Verslagen van de Commissie voor de Verzoekschriften 1997-1998; Brief met het jaarverslag van de Commissies voor de Verzoekschriften betreffende de werkzaamheden in 1996-1997
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25702, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

11-11-1997

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25702 nr. 1

21-10-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamDRIEËNTWINTIGSTE JAARVERSLAG VAN DE COMMISSIES VOOR
DE VERZOEKSCHRIFTEN UIT DE BEIDE KAMERS DER STATEN-GENERAAL, INHOUDENDE EEN
VERSLAG OVER DE WERKZAAMHEDEN VAN DE COMMISSIES GEDURENDE HET VERGADERJAAR
1996-1997 Vastgesteld, 21 oktober 1997 INLEIDINGALGEMEEN Voorlopige aanslagenPreferentie van de fiscusRapporten van de Nationale ombudsmanResolutie van het Europees ParlementENKELE BIJZONDERE GEVALLENENKELE CIJFERSTabel 1. Algemeen Tabel 2. Wijze van afhandeling Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag Tabel 4. Verslagen naar ministerie Tabel 5. Kengetallen over enkele jaren 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25702Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 702Verslagen van de Commissies voor de Verzoekschriftennr. 1BRIEF VAN DE COMMISSIES VOOR DE VERZOEKSCHRIFTENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 21 oktober 1997Hierbij bied ik u namens de commissies aan het jaarverslag van de Commissies
voor de Verzoekschriften uit beide Kamers betreffende de werkzaamheden in
het vergaderjaar 1996–1997.De griffier van de commissies,Hubert DRIEËNTWINTIGSTE JAARVERSLAG VAN DE COMMISSIES VOOR
DE VERZOEKSCHRIFTEN UIT DE BEIDE KAMERS DER STATEN-GENERAAL, INHOUDENDE EEN
VERSLAG OVER DE WERKZAAMHEDEN VAN DE COMMISSIES GEDURENDE HET VERGADERJAAR
1996-1997 Vastgesteld, 21 oktober 1997 INLEIDINGDe commissies willen enkele algemene onderwerpen en enkele bijzondere
door hen behandelde verzoekschriften bespreken en vervolgens hun werkzaamheden
cijfermatig toelichten. ALGEMEEN Voorlopige aanslagenIn zijn streven om aangiften voor met name de inkomstenbelasting snel
te laten leiden tot een voor de burger tastbaar resultaat, laat de belastingdienst
een aangifte thans betrekkelijk snel volgen door een voorlopige aanslag. In
die aanslag wordt de aangifte gevolgd. Dit betekent dat, indien in de aangifte
een belastingteruggave wordt geclaimd, die teruggave reeds bij voorlopige
aanslag wordt verleend en ook daadwerkelijk wordt gerealiseerd. In het vorige
jaarverslag hebben de commissies reeds aangestipt welke problemen kunnen ontstaan
indien zulk een teruggave bij definitieve aanslag weer teruggevorderd wordt
omdat de inspecteur na onderzoek van de aangifte afwijkt, terwijl het geld
inmiddels is aangewend voor de aanschaf van bepaalde goederen of voor aflossing
van schulden. Kwijtschelding van de definitieve aanslag kan niet aan de orde
zijn. De belastingplichtige wist immers dat de inspecteur slechts een voorlopige
aanslag op basis van de aangifte had opgelegd en dat elke teruggave derhalve
eveneens voorlopig ofwel onder voorbehoud werd gedaan. Betalingsonmacht op
het moment dat de definitieve aanslag wordt opgelegd is in beginsel verwijtbaar.In de loop van het verslagjaar werden enkele verzoekschriften ingediend
waarin wederom deze problematiek aan de orde was, doch waarin ook naar voren
kwam welk nadeel het snel en automatisch volgen van een aangifte door een
voorlopige aanslag heeft, namelijk dat apert onjuiste of onjuist ingevulde
aangiften onopgemerkt blijven. Zo had een belastingplichtige, die gedurende
het gehele belastingjaar een uitkering uit hoofde van de Algemene bijstandswet
had ontvangen zoals ook in zijn aangifte bleek, een zeer hoog bedrag aan beroepskosten
als aftrekpost opgevoerd, met als resultaat dat hij bij voorlopige aanslag
vrijwel alle op de uitkering ingehouden loonbelasting terugkreeg. Toen zijn
aangifte eindelijk werd gecontroleerd bleek dat hij talrijke uitgaven te goeder
trouw als beroepskosten had aangemerkt die fiscaal echter niet als zodanig
worden erkend. In een ander geval had een belastingplichtige in zijn aangifte
abusievelijk zijn netto ontvangen jaarsalaris opgevoerd als «ingehouden
loonbelasting/premies» en ook hij ontving bij voorlopige aanslag een
zeer aanzienlijke teruggave.De commissie uit de Tweede Kamer zag voldoende aanleiding tot een gesprek
met de Staatssecretaris van Financiën, dat plaatsvond op 13 maart 1997,
overigens ook over enkele andere onderwerpen. De commissie vroeg zich namelijk
af of de problemen die haar voorgelegd waren, niet voorkomen hadden kunnen
worden indien de aangiften wat kritischer waren bezien. Het zou, zo meende
de commissie, toch mogelijk moeten zijn geen voorlopige aanslag op te leggen
indien een aangifte à prima vista reeds vragen oproept.
De Staatssecretaris benadrukte echter dat het systeem van snelle voorlopige
aanslagen alleen mogelijk en vol te houden was indien de aangiften zondermeer
werden gevolgd en indien er geen fiscaal deskundige krachten nodig zijn om
een voorlopig oordeel over de aangiften te vellen. Voorts stelde de Staatssecretaris
zich op het standpunt dat iedereen die een aanmerkelijke teruggave claimt
en bij voorlopige aanslag ontvangt, zich extra dient te realiseren dat de
aangifte nog zal worden gecontroleerd. De toelichting bij de voorlopige aanslag
vermeldt zulks nadrukkelijk. De commissie was het tenslotte met de bewindsman
eens dat de problematiek niet van zodanige omvang was dat het hele systeem
daarvoor aangepast zou moeten worden. Preferentie van de fiscusIn hetzelfde overleg met de Staatssecretaris van Financiën stelde
dezelfde commissie de preferente positie van de fiscus als schuldeiser aan
de orde. De belastingdienst verleent bij voorbeeld alleen medewerking aan
een schuldsaneringsregeling voor een individuele burger indien de andere schuldeisers
bereid zijn een relatief groter deel van hun vorderingen te laten vallen.
Het was de commissie uit verschillende verzoekschriften gebleken dat het voor
de belastingdienst (lees: de overheid) geen enkel verschil maakt wie de overige
schuldeisers zijn. Zo kan het voorkomen dat de overige schuldeisers eveneens
overheidsinstanties zijn (bijvoorbeeld een gemeentelijke sociale dienst die
een ABW-uitkering terugvordert en het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer dat huursubsidie terugvordert) en dat van hen gevergd
wordt dat zij in het kader van een schuldsaneringsregeling verder terugtreden
dan de belastingdienst. De commissie vroeg zich af of in het geval dat alle
schuldeisers tot de overheid gerekend kunnen worden, de fiscus zijn preferente
positie niet zou kunnen prijsgeven, waardoor het wat eenvoudiger zou worden
een regeling te bereiken. De Staatssecretaris gaf echter niet toe. De preferentie
van de fiscus vloeit immers rechtstreeks voort uit de wet en is onder andere
gestoeld op de gedachte dat fiscale verplichtingen op elke burger drukken
en, als schuld jegens de gemeenschap, niet gelijkgesteld kunnen worden aan
andere schulden. De commissie zag, het uitgangspunt zoals door de Staatssecretaris
verwoord uiteraard onderschrijvend, zelf ook geen sluitende mogelijkheden
om, zonder in willekeur te vervallen, de wettelijke preferentie van de fiscus
te omzeilen.Als preferent schuldeiser kan de fiscus het uiteraard ook niet accepteren
dat aan andere schuldeisers wél betalingen worden verricht doch op
een belastingschuld níets wordt betaald. Toch meent de commissie dat
dit op zichzelf onaanvechtbaar standpunt van de belastingdienst een merkwaardig
resultaat kan hebben. Een belastingplichtige met meer schuldeisers, waaronder
de fiscus, kan kwijtschelding van zijn fiscale schuld krijgen indien hij geen
enkele betaling verricht en volgens de daarvoor geldende normen daartoe ook
niet in staat mag worden geacht. Een belastingplichtige daarentegen die in
precies dezelfde omstandigheden verkeert doch een van zijn schuldeisers wel
(gedeeltelijk) heeft betaald, komt niet voor kwijtschelding van zijn fiscale
schuld in aanmerking. De laatste wordt als het ware gestraft voor zijn betalingsgedrag.
De commissie kan zich omstandigheden voorstellen waarin iemand zich moreel
verplicht voelt een bepaalde schuld boven alle andere schulden te stellen
en zich tot het uiterste inspant om althans van goede wil te doen blijken.
Toch trok de commissie, na overleg met de Staatssecretaris, ook op dit punt
de conclusie dat de preferentie van de fiscus niet valt te omzeilen. Rapporten van de Nationale ombudsmanIndien de Nationale ombudsman een rapport heeft uitgebracht, uitmondend
in een aanbeveling aan een bewindspersoon om een bepaalde beslissing te heroverwegen,
en die aanbeveling niet is opgevolgd, wordt het hele dossier, inclusief de
tussen ombudsman en bewindspersoon gevoerde correspondentie over de aanbeveling,
ter kennis gebracht van de commissie uit de Tweede Kamer. In het verslagjaar
is echter geen dossier aan de commissie voorgelegd en is derhalve ook geen
enkel verslag uitgebracht over een rapport van de Nationale ombudsman, wiens
aanbevelingen kennelijk in alle gevallen, waarin een Minister als verantwoordelijk
bestuursorgaan werd aangesproken, in het verslagjaar zijn opgevolgd. Resolutie van het Europees ParlementHet Europees Parlement heeft op 10 juni 1997 op voorstel van de Commissie
Verzoekschriften uit dat parlement een resolutie aangenomen en vervolgens
ter kennis gebracht van de nationale parlementen. In de resolutie wordt uitgesproken
dat de behandeling van verzoekschriften een wezenlijke bijdrage levert aan
de controlerende taak van het parlement, bijvoorbeeld omdat ernstige gevallen
van niet-naleving en schending van het gemeenschapsrecht door verzoekschriften
aan het licht zijn gekomen en in toenemende mate blijven komen. In het laatste
verslagjaar (1996-1997) zijn door de Europese Commissie zeker 40 zogenoemde
inbreukprocedures gestart naar aanleiding van bij het Europees parlement ingediende
verzoekschriften. In de resolutie worden parlementaire commissies verzocht
om verzoekschriften, die hen voor advies, ter informatie of ter verdere behandeling
door de Commissie Verzoekschriften worden toegezonden, zorgvuldig en prompt
te behandelen.De ontvangst van deze resolutie is voor de commissies aanleiding om kort
stil te staan bij de relatie tussen hen en de Commissie Verzoekschriften uit
het Europees Parlement. Tot nog toe nemen de commissies slechts via de jaarverslagen
kennis van elkaars werkzaamheden. Er bestaat vooralsnog geen aanleiding de
contacten te intensiveren. Zowel het aantal Nederlanders dat verzoekschriften
indient bij het Europees Parlement als het aantal bij dat parlement ingediende
verzoekschriften dat betrekking heeft op de Nederlandse overheid, is absoluut
en relatief zeer gering. (Van de 1164 verzoekschriften die in het verslagjaar
bij het Europees Parlement werden ingediend waren er 16 afkomstig van Nederlanders
en hadden er 20 betrekking op het handelen van de Nederlandse overheid.) Verder
komt het tot nu toe zelden voor dat de commissies naar elkaar doorverwijzen.
Welke oorzaken hiervoor ook zijn aan te wijzen, het lijkt in ieder geval zo
dat het petitierecht zowel nationaal als op Europees niveau weinig benut wordt.Vermeldenswaard is verder dat ook de Commissie Verzoekschriften uit het
Europees Parlement een aanzienlijk aantal verzoekschriften niet-ontvankelijk
moest verklaren (523 van de 1164). De bij genoemde Commissie ingediende verzoekschriften
hadden in de meeste gevallen betrekking op sociale zaken en milieu. ENKELE BIJZONDERE GEVALLENDe recentelijk actueel geworden kwestie van de fiscale behandeling van
de zogenoemde vakantiebonnen (die fiscaal gewaardeerd mogen worden naar een
percentage van de nominale waarde) was in het verslagjaar ook aan de orde
in de commissie uit de Eerste Kamer. Een onderneming had in de jaren 1987
tot en met 1991 gewoon vakantiegeld betaald aan haar werknemers, doch slechts
loonheffing ingehouden en afgedragen als waren er vakantiebonnen
uitgereikt. De betrokken onderneming realiseerde op die wijze de gelijke behandeling
die thans nadrukkelijk in het geding is gebracht. De inspecteur besloot niet
alleen na te heffen bij de onderneming maar ook om te bruteren omdat de onderneming
besloot de naheffing niet te verhalen op haar werknemers. De aanslag werd
in 1992 opgelegd. De Hoge Raad wees in 1996 een arrest waarin is uitgesproken
dat in zulk een geval niet op de werknemers verhaald mág worden en
dus ook geen brutering mag worden toegepast. De onderneming had vervolgens
vergeefs verzocht om de brutering alsnog ongedaan te maken. De inspecteur
en vervolgens de Staatssecretaris van Financiën hielden vast aan het
uitgangspunt dat nieuwe jurisprudentie geen gevolgen heeft voor reeds onherroepelijk
vaststaande aanslagen. Het verweer van de onderneming dat reeds in 1992 een
procedure liep over deze kwestie baatte haar niet, ook niet bij de commissie.
Er was toen nog geen uitspraak van een gerechtshof bekend, laat staan dat
toen al duidelijk was dat de Hoge Raad zich zou moeten uitspreken.Aan dezelfde commissie werd een probleem voorgelegd met een lange en merkwaardige
voorgeschiedenis. In 1989 werd een wijziging van de Wet op de dividendbelasting
1965 aangenomen en ingevoerd, om te verhinderen dat, bij een aandelenfusie,
in Nederland belastbare winsten zonder inhouding van dividendbelasting aan
de aandeelhouders zouden kunnen toevloeien. De wijziging komt er kortweg op
neer dat als kapitaal van het na de fusie overblijvende lichaam fiscaal slechts
wordt aangemerkt het kapitaal dat op de aandelen van de fuserende lichamen
was gestort. De Tweede Kamer nam een amendement aan waardoor een en ander
met terugwerkende kracht zou gelden voor alle aandelenfusies die na 1 januari
1946 hadden plaatsgevonden. De Eerste Kamer stemde weliswaar met het wetsvoorstel
in doch nam tevens een motie aan waarin de regering werd uitgenodigd géén
terugwerkende kracht te verbinden aan de wetswijziging. De Staatssecretaris
van Financiën bedacht vervolgens een compromis waardoor met name buitenlandse
vennootschappen minder hard werden getroffen door de wetswijziging. Een Amerikaanse
onderneming richtte zich echter tot de commissie; de motie was immers niet
uitgevoerd, terwijl de Staatssecretaris de indruk had gewekt (en daarmee vertrouwen
had opgewekt) dat de motie zou worden uitgevoerd. De commissie acht het echter
niet haar taak uit te spreken dat een motie al dan niet naar behoren is uitgevoerd
en verwees de kwestie door middel van een uitvoerig verslag naar de vaste
Commissie voor Financiën.Bij de commissie uit de Tweede Kamer beklaagde een adressant zich over
een belastinginspecteur die naar adressants mening het recht verspeeld had
om eindelijk te doen wat hij al jaren had aangekondigd. Adressant ontving
sinds 1990 als voorzitter van een vereniging jaarlijks een algemene onkostenvergoeding.
Adressant beschouwde die vergoeding in zijn aangiften voor de inkomstenbelasting
niet als belastbaar inkomen. De inspecteur stelde geen vragen naar aanleiding
van de aangiften over de jaren 1990 en 1991, doch week bij aanslag over het
jaar 1992 af van de aangifte: een algemene, dat wil zeggen niet op declaratiebasis
verstrekte vergoeding is belast. Adressant diende een bezwaarschrift in met
een beroep op opgewekt vertrouwen. De inspecteur honoreerde dat beroep, en
liet dit, gezien het tijdstip, ook nog gelden voor het jaar 1993, met de uitdrukkelijke
mededeling dat adressant de vergoeding in zijn aangiften voortaan bij zijn
belastbaar inkomen moest voegen. In zijn aangifte over het jaar 1994 voldeed
adressant daar echter niet aan. De inspecteur besloot om adressant nog eenmaal
te waarschuwen en liet zijn coulance uitstrekken tot en met het jaar 1994.
Voor het jaar 1995 legde hij adressant echter een voorlopige aanslag op waarin
de vergoeding in de heffing werd betrokken. Adressant bleef het inhoudelijk
oneens met de inspecteur, maar meende tevens dat de inspecteur willekeurig
handelde door zijn coulance te laten varen. De commissie was het echter niet
met adressant eens: de inspecteur had een duidelijk standpunt ingenomen en
volgehouden, doch adressant kennelijk een gewenningsperiode willen gunnen
die achteraf bezien als zeer ruim mag worden beschouwd.De commissie uit de Tweede Kamer boog zich ook over het dossier van een
Nigeriaanse vluchteling en zijn echtgenote. Na hun aankomst in Nederland in
1989 verzochten zij direct om toelating als vluchteling en vergunning tot
verblijf. Alle procedures liepen echter op niets uit. Schorsende werking was
aan de procedures onthouden en adressanten was herhaaldelijk aangezegd Nederland
te verlaten. Begin 1994 werden zij door de vreemdelingenpolitie aangehouden
en in bewaring gesteld. Toen bleek adressante reeds enkele maanden zwanger.
Omdat geen plaatsen in een Huis van Bewaring beschikbaar waren, werden zij
na twee weken weer in vrijheid gesteld. Enkele dagen later beviel adressante
voortijdig van een kind, dat niet levensvatbaar bleek. Adressanten voerden
aan dat het verlies van het kind een gevolg was van de behandeling gedurende
de inbewaringstelling. Er zou onvoldoende acht geslagen zijn op de gezondheidsklachten
van adressante. Deze was echter reeds bij de eerste uiting van die klachten
voor onderzoek naar een ziekenhuis gebracht, waar geconstateerd werd dat het
geen ernstige klachten betrof, die verblijf in een politiecel in de weg stonden.
De bewering van adressanten dat er vervolgens geen aandacht meer was geschonken
aan haar toestand, konden zij ook tegenover de commissie niet aannemelijk
maken. Medisch bleek er ook geen reden om verband te veronderstellen tussen
het verblijf in het arrestantenhuis en de miskraam. Adressanten voerden ook
nog aan dat de vreemdelingenpolitie hen, na het gebeurde, zou hebben toegezegd
dat zij verder met rust gelaten zouden worden, met andere woorden gedoogd
zouden worden. Ook dit konden zij echter niet aannemelijk maken. Alles overziende
concludeerde de commissie dat de Staatssecretaris van Justitie terecht geen
aanleiding had gezien om adressanten alsnog om humanitaire redenen een verblijfsvergunning
te verlenen.Een gemeentebestuur uit Noord-Brabant zag een rijksbijdrage op grond van
de Regeling boekwaardeverlaging huurwoningen 1992 aan zich voorbijgaan en
riep de hulp van de Tweede Kamer in. De gemeente had weliswaar op tijd zijn
aanvraag ingediend bij het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer, doch verzuimd om tijdig (dat wil zeggen binnen vier maanden
na de toekenning) een verzoek om uitbetaling in te dienen, vergezeld van noodzakelijke
bescheiden. Toen de gemeente het verzoek na acht maanden indiende, weigerde
de Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
tot uitbetaling over te gaan en trok hij de toekenningsbeschikkingen weer
in. Bezwaar- en beroepsprocedure baatte de gemeente niet. De gemeente stelde
tegenover de commissie dat de Staatssecretaris, door strak vast te houden
aan een termijnbepaling, het volkshuisvestingsbelang ondergeschikt had gemaakt
aan een arbitraire administratieve bepaling. De Staatssecretaris stelde daarentegen
dat de gemeente geen enkele bijzondere omstandigheid kon aanvoeren die de
ruime termijnoverschrijding zou kunnen rechtvaardigen en achtte handhaving
van de termijnbepaling in dit geval een rechtsplicht. De commissie sloot zich
bij de Staatssecretaris aan.In een ander geval, voorgelegd aan de commissie uit de Eerste Kamer, toonde
de Staatssecretaris van Volkshuisvesting Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
wel soepelheid. Adressant had gevraagd om kwijtschelding van een terugvordering
van over een bepaald tijdvak ontvangen huursubsidie. Nadat hij de afwijzende
beslissing op zijn kwijtscheldingsverzoek had ontvangen, vroeg
hij schriftelijk een heroverweging van die beslissing. Omdat hij het woord
«bezwaar» of «bezwaarschrift» niet had gebruikt, werd
zijn brief afgedaan als een herhaald verzoek. De Staatssecretaris erkende
dit als een procedurefout; door adressants tweede brief niet als een bezwaarschrift
aan te merken, had deze geen gebruik kunnen maken van het middel van beroep.
Aan adressant werd alsnog kwijtschelding verleend.In het verslagjaar kwam een einde aan de langdurige behandeling door de
commissie uit de Tweede Kamer van een verzoekschrift van een voormalig swill-bedrijf
(een bedrijf dat voedsel- en slachtafval verwerkt tot varkensvoeder). In 1986
werd het vervoederen van voedsel- en slachtafval aan varkens verboden. Swill-bedrijven
ontvingen, onder voorwaarden, een schadevergoeding van het toenmalige Ministerie
van Landbouw en Visserij. Een van de voorwaarden was dat het bedrijf moest
beschikken over een vergunning op grond van de Beschikking voedsel- en slachtafvallen
1972. Adressant beschikte niet over zulk een vergunning en ontving derhalve
geen schadevergoeding. Adressant stelde echter dat hij fictief over een vergunning
beschikte. Het bedrijf bestond namelijk al vóór 1972 en tot
1986 was het door het Ministerie nimmer op de vingers getikt, terwijl het
bedrijf goed bekend was bij het Ministerie. Bovendien was er op zijn minst
één slachtbedrijf dat in de slachtvergunning uitdrukkelijk was
toegestaan zijn afval door adressant te laten verwerken. Het verzoekschrift
leidde tot hervatting van de onderhandelingen tussen adressant en Ministerie,
die zich twee jaren voortsleepten. Het was weliswaar al snel duidelijk dat
de Minister bereid was adressant alsnog voor schadevergoeding in aanmerking
te brengen, doch het bepalen van de hoogte van de geleden schade leverde veel
conflictstof. Tijdens de onderhandelingen bleef de commissie uiteraard afzijdig.
Uiteindelijk bereikten partijen overeenstemming en was een uitspraak van de
Kamer niet langer nodig.In het verslagjaar bereikten de commissies enkele verzoekschriften waarin
geklaagd werd over de teruggaafregeling in de Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994, of liever gezegd: over het ontbreken van een teruggaafmogelijkheid.
In de wet is namelijk uit oogpunt van eenvoud en doelmatigheid bepaald dat
motorrijtuigenbelasting verschuldigd is door degene die bij de aanvang van
een driemaandentermijn houder is van het motorrijtuig en dat geen restitutie
wordt verleend van belasting over het tijdvak waarin van houderschap wordt
gewisseld. Degene die zijn motorrijtuig kort na aanvang van de termijn verkoopt,
lijdt schade, tenzij de nieuwe houder bereid is de reeds betaalde of nog te
betalen belasting te vergoeden aan de verkoper. In de meeste gevallen zal
een en ander in de vraagprijs zijn verwerkt. Adressanten hadden dat echter
verzuimd, uit onwetendheid over de (nieuwe) regeling. Zij klaagden over gebrek
aan voorlichting. De commissies konden daarin echter niet meegaan. Ten tijde
van de invoering van de nieuwe Wet op de motorrijtuigenbelasting is in de
publieksvoorlichting met name gewezen op de teruggaafregeling. ENKELE CIJFERSIn het navolgende worden enkele cijfermatige gegevens gepresenteerd. Voorzover
relevant wordt onderscheid gemaakt tussen de commissie uit de Eerste en de
commissie uit de Tweede Kamer. Tabel 1. Algemeen  IIItotaalAanhangig bij begin verslagjaar1695111 Ingediend
tijdens verslagjaar1134554688 Afgedaan
tijdens verslagjaar118536654 Aanhangig bij einde verslagjaar321131451 Afgedaan in commissie; aan het einde van het verslagjaar
moesten nog 35 verslagen de Kamers passeren.In het verslagjaar werden in totaal 688 verzoekschriften ingediend (zie
tabel 1). De meeste verzoekschriften werden rechtstreeks aan één
der commissies gericht, de overige werden door de Voorzitter van een der Kamers
of door andere commissies daaruit doorgezonden. In het vorige verslagjaar
werden in totaal 579 verzoekschriften ingediend en in het verslagjaar dáárvoor
492. De stijgende tendens die in het vorige verslagjaar zichtbaar werd, heeft
zich versterkt voortgezet. Ook elders in de samenleving valt te bespeuren
dat de mondige burgers (en hun hulpverlenende instellingen) steeds minder
bereid zijn zich voetstoots neer te leggen bij voor hen nadelige beslissingen
of gebeurtenissen. Dat met name de belastingdienst de commissies (en de ombudsman)
in beslissingen op beroepsschriften noemt als volgende instantie waar men
zich desgewenst toe kan wenden, verklaart mede waarom zoveel fiscale aangelegenheden
aan de commissies worden voorgelegd. Als andere sectoren van de Rijksdienst
dan de belastingdienst deze dienstverlening aan de burger zouden overnemen
zou het beeld uit Tabel 4 ongetwijfeld drastisch veranderen. Tabel 2. Wijze van afhandeling  IIItotaal%Afgedaan118536654100 waarvan:     met
verslag5819425239 ingetrokken288211017op andere wijze3226029244De percentages in tabel 2 wijken niet opvallend af van die in vorige verslagjaren.
Een ingetrokken verzoekschrift is weliswaar in behandeling genomen en had
tot een verslag kunnen leiden, ware het niet dat de indiener in enig stadium
te kennen heeft gegeven geen verdere behandeling te wensen, om welke reden
dan ook, of in het geheel niet meer heeft gereageerd op een verzoek om inlichtingen
of commentaar.In 44 procent van de gevallen werd het verzoekschrift op een andere wijze
dan door middel van een verslag of door intrekking afgedaan. Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag 
1. Algemene beleidsaangelegenheid40 2. Aangelegenheid voor Openbaar ministerie/ rechter in strafzaken2 3. Aangelegenheid voor andere rechterlijke colleges84 4. Aangelegenheid van een mede-overheid26 5. Aangelegenheid van
een zelfstandig bestuursorgaan17 6. Beslissing van bestuursorgaan
nog niet bekend/ voortijdige klacht19 7. Geen gebruik
gemaakt van klacht- of bezwaarprocedure11 8. Reeds door Nationale
ombudsman onderzocht8 9. Strikt persoonlijke omstandigheden610. Herhaling van een reeds afgedaan verzoekschrift, zonder nieuw
gezichtspunt14 11. Verzoekschrift kennelijk niet
voor inwilliging vatbaar27 12. Overige
redenen38 Totaal292Uiteraard kan een adres om meer dan één reden zonder verslag
worden afgedaan. Alleen de eerste of belangrijkste reden is in de tabel verwerkt.De verzoekschriften onder 1 in tabel 3 betreffen doorgaans pleidooien
voor het wijzigen van de wet en/of het overheidsbeleid. Zij worden ter verdere
behandeling doorgezonden naar een vaste commissie uit één der
Kamers.De categorieën 2 tot en met 10 spreken voor zich. Categorie 11 vergt
nadere toelichting. Het betreft hier verzoekschriften waarvan aanstonds vaststaat
dat zij niet kunnen worden ingewilligd, bijvoorbeeld omdat inwilliging apert
in strijd zou zijn met de wet, de klacht kennelijk ongegrond is of omdat naar
aanleiding van een volstrekt identiek verzoekschrift van een andere adressant
reeds is uitgesproken dat geen reden is voor een tegemoetkoming. Het is in
het belang van zowel adressant als commissie dat een tijdrovende en kostbare
procedure wordt vermeden indien de uitslag bij voorbaat vaststaat. Indien
adressanten, na er ambtshalve gemotiveerd op te zijn gewezen dat behandeling
van hun verzoekschrift weinig zinvol is gezien de te verwachten uitslag, desondanks
persisteren bij behandeling, wordt soms alsnog daartoe overgegaan. Dit komt
echter niet vaak voor. Niet zelden overigens wordt tevoren telefonisch geïnformeerd
of de indiening van een verzoekschrift zinvol is.Onder categorie 12 vallen volstrekt ongemotiveerde verzoekschriften (ook
na een verzoek om nadere motivering), klachten met betrekking tot personen
naar wier functioneren reglementair door de commissies geen onderzoek mag
worden ingesteld (waaronder leden van de rechterlijke macht en de Staten-Generaal)
en verzoekschriften die, kennelijk zonder machtiging, namens een derde worden
ingediend.Deze verzoekschriften vergen, hoewel ze de volle procedure niet doorlopen,
veel ambtelijke zorg. Uiteraard wordt adressanten gemotiveerd medegedeeld
waarom hun brief zich niet leent voor verdere behandeling. Niet elke adressant
legt zich aanstonds neer bij het gegeven dat commissie noch Kamer iets voor
hem kan betekenen. Almacht van het parlement veronderstellende, wordt bijvoorbeeld
voorbijgegaan aan de relatieve autonomie van mede-overheden of de onaantastbaarheid
van een rechterlijk vonnis. Ook tonen sommige adressanten weinig begrip voor
het feit dat een voor hen kosteloze verzoekschriftprocedure niet een formele
beroepsprocedure kan vervangen, die vaak wel kosten meebrengt. Indien mogelijk,
wordt gewezen op andere middelen en wegen om de klacht aan de orde te stellen
of de kwestie op te lossen. Niet zelden wordt daarbij aktief bemiddeld door
de ambtelijk rapporteur van de commissie. Diens huisbezoeken (waarvan er in
het verslagjaar 101 werden afgelegd) dienen overigens in sommige gevallen
ook om adressanten de gelegenheid te geven de kwestie toe te lichten en nadere
informatie te verstrekken. Dit kan geschieden zowel in de (begin)fase van
beoordeling van de ontvankelijkheid van het verzoekschrift als
in de (eind)fase van de oordeelsvorming in de commissie.Wordt een verzoekschrift eenmaal in procedure genomen, dan wordt adressant
schriftelijk geïnformeerd over de hoofdlijnen van de procedure en de
te verwachten behandelingsduur. Voorts wordt erop gewezen dat hoor en wederhoor
zullen worden toegepast, doch in beginsel uitsluitend langs schriftelijke
weg. In het verslagjaar is geen gebruik gemaakt van het instrument hoorzitting.De gemiddelde behandelingsduur in het verslagjaar was ongeveer 25 weken.
De enkele verzoekschriften die excessief lang in behandeling zijn geweest,
zijn overigens niet betrokken in de berekening van dit gemiddelde. De commissies
kunnen de behandelingsduur slechts ten dele beïnvloeden. (Met behandelingsduur
wordt hier overigens bedoeld de periode tussen indiening van het verzoekschrift
en de goedkeuring van het verslag van de commissie door de Kamer). Zij stellen
zowel bewindspersonen als adressanten reactietermijnen, doch willigen verzoeken
om uitstel (in het verslagjaar 62 stuks), mits gemotiveerd, vrijwel altijd
in, waarbij overigens geen onbeperkt uitstel wordt verleend. In recesperioden
worden verslagen uiteraard noch vastgesteld in commissie noch goedgekeurd
door de Kamer.De gemiddelde behandelingsduur is helaas met enkele weken toegenomen.
Een eenduidige oorzaak is niet aan te geven. Alleen is duidelijk dat in meer
gevallen dan vroeger de reacties van adressanten op in eerste aanleg gegeven
informatie aanleiding zijn nadere inlichtingen in te winnen. Dit komt de zorgvuldigheid
van het ingestelde onderzoek ten goede, maar kost uiteraard tijd. Er wordt
naar gestreefd van adressanten een zo volledig mogelijke beschrijving van
hun klachten te verkrijgen alvorens de casus voor te leggen aan de regering,
opdat in de verdere procedure zo min mogelijk nieuwe feiten kunnen worden
aangevoerd. Tabel 4. Verslagen naar ministerie Financiën236Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen4Justitie2Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer4Sociale Zaken en Werkgelegenheid2Binnenlandse
Zaken1Volksgezondheid, Welzijn en Sport2Defensie 1Economische Zaken1Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij1Overige0 25411 Het totaal overtreft het aantal genoemd in tabel 2 (252),
omdat enkele adressen betrekking hadden op meer dan één beleidsterrein.Ook in dit verslagjaar had het grootste deel van de uitgebrachte verslagen
betrekking op fiscale aangelegenheden (zie tabel 4). In 111 van de 236 gevallen
werd om kwijtschelding van een belastingschuld verzocht en in 24 gevallen
om toepassing van de hardheidsclausule ex artikel 63 van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen.In 109 van de 252 gevallen waarin verslag werd uitgebracht was het resultaat
gunstig voor betrokkene, dat wil zeggen werd de klacht geheel of gedeeltelijk
gegrond verklaard en/of het verzoek geheel of gedeeltelijk ingewilligd, een
inwilligingspercentage van ± 42%. In tabel 5 worden enkele kengetallen over dit verslagjaar en de drie voorgaande
verslagjaren vergeleken. Tabel 5. Kengetallen over enkele jaren  93/9494/9595/9696/97 Ingediende verzoekschriften468492579688Uitgebrachte verslagen187146210252(%)(37)(31)(37)(37) Behandelingsduur
(weken)2421,520 25 Inwilligingspercentage38303542De voorzitter van de commissie uit de Eerste Kamer,Heijne MakkreelDe voorzitter van de commissie uit de Tweede Kamer,Van HoofDe griffier van de commissies,Hubert 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25702-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl