze met welke dienstaanbieder
hij in zee gaat. Met dit doel en met het oogmerk aan derden inzicht te verschaffen
in de telecommunicatiedienstenmarkt wordt jaarlijks een lijst van ingeschreven
dienstenaanbieders bekendgemaakt.Het voorgestelde vijfde lid van artikel 7b bevat limitatief de gronden
tot wijziging of intrekking van een machtiging. Intrekking van de machtiging
zal worden gehanteerd in gevallen van ernstig en veelal herhaald niet nakomen
van de wettelijke regels of van de voorschriften, verbonden aan de machtiging.
Aanleiding tot intrekking van de machtiging kan ook gelegen zijn in omstandigheden
die er toe zouden leiden dat het universeel aanbieden van bepaalde basisdiensten
door afroming niet langer gewaarborgd kan worden. Ook de dienstenrichtlijn
geeft daartoe de mogelijkheid in artikel 3. Op een dergelijke situatie ziet
de intrekkingsgrond genoemd in het vijfde lid, onder c.Ook een registratie kan worden beëindigd. Een dergelijke situatie
kan zich slechts in de gevallen genoemd in artikel 7c, derde lid, voordoen.
De belangrijkste grond voor beëindiging zal zijn het niet nakomen van
de op de aanbieder van een telecommunicatiedienst van toepassing zijnde regels.
Bij aanhoudende schending door een dienstaanbieder van de op hem van toepassing
zijnde regels kan de noodzaak ontstaan de registratie van de betreffende aanbieder
te beëindigen.Artikel 7e verbiedt het zonder machtiging, registratie of in strijd met
de regels aanbieden van categorieën telecommunicatiediensten die daartoe
zijn aangewezen. Ook wordt handelen in strijd met de in het algemeen voor
het aanbieden van telecommunicatiediensten gegeven regels verboden. Tegen
overtreding van deze verboden kan op grond van artikel 48b worden opgetreden
met een administratieve boete van maximaal een miljoen gulden. Artikel I, onderdeel RIn artikel 8 zijn enkele wijzigingen aangebracht die direct voortkomen
uit het voornemen om naast de houder van de concessie ook anderen het recht
toe te kennen kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur aan te leggen,
in stand te houden en te exploiteren. Daarbij wordt er namelijk naar gestreefd
de houder van de concessie en de houder van een infrastructuurvergunning zoveel
als mogelijk gelijk te behandelen. Dit heeft geleid tot aanpassing van artikel
8, tweede lid, onder a, en onder f. De verplichting van de houder van de concessie
om medewerking te verlenen aan een opdracht tot aftappen, neergelegd in artikel
64 WTV, is, evenals dit het geval is voor de houders van infrastructuurvergunningen,
volledig geregeld als de houder van de concessie op grond van de wet in zijn
infrastructuur ook de nodige voorzieningen dient aan te brengen om dat te
realiseren. Thans wordt een wettelijke basis gegeven om daartoe richtlijnen
te geven.Terzake van de verplichting van de houder van de concessie om aan de Minister
van Verkeer en Waterstaat al die informatie te verschaffen die
nodig is voor het uitoefenen van het toezicht op de uitoefening van de concessie
is artikel 8, tweede lid, onder f, aangepast om elke onduidelijkheid daarover
weg te nemen.Voorts dient in een aantal artikelen van de WTV waarin het begrip «telecommunicatie-infrastructuur»
specifiek ziet op de infrastructuur van de houder van de concessie, dit begrip
te worden vervangen door: «de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur».
Zo ook in het onderhavige artikel. Niet langer is immers de telecommunicatie-infrastructuur
synoniem met de telecommunicatie-infrastructuur van de houder van de concessie.
Alleen die telecommunicatie-infrastructuur die voldoet aan het bepaalde in
artikel 3, eerste lid, vormt de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur.
Dienovereenkomstig is dit begrip in artikel 8 en een aantal andere artikelen
van de WTV aangepast. Artikel I, onderdeel SDe voorgestelde nieuwe paragraaf 3a heeft betrekking op de regels waaraan
de houder van een infrastructuurvergunning gebonden zal worden. Ter onderscheiding
van deze nieuwe paragraaf met paragraaf 3 waarin richtlijnen worden gegeven
voor de houder van de concessie, is de titel van paragraaf 3 aangepast. Artikel I, onderdeel THet huidige artikel 9, waarin is geregeld dat een wijziging van het Besluit
algemene richtlijnen telecommunicatie pas in werking treedt een jaar na de
vaststelling ervan, is vervallen. In de praktijk blijkt deze bepaling verstarrend
te werken. Steeds moet bij een wenselijke bekorting van de termijn gebruik
worden gemaakt van de in het artikel opgenomen uitzonderingen, die beperkt
zijn geformuleerd. Na het vervallen van artikel 9 zal in de toekomst de houder
van de concessie bij wijzigingen uiteraard steeds een redelijke termijn gegeven
worden om de noodzakelijke maatregelen te nemen om zijn bedrijfsvoering aan
te passen aan de vastgestelde wijziging. Het vereiste van zorgvuldige regelgeving
brengt dat met zich mee. Deze algemene waarborg is gebruikelijk. Deze geldt
op gelijke voet ook voor de houder van een infrastructuurvergunning.Tussen de houder van een infrastructuurvergunning en de houder van de
concessie dienen zoveel mogelijk gelijke concurrentieverhoudingen te bestaan.
Teneinde dit te bevorderen dienen de regels waaraan de houder van een infrastructuurvergunning
gebonden zal zijn, daar waar dat past, gelijk te lopen met de regels die gelden
voor de houder van de concessie. De verplichtingen voor de houder van de concessie
zijn opgenomen in het Besluit algemene richtlijnen telecommunicatie dat een
uitwerking is van het in artikel 8 WTV bepaalde. Het voorgestelde nieuwe artikel
9 dat betrekking heeft op de houder van een infrastructuurvergunning, is zoveel
als mogelijk gelijk aan artikel 8 van de WTV. Het nieuwe artikel 9 wijkt alleen
in zoverre af van artikel 8 WTV dat anders dan voor de houder van de concessie
de regels waaraan de de houder van een infrastructuurvergunning zal worden
gebonden bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden bepaald. Hiermee
wordt aangesloten bij artikel 13g van de WTV dat de onderwerpen regelt waarvoor
aan de houder van een vergunning voor mobiele telecommunicatie regels gegeven
kunnen worden.Het voorgestelde artikel 9 bevat een opsomming van de bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te stellen regels betreffende de verplichtingen
die voor de houder van een infrastructuurvergunning zullen gelden. Buiten
deze algemeen verbindende regels kunnen op grond van de voorgestelde Vergunningenwet
liberalisering kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
aan een vergunning zo nodig ook nog voorschriften worden verbonden die specifiek
betrekking hebben op een bepaalde vergunninghouder.Bij de uitwerking van de aan de houder van een infrastructuurvergunning
te geven regels zal rekening worden gehouden met de ongelijke positie die
nog gedurende een aantal jaren ten opzichte van die van de houder van de concessie
zal blijven bestaan. KPN bezit immers reeds een hoogwaardig zeer vertakt telecommunicatie-infrastructuurnet
en heeft vanuit het bestaande monopolie een dominante positie op de telecommunicatiemarkt.
De beoogde asymmetrie in de regelgeving zal zich met name concentreren op
een gefaseerde verplichting om in het gehele land vaste verbindingen te leveren.
Ook aan de vereisten die voortvloeien uit de ONP-richtlijnen zal de houder
van een infrastructuurvergunning niet onmiddellijk in volle omvang behoeven
te voldoen. Hieraan wordt uitdrukking gegeven in het derde lid. Zodoende kan
de houder van een infrastructuurvergunning geleidelijk toegroeien naar een
zodanige situatie, dat op voet van gelijkheid met KPN de telecommunicatiemarkt
bewerkt kan worden.Op het punt van diensten bevat het voorgestelde artikel 9 geen regels
aangezien de houder van een infrastructuurvergunning als zodanig alleen het
recht heeft vaste verbindingen te leveren. In onderdeel a is aansluiting gezocht
bij artikel 8, tweede lid, onder a, van de WTV, waarin is bepaald dat aan
de houder van de concessie regels geven kunnen worden terzake van de capaciteit,
kwaliteit en eigenschappen van de telecommunicatie-infrastructuur. De houder
van een infrastructuurvergunning krijgt – op de voet van het bepaalde
voor de houders van een vergunning op grond van hoofdstuk IIA –, de
verplichting ervoor te zorgen dat zijn infrastructuur zodanig is ingericht
dat de terzake bevoegde autoriteiten ook daadwerkelijk de telecommunicatie
over die infrastructuur kunnen afluisteren of opnemen. Het hier bepaalde moet
uiteraard in samenhang worden bezien met de verplichting van de houders van
een vergunning om medewerking te verlenen aan een bijzondere last van de bevoegde
autoriteiten terzake, welke voortvloeit uit de in het wetsvoorstel neergelegde
aanpassing van artikel 64. In Artikel I, onderdeel R, is voorgesteld artikel
8, tweede lid onder a, te wijzigen zodat ook terzake van de technische aftapbaarheid
van de infrastructuur van de houder van de concessie regels gegeven kunnen
worden.In het eerste lid, onder d, is aangegeven dat de houder van een infrastructuurvergunning
een geschillencommissie dient in te stellen. Het is heel goed denkbaar dat
de houders van een infrastructuurvergunning gezamenlijk een geschillencommissie
instellen. Ook bestaat de mogelijkheid dat aansluiting wordt gezocht bij de
reeds bestaande geschillencommissie die zich thans uitsluitend richt op de
verhouding tussen KPN als houder van de concessie en zijn particuliere klanten.Het eerste lid, onder e, geeft de grondslag voor het geven van voorschriften
die het de Minister van Verkeer en Waterstaat mogelijk moeten maken toezicht
uit te oefenen op de taken die de houder van een infrastructuurvergunning
ingevolge de WTV en de voorgestelde Vergunningenwet liberalisering kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur zal verrichten. Artikel I, onderdeel UIngevolge de voorgestelde wijziging van artikel 10 van de WTV heeft de
houder van een infrastructuurvergunning evenals de houder van de concessie
het recht om zijn kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur aan te sluiten
op de infrastructuur in het buitenland. De uit verdragen en internationale
overeenkomsten betreffende de verzorging van het internationale telecommunicatieverkeer
voortkomende verplichtingen dienen voorzover van toepassing ook
door de houder van een infrastructuurvergunning te worden nagekomen. Artikel I, onderdelen W en XDe artikelen 12 en 13 van de WTV hebben betrekking op de aansprakelijkheid
van de houder van de concessie. De aansprakelijkheid van de houder van een
infrastructuurvergunning is op gelijke wijze geregeld als voor de houder van
de concessie. Artikel I, onderdeel YArtikel 13a, derde lid, moet gelezen worden in samenhang met artikel 3,
vierde lid, waarin de omvang van het concessiegebied van KPN ten opzichte
van de infrastructuur van de houder van een vergunning voor mobiele telecommunicatie,
verleend op grond van hoofdstuk II A, is afgebakend. De houder van een vergunning
heeft het recht om die infrastructuur aan te leggen die nodig is voor het
voor derden verzorgen van mobiele telecommunicatiediensten, met uitzondering
van de aanleg en instandhouding van vaste verbindingen, bestaande uit kabels,
kabelwerken en satellietverbindingen, welke infrastructuur tot nu toe behoort
tot het exclusieve domein van de houder van de concessie. Als gevolg van de
wijziging van de dienstenrichtlijn bij de in het algemeen deel van deze toelichting
onder 3 reeds besproken «satellietrichtlijn» worden met deze wetswijziging
ook de satellietverbindingen geliberaliseerd. Dit brengt met zich mee dat
de omvang van de concessie van KPN wordt verkleind. Tegelijkertijd verkrijgt
de houder van een vergunning het recht bij het totstandbrengen van zijn infrastructuur
zelf satellietverbindingen aan te leggen en instand te houden. De wijziging
van het derde lid van artikel 13a geeft dit aan. Artikel I, onderdelen AA en BBIn de artikelen 13o en 13p wordt bepaald welke vaste verbindingen de houder
van een vergunning voor mobiele telecommunicatie bevoegd is te gebruiken voor
de opbouw van zijn telecommunicatie-infrastructuur dan wel voor het totstandbrengen
van koppelingen tussen zijn infrastructuur en andere genoemde telecommunicatie-infrastructuren.
Met het openbreken van het monopolie van KPN betreden nieuwe aanbieders van
vaste verbindingen de telecommunicatiemarkt. Ook van deze aanbieders moet
de houder van een vergunning voor mobiele telecommunicatie vaste verbindingen
kunnen afnemen voor bovengenoemde doeleinden. Daarom wordt de lijst van vaste
verbindingen die wordt genoemd in de artikelen 13o en 13p uitgebreid met de
vaste verbindingen van de houder van een infrastructuurvergunning. De overige
wijzigingen in onderhavige artikelen zijn technisch van aard. Deze zijn een
gevolg van de wijziging van onder 5, thans 7, van de WTV. Artikel I, onderdeel CCVerwezen wordt naar de toelichting op onderdeel Y. Artikel I, onderdeel EEArtikel 14 is een anti-afromingsbepaling die er toe strekt te voorkomen
dat gemachtigde telecommunicatie-inrichtingen bedoeld in de paragrafen 2 en
4 van hoofdstuk III worden gebruikt voor het voor derden verrichten van telecommunicatiediensten
die zijn voorbehouden aan de houder van de concessie. De houder van de concessie
dient immers de aan hem opgedragen diensten op universele basis in het gehele
land aan te bieden. Dit is alleen mogelijk als voorkomen wordt
dat andere dienstbieders met behulp van bedoelde inrichtingen van hoofdstuk
III de lucratieve segmenten van de dienstenmarkt afromen. Onder invloed van
de in Europees verband in gang gezette liberalisering van de telecommunicatiediensten
heeft dit artikel bij de wet mobiele telecommunicatie reeds een wijziging
ondergaan. Deze wijziging kwam er op neer dat het gebruik van telecommunicatie-inrichtingen
als bedoeld in paragraaf 2 van hoofdstuk III ten behoeve van het voor derden
verzorgen van mobiele diensten vrij is voor zover voor die vorm van exploitatie
een machtiging is verleend. De verlening van een zodanige machtiging wordt
alleen getoetst aan het bepaalde in artikel 17, zevende lid, onder b. Dit
is geregeld in het eerste lid, aanhef, onder a en b, 1°. Op grond van
het hier bepaalde is al het mobiele spraak- en dataverkeer vrij voor zover
daarvoor een machtiging is verleend. Hiertoe behoort ook het mobiele verkeer
dat totstandkomt met behulp van een satelliet. Een mobiele telecommunicatiedienst
(spraak of data) door middel van een satelliet die vanuit een ander land dan
Nederland in de ruimte is gebracht in overeenstemming met het ITU-verdrag
en het daarop gebaseerde Radioreglement, kan door een buitenlandse exploitant
van de satelliet in Nederland vrij worden aangeboden. De exploitant heeft
daarvoor immers in het buitenland reeds de nodige frequenties gekregen. Van
belang is echter dat de door de abonnee gebruikte zend- en ontvanginrichting
(de mobiele terminal) in Nederland geen storing veroorzaakt in andere elektrische
of elektronische inrichtingen. Deze terminals zullen derhalve dienen te voldoen
aan technische eisen die krachtens artikel 17 aan deze inrichtingen kunnen
worden gesteld. Als de terminals daaraan voldoen, kan het gebruik ervan krachtens
artikel 17, tweede lid, worden vrijgesteld van het machtigingsvereiste.Als gevolg van een wijziging van de dienstenrichtlijn bij richtlijn nr.
94/46/EG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 13 oktober 1994
worden ook de niet mobiele satellietdiensten geliberaliseerd. Deze liberalisatie
brengt met zich mee dat de satellietverbindingen niet langer zijn voorbehouden
aan de houder van de concessie maar door een ieder met machtiging op grond
van artikel 17 mogen worden aangelegd en gebruikt. Hier is sprake van een
niet mobiele toepassing aangezien een satellietverbinding een vaste verbinding
is. Weigeringsgrond is ook in dat geval het criterium «het doelmatig
gebruik van de ether». De regels voor het toegelaten gebruik van deze
verbindingen zijn inhoudelijk van dezelfde betekenis als welke gelden voor
het gebruik van vaste verbindingen als bedoeld in artikel 7. Derhalve mogen
deze satellietverbindingen door de houder van een machtiging worden gebruikt
voor het voor derden verzorgen van alle geliberaliseerde telecommunicatiediensten.
Dit zijn alle diensten met uitzondering van de aan de houder van de concessie
voorbehouden diensten, namelijk de spraaktelefoondienst en de telexdienst.
Dit gebruik van satelliet-verbindingen is neergelegd in het eerste lid, aanhef,
onder a en b, 2°.Ook in het derde lid van artikel 14 is wijziging gebracht.Telecommunicatie-inrichtingen, bedoeld in paragraaf 2 en 4 van hoofdstuk
III, mogen worden gebruikt voor het voor derden verzorgen van toegevoegdewaarde
diensten. Daarbij geldt thans als voorwaarde dat gebruik dient te worden gemaakt
van de telecommunicatie-infrastructuur van de houder van de concessie. Mede
gezien de onduidelijkheid van deze eis en in verband met het beëindigen
van de monopoliepositie van KPN op de kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
laat het wetsvoorstel deze voorwaarde vervallen.Het vierde lid van dit artikel verbiedt aan de houder van een machtiging
voor een telecommunicatie-inrichting als bedoeld in de paragrafen 2 en 4 zijn
inrichting geheel of ten dele aan een ander ter beschikking te stellen. Het
betreft hier een anti-afromingsbepaling. Deze bepaling behoeft geen wijziging:
bij het verlenen van een landelijke infrastructuurvergunning worden
deze inrichtingen weliswaar aan de landelijke vergunninghouder geheel of ten
dele «ter beschikking gesteld», doch dit is een door het wetsvoorstel
beoogde situatie en van ongewenste afroming van de concessie kan alsdan niet
worden gesproken. Van afroming is evenmin sprake als de houder van de concessie
op grond van artikel 11 van de WTV capaciteit inhuurt van gemachtigde kabelnetten.Bij de wet mobiele telecommunicatie is in artikel 14 een vijfde lid opgenomen
op grond waarvan door de Minister van Verkeer en Waterstaat aan bepaalde houders
van een machtiging voor de aanleg en het gebruik van een kabelinrichting als
bedoeld in artikel 23, een ontheffing kan worden verleend om vaste verbindingen
te leveren aan een houder van een vergunning voor mobiele telecommunicatie.
Deze machtiginghouders kunnen op grond van de voorgestelde Vergunningenwet
liberalisering kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur een infrastructuurvergunning
verkrijgen. Een dergelijke vergunning geeft hen ook het recht vaste verbindingen
te leveren aan de houder van een vergunning voor mobiele telecommunicatie.Het is derhalve duidelijk dat een verkregen ontheffing dient te vervallen,
indien aan de houder van een ontheffing een infrastructuurwetgeving wordt
verleend. In artikel 14, vijfde lid, is het intrekken van de ontheffing in
deze omstandigheden geregeld. Ook in de toekomst kunnen zodanige ontheffingen
worden gevraagd. Artikel I, onderdeel FFZoals hierboven bij de toelichting op artikel 14 is uiteengezet mag een
satellietverbinding, die in feite niets anders is dan een vaste verbinding
door middel van een satelliet, worden gebruikt voor het verzorgen van dezelfde
telecommunicatiediensten als de «aardse vaste verbindingen». De
systematiek van de wet brengt met zich mee dat het regime voor het verlenen
van telecommunicatiediensten over «aardse vaste verbindingen»
in artikel 7a evenzeer dient te gelden voor telecommunicatiediensten die door
middel van satellietverbindingen worden verzorgd. Artikel 14a voorziet hierin
door de artikelen 7a en 7b van overeenkomstige toepassing te verklaren. Artikel I, onderdeel HHMet de voorgestelde wijziging van het eerste lid van artikel 17 van de
WTV wordt met de nieuwe situatie rekening gehouden, dat ook de houder van
de landelijke infrastructuurvergunning, als deze als zodanig optreedt geen
machtiging ex hoofdstuk III behoeft, nu hij radio-elektrische zendinrichtingen
ten behoeve van het gebruik van straalverbindingen krachtens artikel 21 van
de Vergunningenwet kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur zal bedienen. Artikel I, onderdeel IIZoals reeds is uiteengezet bij Artikel I, onderdelen A, E, Y, en EE maken
satellietverbindingen geen deel meer uit van de concessie van KPN. Ter zake
van het verlenen van machtigingen voor satellietverbindingen behoort KPN derhalve
geen voorkeursrecht meer te bezitten zoals tot nu toe het geval is. Door de
voorgestelde wijziging worden satellietverbindingen uitgesloten van dit voorkeursrecht.
Het onderhavige artikel behoudt nog zijn betekenis voor «aardse vaste
verbindingen». Artikel I, onderdelen JJHetgeen is toegelicht voor radio-elektrische zendinrichtingen bij Artikel I, onderdeel HH geldt ook voor draadomroepinrichtingen als bedoeld
in artikel 21 van de WTV. De houder van de landelijke infrastructuurvergunning
is evenals de houder van de concessie bevoegd om zonder een artikel 21 machtiging
draadomroepinrichtingen aan te leggen. Dit geldt niet voor de houder van een
infrastructuurvergunning met een gebiedsbeperking. De Vergunningenwet kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur kent namelijk het vereiste dat de houder van
de infrastructuurvergunning zijn oorspronkelijke machtiging in stand dient
te houden. Hiermee wordt ook gegarandeerd dat het verspreiden van programma's
gewaarborgd blijft.Indien een machtiginghouder geheel opgaat in het landelijk samenwerkingsverband
en zijn gemachtigde net geheel inbrengt in dit verband, zodat in de betreffende
regio geen lokale artikel 21 machtiginghouder meer aanwezig is, kan voor het
betreffende gebied uiteraard een nieuwe artikel 21 machtiging aan een ander
worden verleend. Wel is in het vijfde lid nu uitdrukkelijk op wetsniveau bepaald
dat per gebied slechts één artikel 21 machtiging aanwezig kan
zijn. Deze bepaling is noodzakelijk doordat deze machtigingen de basis van
infrastructuurvergunningen vormen en voor deze vergunningen een groter aantal
dan één per artikel 21 machtigingsgebied niet aan de orde is
in het onderhavige wetsvoorstel.In artikel 21, vierde lid, is een nieuw onderdeel c toegevoegd dat verband
houdt met de mogelijkheid dat een machtiginghouder tevens een infrastructuurvergunning
kan hebben. Uit een oogpunt van eerlijke concurrentie moet voorkomen worden
dat de machtiginghouder zijn telecommunicatie-activiteiten gaat subsidiëren
vanuit zijn monopolide omroepactiviteiten. Ook de houder van de concessie
is gebonden aan de verbodsbepaling op kruissubsidiëring in het Besluit
algemene richtlijnen telecommunicatie. Artikel I, de onderdelen KK en LLHet gewijzigde artikel 22 opent voor de houders van een draadomroepinrichting
de weg naar de telecommunicatiemarkt ter zake van het aan derden ter beschikking
stellen van vaste verbindingen en het verzorgen van telecommunicatiediensten
met uitzondering van die spraak- en telexdiensten, die nog zijn voorbehouden
aan de houder van de concessie. Daarmee komen de thans nog bestaande beperkingen
op het gebruiken of doen gebruiken van de draadomroepinrichting anders dan
voor het verspreiden van programma's grotendeels te vervallen. De bedoeling
hiervan is de machtiginghouder de mogelijkheid te geven de capaciteit van
zijn net ten volle te benutten. Aangezien de omvang van de overcapaciteit
niet voor elke machtiginghouder hetzelfde is kan niet altijd aan elk verzoek
tot het leveren van vaste verbindingen door de houder van een draadomroepinrichting
worden voldaan. Op hem berust daarom dan ook niet de verplichting om vaste
verbindingen te leveren en kan bij de aanleg van kabels geen beroep doen op
de gedoogregeling, opgenomen in artikel 31 en volgenden.De houder van de machtiging wordt eerst gerechtigd aan derden vaste verbindingen
ter beschikking te stellen nadat hij zich alszodanig overeenkomstig het bepaalde
in artikel 22a heeft laten registreren. Dit vereiste van registratie kent
geen drempels. Iedere machtiginghouder wordt na een daartoe ingediend verzoek
geregistreerd. Van die registratie wordt door Onze minister een overzicht
gehouden dat voor een ieder ter inzage ligt. Tevens wordt eenmaal per jaar
een lijst met alle geregistreerde houders van een draadomroepinrichting gepubliceerd.
Het doel van deze informatieverstrekking is gebruikers en potentiële
gebruikers van vaste verbindingen in staat te stellen zich op de hoogte te
stellen van de aanbiedende marktpartijen. Ook voor degenen die
vaste verbindingen aanbieden, heeft deze informatie voordelen. Bij het bepalen
van de bedrijfsstrategie kan rekening worden gehouden met andere aanbieders
van vaste verbindingen in een bepaald gebied. Uit dien hoofde worden ook de
verleende infrastructuurvergunningen op basis van de vergunningenwet kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur geregistreerd en bekendgemaakt.De registratie van een machtiginghouder voor een draadomroepinrichting
wordt beëindigd indien hij een infrastructuurvergunning op grond van
de Vergunningenwet kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur verkrijgt.
In dat geval heeft hij immers besloten als volwaardige telecommunicatie-infrastructuuraanbieder
de telecommunicatiemarkt te betreden. Op grond van deze status verkrijgt zijn
telecommunicatie-infrastructuur (voor wat betreft zijn draadomroepinrichting
dàt gedeelte dat hij niet aanwendt voor het verspreiden van programma's)
het karakter van een openbaar telecommunicatienet. Op deze exploitanten zijn
de bepalingen met betrekking tot Open Netwerk Voorziening en kruissubsidie
ten volle van toepassing. Tevens geldt de verplichting tot levering van vaste
verbindingen. Om hieraan te kunnen voldoen kan hij met gebruikmaking van de
wettelijke gedoogregeling van deze wet zijn kabelinfrastructuur uitbreiden.
De positie van geregistreerde machtiginghouder en infrastructuuraanbieder
kan derhalve niet samengaan. Vandaar dat bij verlening van een infrastructuurvergunning
zijn registratie wordt beëindigd.Met het verruimen van de toepassingsmogelijkheden voor de houder van een
draadomroepinrichting van zijn inrichting wordt beoogd de doelmatige verzorging
van de telecommunicatie te bevorderen. Het aanbod van vaste verbindingen binnen
het machtigingsgebied van de houder van een draadomroepinrichting neemt toe.
Dit vormt een extra impuls bij het tot stand komen van de noodzakelijke mededinging
op het gebied van het aanbod van vaste verbindingen. Het bevordert de kwaliteit
van het aanbod van vaste verbindingen almede het niveau van dienstverlening.
Indien echter mocht blijken dat de houder van de registratie gebruik maakt
van zijn bevoegdheid tot het aan derden ter beschikking stellen van vaste
verbindingen op een wijze die afbreuk doet aan de op dit terrein tot stand
te brengen mededinging, wordt ingevolge artikel 22a, zesde lid, onder b, de
registratie beëindigd. Ook kan het zich voordoen als blijkt dat de houder
van de registratie bij het ter beschikking stellen van vaste verbindingen
in zijn bedrijfsvoering gedomineerd wordt door de houder van de concessie.Op grond van artikel 22a, zevende lid, kan een registratie in de daar
genoemde gevallen worden beëindigd. Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen
als naleving van de gestelde regels langs de weg van de administratie boete
niet afdwingbaar is. Ook naleving van in Europees verband genomen besluiten
op het gebied van telecommunicatie-infrastructuur kan er toe nopen de gedane
registraties te beëindigen.Tenslotte wijs ik op het vervallen van een bepaling die in het huidige
artikel 22, tweede lid, wel voorkomt: de mogelijkheid om de houder van een
draadomroepinrichting ontheffing te verlenen van het verbod om aan derden
zijn infrastructuur ter beschikking te stellen. Ontheffing kan worden verleend
om ten behoeve van de opbouw van de infrastructuur van een vergunninghouder
van hoofdstuk IIA vaste verbindingen aan de houder van een vergunning ter
beschikking te stellen. Nu met de voorgestelde wijziging de houder van een
machtiging voor een draadomroepinrichting steeds door middel van registratie
de bevoegdheid kan verkrijgen om aan derden vaste verbindingen te leveren,
behoeft deze ontheffingsbepaling niet gehandhaafd te worden en kan derhalve
vervallen. Voor de voorheen op grond van artikel 22, tweede lid, verleende
ontheffingen is een overgangsregeling getroffen in Artikel V van deze wet. Voor de toelichting op deze overgangsregeling wordt verwezen naar
de toelichting op dat artikel.Op grond van artikel 22b kan de houder van een draadomroepinrichting die
na registratie gerechtigd is vaste verbindingen aan derden te leveren aan
algemene regels worden gebonden. Deze regels zullen beperkt van aard zijn.
Dit is een gevolg van het feit dat de doelstelling van het toestaan van deze
verruimde exploitatiemogelijkheid is zijn overcapaciteit niet langer braak
te laten liggen. Hij betreedt daarmee de telecommunicatiemarkt vanuit een
andere positie en met een ander oogmerk dan de houder van een infrastructuurvergunning.
Het betreft hier echter een overgangsperiode op weg naar 1998 wanneer in Europees
verband de telecommunicatie-infrastructuur geliberaliseerd dient te zijn.
In dat verband zal ook de positie van de draadomroepinrichtingen nader worden
gereguleerd. In verband hiermee kunnen op basis van artikel 22b nadere ministeriële
regels gegeven worden.Bij de exploitatie van een draadomroepinrichting blijft zijn primaire
functie, het verspreiden van programma's voorop staan. Bij het aanbrengen
van voorzieningen in de draadomroepinrichting voor het kunnen aanbieden van
vaste verbindingen dient er voor te worden gezorgd dat die primaire functie
daardoor niet wordt geschaad. Daartoe kunnen voorzover nodig nadere technische
voorschriften worden gegeven.Een belangrijk onderwerp dat regeling behoeft zijn voorschriften met betrekking
tot non-discriminatie en kruissubsidie. Uit een oogpunt van eerlijke concurrentieverhoudingen
dient het niet mogelijk te zijn dat de houder van een machtiging voor een
draadomroepinrichting zijn telecommunicatie-activiteiten subsidieert vanuit
zijn omroepactiviteiten. Van de actieve kant is hiervoor een voorziening getroffen
in het vierde lid, onder c, van artikel 21. Aan de passieve kant kunnen op
grond van artikel 22b, onder e, regels worden gegeven inzake de financiële
verantwoording van activiteiten. Op basis hiervan kunnen regels worden gesteld
inzake kruissubsidiëring. Het onderdeel d biedt een grondslag voor het
geven van regels die moeten voorkomen dat de houder van een draadomroepinrichting
zichzelf bevoordeelt ten opzichte van derden bij het exploiteren van vaste
verbindingen.In geval dat een dochter van de houder van de concessie een draadomroepinrichting
exploiteert en die dochter met zijn draadomroepinrichting vaste verbindingen
aan derden ter beschikking wil stellen, vereist de ontwerprichtlijn van de
Europese Commissie dat er gescheiden boekhoudingen zijn terzake van de concessie-activiteiten
door de houder van de concessie en de telecommunicatie-activiteiten die worden
verricht door zijn dochter als exploitant van een draadomroepinrichting. Hieraan
kan op basis van onderdeel g worden voldaan.Naast het aan derden leveren van vaste verbindingen is de houder van een
machtiging voor een draadomroepinrichtingen bevoegd over zijn inrichting telecommunicatiediensten
te verzorgen. Evenals voor de houder van de concessie en de houder van een
infrastructuurvergunning dient ook voor de houder van een draadomroepinrichting
het regime van artikel 7a tot en met 7c met betrekking tot het verzorgen van
telecommunicatiediensten te gelden. Daarvoor gelden dezelfde redenen als omschreven
in de toelichting op genoemde artikelen. Op grond van de huidige aanvullende
machtiging kunnen door de machtiginghouder reeds bepaalde telecommunicatiediensten
worden verzorgd. Veelal zijn dat multimediadiensten. Deze diensten zullen
bij de ministeriële regeling die in artikel 7a is voorzien, worden vrijgesteld
van het vereiste van een machtiging of registratie. Daarmee zal voor de houder
van een draadomroepinrichting geen enkele drempel meer bestaan om deze diensten
te ontwikkelen en aan het publiek over zijn inrichting aan te bieden.
Voor andere telecommunicatiediensten, zoals het verzorgen van een datadienst
zal het vereiste van een machtiging of registratie kunnen gelden. Voor hem
gelden daartoe dezelfde regels als voor andere verzorgers van deze diensten.
Immers ook voor andere aanbieders van telecommunicatiediensten die daarbij
gebruikmaken van de infrastructuur van de houder van een machtiging van een
draadomroepinrichting, zal het in artikel 7a en volgende artikelen geregelde
dienstenregime gelden op grond van artikel 22d. Op deze wijze is gewaarborgd
dat voor de gehele telecommunicatiedienstenmarkt over de kabelinfrastructuur
hetzelfde wettelijke regime van toepassing is, hetgeen uit een oogpunt van
gelijke kansen voor een ieder de voorkeur verdient.Op grond van artikel 22c en artikel 48b kan de naleving van de op de houder
van een machtiging rustende verplichtingen ter zake van het aan derden ter
beschikking stellen van telecommunicatie-infrastructuur en het verzorgen van
telecommunicatiediensten worden gehandhaafd. Artikel I, MMDe houder van een infrastructuurvergunning wordt gerechtigd kabels en
kabelwerken aan te leggen om aan zijn verplichtingen tot levering van vaste
verbindingen te kunnen voldoen. In verband hiermee dient in het artikel waarin
het vereiste van een machtiging om kabels over openbare grond te mogen aanleggen,
is geregeld (artikel 23) behalve het bezit van de concessie ook het bezit
van de infrastructuurvergunning te worden genoemd als geval waarin dit vereiste
niet geldt. Hiertoe is het eerste lid van artikel 23 aangepast.Artikel 23, tweede lid, bevat het eerste recht van weigering voor de houder
van de concessie bij een aanvraag om een artikel 23 machtiging. Deze bepaling
is opgenomen om te voorkomen dat naast het concessienet van KPN tal van alternatieve
kabelinfrastructuren ontstaan waarmee de infrastructuur van KPN ongelimiteerd
kan worden geparallelliseerd. Ditzelfde recht dient ook te worden toegekend
aan de houder van een infrastructuurvergunning. De gevraagde machtigingen
voor het mogen aanleggen en gebruiken van een telecommunicatiekabel betreffen
veelal het verbinden van een of meer bedijfsgebouwen over een beperkte afstand.
Gezien de opbouw van de infrastructuur van de houder van een infrastructuurvergunning
met gebiedsbeperking zal die goed kunnen voorzien in dergelijke kabelverbindingen.
De uitbreiding van het voorkeursrecht betekent dat de aanvrager van een machtiging
met maximaal drie infrastuctuuraanbieders met een eerste recht van weigering
te maken krijgt, namelijk de houder van de concessie, de houder van een landelijke
infrastructuurvergunning en de houder van een infrastructuurvergunning met
gebiedsbeperking. De praktijk heeft geleerd dat het voorkeursrecht voor kabels
over zeer korte afstanden van weinig betekenis is. Het veroorzaakt voor het
bedrijfsleven (de vrager van de machtiging en KPN ) alleen maar extra bedrijfskosten.
Daarom heeft de houder van de concessie ermee ingestemd kabels tot maximaal
500 meter vrij te stellen van dit voorkeursrecht. Dit is geschied bij een
bekendmaking van ondergetekende van 29 april 1994 (Stcrt. 94).Nu niet alleen de houder van de concessie een voorkeursrecht heeft maar
ook de houders van een infrastructuurvergunning, zal het totstandkomen van
een dergelijk algehele vrijstelling voor beperkte afstanden moeilijk realiseerbaar
worden. Immers naast de houder van de concessie zouden alle houders van een
infrastructuurvergunning ermee moeten instemmen om voor een deel afstand te
doen van het hun toekende voorkeursrecht. Aangezien vanuit maatschappelijk
en economisch oogpunt het nodig is dat voor het leggen van eigen kabels over
korte afstanden machtigingen kunnen worden verleend zonder tussenkomst van
de infrastructuuraanbieders, is in artikel 23 een nieuw derde lid ingevoegd
dat de Minister van Verkeer en Waterstaat de bevoegdheid geeft zelfstandig
bepaalde omstandigheden of gevallen aan te wijzen waarin het voorkeursrecht
niet van toepassing is. Omdat de minister met deze bevoegdheid het gebied
van de concessie en de infrastructuurvergunningen kan beperken, dient met
de uitoefening ervan zorgvuldig te worden omgegaan. Artikel I, onderdeel NNHet in artikel 25, eerste lid, opgenomen verbod tot het koppelen van draadomroepinrichtingen
buiten de infrastructuur van de houder van de concessie kan vervallen. In
de praktijk verzorgen de machtiginghouders toch al zelf de koppelingen tussen
draadomroepinrichtingen waarbij de juridische eigendommen daarvan wordt overgedragen
aan de houder van de concessie. Het betreft meestal kabelverbindingen over
korte afstanden waarvoor op grond van artikel 23 een machtiging kan worden
gevraagd. Voor de inrichtingen, bedoeld in de paragrafen 2 en 4 van hoofdstuk
III, blijft artikel 25, eerste lid, van toepassing. Wel is daarin alsmede
in het tweede lid van dat artikel een wijziging aangebracht: met het toelaten
van concurrentie op het terrein van de vaste telecommunicatie-infrastructuur
dient ook de bepaling dat gemachtigde telecommunicatie-inrichtingen slechts
met elkaar mogen worden gekoppeld via de infrastructuur van de houder van
de concessie te worden verbreed in die zin dat dit ook geschieden kan door
middel van de infrastructuur van de houder van een infrastructuurvergunning. Artikel I, onderdeel OODe vervanging van de term infrastructuur in artikel 29 door openbaar telecommunicatienet
is een gevolg van de wijziging van de definitie van telecommunicatie-infrastructuur
en het opnemen van de definitie openbaar telecommunicatienet. Met deze wijziging
wordt het toepassingsgebied van artikel 29 enigszins verruimd. Tot op heden
was alleen de infrastructuur van KPN en die van de houder van een vergunning
uit hun aard een openbaar telecommunicatienet waarop alleen goedgekeurde randapparaten
mogen worden aangesloten. Met het toelaten van andere infrastructuuraanbieders
ontstaan er naast de genoemde andere openbare netten. Op al die openbare netten
mogen slechts goedgekeurde randapparaten worden aangesloten. Daarnaast kunnen
krachtens artikel 1, onder j, door Onze Minister voor de toepassing van artikel
29 telecommunicatie-inrichtingen worden aangewezen als een openbaar net. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen als het vanuit het oogpunt van de bescherming
van de gebruikers wenselijk is dat op die inrichtingen slechts goedgekeurde
randapparaten mogen worden aangesloten. Artikel I, onderdeel PPVoor de toelichting op dit onderdeel zij verwezen naar de toelichting
op de onderdelen A, B, NN en PP. Artikel I, onderdelen QQ tot en met UUVoor deze onderdelen geldt met betrekking tot de vervanging van het begrip
«telecommunicatie-infrastructuur» door «geconcessioneerde
telecommunicatie-infrastructuur» hetgeen is opgemerkt bij onderdeel
R terzake van de aangebrachte wijzigingen in artikel 8.De wijziging van de term «aansluitpunt» in «netwerkaansluitpunt»
betreft slechts een «technische aanpassing» die een direct gevolg
is van de wijziging van de definitiebepaling. Artikel I, onderdeel VVDe bepalingen met betrekking tot het aanleggen van kabels en kabelwerken
en de daarmee verbonden gedoogrechten zijn van overeenkomstige toepassing
met betrekking tot de houder van een infrastructuurvergunning. Het is van
belang dat de houder van een infrastructuurvergunning op dezelfde eenvoudige
wijze als KPN in andermans grond kabels kan leggen. Ook de daaraan verbonden
verplichtingen voor de houder van de concessie om kabels op eigen kosten te
verplaatsen, geldt op gelijke voet voor de houder van een infrastructuurvergunning.
Ook ter zake van dit onderwerp komt de houder van een infrastructuurvergunning
in eenzelfde positie als de houder van de concessie. Artikel I, onderdeel WWHet voorstel tot invoering in de WTV van een nieuw hoofdstuk betreffende
nummerplannen en nummerblokken is in algemene zin reeds toegelicht in paragraaf
6.2. van het algemene deel van deze memorie. Hier zij verder toegelicht dat
het gebruik van nummers in de telecommunicatie nodig is ter identificatie
van abonnees of diensten, terwijl zij tevens adresinformatie bevatten voor
netwerkroutering. Ten behoeve van een goed gebruik van nummers worden nummerplannen
vastgesteld, zowel op nationaal als op internationaal niveau. In een nummerplan
zijn nummerformaten vastgelegd alsmede de bestemmingen (geografie en diensten)
en de verdelingen ervan (toewijzingen aan netwerkbeheerders) per bestemming.
Het bestaan van goede nummerplannen is van maatschappelijk en economisch belang.
Dergelijke plannen bevorderen de doelmatige telecommunicatie doordat zij de
eenduidigheid van de nummeridentificatie verzekeren, de eenvoud van de identificatie
vergroten en doordat zij herkenbaarheid verschaffen van de in het nummer besloten
informatie over geografie, dienst en tarief voor de gebruiker. Het is van
belang dat de minister de verantwoordelijkheid voor de inrichting van deze
nummerplannen op zich neemt, aangezien het gebruik van nummers een spil kan
zijn bij het liberaliseren van de markt. Het eerste lid van het voorgestelde
artikel 40b strekt daartoe.Het tweede lid geeft aan dat een nationaal nummerplan gegevens bevat over
de bestemming van nummerblokken, individuele nummers en over de toewijzing
ervan. Het begrip nummerblok in de WTV is opnieuw gedefinieerd door middel
van Artikel I, onderdeel A, onder 9, van dit wetsvoorstel.Op grond van het derde lid van artikel 40b kunnen ten slotte bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld met betrekking tot de
toewijzing van nummerblokken, de eerder bedoelde individuele nummers, alsmede
met betrekking tot het gebruik van één en ander.Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur zal dit onderwerp nader
worden uitgewerkt. Artikel I, onderdeel XXIn artikel 41, het artikel betreffende de aan de overheid verschuldigde
vergoedingen is een nieuw onderdeel b ingevoegd. In de aanhef van dit artikel
en onderdeel b is bepaald dat de houders van een infrastructuurvergunning
de kosten verschuldigd zijn van de bemoeiingen van de overheid terzake van
het toezicht op de naleving door de vergunninghouders van het bij of krachtens
de WTV of de Vergunningenwet kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
bepaalde. Deze bepaling is het pendant van artikel 25 van de genoemde vergunningenwet.
Aangezien de werkzaamheden van de overheid terzake van de vergunning(verlening,
wijziging, verlenging intrekking e.d.) op laatstgenoemde wet berusten, is
de vergoedingsregeling ter zake in die wet neergelegd. Ook de werkzaamheden
ten behoeve van de registraties op grond van de artikelen 7a en 22a kunnen
door middel van artikel 41 aan betrokkenen worden toegerekend. Het toezicht
van de overheid op de naleving van de vergunning en de daaraan verbonden voorschriften
alsmede op het bij of krachtens de WTV voor deze vergunninghouders bepaalde
is geregeld in de WTV. Om die reden is de vergoeding van dat toezicht door
middel van artikel 41, onderdeel b, in de WTV geregeld.Vorengaande bepalingen zijn geheel in lijn met de reeds thans in artikel
41 getroffen regeling voor anderen (houders van een machtiging, van een ontheffing
e.d.).Toch moet even worden stilgestaan bij de omstandigheid dat onder de betreffende
infrastructuurvergunninghouders de houder van de infrastructuurvergunning
zonder gebiedsbeperking (de landelijke tweede aanbieder) mede is begrepen.
Met het opnemen van de infrastructuurvergunningen in nieuw onderdeel b van
artikel 41 kon daardoor niet worden volstaan. Vanuit het beginsel dat de beide
beheerders van de landelijk concurrerende kabelgebonden infrastructuren zoveel
mogelijk gelijkelijk worden behandeld is ervoor gekozen om voortaan ook de
overheidsbemoeiingen terzake van de concessie toe te rekenen aan de betrokkene,
de houder van de concessie. Voor een deel zullen deze bemoeiingen bijv. bestaan
in kosten terzake van de toewijzing of wijziging van toegewezen frequenties
verbonden aan de concessie. Voor een ander deel maken handhavingskosten daarvan
ook deel uit. De concessie is om deze reden opgenomen in artikel 41, onderdeel
a, waar beide soorten bemoeiingen van de overheid worden genoemd als grondslag
voor de kostentoerekening. De huidige Wet op de telecommunicatievoorzieningen
kent ter zake geen bepaling. Enerzijds was er in 1989, het jaar van inwerkingtreding
van die wet, nog vrijwel uitsluitend sprake van één speler op
het Nederlandse telecomgebied. Vragen van gelijke behandeling deden zich niet
voor. Bovendien was het Rijk toen nog enig aandeelhouder van KPN; het leek
een broekzak-vestzak situatie.In het kader van de beursgang van KPN is het publiekrechtelijke sanctie-instrumentarium
t.o.v. de houder van de concessie sterk uitgebreid, waarmee is benadrukt dat
KPN, hoewel een aan de beurs genoteerd bedrijf, een zeer bijzondere taak heeft
uit te voeren in het algemeen belang, en dat juist die positie het nodig maakt
dat de overheid – niet langer enig aandeelhouder – langs publiekrechtelijke
weg de nodige instrumenten in handen heeft om de vervulling van dit belang
te waarborgen.Evenzo brengt deze ontwikkeling naar verzakelijkte posities mee dat KPN
evenals anderen voor de door haar veroorzaakte (toezichts)kosten een vergoeding
dient te betalen. Ook het tarievenbeleid van de overheid is de afgelopen jaren
verzakelijkt en gaat uit van 100% dekking van de uitvoeringsapparaten van
de betreffende diensten.De wijze waarop aan artikel 41, onderdeel a, en onderdeel b, voorzover
onderscheidenlijk KPN als houder van de concessie en de tweede landelijke
infrastructuuraanbieder betreffend, bij de ministeriële uitvoeringsregeling
invulling zal worden gegeven (onder meer de toerekeningsmethodiek), verdient
overigens een zorgvuldige afweging. In vergelijking met ervaringen in het
buitenland zet ik in op een sober, maar naar verwachting adequaat handhavingsapparaat. Artikel I, onderdeel ZZDe bepalingen betreffende het toezicht op de houder van de concessie zijn
op gelijke wijze van toepassing op de houder van een infrastructuurvergunning.
In dit kader staan de overheid de bestuursinstrumenten van een aanwijzing
door de minister, bestuursdwang en een administratieve boete van maximaal
een miljoen gulden ter beschikking. Artikel I, onderdeel AAA tot en met FFFExploitanten van telecommunicatienetten en aanbieders van telecommunicatiediensten
binden aan regels, hetgeen noodzakelijk is ter bevordering van blijvende goede
telecommunicatievoorzieningen in Nederland, is pas zinvol als de naleving
van die regels ook gewaarborgd kan worden.Handhaving ervan zal langs administratiefrechtelijke weg geschieden. Daartoe
is het nodig dat de overheid over de noodzakelijke instrumenten van toezicht
en handhaving beschikt. Teneinde hierin te voorzien zijn de bepalingen van
2 van hoofdstuk IX betreffende het toezicht van toepassing op de verplichtingen
die voortvloeien uit 2c van hoofdstuk II en hoofdstuk IVA. Naleving van de
bij of krachtens de wet gestelde regels en aan een machtiging verbonden voorschriften
door telecommunicatiedienstaanbieders en exploitanten van openbare telecommunicatienetten
kan worden gehandhaafd door het opleggen van administratieve boeten. In uiterste
gevallen kan worden overgegaan tot de intrekking van de machtiging.Handelen in strijd met het verbod om vaste verbindingen te gebruiken of
te doen gebruiken voor de spraaktelefoondienst of de telexdienst, blijft daarnaast
ook strafbaar gesteld als overtreding (artikel 50). Artikel I, onderdelen GGG tot en met JJJDe artikelen 54, 57, 59 en 60 betreffen buitengewone omstandigheden. De
liberalisering van de openbare telecommunicatie-infrastructuur en de telecommunicatiediensten
in «gewone» omstandigheden, waardoor houders van een infrastructuurvergunning
gaan beschikken over infrastructuur die voorheen alleen de houder van de concessie
mocht hebben, kan uiteraard niet tot gevolg hebben dat deze infrastructuur
niet zou zijn onderworpen aan de bepalingen betreffende buitengewone omstandigheden.
Ditzelfde geldt voor hun openbare telecommunicatiediensten. In verband met
het algemeen belang dat is gemoeid met het hebben van een groot openbaar net
dat in tijden van crises ook voor andere doeleinden dan private telecommunicatie
gebruikt kan worden, dienen de bijzondere bepalingen van hoofdstuk XI ook
te gelden voor de houder van een (landelijke) infrastructuurvergunning en
voor als openbaar aan te merken telecommunicatiediensten die worden verzorgd
door de betreffende openbare netwerkexploitanten. Artikel I, onderdeel LLLDe houder van een infrastructuurvergunning is, evenals de houder van de
concessie belast met het leveren van vaste verbindingen. Daarnaast verkrijgt
ook de houder van een draadomroepinrichting met een registratie ex artikel
22a het recht om vaste verbindingen te leveren. Om vergelijkbare redenen als
aangegeven bij artikel I, onderdelen GGG tot en met JJJ dient ook de houder
van een infrastructuurvergunning en de houder van een draadomroepinrichting
met een registratie de verplichting te worden opgelegd mee te werken aan de
uitvoering van een bijzondere last tot het afluisteren van gegevens die over
de telecommunicatie-infrastructuur waarop de infrastructuurvergunning onderscheidenlijk
de registratie betrekking heeft, worden afgewikkeld. Artikel IIDe wijziging in artikel 1, onderdeel n, van de Mediawet is een gevolg
van het toelaten van een tweede landelijke infrastructuuraanbieder naast KPN.
Evenals KPN kan ook deze aanbieder besluiten tot de aanleg van draadomroepinrichtingen.
In dat geval wordt hij aangemerkt als de houder van een draadomroepinrichting
waarop het bepaalde in hoofdstuk V van de Mediawet van toepassing is. Artikel IVIn verband met het toelaten van nieuwe telecommunicatie-infrastructuuraanbieders
naast de houder van de concessie en de vergunninghouder dient artikel 125f,
tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering te worden aangevuld met de
vermelding van de houder van een infrastructuurvergunning. Artikel V Onderdeel AIn onderdeel A is een overgangsbepaling opgenomen met betrekking tot de
ontheffingen die voor de inwerkingtreding van het wetsvoorstel zijn verleend
op grond van het huidige artikel 22, tweede lid, van de WTV.Deze ontheffingen zijn aan houders van een machtiging als bedoeld in artikel
21 van de WTV verleend voor het ter beschikking stellen van vaste verbindingen
aan houders van een vergunning op grond van hoofdstuk IIA. Daardoor werden
de betreffende machtiginghouders in staat gesteld om vooruitlopend op de voorgenomen
liberalisering van de telecommunicatie-infrastructuur ervaring op te doen
als mogelijke toekomstige exploitant van telecommunicatie-infrastructuur.Als gevolg van de in het onderhavige wetsvoorstel opgenomen wijziging
van artikel 22 van de WTV, waarmee de nog bestaande beperkingen inzake het
gebruik van draadomroepinrichtingen worden weggenomen, mits de machtiginghouder
zich laat registreren, wordt de ontheffingsregeling van artikel 22, tweede
lid, overbodig en kan komen te vervallen. Bovendien kan de houder van een
ontheffing er voor kiezen een infrastructuurvergunning aan te vragen op grond
van de Vergunningenwet kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur. Op grond
van de voorgestelde overgangsbepaling heeft de houder van een ontheffing zes
maanden na de inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel de gelegenheid
een registratie te verkrijgen of een infrastructuurvergunning aan te vragen
op basis waarvan hij aan de houder van een vergunning de ter beschikking stelling
van vaste verbindingen kan continueren. Onderdeel BOp grond van het eerste lid van onderdeel B is de ondergetekende gehouden
om binnen drie maanden na de inwerkingtreding van het wetsvoorstel bij ministeriële
regeling duidelijk te maken of een en zo ja welk regime op grond van artikel
7a voor de diensten die worden verzorgd op grond van een aanvullende machtiging
krachtens het huidige artikel 22, derde lid, van toepassing zal zijn. Bij
een zodanige regeling kan ingevolge artikel 7a normaliter alleen het machtigings-
of registratievereiste worden gesteld. De overgangsbepaling voegt daar voor
de hier aan de orde zijnde situatie de verplichting aan toe ook een ministeriële
regeling te treffen voor het geval voor de betreffende diensten geen eisen
zullen gelden (vrijstellingsregeling). In het tweede lid wordt dan geregeld gedurende welke periode – afhankelijk van de inhoud van de ministeriële
regeling – de eerder verleende aanvullende machtigingen hun kracht behouden
om zeker te stellen dat de continuïteit in de verzorging van de betreffende
diensten niet zal worden onderbroken. Artikel VIOp grond van dit artikel treedt de voorgenomen wet in werking op een bij
koninklijk besluit te bepalen tijdstip, dat voor de onderscheidene bepalingen
van de wet verschillend kan zijn. Het ligt in het voornemen de onderhavige
wet en de Vergunningenwet kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur in
hun geheel en op hetzelfde tijdstip in werking te doen treden. In elk geval
zal deze gelijktijdigheid een vereiste zijn voor de genoemde vergunningenwet
en dat gedeelte van de wijziging van de WTV dat betrekking heeft op de rechten
en plichten van telecommunicatieinfrastructuur vergunninghouders en op hun
netten. De betreffende wettelijke bepalingen hangen immers onverbrekelijk
samen. De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink BIJLAGEBijlage bij de memorie van toelichting bij het voorstel van wet tot wijziging
van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen onder meer in verband met de
uitvoering van nog enkele onderdelen van richtlijn nr. 90/388/EEG van de Commissie
van de Europese Gemeenschappen van 28 juni 1990 betreffende de mededinging
op de markten voor telecommunicatiediensten (PbEG L 192) en in verband met
de wijziging die in richtlijn 90/388 is gebracht door richtlijn nr. 94/46/EG
van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 13 oktober 1994 tot wijziging
van Richtlijn 88/301/EEG en Richtlijn 90/388/EEG met name met betrekking tot
satellietcommunicatie (PbEG L 268) Transponeringstabel richtlijn 90/388/EEG (PbEG L 192) Artikel
richtlijnUitvoering1, eerste lid De
artikelen 1, onder c, j, o, w, ij, z, aa, bb en 1a 1, tweede lid Behoeft
geen implementatieArtikel 2 De artikelen 1, onder z t/m bb, 7,
7a tot en met 7e, 14, 48b, en 50, lid 4 Artikel 3 De artikelen
7a, 7b, 7d, 48, lid 6, 48b Artikel 4 Artikel 8 en het Besluit
algemene richtlijnen telecommunicatie, de paragrafen 2.1, 2.2, 2.4, 2.5, 2.6,
5.1 en de algemene voorwaarden PTT  Artikel 4, lid 2 en het Besluit
algemene richtlijnen telecommunicatie par. 2.8, 2.9, 2.10 en de algemene voorwaarden
PTT Artikel 5 Behoeft geen implementatie Artikel 6 Behoeft
geen implementatie, omdat Nederland geen beperkingen kent Artikel 7Geïmplementeerd op 1 januari 1989 met inwerkingtreding van de WTVArtikel 8, 9 en 10 Deze artikelen behoeven geen implementatieTransponeringstabel richtlijn 94/96/EG (PbEG L 268) Artikel
richtlijn Uitvoering Artikel 2, lid
1De definities behoeven niet te worden overgenomen omdat die niet
terugkomen in de tekst van de wet. Het doel wordt bereikt via de artikelen
1, onder n, 3, vierde lid, 14, eerste lid, 14a en 18. Artikel
2, lid 2De artikelen 1, onder n, 3, vierde lid, 14, eerste lid, 14a
en 18. Artikel 2, lid 3, onder a Artikel, 41, eerste
lid, onder bWordt geïmplementeerd met de implementatie
van de wijzigingen in richtlijn 88/301/EEG Artikelen 4, 5, 6Behoeven
geen implementatie 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24163-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl