Wijziging van enkele belastingwetten c.a. 1998 (fiscale milieuversterking); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25689, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

23-10-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25689 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1 ALGEMEEN 1 InleidingTOELICHTING PER MAATREGEL 1 Inkomstenbelasting/loonbelasting Uitbreiding Groen beleggen en VamilVrijstelling vergoeding voor particulier agrarisch natuurbeheerEnergie-investeringsaftrekBelastingvrije vergoeding inrichting van telewerkplek
thuisStimulering ketenmobiliteitVereenvoudiging meerijregeling2. Opheffing vrijstelling vennootschapsbelasting energiebedrijven AlgemeenMogelijkheid van gefaseerde invoeringLasten bedrijfsleven3. Belasting van personenauto's en motorrijwielen Korting voor zeer zuinige auto'sEU kaderDe vereisten voor relatieve zuinigheid en de klasse-indelingCruise-control, board-computer en econometerVerruiming vrijstelling elektrische personenauto'sIntroductie bodemtariefMilieu-effecten4. Accijns op minerale oliën Vrijstelling accijns minerale oliën bio-ethanol (bevordering
agrificatie)5. Belastingen op milieugrondslag Verhoging van de afvalstoffenbelasting voor brandbare
afvalstoffenIn de heffing betrekken van gas uit een kolenvergasser
(KV-gas)Tarief voor kolenNihiltarief regulerende energiebelasting voor groene stroomVerhoging belastingvrije voet energiebelasting bij elektrische
warmtepompBijzondere regeling energiebelasting voor afvalverbrandingsinstallatiesEuropese aspectenIII. BUDGETTAIRE GEVOLGENIV. UITVOERINGSKOSTENV. TOELICHTING OP DE ARTIKELEN ARTIKEL I (WET OP DE INKOMSTENBELASTING 1964) ARTIKEL I, ONDERDEEL A (ARTIKEL 8 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)ARTIKEL I, ONDERDEEL B (ARTIKEL 11 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)ARTIKEL I, ONDERDEEL C (ARTIKEL 23 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)ARTIKEL I, ONDERDEEL D (ARTIKEL 26 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)ARTIKEL I, ONDERDEEL E (ARTIKEL 36 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)ARTIKEL II (WET OP DE LOONBELASTING 1964) ARTIKEL II, ONDERDEEL A (ARTIKEL 11 VAN DE WET OP DE LOONBELASTING
1964))ARTIKEL II, ONDERDEEL B (ARTIKEL 15 VAN DE WET OP DE LOONBELASTING
1964)ARTIKEL III (WET OP DE VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969) ARTIKEL III, ONDERDELEN A.1 EN A.2 (ARTIKEL 2 VAN DE WET
OP DE VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)ARTIKEL III, ONDERDEEL A.3 (ARTIKEL 2 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)ARTIKEL III, ONDERDEEL A.4 (ARTIKEL 2 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)ARTIKEL III, ONDERDEEL A.5 (ARTIKEL 2 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)ARTIKEL III, ONDERDEEL A.6 (ARTIKEL 2 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)ARTIKEL III, ONDERDEEL B (ARTIKEL 8 VAN DE WET OP DE VENNOOTSCHAPSBELASTING
1969)ARTIKEL III, ONDERDEEL C (ARTIKEL 10 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)ARTIKEL IV (WET OP DE BELASTING VAN PERSONENAUTO'S EN
MOTORRIJWIELEN 1992) AlgemeenARTIKEL IV, ONDERDEEL A (ARTIKELEN 1, VIERDE LID EN 9A
VAN DE WET OP DE BELASTING VAN PERSONENAUTO'S EN MOTORRIJWIELEN 1992)ARTIKEL IV, ONDERDEEL B (ARTIKEL 9B VAN DE WET OP DE BELASTING
VAN PERSONENAUTO'S EN MOTORRIJWIELEN 1992)ARTIKEL IV, ONDERDEEL C (ARTIKEL 10 VAN DE WET OP DE BELASTING
VAN PERSONENAUTO'S EN MOTORRIJWIELEN 1992)ARTIKEL IV, ONDERDEEL D (ARTIKEL 16A VAN DE WET OP DE
BELASTING VAN PERSONENAUTO'S EN MOTORRIJWIELEN 1992)ARTIKEL V (ARTIKEL 22 VAN DE WET OP DE MOTORRIJTUIGENBELASTING
1994)ARTIKEL VI (WET BELASTINGEN OP MILIEUGRONDSLAG) ARTIKEL VI, ONDERDEEL B (ARTIKEL 20 VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)ARTIKEL VI, ONDERDEEL C (ARTIKEL 21 VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)ARTIKEL VI, ONDERDEEL D (ARTIKEL 27 VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)ARTIKEL VI, ONDERDEEL E (ARTIKEL 28 VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)ARTIKEL VI, ONDERDEEL F (ARTIKEL 36I VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)ARTIKEL VI, ONDERDEEL G (ARTIKEL 36J VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)ARTIKEL VI, ONDERDEEL H (ARTIKEL 36O VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)ARTIKEL VI, ONDERDEEL I (ARTIKEL 36R VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)ARTIKEL VII (COÖRDINATIEWET SOCIALE VERZEKERING)ARTIKEL VIII (OVERGANGSRECHT WET OP DE BELASTING VAN PERSONENAUTO'S
EN MOTORRIJWIELEN 1992)ARTIKEL IXARTIKELEN X EN XIARTIKEL XII (INWERKINGTREDING)OndertekeningBIJLAGE1. Inleiding2. Samenhang fiscale maatregelen en mobiliteitsdoelstellingenReductie algemene mobiliteitsgroeiBeleidslijn voor wijziging vervoerskeuze (modal split)
woon–werkverkeer en zakelijk verkeera. Woon–werkverkeerb. Zakelijk verkeerBevordering milieuverbeteringen aan voertuigen3. Slot
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25689Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 111 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 689Wijziging van enkele belastingwetten c.a. 1998 (fiscale milieuversterking)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1 ALGEMEEN 1 InleidingDe regering stelt voor een deel van de voor 1998 beschikbare ruimte voor
lastenverlichting te reserveren voor de versterking van de economische structuur
en scholingsinspanningen, en de bevordering van het milieu en de ontwikkeling
van bos en natuur. In aansluiting op de fiscale lastenverlichting in voorgaande
jaren wordt met dit pakket een verdere bijdrage geleverd aan het realiseren
van een aantal doelstellingen van het regeerakkoord op het gebied van de economische
structuur, de kennisinfrastructuur, het milieu en de mobiliteit.Maatregelen die in het kader van de invulling van het pakket fiscale milieuversterking
worden voorgesteld, zijn:– * uitbreiding van de vrije afschrijving milieu investeringen (Vamil)
lijst met milieuvriendelijke productieprocessen en groenlabelkassen;– invoering belastingplicht voor de vennootschapsbelasting energiebedrijven
per 1 januari 1998;– verruiming van de energie-investeringsaftrek;– verruiming van de groene beleggingsfaciliteit naar investeringen
in:– * een aantal – met name minder ontwikkelde en Oost-Europese –
landen;– * vormen van bodemsanering;– * groenlabelkassen;– * groenlabelstallen;– * fietsinfrastructuur;– * duurzaam bouwen;– * verruiming van de groenverklaring tot 30 jaar voor investeringen
in bos en natuur;– vrijstelling (90%) van door het Rijk verstrekte vergoedingen particulier
(agrarisch) bos- en natuurbeheer;– onbelaste vergoeding kosten inrichting telewerkplek thuis;– verhoging van het openbaar vervoer forfait (OV-forfait);– gunstige waardering openbaar vervoer reizen o.a. via ketenkaart; – vereenvoudiging en verruiming van de meerijregeling;– Belasting van personenauto's en motorrijwielen (BPM):– korting zuinige auto's;– * vrijstelling cruise control e.d.– verruiming vrijstelling elektrische personenauto's;– introductie bodemtarief;– * tijdelijke accijnsvrijstelling bio-ethanol;– wijzigingen van de milieubelastingen:– bijzondere regeling energiebelasting t.b.v. afvalverbrandingsinstallaties;– verhoging van het tarief afvalstoffenbelasting voor brandbare
afvalstoffen;– andere kleinere wijzigingen;– nihiltarief regulerende energiebelasting (REB) voor groene stroom.De maatregelen aangeduid met een * vergen geen wetswijziging maar wijziging
van lagere regelgeving.De maatregelen met betrekking tot de verruiming van de energie-investeringsaftrek
en het nihiltarief REB voor groene stroom zijn gekoppeld aan de opbrengst
van de invoering van de belastingplicht voor de vennootschapsbelasting van
energiebedrijven.In dit wetsvoorstel worden de maatregelen met betrekking tot «milieu
en groen» uitgewerkt. De maatregelen ter stimulering van de economische
structuur zijn opgenomen in het wetsvoorstel «fiscale structuurversterking».Tevens is ter uitwerking van mijn toezegging in de brief van 15 mei jl.
aan de vaste commissie voor Financiën uit de Tweede Kamer in de bijlage
een samenhangend beeld van fiscale maatregelen met betrekking tot verkeer
en vervoer in deze kabinetsperiode opgenomen. TOELICHTING PER MAATREGEL 1 Inkomstenbelasting/loonbelasting Uitbreiding Groen beleggen en VamilOm het beleggen in milieu, natuur en bos verder te stimuleren, worden
voor 1998 diverse maatregelen getroffen die zijn gericht op een verdere uitbreiding
van de reikwijdte van de in 1994 geïntroduceerde fiscale groenregeling.
Het betreft een uitbreiding in tweeërlei opzicht te weten een territoriale
uitbreiding en een inhoudelijke uitbreiding.Wat betreft de territoriale werking is het thans zo dat de aanwijzing
van groenprojecten op basis van de fiscale groenregeling uitsluitend betrekking
heeft op in Nederland gelegen projecten. Voorgesteld wordt nu om hier een
wijziging in aan te brengen. Enerzijds krijgt deze wijziging vorm door het
voorstel om in de Wet op de inkomstenbelasting 1964 expliciet een bepaling
op te nemen op grond waarvan de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, in overeenstemming met de Minister van Financiën
en na overleg met de Minister van Landbouw, Visserij en Natuurbeheer, de Minister
van Economische Zaken en de Minister van Ontwikkelingssamenwerking, de bevoegdheid
heeft om in het buitenland gelegen projecten die in het belang zijn van de
bescherming van het milieu, waaronder natuur en bos, als groenproject aan
te merken. Deze bevoegdheid zal mede gelet op de hierna genoemde moties vooralsnog
uitsluitend betrekking hebben op projecten die zijn gelegen in
minder ontwikkelde landen of in Oost-Europa. Dergelijke projecten zullen op
individuele basis beoordeeld worden. Daarbij zal in beginsel dezelfde procedure
gelden als voor in Nederland gelegen projecten. Van belang in dit verband
is voorts dat voor de in het buitenland gelegen projecten adequate controlemogelijkheden
aanwezig dienen te zijn of te worden geschapen. Met dit voorstel wordt tegemoetgekomen
aan de door de Tweede Kamer – via een motie van het lid Vos (kamerstukken
II 1994/95, 23 949, nr. 12) en een motie van het lid Van der Ploeg (kamerstukken
II 1996/97, 25 052, nr. 22) – geuite wens om de fiscale groenregeling
uit te breiden tot in het buitenland gelegen projecten.Naast de hiervoor genoemde territoriale uitbreiding, wordt tevens voorgesteld
de reikwijdte van de fiscale groenregeling inhoudelijk uit te breiden. Met
deze inhoudelijke verbreding, die zoals is aangegeven via een aanpassing c.q.
versoepeling van de Regeling groenprojecten zal worden geëffectueerd,
wordt beoogd een extra impuls te geven aan enkele specifieke categorieën
van milieuvriendelijke projecten. Hieronder wordt nader op elke afzonderlijke
wijziging ingegaan.In dit kader wordt onder meer voorgesteld om via een aanpassing van de
Regeling groenprojecten de criteria voor zogenoemde natuur- en landschapsprojecten
te versoepelen. Vanuit de praktijk is het signaal gekomen dat de huidige criteria
nog niet voldoende zijn afgestemd op het bijzondere karakter van deze categorie
projecten. Het gaat daarbij met name om het feit dat een verklaring waarin
een project als een zogenoemd groenproject wordt erkend, slechts betrekking
kan hebben op een periode van maximaal 10 jaar. Hoewel de mogelijkheid bestaat
om aan het einde van deze 10-jaarsperiode het project wederom voor een groenverklaring
voor te dragen, blijkt de praktijk er – gelet op het langlopende karakter
van natuur- en landschapsprojecten en, in het verlengde daarvan, de daarmee
samenhangende langlopende financieringsbehoefte – behoefte aan te hebben
om de periode van de groenverklaring (alleen voor deze projecten) te verlengen
van 10 naar 30 jaar.De regeling Groen Beleggen wordt uitgebreid naar duurzame stalsystemen
in de agrarische sector. Deze stalsystemen moeten voldoen aan de eisen van
het bedrijf van de toekomst met betrekking tot milieu en welzijn en komen
voor fiscale faciliëring in aanmerking. Deze eisen worden nader gedefinieerd,
waarbij aansluiting gezocht wordt bij de huidige groenlabelstallen en bij
de uitgangspunten zoals vastgelegd in de brief van de Minister van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij inzake de herstructurering varkenshouderij (kamerstukken
II, 1996/1997, 25 448, nr. 1, blz. 8). De uitwerking vindt plaats binnen
de door de EU gestelde kaders.Voorts worden investeringen in zogenoemde groenlabelkassen onder de Regeling
groenprojecten gebracht. Uitgangspunt daarbij is dat het dient te gaan om
vervanging van bestaande kassen; voorzover sprake is van uitbreiding zullen
groenlabelkassen niet worden gefacilieerd. Groenlabelkassen zijn kassen die
op het gebied van energiegebruik, watergebruik en toepassing van gewasbeschermingsmiddelen
aanzienlijk beter presteren dan de thans gangbare kassen. Het systeem van
Groenlabelkassen is in overleg met het bedrijfsleven ontwikkeld. Het toepassen
van de Regeling groenprojecten op deze kassen kan een belangrijke bijdrage
leveren aan de vermindering van de milieueffecten van de tuinbouw. Hiermee
wordt tevens voldaan aan de motie van het lid Vos (kamerstukken II 1995/96,
24 140, nr. 26).Verder wordt voorgesteld de Regeling groenprojecten zodanig aan te passen
dat met ingang van 1998 projecten die zijn gericht op bepaalde vormen van
bodemsanering als groenproject kunnen worden aangemerkt. Door bepaalde bodemsaneringsprojecten –
waaronder ook projecten met betrekking tot onderwaterbodems kunnen worden
begrepen – aan te merken als een groenproject wordt het aantrekken van
vreemd kapitaal voor dergelijke projecten aantrekkelijker gemaakt.
Gelet op de totale kosten van bodemsanering – ongeveer f 100 mld –
gaat het in dit verband om een selectief aantal projecten met een gezamenlijk
projectvermogen van f 400 mln die een hoge prioriteit genieten. Hiermee
wordt uitvoering gegeven aan de toezegging op dit punt van het kabinet in
zijn standpunt over het interdepartementale beleidsonderzoek bodemsanering
dat 26 juni 1997 aan de Tweede Kamer is aangeboden. Omdat onder deze bodemsaneringsprojecten
ook waterbodems kunnen vallen, wordt voorgesteld om in de desbetreffende bepaling
van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 de aanwijzing van deze projecten
te doen geschieden mede in overleg met Onze Minister van Verkeer en Waterstaat. Daarnaast wordt voorgesteld om Duurzaam Bouwen (DUBO) te intensiveren
door middel van een uitbreiding van de regeling met één jaar
en door herbestemming, binnen het bestaande contingent van 5000 woningen,
onder de fiscale groenregeling te brengen. Met ingang van 1 november 1996
is de fiscale groenregeling uitgebreid met een faciliteit ter bevordering
van duurzaam gebouwde nieuwe woningen. De regeling bestrijkt die woningen
die aanzienlijk meer kwaliteit leveren op het gebied van duurzaamheid dan
het minimumniveau dat op grond van de bouwregelgeving is vereist. Per jaar
kunnen 5000 woningen onder de regeling vallen gedurende een periode van twee
jaar. Een verlenging van de periode van twee jaar met één jaar
is nodig om de interesse in DUBO, die er in de markt is, vast te houden. Het
tijdpad voor projectontwikkelaars om een project te ontwikkelen dat voldoet
aan de criteria die aan DUBO-woningen worden gesteld is te lang om gebruik
te maken van de eerste tranche van 5000 woningen. Ook waren veel projecten
al in een dusdanig vergevorderd stadium dat aanpassingen conform de criteria
niet meer mogelijk waren. Tevens zijn bij veel marktpartijen de mogelijkheden
om van de regeling gebruik te maken pas in een laat stadium bekend geworden.
Bij herbestemming kan men denken aan oude panden, zoals kantoren of industrieel
erfgoed, die geen woonbestemming hadden maar na verbouwing worden omgezet
in DUBO-woningen. Dit kan voordelen voor het milieu opleveren daar sloop op
deze wijze mogelijk voorkomen kan worden.Tot slot kunnen met ingang van 1998 ook investeringen in fietsinfrastructuur
als groenprojecten worden aangemerkt. De fiets wordt in Nederland gebruikt
voor 27–29% van alle verplaatsingen en door de inwoners van sommige
steden zelfs voor meer dan de helft van al hun verplaatsingen. Investeren
in voorzieningen voor fietsverkeer is dan ook efficiënt. Zulke voorzieningen
zijn relatief goedkoop en dragen bij aan een forse besparing op investeringen
voor autoverkeer en openbaar vervoer. Fietsen is vooral in steden en dorpen
een snelle vervoerwijze. Daarbij komt dat fietsen niet vervuilt, nauwelijks
een bedreiging vormt voor andere vervoerwijzen en goed is voor de conditie.
Ondanks de relatief lage investeringen in voorzieningen voor fietsverkeer
hebben deze projecten doorgaans een lagere prioriteit ten opzichte van veel
omvangrijkere investeringen voor meer prestigieuze projecten, bijvoorbeeld
voor het openbaar vervoer of het autoverkeer. Om de kosten van deze fietsprojecten
te verlagen en investeringen in fietsprojecten aantrekkelijker te maken, kunnen
ook deze projecten met ingang van 1998 als groenproject worden aangemerkt.De hiervoor bedoelde Regeling groenprojecten is een ministeriële
regeling gebaseerd op het in artikel 26 van de Wet op de inkomstenbelasting
1964 neergelegde kader van de fiscale groenregeling. In deze regeling wordt
een concretisering gegeven van de projecten of categorieën van projecten
die in het belang zijn van het milieu, waaronder natuur en bos, en de wijze
waarop ten behoeve van dergelijke projecten een zogenoemde groenverklaring
kan worden verkregen. In dit verband wordt overigens opgemerkt dat op een
wijziging van de Regeling groenprojecten de zogenoemde voorhangprocedure
van toepassing is, hetgeen betekent dat de regeling tenminste vier weken voordat
deze wordt vastgesteld, wordt toegezonden aan de Staten-Generaal.Naast een uitbreiding van de fiscale groenregeling zal met ingang van
1998 de zogenaamde Vamillijst (willekeurige afschrijving) worden uitgebreid
met groenlabelkassen en productieprocessen ter vervaardiging van milieuvriendelijke
producten. Vrijstelling vergoeding voor particulier agrarisch natuurbeheerOm het draagvlak van particulieren bij het bos- en natuurbeleid te vergroten
acht het kabinet een grotere betrokkenheid van particulieren gewenst. In de
brief van de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij van 20 juni 1997
aan de Tweede Kamer (kamerstukken II 1996/97, 25 420, nr. 1) is aangegeven
op welke wijze het kabinet het particulier beheer wil bevorderen. Het betreft
hier het beheer van natuurterreinen en bossen door particulieren in gebieden
zowel met hoofdfunctie natuur of bos als met een blijvende hoofdfunctie voor
landbouw. Een belangrijk instrument om dit beleid te realiseren is het van
rijkswege verstrekken van een jaarlijkse subsidie voor de kosten van aanleg
en instandhouding van bos en natuur aan particulieren die met de overheid
een langlopende beheersafspraak (30 jaar) hebben gemaakt. In deze subsidie
zijn onder meer de volgende componenten te onderkennen:– een vergoeding voor de waardedaling van de grond uitgesmeerd over
30 jaar (alleen bij blijvende omschakeling van landbouwactiviteiten naar natuurbeheer);– een vergoeding van kosten van natuurbeheer; en– een vergoeding voor noodzakelijke arbeid ten behoeve van het natuurbeheer.De hoogte van de jaarlijkse subsidie alsmede de voorwaarden waaronder
deze wordt toegekend, zal worden neergelegd in regelingen van de Minister
van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. Indien in enig jaar niet meer wordt
voldaan aan de verplichtingen die zijn neergelegd in de beheersafspraak, moeten
de over de voorafgaande jaren ontvangen subsidies worden terugbetaald. Dit
biedt waarborgen voor een zorgvuldige naleving van de afspraken en langdurige
instandhouding van bos en natuur. Op grond van de Wet op de inkomstenbelasting
1964 en de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 is deze jaarlijkse subsidie
belast, voorzover deze niet valt onder de bosbouwvrijstelling. Om de overgang
naar particulier beheer fiscaal te ondersteunen wordt voorgesteld de subsidie,
voorzover deze niet betrekking heeft op arbeid, voor de inkomsten- en vennootschapsbelasting
vrij te stellen. Met de voorgestelde regeling wordt invulling gegeven aan
de toezegging terzake in bovengenoemde brief van de Minister van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij. In verband met de eenvoud en uitvoerbaarheid van
dit voorstel zal het vrij te stellen deel van de subsidie op forfaitaire wijze
worden bepaald voor alle bos- en natuurdoeltypen. Naar verwachting zal 90%
van de subsidie worden vrijgesteld. Een en ander wordt nader uitgewerkt in
een ministeriële regeling. Ingeval als gevolg van niet-nakoming van de
beheersafspraak de particulier de ontvangen subsidie moet terugbetalen, zal
slechts het deel van de uitkering dat was belast – de arbeidscomponent –
als negatief inkomen c.q. negatieve winst weer in aftrek kunnen worden gebracht. Energie-investeringsaftrekDe energie-investeringsaftrek is geïntroduceerd in het Belastingplan
1997. Aanvankelijk zou deze aftrek volledig worden gefinancierd uit de opbrengst van de opheffing van de vrijstelling voor de vennootschapsbelasting
van energiebedrijven. Bij de introductie van de energie-investeringsaftrek
bleek evenwel dat de opheffing van die vrijstelling niet onmiddellijk zou
kunnen worden geëffectueerd. Derhalve is destijds eerst gekozen voor
een alternatieve financiering. In de memorie van toelichting bij het Belastingplan
1997 (kamerstukken II 1996/97, 25 052, nr. 3, blz. 4) is aangegeven dat
de opheffing van genoemde vrijstelling per 1 januari 1998 zou leiden tot een
additioneel budget dat zou kunnen worden aangewend voor een uitbreiding van
de energie-investeringsaftrek. Voorgesteld wordt om het bestaande plafond
van f 50 000 000 van de energie-investeringsaftrek te verhogen
tot f 200 000 000. Belastingvrije vergoeding inrichting van telewerkplek
thuisIn de nota «Samen werken aan Bereikbaarheid» en de onlangs
verschenen nota «Milieu en Economie» (zie: kamerstukken 1996/97,
25 022, nr. 1, respectievelijk 25 405, nr. 1) wordt opgemerkt dat
telewerken een steeds belangrijkere bijdrage kan leveren tot de vermindering
van het woon-werkverkeer van met name de auto en dus tot een vermindering
van congestie in de ochtend- en avondspits. Door de voortschrijdende automatisering
met een toenemend gebruik van computer, modem en fax en de ontwikkeling van
de elektronische snelweg zal het steeds eenvoudiger worden voor werknemers
om hun werkzaamheden voor een deel van de werktijd op afstand van de reguliere
werkplek, meestal thuis, uit te voeren. Dit heeft zowel voordelen voor de
werknemer (o.a. minder reistijd, flexibeler werktijden, betere combinatie
van zorg en arbeid) als voordelen voor de werkgever (hogere arbeidsproductiviteit,
minder kantoorruimte).Mede om deze ontwikkeling ook fiscaal te ondersteunen is met ingang van
1997 de mogelijkheid aan werkgevers geboden om onder bepaalde voorwaarden
onbelast een computer aan de werknemer ter beschikking te stellen of te vergoeden.
Om thuis te kunnen telewerken dient de werkplek daarop te zijn ingericht.
De Arbo-wetgeving stelt eisen aan het meubilair en verlichting voor thuiswerk.
Daarom stel ik in aanvulling op de fiscale stimulering van de computer voor
dat werkgevers in het kader van het telewerken de inrichting van de werkplek
conform de Arbo-wetgeving – onder bepaalde voorwaarden – onbelast
ter beschikking van de werknemer kunnen stellen of terzake een onbelaste vergoeding
mogen verstrekken. Met deze faciliteit kom ik ook tegemoet aan de wensen van
de Raad van Centrale Werkgeversorganisaties (hierna: RCO) op dit terrein.
In zijn nota «Spitsstop» inzake aanbevelingen aan bedrijven ter
vermindering van files pleit de RCO voor een fiscale stimulering van de werkkamer
in het kader van telewerken. Daarnaast wordt met deze faciliteit de digitale
infrastructuur bevorderd.Voor de vormgeving van deze faciliteit sluit ik om redenen van eenvoud,
uniformiteit en voorkoming van extra administratieve lasten qua structuur
aan bij de reeds bestaande regeling voor computers. Dit impliceert dat de
faciliteit geldt voor verstrekkingen c.q. vergoedingen tot een bepaald maximum
bedrag over een periode van een aantal jaar. Gekozen is voor een maximale
verstrekking of vergoeding van f 4000 over een periode van vijf jaar.
Onder deze faciliteit vallen onder meer een bureautafel, een bureaustoel,
bureauverlichting en dergelijke, als ook andere aanpassingen van de werkplek
ingevolge de Arbo-wetgeving.Aan de faciliteit wordt de voorwaarde gesteld dat men gedurende de gebruikelijke
werkdagen tenminste een gehele werkdag per week thuis werkt; dit om te voorkomen
dat men een dagdeel thuis werkt en het andere dagdeel naar kantoor gaat zodat
per saldo niet minder woon-werkkilometers worden gemaakt. Voorts zal het telewerken
en de invulling daarvan, mede uit oogpunt van controle, in een schriftelijk
contract tussen werkgever en werknemer moeten worden vastgelegd. Aan dit contract,
dat in de administratie moet worden bewaard, kunnen bij ministeriële
regeling nadere voorwaarden worden gesteld. Omdat het een faciliteit voor
telewerken betreft, zullen er mogelijkheden van digitale communicatie via
een computer en modem (daaronder tevens begrepen een fax) tussen de werkplek
thuis en de reguliere werkplek aanwezig moeten zijn. Tenslotte zij opgemerkt
dat samenloop kan optreden met de forfaitaire aftrek van kosten van de werkruimte
als bedoeld in artikel 36 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964. Dit houdt
bijvoorbeeld in dat indien de werkgever meubilair voor de werkkamer beschikbaar
stelt, de werkkameraftrek van 20% van de huur of huurwaarde volledig in stand
blijft. Stimulering ketenmobiliteitIn de nota «Milieu en Economie» is op het gebied van personenvervoer
aangekondigd dat de overheid met het bedrijfsleven ketenmobiliteit zal bevorderen.
Ketenmobiliteit heeft betrekking op gecombineerd gebruik van onder meer openbaar
vervoer, fiets, auto en taxi in zowel het woon-werkverkeer als het zakelijke
verkeer. Dit leidt tot efficiënter en intelligenter gebruik van het vervoers-
en verkeerssysteem. De fiscaliteit kan daarbij een ondersteunende rol vervullen.Op dit moment kunnen werknemers die in het kader van het woon-werkverkeer
met het openbaar vervoer reizen uitsluitend de forfaitair vastgestelde kosten
voor het openbaar vervoer in aftrek brengen. Om van huis naar de opstapplaats
voor het openbaar vervoer en van de uitstapplaats naar kantoor en vice versa
te komen, maakt de werknemer ook kosten. Daarbij kan gedacht worden aan kosten
(van huur) van een fiets, kosten voor bewaakte fietsenstallingen bij stations
en dergelijke, eventuele parkeerkosten voor bewaakte stalling van auto's bij
overstapvoorzieningen naar het OV, en kosten voor de (trein)taxi. Deze kosten
zijn thans niet aftrekbaar. Ik stel daarom voor om degenen die gebruik maken
van het OV-forfait een extra fiscale tegemoetkoming te geven voor de kosten
die verband houden met het vervoer van en naar de opstapplaats voor het openbaar
vervoer. Op deze wijze wordt het gebruik van het OV voor woon-werkverkeer
financieel aantrekkelijker en wordt tevens een verdere bijdrage geleverd aan
de bevordering van deur-tot-deurverplaatsingen met verschillende vervoerswijzen
in plaats van één vervoermiddel, te weten de auto.Mede in verband met de beschikbare budgettaire ruimte voor deze faciliteit
is de hoogte van deze tegemoetkoming thans vastgesteld op f 200. Dit
bedrag kan in de toekomst worden verhoogd. Om redenen van eenvoud en uitvoerbaarheid
is de tegemoetkoming vormgegeven als een verhoging van het OV-forfait met
f 200. Deze tegemoetkoming geldt ook voor de vergoedingenkant. Dit houdt
in dat de werkgever in het kader van het woon-werkverkeer bovenop de reeds
onbelaste vergoeding van alle werkelijke kosten van openbaar vervoer een extra
onbelaste vergoeding van f 200 mag verstrekken in verband met kosten
van vervoer naar en van het openbaar vervoer.Onderdeel van het beleid met betrekking tot de ketenmobiliteit is de ontwikkeling
van een zogenoemde multimobiliteitskaart of ketenkaart te stimuleren. Het
gaat hierbij om een kaart die recht geeft op het gebruik van zowel het openbaar
vervoer, taxi als auto. Per reisdoel kan de kaarthouder de mix van vervoersmodaliteiten
bepalen, een afweging maken welke wijze van vervoer alsmede een combinatie
daarvan de voorkeur heeft. Belangrijk onderdeel van deze kaart is het recht
op OV-gebruik. Voorzover de kaart door de werkgever aan zijn werknemer wordt
verstrekt, vindt er voor dit OV-gebruik een fiscale bijtelling bij het loon
plaats. Uit de praktijk ontvang ik signalen dat er onduidelijkheid bestaat
over de waarde van dit recht. Ik ben van mening dat het OV-deel in de multimobiliteitskaart
niet anders gewaardeerd moet worden dan de waarde van een door de werkgever
verstrekte OV-jaarkaart. Dit houdt in dat de waarde van het OV-deel
wordt gesteld op f 120 per jaar voor reizen per tweede klasse of f 180
per jaar voor reizen per eerste klas. Een eventuele eigen bijdrage van de
werknemer mag in mindering worden gebracht op dit bedrag (waarde wordt ten
minste op nihil gesteld). Om het gebruik van het OV verder te bevorderen zal
ik voorts de in de Uitvoeringsregeling loonbelasting 1990 opgenomen voorwaarden
waaronder deze gunstige waardering mogelijk is, laten vervallen. Hierdoor
zal de gunstige waardering van een OV-jaarkaart c.q. het OV-deel in een ketenkaart
ook gelden indien deze uitsluitend of nagenoeg uitsluitend aan werknemers
boven de loongrens van f 78 500 wordt verstrekt. Vereenvoudiging meerijregelingCarpoolen heeft zich in de afgelopen jaren kunnen verheugen in een groeiende
belangstelling. Om carpoolen fiscaal te ondersteunen geldt er al enige jaren
een faciliteit voor carpoolen. Deze regeling komt erop neer dat de werkgever
de bestuurder 60 cent per km belastingvrij mag vergoeden. De meerijders hebben
daarentegen geen recht op aftrek of vergoeding van reiskosten, omdat sprake
is van vervoer vanwege de werkgever. Van deze regeling maken ongeveer 40 000
carpoolers gebruik. Uit de praktijk ontvang ik signalen dat de regeling in
de dagelijkse praktijk – bijvoorbeeld bij kortstondige verhindering
van de bestuurder (ziekte of vakantie), bij overwerk en bij wisselende rijders –
te weinig flexibiliteit biedt. Omdat meerijders geen recht hebben op het reiskostenforfait
moeten zij deze kosten voor eigen rekening nemen, tenzij zij hierover vooraf
duidelijke en sluitende afspraken met de chauffeur en andere meerijders maken.
Dit is voor veel werknemers een drempel om van deze regeling gebruik te maken.
Ook de RCO wijst hierop in het rapport «Spitsstop».Om deze drempel weg te nemen en de reikwijdte van de fiscale stimuleringsregeling
voor carpoolen te vergroten, stel ik voor de huidige regeling te vervangen
door een administratief eenvoudige regeling. Deze nieuwe regeling voorziet
in de mogelijkheid dat de inzittenden van de auto hun recht op toepassing
van het reiskostenforfait behouden. Daarenboven krijgt de werkgever de mogelijkheid
om elke meerijder (inclusief de bestuurder) een onbelaste meerijbonus te verstrekken.
De hoogte van de meerijbonus varieert van f 500 bij een woon-werkafstand
van 15 tot 30 km tot f 1000 bij een woon-werkafstand van boven 50 km.
Per werknemer is diens eigen reisafstand relevant, terwijl voor de bestuurder
tevens als voorwaarde geldt dat er tenminste 15 km een «meerijwerknemer»
met hem moet hebben meegereden. De mogelijkheid van belastingvrije vergoeding
van 60 cent per km vervalt. Een dergelijke opzet biedt maximale flexibiliteit
voor de meerijders om in onderling overleg afspraken te maken over verrekening
van de kosten. Het vervoer dient plaats te vinden met een personenauto als
bedoeld in artikel 3 van de Wet op de belasting van personenauto's en motorrijwielen
1992. Dit kan zowel een eigen personenauto van de werknemer zijn als een door
de werkgever ter beschikking gestelde personenauto. Volledigheidshalve zij
opgemerkt dat de werknemer aan wie de personenauto door zijn werkgever ter
beschikking wordt gesteld, wordt vervoerd vanwege de werkgever. Deze werknemer
valt derhalve niet onder het reiskostenforfait; wel komt hij in aanmerking
voor een belastingvrije meerijbonus. Teneinde te waarborgen dat sprake is
van regelmatig carpoolen wordt de voorwaarde gesteld dat er tenminste 120
dagen per jaar wordt gecarpoold. De werkgever dient daarop toe te zien.Naast eenvoud en flexibiliteit heeft de nieuwe regeling voorts als voordeel
dat in tegenstelling tot de huidige regeling de financiële aantrekkelijkheid
toeneemt naarmate meer werknemers meerijden; dit terwijl de feitelijke kosten
van vervoer per meerijder dalen. Dit stimuleert om met zoveel
mogelijk werknemers in één auto te carpoolen. De nieuwe regeling
betekent dat in geval van bijvoorbeeld twee carpoolers over een afstand van
40 km de werkgever maximaal f 3990 per carpooler ( f 3240 onbelaste
reiskostenvergoeding plus f 750 carpooltoeslag) dat is maximaal f 7980
per contract met twee carpoolers belastingvrij mag vergoeden. Bij drie carpoolers
kan per contract maximaal f 11 970 belastingvrij worden vergoed.Door deze vereenvoudiging wordt de regeling voor afstanden van 15 tot
30 km financieel aantrekkelijker gemaakt. Thans is het voor werknemers met
een woon-werkafstand onder de 30 km voordeliger gebruik te maken van het reiskostenforfait
en om op ad hoc basis te carpoolen, dan gebruik te maken van de carpoolregeling
met alle voorwaarden en verplichtingen daaraan gekoppeld. Onder de nieuwe
regeling behouden deze werknemers hun reiskostenforfait, maar kunnen zij als
zij gaan carpoolen nog een extra voordeel in de vorm van een onbelaste vergoeding
genieten. De combinatie van meer flexibiliteit in de regeling en de extra
financiële prikkel zal naar verwachting een belangrijke impuls zijn om
op de kortere afstand op meer structurele wijze te gaan carpoolen.Als gevolg van de vereenvoudiging en de extra stimulering van carpoolen
op kortere afstand zal het gebruik van de regeling aanzienlijk toenemen. De
verwachting is dat ongeveer 135 000 werknemers van deze regeling gebruik
zullen gaan maken. Een en ander kan worden bereikt door aanwending van het
in het kader van de lastenverlichting voor 1998 beschikbare budget en een
herschikking van de huidige middelen voor de carpoolregeling. 2. Opheffing vrijstelling vennootschapsbelasting energiebedrijven AlgemeenIn september 1997 wordt het voorstel voor de nieuwe Elektriciteitswet
naar de Tweede Kamer gezonden. De belangrijkste elementen zijn:– vrije productie van elektriciteit;– afnemers krijgen stapsgewijs de vrijheid hun leverancier te kiezen; – gereguleerde toegang onder gelijke voorwaarden tot de elektriciteitsnetwerken
voor afnemers.In het bovengenoemde wetsvoorstel wordt de liberalisering van de elektriciteitssector
nader vormgegeven, volgens de uitgangspunten van de Derde Energienota (kamerstukken
II 1995/96, 24 525, nrs. 1–2, bijlage 3) en de notitie Stroomlijnen
en de brief van 8 november 1996 (kamerstukken II 1995/96, 25 097, nr.
1, blz. 3). De elektriciteitssector zal zich door deze veranderingen meer
en meer laten vergelijken met andere sectoren. Er zal een divers patroon aan
nieuwe aanbieders ontstaan. Hierdoor is het onwenselijk om de huidige vrijstelling
voor de plicht tot het betalen van vennootschapsbelasting te handhaven.In de Derde Energienota is reeds aangegeven dat de liberalisering van
de energiesector ook gevolgen heeft voor de positie van de energiebedrijven
in fiscaal opzicht. Door energiebedrijven belastingplichtig te maken voor
de vennootschapsbelasting, zal meer worden aangesloten bij de fiscale positie
van de energiebedrijven in de ons omringende landen. In de Derde Energienota
is aangekondigd dat de Vpb-plicht zou worden ingevoerd voor die activiteiten
die binnen de energiekolom in concurrentie worden ontplooid. In de notitie
Stroomlijnen heeft het kabinet echter voorgesteld de belastingplicht te verruimen
en de huidige vrijstelling voor de Vpb geheel te laten vervallen. Hierdoor
gaan ook de monopolie-activiteiten onder de Vpb-plicht vallen. Overigens regelt
de Wet energiedistributie (WED) reeds dat een aantal nevenactiviteiten van
energiedistributiebedrijven onder de Vpb vallen. Bij de overweging om de Vpb-plicht voor energiebedrijven te verruimen
tot alle activiteiten spelen de volgende afwegingen een rol:– een gelijk speelveld voor alle bedrijven die op de energiemarkt
actief zijn en willen zijn;– eenvoud, controleerbaarheid en eenduidigheid in de fiscale wet-
en regelgeving:– het voorkomen dat om fiscale redenen activiteiten worden ondergebracht
bij die bedrijfsonderdelen die onder de vrijstelling voor de vennootschapsbelasting
zouden blijven vallen:– het fiscaal gelijk behandelen van de levering aan gebonden en
aan vrije afnemers:– het opheffen van het onderscheid tussen de fiscale behandeling
van het aardgasnet en de elektriciteitsnetten.Met dit voorstel wordt voldaan aan de aankondiging in Stroomlijnen om
de energiebedrijven per 1 januari 1998 onder de Vpb-plicht te brengen. Door
dit voornemen reeds halverwege 1996 bekend te maken, hebben de desbetreffende
bedrijven de gelegenheid gekregen zich hier tijdig op voor te bereiden. Mogelijkheid van gefaseerde invoeringZoals hiervoor is aangegeven zal sprake zijn van een stapsgewijze vrijmaking
van de energiemarkt. Voor een deel van de activiteiten zal de huidige monopoliepositie
worden gehandhaafd, waardoor de noodzaak om de Vpb-vrijstelling te laten vervallen
in zoverre vooralsnog niet aanwezig is. Daarom is de mogelijkheid opengehouden
de gevolgen van de invoering van de Vpb-plicht te faseren, waarbij aansluiting
kan worden gehouden bij de mate van liberalisering van de markt. Deze fasering
zal in dat geval bij algemene maatregel van bestuur worden vastgelegd. Lasten bedrijfslevenDe invoering van de Vpb-plicht per 1 januari 1998 betekent onder meer,
dat de energiebedrijven voortaan – naast de commerciële administratie –
tevens een fiscale administratie moeten voeren, hetgeen onvermijdelijk tot
een verzwaring van administratieve lasten leidt. 3. Belasting van personenauto's en motorrijwielen Korting voor zeer zuinige auto'sIn het wetsvoorstel is een maatregel opgenomen om de aanschaf van zeer
zuinige auto's te bevorderen, zoals aanbevolen door de werkgroep vergroening
van het fiscale stelsel. De maatregel voorziet in een korting op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen (bpm) voor auto's die als zeer zuinig
kunnen worden beschouwd. Voorgesteld wordt te voorzien in een korting van
f 2500 indien een auto thans reeds voldoet aan het door de Raad van de
Europese Unie voor 2005 aangehouden streefcijfer voor het gemiddelde brandstofverbruik,
te weten 5 liter per 100 kilometer voor een benzineauto en 4,5 liter voor
een dieselauto. Deze bepaling moet worden gezien als een stimulans voor een
versneld aanbod van dergelijke auto's in Nederland.Voorgesteld wordt een korting van f 1250 te verlenen voor auto's
waarvan het brandstofverbruik nog niet voldoet aan het voor 2005 aangehouden
streefcijfer, maar wel (aanzienlijk) lager is dan het gemiddelde verbruik
van de andere auto's in zijn klasse. Op deze wijze wordt bereikt dat in vrijwel
alle klassen auto's een keuze kan worden gemaakt tussen zuinige auto's met
korting en andere. Voor de consument wordt duidelijkheid geschapen door de
publicatie van lijsten automodellen die voor de korting in aanmerking komen,
op basis van door de rdw afgegeven verklaringen. Het voor de
korting vereiste verbruik per klasse zal worden vastgesteld op ten minste
10% beneden het gemiddelde verbruik binnen de betreffende klasse, vastgesteld
door voor de thans verkochte auto's een verband te leggen tussen brandstofverbruik
en de klassecriteria. Voor dieselauto's zal een hoger percentage dan 10% worden
vastgesteld om te voorkomen dat zonder meer alle direct ingespoten dieselmotoren
(de voor de dieselmotor meest zuinige techniek) van de korting kunnen profiteren.De stimuleringsregeling verbindt een financieel belang aan een kenmerk
van de auto dat op dit moment voor zeer weinig kopers een grote rol speelt
in de afweging rond de koopbeslissing. De stimuleringsregeling zal er toe
bijdragen dat dit aspect een grotere rol gaat spelen (zelfs indien uiteindelijk
niet voor een auto met korting zou worden gekozen). De effecten van deze regeling
zijn daarom zeer moeilijk met redelijke nauwkeurigheid te voorspellen. Veel
zal afhangen van de wijze waarop de autobranche en in het bijzonder de dealers
actief inspelen op de mogelijkheden die de regeling biedt. Hierover is het
gesprek met de branche nog gaande. Voorlopig wordt er van uitgegaan dat de
auto's die aan de absolute norm voldoen op de middellange termijn niet die
aantallen zullen bereiken dat daarmee sprake zal zijn van een substantieel
budgettair belang. Daarnaast wordt er in eerste instantie van uitgegaan dat
het aandeel in hun klasse zeer zuinige auto's dankzij de regeling in twee
tot drie jaar kan verdubbelen van thans minder dan 5% naar ongeveer 10% van
de jaarlijks verkochte aantallen auto's. Het aandeel van de in absolute zin
zeer zuinige auto's wordt voorlopig voor een budgettaire berekening verwaarloosbaar
geacht. Er wordt van uitgegaan dat het aantal verkochte zeer zuinige auto's
dankzij de kortingsregeling kan verdubbelen naar 40 000. De budgettaire
derving bedraagt bij een korting met f 1250 per auto dan ongeveer f 50
mln. structureel. Het kabinet heeft besloten om jaarlijks uit de voor lastenverlichting
beschikbare middelen f 20 mln. ter beschikking te stellen voor de stimulering
van zeer zuinige auto's. De overige middelen worden gedekt uit de eveneens
in het onderhavige voorstel opgenomen wijzigingen met betrekking tot de BPM-heffing
op gebruikte voertuigen. EU kaderTer zake van de brandstofverbruikcijfers bestaan in EU-verband geen wettelijke
normen. Wel heeft de Raad van Ministers van de Europese Unie als doelstelling
vastgelegd dat het gemiddelde benzine- en dieselverbruik van nieuw ingeschreven
auto's in 2005, met een mogelijke uitloop naar 2010, moet zijn gedaald tot
5 liter per 100 km, respectievelijk 4,5 liter per 100 km. De Europese Commissie
heeft het initiatief om deze doelstelling te realiseren. Dit heeft echter
nog niet geleid tot concrete voorstellen van de zijde van de Commissie. Vooruitlopend
op dergelijke voorstellen acht ik het mogelijk door middel van een fiscale
stimulans een bijdrage te leveren aan het bereiken van de Europese doelstellingen.
Het gemiddelde brandstofverbruik van de nieuw verkochte personenauto's in
Nederland zal om deze doelstelling te bereiken met meer dan 25% moeten dalen.
Indien te zijner tijd in Europees verband een systeem van brandstofetikettering
van personenauto's tot stand zou komen, zal de Nederlandse regeling daarop
worden aangepast.Overigens wordt ook op het gebied van emissienormen gewerkt aan een verscherping
van de Europese doelstellingen. Nu de toekomstige Europese emissienormen voor
personenauto's in beeld zijn (2000–2005) kan, zodra de marktontwikkeling
hiertoe aanleiding geeft, worden bezien of deze ontwikkeling, zoals begin
90-er jaren bij de invoering van de katalysator, kan worden versneld, waarbij
fiscaal stimuleren nader kan worden bezien. De vereisten voor relatieve zuinigheid en de klasse-indelingVoorgesteld wordt de vereisten voor relatieve zuinigheid in een klasse
bij ministeriële regeling uit te werken en periodiek te herzien, zodat
voortdurend kan worden aangesloten bij de marktontwikkelingen. Met dit voorstel
wordt aangesloten bij de vormgeving van andere fiscale milieu-instrumenten,
zoals de VAMIL, de EIA (energie-investeringsaftrek) en de regeling groen beleggen,
die ook van een ministeriële regeling uitgaan. Ook de klasse-indeling
wordt in het voorstel bij ministeriële regeling vastgesteld. De daarvoor
benodigde brandstofverbruikscijfers worden thans verzameld, zodat bij de parlementaire
behandeling van dit wetsvoorstel inzicht kan worden gegeven in de vereisten
bij eerste inwerkingtreding. Met RAI, BOVAG en de ANWB wordt hierover overlegd.
Daarbij moet nog een keuze worden gemaakt tussen een klasse-indeling naar
grootte (lengte maal breedte van de auto), een klasse-indeling naar gewicht
of een combinatie van beide. Voor de consument wordt, zoals gesteld, duidelijkheid
geschapen door de publicatie van lijsten automodellen die voor de korting
in aanmerking komen.Het brandstofverbruik van een auto is thans het meest duidelijk afhankelijk
van het gewicht van de auto. Een indeling van de klassen naar gewicht kan
echter tot gevolg hebben dat een zwaardere uitvoering van een bepaald type
auto, die in de typegoedkeuring hetzelfde brandstofverbruik krijgt toegerekend
als de standaarduitvoering, in een hogere gewichtsklasse wordt ingedeeld dan
de standaarduitvoering. Dit kan bijvoorbeeld reeds optreden bij de 5-deurs
uitvoering vergeleken met de 3-deurs uitvoering. Omdat de brandstofverbruikseis
voor de korting voor de hogere gewichtsklasse minder scherp zal zijn, kan
het ongewenste effect optreden dat de zwaardere uitvoering wel voor de korting
in aanmerking komt, en de standaarduitvoering niet. Een indeling van de klassen
naar de grootte kan dit nadeel ondervangen, maar heeft ook nadelen. Zo kan
het voorkomen dat de «sedan» uitvoering met hetzelfde officiële
brandstofverbruik als de «hatchback» in een iets hogere grootteklasse
valt, en daarin voldoet aan de verbruikseis voor de korting, terwijl de kleinere
«hatchback» in zijn klasse daaraan niet voldoet. Door de combinatie
van beide criteria kunnen dergelijke nadelen mogelijk worden ondervangen.Voor auto's die een zeer laag relatief gewicht hebben, bijvoorbeeld door
het gebruik van geavanceerde lichte materialen, en daardoor een gunstig brandstofverbruik
halen, hetgeen vanuit milieu-oogpunt een gewenste ontwikkeling is, kan een
medekoppeling van de eis aan het gewicht echter een ongewenst nadeel hebben.
Dergelijke auto's worden dan immers door hun relatief lage gewicht ten onrechte
vergeleken met duidelijk kleinere auto's. Indien wordt gekozen voor een combinatie
van beide criteria, gewicht en grootte, kan een auto met een zeer laag relatief
gewicht worden beloond door een dergelijke auto ook in aanmerking te laten
komen voor een korting indien hij uitsluitend beoordeeld binnen zijn grootteklasse
zuiniger is dan gemiddeld, waarvoor dan wel een hoger percentage dan 10% vereist
zal zijn, bijvoorbeeld 15%.Op basis van een volledig beeld van de brandstofverbruikscijfers van de
thans verkochte auto's zal worden bezien in welke mate de geschetste effecten
zich voordoen waarna de meest eenvoudige klasse-indeling zal worden bepaald.
Hierover vindt overleg plaats met RAI, BOVAG en ABWB. Het ligt in elk geval
in de bedoeling om de eisen ter zake van de korting vanaf een bepaalde grens
niet verder met gewicht of grootte te versoepelen, maar gelijk te stellen
aan die van een auto met een grootte van ongeveer 7,4 à 7,8 m2 en een gewicht van ongeveer 1200 à 1300 kg. Het voor die grootte
en dat gewicht vastgestelde normverbruik zal ongewijzigd gelden voor zwaardere
of grotere auto's.De te hanteren relevante criteria (het brandstofverbruik, het gewicht,
de lengte en de breedte van de auto) zijn alle gegevens die op grond van het Europese richtlijnen in het kader van de typegoedkeuring worden vastgesteld. Cruise-control, board-computer en econometerEen zuinig brandstofverbruik kan ook worden bevorderd door instrumenten
als de board-computer met een uitlezing van het brandstofverbruik tijdens
de rit en de zogenoemde cruise-control, een instrument dat zorgdraagt voor
een constante snelheid met een gunstiger brandstofverbruik als gevolg. De
waarde van deze instrumenten wordt bij inbouw in de fabriek begrepen in de
catalogusprijs en maakt deel uit van de huidige grondslag voor de BPM. Ik
ben voornemens om bij ministeriële regeling te bepalen dat de waarde
van de cruise-control, de waarde van de econometer en de waarde van het deel
van de board-computer dat betrekking heeft op het brandstofverbruik, buiten
de grondslag kan worden gelaten. Het kabinet wil in overleg met de branche
(RAI en BOVAG) bereiken dat een jaarlijks toenemend aantal nieuwe auto's met
ten minste een van deze instrumenten wordt uitgerust. Volgens RAI en BOVAG
zou de stimuleringsmaatregel in de eerste jaren tot gevolg kunnen hebben dat
zo'n 45 000 nieuwe auto's met een cruise-control en/of een board-computer
zullen worden uitgerust. De budgettaire consequenties van deze maatregel zijn
naar verhouding beperkt, aangezien thans slechts in geringe aantallen auto's
worden afgeleverd voorzien van de hiervoor genoemde apparatuur en daar naar
verwachting zonder de voorgestelde maatregelen weinig verandering in zou komen.Uitgaande van een (berekende) consumentenprijs voor de econometer van
maximaal f 100 en voor de andere instrumenten van zo'n f 600 en
een zeer beperkt aantal auto's dat thans reeds met dergelijke instrumenten
is uitgerust wordt het budgettaire belang van het buiten de grondslag van
de bpm laten van deze voorzieningen geraamd op minder dan f 5 mln. Verruiming vrijstelling elektrische personenauto'sOp grond van artikel 9a van de Wet op de belasting van personenauto's
en motorrijwielen 1992 wordt op personenauto's die hoofdzakelijk worden aangedreven
door een elektromotor tot 1 juli 2002 een nihiltarief toegepast. Zoals aangekondigd
in de beantwoording van de vragen van de leden van de Tweede Kamer Feenstra
en Crone over hybride elektrische auto's (kamerstukken II 1996/97, Aanhangsel
van de Handelingen, nr. 1315) heb ik bezien of deze vrijstelling verruimd
kan worden tot personenauto's die wel gebruik maken van een elektromotor maar
niet zodanig zijn ingericht dat gesteld kan worden dat de aandrijving hoofdzakelijk
door deze elektromotor geschiedt. Hiervan behoeft bijvoorbeeld geen sprake
te zijn indien een ook aanwezige verbrandingsmotor een grotere rol vervult
dan een beperkte ondersteuning van de elektromotor, bijvoorbeeld indien voor
stadsritten de elektromotor kan worden benut maar voor snelwegritten kan worden
overgeschakeld naar de verbrandingsmotor. Waar de doelstelling van de tijdelijke
toepassing van het nihiltarief mede is om zoveel mogelijk praktijkervaring
op te doen met elektrische auto's zodat een betere evaluatie van de milieuprestaties
van de verscheidene mogelijkheden gemaakt kan worden mede met het oog op een
verdere verbetering van de regeling, acht ik het gewenst de vrijstelling te
verruimen. De voorwaarde dat hoofdzakelijk gebruik moet worden gemaakt van
de elektromotor wordt daartoe in dit wetsvoorstel vervangen door een ondergrens
aan het vermogen van de elektromotor, om zeker te stellen dat het gaat om
een substantiële technische aanpassing van het aandrijfconcept. De ondergrens
ligt duidelijk boven het vermogen van een startmotor (1 kW). Voor gebruik
in de stad zal in het algemeen een vermogen van 20 kW nodig zijn.Zoals in de beantwoording van de kamervragen reeds is aangegeven, wordt de verruiming doorgetrokken naar de Wet op de motorrijtuigenbelasting.
Hierbij is echter, zoals in de beantwoording van deze kamervragen al is aangegeven,
gekozen voor de meer beperkte maatregel van het buiten de grondslag laten
van het gewicht van de elektromotor en bijbehorende accu's, omdat een volledige
vrijstelling voor sommige van de hybride elektrische auto's te ver gaat. Deze
kunnen immers soms op de snelweg normaal met een verbrandingsmotor rijden.
Voor de elektrische auto's die hoofdzakelijk worden aangedreven door een elektromotor
blijft het bestaande nihiltarief (artikel 31) ongewijzigd van kracht. Introductie bodemtariefIndien zich met betrekking tot een gebruikte auto in het kader van de
bpm een belastbaar feit voordoet, in het algemeen is dat indien een Nederlandse
ingezetene een gebruikte auto voor het eerst in Nederland gaat gebruiken,
wordt de belasting berekend met inachtneming van een vermindering (artikel
10 van de Wet BPM). Deze vermindering bedraagt 1 percent voor elke maand die
is verstreken na het tijdstip waarop het motorrijtuig voor het eerst in gebruik
is genomen. Deze methodiek heeft tot gevolg dat na een periode van 100 maanden
(8 jaar en 4 maanden) geen belasting meer verschuldigd is.Ik stel voor deze vermindering van de belasting te herzien. Hieraan liggen
verschillende redenen ten grondslag. De gemiddelde levensduur van met name
personenauto's is in de afgelopen jaren toegenomen en is over het algemeen
langer dan de hiervoor genoemde 8 jaar en 4 maanden. Dat houdt in dat voertuigen
ook na die termijn nog steeds een (soms aanzienlijke) waarde vertegenwoordigen.
Daarnaast is na de voltooiing van de interne markt een toename geconstateerd
van de invoer van (deels oudere) gebruikte auto's ten opzichte van 1992. Vanuit
milieu-oogpunt is dat een minder gewenste ontwikkeling, aangezien deze oudere
auto's in het algemeen meer vervuilend zullen zijn. In dat kader is een nihil-heffing
van de bpm dan ook minder passend. Er is dan ook reden om de praktijk te beëindigen
dat de heffing van bpm achterwege blijft indien zich met betrekking tot een
auto van acht jaar en vier maanden of ouder een belastbaar feit voordoet.Het vorenstaande is voor mij aanleiding om een zogenoemd bodemtarief voor
te stellen. Dit bodemtarief kan worden gerealiseerd door de eerder beschreven
vermindering aan een maximum van 90% te binden waardoor te allen tijde, ongeacht
de leeftijd van het voertuig, 10% van de belasting verschuldigd blijft. Ik
merk nog op dat onder het regime van de Bijzondere verbruiksbelasting op personenauto's
en motorrijwielen van voor 1993, eveneens een bodemtarief van 10% van toepassing
was. Milieu-effectenDe gevolgen voor het milieu van de korting voor zeer zuinige auto's zijn
uiteraard afhankelijk van het bereikte effect, dat wil zeggen de mate van
de groei van het aantal zeer zuinige auto's dat onder invloed van de onderhavige
kortingsregeling zal worden aangeschaft. Naar verwachting zullen ongeveer
30 typen auto's in aanmerking komen voor de korting van f 1250. Van deze
typen worden thans reeds jaarlijks ongeveer 20 000 auto's verkocht, minder
dan 5% van de jaarlijkse verkopen. Indien wordt uitgegaan van de verwachting
dat in de loop van twee jaar dit aantal zal stijgen naar 10% van de verkochte
aantallen is het milieu-effect in de orde van grootte van 0,5% extra brandstofefficiency
voor het jaarlijks verkochte voertuigpark en een extra besparing van 0,1 Mton
op de jaarlijkse uitstoot van CO2. Indien deze regeling regelmatig
wordt aangescherpt, kan deze besparing verder oplopen.Bij optimaal gebruik kunnen de buiten de grondslag van de BPM gelaten
instrumenten als cruise control en econometer een brandstofbesparing van 5
à 10% tot gevolg hebben.De gevolgen van de introductie van het bodemtarief in de BMP voor gebruikte
auto's laten zich nauwelijks inschatten. De verwachting is dat deze maatregel
bijdraagt aan het verminderen van de groei van de import van oudere auto's.
Dit zou een gunstige ontwikkeling zijn, aangezien deze oudere auto's over
het algemeen meer vervuilend zijn dan de jongere. 4. Accijns op minerale oliën Vrijstelling accijns minerale oliën bio-ethanol (bevordering
agrificatie)Bij brief van 14 april 1997 hebben de Ministers van Economische Zaken,
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij en van Verkeer en Waterstaat de Tweede Kamer geïnformeerd
over twaalf projectvoorstellen van het CO2-reductieplan die door
het kabinet op 7 maart 1997 zijn geaccordeerd (kamerstukken II, 1996/97, 25 026,
nr. 2). Het belangrijkste kenmerk van bedoelde projecten is dat het gaat om
investeringen in milieuvriendelijke technieken en/of ontwikkeling en onderzoek
gericht op de vermindering van CO2-emissies. De overheid levert
daarbij een financiële bijdrage aan die investeringen vanuit het CO2-reductieplan. Een van die projecten is het Nedalco-project. In het
kader van dit project zullen verschillende landbouwgewassen en organische
reststoffen worden beproefd als grondstof voor de productie van ETBE (Ethyl
tertiair butyl ether). Begonnen wordt met de productie van bio-ethanol uit
suikerstroop en zetmeel, terwijl daarnaast ook onder andere gras, bietenpulp,
tarwevezels en GFT-afval zullen worden beproefd. ETBE kan het nu gebruikelijke
antiklopmiddel MTBE, dat op fossiele brandstoffen is gebaseerd, vervangen.
Dat leidt tot een verminderde CO2-uitstoot bij gebruik van motorbrandstoffen.
Indien succesvol kan dit proefproject worden opgeschaald naar de volledige
industrie. De voorgenomen bijdrage aan dit project vanuit het CO2-reductieplan
bedraagt f 14,5 mln. Ter zake van dit project heeft het kabinet besloten
tot additioneel flankerend fiscaal beleid tot in totaal maximaal f 135
mln dat inpasbaar moet zijn in het Belastingplan 1998. Het additioneel fiscaal
beleid zal bestaan uit een gedeeltelijke vrijstelling van de accijns van minerale
oliën over een periode van maximaal 10 jaar ter zake van die benzine
die wordt gemengd met bestanddelen vervaardigd uit bio-ethanol. De kosten
van deze maatregel zijn geraamd op f 13,5 mln per jaar.Het Nedalco-project wordt net als de overige elf voorstellen bij de Europese
Commissie aangemeld voor toetsing op de communautaire regels over staatssteun.
Het project zal derhalve niet eerder ten uitvoer mogen worden gelegd dan nadat
de Commissie daarvoor het groene licht heeft gegeven. 5. Belastingen op milieugrondslag Verhoging van de afvalstoffenbelasting voor brandbare
afvalstoffenHet onderhavige wetsvoorstel voorziet in een verhoging van de afvalstoffenbelasting
voor het storten van brandbare afvalstoffen met f 35 per ton. Hiermee
komt voor dit afval de belasting op een bedrag van f 64,20 per ton afval.
Voor de toepassing van deze bepaling worden als brandbare afvalstoffen aangemerkt
bepaalde categorieën afval, waarvoor een stortverbod geldt op grond van
het Besluit stortverbod afvalstoffen. Ondanks dit stortverbod is het in bepaalde
omstandigheden onvermijdbaar dat er toch moet worden overgegaan tot storten.
In die gevallen worden door deze verhoging de kosten van het storten van brandbare
afvalstoffen meer in overeenstemming gebracht met de kosten van het verbranden
van dit afval. De prognose is, dat in 1998 circa 1,3 miljoen ton van een totaal
van circa 5,9 miljoen ton brandbaar afval moet worden gestort.De Commissie Toekomstige Organisatie Afvalverwijdering heeft op 6 september
1996 haar advies aan de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer aangeboden. Deze commissie, die breed was samengesteld uit
vertegenwoordigers van de verschillende overheidslagen, het afvalverwijderende
bedrijfsleven en het afvalproducerende bedrijfsleven, adviseerde onder meer
om het storttarief van brandbaar afval te verhogen tot het niveau van het
hoogste verbrandingstarief. In reactie op dit advies is aangegeven, dat het
hoogste verbrandingstarief aanmerkelijk boven het gemiddelde verbrandingstarief
ligt en dat hiermee een nieuwe onevenwichtigheid zou worden gecreëerd.
Het geleidelijk optrekken van de storttarieven voor brandbare afvalstoffen
tot het niveau van het gemiddelde verbrandingstarief ligt in de rede (kamerstukken
II 1996/97, 25 157, nr. 1, blz. 14). Met de voorgestelde verhoging van
de afvalstoffenbelasting wordt daaraan thans gevolg gegeven.Met betrekking tot de uitvoeringsaspecten van een verhoging van de belasting
voor een deel van de afvalstroom wordt het volgende opgemerkt. Het is van
belang dat een goed onderscheid kan worden gemaakt tussen het afval dat wel
hoog wordt belast (het brandbare afval) en het afval dat niet hoog wordt belast
(het niet-brandbare afval). Om dit te bereiken wordt aangesloten bij die categorieën
van het Besluit stortverbod afvalstoffen (Stb. 1995, 345), die als brandbaar
kunnen worden aangemerkt. Het betreft hier onder andere de volgende categorieën:
papier of karton (categorie 9), groente-, fruit- of tuinafval (categorie 10),
houtafval (categorie 22), huishoudelijke afvalstoffen (categorie 30) en kantoor-
winkel- of dienstenafval (categorie 31).De stortplaatshouder zal moeten uitmaken of het hoge tarief van toepassing
is. De Belastingdienst zal de opgave van de stortplaatshouder met betrekking
tot de hoeveelheden die tegen het hoge tarief belast moeten worden, controleren
door vergelijking van deze gegevens met de gegevens die aanwezig zijn in het
kader van de regeling op grond waarvan het storten van brandbare afvalstoffen
mogelijk is. Ter toelichting kan het volgende dienen.Het storten van dit afval is alleen mogelijk op een stortplaats die een
vergunning heeft om het desbetreffende afval te accepteren en die voor een
bepaalde hoeveelheid gedurende een bepaalde periode toestemming heeft van
de provincie om deze afvalstoffen in ontvangst te nemen. De provincie kan
deze toestemming alleen verlenen, indien de Minister van VROM heeft verklaard
dat er voor het desbetreffende afval geen andere verwijderingsmogelijkheden
dan storten voorhanden zijn. De Minister van VROM baseert het afgeven van
deze verklaring op het Verdeelplan overschot brandbaar afval, dat jaarlijks
door het Afval Overleg Orgaan wordt vastgesteld en zo nodig periodiek wordt
bijgesteld. De verklaring van de Minister van VROM verplicht de provincie
maandelijks een opgave te doen van de hoeveelheden afval die met deze verklaring
zijn gestort en op welke stortplaatsen dat heeft plaatsgevonden. Dit systeem
van toestemming en verklaring maakt dat de Belastingdienst kan controleren
of de aangegeven hoeveelheden die belast zijn naar het verhoogde tarief van
de afvalstoffenbelasting in overeenstemming zijn met de door de Minister van
VROM gecontroleerde afvalstromen. In de heffing betrekken van gas uit een kolenvergasser
(KV-gas)Bij de parlementaire behandeling van de Wet van 24 juni 1992 tot wijziging
van het hoofdstuk Financiële bepalingen van de Wet algemene bepalingen
milieuhygiëne en van enige andere wetten, onder meer ter omzetting
van de bestemmingsheffingen op brandstoffen in verbruiksbelastingen van brandstoffen,
geheven naar het koolstofgehalte en de energie-inhoud van de brandstoffen
(Stb. 1992, 317) is de positie van gas uit een kolenvergassingsinstallatie
aan de orde gesteld, mede in verband met het feit dat de definitie van gas
in vorengenoemd hoofdstuk (inmiddels artikel 20, eerste lid, onderdeel f,
van de Wet belastingen op milieugrondslag (hierna Wbm) onder andere ziet op
kolengas. In de memorie van antwoord (kamerstukken II 1991/92, 22 405,
nr. 5, blz. 39) is aangegeven dat met kolengas is bedoeld het in de staalindustrie
en gieterijen voorkomende restgas dat ontstaat bij het gebruik van kolen als
hulp- of grondstof en dus niet het gas dat ontstaat in een kolenvergasser
(hierna: KV-gas). In de nota naar aanleiding van het eindverslag (kamerstukken
II 1991/92, 22 405, nr. 10, blz. 30) is ter zake nog het volgende opgemerkt:
«Er zij op gewezen dat onder kolengas thans geen gas van een kolenvergassingsinstallatie
wordt verstaan noch kan worden verstaan. Hierover kunnen in de praktijk ook
geen misverstanden bestaan omdat dergelijk gas van kolenvergassingsinstallaties
thans niet toegepast wordt.» Tevens is toen toegezegd dat als KV-gas
in de heffing zou worden betrokken, daarover overleg gepleegd zal worden met
de meest betrokkenen. Dit overleg heeft plaatsgevonden.In april 1994 is in Buggenum de demonstratie-kolenvergassingsinstallatie
voor elektriciteitsopwekking – de zogenoemde Demo KV-STEG (kolenvergassing/stoom-
en gasturbine) – in bedrijf gesteld. Na de demonstratieperiode zal de
centrale (253 MW) ingezet worden als reguliere productie-eenheid voor de opwekking
van elektriciteit. Als Buggenum draait wordt jaarlijks circa 0,6 mln ton steenkool
vergast. Het ontstane KV-gas – circa 1 miljard m3 –
wordt gebruikt voor verbranding in een gasturbine. Evenals aardgas en kolen,
die worden gebruikt als brandstof in bestaande «conventionele»
elektriciteitscentrales, zal KV-gas in de heffing van brandstoffenbelasting
worden betrokken. Hoewel de demonstratieperiode formeel nog niet is afgesloten,
acht ik het niet gewenst het KV-gas nog langer buiten de heffing van brandstoffenbelasting
te laten. Voorgesteld wordt KV-gas met ingang van 1 januari 1998 in de heffing
te betrekken.Het op basis van het koolstofgehalte en de energie-inhoud van KV-gas bepaalde
tarief is f 935,19 per 1000 gigajoule. Dit is ongeveer 1 cent per m3. Als Buggenum volledig draait komt de geraamde belastingopbrengst
uit op f 10 mln per jaar. Tarief voor kolenHet tarief van de brandstoffenbelasting voor kolen is een vast bedrag
per ton (f 23,38) ongeacht de energie-inhoud. Dit betekent dat de overstap
naar steenkool met een lagere energie-inhoud – uitgaande van de door
bij voorbeeld een elektriciteitscentrale benodigde hoeveelheid energie om
elektriciteit op te wekken – ertoe zal leiden dat de centrale meer brandstoffenbelasting
verschuldigd is. Er moeten immers meer tonnen worden ingekocht om aan dezelfde
energie-inhoud te komen. Dit levert een kostennadeel op voor de stroomproducent.De tariefsystematiek voor kolen is anders dan die voor aardgas. Voor aardgas
kent de brandstoffenbelasting een tarief per m3, maar daarbij is
een correctie voor de feitelijke energie-inhoud opgenomen. Van de zijde van
de SEP is ervoor gepleit bij steenkool een soortgelijke regeling op te nemen.De grondslag voor de tarieven van de brandstoffenbelasting is voor 50%
gerelateerd aan het koolstofgehalte en voor 50% aan de energie-inhoud van
de brandstoffen. Het is gewenst zoveel mogelijk aan deze systematiek vast
te houden. Dit impliceert dat bij een tariefcorrectie niet alleen gecorrigeerd
dient te worden op energie-inhoud, maar ook op koolstofgehalte.
Bij aardgas wordt alleen gecorrigeerd naar energie-inhoud, omdat voor aardgas
een duidelijk omschreven standaard geldt en variaties in emissies zeer gering
zijn. Bij steenkool is er geen duidelijke standaard; bij eenzelfde energie-inhoud
zijn er relatief grote afwijkingen in koolstofgehalte en daarmee in CO2-emissie.In de loop van de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel dat heeft
geleid tot de Wet verbruiksbelastingen van brandstoffen, geheven naar een
milieugrondslag, is door SEP hetzelfde verzoek gedaan. Dit verzoek is afgewezen
(zie kamerstukken II 1991/92, 22 405, nr. 5, blz. 25) met als argument
dat voor een doelmatige uitvoering van de heffing het wenselijk is aan te
sluiten bij de in de handel gebruikelijke eenheden. Voor kolen zouden de gebruikelijke
eenheden gewichtseenheden zijn.Bij de SEP als grote verbruiker van steenkool is de hele administratie
al gebaseerd op de energie-inhoud van de kolen. Voor de SEP en andere grote
verbruikers is het bepalen van energie-inhoud en koolstofgehalte (en daarmee
de CO2 -emissie bij verbranding) voor elke ingevoerde partij steenkool
geen probleem. Voor de kleinere belastingplichtigen (circa 30) – industriële
bedrijven, kolenhandelaren zou dit echter problemen kunnen opleveren. Een
oplossing daarvoor is dat belastingplichtigen een keuzemogelijkheid wordt
geboden. Naar eigen keuze geven zij voortaan aan tegen het standaardtarief
per ton dan wel tegen het gecorrigeerde tarief. Hierbij dient uiteraard een
bestendige gedragslijn te worden gevolgd. Bij een keuze voor het gecorrigeerde
tarief zal de belastingplichtige verplicht worden van elke ingekochte partij
kolen de energie-inhoud en het koolstofgehalte te bepalen en te administreren.
De ter zake geldende voorwaarden en verplichtingen zullen worden opgenomen
in het Uitvoeringsbesluit en de Uitvoeringsregeling belastingen op milieugrondslag.De budgettaire derving zal vermoedelijk uitkomen op circa f 5 mln
per jaar. De omvang is afhankelijk van het aankoopgedrag van de grote verbruikers.Tegen de nieuwe tariefsystematiek voor steenkool op basis van energie-inhoud
en koolstofgehalte bestaan vanuit het oogpunt van CO2-beleid geen
bezwaren. Uitgaande van een facultatieve toepassing van deze tariefsystematiek –
belastingplichtigen kunnen ook kiezen voor toepassing van het standaardtarief –
zijn er evenmin uitvoeringstechnische bezwaren. Nihiltarief regulerende energiebelasting voor groene stroomIn de Derde Energienota (kamerstukken II 1995/96, 24 525, nrs 1–2)
is onder meer aangegeven welke stappen het kabinet wil zetten om te komen
tot een meer duurzame energiehuishouding. De verlaging van het BTW-tarief
voor duurzaam opgewekte elektriciteit behoort tot de voorgenomen maatregelen.
Voor de toepassing van het verlaagde 6%-tarief op groene stroom moet de Europese
Commissie ingevolge de zogenoemde zesde BTW-richtlijn1 besluiten dat dit geen gevaar voor de mededinging oplevert. Inmiddels
hebben er schriftelijke en mondelinge contacten met de Commissie plaatsgevonden
die er uiteindelijk in hebben geresulteerd dat er geacht wordt geen gevaar
te bestaan voor verstoring van de mededinging. Wel is de Commissie van mening
dat het fundamentele beginsel van de BTW-regeling dat op goederen en diensten
die intrinsiek dezelfde zijn hetzelfde BTW-tarief moet worden toegepast, zich
tegen de maatregel verzet. Commissaris Monti heeft bij brief van 31 juli 1997
kenbaar gemaakt dat de Europese Commissie «niet haar goedkeuring kan
hechten aan het door de Nederlandse regering voorgenomen verlaagde BTW-tarief
voor zogenaamde groene stroom, en wel omdat normaal geproduceerde stroom volgens
het normale tarief wordt belast.» De Nederlandse regering heeft inmiddels
haar onvrede over dit standpunt aan de Commissie kenbaar gemaakt en aangegeven
dat zij een nader gesprek over dit dossier wenst. Omdat het standpunt
van de Commissie het niet mogelijk maakt de voorgenomen BTW-maatregel per
1 januari 1998 te realiseren, heeft het kabinet besloten vooralsnog de voorgenomen
maatregel in de BTW-sfeer achterwege te laten en daarvoor in de plaats met
ingang van 1 januari 1998 een nihiltarief in de regulerende energiebelasting
(REB) op te nemen voor groene stroom. Ook deze maatregel zal overigens op
grond van artikel 93 van het EG-verdrag aan de Commissie ter goedkeuring moeten
worden voorgelegd. De regering verwacht geen problemen met betrekking tot
het verkrijgen van de goedkeuring. De regering baseert dit oordeel op de omstandigheid
dat er voor de energiebelasting niet eenzelfde beginsel geldt als «het
fundamentele beginsel van de BTW-regeling dat op goederen en diensten die
intrinsiek – dat wil zeggen van aard – dezelfde zijn hetzelfde
tarief moet worden toegepast». Daarnaast behoort het stimuleren van
duurzame energie tot de speerpunten van het Europese energiebeleid. De Commissie
heeft op grond daarvan de bijzondere regeling voor op duurzame wijze geproduceerde
elektriciteit waarbij de regulerende energiebelasting ten goede komt aan de
producent (artikel 36o van de Wet belastingen op milieugrondslag) niet als
steun aangemerkt.Omdat het nog niet zeker is wanneer die goedkeuring zal worden verkregen,
wordt voorgesteld met ingang van een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip
een nihiltarief REB in te voeren voor duurzaam opgewekte elektriciteit (hierna:
groene stroom). Gekozen is voor een nihiltarief in plaats van een vrijstelling
om de mogelijkheid open te houden tot invoering van een verlaagd REB-tarief,
indien de ontwikkelingen daartoe aanleiding geven. Een stimulans is immers
alleen nodig zolang en voor zover de kosten van de productie van groene stroom
hoger zijn dan die van conventionele stroom, inclusief REB.Het nihiltarief vormt een ondersteuning van het initiatief van energiedistributiebedrijven
om aan hun klanten groene stroom aan te bieden. Groene stroom is echter, in
verband met de kostprijs ervan, duurder dan conventionele stroom. De prijsverlaging
van ongeveer 3,5 cent (inclusief BTW) voor particulieren en van bijna 3 cent
voor ondernemers per kilowattuur, doordat als gevolg van het nihiltarief geen
doorberekening van REB plaatsvindt, zorgt ervoor dat het prijsverschil met
conventionele stroom minder wordt. Anders gezegd: het afnemen van groene stroom
wordt goedkoper dan voorheen en dus aantrekkelijker. Groene stroom zal derhalve
eerder worden gekocht door de milieubewuste elektriciteitsverbruiker die een
extra bijdrage wil leveren aan een energievoorziening waarin duurzame energie
een groter aandeel voor haar rekening neemt. De toenemende vraag naar groene
stroom komt ten goede aan de ontwikkeling van (nieuwe) duurzame energieprojecten.
Daarmee leidt het wetsvoorstel tot een reductie van CO2-uitstoot
en wordt een bijdrage geleverd aan de doelstellingen die zijn geformuleerd
in het Actieprogramma «Duurzame energiebesparing in opmars» (kamerstukken
II, 1996/97, 25 276, nr. 1).Voor de afbakening van de groene stroom waarvoor het nihiltarief zal gelden,
is aangesloten bij de definitie die reeds is opgenomen in artikel 36o van
de Wet belastingen op milieugrondslag. In deze bepaling is de bijzondere regeling,
inhoudende een vermindering van regulerende energiebelasting, voor duurzame
energie opgenomen. Het gaat daarbij om elektriciteit die is opgewekt door
middel van windenergie, zonne-energie, kleinschalige waterkracht of installaties
waarin biomassa zonder bijstook of bijmenging van kunststoffen thermisch wordt
verwerkt onder omzetting in elektriciteit. De opgewekte groene stroom wordt
gedistribueerd via het bestaande elektriciteitsnet, waardoor het niet mogelijk
is om bij levering van elektriciteit aan de eindverbruiker een onderscheid
te maken tussen groene en conventionele stroom. Hoeveel groene stroom een
distributiebedrijf aangeleverd heeft gekregen of heeft ingekocht, zal blijken
uit de boekhouding. In de praktijk vindt levering van groene stroom
plaats door voor de hoeveelheid aangeleverde groene stroom contracten te sluiten
met afnemers die bereid zijn voor de (papieren) afname een hoger bedrag te
betalen dan zij bij levering van conventionele stroom verschuldigd zouden
zijn. Het nihiltarief zal dan ook uitsluitend gelden voor leveringen aan afnemers
die zo'n contract hebben. Uiteraard zal er niet meer groene stroom kunnen
worden verkocht dan er aan duurzame energie is opgewekt of ingekocht. Verhoging belastingvrije voet energiebelasting bij elektrische
warmtepompBij de voorbereiding van het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de invoering
van de regulerende energiebelasting is door de energiesector naar voren gebracht
dat het hanteren van afzonderlijke belastingvrije voeten in sommige situaties
nadelig uitwerkt voor aansluitingen waarbij er geen sprake is van een aansluiting
voor gas. De stimulans voor mogelijk efficiënte toepassingen van elektriciteit
voor onder andere verwarmingsdoeleinden – zoals bij voorbeeld een elektrische
warmtepomp – wordt daardoor minder. In de memorie van toelichting bij
dat wetsvoorstel is aangegeven dat het hier om een vooralsnog zeer beperkt
toepassingsgebied gaat, maar dat zal worden bezien of hier in de toekomst,
als dat nodig mocht zijn, uitvoerbare oplossingen voor kunnen worden gevonden
(kamerstukken II 1994/95, 24 250, nr. 3, blz. 24).EnergieNed en SEP hebben gevraagd om aanpassing van de wet met betrekking
tot de elektrische warmtepomp. Een warmtepomp zet «onbruikbare»
omgevingswarmte om in warmte van een bruikbaar niveau met behulp van een relatief
kleine hoeveelheid primaire energie. Zoals in het Actieprogramma Duurzame
energie in opmars (kamerstukken II 1996/97, 25 276, nr. 1, blz. 46) al
is aangekondigd, is na overleg met vorenbedoelde organisaties besloten een
«overheveling» van de belastingvrije voet van aardgas naar elektriciteit
mogelijk te maken in de gevallen waarin een elektrische warmtepomp is geïnstalleerd.
In die gevallen zal het elektriciteitsverbruik ten behoeve van koken en ruimteverwarming
stijgen, maar het totale energieverbruik – berekend in primaire energie –
zal dalen, terwijl geen gasafname optreedt. Het achterwege blijven van een
gasaansluiting levert een aanzienlijke kostenbesparing op. De voetoverheveling
betekent een stimulans voor de elektrische warmtepomp. Bijzondere regeling energiebelasting voor afvalverbrandingsinstallatiesBij de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel dat heeft geleid
tot de invoering van de regulerende energiebelasting is toepassing van de
bijzondere regeling voor duurzame energie (artikel 36o van de Wet belastingen
op milieugrondslag) op elektriciteit uit afvalverbrandingsinstallaties (AVI's)
afgewezen (amendement van het lid Lansink, kamerstukken II 1995/96, 24 250,
nr. 18).Na de inwerkingtreding van de energiebelasting is van verschillende kanten
bij het kabinet aangedrongen op een zodanige wijziging van de REB dat elektriciteit
afkomstig uit AVI's onder de definitie van duurzame energie komt voorzover
die elektriciteit is opgewekt met biomassa en indien er sprake is van een
verbetering van de energetische prestatie van de AVI's. In het Actieprogramma
Duurzame energie in opmars (kamerstukken II 1996/97, 25 276, nr. 1, blz.
19) is aangegeven dat het kabinet in de eerste helft van 1997 zal besluiten
of bedoelde wijziging een begaanbare weg is.Ik meen dat de bedoelde wijziging op aanvaardbare wijze als volgt kan
worden vormgegeven. Aan de AVI's zal een vermindering van de REB worden toegekend
die in beginsel is gerelateerd aan het deel van de door AVI's opgewekte elektriciteit
dat kan worden aangemerkt als met biomassa opgewekte elektriciteit.
Omdat het niet uitvoerbaar is steeds de biomassafractie precies te meten wordt
een forfaitair percentage toegepast. Het aandeel biomassa in het afval ligt
momenteel tussen de 50 en 60%. In de wet zal bedoeld forfaitair percentage
worden vastgesteld op 50, omdat moet worden voorkomen dat de tegemoetkoming
ook wordt toegepast op elektriciteit opgewekt door de verbranding van kunststoffen
(en ander afval dat niet als biomassa kan worden aangemerkt). Dit betekent
dat de bijzondere regeling in beginsel van toepassing is op 50% van de door
de AVI opgewekte elektriciteit.De hoogte van het percentage van de door de AVI's geleverde elektriciteit
dat in aanmerking komt voor teruggave van energiebelasting, zal echter lager
kunnen zijn, afhankelijk van de inhoud van het nog dit jaar met de sector
af te sluiten convenant inzake verbetering van het energierendement van de
AVI's. Ook kan tijdens de looptijd van het convenant bijstelling geïndiceerd
zijn, als de uitvoering daartoe aanleiding geeft. Om die reden is voorzien
in de mogelijkheid dat het percentage van 50 bij ministeriële regeling
lager kan worden vastgesteld. Vanwege het essentiële karakter van het
percentage dat voor vermindering van energiebelasting in aanmerking mag worden
genomen, is voorzien in een regeling op grond waarvan de ministeriële
regeling waarbij het percentage wordt vastgesteld aan de Staten-Generaal ter
goedkeuring wordt voorgelegd.Het convenant met de AVI's over betere energiebenutting wordt nader uitgewerkt
door de sector en de betrokken ministeries. Hoewel er naar gestreefd wordt
het convenant per 1 januari 1998 in werking te laten treden en daarmede ook
de teruggaafregeling, is het exacte tijdstip op dit moment nog niet aan te
geven. Daarom is bepaald dat de inwerkingtreding van de teruggaafregeling
bij koninklijk besluit zal geschieden.De met de teruggaafregeling gepaard gaande budgettaire derving wordt geraamd
op circa f 38 mln per jaar (uitgaande van een percentage van 50). Europese aspectenEen aantal maatregelen in dit wetsvoorstel is aan te merken als staatssteun
in de zin van de artikelen 92 en 93 EG. Het betreft de uitbreiding van de
Vamil, de tijdelijke accijnsvrijstelling bio-ethanol, het nihiltarief in de
regulerende energiebelasting ter zake van groene stroom en de bijzondere regeling
in de energiebelasting voor afvalverbrandingsinstallaties. Deze maatregelen
worden dientengevolge aangemeld bij de Europese Commissie.Voorts bevat het wetsvoorstel een aantal maatregelen waarin technische
voorschriften zijn opgenomen. Het betreft de verruiming van de vrijstelling
van BPM en de regeling in de motorrijtuigenbelasting voor elektrische personenauto's
en de regeling in de energiebelasting ter zake van warmtekrachtkoppeling.
Deze maatregelen worden genotificeerd bij de Europese Commissie ingevolge
richtlijn nr. 83/189/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 28
maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en
technische voorschriften (PbEG L 109), zoals nadien gewijzigd. III. BUDGETTAIRE GEVOLGENDe budgettaire effecten van de in dit wetsvoorstel opgenomen maatregelen
zijn weergegeven in het onderstaande overzicht (bedragen in mln guldens in
de structurele situatie, afgerond op 5 mln) Maatregelbudgettaire
effectenUitbreiding regeling Groen beleggen/ VAMIL en vrijstelling  vergoeding
natuurbeheer– 70 Maatregelen ter terugdringing autoverkeer
(telewerken, ketenforfait en carpoolregeling)– 40 Maatregelen
op het gebied van de belasting op auto's– 25 Accijnsvrijstelling
bio-ethanol– 15 Vrijstelling REB voor groene stroom– 30Overige maatregelen op het gebied van de Wet belastingen op milieugrondslag15Vpb-plicht energiebedrijven80 Uitbreiding energie-investeringsaftrek– 50Totaal– 135Het wetsvoorstel leidt tevens tot een derving aan premies volksverzekeringen
van 35 mln. IV. UITVOERINGSKOSTENDe maatregelen in dit wetsvoorstel leiden tot extra structurele werkzaamheden
bij de Belastingdienst voor een belangrijk deel als gevolg van de invoering
van een bodemtarief BPM. De met de maatregelen gemoeide uitvoeringskosten
bedragen f 1,6 mln. (automatisering en personeel). De incidentele kosten
voor voorlichting en dergelijke bedragen f 0,4 mln. De uitvoeringskosten
van de Belastingdienst worden gefinancierd uit de Aanvullende Post (nader
te verdelen).De kosten van de Dienst Wegverkeer uit hoofde van het afgeven van verklaringen
voor zeer zuinige auto's worden op grond van de voorgestelde wettekst gedekt
uit een door de Dienst in rekening te brengen (kostendekkende) vergoeding
ten laste van de aanvrager van de verklaring (de fabrikant of importeur).
De verruiming van de vrijstelling voor elektrische auto's en het buiten de
grondslag van de BPM laten van cruise control en econometers vergen geen extra
werkzaamheden van de Dienst Wegverkeer; deze fiscale tegemoetkomingen worden
op verzoek van de belanghebbende door de belastingdienst toegekend. V. TOELICHTING OP DE ARTIKELEN ARTIKEL I (WET OP DE INKOMSTENBELASTING 1964) ARTIKEL I, ONDERDEEL A (ARTIKEL 8 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)Ingevolge het voorgestelde artikel 8, eerste lid, onderdeel i, wordt een
deel van bepaalde door een belastingplichtige ontvangen subsidies ter zake
van de ontwikkeling en de instandhouding van bos en natuur niet tot de winst
gerekend. Dat deel van de subsidies blijft daardoor buiten de belastingheffing.
Deze bepaling vindt tevens toepassing bij een terugbetaling van de bedoelde
subsidies. De terugbetaling van het deel dat destijds was vrijgesteld, kan
dan niet ten laste van de winst worden gebracht. Zoals in het
algemene deel van de memorie is aangegeven, is het de bedoeling om het deel
van de genoemde subsidies dat betrekking heeft op verrichte arbeid niet in
de vrijstelling te betrekken. Tevens wordt de in de subsidie te onderkennen
kostencomponent niet tot het vrijgestelde deel van die subsidie gerekend.
In de praktijk zal het echter niet altijd eenvoudig zijn om vast te stellen
welk deel van een subsidie betrekking heeft op deze componenten. Daarom zijn
zij niet als zodanig uitgezonderd, maar is de bevoegdheid opgenomen om het
vrij te stellen deel bij ministeriële regeling vast te stellen. Zoals
in het algemene deel van de memorie reeds is aangegeven, wordt in dat kader
gedacht aan een forfaitaire vrijstelling van 90% van het bedrag van de subsidie,
waarbij voorts de mogelijkheid bestaat een maximum te stellen aan de hoogte
van de vrijstelling.De subsidieregelingen waarop de vrijstelling zal worden toegepast, zullen
bij ministeriële regeling worden aangewezen. Wellicht ten overvloede
merk ik op dat de onderhavige vrijstelling ingevolge de systematiek van de
Wet op de inkomstenbelasting 1964 overeenkomstige toepassing vindt indien
(een deel van) de subsidie wordt aangemerkt als inkomsten uit vermogen. Deze
maatregel vindt overeenkomstige toepassing bij het bepalen van de winst voor
de heffing van de vennootschapsbelasting. ARTIKEL I, ONDERDEEL B (ARTIKEL 11 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)Deze aanpassing leidt ertoe dat het plafond van de in aanmerking te nemen
investeringen voor de energie-investeringsaftrek wordt verhoogd van f 50
mln tot f 200 mln. ARTIKEL I, ONDERDEEL C (ARTIKEL 23 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)In het nieuwe onderdeel e van artikel 23, eerste lid, is een vrijstelling
opgenomen voor de inrichting van de werkruimte die door degene van wie inkomsten
worden genoten aan de belastingplichtige wordt verstrekt, ter beschikking
gesteld of vergoed. Zoals in het algemene deel van deze memorie is uiteengezet
betreft deze vrijstelling met name een fiscale tegemoetkoming voor belastingplichtigen
die op basis van een schriftelijke overeenkomst met hun opdrachtgever gedurende
de gebruikelijke werkdagen tenminste eenmaal per week in die werkruimte plegen
thuis te werken met behulp van telematica (zogenoemde telewerkers), zodat
op die dagen geen woon–werkverkeer plaatsvindt. Teneinde te bewerkstelligen
dat de inrichting van de werkruimte geschikt is voor thuiswerk worden nadere
voorwaarden gesteld. Daartoe zal in de desbetreffende uitvoeringsregeling
aansluiting worden gezocht bij de in het Besluit thuiswerk gestelde voorwaarden.
Dit Besluit geeft onder meer uitvoering aan artikel 24 van de Arbeidsomstandighedenwet,
dat de mogelijkheid biedt bij algemene maatregel van bestuur regels te stellen
ter verzekering van de veiligheid, ter bescherming van de gezondheid en ter
bevordering van het welzijn van de thuiswerker. Zo is in artikel 13, eerste
lid, van dit Besluit bepaald dat de arbeidsplaats van de werknemer zodanig
moet zijn ingericht dat de arbeid zoveel mogelijk zittend, op ergonomisch
verantwoorde wijze kan worden verricht.Voor de toepassing van de vrijstelling wordt aangesloten bij de waarde
in het economische verkeer van de desbetreffende inrichting in het kalenderjaar
en de vier voorafgaande kalenderjaren. Hierbij is de waarde van de ter beschikking
gestelde faciliteiten slechts relevant gedurende de periode waarin de terbeschikkingstelling
plaatsvindt. Zo kan bijvoorbeeld de verstrekking van de inrichting
ter waarde van f 4000 na afloop van een periode waarin die faciliteiten
ter beschikking werden gesteld, in beginsel onbelast plaatsvinden. Indien
degene van wie de inkomsten worden genoten de hier bedoelde inrichting bekostigt,
wordt daaraan het vermoeden ontleend dat de inrichting mede in verband met
het verwerven van de inkomsten wordt gebruikt. De vrijstelling is evenwel
niet van toepassing voorzover de inspecteur het tegendeel aannemelijk maakt.De redactie van de nieuwe vrijstelling brengt mee dat voor de bepaling
of in het kalenderjaar en de vier voorafgaande kalenderjaren het plafond van
f 4000 is bereikt, de periode vóór 1 januari 1998 buiten
beschouwing kan worden gelaten.Bij ministeriële regeling kunnen voorwaarden worden gesteld met betrekking
tot deze vrijstelling. Hierbij valt te denken aan administratieve voorwaarden
met betrekking tot de «telewerkregeling». Het betreft hier dezelfde
ministeriële regeling als genoemd in artikelen II, onderdeel A.1. en
VII, onderdeel A.1.Met de wijziging van artikel 23, derde lid, wordt bewerkstelligd dat de
bepaling van de belastingvrije vergoedingen ter zake van openbaar vervoer
in de nieuwe opzet plaatsvindt op basis van de werkelijke kosten vermeerderd
met f 200. Zoals in het algemene deel van deze memorie is uiteengezet
wordt aldus op forfaitaire wijze rekening gehouden met extra kosten van het
zogenaamde ketenvervoer (bijvoorbeeld stallingskosten). ARTIKEL I, ONDERDEEL D (ARTIKEL 26 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)Deze wijziging is toegelicht in het algemene deel van deze memorie. ARTIKEL I, ONDERDEEL E (ARTIKEL 36 VAN DE WET OP DE INKOMSTENBELASTING
1964)De wijziging van artikel 36, tweede lid, onderdeel a, onder 1°, houdt
verband met het extra verhogen van de bedragen van het reiskostenaftrekforfait,
voor het geval per openbaar vervoer wordt gereisd over een enkele-reisafstand
van meer dan 10 km. Deze extra verhoging zal plaatsvinden naast de gebruikelijke
aanpassing van het reiskostenaftrekforfait, en wordt gesteld op f 200.
Zoals in het algemene deel van deze memorie is uiteengezet wordt met deze
verhoging op forfaitaire wijze rekening gehouden met extra kosten van het
zogenaamde ketenvervoer (bijvoorbeeld stallingskosten). ARTIKEL II (WET OP DE LOONBELASTING 1964) ARTIKEL II, ONDERDEEL A (ARTIKEL 11 VAN DE WET OP DE LOONBELASTING
1964))In het nieuwe onderdeel v van artikel 11, eerste lid, is een overeenkomstige
vrijstelling opgenomen als in het nieuwe onderdeel e van artikel 23, eerste
lid, van de Wet op de inkomstenbelasting 1964. Verwezen zij naar de toelichting
op artikel I, onderdeel C.Gelet op de in de aanhef van het nieuwe onderdeel v opgenomen zinsnede
«voorzover de waarde in het economische verkeer van die inrichting .....
niet meer bedraagt dan f 4000» zij duidelijkheidshalve gewezen
op een waarderingsaspect, ingeval de waarde in het economische verkeer van
de door de inhoudingsplichtige verstrekte inrichting meer beloopt
dan f 4000. Er ontstaat in dat geval samenloop met artikel 13 van de
Wet op de loonbelasting 1964 (waardering van loon in natura). Ingeval de waarde
in het economische verkeer van die inrichting bijvoorbeeld f 8000 is,
dient te worden bepaald welk bedrag in de heffing moet worden betrokken. Indien
de verwerving van loon het gebruik van die inrichting meebrengt, wordt ingevolge
artikel 13, eerste lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 de waarde van
de inrichting gesteld op de besparingswaarde (stel f 2000). De situatie
is dan dat de economische verkeerswaarde f 8000 bedraagt, derhalve f 4000
meer dan de vrijstelling van f 4000, terwijl de besparingswaarde van
het geheel f 2000 bedraagt.Gelet op de «voorzover-vrijstelling» van het nieuwe onderdeel
v ligt het in de rede dat deze besparingswaarde wordt gereduceerd tot een
aan het bedrag boven de vrijstelling gerelateerd deel, derhalve tot 4/8 van
f 2000 = f 1000. Gevolg van dit systeem van evenredige reductie
is dat het als loon in aanmerking te nemen bedrag hoger wordt naarmate de
waarde in het economische verkeer van de inrichting hoger is, ondanks dat
de besparingswaarde gelijk blijft. Dit is inherent aan een vrijstelling tot
een vast bedrag, waarvan het belang relatief geringer wordt naarmate de waarde
in het economische verkeer hoger wordt.Ingeval de werknemer een eigen bijdrage verschuldigd is, kan deze eigen
bijdrage in mindering worden gebracht op de aldus vastgestelde waarde, met
dien verstande dat de waarde ten minste op nihil wordt gesteld (artikel 13,
vierde lid, van de Wet op de loonbelasting 1964).Volledigheidshalve zij erop gewezen dat deze waarderingsmethodiek mutatis
mutandis ook geldt voor de op 1 januari 1997 in het kader van de Wet aanpassing
loon- en inkomstenbelasting c.a. 1997 ingevoerde vrijstelling voor computers
(artikel 11, eerste lid, onderdeel u, van de Wet op de loonbelasting 1964).In het nieuwe onderdeel w van artikel 11, eerste lid, is een vrijstelling
opgenomen van een of meer uitkeringen aan zogenoemde carpoolers tot een bedrag
dat, afhankelijk van de voor het woon–werkverkeer af te leggen reisafstand,
varieert van ten hoogste f 500 per kalenderjaar bij een reisafstand van
15 tot 30 km tot ten hoogste f 1000 per kalenderjaar bij een reisafstand
van 50 km of meer. Per werknemer is diens eigen reisafstand relevant, terwijl
voor de bestuurder tevens als voorwaarde geldt dat er tenminste 15 km een
«meerijwerknemer» met hem moet hebben meegereden. Dit laatste
zal in de uitvoeringsregeling worden vastgelegd. Deze vrijstelling (meerijbonus)
heeft zowel betrekking op door de werkgever verstrekte uitkeringen ten behoeve
van de werknemer die krachtens een schriftelijk vastgelegde regeling van de
inhoudingsplichtige, dan wel van de inhoudingsplichtige of een of meer andere
inhoudingsplichtigen, andere werknemers vervoert, als op de werknemer of werknemers
die krachtens die regeling worden vervoerd. Het moet daarbij uiteraard gaan
om werknemers van de inhoudingsplichtige(n) waarop de regeling betrekking
heeft.Het vervoer per auto kan zowel betrekking hebben op een eigen auto van
de werknemer als op een door de inhoudingsplichtige ter beschikking gestelde
auto. Teneinde oneigenlijk gebruik zoveel mogelijk te voorkomen en om uitvoeringstechnische
redenen is de voorwaarde opgenomen dat de vrijstelling van toepassing is nadat
de werknemer in het kalenderjaar tenminste 120 dagen heeft gecarpoold. Bij
ministeriële regeling kunnen voorwaarden worden gesteld met betrekking
tot deze vrijstelling (het betreft hier dezelfde ministeriële regeling
als genoemd in artikelen I, onderdeel C.1. en VII, onderdeel A.1.). Daarbij
valt met name te denken aan administratieve voorwaarden ter zake van de carpoolregeling;
hierbij zal aan de inhoudingsplichtige een nadrukkelijke controleplicht worden
opgelegd. Dat de inhoudingsplichtige expliciet zal moeten vaststellen dat
op tenminste 120 dagen is gereisd, blijkt ook uit de voorgestelde wettekst,
volgens welke de faciliteit voor een bepaalde werknemer pas geldt nadat de werknemer in het jaar op tenminste 120 dagen heeft gecarpoold.
Deze systematiek sluit aan bij de per 1 januari 1997 geïntroduceerde
40-dagenregeling (artikel 11, twaalfde lid, van de Wet op de loonbelasting
1964). Dit betekent dat bij begin of beëindiging van de dienstbetrekking
in de loop van het jaar het aantal van 120 dagen niet evenredig wordt verminderd,
en dat elk jaar op 1 januari de dagenteller op nul wordt gezet. Aldus is de
regeling eenvoudig uitvoerbaar.De in onderdeel A.2 opgenomen wijziging van artikel 11, tiende lid, van
de Wet op de loonbelasting 1964 stemt goeddeels overeen met de in artikel
I, onderdeel C, opgenomen wijziging van artikel 23, derde lid, van de Wet
op de inkomstenbelasting 1964.Zoals in het algemene deel van deze memorie is opgemerkt zal in de nieuwe
opzet voor de carpooler (zowel de chauffeur als de meerijder) het recht op
aftrek of belastingvrije vergoeding van reiskosten volgens het reiskostenforfait
niet vervallen ingeval sprake is van een niet door de inhoudingsplichtige
ter beschikking gestelde personenauto en zal de oude meerijregeling (artikel
8, vierde en vijfde lid, van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 1990) vervallen.
In verband hiermee kan de in het dertiende lid opgenomen delegatiebepaling
vervallen. Onderdeel A.3 strekt daartoe. Ingeval sprake is van een door de
inhoudingsplichtige ter beschikking gestelde personenauto hebben de meerijders
wel recht op het reiskostenforfait.Ingevolge de in onderdeel A.4 opgenomen toevoeging aan het vijftiende
lid wordt op de maximumbedragen die belastingvrij aan carpoolers (de zogenoemde
meerijbonussen) kunnen worden uitgekeerd, jaarlijks de tabelcorrectiefactor
van art. 66b, tweede lid, van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 toegepast. ARTIKEL II, ONDERDEEL B (ARTIKEL 15 VAN DE WET OP DE LOONBELASTING
1964)De in onderdeel B opgenomen wijziging van artikel 15, tweede lid, onderdeel
a, onder 1°, stemt goeddeels overeen met de in artikel I, onderdeel E,
opgenomen wijziging van artikel 36, tweede lid, onderdeel a, onder 1°,
van de Wet op de inkomstenbelasting 1964. ARTIKEL III (WET OP DE VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969) ARTIKEL III, ONDERDELEN A.1 EN A.2 (ARTIKEL 2 VAN DE WET
OP DE VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)Door deze aanpassingen van artikel 2, derde lid, van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969 worden energiebedrijven van publiekrechtelijke rechtspersonen in de belastingheffing
betrokken. Opgemerkt zij dat het begrip bedrijf in het kader van dit artikel
dient te worden opgevat in technische zin. Dit betekent dat activiteiten die
weliswaar plaatsvinden binnen de organisatorische en administratieve eenheid
van een «energiebedrijf» van een publiekrechtelijk rechtspersoon,
maar die niet gerekend worden tot de in artikel 2, tweede volzin, bedoelde
activiteiten, niet worden meegetrokken in de belastingplicht. ARTIKEL III, ONDERDEEL A.3 (ARTIKEL 2 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)Deze wijziging van artikel 2, zevende lid, is redactioneel. Zij houdt
verband met de nieuwe spellingsregels en de Aanwijzingen voor de regelgeving. ARTIKEL III, ONDERDEEL A.4 (ARTIKEL 2 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)Nu de overheidsenergiebedrijven in de belastingheffing worden betrokken,
kan de in artikel 2, zevende lid, onderdeel i, opgenomen uitzondering worden
beperkt tot het leveren van water. ARTIKEL III, ONDERDEEL A.5 (ARTIKEL 2 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)De wijziging van het derde lid heeft in verbinding met het zevende lid,
eerste volzin, tot gevolg dat afzonderlijke rechtspersonen die volledig worden
beheerst door de overheid («overheidslichamen») en die een energiebedrijf
uitoefenen voor die kernactiviteit en voor andere activiteiten die vallen
onder de limitatieve opsomming van het derde lid, in de belastingheffing worden
betrokken. Op grond van de tweede volzin, onderdeel j, van het zevende lid
blijft de belastingplicht van deze «overheidslichamen» die een
energiebedrijf uitoefenen echter niet beperkt tot deze activiteiten, maar
wordt het lichaam voor al zijn activiteiten in de belastingheffing betrokken.
Door het opnemen van onderdeel j worden dus ook activiteiten die buiten de
opsomming van het derde lid vallen, in de heffing betrokken. In onderdeel
j wordt een uitzondering op de belastingplicht gemaakt voor lichamen die uitsluitend
of nagenoeg uitsluitend water leveren. Onderdeel j, in verbinding met het
slot van het zevende lid, leidt er voorts toe dat ook dochtermaatschappijen
van deze «overheidslichamen» die een energiebedrijf uitoefenen
(en die niet uitsluitend of nagenoeg uitsluitend water leveren) voor al hun
activiteiten in de belastingheffing worden betrokken. ARTIKEL III, ONDERDEEL A.6 (ARTIKEL 2 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)Deze wijziging betreft een technische aanpassing. Het voorgestelde onderdeel
j geldt immers ook voor andere rechtspersonen dan vennootschappen en stichtingen. ARTIKEL III, ONDERDEEL B (ARTIKEL 8 VAN DE WET OP DE VENNOOTSCHAPSBELASTING
1969)De voorgestelde wijziging van artikel 8, eerste lid, strekt ertoe de in
dit voorstel van wet opgenomen wijziging van artikel 8, eerste lid, van de
Wet op de inkomstenbelasting 1964 in verband met een fiscale faciliteit voor
de ontwikkeling en instandhouding van bos en natuur, van overeenkomstige toepassing
te verklaren voor de heffing van de vennootschapsbelasting. ARTIKEL III, ONDERDEEL C (ARTIKEL 10 VAN DE WET OP DE
VENNOOTSCHAPSBELASTING 1969)Het is denkbaar dat gemeentelijke of provinciale overheden die een energiebedrijf
uitoefenen de gevolgen van de invoering van de vennootschapsbelastingplicht
voor energiebedrijven zullen trachten te voorkomen of te beperken door de
introductie of verhoging van precariobelastingen. Een dergelijk effect zou
kunnen worden voorkomen door het extra bedrag aan precariobelasting dat energiebedrijven
in dat geval verschuldigd zouden zijn, niet in aftrek toe te laten voor de
vennootschapsbelasting. In de praktijk zou dit echter tot zeer moeilijke afbakeningsvragen
kunnen leiden. Daarom wordt een aftrekbeperking voorgesteld voor de precariobelastingen
die op of na 1 januari 1998 worden ingevoerd en voor reeds voor deze datum
bestaande precariobelastingen die worden verhoogd, behoudens voorzover de
verhoging niet uitgaat boven de gemiddelde verhoging van de overige door de
desbetreffende gemeente of provincie geheven belastingen. Voor de vraag of
er sprake is van een «verhoging» zullen het tarief en de grondslag
van de desbetreffende belasting in ogenschouw worden genomen. De aftrekbeperking
geldt zowel voor directe overheidsbedrijven (als bedoeld in artikel 2, derde
lid, tweede volzin) als voor indirecte overheidsbedrijven (als bedoeld in
artikel 2, zevende lid, tweede volzin, onderdeel j, en het slot van dat artikel).De mogelijkheid bestaat dat door gemeenten of provincies in plaats van
de heffing van een precariobelasting, krachtens een privaatrechtelijke overeenkomst
een vergoeding van het energie-bedrijf wordt bedongen voor het hebben van
voorwerpen onder, op of boven de voor de openbare dienst bestemde gemeente-
onderscheidenlijk provinciegrond. In de tweede volzin wordt bepaald dat deze
vergoedingen voor de aftrekbeperking met precariobelastingen op een lijn worden
gesteld. ARTIKEL IV (WET OP DE BELASTING VAN PERSONENAUTO'S EN
MOTORRIJWIELEN 1992) AlgemeenIn artikel IV tot wijziging van de Wet op de belasting van personenauto's
en motorrijwielen 1992 wordt invulling gegeven aan de korting van de belasting
van personenauto's en motorrijwielen (bpm) voor zeer zuinige personenauto's
en de introductie van een bodemtarief in de bpm bij de heffing voor oudere
vervoermiddelen. Tevens wordt een algemene overgangsbepaling opgenomen. ARTIKEL IV, ONDERDEEL A (ARTIKELEN 1, VIERDE LID EN 9A
VAN DE WET OP DE BELASTING VAN PERSONENAUTO'S EN MOTORRIJWIELEN 1992)De wijziging van artikel 9a verruimt het tijdelijke nihiltarief voor elektrische
personenauto's tot alle personenauto's die zijn ingericht en bestemd om mede
te worden aangedreven door een elektromotor met een vermogen van ten minste
10 kW. Artikel 1, vierde lid, waarin is aangegeven dat de belasting alsnog
verschuldigd wordt indien de personenauto niet langer voldoet aan de voorwaarden
voor het nihiltarief, is dienovereenkomstig aangepast. ARTIKEL IV, ONDERDEEL B (ARTIKEL 9B VAN DE WET OP DE BELASTING
VAN PERSONENAUTO'S EN MOTORRIJWIELEN 1992)Het nieuwe artikel 9b bevat de hoofdlijnen van de wijze waarop aan de
korting voor zeer zuinige personenauto's gestalte wordt gegeven. Om voor een
korting in aanmerking te komen dient ingevolge het tweede lid een verklaring
van de Dienst Wegverkeer te zijn afgegeven. Deze verklaring kan van algemene
aard zijn en betrekking hebben op een bepaalde uitvoering van een model van
een bepaald merk. Dat houdt in dat alle auto's van dat merk en model die aan
de betreffende specificaties qua uitvoering voldoen, voor de korting in aanmerking
komen (in het tweede lid omschreven als een uitvoering van een auto). Er hoeft
dan ook maar een keer een verklaring te worden aangevraagd en te worden afgegeven.
Een verklaring kan ook betrekking hebben op een specifieke auto waarvoor een
korting wordt aangevraagd. In het algemeen zal deze verklaring betrekking
hebben op een (parallel) geïmporteerde auto waarvoor geen typegoedkeuring
bestaat.In de verklaring die op verzoek van de importeur of fabrikant wordt afgegeven,
wordt door Dienst Wegverkeer aangegeven of de auto voldoet aan de in het vierde
lid bij de wet gestelde of de krachtens het vijfde lid bij ministeriële
regeling neer te leggen eisen inzake het brandstofverbruik. Aan de afgifte
van een verklaring kunnen ingevolge het zevende lid bij ministeriële
regeling nadere voorwaarden worden verbonden. Hierbij kan worden gedacht aan
een voorwaarde dat de korting door de fabrikant of importeur niet wordt ingezet
voor de promotie van met het oogmerk van de regeling strijdige luxe- of pretpakketten.
Gestreefd wordt naar duidelijke afspraken vooraf met de autobranche, zodat
toepassing van deze bepaling achterwege kan blijven. In het negende lid wordt
voorzien in de mogelijkheid om bij ministeriële regeling te bepalen welke
gegevens bij het verzoek om een verklaring dienen te worden overgelegd. Dit
zullen in het algemeen afschriften zijn van de bescheiden welke in het kader
van de typegoedkeuring worden afgegeven en die betrekking hebben op de grootte
van het voertuig, het gewicht en het verbruik. Voor de figuur van de verklaring
met korting is gekozen om op korte termijn aan de stimuleringsregeling gestalte
te kunnen geven zonder dat voor elke auto door de Dienst Wegverkeer het brandstofverbruik
behoeft te worden vastgesteld (deze gegevens zijn niet zonder meer toegankelijk).
Het initiatief wordt bij de fabrikant of importeur gelegd, die de vereiste
stukken voor de toetsing moet overleggen. Het ligt in de bedoeling de gegevens
over afgegeven verklaringen algemeen toegankelijk te maken zodat een ieder
kan weten voor welke uitvoeringen een korting kan worden verkregen, zodat
een met de vamil en eia vergelijkbaar systeem van lijsten ontstaat dat de
koper maximale duidelijkheid verschaft.In het derde lid zijn de bedragen opgenomen die als korting kunnen worden
toegekend, onderscheiden naar een korting van f 2500 indien aan een absolute
norm wordt voldaan en van f 1250 indien het voertuig aan een aan het
gewicht en/of de grootte gerelateerde norm voldoet. De korting van f 2500
kan in sommige gevallen – met name voor de personenauto's uit het kleinere
(goedkopere) segment – uitstijgen boven de normaliter verschuldigde
bpm. Het derde lid bepaalt dat in dergelijke gevallen de korting wordt beperkt
tot de verschuldigde bpm.In het algemeen deel van deze memorie is reeds uiteengezet onder welke
condities een personenauto als zeer zuinig in zijn klasse kan worden aangeduid
en dus in aanmerking komt voor een korting op de bpm. In het vijfde lid is
de nadere invulling daarvan gedelegeerd naar een ministeriële regeling.
Ter zake van de wijze van vaststelling van de brandstofverbruikscijfers, het
gewicht en de grootte van de personenauto wordt nog opgemerkt dat deze zal
zijn gebaseerd op de ter zake van toepassing zijnde Europese richtlijnen voor
typegoedkeuring. Er wordt derhalve gebruik gemaakt van gegevens die reeds
uit andere hoofde bekend zijn. De brandstofverbruikscijfers zullen
dienen te zijn vastgesteld overeenkomstig richtlijn 80/1268/eeg van de Raad
van de Europese Gemeenschappen van 16 december 1980 inzake het brandstofverbruik
van motorvoertuigen (PbEG L375), zoals deze laatstelijk is gewijzigd bij richtlijn
93/116/EG, dat wil zeggen volgens de «nieuwe meetmethode», die
veelal leidt tot iets hogere, het verbruik in de praktijk beter benaderende
cijfers dan de daarvoor geldende meetmethode.Bepaalde vormen van personenauto's of personenauto's voorzien van bepaalde
uitrustingsstukken kunnen op grond van het zesde lid van de korting worden
uitgesloten. Dit houdt verband met het feit dat bepaalde voorzieningen dan
wel verschijningsvormen een hoger brandstofverbruik met zich brengen dan op
grond van hun bij de typegoedkeuring vastgestelde verbruik mag worden verwacht.
Ik ben voornemens om in ieder geval auto's voorzien van een airconditioningssysteem
(zorgt voor gebruikstoename van 10–15%) en zogenoemde cabriolets (eveneens
een hoger verbruik van zo'n 10–15%) van de korting uit te sluiten.De onderhavige korting heeft tot doel de consument te bewegen tot de aanschaf
van een zuiniger auto. Daarbij moet echter niet uit het oog worden verloren
dat de techniek voortschrijdt en dat de gemiddelde personenauto steeds zuiniger
wordt. Zonder aanpassing zou derhalve de nu vast te stellen (scherpe) norm
na verloop van tijd wel eens de standaard kunnen zijn. Om die reden dient
de norm ten minste na elke twee jaar te worden herijkt, zodat gelijke tred
wordt gehouden met de ontwikkelingen in de techniek. Alleen op die manier
blijft van de kortingsregeling een impuls uitgaan om te kiezen voor de zuiniger
auto. Het achtste lid strekt tot een dergelijke periodieke aanpassing, waarbij
steeds de ontwikkelingen op de markt zullen worden gevolgd. Dit laatste betekent
dat niet bij elke herijking daadwerkelijk veranderingen in alle klassen behoeven
op te treden. Indien een herijking daadwerkelijk tot gevolg heeft dat een
type auto niet langer als zeer zuinig in zijn klasse wordt aangemerkt, verliest
de eerder voor dat type afgegeven verklaring ingevolge het achtste lid zijn
geldigheid. In artikel 16a is een regeling getroffen voor deze auto's waarvoor
al wel een kentekenbewijs is afgegeven maar die nog niet te naam zijn gesteld.Het tweede lid stelt buiten twijfel dat een verklaring voor een uitvoering
van een personenauto niet vervallen mag zijn. Dit is met name van belang voor
gebruikte auto's die voor het eerst in de bpm worden betrokken. In dat geval
kan zich immers de situatie voordoen dat die uitvoering op het moment dat
die auto voor het eerst in gebruik werd genomen als zeer zuinig werd beschouwd,
maar op het moment van het in de bpm betrekken niet meer, omdat de eisen inmiddels
zijn aangescherpt. In dat laatste geval kan de gebruikte auto niet voor de
korting in aanmerking komen. Dit brengt deze gebruikte auto op dat moment
in dezelfde positie als een aangeschafte nieuwe auto. Voorts wordt de korting
ingevolge hetzelfde lid uitsluitend in acht genomen indien de verklaring is
afgegeven voordat de auto voor het eerst in gebruik is genomen, omdat een
gebruikte auto die voor het eerst in de bpm wordt betrokken anders zou worden
bevoorrecht boven een op dat moment van eerste in gebruik neming in het verleden
aangeschafte auto. ARTIKEL IV, ONDERDEEL C (ARTIKEL 10 VAN DE WET OP DE BELASTING
VAN PERSONENAUTO'S EN MOTORRIJWIELEN 1992)Dit onderdeel bevat bepalingen voor de wijziging van artikel 10, waarin
is geregeld hoe de toepassing van de bpm verloopt bij gebruikte auto's. In
het eerste lid wordt geregeld dat de korting van artikel 9b ook op gebruikte
auto's wordt toegepast. In dat geval wordt de korting toegepast verminderd
volgens dezelfde regels als gelden voor het bedrag bedoeld in artikel 9. Zoals
in de toelichting op artikel 9b reeds is opgemerkt, vindt de korting
op een gebruikte auto alleen toepassing indien deze auto op het moment dat
hij in de bpm wordt betrokken aan de dan geldende eisen voor zuinigheid voldoet.
In het tweede lid wordt de introductie van het bodemtarief geregeld, door
de vermindering met de leeftijd aan een maximum van 90% te verbinden. ARTIKEL IV, ONDERDEEL D (ARTIKEL 16A VAN DE WET OP DE
BELASTING VAN PERSONENAUTO'S EN MOTORRIJWIELEN 1992)Dit onderdeel bevat een in de Wet op de belasting van personenauto's en
motorrijwielen 1992 op te nemen overgangsbepaling die voorzieningen treft
voor de situatie dat de daarin opgenomen tarieven worden gewijzigd, dan wel
indien kortingen of normen worden vastgesteld of gewijzigd. Deze overgangsbepaling
is op dit moment alleen van belang voorzover deze betrekking heeft op situaties
waarbij verklaringen voor een korting worden afgegeven of vervallen verklaard,
maar is tevens van toepassing op gevallen waarin tarieven en kortingen eventueel
later bij de wet worden gewijzigd, zodat in die gevallen geen overgangsrecht
meer behoeft te worden geregeld.Een overgangsbepaling is voor al deze situaties noodzakelijk in verband
met het feit dat ter zake van een vervoermiddel reeds in een vroeg stadium
een kenteken wordt afgegeven, terwijl eerst op een later tijdstip de tenaamstelling
van het kenteken overeenkomstig artikel 48, tweede lid, onderdeel b van het
Kentekenreglement plaatsvindt. De datum van tenaamstelling is feitelijk bepalend
voor de vaststelling van de hoogte van de bpm; ook dan wordt pas de bpm verschuldigd.
Aangezien het bpm-bedrag moet worden vermeld op het kentekenbewijs, wordt
dat reeds daarop vermeld op het moment dat het wordt afgegeven, zulks naar
het tarief dat op dat moment van toepassing is. Indien de tenaamstelling echter
plaatsvindt nadat een tariefwijziging heeft plaatsgevonden, zou dat inhouden
dat alle (voortijdig) afgegeven kentekens moeten worden ingenomen. Om dat
te voorkomen voorziet dit artikel in een overgangsfase. Het eerste lid heeft
betrekking op tariefwijzigingen die tot gevolg hebben dat de bpm stijgt, hetzij
omdat het tarief zelf is verhoogd, hetzij omdat de korting wordt verminderd.
Ter zake van die situatie wordt bepaald dat het bij afgifte van het kenteken
toegepaste tarief gehandhaafd blijft voor zover de tenaamstelling plaatsvindt
binnen twee maanden na de tariefwijziging. Deze termijn is gesteld om te voorkomen
dat bij een tariefwijziging een «hamstering» plaatsvindt van nieuwe
auto's tegen het oude tarief.Het handhaven van het «oude» tarief is niet gewenst indien
een tariefwijziging een verlaging van de bpm-druk met zich brengt, hetzij
omdat het tarief wordt verlaagd, hetzij omdat de korting als bedoeld in het
onderhavige voorstel kan worden toegekend (of een hogere korting van toepassing
is), die op het moment van afgifte van het kenteken nog niet van toepassing
was. In die gevallen dient alsnog het correcte tarief op het moment van de
tenaamstelling te worden toegepast. Het tweede lid strekt daartoe.In het derde en vierde lid is geregeld op welke wijze dient te worden
omgegaan met de heffing van de bpm voor personenauto's waarvoor verklaringen
nieuw worden afgegeven dan wel waarvoor de in het verleden afgegeven verklaringen
hun geldigheid hebben verloren. Overeenkomstig hetgeen ter zake is geregeld
voor de wijzigingen in het tarief of van de kortingen, zal steeds de voor
belanghebbende meest gunstige regeling worden toegepast. Dat wil zeggen dat
een verklaring die zijn geldigheid heeft verloren nog kan worden toegepast
voorzover de tenaamstelling van het kenteken plaatsvindt binnen twee maanden
nadat de geldigheid is ingetrokken. Een verklaring afgegeven voor een auto
waarvoor reeds een kenteken is afgegeven zonder dat rekening is gehouden
met de aan die verklaring verbonden korting, heeft tot gevolg dat alsnog die
korting kan worden toegepast. ARTIKEL V (ARTIKEL 22 VAN DE WET OP DE MOTORRIJTUIGENBELASTING
1994)Door de wijziging van artikel 22 blijft het gewicht van een elektromotor
en de bijbehorende accu's buiten beschouwing in de vaststelling van het voor
de heffing van motorrijtuigenbelasting relevante gewicht van een personenauto,
mits de elektromotor een vermogen heeft van ten minste 10 kW en de auto is
ingericht en bestemd om mede door die elektromotor te worden aangedreven.
Op dezelfde wijze wordt ingevolge artikel 22 het gewicht van een installatie
voor het verplaatsen of vaststellen van een rolstoel voor invaliden buiten
beschouwing gelaten. Voor elektrische personenauto's die hoofdzakelijk door
de elektromotor worden aangedreven heeft de voorgestelde bepaling geen betekenis,
omdat voor dergelijke auto's een nihiltarief geldt op grond van artikel 31. ARTIKEL VI (WET BELASTINGEN OP MILIEUGRONDSLAG) ARTIKEL VI, ONDERDEEL B (ARTIKEL 20 VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)Ingevolge dit onderdeel wordt aan artikel 20, eerste lid, een nieuw onderdeel
toegevoegd, waarin een omschrijving wordt gegeven van het begrip KV-gas. Zoals
in het algemeen deel van deze memorie is aangegeven kan voor dit gas niet
de term «kolengas» worden gehanteerd, aangezien het daarbij om
een ander soort gas gaat. ARTIKEL VI, ONDERDEEL C (ARTIKEL 21 VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)Artikel 21, eerste lid, bevat een opsomming van de brandstoffen waarvan
de brandstoffenbelasting wordt geheven. Ingevolge onderdeel B wordt deze opsomming
uitgebreid met de brandstof «KV-gas». ARTIKEL VI, ONDERDEEL D (ARTIKEL 27 VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)Artikel 27 bevat de tarieven van de brandstoffenbelasting.Ingevolge onderdeel D.1. wordt aan het eerste lid van dit artikel een
onderdeel toegevoegd, dat het tarief van KV-gas bevat.Ingevolge onderdeel D.2. worden na het zesde lid vier nieuwe leden toegevoegd.In het nieuwe zevende lid is neergelegd dat op verzoek van de belastingplichtige
een afwijkend tarief voor kolen kan worden toegepast, dat is gebaseerd op
de feitelijke energie-inhoud (gigajoules) en het feitelijke koolstofgehalte
(CO2-emissie) van elke partij kolen. Teneinde het opnemen van ingewikkelde
formules in de wet te voorkomen is een tarief weergegeven per gigajoule en
per kg CO2. Indien belastingplichtigen kiezen voor de hier geboden
mogelijkheid dienen zij onder meer hun administratie zodanig in te richten
dat voor elke partij kolen de energie-inhoud en de CO2-emissie
worden vastgelegd. De desbetreffende hoeveelheden leveren vermenigvuldigd
met de tarieven per gigajoule en per kg CO2 de verschuldigde belasting
op. Belastingplichtigen die voor vorengenoemde mogelijkheid kiezen dienen
hierbij een bestendige gedragslijn te volgen. Om die reden is bepaald dat
bij inwilliging van het verzoek zulks geldt tot wederopzegging door belanghebbende
doch ten minste voor vijf jaren. Een hernieuwd verzoek kan eerst vijf jaren
na die wederopzegging worden ingewilligd. ARTIKEL VI, ONDERDEEL E (ARTIKEL 28 VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)De onderhavige wijziging strekt ertoe de in artikel 28, eerste lid, gebruikte
formulering in overeenstemming te brengen met die in artikel 21, derde en
vijfde lid. ARTIKEL VI, ONDERDEEL F (ARTIKEL 36I VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)In artikel 36i wordt een nieuw lid ingevoegd, waarin het nihiltarief voor
op duurzame wijze geproduceerde elektriciteit is opgenomen. Het nihiltarief
is slechts van toepassing indien er een contract is tussen het leverende energiedistributiebedrijf
en de afnemer inzake de levering van groene stroom. Daardoor wordt bewerkstelligd
dat alleen afnemers die daadwerkelijk bereid zijn tot afname van (duurdere)
groene stroom, profiteren van het nihiltarief. Bovendien vergemakkelijken
de contracten de controle op de juiste toepassing van het nihiltarief. Het
is zo niet mogelijk dat het energiebedrijf dit tarief toepast op meer kilowattuur
dan het daadwerkelijk levert. ARTIKEL VI, ONDERDEEL G (ARTIKEL 36J VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)Ingevolge dit onderdeel wordt aan het eerste lid van artikel 36j een onderdeel
c toegevoegd, op grond waarvan vrijstelling wordt verleend ter zake van de
levering van 3384 kWh elektriciteit indien een elektrische warmtepomp is geïnstalleerd.
Naast de voorwaarde dat een elektrische warmtepomp moet zijn geïnstalleerd
zullen in de uitvoeringsbepalingen aanvullende voorwaarden worden gesteld.
Belangrijkste voorwaarden zijn dat geen gasaansluiting aanwezig is en dat
er geen verwarming plaatsvindt met behulp van huisbrandolie, halfzware olie
en LPG. Laatstgenoemde voorwaarde houdt verband met het volgende. In verband
met het feit dat een belastingvrije voet voor niet-leidinggebonden brandstoffen
niet mogelijk is, is dit gecompenseerd door de tarieven van de energiebelasting
voor deze brandstoffen op een lager niveau vast te stellen. Verwezen zij naar
de memorie van toelichting op het wetsvoorstel regulerende energiebelasting
(kamerstukken II 1994/95, 24 250, nr. 3, par. 5.5 en 5.6).Iemand die voor deze verhoogde belastingvrije voet in aanmerking wil komen
dient aan het energiebedrijf een verklaring over te leggen dat een elektrische
warmtepomp is geïnstalleerd, dat geen gasaansluiting aanwezig is en dat
er geen verwarming plaatsvindt met behulp van huisbrandolie, halfzware olie
of LPG. Op grond van artikel 36j, zesde en zevende lid, zullen in het Uitvoeringsbesluit
onderscheidenlijk de Uitvoeringsregeling nadere voorwaarden en beperkingen
voor de toepassing van deze belastingvrije voet worden vastgesteld alsmede
nadere regels ten behoeve van de uitvoering hiervan. Zo zal onder meer worden
bepaald dat de vorenbedoelde verklaring vergezeld moet gaan van een factuur
waaruit blijkt dat een elektrische warmtepomp is geplaatst. De in onderdeel c voorgestelde belastingvrije voet van 3384 kWh is als
volgt berekend. De «waarde» van de – naar de belastingvrije
voet voor elektriciteit over te hevelen – belastingvrije voet voor aardgas
is met ingang van 1 januari 1998 f 76,24 (800 m3 * f 0,0953).
Gerekend tegen het tarief van de energiebelasting voor elektriciteit –
f 0,0295 per kWh – betekent dit dat de belastingvrije voet voor
elektriciteit in dit geval wordt verhoogd met 2584 kWh tot een totaal van
3384 kWh. Voor alle duidelijkheid is in onderdeel c bepaald dat bij toepassing
van dit onderdeel de in onderdeel b opgenomen belastingvrije voet van 800
kWh toepassing mist. ARTIKEL VI, ONDERDEEL H (ARTIKEL 36O VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)Met de wijziging van artikel 36o, tweede lid, wordt de vergoeding veilig
gesteld die de producenten van op duurzame wijze geproduceerde elektriciteit
krijgen van de distributiebedrijven. De vergoeding wordt immers betaald uit
de ter zake van de levering van op duurzame wijze geproduceerde elektriciteit
verschuldigde belasting. Bij een nihiltarief voor de levering van groene stroom,
zou die opbrengst ontbreken. Daarom is bepaald dat onder verschuldigde belasting
mede wordt verstaan de belasting die verschuldigd zou zijn indien geen nihiltarief
van toepassing zou zijn. ARTIKEL VI, ONDERDEEL I (ARTIKEL 36R VAN DE WET BELASTINGEN
OP MILIEUGRONDSLAG)Het nieuwe artikel 36r bevat een bijzondere regeling voor de elektriciteit
opgewekt door AVI's.In het derde lid is bepaald dat het derde tot en met vijfde lid van artikel
36o van overeenkomstige toepassing zijn. Op grond van het van overeenkomstige
toepassing verklaarde vierde lid van artikel 36o zullen bij algemene maatregel
van bestuur voorwaarden en beperkingen worden gesteld waaronder de in het
eerste lid bedoelde regeling kan worden toegepast. In het van overeenkomstige
toepassing verklaarde vijfde lid van artikel 36o is bepaald dat bij ministeriële
regeling nadere regels kunnen worden gesteld ten behoeve van de uitvoering
van dit artikel. Zo zullen onder meer regels worden gesteld met betrekking
tot de administratie van degene die gebruik wil maken van deze regeling. ARTIKEL VII (COÖRDINATIEWET SOCIALE VERZEKERING)De in dit artikel opgenomen wijzigingen van artikel 6, eerste lid, van
de Coördinatiewet Sociale Verzekering komen overeen met wijzigingen in
onderdeel A van artikel II (artikel 11 van de Wet op de loonbelasting 1964).
De in dit artikel genoemde ministeriële regeling is dezelfde als die
genoemd in de artikelen I, onderdeel C.1.en II, onderdeel A.1. ARTIKEL VIII (OVERGANGSRECHT WET OP DE BELASTING VAN PERSONENAUTO'S
EN MOTORRIJWIELEN 1992)De in dit artikel opgenomen overgangsbepaling houdt verband met de invoering
van het zogenaamde bodemtarief in de Wet bpm. De bepaling ziet op de situatie
dat een vervoermiddel is aangegeven op een tijdstip waarop het bodemtarief
nog niet in werking is getreden, maar de registratie plaatsvindt op een tijdstip
waarop dat wel het geval is. In dit geval kan de toepassing van
het bodemtarief op grond van de overgangsbepaling achterwege blijven. ARTIKEL IXArtikel IX biedt de mogelijkheid de gevolgen van de invoering van de belastingplicht
voor energiebedrijven te faseren. Gedurende een beperkte periode kan op voordracht
van de Minister van Financiën na overleg met de Minister van Economische
Zaken, bij algemene maatregel van bestuur worden bepaald dat de belasting
een deel bedraagt van de belasting die normaliter verschuldigd zou zijn. Daarbij
kan dat deel van jaar tot jaar variëren. Deze faseringsmogelijkheid is
opgenomen omdat het denkbaar is dat er knelpunten ontstaan indien de energiebedrijven
al direct volledig in de belastingheffing worden betrokken, terwijl de energiemarkt
pas geleidelijk wordt geliberaliseerd. ARTIKELEN X EN XIHet fiscale beleid ten aanzien van (indirecte) overheidsbedrijven die
bij wet in de heffing van de vennootschapsbelasting worden betrokken, is erop
gericht die bedrijven of de lichamen waarin die bedrijven zijn ondergebracht
marktconform te behandelen en daarbij zoveel mogelijk incidenteel fiscaal
voor- en nadeel ten gevolge van de overgang te voorkomen. In het kader van
dat beleid is in artikel X bepaald dat een energiebedrijf dat in de belastingplicht
wordt betrokken op de balans over het jaar dat aanvangt met of in 1998 geen
goodwill mag opvoeren met betrekking tot de activiteiten waarvoor de belastingplicht
wordt ingevoerd. Door het activeren van goodwill zou immers een incidenteel
voordeel kunnen ontstaan omdat een eventuele afschrijving op deze goodwill
de belastbare winst zou verminderen. Overigens zij opgemerkt dat het begrip
goodwill niet zo ruim is dat daar in beginsel alle immateriële activa
onder vallen.Om te voorkomen dat energiebedrijven zich aan dit beleid zouden kunnen
onttrekken door (delen van) hun energieactiviteiten in te brengen in of te
vervreemden aan een gelieerd lichaam dat reeds belastingplichtig is of dat
buiten het kader van deze wet in de belastingheffing wordt betrokken, wordt
in artikel XI, eerste lid, bepaald dat dit gelieerde lichaam niet langer,
dat wil zeggen met ingang van het (eerste) boekjaar dat aanvangt op of na
1 januari 1998, kan afschrijven op de daarbij verkregen goodwill. Het tweede
lid bepaalt dat een zodanig afschrijvingsverbod ook geldt met betrekking tot
vermogensbestanddelen die worden verkregen ter zake van een inbreng of vervreemding
van activiteiten door energiebedrijven die als indirect overheidsbedrijf worden
gedreven en door lichamen waarmee een energiebedrijf dat wordt gedreven in
de vorm van een indirect overheidsbedrijf gelieerd is.Artikel XI vindt toepassing met betrekking tot een inbreng of vervreemding
die heeft plaatsgehad in de periode van 5 juli 1996 tot het tijdstip waarop
de inbrenger of vervreemder ingevolge de in artikel III, onderdeel A, opgenomen
wijzigingen van artikel 2, derde en zevende lid, van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969 in de belastingheffing wordt betrokken. Met de datum van 5 juli 1996
wordt gerefereerd aan het tijdstip waarop het de inbrenger of de vervreemder
kenbaar kon zijn dat de energiesector in de belastingheffing zou worden betrokken
en dat in dat kader maatregelen zouden worden getroffen teneinde incidentele
fiscale vooren nadelen te voorkomen. Het betreft hier de dag na de dag waarop
de memorie van antwoord inzake het voorstel van de Wet Energiedistributie
(kamerstukken I 1995/96, 22 160, nr. 209b) door de Eerste Kamer is ontvangen.
Deze memorie van antwoord bevatte op pagina 8 een passage met
betrekking tot het fiscale beleid ten aanzien van (indirecte) overheidsbedrijven
die bij wet in de belastingplicht worden betrokken. De invoering van de belastingplicht
is reeds aangekondigd in de Derde Energienota (kamerstukken II 1995/96, 24 525,
nr. 2, blz. 101) die op 20 december 1995 aan de Tweede Kamer is aangeboden.De terugwerkende kracht is opgenomen omdat zich anders aanmerkelijke aankondigingseffecten
zouden kunnen voordoen. Een vergelijkbare aanpak is ook gevolgd bij de invoering
van de belastingplicht voor de nevenactiviteiten van energiedistibutiebedrijven
(artikel 21, tweede lid, van de Wet energiedistributie). Aanleiding daartoe
vormde het feit dat destijds vanuit de praktijk werd geïnformeerd naar
de behandeling van goodwill in de situatie dat afstoting van activiteiten
zou plaatsvinden voor de afschaffing van de vrijstelling. ARTIKEL XII (INWERKINGTREDING)De kortingsregeling voor zeer zuinige auto's kan pas op 1 mei 1998 in
werking treden om de autobranche voldoende tijd te laten voor de voorbereidingen
nadat de eisen bij ministeriële regeling zijn vastgesteld. Deze ministeriële
regeling dient in het kader van de aanmelding van technische voorschriften
bovendien daaraan voorafgaand aan de Europese Commissie te worden gemeld.
Met de branche is de datum van 1 mei 1998 overeengekomen. Een langere «wachttijd»
lijkt niet wenselijk om vertraging van de verkopen van nieuwe auto's te voorkomen
in afwachting van de stimuleringsregeling.Artikel VI treedt in werking met ingang van 1 januari 1998, echter met
uitzondering van de onderdelen F, H en I die in werking treden op een bij
koninklijk besluit te bepalen tijdstip. De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. Vermeend BIJLAGESamenhangend beeld fiscale maatregelen met betrekking tot verkeer
en vervoer1. InleidingIn mijn brief van 15 mei jl aan de Voorzitter van de vaste commissie voor
Financiën heb ik onder verwijzing naar de in voorbereiding zijnde nota
«Milieu en Economie» toegezegd om in c.q. bij de Miljoenennota
1998 een samenhangend beeld met betrekking tot fiscaliteit en verkeer en vervoer
te geven; dit om de fiscale maatregelen die het kabinet in de afgelopen periode
heeft getroffen en voor 1998 voorstelt, te plaatsen tegen de achtergrond van
de mobiliteitsdoelstellingen uit de nota «SamenWerken aan bereikbaarheid»
en de nota «Milieu en Economie» alsmede het onderlinge verband
tussen de verschillende fiscale maatregelen aan te geven. Hierna wordt dit
samenhangende beeld op beknopte wijze gegeven. Zoals in de nota «SamenWerken
aan bereikbaarheid» is aangegeven kunnen directe en indirecte fiscale
maatregelen een ondersteunende bijdrage leveren aan het realiseren van de
mobiliteitsdoelstellingen. De prijs van de mobiliteit, waarvan de fiscaliteit
een deel is, is immers één van de factoren die de omvang van
de mobiliteit en de keuze tussen bij voorbeeld auto, openbaar-vervoer of fiets
bepalen. Andere – niet financiële – aspecten zoals reisafstand,
reistijd, en beschikbaarheid van het vervoermiddel spelen ook een belangrijke
rol. Voorts is van belang wie de kosten van de verplaatsing draagt. 2. Samenhang fiscale maatregelen en mobiliteitsdoelstellingenDe fiscale maatregelen op het gebied van verkeer en vervoer kunnen worden
gegroepeerd rond vier thema's die mede zijn afgeleid van de nota «Samenwerken
aan bereikbaarheid». Deze thema's zijn:– reductie van de algemene groei van de mobiliteit, met name de
automobiliteit;– bevordering van een andere en flexibelere vervoerskeuze door werknemers
gericht op het woon–werkverkeer;– bevordering door de werkgever van een andere en flexibelere vervoerskeuze
van hun werknemers in het zakelijke verkeer en in het woon–werkverkeer;– bevordering milieuverbeteringen aan voertuigen. Reductie algemene mobiliteitsgroeiIn het kader van een reductie van de algemene groei van de mobiliteit
(in het bijzonder de automobiliteit) en het verminderen van de congestie zijn
in deze kabinetsperiode reeds de volgende fiscale maatregelen getroffen:– verhoging van de accijns op benzine, diesel en LPG per 1 juli
1997 met 11 cent, 8 cent en 5 cent (exclusief BTW) in combinatie met een verlaging
van de motorrijtuigenbelasting (variabilisatie);– bevriezing op het niveau 1996 van de forfaitaire kilometerprijs
voor de aftrek en de onbelaste vergoeding van het gebruik van de privé-auto
voor de zaak (60 cent);– stimulering van het telewerken door het, binnen bepaalde grenzen,
achterwege laten van een fiscale bijtelling voor computers en apparatuur die
door de werkgever mede ten behoeve van het werk aan de werknemer zijn ter
beschikking gesteld of zijn vergoed.Voorgestelde maatregelen:– verdere stimulering van het telewerken door de invoering van de
mogelijkheid van een belastingvrije vergoeding van de werkgever aan zijn werknemer van maximaal f 4000 in een periode van 5 jaar voor
de kosten voor de inrichting van de werkplek thuis, conform de ARBO-normen.Met betrekking tot rekening rijden is thans een wetsvoorstel inzake het
raamwerk voor rekening rijden in voorbereiding. Het steven is erop gericht
een systeem van Rekening Rijden in 2001 in te voeren. Beleidslijn voor wijziging vervoerskeuze (modal split)
woon–werkverkeer en zakelijk verkeerMet betrekking tot werknemers is het beleid erop gericht om
met name het solistisch autogebruik in het woon–werkverkeer terug te
dringen en het gebruik van het openbaar vervoer te bevorderen. Het gaat onder
meer om het bevorderen van deur-tot-deur-verplaatsingen als een concept (dus
een ketenbenadering) in plaats van beleid gericht op de afzonderlijke vervoerswijzen.
Dit vergt naast infrastructurele aanpassingen ook een gedragsverandering.Het gebruik van het fiscale instrument kan met name op het gebied van
het bereiken van een gedragsverandering een ondersteunende rol vervullen door
in de kosten van vervoer naar en van de overstapplaats op het openbaarvervoer
tegemoet te komen. Als onderdeel van het streven tot een efficiënter
gebruik van de beschikbare infrastructuur is het beleid voorts gericht op
bevordering van het carpoolen. Ook hier kan het fiscale instrument een bijdrage
leveren.Met betrekking tot bedrijven en ondernemers is het uitgangspunt
dat zij mede verantwoordelijk zijn voor het woon–werkverkeer van hun
werknemers en voor de zakelijke verplaatsingen van hun personeel. Een goed
vervoersplan van bedrijven kan met een aantal maatregelen fiscaal ondersteund
worden, gericht op reductie van de mobiliteit en het beïnvloeden van
de keuze van vervoerswijze. Maatregelen die de bedrijven zelf kunnen nemen
zijn bijvoorbeeld invoering mobiliteitspas/ketenkaart voor zakelijk verkeer,
kilometerafhankelijke zakelijke kilometervergoedingen, reguleren van parkeren
op eigen terrein, bevorderen telewerken, carpoolen en het gebruik van openbaar
vervoer en fiets.De concrete ondersteunende maatregelen zijn uitgesplitst in woon–werkverkeer
en zakelijk verkeer. a. Woon–werkverkeerReeds getroffen fiscale maatregelen:– uitbreiding van de reikwijdte van het OV-forfait naar andere kaartsoorten
dan jaarkaarten (onder andere maandkaarten);– bevriezing op het niveau 1996 van de forfaitaire bedragen voor
het woon-werkverkeer (aftrek zowel als vergoeding) op andere wijze dan met
het OV;– stimuleringsmaatregelen voor werkgevers ten behoeve van het gebruik
door werknemers van de fiets1;– wettelijke regeling voor de aftrek van verhuiskosten in verband
met een zakelijke verhuizing.Voorgestelde fiscale maatregelen:– bevordering van de ketenmobiliteit in het woon–werkverkeer
door een verhoging met f 200 van de forfaitaire aftrek en vergoeding
voor het woon–werkverkeer per OV; deze verhoging houdt verband met de
kosten van het vervoer van en naar de opstapplaats voor het openbaar vervoer.– vereenvoudiging en flexibilisering van de meerijregeling alsmede
stimulering van het carpoolen op de kortere afstand; – vervallen van voorwaarden voor de lage waardering van een door
de werkgever verstrekte OV-jaarkaart;– uitbreiding van groen beleggen naar projecten met betrekking tot
fietsinfrastructuur. b. Zakelijk verkeerReeds getroffen fiscale maatregelen:– bevriezing op het niveau 1996 van de forfaitaire kilometerprijs
(60 cent) voor het gebruik van de eigen auto voor zakelijke doeleinden;– gunstige waardering van het OV-deel in een door de werkgever verstrekte
ketenkaart (bijtelling van f 120 of f 180 voor tweede respectievelijk
eerste klasse OV); Bevordering milieuverbeteringen aan voertuigenFiscale mogelijkheden die bijdragen aan een reductie van de mobiliteitsgroei
of een verschuiving van het autogebruik naar openbaarvervoer of fiets hebben
ook gunstige effecten voor het milieu. Daarnaast zijn er ook voertuiggerelateerde
fiscale maatregelen getroffen en in voorbereiding die zich specifiek richten
op vermindering van verontreinigende emissies. Deze zijn:Reeds getroffen fiscale maatregelen:– een verlaging van de motorrijtuigenbelasting (hierna: Mrb) voor
motorvoertuigen met de nieuwste en schoonste LPG-installaties (de zogenoemde
G-3-installatie);– een nihil Mrb-tarief voor LPG- en aardgasbussen in het openbaar
vervoer;– een tijdelijk nihiltarief voor de Belasting van personenauto's
en motorrijwielen (hierna: Bpm) voor personenauto's die hoofdzakelijk worden
aangedreven door elektromotoren.Voorgestelde fiscale maatregelen:– Bpm-korting van f 2500 voor zeer zuinige auto's en f 1250
voor in hun klasse zeer zuinige auto's;– vrijstelling in de Bpm voor cruise control, econometer en board
computer;– verruiming van de voorwaarden voor de toepassing van het nihiltarief
Bpm voor elektrische personenauto's. 3. SlotIn paragraaf 2 is de samenhang geschetst tussen de verschillende fiscale
maatregelen. Door het binnen een bepaald thema combineren van zowel push als
pull maatregelen gericht op werknemers en werkgevers kunnen de maatregelen
elkaar versterken en de effecten op de mobiliteit vergroten. Bovendien kan
daardoor de acceptatie van fiscale wijzigingen bij de burger worden vergroot
doordat naast een zwaardere belasting van ongewenst gedrag (bijvoorbeeld ongewenst
autogebruik), ook een fiscaal aantrekkelijker – en vanuit mobiliteits-
en milieu-optiek gewenst – alternatief ( bij voorbeeld gecombineerd
vervoer van OV en auto, en fiets) wordt geboden. Met de vorenstaande maatregelen
en voorstellen staat het denken over de wijze waarop de fiscaliteit kan bijdragen
tot een vermindering van de mobiliteit en tot een beperking van de negatieve
milieueffecten van mobiliteit niet stil. Dit onderwerp zal ook aan de orde
komen bij de verkenningen van het belastingstelsel richting de 21e eeuw. Voorts
zal het kabinet in het kader van het NMP3 een nader standpunt formuleren op
de aanbevelingen van de werkgroep vergroening van het fiscale stelsel, voor
zover deze niet reeds in maatregelen zijn geconcretiseerd. Daarin
zijn ook aanbevelingen met betrekking tot verkeer en vervoer opgenomen. XNoot1(Richtlijn nr. 77/388/EEG) van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van wet- gevingen der lidstaten
inzake omzetbelasting -Gemeenschappelijke stelsel van belasting over de
toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PbEG nr. L 145 van 13 juni 1977).XNoot1Dit pakket bestaat uit: geen loonbijtelling ingeval van terbeschikkingstelling
door de werkgever van een fiets met een waarde van f 1500 of minder,
een loonbijtelling van slechts f 150 ingeval van schenking door de werkgever
van een fiets met een waarde van f 1500 of minder, een onbelaste vergoeding
van f 550 over drie jaar door de werkgever voor met de fiets samenhangende
zaken, zoals verzekering, regenkleding, onderhoudsbeurten en accessoires,
de mogelijkheid tot vooraftrek van BTW die drukt op de kosten van een voor
het woon–werkverkeer ter beschikking gestelde fiets en een onbelaste
vergoeding c.q. aftrek van 0,12 cent per kilometer voor het gebruik van de
eigen fiets voor zakelijke reizen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25689-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl