Wet bijzondere bepalingen provincie Rotterdam; Oorspronkelijke tekst
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24087, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

02-03-1995

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24087 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. VOORSTEL VAN WETArtikel 2.1.1.3Artikel 2.1.2.3Artikel 2.1.2.4Artikel 2.1.2.5Artikel 2.1.2.6Artikel 2.3.1Artikel 2.3.2Artikel 2.3.3Hoofdstuk 3. Financiële verhoudingen;Artikel 3.1Artikel 3.2Artikel 3.3Artikel 3.4Artikel 3.5Artikel 3.6Artikel 3.7Artikel 3.8Artikel 3.9Artikel 3.10Artikel 3.11Artikel 4.2.1.1Artikel 4.3.2.2Artikel 4.4.1.1Artikel 4.4.1.2Artikel 4.4.1.3Artikel 4.4.1.4Artikel 4.4.1.11Artikel 4.4.2.8Artikel 4.6.4.1Artikel 4.7.2.1Artikel 4.7.5.1Artikel 4.7.5.2Artikel 4.7.5.3Artikel 4.7.5.4Artikel 4.7.5.5Artikel 4.7.5.6Artikel 4.7.5.7Artikel 4.7.5.8Artikel 4.10.1Artikel 4.10.2Artikel 4.10.3Artikel 5.1.8Artikel 5.1.9Artikel 6dArtikel 6.6.2Artikel 7.1.1Artikel 7.1.2Artikel 7.1.4II. MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN DEELHOOFDSTUK 1. INLEIDINGHOOFDSTUK 2. HET BELANG VAN BESTUURLIJKE VERNIEUWINGTekortkomingen bestuurlijke organisatieHOOFDSTUK 3. HET BESTUURSMODEL VOOR DE REGIO ROTTERDAMVoorstel van het OORAlgemene uitgangspunten wetsvoorstelHOOFDSTUK 4. HOOFDLIJNEN VAN HET WETSVOORSTELDifferentiatie op hoofdpuntenDe voorstellen van het OORSamenhang met de aanbevelingen van de commissie-Van Thijn4.4.Financiële verhoudingena. Wegnemen van belemmeringen om gedeputeerden van buiten
de kring van provinciale staten te kunnen benoemenBijzondere regelingen voor de gedeputeerde die geen lid
is van provinciale statenb. Versterking leidinggevende en coördinerende positie
van de commissaris van de Koningc. Beperking van de omvang van provinciale staten en gedeputeerde
statenHOOFDSTUK 5. TAAK- EN BEVOEGDHEIDSVERDELING PER SECTORParagraaf 5.3.2 ontbrak.HOOFDSTUK 6. GROOTSTEDELIJKE PROBLEMATIEKHOOFDSTUK 7. HET BESTUUR VAN DE HAVEN EN HET CENTRUMHOOFDSTUK 8. DE VERNIEUWINGEN VAN DE FINANCIËLE VERHOUDINGEN
NADER BESCHOUWDOnderzoek voor de maatstaven en de startbudgettenDe werking van het verdeelstelselVoorziening in geval van financiële noodHet bijstellen van de verdelingDe verdere inrichting van de overlegstructuur en de proceduresHoofdstuk 9. informatievoorzieningII. ARTIKELSGEWIJS«Artikel 2.1.1.3Artikel 2.1.2.3Artikel 2.1.2.4Artikel 2.1.2.5Artikel 2.1.2.6«Artikel 3.1Artikel 3.2Artikel 3.3Artikel 3.4Artikelen 3.5 tot en met 3.9Artikelen 3.10 en 3.11«Artikel 4.4.1.1Artikelen 4.4.1.2 tot en met 4.4.1.4Artikelen 4.4.1.5 tot en met 4.4.1.8Artikel 4.4.1.9Artikelen 4.4.1.10 tot en met 4.4.1.12Artikel 4.4.1.13Artikel 4.4.1.14Artikel 4.4.1.15Artikel 4.4.1.16 tot en met 4.4.1.18«Afdeling 4.7. Welzijn en volksgezondheidArtikel 4.7.1.1 en 4.7.2.1Artikel 4.7.3.1Artikel 4.7.4.1Artikel 4.7.4.2Artikel 4.7.4.3Artikel 4.7.5.1 tot en met 4.7.5.8«Hoofdstuk 7. overgangs- en slotbepalingenArtikel 7.1.1Artikel 7.1.2Artikel 7.1.4Artikel 7.2.1
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24087Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 134 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 087Bijzondere bepalingen in verband met de vernieuwing van het openbaar
bestuur in de provincie Rotterdam (Wet bijzondere bepalingen provincie Rotterdam)ATEKST VAN HET WETSVOORSTEL EN DE MEMORIE VAN TOELICHTING, ZOALS VOORGELEGD
AAN DE RAAD VAN STATE, VOORZOVER NADIEN GEWIJZIGD1I. VOORSTEL VAN WETArtikel 2.1.1.3 luidde: Artikel 2.1.1.31. Een gedeputeerde die geen lid is van provinciale staten heeft het recht
in de vergadering van provinciale staten aan de beraadslaging deel te nemen.2. De artikelen 19, eerste lid, en 26, derde lid, van de Provinciewet
zijn van overeenkomstige toepassing op een gedeputeerde die geen lid is van
provinciale staten.Artikel 2.1.2.2, eerste lid, luidde:1. Provinciale staten benoemen, al dan niet uit hun midden, gedeputeerden,
ten getale van ten minste drie en ten hoogste zes.De artikelen 2.1.2.3 tot en met 2.1.2.6 luidden: Artikel 2.1.2.3Voor de benoembaarheid tot gedeputeerde van degene die geen lid is van
provinciale staten, is vereist dat men Nederlander is, de leeftijd van achttien
jaren heeft bereikt en niet is uitgesloten van het kiesrecht. Artikel 2.1.2.4De artikelen 11, 13, 14 en 15 van de Provinciewet zijn van overeenkomstige
toepassing op een gedeputeerde die geen lid is van provinciale staten. Artikel 2.1.2.51. Een gedeputeerde die geen lid is van provinciale staten, heeft zijn
werkelijke woonplaats binnen de provincie.2. Provinciale staten kunnen ontheffing verlenen van het in het eerste
lid bepaalde, indien het belang van de provincie zich daartegen niet verzet. Artikel 2.1.2.61. Provinciale staten verlenen ontslag aan een gedeputeerde die geen lid
is van provinciale staten indien deze:a. niet voldoet aan een vereiste als bedoeld in artikel 2.1.2.3;b. een betrekking vervult die hij op grond van artikel 2.1.2.4, in samenhang
met artikel 13 van de Provinciewet, niet gelijktijdig met het lidmaatschap
van gedeputeerde staten kan vervullen.2. Het ontslag gaat terstond in.3. Een gedeputeerde die komt te verkeren in een van de gevallen, genoemd
in het eerste lid, geeft daarvan kennis aan provinciale staten, met vermelding
van de reden.4. Op het ontslagbesluit is artikel 7:1 van de Algemene wet bestuursrecht
niet van toepassing.Artikel 2.2.2.2, tweede lid, onderdeel b, luidde:b. een goede samenwerking van het provinciaal bestuur met de besturen
van andere provincies en met andere overheden.Artikel 2.2.2.3, eerste lid, luidde:1. De commissaris treedt voor de toepassing van de artikelen 172 tot en
met 176 van de Gemeentewet in de plaats van de burgemeester, indien een situatie
die naar het oordeel van de commissaris van meer dan plaatselijke betekenis
is, dat noodzakelijk maakt.De artikelen 2.3.1 tot en met 2.3.3 luidden: Artikel 2.3.11. De provincie kan ter zake van binnen de provincie gelegen onroerende
zaken, niet zijnde woningen, de in artikel 224 van de Gemeentewet genoemde
belastingen heffen.2. De artikelen 226 tot en met 227e van de Gemeentewet en artikel 4.11.2
zijn van overeenkomstige toepassing.3. Indien bezwaar of beroep is ingesteld tegen het aanmerken van een onroerende
zaak als niet zijnde een woning, wordt de termijn, bedoeld in artikel 11,
derde lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen verlengd, met de tijd
die verloopt tussen het in dat lid bedoelde tijdstip en het tijdstip waarop
onherroepelijk op het bezwaar of beroep is beslist.4. Het tarief van de belasting, van degenen die onroerende zaken gebruiken,
is niet hoger dan 125 procent van het gewogen gemiddelde van de tarieven van
de belastingen die door de gemeenten voor het gebruiken van woningen zijn
vastgesteld, voor het jaar voorafgaande aan het belastingjaar. Onder gebruiken
wordt verstaan het gebruiken, bedoeld in artikel 224, onderdeel a, van de
Gemeentewet. Artikel 2.3.2De provincie kan ter zake van binnen de provincie gelegen bedrijfsruimten,
welke duurzaam aan een plaats gebonden zijn en dienen tot permanent gebruik,
doch niet onroerend zijn, de in artikel 228 van de Gemeentewet genoemde belastingen
heffen. Artikel 228 van de Gemeentewet en artikel 2.3.1, derde lid, zijn van
overeenkomstige toepassing. Artikel 2.3.3De provincie kan ter zake van de in een bepaald gedeelte van de provincie
gelegen onroerende zaak die gebaat is door voorzieningen die tot stand worden
of zijn gebracht door of met medewerking van het provinciaal bestuur een baatbelasting
heffen. Artikel 228a van de Gemeentewet is van overeenkomstige toepassing.Hoofdstuk 3 luidde: Hoofdstuk 3. Financiële verhoudingen;Artikel 3.1In dit hoofdstuk wordt verstaan onder:a. regionale uitkering: het totaal van de uitkeringen waarop de provincie
recht heeft op grond van de artikelen 238, 247 en 249 van de Provinciewet
en op grond van artikel 39b van de Financiële-Verhoudingswet 1984;b. uitkeringsjaar: het kalenderjaar waarover het recht op de onder a bedoelde
uitkeringen ontstaat. Artikel 3.21. Het provinciaal bestuur verdeelt de regionale uitkering over de provincie
en de gemeenten overeenkomstig de artikelen 3.3 tot en met 3.9.2. Het provinciaal bestuur stelt bij verordening een provinciale raad
voor de financiën in. De raad adviseert over de verdeling van de regionale
uitkering. De samenstelling en werkwijze van de raad worden bij of krachtens
de verordening geregeld. Artikel 3.31. Een gemeente heeft jegens de provincie over ieder uitkeringsjaar recht
op een gemeentelijke uitkering.2. De gemeenten gezamenlijk hebben over een uitkeringsjaar recht op de
regionale uitkering over dat jaar, verminderd met de provinciale inhouding
over dat jaar.3. De provinciale inhouding komt ten goede aan de algemene middelen van
de provincie. Een gemeentelijke uitkering komt ten goede aan de algemene middelen
van de gemeente. Artikel 3.4Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt geregeld welke inhoudingsmaatstaven
en welke uitkeringsmaatstaven worden gehanteerd bij de vaststelling van de
provinciale inhouding en een gemeentelijke uitkering. Artikel 3.51. Het provinciaal bestuur stelt over ieder uitkeringsjaar een inhoudingsbesluit
en een uitkeringsbesluit vast.2. Het inhoudingsbesluit bevat de bedragen per eenheid voor de inhoudingsmaatstaven.3. Het uitkeringsbesluit bevat de bedragen per eenheid voor de uitkeringsmaatstaven.4. Bij een wijziging van een uitkeringsbesluit over een bepaald uitkeringsjaar,
wordt de som van de uitkeringsbases, bedoeld in artikel 3.7, constant gehouden. Artikel 3.61. Het provinciaal bestuur doet zo spoedig mogelijk na de vaststelling
van het inhoudingsbesluit en het uitkeringsbesluit hiervan mededeling aan
Onze Minister.2. Het inhoudingsbesluit behoeft de goedkeuring van Onze Minister in overeenstemming
met Onze Minister van Financiën.3. Onze Minister onthoudt slechts goedkeuring indien naar zijn oordeel
er geen sprake is van een redelijke verdeling van de regionale uitkering over
de provincie enerzijds en de gezamenlijke gemeenten anderzijds.4. Indien Onze Minister goedkeuring onthoudt, stelt hij het inhoudingsbesluit
vast, in overeenstemming met Onze Minister van Financiën. Artikel 3.71. Het provinciaal bestuur stelt over ieder uitkeringsjaar de inhoudingsbasis
en de uitkeringsbases vast.2. De inhoudingsbasis is de som van de produkten die worden verkregen
door de inhoudingsmaatstaven te vermenigvuldigen met de daarbij behorende
bedragen per eenheid over het uitkeringsjaar.3. De uitkeringsbasis voor een gemeente is de som van de produkten die
worden verkregen door de uitkeringsmaatstaven voor die gemeente te vermenigvuldigen
met de daarbij behorende bedragen per eenheid over het uitkeringsjaar. Artikel 3.81. Het provinciaal bestuur stelt over ieder uitkeringsjaar een uitkeringsfactor
vast.2. De uitkeringsfactor is de uitkomst van de breuk met als teller de regionale
uitkering en als noemer de som van de inhoudingsbasis en de uitkeringsbases. Artikel 3.91. Het provinciaal bestuur stelt over ieder uitkeringsjaar de provinciale
inhouding en de gemeentelijke uitkeringen vast.2. De provinciale inhouding bedraagt de inhoudingsbasis over het uitkeringsjaar,
vermenigvuldigd met de uitkeringsfactor over dat jaar.3. Een gemeentelijke uitkering bedraagt de uitkeringsbasis voor die gemeente
over het uitkeringsjaar, vermenigvuldigd met de uitkeringsfactor over dat
jaar. Artikel 3.101. Het provinciaal bestuur doet gedurende het uitkeringsjaar betalingen
aan de gemeenten vooruitlopend op de vaststelling van de gemeentelijke uitkeringen
over dat jaar.2. Indien er een verschil is ontstaan tussen de over een uitkeringsjaar
verrichte betalingen en de over dat jaar vastgestelde gemeentelijke uitkering,
wordt dit verschil verrekend met de betalingen over een volgend uitkeringsjaar. Artikel 3.11Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels gesteld
worden omtrent de uitvoering van dit hoofdstuk.Artikel 4.2.1.1 luidde: Artikel 4.2.1.11. In afwijking van artikel 39, eerste lid, van de Wet op de stads- en
dorpsvernieuwing wordt de in dat lid bedoelde geldelijke steun aan gemeenten
verleend door tussenkomst van de provincie.2. De artikelen 39, derde lid, en 40, tweede lid, van de Wet op de stads-
en dorpsvernieuwing zijn niet van toepassing.3. In afwijking van artikel 42, eerste lid, van de Wet op de stads- en
dorpsvernieuwing wordt door burgemeester en wethouders alleen verslag uitgebracht
over de besteding in het vorige kalenderjaar (begrotingsjaar) van de uit de
bijdragen ineens ontvangen gelden. Artikel 42, vierde tot en met zesde lid,
van de Wet op de stads- en dorpsvernieuwing is niet van toepassing.Artikel 4.3.2.2 luidde: Artikel 4.3.2.21. In afwijking van artikel 22, eerste lid, van de Wet vervoer gevaarlijke
stoffen wordt de in dat lid bedoelde bevoegdheid van burgemeester en wethouders
uitgeoefend door gedeputeerde staten, voor zover het betreft het vervoer van
gevaarlijke stoffen over wegen of weggedeelten die zijn gelegen in het havengebied,
bedoeld in artikel 5.1.1.2. In afwijking van artikel 23, eerste lid, van de Wet vervoer gevaarlijke
stoffen wordt de in dat lid bedoelde ontheffing verleend door gedeputeerde
staten, voor zover het betreft het laden en lossen op militaire locaties die
zijn gelegen in het havengebied, bedoeld in artikel 5.1.1.Het opschrift van paragraaf 4.4.1 luidde: Het gezag en het beheer met
betrekking tot het politiekorps.Artikel 4.4.1.1 luidde: Artikel 4.4.1.1De artikelen 12, 14, 15, 16, eerste lid, 21, vierde lid, 22, 23, 25, 28
tot en met 34, 35, eerste en tweede lid, 44, 45, vijfde lid, 54, 55 en 61,
eerste lid, van de Politiewet 1993 zijn niet van toepassing.De artikelen 4.4.1.2 tot en met 4.4.1.15 waren genummerd 4.4.1.5 tot en
met 4.4.1.18. De verwijzingen naar deze artikelen zijn op overeenkomstige
wijze vernummerd. De artikelen 4.4.1.2 (oud) tot en met 4.4.1.4 (oud) luidden: Artikel 4.4.1.21. De politie staat onder gezag van de commissaris van de Koning:a. bij een optreden in een geval als bedoeld in artikel 2.2.2.3;b. indien dit noodzakelijk is bij een optreden ter uitvoering van de hulpverleningstaak,
in een situatie die naar het oordeel van de commissaris van de Koning van
meer dan plaatselijke betekenis is.2. De politie staat onder gezag van de burgemeester in alle overige gevallen
waarin de politie optreedt ter handhaving van de openbare orde of ter uitvoering
van de hulpverleningstaak.3. De commissaris van de Koning dan wel de burgemeester kan de betrokken
ambtenaren van politie de nodige aanwijzingen geven voor de vervulling van
de in het eerste onderscheidenlijk het tweede lid bedoelde taken. Artikel 4.4.1.31. De burgemeester en de officier van justitie overleggen regelmatig tezamen
met het hoofd van het territoriale onderdeel van het regionale politiekorps,
binnen welks grondgebied de gemeente geheel of ten dele valt en, zo nodig,
met de korpschef, over de taakuitvoering van de politie.2. De commissaris van de Koning en de officier van justitie overleggen
regelmatig tezamen met de korpschef over de taakuitvoering van de politie
in situaties als bedoeld in artikel 4.4.1.2, eerste lid. Artikel 4.4.1.41. Artikel 4.4.1.2 is van overeenkomstige toepassing ten aanzien van het
gezag over de Koninklijke marechaussee.2. Voor zover de Koninklijke marechaussee optreedt ter strafrechtelijke
handhaving van de rechtsorde, dan wel taken verricht ten dienste van de justitie,
staat zij, tenzij in enige wet anders is bepaald, onder gezag van de officier
van justitie.3. Het eerste en tweede lid zijn van overeenkomstige toepassing op de
militair van enig ander onderdeel van de krijgsmacht, indien hij bijstand
verleent aan de politie.4. Indien de Koninklijke marechaussee of enig ander onderdeel van de krijgsmacht
optreedt, neemt het hoofd van het onderdeel deel aan het overleg, bedoeld
in artikel 4.4.1.3.Artikel 4.4.1.11 (oud) luidde: Artikel 4.4.1.11Provinciale staten stellen jaarlijks de organisatie, de formatie, de begroting,
de jaarrekening en het beleidsplan van het politiekorps vast.Artikel 4.4.1.12, eerste lid, (oud) luidde:1. De korpsbeheerder, dan wel de hoofdofficier van justitie kan tegen
de vaststelling van de stukken, bedoeld in artikel 4.4.1.11, administratief
beroep instellen bij Onze Minister. De korpsbeheerder dan wel de hoofdofficier
van justitie stelt een administratief beroep niet in dan na met de ander te
hebben overlegd. Onze Minister beslist in overeenstemming met Onze Minister
van Justitie op het beroep. De korpsbeheerder brengt de stukken in overeenstemming
met het besluit van Onze Minister.Artikel 4.4.2.8 luidde: Artikel 4.4.2.81. Provinciale staten stellen bij verordening nadere regels vast over
de organisatie, het beheer en de taken van de regionale brandweer en de gemeentelijke
brandweren.2. De regels, bedoeld in het eerste lid, hebben betrekking op:a. het beleid op het terrein van de taken, genoemd in artikel 4.4.2.4; b. het werkgebied van de basiseenheden;c. de plaatsen van vestiging van de regionale onderdelen en de basiseenheden;d. de minimumsterkte van het personeel en het materieel van de basiseenheden
en van de regionale onderdelen;e. de kwaliteit van het materieel;f. het verzorgen van een goede alarmering, het in stand houden van een
meldkamer en een regionaal coördinatiecentrum alsmede het beschikken
over operationele procedures;g. het aanschaffen en het beheren van materieel voor de regionale onderdelen;h. het verzorgen van opleidingen;i. het houden van oefeningen en het toetsen van de operationele kwaliteit
van de regionale onderdelen en de gemeentelijke brandweren;j. het verlenen van bijstand aan een gemeentelijke brandweer door de andere
gemeentelijke brandweren of door de regionale onderdelen;k. de operationele leiding over de regionale brandweer en de gemeentelijke
brandweren bij een brand, een ongeval of een ramp;l. andere in de verordening aangewezen onderwerpen.3. Gedeputeerde staten doen geen voorstel aan provinciale staten over
de verordening dan nadat zij het ontwerp van het voorstel voor advies hebben
voorgelegd aan de gemeenteraden en het regionaal adviescollege, bedoeld in
artikel 4.4.2.15.Artikel 4.6.4.1 luidde: Artikel 4.6.4.1Het provinciaal bestuur kan bevorderen dat de gemeenten bij de uitvoering
van de Algemene Bijstandswet, de Wet Sociale Werkvoorziening, de Jeugdwerkgarantiewet
en de Rijksbijdrageregeling banenpools, de uitstroom uit deze voorzieningen
stimuleren.Het opschrift van afdeling 4.7 luidde: Welzijn, volksgezondheid en cultuurArtikel 4.7.2.1 luidde: Artikel 4.7.2.1In afwijking van de artikelen 4, eerste lid, en 12 van de Welzijnswet
19.. draagt het provinciaal bestuur zorg voor de ontwikkeling en uitvoering
van het beleid ten aanzien van in de provincie gevestigde voorzieningen voor
maatschappelijke opvang en sociale pensions die toegankelijk zijn voor een
ieder die in Nederland woont.Paragraaf 4.7.5 luidde:Paragraaf 4.7.5. Archiefbescheiden Artikel 4.7.5.1De artikelen 26, tweede lid, en 27 tot en met 30 van de Archiefwet 19..
zijn niet van toepassing. Artikel 4.7.5.21. Overeenkomstig een door provinciale staten vast te stellen verordening
dragen gedeputeerde staten zorg voor de archiefbescheiden van het provinciaal
bestuur.2. De kosten, verbonden aan de uitoefening van de in het eerste lid bedoelde
zorg, komen ten last van de provincie. Artikel 4.7.5.3Voor de bewaring van de op grond van artikel 13, eerste lid, en 14, eerste
lid, van de Archiefwet 19.. over te brengen archiefbescheiden van het provinciaal
bestuur wijzen provinciale staten een provinciale archiefbewaarplaats aan. Artikel 4.7.5.41. De provinciale archiefbewaarplaats wordt beheerd door een provinciale
archivaris, die in het bezit dient te zijn van een diploma archivistiek.2. Overeenkomstig een door provinciale staten vast te stellen verordening
oefent de provinciale archivaris, onder de bevelen van gedeputeerde staten,
toezicht uit op het beheer van de archiefbescheiden van het provinciaal bestuur,
voor zover deze archiefbescheiden niet zijn overgebracht naar de provinciale
archiefbewaarplaats.3. De provinciale archivaris wordt door provinciale staten benoemd, geschorst
en ontslagen. Artikel 4.7.5.5Gedeputeerde staten onderwerpen de plannen betreffende de bouw, verbouwing,
inrichting of verandering van inrichting van een archiefbewaarplaats of tot
ingebruikneming van gebouwen of gedeelten van gebouwen als archiefbewaarplaats,
aan de goedkeuring van Onze Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur. Artikel 4.7.5.61. In geval gedeputeerde staten niet aan de artikel 4.7.5.2, eerste lid,
genoemde verplichting voldoen, kan Onze Minister van Welzijn, Volksgezondheid
en Cultuur bepalen, dat een door hem aan te wijzen deel van de archiefbescheiden
van het provinciaal bestuur naar een daarbij aan te wijzen archiefbewaarplaats
zal worden vervoerd om daar tot nadere beschikking te worden bewaard. De kosten
van vervoer en bewaring komen ten laste van de provincie.2. Van de bevoegdheid, genoemd in het eerste lid, wordt geen gebruik gemaakt
dan na overleg met het provinciaal bestuur. Artikel 4.7.5.7In afwijking van artikel 34, eerste lid, en 39, eerste lid, van de Archiefwet
19.. bedienen gedeputeerde staten voor het toezicht zich van de in artikel
4.7.5.4 genoemde provinciale archivaris. Artikel 4.7.5.81. De provinciale archiefbewaarplaats is bestemd voor de bewaring van
de archiefbescheiden van het provinciaal bestuur.2. De rijksarchiefbewaarplaats in de hoofdplaats van de provincie Zuid-Holland
is bestemd voor de bewaring van de archiefbescheiden van de in de provincie
Rotterdam gevestigde organen van het Rijk en van de in artikel 42, eerste
lid, van de Archiefwet 19.. bedoelde lichamen, waarvan de functies zich niet
over het gehele Rijk uitstrekken of hebben uitgestrekt.De afdelingen 4.9 tot en met 4.12 waren genummerd 4.8 tot en met 4.11.
De artikelen in deze afdelingen en de verwijzingen naar deze artikelen zijn
op overeenkomstige wijze vernummerd.De artikelen 4.10.1 (oud) tot en met 4.10.3 (oud) luidden: Artikel 4.10.1Artikel 225 van de Gemeentewet is niet van toepassing. Artikel 4.10.21. In afwijking van artikel 224 van de Gemeentewet kan een gemeente de
in dat artikel genoemde belastingen uitsluitend heffen ter zake van onroerende
zaken, zijnde woningen. Artikel 4.11.2 is van overeenkomstige toepassing.2. Indien bezwaar of beroep is ingesteld tegen het aanmerken van een onroerende
zaak als zijnde een woning, wordt de termijn, bedoeld in artikel 11, derde
lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen verlengd, met de tijd die
verloopt tussen het in dat lid bedoelde tijdstip en het tijdstip waarop onherroepelijk
op het bezwaar of beroep is beslist. Artikel 4.10.3In afwijking van artikel 228 van de Gemeentewet kan een gemeente de in
dat artikel genoemde belastingen uitsluitend heffen ter zake van woonruimten
als bedoeld in dat artikel. Artikel 4.10.2, tweede lid, is van overeenkomstige
toepassing.Artikel 5.1.2, vijfde lid, luidde:5. De artikelen 3:20 tot en met 3:25, 3:27 en 3:44 van de Algemene wet
bestuursrecht zijn van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat
de voorschriften ten aanzien van de aanvraag en de aanvrager buiten toepassing
blijven.De artikelen 5.1.8 en 5.1.9 luidden: Artikel 5.1.81. Een besluit dat betrekking heeft op een gebied dat door de vaststelling
of wijziging van het havenindelingsbesluit tot het havengebied is gaan behoren,
blijft van kracht.2. Een besluit dat betrekking heeft op een gebied dat door de vaststelling
of wijziging van het havenindelingsbesluit niet meer tot het havengebied behoort,
blijft van kracht. Artikel 5.1.9Een besluit, waarbij de bevoegdheid tot het nemen van zo een besluit door
de vaststelling of wijziging van het havenindelingsbesluit krachtens de wet
is overgegaan op een ander bestuursorgaan, wordt geacht te zijn genomen door
dit andere orgaan.Het in artikel 6.1.1 in de Wet op de Ruimtelijke Ordening ingevoegde artikel
6d luidde: Artikel 6dEen integraal strategisch plan als bedoeld in artikel 6a, eerste lid,
kan slechts worden ingetrokken, indien voor het betrokken gebied een ontwerp
voor een nieuw integraal strategisch plan ter inzage is gelegd dan wel een
nieuw integraal strategisch plan is vastgesteld.Het opschrift van paragraaf 6.6 luidde: Welzijn.Artikel 6.6.2 luidde: Artikel 6.6.2In artikel 6, zesde lid, van de Welzijnswet 19.. vervalt de zinsnede «Rotterdam,».Artikel 6.7.1, onderdeel B luidde:B. In artikel 241 worden de volgende wijzigingen aangebracht:1. Het vierde lid komt te luiden:4. De verschillen tussen het bedrag, bedoeld in artikel 240, onderdeel
a, en de bedragen, bedoeld in artikel 240, onderdeel f, worden bij algemene
maatregel van bestuur vastgesteld. De maatregel wordt voorgedragen door Onze
Minister en Onze Minister van Financiën, gehoord de besturen van de in
artikel 240, onderdeel f, bedoelde provincies.2. In het vijfde lid wordt «het bestuur van de provincie Flevoland»
vervangen door: de besturen van de in artikel 240, onderdeel f, bedoelde provincies.De artikelen 7.1.2 tot en met 7.1.4 waren genummerd 7.1.1 tot en met 7.1.3.
De artikelen 7.1.1 (oud) en 7.1.2 (oud) luidden: Artikel 7.1.1In afwijking van artikel 3.5, eerste lid, worden het inhoudingsbesluit
en het uitkeringsbesluit over het eerste uitkeringsjaar bij algemene maatregel
van bestuur vastgesteld. De artikelen 3.5, vierde lid, en 3.6 blijven daarbij
buiten toepassing. Artikel 7.1.2Vijf jaren na de datum van inwerkingtreding van deze wet vervallen de
artikelen 3.5, vierde lid, en 3.6.Artikel 7.1.1 was genummerd 7.1.4 en luidde: Artikel 7.1.41. In afwijking van artikel 2.3.1 stelt het provinciaal bestuur voor het
eerste belastingjaar de tarieven voor de in dat artikel bedoelde belastingen
op binnen een gemeente gelegen onroerende zaken vast, door de tarieven voor
de overeenkomstige gemeentelijke belastingen op die zaken in het jaar voorafgaande
aan de inwerkingtreding van deze wet te vermenigvuldigen met een wijzigingsfactor.2. Voor de daarop volgende drie belastingjaren stelt het provinciaal bestuur
de tarieven vast, door de tarieven voor het voorgaande jaar te vermenigvuldigen
met een wijzigingsfactor.3. De wijzigingsfactor die wordt toegepast bij het vaststellen van de
tarieven voor een belastingjaar bedraagt ten minste één en ten
hoogst de maximale wijzigingsfactor voor dat belastingjaar.4. Onze Minister stelt in overeenstemming met Onze Minister van Financiën
voor ieder van de eerste vier belastingjaren de maximale wijzigingsfactor
vast. Deze factor komt overeen met de tabelcorrectiefactor, bedoeld in artikel
66b, tweede lid, van de Wet op de inkomstenbelasting 1964. Onze Minister doet
van de vaststelling voor één oktober van het jaar voorafgaande
aan het belastingjaar mededeling aan het provinciaal bestuur.De artikelen 7.2.2 en 7.2.3 waren genummerd 7.2.1 en 7.2.2. II. MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN DEELHOOFDSTUK 1. INLEIDINGDe achtste alinea kende oorspronkelijk de volgende tekst: «Tijdens
de behandeling van de beleidsnotitie BoN-3 bleek ook in de Tweede Kamer brede
instemming te bestaan met het door het kabinet voorgestelde traject voor de
bestuurlijke herinrichting van het stedelijk gebied Rotterdam. Tevens besloot
de Tweede Kamer de bestuurlijke vernieuwing in het OOR-gebied de status van
«groot project» te geven. De Tweede Kamer erkende daarmee haar
bijzondere verantwoordelijkheid voor de grote veranderingsoperatie in de regio
Rotterdam. Dit betekent tevens dat driemaandelijks aan de Tweede Kamer wordt
gerapporteerd over de voortgang. De werkwijze en organisatie van het project
zijn in overeenstemming met dit belang ingericht. De staatssecretaris van
Binnenlandse Zaken is voorzitter van de stuurgroep. De stuurgroep wordt ondersteund
door een overleg waarin de projectleiding van Binnenlandse Zaken, het OOR,
de gemeente Rotterdam en de provincie Zuid-Holland zitting hebben.»De slotzin van de zevende alinea na de kop «De wetgeving met betrekking
tot de bestuurlijke vernieuwing in het stedelijk gebied Rotterdam» luidde
oorspronkelijk: «Aan de hand van dit ontwerp wordt door het ministerie
van Binnenlandse Zaken een voorstel voor de hiervoor beschreven wet opgesteld.»De tweede alinea na de kop «Voorbereiding van de bestuurlijke vernieuwing;
relatie met de Kaderwet» luidde oorspronkelijk: «Om een zorgvuldige
voorbereiding van de opbouw van de nieuwe bestuursorganen mogelijk te maken
en tegelijkertijd te bewerkstelligen dat de voorbereidingen tijdig zijn afgerond,
wordt gebruik gemaakt van de Kaderwet bestuur in verandering (Stb. 1994, ...).
In deze Kaderwet zijn voor het OOR-gebied enkele bijzondere bepalingen opgenomen.
Een aantal bepalingen is niet van toepassing op het OOR-gebied. Zo is bijvoorbeeld
de evaluatiebepaling niet van toepassing, omdat het eindperspectief voor het
OOR-gebied duidelijk is.»In de tweede alinea na de kop «Opbouw van de wet» luidde de
derde volzin: «De bepalingen in hoofdstuk 2 hebben voornamelijk betrekking
op de inrichting en samenstelling van het provinciaal bestuur en de bevoegdheden
van de commissaris van de Koning in verband met de openbare orde en veiligheid
en op de provinciale belastingen.»De laatste alinea van dit hoofdstuk luidde oorspronkelijk: «In de
daarop volgende hoofdstukken worden deze elementen uitgewerkt. De vernieuwing
van de interne bestuurlijke organisatie wordt in hoofdstuk 5 toegelicht. De
uitwerking van de taak- en bevoegdheidsverdeling per sector is te vinden in
hoofdstuk 6. Daarbij zal een algemene schets per beleidsveld worden gegeven
en niet alleen een beschrijving van de taken en bevoegdheden zoals die in
dit wetsvoorstel zijn vastgelegd. In hoofdstuk 7 wordt ingegaan op de aanpak
van grootstedelijke problematiek. De wijze waarop het bestuur van het havengebied
en het centrum is geregeld wordt in hoofdstuk 8 beschreven. In hoofdstuk 9
worden de nieuwe financiële verhoudingen nader bezien. In hoofdstuk 10
wordt ingegaan op de informatievoorziening.» HOOFDSTUK 2. HET BELANG VAN BESTUURLIJKE VERNIEUWINGDe tekst van dit hoofdstuk was als volgt geformuleerd:«2. BELANG VAN DE BESTUURLIJKE VERNIEUWINGDe regio Rotterdam vormt een van de motoren van de Nederlandse economie.
Niet zonder reden wordt het Rotterdamse havengebied in de «Vierde nota
ruimtelijke ordening» (Kamerstukken II, 1988–1989, 20 490,
nrs. 9–10) en de «Vierde nota ruimtelijke ordening Extra»
(Kamerstukken II, 1990–1991, 21 879, nrs. 5–6) aangewezen
als een van de twee «mainports». De Rotterdamse haven en de luchthaven
Schiphol herbergen de kernactiviteiten van de Nederlandse economie en zijn
daardoor van strategisch belang voor het functioneren van de Nederlandse economie
als geheel. De economische activiteiten in en rond de Rotterdamse haven genereren
jaarlijks een bruto toegevoegde waarde van circa 12 miljard, 3 procent van
het bruto nationaal produkt.Het proces van internationalisering heeft bij uitstek invloed op de economische
activiteiten binnen de mainports. Concentratie en schaalvergroting zijn kernbegrippen
in dit proces: elkaar ondersteunende economische activiteiten concentreren
zich op een beperkt aantal strategische plaatsen. In de regio Rotterdam zijn
dit met name de activiteiten die direct en indirect zijn verbonden met het
haven- en industriële complex. De strategische positie van Rotterdam
is vooral een gevolg van de gunstige geografische ligging. Deze ligging is
echter slechts ten dele van nature bepaald: veel werk is verzet om de bereikbaarheid
van haven en achterland te verbeteren en er zal bovendien nog veel moeten
worden gedaan om de bereikbaarheid op een concurrerend peil te houden. Naast
de gunstige geografische ligging kent de mainport Rotterdam nog een aantal
sterke punten, zoals een goede, in de loop van vele jaren gegroeide infrastructuur
van toeleveringsbedrijven en (zakelijke) dienstverlening. Om deze redenen
heeft de mainport Rotterdam dan ook een bijzondere plaats in het «Tweede
Structuurschema Verkeer en Vervoer» (Kamerstukken II, 1989–1990,
20 922, nrs. 15–16) en de nota «Regio's zonder grenzen. Het
regionaal-economisch beleid voor de periode 1991–1994» (Kamerstukken
II, 1989–1990, 21 710, nrs. 1–2).De samenballing van functies in deze grootstedelijke regio vormt tegelijkertijd
de bron van hun dynamiek en een serieuze bedreiging daarvan. Binnen de regio
Rotterdam, die ongeveer 790 km2 beslaat, wonen ruim 1,1 miljoen
mensen. Dit aantal biedt voldoende draagvlak voor het in stand houden van
tal van voorzieningen (onderwijs, verzorging en verpleging, sport en recreatie,
cultuur etc.) op lokaal en op regionaal niveau. Sommige van die voorzieningen
zijn zelfs van internationaal kaliber. Als metropolitain gebied heeft de regio
Rotterdam een grote aantrekkingskracht, wat tot uitdrukking komt in de grote
ambities ten aanzien van onder andere de te realiseren aantallen woningen,
hectares bedrijfsterreinen, vloeroppervlakten kantoren en kilometers infrastructuur
als spoorlijn, weg of vaarweg.Deze ambities kunnen, wanneer zij niet goed worden afgewogen tegen andere
maatschappelijke belangen, ook een bedreiging vormen voor de aantrekkingskracht
van de regio en daarmee voor haar dynamiek. De kwaliteit van het bestaan die
de resultante is van een evenwichtige honorering van de eisen die worden gesteld
met betrekking tot wonen, werken, leven en ontspannen, vormt de kern van de
regionale sociale en economische dynamiek. In het Rijnmondgebied is de kern
van de economische activiteiten dominant aanwezig. Het haven- en industriegebied,
inclusief de ondersteunende infrastructuur, doorkruist de gehele regio als
een economische slagader van west naar oost en heeft daardoor directe gevolgen
voor de plannen van bijna alle gemeenten op het gebied van ruimtelijke ordening,
milieu, volkshuisvesting en mobiliteit.De dynamiek en de aantrekkingskracht van de regio Rotterdam bieden niet
aan alle inwoners dezelfde perspectieven. Evenals andere grootstedelijke samenlevingen
kent de regio Rotterdam veel kwetsbare groepen die niet kunnen deelnemen aan
het arbeidsproces en die als gevolg daarvan ook op andere terreinen niet volwaardig
kunnen participeren. Daarenboven wonen deze groepen niet gelijkmatig verspreid
over de regio, maar geconcentreerd in bepaalde delen. De cumulatie van achterstandsproblemen
vindt derhalve plaats in ruimtelijk beperkte en daardoor goed te onderscheiden
delen van de regio.De grotere steden in Nederland kampen, zoals dat in heel Europa het geval
is, met de consequenties van een samenleving op vele fronten onder druk staat.
In steden grijpen de problemen in elkaar en ontstaat daardoor een zodanige
cumulatie van negatieve ontwikkelingen, dat stads- bestuurders, die tevens
voor de opgave staan de essentiële functies van de stad voor de ontwikkeling
van hun regio veilig te stellen en te versterken, in hun bestuurlijk handelen
worden gehandicapt.In haar advies «Grote steden, grote kansen», heeft de Commissie
Montijn deze aspecten van een grote stedenbeleid in onderlinge samenhang nadrukkelijk
onder de aandacht gebracht. Montijn stelde dat het de hoogste tijd was geworden
om te investeren in de stad: investeren in de fysieke leefomgeving, investeren
in het stedelijk «menselijk kapitaal» en investeren in de bestuurlijke
constellatie waarin steden met al hun belangrijke functies optimaal moeten
kunnen functioneren en floreren.Langs diverse wegen is dat ook de afgelopen jaren gebeurd, maar reden
voor terugtreden is er nog allerminst. Investeren in de stad blijft nodig
en aanpak van de grootstedelijke problematiek maakt inzet van velen noodzakelijk.
Vooral omdat deze aanpak, immers gericht op het afvlakken van de cumulatie
van problemen, een geïntegreerde aanpak moet zijn. Zonder samenhangend
beleid is het niet mogelijk zowel de complexiteit van de stedelijke problematiek
aan te pakken als ook een specifiek stedelijk beleid mogelijk te maken en
te voeren. Rijk, provincie en gemeenten hebben daarin complementair te handelen.De specifieke kansen en bedreigingen voor de «mainport» Rotterdam,
die hierboven kort zijn aangeduid, worden in de «Strategische visie»
van het OOR (maart 1991) uitvoerig geschetst. Voor de gemeenten in de regio
Rotterdam zijn zij de aanleiding om te komen tot een bestuurlijke oplossing
die op de specifieke situatie in het Rijnmondgebied past. Tekortkomingen bestuurlijke organisatieUit de beleidsinhoudelijke analyses in de «Strategische visie»
is naar voren gekomen, dat er sprake is van tekortkomingen in de bestuurlijke
organisatie in grootstedelijke gebieden. Deze tekortkomingen werden ook al
door onder andere de commissie-Montijn en de Raad voor het binnenlands bestuur1 gesignaleerd. Op regionaal niveau spelen de vraagstukken
waarvan de reikwijdte samenvalt met de maatschappelijke samenhangen op de
woning- en de arbeidsmarkt. Als gevolg van het ontbreken van een integraal
bestuur op deze maatschappelijke schaal zijn door de rijksoverheid functionele
regio's gevormd. Daarnaast vullen intergemeentelijke samenwerkingsverbanden
deze lacune in de bestuurlijke organisatie. Het ontbreekt deze functionele
regio's en samenwerkingsverbanden evenwel aan een directe democratische legitimatie.
Bovendien blijken deze structuren met name in grootstedelijke gebieden een
belemmering te vormen voor het voeren van een integraal beleid.Het zijn deze tekortkomingen in de bestuurlijke organisatie die voor het
kabinet reden waren het Bestuur op niveau-beleid in gang te zetten. In het
volgende hoofdstuk wordt het bestuurlijk model beschreven dat in de regio
Rotterdam een oplossing moet bieden voor deze tekortkomingen.« HOOFDSTUK 3. HET BESTUURSMODEL VOOR DE REGIO ROTTERDAMDe tekst van dit hoofdstuk luidde oorspronkelijk:«3. HET BESTUURLIJK MODEL VAN HET OORVoorstel van het OORZoals eerder gememoreerd heeft het bestuur van het OOR in november 1991
een model gepresenteerd ter oplossing van de bestuurlijke problematiek in
de regio Rotterdam. Dit model werd door het OOR in latere nota's uitgewerkt2. Met de aanvaarding van de voorstellen uit deze nota's
hebben de Rijnmondgemeenten zich uitgesproken voor de spoedige realisatie
van een effectieve, doorzichtige en slagvaardige bestuurlijke structuur in
de regio door middel van een specifieke wettelijke regeling, een lex specialis.Aan de basis daarvan ligt een heldere verdeling van taken en bevoegdheden,
waarbij zoveel mogelijk moet worden voorkomen dat twee besturen zich met dezelfde
zaken bezig houden. Deze structuur moet bij de aanpak van zaken, zowel op
lokaal als op grootstedelijk, regionaal niveau, een meerwaarde opleveren ten
opzichte van de bestaande situatie.De gemeenten in de regio Rotterdam stemden tevens unaniem in met de volgende
uitgangspunten:– het afwijzen van een vierde bestuurslaag;– de vorming van een rechtstreeks door de bevolking gekozen regionaal
bestuur;– deregulering en een vermindering van toezicht;– de indeling van het havengebied rechtstreeks onder de regio;– het «gelijk-oversteken-principe», hetgeen betekent
dat alle wijzigingen op hetzelfde moment moeten worden geëffectueerd;
en als consequentie van de beoogde nieuwe bestuurlijke structuur:– het opheffen van de gemeente Rotterdam als bestuurlijke eenheid
en de omvorming van deelgemeenten tot gemeenten nieuwe stijl;– vitale gemeenten;– decentralisatie van taken van de rijksoverheid.Op basis van dit bestuurlijk model hebben wij, in overleg met het OOR,
de provincie Zuid-Holland en de gemeente Rotterdam, het voorliggende wetsvoorstel
voorbereid. Algemene uitgangspunten wetsvoorstelHet wetsvoorstel berust op enkele heldere en algemeen onderschreven uitgangspunten:
in ons land zijn drie volwaardige en democratisch gekozen bestuurslagen voldoende.
In de grootstedelijke gebieden is er echter behoefte aan een nieuw bestuur
op regionaal niveau, dat ten aanzien van de strategische vraagstukken daadwerkelijk
sturend kan optreden. Om te voorkomen dat de vorming hiervan tot een vierde
bestuurslaag leidt wordt de regio vormgegeven als een provincie: een provincie-nieuwe-stijl.In het stedelijke gebied Rotterdam kan een dergelijk middenbestuur alleen
ontstaan indien er in de regio niet langer sprake is van een zeer grote centrumgemeente.
De opdeling van de centrumgemeente Rotterdam in kleinere gemeenten is derhalve
een onlosmakelijk onderdeel van het proces van regiovorming. De grote stad
als bestuurlijke eenheid wordt opgeheven: haar grootschalige taken in het
kader van de strategische planning en ontwikkeling, alsmede de centrumtaken
die zij uitoefent gaan over op het nieuwe regionale bestuursniveau; haar taken
ten behoeve van de fysieke en sociale leefomgeving van de burger gaan over
op de nieuw te vormen gemeenten. Voor de laatstgenoemde taken was de omvang
van de gemeente Rotterdam toch al te groot gebleken, hetgeen reden is geweest
deelgemeenten in te stellen.De herverdeling van taken en de opdeling van de gemeente Rotterdam hebben
als voordeel dat het bestuur op het lokale niveau dichter bij de burger komt
te staan. De gemeenten kunnen zich, meer dan nu het geval is, concentreren
op de activiteiten die direct voor de burger van belang zijn: het bieden van
sociale zorg op maat aan de burger en de zorg voor de kwaliteit en veiligheid
van de directe leef- en woonomgeving.Ten gevolge van de voorstellen zal de bestuursdichtheid verminderen. De
opdeling van de gemeente Rotterdam leidt immers tot het verdwijnen van de
deelgemeenten. Voorts zal een aantal van de regionale hulpstructuren met sturende
en verdelende taken op bijvoorbeeld de terreinen van vervoer, woningbouw en
milieu worden opgeheven. De verantwoordelijkheid voor deze regionale taken
wordt overgenomen door de nieuwe provincie.De overdracht van de regionale taken versterkt de democratische legitimiteit
van het openbaar bestuur. De verantwoordelijke bestuurders kunnen direct over
de uitoefening van deze taken ter verantwoording worden geroepen door het
vertegenwoordigend orgaan van het regiobestuur, provinciale staten. Over deze
zaken wordt niet langer in functionele en intergemeentelijke verbanden besloten.De opdeling van de grote centrumgemeente in een aantal kleinere gemeenten
heeft, uitgaande van de geldende regels voor de verdeling van de middelen
uit het Gemeentefonds, een negatief effect op de totale hoeveelheid financiële
middelen voor de regio. Ten behoeve van het Rijnmondgebied zullen deze verdeelregels
worden aangepast. Zonder deze aanpassing zou de regio in totaliteit vanaf
1997 jaarlijks 300 à 400 miljoen gulden minder ontvangen.Naar het oordeel van het kabinet mag de vernieuwing van het openbaar bestuur
er niet toe leiden dat de kosten van de nieuwe bestuurlijke voorzieningen
hoger zijn dan de huidige kosten. Budgettaire neutraliteit is daarom het uitgangspunt
bij de bestuurlijke vernieuwing in de regio Rotterdam. Zoals gesteld in de
beleidsnotitie Vernieuwing bestuurlijke organisatie (BoN-3) is het onze verwachting
dat de operatie uiteindelijk efficiencywinst zal opleveren. Het saneren en
harmoniseren van samenwerkingsverbanden en het samenvoegen van functionele
gebiedsindelingen leidt tot het samenvoegen van verschillende organisatie-eenheden
en ondersteunende organisaties. Ook de overdracht van bovenlokale taken zal
tot een grotere efficiency in de gemeentelijke apparaten leiden. De uiteindelijke
efficiencywinst die hiervan het gevolg is, kan in het gebied zelf worden aangewend.Voordat deze winst vrijkomt treden tijdelijke frictiekosten op, die de
betrokken besturen zelf dienen te dragen. Indien nadere concretisering daartoe
aanleiding geeft, zal overleg moeten plaatsvinden over een mogelijke oplossing
binnen de ruimte vanuit het Gemeentefonds en het Provinciefonds.» HOOFDSTUK 4. HOOFDLIJNEN VAN HET WETSVOORSTELIn paragrafen 4.1 luidde de oorspronkelijke tekst na de eerste alinea
tot en met de zinsnede «opgesomde functies van de provincies zijn (verkort
weergegeven)» als volgt: «De vorming van provincies-nieuwe-stijl
gaat gepaard met bestuurlijke differentiatie. Uitgangspunt is immers dat de
provincie-nieuwe-stijl naast het huidige takenpakket van de provincie ook
nieuwe taken en taken van het Rijk en de gemeenten zal uitoefenen. Deze differentiatie
geldt niet alleen voor de provincie-nieuwe-stijl ten opzichte van de huidige
provincies, maar ook voor het lokale bestuur, de gemeente. Bij de gemeente
zal differentiatie in het takenpakket optreden in vergelijking met de traditionele
gemeenten. Ook verandert de financiële verhouding tussen de bestuurslagen
in de provincie Rotterdam.De Grondwet staat aan een dergelijke differentiatie tussen provincies
en tussen gemeenten niet in de weg. In dit verband wijzen wij ook op artikel
109 van de Gemeentewet en artikel 106 van de Provinciewet.De te vormen provincie Rotterdam zal in grondwettige zin een volwaardige
provincie zijn. De Grondwet gaat niet uit van een welbepaalde inhoudelijke
notie van welke de rol en de positie van de provincie in ons staatsbestel
zou moeten zijn. Zij geeft slechts de hoofdlijnen van de bestuurlijke organisatie
en enkele kernbepalingen inzake taken en bevoegdheden. Uit de tekst van de
Grondwet blijkt niet welke positie, taken en bevoegdheden de grondwetgever
de provincie in het staatsbestel heeft toebedacht. In dit verband kan erop
worden gewezen dat de positie van de provincie zich in de loop van de tijd
sinds 1815 enorm heeft gewijzigd. De Grondwet heeft aan die ontwikkeling geenzins
in de weg gestaan en staat ook niet aan toekomstige ontwikkelingen in de weg.In de memorie van antwoord aan de Tweede Kamer bij het wetsvoorstel nieuwe
Provinciewet (Kamerstukken II, 1991–1992, 19 836, nr. 2 en 3) is
uitgebreid ingegaan op de historie van de provincie en de visie van de regering
op de functies van de provincie in ons staatsbestel. De in de memorie van
antwoord opgesomde functies van de provincie zijn (verkort weergegeven).«
De tekst na de zinsnede «accent meer op uitvoering gerichte planning
en sturing ligt.» was als volgt geformuleerd: «Voor de goede orde
wordt nog opgemerkt dat de provincie Rotterdam niet zonder meer de blauwdruk
vormt voor de provincie-nieuwe stijl in Nederland. Met name de herverdeling
van taken en bevoegdheden, die het essentiële kenmerk vormt van de bestuurlijke
vernieuwing, behoeft niet overal op dezelfde wijze te geschieden. In dit wetsvoorstel
is gezocht naar een herverdeling van taken, die is afgestemd op de specifieke
noden en kansen van de provincie Rotterdam. Differentiatie op hoofdpuntenHet openbaar bestuur in de provincie Rotterdam onderscheidt zich op een
aantal hoofdpunten van het openbaar bestuur in de bestaande provincies. Deze
punten worden in de paragrafen 4.2, 4.3 en 4.4 in hoofdlijnen geschetst en
komen in de volgende hoofdstukken nader aan de orde.Allereerst wordt aandacht besteed aan de mogelijkheden om bij de vorming
van de provincie-nieuwe-stijl tot een vernieuwing van de werkwijze, de bestuurscultuur
en de bestuurlijke inrichting van de provincie Rotterdam te komen.Vervolgens komt de herverdeling van taken en bevoegdheden tussen het Rijk,
de provincie en de gemeenten in dit gebied aan de orde. Uitgangspunt hierbij
is de vorming van een middenbestuur dat verantwoordelijk is voor grootstedelijke
en regionale vraagstukken. Ten gevolge van deze herverdeling zal het takenpakket
van de provincie Rotterdam afwijken van dat van andere provincies. Drie belangrijke
afwijkingen hebben betrekking op de instrumenten in het kader van de ruimtelijke
ordening, een specifiek instrumentarium ten aanzien van het havengebied en
de bepalingen ten aanzien van het grondbeleid. Daarnaast is van groot belang
dat taken en bevoegdheden die thans over verschillende (samenwerkende) overheidslagen
zijn verdeeld in de nieuwe situatie in één hand komen.Tenslotte komt een nieuw financieel model aan de orde. In dit model staan
regionale solidariteit en een maximale zelfredzaamheid van het gebied voorop.«De paragraaf 4.2 kende tot de kop «Kiesrecht niet-Nederlanders
voor provinciale verkiezingen» oorspronkelijk de volgende tekst:«4.2. Vernieuwing interne bestuurlijke organisatieHet stedelijk gebied Rotterdam krijgt een nieuw regionaal bestuur in de
vorm van een provincie-nieuwe-stijl: de provincie Rotterdam. Niet alleen zal
de provincie-nieuwe-stijl in taken en bevoegdheden afwijken, de gewenste vernieuwing
zal ook door moeten werken in de bestuurlijke inrichting en deze zal zijn
weerslag moeten kunnen hebben op de werkwijze, de bestuurscultuur.In beginsel wordt de bestuurlijke inrichting van de provincie Rotterdam
door de Provinciewet bepaald. De Provinciewet beperkt zich tot de hoofdlijnen
van de provinciale bestuursinrichting. Binnen deze hoofdlijnen bestaan voor
iedere provincie mogelijkheden voor differentiatie. Het bestuur van de provincie
Rotterdam kan en, naar wij verwachten, zal die ruimte ook optimaal benutten
om de bestuursinrichting en de bestuurscultuur aan te passen aan de bestuurlijke
uitdagingen waarvoor deze nieuwe provincie zich gesteld ziet. De voorstellen van het OORDe provincie-nieuwe-stijl is een bestuursvorm met een eigen karakter.
Dit blijkt uit de taken die aan dit provinciaal bestuur worden opgedragen
en de bevoegdheden die worden toegekend. Bij de inrichting van het nieuwe
provinciebestuur moet een bestuursstructuur worden gevonden die past bij de
aard van de bestuursvorm.In de nota «Het profiel II» zijn een aantal punten voorstellen
gedaan die afwijken van het in de Provinciewet gangbare regime voor de interne
bestuurlijke inrichting. Het betreft met name de volgende punten:– de mogelijkheid om gedeputeerden van buiten de kring van provinciale
staten te kiezen en scheiding van het lidmaatschap van provinciale staten
en gedeputeerde staten;– versterking van de invloed van provinciale staten op de benoeming
van de commissaris van de Koning;– beperking van het aantal leden van het provinciaal bestuur.De regio Rotterdam vervult een voortrekkersrol in het proces van vernieuwing
van de bestuurlijke organisatie. Daarbij past het om de regio in beginsel
de ruimte te geven te experimenteren met die vernieuwingen in de bestuurlijke
inrichting die de regio zelf voor een optimale taakvervulling nodig acht.
Ook uit de reacties op het voorontwerp uit het OOR-gebied blijkt steun voor
bestuurlijke vernieuwing.In het onderhavige wetsvoorstel wordt daarom, naast de ruimte die de Provinciewet
al laat voor een eigen invulling door het provinciaal bestuur, op een aantal
punten afwijking van het regime van de Provinciewet voorgesteld. Samenhang met de aanbevelingen van de commissie-Van ThijnDe ambitie die uit «De Inzet II» spreekt om tot vernieuwing
van de interne bestuurlijke organisatie te komen kan worden gekenschetst als
«modernisering» van het bestuur. Het gaat daarbij om vernieuwing
zowel uit een oogpunt van versterking van politieke legitimiteit van het bestuur,
als uit een oogpunt van verbetering van de bestuurskracht en de efficiëntie
van het bestuur.In dat opzicht bestaat er een nauwe verwantschap met het gedachtengoed
zoals dat is neergelegd in het rapport van de commissie-Van Thijn, «De
burgemeester ontketend». Dit rapport concentreert zich weliswaar op
de positie van de burgemeester, maar besteedt tevens ruim aandacht aan de
brede problematiek van het functioneren van het lokaal bestuur. In dat kader
wordt door de commissie uitdrukkelijk aandacht gevraagd voor het proces van
vernieuwing van de bestuurlijke organisatie. De commissie pleit ervoor de
BoN-operatie aan te grijpen om kansen voor vernieuwing en verbetering te benutten.
De commissie bepleit ruimere mogelijkheden om de bestuurlijke inrichting van
stedelijke gebieden op een nieuwe wijze vorm te geven.In het kabinetsstandpunt op het rapport van de commissie-Van Thijn is
ook aangegeven dat de inhoud van dat rapport nauw verband houdt met de door
het kabinet genomen initiatieven om te komen tot staatkundige en bestuurlijke
vernieuwing, met name de voornemens die zijn neergelegd in de nota's Bestuur
op niveau. Wij menen dat de in het rapport opgenomen analyse van de ontwikkelingen
en problemen in het lokale bestuur en de voorstellen tot verbetering die de
commissie doet, grote relevantie hebben voor grootstedelijke regio's, waaronder
het stedelijk gebied Rotterdam. Tijdens het debat met de Tweede Kamer over
het rapport van de commissie-Van Thijn in december 1993 heeft het kabinet
naar voren gebracht de uitkomsten van het debat ook als richtinggevend te zien voor de provincie-nieuwe-stijl in het
OOR-gebied.In het kabinetsstandpunt worden op een drietal punten aanbevelingen van
de commissie-Van Thijn overgenomen. Het betreft de aanbevelingen met betrekking
tot het mogelijk maken van wethouders van buiten de gemeenteraad, de versterking
van de invloed van de gemeenteraad op de benoeming van de burgemeester en
de versterking van de leidinggevende en coördinerende positie van de
burgemeester.De voorstellen van het OOR komen op een aantal punten overeen met hetgeen
in het kabinetsstandpunt ten aanzien van gemeenten werd gesteld. In het onderhavige
wetsvoorstel worden in aansluiting daarop de volgende elementen van bestuurlijke
vernieuwing voor de provincie Rotterdam uitgewerkt: wegnemen van belemmeringen
om gedeputeerden van buiten de kring van provinciale staten te kunnen benoemen
en versterking van de leidinggevende en coördinerende positie van de
commissaris van de Koning. Daarnaast achten wij het wenselijk tot een beperking
van de omvang van het provinciaal bestuur te komen. Op deze elementen van
bestuurlijke vernieuwing wordt in hoofdstuk 5 nader ingegaan.Wij hebben in dit wetsvoorstel, hoewel daar door het OOR om is gevraagd,
geen voorstellen opgenomen die strekken tot versterking van de invloed van
provinciale staten op de benoeming en het ontslag van de commissaris van de
Koning. Tijdens het debat in de Tweede Kamer over de staatkundige, bestuurlijke
en staatsrechtelijke vernieuwing in december 1993 bleek dat ten aanzien van
de vraag op welke wijze de versterking van de invloed van de gemeenteraad
op de burgemeestersbenoeming vorm dient te krijgen, nader beraad met de Kamer
noodzakelijk is. In afwachting van dat nader beraad, waarvoor het kabinet
een notitie heeft toegezegd, is de motie-Niessen c.s.1, waarin op een recht van voordracht voor de raad werd aangedrongen,
aangehouden. Na afronding van dat beraad zullen wij nader overwegen of alsnog
voorstellen ter versterking van de invloed van provinciale staten op de benoeming
van de commissaris in dit wetsvoorstel dienen te worden opgenomen.In de nota «Het profiel II» wordt geopperd met betrekking
tot de bevoegdheidsverdeling tussen gedeputeerde staten en provinciale staten
tot een van de Provinciewet afwijkende regeling te komen. Het gaat er dan
om in de provincie Rotterdam tot een scheiding te komen tussen provinciale
staten en gedeputeerde staten, niet alleen in personele zin, maar ook in verantwoordelijkheden
en bevoegdheden. Daarmee zou helderheid in de besluitvorming en duidelijkheid
in de verantwoordelijkheden bevorderd kunnen worden. Waar de Provinciewet
die verdeling van bevoegdheden aan het provinciebestuur zelf overlaat, zou
voor de provincie Rotterdam kunnen worden gekozen voor een wettelijke verschuiving
van uitvoerende bevoegdheden naar gedeputeerde staten, zodanig dat provinciale
staten zich kunnen concentreren op de hoofdtaken: regelgeving en controle,
alsmede vaststelling van de rekening en de begroting.Wij hebben ervan afgezien een dergelijke taakverdeling tussen provinciale
staten en gedeputeerde staten dwingend in dit wetsvoorstel voor te schrijven.
De Provinciewet laat het provinciaal bestuur grote vrijheid met betrekking
tot de bevoegdheidsverdeling tussen provinciale staten en gedeputeerde staten.
Het provinciaal bestuur van de provincie Rotterdam heeft derhalve zelf in
belangrijke mate de mogelijkheid tot een zodanige verdeling van bevoegdheden
te komen als men voor een optimaal functioneren van provinciale staten en
gedeputeerde staten noodzakelijk acht. Daarbij is het zeer wel mogelijk, indien
men daarvoor kiest, tot een heldere taakscheiding tussen gedeputeerde staten
en provinciale staten te komen.»In paragraaf 4.3 (Herverdeling van taken) eindigde de vierde alinea met
de tekst: «Om die redenen behoren naast andere taken twee voor de burger
direct van belang zijnde clusters van overheidstaken bij de gemeenten: de
sociale zorg en begeleiding op maat én de zorg voor de kwaliteit en
veiligheid van de leef- en woonomgeving.» De tekst vervolgde daarna met de volgende zinnen: «Het kan echter
zo zijn dat bepaalde taken op zichzelf door (sommige) gemeenten kunnen worden
uitgeoefend, maar dat gelet op de regionale problematiek en de beoogde heldere
structuur deze taken toch op regionaal niveau moeten worden gelegd. Voor die
taken geldt dus dat het «lokaal kan» terwijl het tegelijkertijd
«regionaal moet». De doelstelling te komen tot een integraal,
democratisch gelegitimeerd bestuur op regionaal niveau en tot heldere bestuurlijke
verhoudingen moet in die gevallen worden afgewogen tegen het uitgangspunt
«lokaal wat lokaal kan». Steeds is in dit wetsvoorstel gezocht
naar een evenwichtig antwoord op de vraag wat kan lokaal, wat moet regionaal?»In paragraaf 4.3 is de tekst onder het kopje «Decentralisatie en
deregulering» gewijzigd. De derde alinea van deze tekst luidde oorspronkelijk
als volgt: «Het wetsvoorstel bevat een zeer aanzienlijke decentralisatie
ten aanzien van de taken en bevoegdheden van het Rijk die betrekking hebben
op de toedeling van middelen aan het Provinciefonds en het Gemeentefonds.
In hoofdstuk 8 van deze memorie wordt hiervan een beschrijving gegeven. In
dit wetsvoorstel wordt verder decentralisatie mogelijk gemaakt ten aanzien
van het provinciale verkeer- en vervoerbeleid. Tevens bevat het voorstel een
verdere deregulering van de uitvoering van de Jeugdwerkgarantiewet en wordt
in de toelichting een experiment aangekondigd op basis van de Algemene Bijstandwet.»
De vierde alinea van die tekst luidde oorspronkelijk: «Daarnaast wordt
in de komende periode een aantal taken van de rijksoverheid gedecentraliseerd
naar gemeenten en provincies in het kader van de Decentralisatie Impuls (DI).
Naar de gemeenten worden onder andere de taken en middelen voor gehandicaptenvoorzieningen
en de huisvesting van scholen gedecentraliseerd. Een belangrijk onderdeel
in het DI-pakket voor de provincies is het natuurbeleid en de landinrichting.
Ten behoeve daarvan is ook het zogenaamde Groenfonds opgericht. De Decentralisatie
Impuls leidt in totaal tot een decentralisatie van 4,9 miljard gulden naar
de gemeenten en 900 miljoen gulden naar de provincies. De decentralisatie
van deze taken geldt vanzelfsprekend ook voor de provincie Rotterdam en de
gemeenten in dit gebied. De decentralisatie van taken in het kader van deze
wet en de Decentralisatie Impuls wordt nader toegelicht in hoofdstuk 6 waar
per sector een beschrijving wordt gegeven van de taak- en bevoegdheidsverdeling.» 4.4.Financiële verhoudingenDe tekst van paragraaf 4.4, derde alinea, vanaf de zevende volzin luidde
als volgt: «De provincie oefent deze verdeelbevoegdheid binnen bepaalde
grenzen uit. Het verdeelstelsel is nog in ontwikkeling. Het zal bestaan uit
objectieve maatstaven die aansluiten op de kostenstructuur van de provinciale
en gemeentelijke taken. Jaarlijks stelt de provincie de gewichten van de maatstaven
bij, voor zover daar aanleiding toe bestaat.»De laatste volzin van de vierde alinea zag er als volgt uit «Er
is sprake van een duidelijk verband met andere actuele ontwikkelingen in de
financiële verhouding zoals de evaluatie van het Gemeentefonds en het
fundamenteel onderzoek naar het Provinciefonds.»In de zesde alinea van deze paragraaf stond het woord «regio»
in plaats van «inliggende gemeenten».In deze alinea luidde de tekst vanaf de woorden «... geen beroep
meer te laten doen op artikel 12 van de Financiële Verhoudingswet 1984.»
als volgt: «In plaats van een beroep op het Rijk te doen, lost het gebied
zelf eventuele financiële noodgevallen op.»Er is een paragraaf 4.5 vervallen. De tekst van deze paragraaf is geïntegreerd
in paragraaf 4.2. Paragraaf 4.5 had de titel Evaluatie en luidde oorspronkelijk:«De regio Rotterdam is het eerste stedelijk gebied waar een provincie-nieuwe-stijl
wordt ingesteld. Om lering te kunnen trekken van de ervaringen die hiermee
worden opgedaan voor zowel de regio als de rest van het land acht het kabinet
het wenselijk dat een aantal specifieke elementen van de vernieuwing van bestuurlijke
organisatie worden geëvalueerd. Daarbij kan aan de volgende elementen
worden gedacht:– de slagvaardigheid van het nieuwe bestuur op het terrein van de
ruimtelijke ordening;– de werking van de nieuwe inrichting van het beheer van en het
gezag over de politie;– de besluitvorming over de verdeling van de regionale uitkering;– het gebruik dat wordt gemaakt van de mogelijkheid gedeputeerden
van buiten provinciale staten te benoemen.«Het oorspronkelijke wetsvoorstel kende een hoofdstuk 5 (De vernieuwing
in de bestuurlijke organisatie nader beschouwd). Dit hoofdstuk luidde als
volgt:«5. DE VERNIEUWING IN DE INTERNE BESTUURLIJKEORGANISATIE NADER
BESCHOUWDIn het wetsvoorstel worden de volgende elementen van bestuurlijke vernieuwing
voor de provincie Rotterdam gerealiseerd:a. wegnemen van belemmeringen om gedeputeerden van buiten de kring van
provinciale staten te kunnen benoemen;b. versterking van de leidinggevende en coördinerende positie van
de commissaris van de Koning;c. beperking van de omvang van het provinciaal bestuur;Deze elementen in het wetsvoorstel leiden tot afwijkingen van de Provinciewet.
Hierna worden deze elementen toegelicht. a. Wegnemen van belemmeringen om gedeputeerden van buiten
de kring van provinciale staten te kunnen benoemenIn de nota «Het Profiel II» wordt bepleit de leden van het
dagelijks bestuur van buiten het algemeen bestuur te kunnen kiezen. Dit voorstel
komt overeen met hetgeen de commissie-Van Thijn heeft voorgesteld ten aanzien
van wethouders.In zijn standpunt over het rapport van de commissie-Van Thijn heeft het
kabinet zich positief uitgesproken jegens de recrutering van bestuurders van
buiten de raad. Daarbij is uitdrukkelijk gesteld dat deze positieve houding
vooral wordt ingegeven door de grotere mogelijkheden die ontstaan om kwalitatief
goede bestuurders te recruteren en niet zozeer om het dualisme op gemeentelijk
niveau te bevorderen. Ook de Tweede Kamer sprak tijdens het debat over staatkundige,
bestuurlijke en staatsrechtelijke vernieuwing in de aanvaarde motie-Kohnstamm1 uit dat het mogelijk moet worden dat wethouders van
buiten de raad worden gekozen.Wij menen dat, naar analogie van het voorstel van de commissie-Van Thijn,
het voor de provincie Rotterdam mogelijk moet worden gemaakt dat gedeputeerden
buiten de kring van provinciale staten worden gerecruteerd. Het vergroten
van de kring waaruit kwalitatief goede bestuurders kunnen worden gerecruteerd
achten wij een belangrijk voordeel. Grondwettelijk is er geen belemmering
om gedeputeerden van buiten provinciale staten benoemen. Het grondwettelijk
voorschrift dat gedeputeerden uit provinciale staten moeten voortkomen, is
bij de algehele herziening van 1983 uit de Grondwet geschrapt. Het is derhalve
aan de wetgever overgelaten deze materie te regelen.Dat provinciale staten hoofd van de provincie zijn wordt door de introductie
van gedeputeerden die geen lid zijn van provinciale staten niet aangetast.
De formele bevoegdheidsverdeling tussen provinciale staten en gedeputeerde
staten verandert niet. Immers, het blijven provinciale staten die de gedeputeerden
al dan niet uit hun midden benoemen. Provinciale staten behouden de mogelijkheid
het vertrouwen in gedeputeerden op te zeggen, eventueel uitmondend in een
ontslagprocedure.De thans in de Provinciewet neergelegde beperking dat gedeputeerden uit
het midden van provinciale staten voortkomen, wordt in het wetsvoorstel opgeheven.
Provinciale staten benoemen, al dan niet uit hun midden, de gedeputeerden.
Hierdoor ontstaat de mogelijkheid, en dus niet een verplichting, voor provinciale
staten om gedeputeerden buiten de kring van provinciale staten te recruteren.
Provinciale staten houden de vrijheid om uit hun eigen kring gedeputeerden
te benoemen. Bijzondere regelingen voor de gedeputeerde die geen lid
is van provinciale statenUitgangspunt is dat tussen gedeputeerden die uit het midden van provinciale
staten voortkomen, en zij die van buiten zijn benoemd, zo weinig mogelijk
verschil in positie moet bestaan. Binnen gedeputeerde staten is er geen verschil
in positie. Ook de gedeputeerde die geen lid is van provinciale staten is
volwaardig lid van gedeputeerde staten. In één opzicht is verschil
in positie een gegevenheid: een gedeputeerde die niet uit het midden van provinciale
staten wordt benoemd, is geen lid van provinciale staten en heeft derhalve
daarin geen stem. Teneinde ook in dit opzicht het verschil zo klein mogelijk
te doen zijn is bepaald dat deze gedeputeerden het recht hebben in de vergadering
van provinciale staten aan de beraadslaging deel te nemen. Tegenover de verplichting
van gedeputeerde staten om aan provinciale staten de verlangde inlichtingen
te verschaffen en daartoe in de vergadering van provinciale staten aanwezig
te zijn, past de bevoegdheid van de leden van gedeputeerde staten –
ook indien dat lid geen deel uitmaakt van provinciale staten – om, wanneer
zij dat wenselijk achten, ook ongevraagd de beraadslagingen bij te wonen en
zich daarin te mengen.Het mogelijk maken van gedeputeerden die geen lid zijn van provinciale
staten, werkt door op een aantal andere punten. In de huidige situatie geldt
het regime voor leden van provinciale staten als vanzelf voor de gedeputeerden,
die immers uit het midden van provinciale staten voortkomen en daarvan lid
zijn. Nu ook gedeputeerden die geen lid van provinciale staten zijn, mogelijk
gemaakt worden, gelden de regelingen die ten aanzien van de leden van provinciale
staten bestaan niet voor hen. Dat zou leiden tot niet aanvaardbare situaties.
Daarom zijn ten aanzien van openbaarmaking van nevenfuncties (artikel 11 Provinciewet),
de incompatibiliteiten (artikel 13 Provinciewet), de beëdiging (artikel
14 Provinciewet) en verboden handelingen (artikel 15 Provinciewet) de in de
Provinciewet geldende regelingen van overeenkomstige toepassing verklaard.Ook ten aanzien van de benoembaarheid gelden voor deze gedeputeerden in
beginsel dezelfde eisen als die voor de leden van provinciale staten: Nederlandse
nationaliteit, de minimumleeftijd van achttien jaar en het niet uitgesloten
zijn van het kiesrecht. Het ingezetenschap in de provincie is niet als eis
van benoembaarheid opgenomen. Dat zou immers de ruimere recruteringsmogelijkheid
weer deels te niet doen. Wel wordt bepaald dat de gedeputeerde die geen lid
van provinciale staten is, zijn werkelijke woonplaats binnen de provincie
moet hebben. Provinciale staten kunnen van deze verplichting ontheffing verlenen,
mits het belang van de provincie zich daar niet tegen verzet. Deze ontheffing
zal bijvoorbeeld kunnen worden gegeven in de situatie dat een gedeputeerde
op het tijdstip van benoeming nog buiten provincie woonachtig is en enige
tijd nodig zal hebben om een geschikte woongelegenheid binnen de provincie
te vinden. Ook denkbaar is dat ontheffing wordt verleend voor de situatie
dat betrokkene benoemd is in een tussentijdse vacature en de zittingsperiode
nog kort zal zijn.Ten aanzien van leden van provinciale staten – en dus ook voor gedeputeerden
die lid van provinciale staten zijn – voorziet hoofdstuk X, met name
de artikelen X1 en X4, van de Kieswet in de beëindiging van het lidmaatschap
van provinciale staten in het geval dat een lid niet (langer) aan de vereisten
voor het lidmaatschap voldoet of een met het lidmaatschap onverenigbare betrekking
vervult. De positie van een gedeputeerde die geen lid van provinciale staten
is maakt het noodzakelijk dat een bepaling wordt opgenomen over het ontslag
van een gedeputeerde die niet voldoet aan de vereisten van benoembaarheid
of die een met het lidmaatschap van gedeputeerde staten onverenigbare betrekking
bekleedt. b. Versterking leidinggevende en coördinerende positie
van de commissaris van de KoningEveneens analoog aan hetgeen de commissie-Van Thijn ten aanzien van de
burgemeester heeft voorgesteld, menen wij dat het wenselijk is om de stimulerende
en leidinggevende rol van de voorzitter van het provinciale bestuur –
de commissaris van de Koning – in dit wetsvoorstel expliciet tot uitdrukking
te brengen. Daarom wordt voorgesteld de wettelijke bevoegdheden van de commissaris
nader uit te werken. In het wetsvoorstel worden de bevoegdheden van de commissaris
uitgebreid met een agenderingsbevoegdheid en de bevoegdheid om, indien er
na herhaald gebruik van de agenderingsbevoegdheid een impasse blijft bestaan,
gedeputeerde staten een eindvoorstel ter beslissing voor te leggen. Met deze
bevoegdheden wordt gekomen tot een adequate versterking van de rol die de
commissaris binnen gedeputeerde staten heeft te vervullen. Wij merken nog
op dat ons inziens deze versterking van de positie van de commissaris verenigbaar
is met het beginsel van collegiale besluitvorming van gedeputeerde staten.
Bij de voorgestelde gang van zaken blijft de uiteindelijke beslissing aan
gedeputeerde staten en zal de commissaris niet eenzijdig zijn wil kunnen opleggen. c. Beperking van de omvang van provinciale staten en gedeputeerde
statenArtikel 8 van de Provinciewet bevat een schaal die, gerelateerd aan het
aantal inwoners van de provincie, aangeeft wat de omvang van is provinciale
staten in die provincie. Volgens die regeling zouden de staten van de provincie
Rotterdam 63 leden tellen. Wij onderschrijven de opvatting van het OOR dat
de bestuurskracht van het provinciaal bestuur in de provincie Rotterdam erbij
gebaat is de omvang van provinciale staten op een aanzienlijk lager aantal
vast te stellen, namelijk op 45. Een dergelijke beperking van het aantal leden
past in een bestuursfilosofie, waarbij een relatief klein, slagvaardig provinciaal
bestuur zich concentreert op het sturen op hoofdlijnen. Deze omvang is voldoende
om bij provinciale verkiezingen het gehele politieke spectrum op evenwichtige
wijze te kunnen weerspiegelen in de samenstelling van provinciale staten.Tevens wordt het aantal gedeputeerden van de provincie Rotterdam op een
lager aantal bepaald dan artikel 35, eerste lid, van de Provinciewet toestaat.
Dit artikel laat een maximum van 9 gedeputeerden toe. Een maximum van 6 (voltijds)
gedeputeerden is voor de provincie Rotterdam toereikend te achten. Indien
provinciale staten zouden besluiten dat een of meer betrekkingen van gedeputeerde
in deeltijd zal worden uitgeoefend, kan het maximale aantal gedeputeerden
9 bedragen.«Door het vervallen van hoofdstuk 5 is het zesde hoofdstuk, getiteld
«Taak- en bevoegdheidsverdeling per sector» het vijfde hoofdstuk
geworden. Alle paragrafen en de navolgende hoofdstukken zijn daarom hernummerd.
De verwijzingen naar andere hoofdstukken en paragrafen zijn aan deze nieuwe
nummering aangepast. HOOFDSTUK 5. TAAK- EN BEVOEGDHEIDSVERDELING PER SECTORIn paragraaf 5.2.1 (Politie) stond in de tweede volzin «Regeerakkoord»
in plaats van «Regeerakkoord 1989».De tweede alinea luidde oorspronkelijk als volgt: «Bij de vorming
van de nieuwe provincie Rotterdam hebben wij ons de vraag gesteld of gekozen
dient te worden voor een inbedding van de politie in het provinciaal bestuur
en uitvoering kan worden gegeven aan de bovenbedoelde motie. Wij zijn van
oordeel dat de provincie-nieuwe-stijl Rotterdam is aan te merken als de vorming
van een regionaal bestuur in de zin van de motie. Voor de huidige politieregio
Rotterdam-Rijnmond wordt de motie uitgevoerd. In het wetsvoorstel dat de grenzen
van de provincie Rotterdam regelt, zullen de grenzen van het arrondissement
en, voor zover noodzakelijk, de grenzen van de omliggende politieregio's en
provincies worden aangepast. Bij die gelegenheid zal ook de noodzakelijke
aanpassing van de bijlage bij de Politiewet 1993 plaatsvinden op het punt
van benaming van de nieuwe politieregio en de daarin liggende gemeenten. In
paragraaf 4.4.1 van het voorliggende voorstel wordt geregeld dat de korpsbeheerder,
in casu de commissaris van de Koning, verantwoording over het gevoerde beheer
aflegt aan provinciale staten. Daarnaast hebben wij – gelet op het karakter
van deze provincie Rotterdam – gemeend provinciale organen te moeten
betrekken bij het gezag over de politie bij de handhaving van de openbare
orde. Daaraan liggen de volgende argumenten ten grondslag. Ten eerste wordt
met het instellen van de provincie Rotterdam een provincie met een sterk stedelijk
karakter geïntroduceerd. Het gaat hier om een dichtbevolkt gebied, wat
gevolgen heeft voor de aard, de omvang en de intensiteit van vraagstukken
ten aanzien van de openbare orde op bovengemeentelijke schaal. Ten tweede
zal er door het splitsen van de gemeente Rotterdam geen sprake meer zijn van
een concentratie van openbare orde problemen in één gemeente.
Ten derde zal het provinciebestuur, en daarmee de commissaris van de Koning,
op tal van terreinen een meer uitgesproken bestuurlijk profiel te zien geven
dan de provincies zoals wij deze in de rest van Nederland kennen.Het ligt daarom voor de hand het provinciebestuur ook voor wat betreft
het gezag over de politie bij de handhaving van de openbare orde meer bevoegdheden
toe te kennen. In de toelichting op het voorontwerp van dit wetsvoorstel wezen
wij er op dat de genoemde redenen specifiek betrekking hadden op de regio
Rotterdam om welke reden er geen sprake was van een prejudiciërende werking
ten opzichte van andere gebieden. Terecht concludeert het Korpsbeheerdersberaad
in zijn advies dan ook dat de voor de politie voorgestelde oplossingen in
de provincie Rotterdam ingegeven zijn vanuit regio-specifieke argumenten op
het terrein van politie en dat derhalve de voor de provincie Rotterdam gekozen
oplossing voor politie niet als een blauwdruk voor het gehele land geldt.
Overigens hebben wij met die opmerking in de toelichting in het voorontwerp,
in tegenstelling tot hetgeen de provincie Zuid-Holland in haar advies lijkt
te veronderstellen, geenszins willen aangeven dat democratische inbedding
van de politie in andere gebieden zou zijn uitgesloten. Immers, democratische
inbedding van de politie is juist een door ons nagestreefd doel. Vanwege het
bijzondere karakter van de nieuwe provincie Rotterdam is voor die provincie
echter ook nog een splitsing van het gezag over de politie bij de handhaving
van de openbare orde en de uitvoering van de hulpverlening voorgesteld. We
hebben derhalve alleen willen aangeven dat de voor de politie gekozen oplossing
in de provincie Rotterdam, te weten bestuur bij provinciale staten en beheer
alsmede een deel van het gezag bij de commissaris van de Koning, zozeer is
toegesneden op de situatie in die provincie, dat dat niet automatisch op andere
gebieden toepasbaar zal zijn. Wij merken verder op dat met name gedurende
de eerste jaren na de totstandkoming van deze wet zal worden bezien of de
wijze waarop de verschillende bestuursorganen in de provincie Rotterdam hun
bevoegdheden met betrekking tot het beheer van en gezag over de politie uitoefenen,
aan de doelstellingen beantwoordt.»In de tekst onder de kop «Beheer» was de vijfde volzin als
volgt geformuleerd: «Voor het door hem gevoerde beheer is hij verantwoording
schuldig aan provinciale staten.»De tekst onder de kop «Gezag» was de volgende:«Het wetsvoorstel brengt de besluitvorming over het beheer van het
politiekorps in de provincie Rotterdam bij het provinciebestuur. De bestuurlijke
indeling van deze provincie vereist echter een verdergaande afwijking van
de nieuwe Politiewet. Een belangrijk deel van de (stads-)provincie Rotterdam
is stedelijk gebied, dat is verdeeld over meerdere gemeenten. De stedelijke
problematiek van Rotterdam zal zich niet aan de gemeentegrenzen storen. Gemeentegrensoverschrijdende
gebeurtenissen zullen meer voorkomen dan in andere provincies. De toedeling
van het gezag in verband met de handhaving van de openbare orde aan de burgemeesters
zal – in situaties met een bovengemeentelijk karakter – tot een
onvoldoende doeltreffend optreden kunnen leiden. De regeling in de Politiewet
1993, waarbij de commissaris van de Koning in dergelijke situaties een aanwijzingsbevoegdheid
alsmede impliciet een cöordinatiebevoegdheid heeft, is niet toegesneden
op de omstandigheden in de provincie Rotterdam. Op dit punt delen wij dan
ook niet het standpunt van de provincie Zuid-Holland en het Korpsbeheerdersberaad,
die in hun adviezen stellen dat ook in de provincie Rotterdam met de aanwijzingsbevoegdheid
en cöordinatiebevoegdheid van de commissaris van de Koning kan worden
volstaan.Het wetsvoorstel bepaalt daarom – in afwijking van de Politiewet
1993 – dat de politie onder het gezag van de commissaris van de Koning
staat, indien de politie optreedt ter handhaving van de openbare orde en ter
uitvoering van de hulpverleningstaak in situaties van meer dan plaatselijke
betekenis. De burgemeester behoudt uiteraard zijn gezag op gemeentelijk niveau.
Immers, zoals de Rbb in zijn advies terecht aangeeft, heeft het merendeel
van de politietaken een strikt lokaal karakter.In haar reactie op het voorontwerp verzocht de gemeente Rotterdam ons
in het wetsvoorstel, analoog aan artikel 36 van de Politiewet 1993, een bepaling
op te nemen dat ten aanzien van de haven de gezagsbevoegdheden ingevolge de
Politiewet, de Brandweerwet 1985, de Rampenwet, de Wet geneeskundige hulpverlening
bij rampen, alsmede de Gemeentewet aan de commissaris van de Koning worden
opgedragen. In de eerste plaats merken wij op dat artikel 36 van de Politiewet
1993, welk artikel onverkort van toepassing is op de provincie Rotterdam,
de mogelijkheid creëert om delen van het beheer van de korpsbeheerder
over te dragen aan de burgemeesters. De door Rotterdam voorgestelde bepaling
kan derhalve niet als een analoge bepaling worden gezien. In de tweede plaats
is er geen reden om ten aanzien van het havengebied het gezag weg te halen
bij de burgemeester. Niet alleen is de door ons voor de gehele provincie voorgestelde
gezagssplitsing naar onze mening afdoende: het systeem van gezagssplitsing
geeft immers voldoende mogelijkheden om problemen, onder andere op het gebied
van openbare orde, ook in het havengebied, het hoofd te bieden. Het voorstel
van Rotterdam zou echter tevens onnodig een principiële doorbreking van
het systeem van lokaal gezag inhouden.De wijziging in de gezagsverhouding staat in nauw verband met drie andere
ontwikkelingen die in de provincie Rotterdam (naar verwachting) zullen plaatsvinden.Zoals gezegd wordt het beheer van het politiekorps verlegd naar provinciale
organen. Provinciale staten stellen de belangrijkste beheersstukken vast.
De commissaris van de Koning wordt korpsbeheerder. De relatie tussen het gezag
over de politie en het beheer over het politiekorps wordt versterkt door de
opdracht van bovenlokale gezagsuitoefening aan de commissaris van de Koning
ten aanzien van handhaving van de openbare orde door de politie.Ten tweede kan een relatie gelegd worden met het beheer van en het opperbevel
over de brandweer. Provinciale staten stellen de regels vast omtrent het beheer
van de regionale brandweer. De commissaris voert het beheer over de regionale
brandweer. De commissaris heeft bovendien het opperbevel over de brandweer
ten aanzien van brandbestrijding en rampenbestrijding als de brand of de ramp
van meer dan plaatselijke betekenis is. Ten opzichte van de huidige situatie
is er sprake van een inbedding van het beheer in het provinciale bestuur en
van een (gedeeltelijke) verschuiving van het gezag van gemeentelijk naar provinciaal
niveau.Een derde omstandigheid betreft de verschuiving in bevoegdheden van regeling
en bestuur ten aanzien van de openbare orde. Zowel het provinciebestuur als
de gemeentebesturen kunnen in beginsel op basis van hun autonome bevoegdheid
regels stellen op het gebied van de openbare orde. In de huidige verhoudingen
zijn het met name de gemeenten die in hun algemene plaatselijke verordeningen
dit gebied reguleren. In de (stads-)provincie Rotterdam zullen, zoals hiervoor
geschetst, problemen inzake de openbare orde in meer gevallen ook bovengemeentelijke
aspecten kennen. Het is te verwachten dat in deze gevallen het provinciebestuur,
op grond van zijn bevoegdheid tot regeling en bestuur inzake de eigen huishouding,
regelend zal optreden. Ook hier treedt dus een verschuiving in bemoeienis
op richting het provinciebestuur. Het provinciebestuur zal bovengemeentelijk
beleid met betrekking tot openbare orde kunnen ontwikkelen, waarbij zeker
speciale aandacht zal bestaan voor gebieden met een grootstedelijk karakter
en voor het havengebied. Dat de commissaris is belast met de handhaving van
de openbare orde in situaties van meer dan plaatselijke betekenis geeft een
logische samenhang met die provinciale verantwoordelijkheid voor bovengemeentelijk
beleid. Bovendien heeft het voor de hoofdofficier van justitie, die verantwoordelijk
is voor de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde, het voordeel met
één bestuurder afspraken te kunnen maken over hoofdlijnen van
beleid en beheer ten aanzien van de politie.In meerdere van de adviezen, die zijn uitgebracht naar aanleiding van
het voorontwerp, is aangegeven dat een verduidelijking van het begrip «meer
dan plaatselijke betekenis» gewenst is. Allereerst merken wij op dat
het begrip «meer dan plaatselijke betekenis» een bestaand criterium
is dat reeds in de Politiewet voorkomt. Inhoudelijk heeft dat begrip in het
voorliggende wetsvoorstel geen andere betekenis dan hetzelfde begrip in de
Politiewet. Het commentaar op de bepalingen uit het voorontwerp over de bevoegdheden
van de commissaris van de Koning op het terrein van openbare orde en veiligheid,
heeft ons om twee redenen aanleiding gegeven veranderingen aan te brengen
in de betreffende bepalingen.Allereerst mag in een concrete situatie geen onduidelijkheid bestaan wie
op dat moment het gezag over de politie uitoefent. In de tweede plaats dient
te worden gewaarborgd dat de commissaris de in beginsel lokale gezagsbevoegdheid
alleen overneemt als dit ook echt nodig is.Ter voorkoming van onduidelijkheden is in de desbetreffende artikelen
in het wetsvoorstel expliciet aangegeven dat het de commissaris van de Koning
is die beoordeelt of een situatie van meer dan plaatselijke betekenis is.
Met deze gesubjectiveerde redactie wordt voldaan aan de eis dat duidelijk
moet zijn wie in een concrete situatie bepaalt bij wie het gezag ligt. Het
berust bij de commissaris zodra hij het aan zich trekt. Daarmee is echter
nog niet bepaald waar de grens ligt tussen situaties van plaatselijke betekenis
en situaties van meer dan plaatselijke betekenis. We zijn van mening dat de
scheidslijnen tussen de verschillende situaties ook niet altijd even scherp
zijn te trekken. Een situatie die zich aanvankelijk laat inschatten als een
binnengemeentelijke gebeurtenis met slechts lokale implicaties, kan plotseling
escaleren en zich ontwikkelen tot een situatie met bovenlokale implicaties
of zich uitbreiden tot het grondgebied van meerdere gemeenten. In dit verband
is dan bovendien de vraag van belang of bij een gemeentegrensoverschrijdende
gebeurtenis altijd gezagsuitoefening door de commissaris van de Koning noodzakelijk
is. Er zijn immers situaties denkbaar die zich weliswaar op het grondgebied
van meerdere gemeenten afspelen, maar die qua mogelijke gevolgen zo weinig
implicaties hebben, dat de betrokken burgemeesters zelf effectief kunnen optreden.
Gezagstelling van de politie voor de uitoefening van de taak tot handhaving
van de openbare orde onder de commissaris van de Koning zal in dat laatste
geval niet echt nodig zijn. Wij achten het daarom zinvol een parallel te trekken
met de aanwijzingsbevoegdheid van de commissaris van de Koning uit artikel
16, eerste lid, van de Politiewet 1993 en daartoe in de artikelen 2.2.2.3,
eerste lid, en 4.4.1.2, eerste lid onder b, van het wetsvoorstel het criterium
van noodzaak een plaats te geven. Door dat noodzaakcriterium is de commissaris
van de Koning gehouden weloverwogen te beslissen zijn gezagsbevoegdheden te
gebruiken en derhalve dat gebruik te beperken tot situaties waarin geen andere
mogelijkheid openstaat. Het noodzaakcriterium geeft daarnaast de commissaris
van de Koning de mogelijkheid bij gemeentegrensoverschrijdende situaties te
kunnen concluderen dat, gezien de lichte aard van de desbetreffende situatie,
het niet noodzakelijk is dat hij het gezag aan zich trekt.Doordat er in het wetsvoorstel nagenoeg geen procedurele regels zijn gegeven
over de gezagssplitsing, is er voor de commissaris van de Koning en de burgemeesters
alle ruimte om, in een vorm die zij zelf wenselijk achten, afspraken te maken
over de wijze waarop zij van hun gezagsbevoegdheden op het gebied van handhaving
van de openbare orde gebruik zullen maken. Deze constructie doet bovendien
recht aan de notie van de hierboven gesignaleerde snelle wisseling van karakter
van een gebeurtenis. Met die afspraken tussen commissaris en burgemeesters
kan dus aan de ene kant een zekere invulling van de bovenbedoelde afbakening
worden bereikt. Aan de andere kant kan men in die afspraken voldoende ruimte
laten om het geheel werkbaar en flexibel te houden. De enige procedurele eis
die wij hebben gesteld is dat de commissaris van de Koning, zodra hij gebruik
maakt van zijn gezagsbevoegheden, de desbetreffende burgemeester(s) daarvan
terstond op de hoogte stelt. Het ligt voor de hand dat de commissaris van
de Koning in een dergelijke situatie afstemt met de hoofdofficier van justitie
in het zogenaamde driehoeksoverleg.Het wetsvoorstel brengt, zoals al eerder werd aangegeven, geen verandering
in de gezagsrelatie voor zover het de handhaving van de openbare orde en de
hulpverleningstaak op plaatselijk (gemeentelijk) niveau betreft. Ook ten aanzien
van het gezag over de politie, indien zij optreedt ter strafrechtelijke handhaving
van de rechtsorde dan wel taken verricht ten dienste van de justitie, brengt
het voorstel geen verandering.De Politiewet 1993 geeft de Minister van Binnenlandse Zaken de bevoegdheid
om aanwijzingen te geven aan de commissaris van de Koning en aan de burgemeesters,
indien door een ordeverstoring de veiligheid van de Staat in gevaar komt,
dan wel de betrekkingen van Nederland met een andere mogendheid, of zwaarwegende
belangen van de de samenleving kunnen worden geschaad. De procureur-generaal
is belast met het toezicht op de politie inzake de strafrechtelijke handhaving
van de rechtsorde en de taken ten dienste van de justitie. Deze bevoegdheden
blijven in dit wetsvoorstel eveneens ongewijzigd. Ook de aanwijzingsbevoegdheden
van de Ministers van Justitie en van Binnenlandse Zaken die zijn neergelegd
in het eerste respectievelijk het tweede lid van artikel 53 van de Politiewet
1993 zijn ongewijzigd daar dat artikel onverkort van toepassing is op de provincie
Rotterdam. De tekst onder de kop «Grootschalige evenementen» ontbrak,
evenals de kop «Financieel toezicht». De tekst na de kop «Financieel
toezicht» tot het begin van de volgende paragraaf was als volgt gesteld:
Doordat het bestuur over de politieregio wordt opgedragen aan provinciale
staten en de Algemene Rekenkamer geen onderzoeksbevoegdheid heeft ten aanzien
van de provincies (artikel 59, zestiende lid Comptabiliteitswet) heeft de
Algemene Rekenkamer als gevolg daarvan niet langer de onderzoeksbevoegdheid
ten aanzien van de politieregio in de provincie Rotterdam. Over deze wijziging
van de bevoegdheden van de Rekenkamer heeft overleg met de Rekenkamer plaatsgevonden.
De Rekenkamer heeft daarbij aangegeven het op prijs te stellen als te zijner
tijd de politieregio Rotterdam in voorkomende gevallen (bijvoorbeeld bij onderzoeken
naar de politie in heel Nederland) op vrijwillige basis medewerking zou willen
verlenen aan onderzoek van de Rekenkamer. Het kabinet gaat er van uit dat
de provincie Rotterdam bereid zal zijn deze medewerking te verlenen.»In paragraaf 5.2.2. (Brandweer, rampenbestrijding en geneeskundige hulpverlening)
luidden de vierde en vijfde alinea als volgt: De zesde alinea ontbrak.In de zevende alinea, tweede volzin, stond voor de zinsnede «plan
van aanpak» het woord «concept-».De achtste alinea luidde oorspronkelijk als volgt: «Vanuit de opvatting
dat de regiefunctie voor de brandweerzorg en de rampenbestrijding binnen de
provincie Rotterdam regionaal wordt opgezet en ingevuld, komt er een belangrijke
beheersverantwoordelijkheid te liggen bij het provinciaal bestuur. De commissaris
van de Koning voert het beheer over de regionale brandweer, mede omdat hij
ook de beheersverantwoordelijkheid krijgt over de politie, en kan de burgemeester
aanwijzingen geven met betrekking tot het beheer over de gemeentelijke brandweer.Het beheer over de gemeentelijke brandweer en het opperbevel daarover
bij incidenten van plaatselijke betekenis is een taak van de burgemeester.
Het opperbevel komt toe aan de commissaris van de Koning, indien dit noodzakelijk
is in geval van een brand, ongeval of ramp die van meer dan plaatselijke betekenis
is (zie ook de beschrijving van de verdeling van het gezag over de politie
in paragraaf 6.2.1).Provinciale staten stellen de verordening met betrekking tot de organisatie,
het beheer en de taken van de brandweer vast. Daarmee wordt tevens beleidsmatig
invulling gegeven aan de brandweerzorg en de rampenbestrijding op alle onderdelen
van de veiligheidsketen. Het beleid van de gemeenten op deze terreinen dient
binnen het regionale kader te passen. Provinciale staten zijn met het oog
de bevordering van een integraal veiligheidsbeleid ook verantwoordelijk voor
het opstellen van de verordening waarin onder meer nadere regels worden gesteld
met betrekking tot de taken van de gemeentelijke gezondheidsdiensten ten aanzien
van de organisatie van de geneeskundige hulpverlening. Daarnaast stellen zij
een plan vast met betrekking tot de samenwerking, organisatie en coördinatie
terzake van de geneeskundige hulpverlening bij rampen en de door de ziekenhuizen
te verlenen medische zorg.Het provinciaal bestuur is ook belast met de voorbereiding op de bestrijding
van rampsituaties van meer dan plaatselijk belang. Het gaat daarbij met name
om de totstandkoming van een regionaal rampenplan en rampbestrijdingsplan
voor rampen van meer dan plaatselijke betekenis. De rampenplannen en de rampbestrijdingsplannen
van de gemeenten dienen op deze regionale plannen te worden afgestemd.»De tiende alinea luidde oorspronkelijk als volgt: «Er is afsproken
dat in dit stadium wordt afgezien van een specifieke uitkering voor de brandweer
en eerst de haalbaarheid wordt onderzocht van het opstellen van adequate verdeelmaatstaven
voor de brandweer in het kader van een algemene uitkering. Indien dit technisch
niet (goed) mogelijk blijkt te zijn, zal alsnog de specifieke financiële
regeling voor de brandweer worden opgenomen.»De laatste zes alineas van de paragraaf 5.2.2 ontbraken.In paragraaf 5.3 (Onderwijs) luidde de tekst van paragraaf 5.3.1 als volgt:
«Op onderwijsgebied wordt onderscheid gemaakt tussen enerzijds taken
die gemeenten of provincie op grond van onderwijswetten in medebewind uitoefenen
en anderzijds autonoom beleid dat gemeenten of provincie met betrekking tot
onderwijs voeren, voor zover zulks binnen de grenzen van artikel 23 van de
Grondwet mogelijk is.Het kabinet ondersteunt de bestuurlijke filosofie van het OOR, dat op
onderwijsgebied het primaat bij de gemeenten ligt. De provincie neemt in die
filosofie slechts taken op zich, indien een gemeenteoverstijgende aanpak,
gelet op de aard en schaal van de problemen, beslist noodzakelijk is.In deze besturingsfilosofie past het dat de gemeenten hun huidige onderwijstaken
blijven vervullen, binnen de mogelijkheden die de Gemeentewet en de bestaande
onderwijswetten daarvoor bieden. Het gaat om de volgende taken:– bestuur openbare scholen;– controle leerplichtwet;– medefinanciering van onderwijsverzorging en onderwijsvoorrangsbeleid;– uitvoerende taken op het gebied van voorzieningenplanning en huisvesting
van het primair en voortgezet onderwijs;– planning en vaststelling van bijdragen van de volwasseneneducatie
zoals geregeld in de Kaderwet volwasseneneducatie.Uitbreiding of wijziging van de rol van de gemeenten bij de uitvoering
van onderwijswetten is momenteel in overweging of in voorbereiding op de volgende
punten:– een wetsvoorstel is in voorbereiding waarbij de mogelijkheden
tot bestuurlijke verzelfstandiging van het openbaar onderwijs ten opzichte
van het gemeentebestuur worden verruimd;– een wetsvoorstel is in voorbereiding waarbij de financiering van
de huisvesting van het primair en voortgezet onderwijs wordt gedecentraliseerd
via het Gemeentefonds;– in vervolg op het kabinetsstandpunt inzake de herziening van de
wetgeving op gebied van de onderwijsverzorging zal een wetsvoorstel worden
voorbereid dat onder meer verzelfstandiging van de medefinancierende rol van
gemeenten op dit terrein behelst;– kabinet en koepelorganisaties in het onderwijs hebben overeenstemming
bereikt over de wenselijkheid gemeenten in de toekomst bij de planning van
onderwijsachterstandsbeleid een grotere rol te geven. Momenteel vindt vervolgoverleg
plaats over de uitgangspunten op basis waarvan een wetsvoorstel op dit punt
wordt voorbereid;– een wetsvoorstel is in voorbereiding voor een Wet Educatie en
Beroepsonderwijs waarin de rol van de gemeenten ten aanzien van volwasseneneducatie
wordt gewijzigd.De ontwikkeling op deze punten spoort met de voorstellen van het OOR,
welke zijn gericht op een verduidelijking van de rol van gemeenten op onderwijsterrein.
Het onderhavige wetsvoorstel loopt echter niet op deze ontwikkelingen vooruit,
omdat de desbetreffende wetsvoorstellen nog in voorbereiding zijn. In het
voorliggende wetsvoorstel zijn dan ook geen bepalingen op het terrein van
onderwijs opgenomen.» Paragraaf 5.3.2 ontbrak.De paragraaf 5.3.3 (Volwasseneneducatie) had oorspronkelijk nummer 6.3.2.
De eerste volzin luidde: «Ten aanzien van het terrein van de volwasseneneducatie
(VE) is recentelijk een voorstel voor een Wet Educatie en Beroepsonderwijs
(WEB) naar de Raad van State gezonden.» De derde volzin luidde: «Voor
de provincie Rotterdam zal een afwijkend regime van toepassing worden, in
die zin dat zowel de provincie Rotterdam als de inliggende gemeenten een taak
krijgen ten aanzien van de volwasseneneducatie:«In de tekst van het vierde streepje ontbrak na «welke tot
die van de gemeenten» de zinsnede «in die provincie».De paragraaf sloot af met de volgende tekst: «De wijzigingen op
het regime van de toekomstige Wet Educatie en Beroepsonderwijs voor de provincie
Rotterdam zullen in het onderhavige wetsvoorstel worden aangebracht nadat
het voorstel voor een Wet Educatie en Beroepsonderwijs bij de Tweede Kamer
is ingediend.»In paragraaf 5.4 (Welzijn) is de tekst aangepast in verband met de inwerkingtreding
per 1 januari 1994 van de Welzijnswet 1994.De tekst van paragraaf 5.4.6 (Ouderenbeleid) was oorspronkelijk de volgende:
«In het kader van de stelselherziening van de gezondheidszorg zal het
wetsvoorstel houdende «Wettelijke regeling van de aanspraak op zorg
in de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en wijziging van enige andere wetten»
(Kamerstukken II, 1992–1993, 22 904, nrs. 1–3) door het parlement
worden behandeld. De hieruit voortvloeiende consequenties zullen richtinggevend
zijn voor de verdere ontwikkelingen in de provincie Rotterdam. Overigens zullen
daarbij tevens de aanbevelingen van de commissie modernisering ouderenzorg
(de commissie Welschen) en de daaruit voortvloeiende conclusies van het kabinet
worden betrokken. Naar verwachting zal met de invoering van de nieuwe relatie
tussen wonen en zorg in ieder geval een zekere aanloopperiode zijn gemoeid.
Tot het moment van invoeren van een nieuwe regeling voert het provinciaal
bestuur de Wet op de Bejaardenoorden (WBO) uit, waarbij de nieuwe provincie
de reeds bestaande provinciale taken zal uitoefenen en de gemeenten de verantwoordelijkheid
blijven dragen voor de huidige gemeentelijke taken.De noodzakelijke afstemming en overleg tussen gemeentelijke en provinciale
taken kan plaatsvinden binnen de reguliere overlegkaders van de Provinciewet
en de Gemeentewet.»In paragraaf 5.5 (Volksgezondheid) luidde de oorspronkelijke tekst van
de inleidende paragraaf als volgt: «De taakverdeling op het terrein
van volksgezondheid is in ontwikkeling als gevolg van de stelselherziening
gezondheidszorg. De taken voor de provincie zijn daarom nu nog niet met zekerheid
vast te leggen. Derhalve wordt ervan uitgegaan dat de taakverdeling voor de
provincie Rotterdam in principe de stelselherziening volgt.De provincie zal de reguliere taken op dit terrein uitvoeren. Dit omvat
taken zoals de planning van de ziekenhuisvoorzieningen en het patiëntenconsumentenbeleid.
Waar mogelijk zullen taken worden doorgedecentraliseerd.De stelselherziening heeft tot gevolg dat de verzekeraars een grote verantwoordelijkheid
krijgen in de planning en financiering van ziekenhuizen en andere instellingen.
De provincie krijgt de taak om regelmatig een overzicht op te stellen over
het functioneren van het geheel van voorzieningen. De provincie Rotterdam
en de gemeenten ontwikkelen hierop gezamelijk een visie. Voorts ligt het in
de rede dat de verzekeraars overleg zullen voeren met de provincies en de
gemeenten waar het gaat om het afstemmen van het aanbod op de vraag en om
het afstemmen van de zorgvoorzieningen op andere, samenhangende terreinen
van het openbaar bestuur.De plicht tot het instellen van een provinciale Raad voor de Volksgezondheid
(op basis van de Gezondheidswet) zal komen te vervallen bij een wijziging
van de Wet Ziekenhuisvoorzieningen.In samenhang met de verdere vormgeving van de stelselherziening krijgen
de gemeenten de verantwoordelijkheid voor de openbare gezondheidszorg en preventie,
uit hoofde van de Wet Collectieve Preventie Volksgezondheid. Voorts krijgen
zij de verantwoordelijkheid voor de samenhang tussen zorgvoorzieningen en
andere voorzieningen zoals, wonen, stadsplanning, dienstverlening en ouderenzorg.»De tekst van de paragraaf 5.5.2 (Ambulancevervoer) luidde oorspronkelijk:
«Ter uitvoering van de beleidsvoornemens van de Staatssecretaris van
WVC ten aanzien van de ambulancehulpverlening (Kamerstukken II, 1992–1993,
23 058, nrs. 1-3), is een Wet ambulancehulpverlening in voorbereiding ter
vervanging van de Wet ambulancevervoer. Deze voorziet in de instelling van
regionale organen voor de ambulancehulpverlening die belast worden met de
volgende taken: het instellen en beheren van een centrale post ambulancehulpverlening
en het vaststellen van een regionaal ambulancehulpverleningsplan. Voor het
ontwerpen van het regionaal ambulancehulpverleningsplan wordt een bestuurscommissie
in het leven geroepen. In deze commissie hebben als stemhebbende leden zitting
vertegenwoordigers van de centrale post, de vervoerders (particulier en overheid)
en de zorgverzekeraars. In het kader van de voorbereiding van de Wet ambulancehulpverlening
zal worden bezien hoe het nieuwe wettelijk systeem zal worden vertaald naar
de provincie Rotterdam.In afwachting daarvan is er thans voor gekozen het in stand houden van
een centrale post ambulancevervoer dat in de Wet ambulancevervoer een intergemeentelijke
taak is, in de provincie Rotterdam op te dragen aan het provinciaal bestuur.»In paragraaf 5.5.3 (Preventieve gezondheidszorg) was de verwijzing naar
het kabinetsstandpunt inzake de evaluatie van de Wet collectieve preventie
volksgezondheid nog niet van een vindplaats voorzien.In paragraaf 5.6.2 (Omroep) stond oorspronkelijk de volgende tekst: «De
in de Mediawet aan de provinciebesturen toegekende bevoegdheden, waaronder
de bevoegdheid tot het heffen van een provinciale opslag op de landelijke
omroepbijdrage ter bestrijding van de kosten van de regionale omroep in hun
gebied, worden ook in de nieuwe provincie Rotterdam een verantwoordelijkheid
van het provinciaal bestuur.De opvattingen van het kabinet over de toekomstige inrichting van de lokale
en regionale omroep zijn neergelegd in een notitie van de Minister van WVC
aan de Tweede Kamer, «Een toekomstperspectief voor de regionale en lokale
omroep» (Kamerstukken II, 1992–1993, 22 147, nr. 37). In
deze notitie wordt een ontwikkeling naar een gewestelijke omroep geschetst,
waarbij lokale en regionale omroep via een geleidelijk proces van samenwerking
uitgroeien tot één niet-landelijke publieke omroepvoorziening
in nog nader af te grenzen verzorgingsgebieden, c.q. gewesten. Het is denkbaar
dat het territoir van de provincie Rotterdam met een dergelijk gewest gaat
samenvallen.De Tweede Kamer heeft erop aangedrongen om samenwerking tussen regionale
en lokale omroepen op vrijwillige basis zoveel mogelijk te bevorderen (motie-Koetje/Middel,
Kamerstukken II, 1993–1994, 22 147, nr. 44). Ter uitvoering hiervan
heeft de Minister van WVC een nota van wijziging ingediend bij het wetsvoorstel
versterking landelijke publieke omroep (Kamerstukken II, 1992–1993,
23 257, nr. 2). Naar verwachting zal de parlementaire behandeling van
dit wetsvoorstel vóór mei 1994 worden afgerond.»De laatste twee alineas ontbraken.De tekst van paragraaf 5.6.6 (Monumentenzorg) luidde oorspronkelijk als
volgt: «De provincie Rotterdam is verantwoordelijk voor de provinciale
taken op het terrein van de monumentenzorg. De gemeenten blijven verantwoordelijk
voor de bestaande gemeentelijke taken.»In paragraaf 5.6.7 (Archief) werd in de slotzin naar de toelichting op
artikel 4.4.4.1 verwezen.In de paragraaf 5.7 (Sociale zaken en werkgelegenheid) luidde in de algemene
inleiding (paragraaf 5.7.1) de vierde en vijfde alinea als volgt: «Deze
samenhangende, decentrale kerntaken op lokaal niveau stellen beperkingen aan
het neerleggen van taken bij het provinciaal bestuur. Dat neemt niet weg dat
de regionale en intergemeentelijke samenwerking op het terrein van sociaal
beleid en werkgelegenheidsbevordering steeds belangrijker wordt, zeker in
een grootstedelijke omgeving als Rotterdam. De beleidsvorming en de besturing
van de arbeidsvoorziening vindt reeds op regionaal niveau plaats via de Regionale
besturen voor de arbeidsvoorziening (RBA). Ook de uitvoering van de sociale
verzekeringen zal in de toekomst regionaal worden georganiseerd. Voorts wordt
samenwerking tussen uitvoeringsorganen en Arbeidsvoorziening steeds belangrijker
in verband met een meer op participatie en activering gerichte uitvoering
van de sociale zekerheid.In de Sociale Nota 1994 (Kamerstukken II, 1993–1994, 23 402,
nrs. 1–2) is uitvoerig ingegaan op de toenemende betekenis van regionale
samenwerking en bestuursvormen.Kort samengevat heeft het kabinet de taak- en bevoegdheidsverdeling op
het terrein van sociale zaken en werkgelegenheid als volgt ingevuld:»Er is na de algemene inleiding een nieuwe paragraaf 5.7.2 over het regionaal
experiment bijstand en werkgelegenheid ingevoegd. Deze paragraaf ontbrak oorspronkelijk.
De nummering van de navolgende paragrafen is daaraan aangepast.In paragraaf 5.7.3 (Algemene bijstandswet) luidde de tekst na de eerste
alinea oorspronkelijk als volgt: «Dat in de nieuwe ABW de gemeentelijke
verantwoordelijkheden voor de bijstandsverlening worden vergroot neemt niet
weg dat het kabinet van oordeel is dat de nieuwe provincie op termijn ook
op het terrein van de bijstand een grotere rol kan vervullen. Dit mede gelet
het kabinetsbeleid gericht op verdere decentralisatie van rijkstaken en -bevoegdheden
naar de provincie nieuwe stijl. Het kabinet beziet thans de wijze waarop in
de ABW een experimenteer-artikel kan worden opgenomen, die het mogelijk maakt
dat in de nieuwe provincie Rotterdam tijdelijk en op experimentele basis een
andere opzet van de ABW plaatsvindt. In een groot aantal van de uitgebrachte
adviezen is op deze experimenteerruimte aangedrongen. Het opnemen van een
experimenteer-artikel in de ABW biedt de provincie Rotterdam, de inliggende
gemeenten en het Rijk de gelegenheid om in overleg te bezien wat de vorm en
inhoud zou moeten zijn van een andere taakverdeling. Met name de financiële
verantwoordelijkheden voor de bijstand en de verdeling over de gemeenten van
financiële middelen voor de bijstand kunnen in dit kader op provinciaal
niveau worden gelegd. Het inperken van eventuele extreme financiële risico's
zal een punt van aandacht zijn. Daarmee kunnen ook een aantal toezichtsverantwoordelijkheden
door het Rijk aan de provincie worden overgedragen. Verder kan aan de provincie
een grotere verantwoordelijkheid worden toegekend voor de bevordering van
de uitstroom uit de bijstand en bij de coördinatie van de bestrijding
van de fraude en misbruik van de ABW.Naar het oordeel van het kabinet is het niet gewenst om de bijstandsverlening
als zodanig (uitkeringsverstrekking, toeslagverlening, vaststelling recht
op bijstand e.d.) op provinciaal niveau over te brengen. Verder is het ongewenst
dat de bevoegdheid voor de bijstandsnormering wordt overgedragen van het Rijk
naar de provincie. Dit zou de rechtswaarborgen voor burgers op grond van landelijke
basisnormen te veel in gevaar brengen.De experiment-regeling is bedoeld om tot een herijking van verantwoordelijkheden
te komen van Rijk en gemeente op bijstandsterrein, gelet op de nieuwe positie
van het provinciaal bestuur, teneinde de doelmatigheid van de ABW verder te
verbeteren.In het advies van de gemeente Rotterdam wordt de opneming in het wetsvoorstel
bepleit van een artikel dat de administratieve overdracht van dossiers tussen
gemeenten mogelijk maakt en gemeenten vrijlaat in het al dan niet doorlopen
van een nieuwe aanvraag-procedure. Dit gelet op de zeer grote aantallen verhuizingen
in de grote stad.Aan deze voorziening voor verhuisbewegingen kan niet tegemoet worden gekomen,
omdat de aanleiding van verhuisbewegingen in de meeste gevallen een wijziging
in de leef- en/of woonsituatie van de cliënten is. Dan is een grondig
onderzoek vereist naar de (nieuwe) leef- en woonomstandigheden van de cliënt.
Het loslaten van een dergelijk onderzoek ingeval van verhuisbewegingen binnen
de provincie zou haaks staan op de kern van de gerezen «toegangspoort»-problematiek
in de ABW en de verscherping van de aanvraagvereisten die in de nieuwe ABW
zijn neergelegd. Ten tweede zal zeker in de nieuwe provincie Rotterdam een
verhuisbeweging vaak inhouden dat men in een andere gemeente komt te wonen
en daarmee – in de nieuwe ABW – onder een ander gemeentelijk toeslagenregime
komt te vallen.»In paragraaf 5.7.3 (Provinciale rol bij uitstroombeleid van gemeenten)
luidde de tweede volzin van de eerste alinea als volgt: «De WSW maakt
hier ook onderdeel van uit gelet op de overdracht van de bevoegdheid tot toelating
en plaatsing in de sociale werkvoorziening (zie paragraaf 6.7.6) en in verband
met het in stand houden van de gewenste beleidssamenhang op gemeentelijk niveau
op het terrein van additionele en gesubsidieerde arbeid.»De tweede en derde alinea van die paragraaf waren als volgt geformuleerd:
«De arbeidsmarkt is bij uitstek een regionale markt. Activering van
uitkeringsgerechtigden en met name de bevordering van de arbeidsdeelname vergt
een individuele benadering op lokaal niveau. Gemeenten kunnen het echter niet
alleen af. In dit verband wordt gewezen op de relatief beperkte mogelijkheden
van gemeenten om de uitkeringsafhankelijkheid effectief te beïnvloeden
door een lokaal uitstroombeleid.1Bevordering van arbeidsdeelname vergt nauwe samenwerking met instanties
binnen en buiten de gemeente, zoals de Volwasseneducatie, bedrijfsverenigingen,
scholings- en opleidingsinstanties en het RBA. Bovendien grijpt het arbeidsmarktbeleid
en het bedrijfslokatiebeleid primair aan op regionaal niveau. Dat geldt zeker
in de regio Rotterdam door het grote belang van de haven voor de werkgelegenheid
in de regio. Een goed werkgelegenheidsbeleid en de aansluiting van het gemeentelijke
uitstroominstrumentarium daarop vergt intergemeentelijke samenwerking en afstemming.Bij de invulling van het experiment voor een regionale opzet van de bijstand
zal diepgaand worden bezien op welke wijze de provinciale taken en bevoegdheden
op het terrein van de uitstroombevordering verder moeten worden uitgebreid
om te waarborgen dat de samenwerking tussen gemeenten, RBA en andere instanties
wordt versterkt en om het uitkeringsvolume effectiever te kunnen beïnvloeden.Dit mede in relatie tot de grotere financiële verantwoordelijkheid
van de nieuwe provincie. Uitgangspunt is het streven naar een grotere coördinerende
en regievoerende taak van de provincie op met name het terrein van de uitstroom,
zoals neergelegd in de Sociale Nota 1994. Ook kan daarbij de overdracht van
een aantal toezichtstaken aan de provincie aan de orde komen en een grotere
verantwoordelijkheid bij de coördinatie van de fraudebestrijding.»In paragraaf 5.7.5 (Regionaal Bestuur voor de Arbeidsvoorziening) is de
tekst vanaf de vierde volzin (beginnend met de woorden «In het kader
van het regionaal experiment») aangepast. De oorspronkelijk tekst was:
«Ter stimulering van de discussie op bestuurlijk niveau stelt het kabinet
voor dat het RBA Rijnmond, de gemeente en de provincie een gezamenlijke visie
presenteren over de toekomstige positie en bestuurlijke vormgeving van de
openbare arbeidsvoorziening ten behoeve van de evaluatie van de Arbeidsvoorzieningswet.
Het gaat er daarbij om dat de rol van verschillende overheden en sociale partners
in de arbeidsvoorziening opnieuw wordt gedefinieerd en de passende bestuurlijke
ophanging die daaruit voortvloeit, wordt gekozen.»In de vijfde alinea luidde de laatste volzin oorspronkelijk: «Het
gaat er daarbij om dat de rol van verschillende overheden en sociale partners
in de arbeidsvoorziening opnieuw wordt gedefinieerd en de passende bestuurlijke
ophanging die daaruit voortvloeit, wordt gekozen.»Na de vijfde alinea is een alinea vervallen die als volgt luidde: «Een
aantal gemeenten dringt in hun adviezen aan op het opnemen van een experiment-bepaling
in de Arbeidsvoorzieningswet, naast een experiment-bepaling in de Organisatiewet
sociale verzekering en het regionaal experiment bijstand en werkgelegenheid.
Het kabinet zal, afhankelijk van de resultaten van de evaluatie en de besluitvorming
over de inrichting en uitvoering van de sociale zekerheid, nader bezien of
ook op dit terrein experimenteerruimte nodig is. Dit met het oog op het stimuleren
van de regionale samenhang tussen de uitvoering sociale zekerheid en het werkgelegenheidsbeleid.»In paragraaf 5.7.6 (Jeugdwerkgarantiewet en banenpools) ontbrak aan het
eind van de eerste alinea de zinsnede: «(zie ook paragraaf 5.7.2).»In de paragraaf 5.8 (Ruimtelijke ordening) luidde in de inleidende paragraaf
de laatste zin van de eerste alinea oorspronkelijk: «Het gaat om hoofdstuk
IIIA «Bijzondere bepalingen voor de provincie Rotterdam met betrekking
tot het provinciaal planologisch beleid», alsmede een hoofdstuk IVB
«Bijzondere bepalingen voor de provincie Rotterdam met betrekking tot
het gemeentelijk planologisch beleid, in het bijzonder in het havengebied».»In paragraaf 5.8.3, getiteld «Voorbereiding ISP» luidde de
zesde volzin van de derde alinea als volgt: «Daarnaast wordt er op gewezen
dat bij de voorbereiding van het ISP altijd een ontwerp van het centraal staat.»Vanaf de vierde alinea tot de kop «voorronde-overleg» luidde
de oorspronkelijke tekst als volgt: «In deze discussie speelt een tweede
argument een belangrijke rol. De voorbereidingsprocedure van afdeling 3.5
van de Awb is zozeer met waarborgen omkleed, dat na het vaststellen van het
betreffende besluit – in casu het ISP – de reguliere bezwaarschriftenprocedure
van de Awb achterwege kan blijven. Dat betekent dat onmiddellijk beroep kan
worden ingesteld bij de administratieve rechter.Het OOR staat niet alleen in haar voorkeur om – na het doorlopen
van een zó intensieve procedure voor de totstandkoming van het ISP –
te kunnen afzien van de uit de Awb voortvloeiende verplichte bezwaarschriftenprocedure.
Ook door andere provincies en door de RARO is twijfel geuit over de meerwaarde
van een bezwaarschriftenprocedure na de vaststelling van een streekplan, dat
conform de hierboven aangeduide strenge voorschriften is totstandgekomen.Om die reden is er voor gekozen deze problematiek niet uitsluitend te
bezien in het kader van de voorbereiding van de paragraaf ruimtelijke ordening
van het onderhavige wetsvoorstel, maar in een breder kader, namelijk dat van
de voorbereiding van provinciale ruimtelijke plannen in het algemeen. Het
streven is om vóór de verzending van het onderhavige wetsvoorstel
naar de Tweede Kamer met voorstellen te komen die er primair op gericht zullen
zijn te voorzien in een met zóveel waarborgen omklede voorbereidingsprocedure
voor de totstandkoming van streekplannen in het algemeen, dat het achterwege
laten van een bezwaarschriftenprocedure na het vaststellen van zo'n plan uit
het oogpunt van rechtsbescherming gerechtvaardigd is. Bij de voorbereiding
van dergelijke voorstellen zal worden gekeken naar de verschillen tussen de
uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure van afdeling 3.5 van de Awb in
relatie tot de totstandkoming van streekplannen en de thans geldende in de
WRO neergelegde procedure. Daarbij zullen met name de daaraan verbonden rechtsbeschermingsaspecten
in de beschouwingen worden betrokken.Het streven is er op gericht dat dergelijke voorstellen tot wijziging
van de WRO gelijktijdig mèt of zo snel mogelijk na de inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel in werking zullen treden.»In paragraaf 5.8.4 (Vaststellen ISP), derde alinea, waren de negende en
tiende volzin als volgt gesteld: «Of aan dit beroep een bezwaarschriftenprocedure
vooraf zal gaan, is afhankelijk van nadere voorstellen op dit punt. In paragraaf
6.8.3. is op de voorbereidingsprocedure van het ISP in relatie tot de bezwaarschriftenprocedure
van de Algemene wet bestuursrecht uitgebreid ingegaan.» In paragraaf
5.9 (Grondbeleid) ontbrak de laatste alinea van paragraaf 5.9.2.In paragraaf 5.10.3 (Promotie, acquisitie, fondswerving) begon de tweede
alinea oorspronkelijk met de volgende tekst: «Belangrijk instrument
voor het bevorderen en waarborgen van aantrekkelijke vestigingsvoorwaarden
is het bedrijfsomgevingsbeleid, dat specifiek is gericht op de zogeheten knooppuntgemeenten
en hun regio's. Voorzien is dat de provincie Rotterdam ontvanger en beheerder
wordt van de bij dit instrument behorende middelen.»In de paragraaf 5.11.6 (Vaarwegen en nautisch beheer) luidde de derde
alinea oorspronkelijk als volgt: «Het streven is erop gericht op grond
van de Scheepvaartverkeerswet het provinciebestuur aan te wijzen als de instantie
die de hiervoor genoemde bevoegde autoriteit zelfstandig zal kunnen aanwijzen.
Daarvoor is een wijziging van de Scheepvaartverkeerswet nodig. In het kader
van de thans bij de Tweede Kamer in behandeling zijnde wijziging van de Loodsenwet
en Scheepvaartverkeerswet (Kamerstukken II, 1993–1994, 23 099,
nrs. 5 en 6) is reeds een nota van wijziging ingediend die mede daarin voorziet.
Bedoelde wijziging schept de mogelijkheid op een voor geheel Nederland uniforme
wijze, via delegatie van bepaalde bevoegdheden, de behartiging van de zorg
voor het nautisch beheer van de (natte) hoofdinfrastructuur geheel of gedeeltelijk
door mede-overheden te laten plaatsvinden. Deze delegatie van bepaalde bevoegdheden
zal vergezeld gaan van sturingsmogelijkheden op hoofdlijnen voor de Minister
van Verkeer en Waterstaat, opdat hij zijn nationale verantwoordelijkheden
kan effectureren.Wij verwachten dat de provincie Rotterdam, en het haar ten dienste staande
havenbedrijf, van start kunnen gaan op basis van de op deze wijze gedelegeerde
nautische bevoegdheden.» In paragraaf 5.12 (Volkshuisvesting) ontbrak
de laatste alinea van de inleidende paragraaf (5.12.1).In de paragraaf 5.12.2 (Woonruimteverdeling) luidde de tweede alinea oorspronkelijk
als volgt: «Volgens artikel 61 van de Huisvestingswet kunnen provinciale
staten «voorzover de verwezenlijking van het bovengemeentelijk ruimtelijk
beleid of het gebrek aan samenhang tussen het door de gemeenten gevoerde huisvestingsbeleid
dat vordert» richtlijnen vaststellen. Deze richtlijnen kunnen betrekking
hebben op onder andere de inschrijving, urgentiebepaling, toewijzing en de
passendheid van woning voor de hierboven geduide categorieën van woningzoekenden.»In de derde alinea ontbrak de tweede volzin.In de paragraaf 5.12.4 (Toezicht op de toegelaten instellingen) was de
eerste alinea als volgt geformuleerd: «Het OOR heeft in het Profiel
II voorgesteld om het toezicht op toegelaten instellingen die in geen van
de gemeenten waar zij werkzaam zijn meer dan 75% van hun totale bezit hebben,
rechtstreeks aan de provincie op te dragen. Ook de Federatie van Rotterdamse
Woningcorporaties dringt aan op een wettelijk geregeld provinciaal toezicht.
Gelet op hetgeen hierboven is gesteld over de ordening in de huisvesting,
ziet het kabinet op dit moment geen reden tot een wettelijke regeling op dit
punt. Het kabinet gaat er hierbij van uit dat provinciaal toezicht op provinciaal
werkende instellingen in onderling overleg tussen de provincie Rotterdam en
alle gemeenten die het aangaat geregeld zal worden, zoals dat elders in het
land ook het geval is bij de instelling van regionaal toezicht. De gemeenten
kunnen, in overeenstemming met de provincie Rotterdam, tot overdracht van
hun bevoegdheid overgaan op basis van artikel 4.8.1. van het voorliggend wetsvoorstel.
Een dergelijke overdracht past bij de systematiek van regionaal toezicht,
zoals het BBSH die kent.» HOOFDSTUK 6. GROOTSTEDELIJKE PROBLEMATIEKIn paragraaf 6.2 (Taken en bevoegdheden) was de eerste alinea van de tekst
onder de kop «Veiligheid» als volgt gesteld: «Provinciale
staten stellen, op voorstel van de commissaris van de Koning en de hoofdofficier
van Justitie, de organisatie, de formatie, de begroting, de jaarrekening en
het beleidsplan van de politie vast. Daarmee wordt een afweging gemaakt over
de verdeling van de politiesterkte over de verschillende gemeenten. In kwetsbare
gemeenten zou «meer blauw» op straat kunnen komen. Het regionale
politiekorps bestaat uit territoriale onderdelen. Op het niveau van deze onderdelen
kunnen afspraken worden gemaakt over de inzet van wijkagenten. De burgemeester
heeft het gezag over de politie bij de handhaving van de openbare orde in
situaties van plaatselijke betekenis. Bij situaties van meer dan plaatselijke
betekenis gaat het gezag over op de commissaris van de Koning. De officier
van Justittie heeft het gezag over de politie bij de strafrechtelijke handhaving.»De tekst onder de kop «Onderwijs» luidde als volgt: «Bij
het onderwijs speelt de noodzaak tot regionale afstemming van aktiviteiten
vooral op het terrein van de basis- en de volwasseneneducatie. Daar ligt immers
ook een relatie met de toeleiding naar de arbeidsmarkt en afstemming binnen
het RBA. De provincie Rotterdam heeft hierbij een coördinerende taak.
De gemeenten leggen eigen accenten en zorgen voor noodzakelijke samenhang
bij de gemeentelijke uitvoering van taken op andere sectoren.»In dezelfde paragraaf ontbrak de derde alinea onder de kop «Welzijn».In het slot van paragraaf 6.2 is na de zin «Aparte aandacht is er
nog wel voor de nieuwkomers» de volgende tekst vervallen: «De
in het kader van het Project Introductie Nieuwkomers (PIN) ontwikkelde introductieprogramma's
in eigen taal voor nieuwkomers kunnen op provinciaal niveau verder worden
ontwikkeld, georganiseerd en aangeboden. Voor een effectief nieuwkomersbeleid
is daarnaast de integrale inzet van gemeentelijke voorzieningen onontbeerlijk.» HOOFDSTUK 7. HET BESTUUR VAN DE HAVEN EN HET CENTRUMIn paragraaf 7.1 (Het bestuur van de haven) was de tweede alinea als volgt
geformuleerd: «Voor een slagvaardig bestuur van de haven door de provincie
is een samenstel van publiekrechtelijke en privaatrechtelijke bevoegdheden
nodig. Deze worden in deze paragraaf achtereenvolgens besproken. Vooraf zij
vermeld dat het voor het slagen van de vernieuwing van de bestuurlijke organisatie
in de regio Rotterdam essentieel is dat de provincie de haven ten minste op
gelijkwaardige wijze kan besturen als de gemeente Rotterdam dat nu doet. Voor
een succesvolle sturing van de haven is het noodzakelijk dat alle relevante
bevoegdheden in één hand worden gelegd. Dit is thans voor de
gemeente Rotterdam voor een belangrijk deel het geval en dit zal in de nieuwe
situatie eveneens moeten gelden. Teneinde de relevante bevoegdheden voor het
bestuur van het havengebied in één bestuurlijke hand te leggen,
wordt in dit gebied een specifiek bestuurlijk regime gecreëerd. Krachtens
dit regime wordt een aantal voor een goed havenbestuur relevante gemeentelijke
bevoegdheden overgedragen aan het provinciaal bestuur.»De derde alinea en de vijfde alinea ontbraken.In de onderdeel b (Publiekrechtelijke bevoegdheden) had de tekst onder
de kop «Brand, ongevallen en rampenbestrijding:» oorspronkelijk
de kop «Openbare orde en veiligheid» en luidde de tekst als volgt:
«Het gezag, respectievelijk opperbevel over de politie, brandweer, rampenbestrijding
en geneeskundige hulp bij rampen ligt in situaties van meer dan plaatselijke
betekenis bij de commissaris van de Koning. Voor het havengebied is in dit
wetsvoorstel op dit terrein, ten opzichte van de algemene voorzieningen (zie
paragraaf 6.2 van deze memorie), geen aanvullende voorziening getroffen. Dat
is ook niet nodig, omdat de bedoelde algemene voorzieningen het mogelijk maken
in het havengebied de vraagstukken op het terrein van openbare orde en veiligheid
die, gelet op de aard van dat gebied, veelal van meer dan plaatselijke betekenis
zijn op het daarvoor geëigende, d.w.z. provinciale niveau, aan te pakken.»In paragraaf 7.2 (Het bestuur van het centrum) luidde de oorspronkelijke
tekst tot punt a (Centrumindelingsbesluit): «Het centrum van de huidige
gemeente Rotterdam is evenals de haven van bijzondere betekenis voor de gehele
regio. Naast de zuiver lokale, aan bewoners gebonden belangen, zijn in het
centrum immers grote en zwaarwegende belangen gelokaliseerd en geconcentreerd,
die een regionale en soms bovenregionale basis hebben. Het centrum fungeert
als het dynamisch hart van de regio, waarin de topfuncties op het gebied van
economie, winkelvoorzieningen, culturele voorzieningen, het uitgaansleven
en het toerisme zijn samengebracht en zich verder moeten kunnen ontwikkelen.
Het centrum biedt bovendien werkgelegenheid aan circa 80 000 personen.
De infrastructuur, de inrichting en het beheer van het centrum worden hierdoor
sterk bepaald. De aard en de concentratie van deze functies maakt dat het
gebied van bovenlokaal belang is.Het centrum kent sinds de Tweede Wereldoorlog, meer dan elders, een haast
permanente dynamiek. Deze dynamiek zal zich naar verwachting ook de komende
decennia voortzetten. De bebouwing veroudert er in economische zin snel en
ten aanzien van diverse plaatsen (o.a. Lijnbaan, Beursplein) is vervanging
van de bouw uit de jaren vijftig aan de orde. De vele potentiële bouwmogelijkheden
en de gewenst ontwikkeling van het centrum als specifiek internationaal vestigingsmilieu
voor bedrijven en als bezoek- en verblijfsgebied, zorgen ervoor dat het centrum
een grote dynamiek zal blijven kennen.De spanning in de belangenafweging tussen de bewoners en gebruikers van
het centrum wordt nog vergroot door de splitsing van de gemeente Rotterdam.
Ten gevolge van deze splitsing wordt het bestuur van het centrum opgedragen
aan een gemeente met aanzienlijk minder inwoners dan de huidige gemeente Rotterdam.De geschetste concentratie van regionale functies in het centrum, het
belang van het centrum in de concurrentie van Rotterdam met andere Europese
steden en de daarmee samenhangende dynamiek in dit gebied noodzaken een adequate
regionale sturing van dit gebied. In deze paragraaf zullen de mogelijkheden
voor deze sturing door de provincie Rotterdam worden beschreven.In de reacties van het OOR, de gemeente Rotterdam, de provincie Zuid-Holland,
de SER, het IPO, de Kamer van Koophandel Rotterdam en Rotterdam Forum wordt
gepleit voor de vorming van een specifiek bestuurlijk regime in het centrum.
Krachtens dit regime zou een aantal extra bevoegdheden aan de provincie moeten
worden toegekend. In de adviezen wordt een parallel getrokken met het bestuurlijke
regime voor het havengebied.In dit wetsvoorstel wordt, vanwege het bovenlokale belang van het centrum
en naar aanleiding van de bovengenoemde adviezen, de provincie, ten aanzien
van een nader te bepalen deel van het centrumgebied, een aantal extra bevoegdheden
toegekend. Het gaat hierbij om de bestemmingsplanbevoegdheid, de met de uitvoering
van dit plan samenhangende bevoegdheden, een aantal bevoegdheden krachtens
de Woningwet en de Wet op de Stads- Dorpsvernieuwing en de bevoegdheid een
voorkeursrecht te gebruiken bij de verwerving van gronden.«In onderdeel b (Publiekrechtelijke bevoegdheden) van die paragraaf
luidde de tekst van de eerste alinea onder de kop «Openbare orde en
veiligheid» als volgt: «Het centrum is een kwetsbaar gebied wat
betreft de openbare orde en de veiligheid. Er vinden relatief veel activiteiten
plaats, zoals demonstraties, die de openbare orde kunnen verstoren en waarbij
het risico bestaat dat deze zich over een groter gebied verspreiden. Het wetsvoorstel
regelt dat het gezag over de politie in situaties van meer dan plaatselijke
betekenis bij de commissaris van de Koning ligt. De verwachting is dat de
commissaris van de Koning dergelijke situaties in het centrum sneller als
bovenlokaal zal bestempelen.»In onderdeel c (Privaatrechtelijke bevoegdheden) luidde de eerste volzin:
«Sinds de Tweede Wereldoorlog is het merendeel van de grond in het centrum
van Rotterdam in eigendom van de gemeente.» HOOFDSTUK 8. DE VERNIEUWINGEN VAN DE FINANCIËLE VERHOUDINGEN
NADER BESCHOUWDIn de eerste paragraaf van hoofdstuk 8 (De vernieuwing van de financiële
verhoudingen nader beschouwd) zag de zesde alinea er als volgt uit: «De
grotere zelfstandigheid en eigen verantwoordelijkheid komen ook tot uitdrukking
in het voorstel de provincie en de gemeenten uit te sluiten van artikel 12
van de Financiële-Verhoudingswet 1984 (FVW 1984). Het gebied lost zelf
eventuele financiële noodgevallen op. De effecten hiervan op de financiële
positie van de provincie worden bezien bij de inpassing in het Gemeentefonds.
Daarbij kan een relatie worden gelegd met de artikel 12-steun die is toegekend
op het moment dat deze wet in werking treedt.»In paragraaf 8.2 (Belastingen) ontbrak in de vijfde volzin de zinsnede
«, ondernemende».In de tweede alinea luidde de derde volzin als volgt: «De provincie
Rotterdam zal eveneens delen in de verruiming van het provinciale belastinggebied
waartoe het kabinet recent heeft besloten (brief van de Staatssecretarissen
van Binnenlandse Zaken en van Financiën d.d. 15 maart 1993).»De derde alinea luidde als volgt: «Daarnaast is het wenselijk dat
de provincie Rotterdam, gelet op de haar toegekende bevoegdheden met betrekking
tot het grondbeleid, ook de bevoegdheid krijgt baatbelasting te heffen. Op
die manier kan de provincie de burger, wiens onroerende zaak is gebaat bij
voorzieningen die door de provincie Rotterdam zijn getroffen, rechtstreeks
laten bijdragen in de kosten. Deze belasting vormt het sluitstuk van de financiering
van de grondexploitatie. De provincie moet hiervoor niet afhankelijk zijn
van bijdragen van de inliggende gemeenten. Overigens blijft de bevoegdheid
tot heffing van baatbelasting voor de inliggende gemeenten gehandhaafd. Uiteraard
kunnen zij na instelling van de provincie Rotterdam ook zelf voorzieningen
blijven treffen waarbij onroerende zaken gebaat zijn. Omdat er een directe
relatie is tussen de belasting en de concrete voorzieningen, verhoogt de provinciale
baatbelasting de regionale lastendruk niet. Voor één voorziening
kan slechts door één bestuurslaag baatbelasting worden geheven.
Indien beide bestuurslagen een gedeelte van de voorziening treffen, kunnen
slechts de kosten van het «eigen» gedeelte door de desbetreffende
bestuurslaag worden verhaald.»De tekst onder de kop «De verdeling van de heffingsbevoegdheid OZB»
was als volgt gesteld: «Gelet op het takenpakket van de provincie Rotterdam,
is er behoefte aan een bredere belastinggrondslag ten behoeve van de algemene
middelen dan de opcenten op de motorrijtuigenbelasting. Het ligt in de rede
om aan te sluiten bij de belangrijkste bestaande belastingbron van gemeenten,
de onroerende-zaak-belastingen (OZB). Voorgesteld wordt deze te verdelen over
beide bestuurslagen. Er is een verdeling aangebracht van de capaciteit van
de OZB in die zin dat de provincie Rotterdam de OZB heft ter zake van niet-woningen
en de inliggende gemeenten ter zake van de woningen. Beide bestuurslagen verkrijgen
daarmee een eigen substantiële belastingbron, terwijl het uitgangspunt
dat de lastendruk in de regio als geheel niet mag toenemen als gevolg van
de bestuurlijke vernieuwing, volledig tot gelding komt.De Rbb ondersteunt het voorstel tot verdeling van de heffingsbevoegdheid.Bij de voorgestelde verdeling van de heffingsbevoegdheid heeft een aantal
argumenten de doorslag gegeven in de afweging op welke wijze de bestaande
OZB-capaciteit over de bestuurslagen zou moeten worden verdeeld. Er is een
relatie gelegd met het zwaartepunt van de taakvelden van beide bestuurslagen
en ook met de doelstellingen van de provincie Rotterdam. Door toekenning van
de exclusieve heffingsbevoegdheid op niet-woningen, waaronder bedrijfsobjecten,
aan de provincie kan het beleid met betrekking tot deze taken worden ondersteund
door uniformiteit in het OZB-tarief. Regionalisering van de heffing van OZB
op niet-woningen kan daardoor een bijdrage leveren aan een geïntegreerd
beleid.Door de heffingsbevoegdheid op deze wijze te splitsen bestaat de mogelijkheid
om de OZB-capaciteit zo te verdelen dat aan beide bestuurslagen een herkenbare,
voldoende substantiële belasting wordt toegekend. Er treedt geen cumulatie
op van belastingheffing op hetzelfde object, waardoor ook perceptiekosten
van meervoudige aanslagen worden voorkomen. Belastingplichtigen hebben voor
de OZB met één heffende overheidslaag te maken. De categorieën
eigenaren en gebruikers van woningen zijn belastingplichtig aan de gemeenten,
terwijl de eigenaren en gebruikers van niet-woningen belastingplichtig zijn
aan de provincie.Bij deze wijze van verdeling hebben ook andere overwegingen meegespeeld.De Rgf, die in zijn advies op het voorontwerp overigens een lichte voorkeur
naar voren brengt om beide bestuurslagen de bevoegdheid te geven een zelfstandige
aanslag OZB op te leggen, wijst op het belang dat door de vormgeving van het
belastinggebied een objectief verdeelstelsel voor de algemene uitkering over
de gemeenten niet wordt verstoord of ontwricht.In het geval dat de nieuwe gemeente die het havengebied (voor het grootste
deel) binnen haar grenzen heeft, OZB over niet-woningen zou heffen, zou een
relatief groot deel van de totale belastingcapaciteit naar die gemeente vloeien.
Deze gemeente zou aldus meer middelen ontvangen dan nodig is. Dit zou leiden
tot een ernstige verstoring van het hierna nog te bespreken regionaal verdeelsysteem.
Met de voorgestelde opsplitsing van de heffingsbevoegdheid is derhalve rekening
gehouden met hetgeen door de Rgf naar voren is gebracht. Daarbij komt dat,
gelet op de herkomst van de middelen, deze ten goede zouden moeten komen aan
de regio als geheel.In de reacties op het voorontwerp is de vrees geuit dat het onderscheiden
van woningen en niet-woningen problematisch zou kunnen zijn. Ten opzichte
van het voorontwerp is in dit voorstel de objectafbakening tussen woningen
en niet-woningen verder uitgewerkt en wordt in de artikelsgewijze toelichting
een vrij uitvoerige uiteenzetting met betrekking tot de uitvoeringspraktijk
gegeven.» In dezelfde paragraaf na de kop «De bandbreedte en de
tarieven» stond in de vierde volzin het woord «aanloopperiode»
in de plaats van het woord «overgangsperiode».De vierde alinea na bovengenoemde kop luidde oorspronkelijk als volgt:
«De bandbreedte houdt in dat het door de provincie Rotterdam vast te
stellen tarief voor gebruikers van niet-woningen maximaal 125% van het gewogen
gemiddelde is van de door de in de provincie Rotterdam gelegen gemeenten gehanteerde
gebruikerstarieven voor woningen. Het gewogen gemiddelde kan worden berekend
door rekening te houden met de totale waarde van onroerende zaken in een gemeente.Door aan te sluiten bij een weging van het gemiddelde wordt zo goed mogelijk
aangesloten bij de feitelijke totale belastingdruk op woningen.» De
laatste alinea voor de kop «Wet waardering onroerende zaken» was
als volgt geformuleerd: «In deze aanloopperiode worden de tarieven voor
niet-woningen gelijkgesteld aan de tarieven zoals deze golden in het jaar
voorafgaand aan de aanloopperiode. De provincie kan de tarieven jaarlijks
binnen het gehele gebied op uniforme wijze opwaarts bijstellen. De maximum
bijstelling wordt door de Minister van Binnenlandse Zaken en de Minister van
Financiën bepaald op basis van de opgetreden prijsstijgingen. Gedurende
de aanloopperiode zullen de eigenaren en gebruikers van niet-woningen dus
jaarlijks maximaal een trendmatige bijstelling van de tarieven ervaren.Bij de vaststelling van de tarieven na de aanloopperiode zal de provincie
binnen de bovengenoemde bandbreedte mede rekening moeten houden met de feitelijke
ontwikkeling van de tarieven voor woningen, zoals deze door de gemeenten zijn
vastgesteld.» De tekst na de kop «Wet waardering onroerende zaken»
was in die versie op de volgende wijze geformuleerd: «Met betrekking
tot de waardevaststelling en de waardebepaling van de onroerende zaken wordt
gewezen op de op 1 januari 1995 inwerking getreden Wet waardering onroerende
zaken (Wet WOZ).Uitgangspunt van de Wet WOZ is dat één overheid verantwoordelijk
is voor de waardebepaling en waardevaststelling van onroerende zaken ten behoeve
van de uitvoering van diverse belastingwetten. De gemeenten zijn aangewezen
om die taken uit te voeren, omdat zij een directe relatie hebben met gegevens
en mutaties betreffende de op het grondgebied liggende objecten. Gemeenten
zijn derhalve onder de Wet WOZ tevens verantwoordelijk voor de waardebepaling
en waardevaststelling van de belastinggrondslag voor waterschappen en voor
de rijksbelastingdienst ten behoeve van het huurwaardeforfait en de vermogensbelasting.
De praktijk zal zijn dat zij daarbij veelal gebruikmaken van externe taxatiebureaus.Het college van burgemeester en wethouders stelt de waarde vast bij beschikking.Ook binnen de provincie Rotterdam behouden de argumenten die ten grondslag
lagen aan de aanwijzing van de gemeenten als de bestuurslaag die belast is
met de waardering van onroerende zaken voor de Wet WOZ hun kracht. De gemeenten
stellen de waarde vast van zowel de woningen als de niet-woningen.De provincie Rotterdam wordt ten aanzien van de niet-woningen afnemer
van de waardegegevens als bedoeld in de Wet WOZ. In de Aanpassingswet bij
het voorstel voor een Wet WOZ is hiervoor een aanpassing opgenomen, in die
zin dat in de Waarderingskamer ook een vertegenwoordiging van de provincie
Rotterdam zitting zal hebben. Hiermee heeft de provincie Rotterdam alle rechten
en bevoegdheden die uit de Wet WOZ voortvloeien. Zo kunnen geschillen met
betrekking tot de uitvoering van de wet door gemeenten en provincie Rotterdam
worden voorgelegd aan de Waarderingskamer (artikel 11, Wet WOZ).Door de Zuid-Hollandse Waterschapsbond wordt ter zake van de waardering
van onroerende zaken gewezen op het feit dat op grond van artikel 120 van
de Waterschapswet ook voor de waterschapsomslag de waarde in het economisch
verkeer als maatstaf geldt. De waterschappen hebben er dan ook belang bij
dat de betreffende gegevens beschikbaar worden gesteld.Ten aanzien van deze vraag wordt naar voren gebracht dat het feit dat
de gemeenten verantwoordelijk zijn voor de waardering van niet-woningen met
zich mee brengt, dat er geen wijziging optreedt in de aanlevering van gegevens
door de gemeenten aan de waterschappen.Zoals eerder is aangegeven worden de onroerende zaken verdeeld in woningen
en niet-woningen. Op het moment van de waardebepaling zal tevens een oordeel
gevormd worden over de indeling in de categorieën woning of niet-woning.
Het college van burgemeester en wethouders zal bij het nemen van de waardebeschikking
tevens bepalen of het object een woning is of niet. In artikel 4.12.3 is hiertoe
een bepaling opgenomen. Geschillen met betrekking tot de indeling in beide
categorieën tussen de provincie en de gemeenten kunnen worden voorgelegd
aan de Waarderingskamer.De burger die bezwaar wil maken tegen de door het college van burgemeester
en wethouders afgegeven beschikking betreffende de waarde van de onroerende
zaak of tegen de indeling in de categorie woning of niet-woning, dient zijn
bezwaarschrift in te dienen bij dat college. Tegen de uitspraak op het bezwaarschrift
kan beroep worden ingesteld bij de belastingrechter.Op de hier beschreven zal de waardevaststelling en waardebepaling ten
behoeve de onroerende zaken die tot het belastinggebied van de provincie Rotterdam
behoren verantwoord zijn ingepast in een algemeen stelsel voor de waardebepaling
onder toezicht van en gecoördineerd door de Waarderingskamer.Het feit dat de provincie afnemer wordt van de waardegegevens zal consequenties
hebben voor de daaruit voortvloeiende verrekening van kosten. Hiermede zal
bij de nog uit te vaardigen algemene maatregelen van bestuur en ministeriële
regelingen op grond van artikel 3 van de Wet WOZ rekening gehouden worden.»De laatste alinea van de paragraaf 8.2 (Belastingen) luidde als volgt:
«Het kabinet heeft op 18 maart 1994 besloten een wetsvoorstel voor te
bereiden waarin het toezicht op alle gemeentelijke belastingverordeningen
wordt gedecentraliseerd naar de provincies (Kamerstukken II, 1993–1994,
22 236, nr. 25). De aanleiding hiervoor werd gevormd door de Wet D'gemeenten
en D'provincies, waarin een drietal experimenten was opgenomen met betrekking
tot het toezicht op belastingverordeningen. Eén van die experimenten
hield in dat het preventieve toezicht op alle belastingverordeningen door
gedeputeerde staten werd uitgevoerd. Op 22 april 1994 heeft het kabinet een
nader standpunt over dit onderwerp bepaald (Kamerstukken II, 1993–1994,
22 236, nr. #). Dat standpunt voorziet in een verdere vermindering van
dit toezicht. Het aangekondigde wetsvoorstel is thans in voorbereiding. Dat
zal een algemene regeling bevatten voor het toezicht op gemeentelijke belastingverordeningen
en zal naar verwachting in werking treden voor de inwerkingtreding van deze
wet. Om die reden is in deze wet geen bijzondere regeling voor het toezicht
opgenomen.»De paragraaf 8.3 (Algemene uitkering) kende de volgende tekst: «De
algemene regionale uitkering omvat de uitkeringen die door het Rijk worden
gedaan uit het Gemeentefonds en het Provinciefonds. In dit wetsvoorstel wordt
aan gemeenten en aan de provincie het recht toegekend op een deel van de algemene
regionale uitkering.De beschikbare middelen worden door het Rijk uitgekeerd aan de provincie.
Binnen wettelijke kaders houdt de provincie een provinciaal deel in en verdeelt
de provincie het resterende deel over de inliggende gemeenten. De wijze waarop
de provincie deze bevoegdheid uitoefent is aan wettelijke regels gebonden.Een belangrijk kader voor de provinciale verdeelbevoegdheid is het regionale
verdeelstelsel. Dit stelsel bestaat uit objectieve verdeelmaatstaven die aansluiten
bij de kostenstructuren van gemeentelijke en provinciale taken. Jaarlijks
stelt de provincie de gewichten van de maatstaven bij, indien daartoe aanleiding
bestaat.Artikel 132, zesde lid, van de Grondwet strekt ertoe provincies en gemeenten
een zodanig wettelijk financieel statuut toe te kennen dat de vrijheid tot
het voeren van algemeen bestuur, in verhouding tot de financiële mogelijkheden
van het openbaar bestuur als totaliteit, op redelijke wijze kan geschieden.
De inrichting van het regionale verdeelstelsel, de normering van de verdeelbevoegdheid
en de daarbij toe te passen procedure zijn daarom neergelegd in dit wetsvoorstel.In de regeling van de financiële verhouding tussen het Rijk, de provincie
Rotterdam en de inliggende gemeenten is de regionale uitkering de intermediaire
schakel. Het recht van gemeenten en de provincie op een algemene uitkering
is in dit wetsvoorstel neergelegd. Ook de regels voor het regionale verdeelstelsel
en de daarbinnen uit te oefenen bevoegdheden worden bij of krachtens de wet
vastgelegd.Hetzelfde geldt voor de startbudgetten van de nieuwe provincie en de gemeenten.Tegen deze achtergrond is de vaststelling door de provincie van de verdeling
over de inliggende gemeenten een verantwoorde stap. De aan de provincie toegekende
bevoegdheid tot het vaststellen van het eigen provinciale deel is eveneens
aan regels gebonden. Binnen het verdeelstelsel zijn de provinciale kosten
op dezelfde wijze en gelijktijdig met de gemeentelijke kosten geobjectiveerd.
Belangrijk is verder dat het Rijk de kaders en de normen vaststelt waarbinnen
de provincie haar bevoegdheden uitoefent. Tot slot kunnen de provinciale besluiten
aan de rechter worden voorgelegd.Er is gekozen voor de verdere regeling van de maatstaven bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur om enige flexibiliteit in het verdeelstelsel
te waarborgen. Aanmerkelijke veranderingen in de bekostigingswijze van taken
op landelijk niveau kunnen immers tot wijzigingen van het regionaal verdeelstelsel
nopen die in relatief korte tijd doorgevoerd moeten kunnen worden. Daarnaast
moet de vaststelling van de maatstaven zijn gebaseerd op de feitelijke taakverdeling
tussen de nieuwe provincie en de inliggende gemeenten. Deze taakverdeling
omvat meer dan de medebewindstaken die in dit wetsvoorstel worden behandeld.
Ook over taken die in de autonome sfeer liggen worden in het gebied afspraken
gemaakt waarmee bij de vaststelling van de maatstaven rekening moet worden
gehouden. Daarbij moet ook de nodige ruimte worden gelaten voor flexibiliteit.Hierna gaan wij eerst in op het onderzoek dat nodig is voor de vormgeving
van de verdeelmaatstaven en het vaststellen van de startbudgetten. Vervolgens
gaan wij in op de werking van het verdeelstelsel van de regionale uitkering.
Daarbij komt aan de orde een voorziening in geval van financiële nood
en het aangrijpingspunt voor de verdeelbevoegdheid van de provincie. Daarna
behandelen wij het bijstellen van de verdeling van de regionale uitkering.
In dat verband wordt ook ingegaan op de wensen van het gebied voor de inrichting
van de overlegstructuur en de procedures. Onderzoek voor de maatstaven en de startbudgettenDe structuur van het regionale verdeelstelsel lijkt op die van het Gemeentefonds
en sluit aan bij de voorstellen van het OOR. In opdracht van het dagelijks
bestuur van OOR wordt onderzoek verricht naar de verdere invulling van het
verdeelstelsel. Het onderzoek sluit aan bij het evaluatie-onderzoek van het
Gemeentefonds dat in opdracht van de Rgf is ingesteld. Dit geldt zowel voor
de gevolgde methodiek als voor de aansluiting op de uitkomsten. Het Rijk en
het secretariaat van de Rgf zijn bij dit onderzoek betrokken.Op grond van een analyse van de huidige uitgaven worden kosten genormeerd.
De genormeerde kosten vormen de basis van het verdeelstelsel. Daarbij wordt
gecorrigeerd voor afwijkingen in het takenpakket ten opzichte van de niet
in de provincie Rotterdam liggende gemeenten. In die zin wordt aansluiting
bij de uitkomsten van (landelijke) evaluatieonderzoek gerealiseerd. Zo zullen
er in principe geen onverklaarbare verschillen voor kunnen komen tussen de
uitkomsten op basis van de landelijke evaluatie en het specifiek voor de provincie
Rotterdam ontworpen stelsel.In het verdeelstelsel zal ook rekening worden gehouden met de overige
inkomsten van gemeenten, waaronder de OZB-capaciteit.Op basis van de onderzoeksresultaten worden in de algemene maatregel van
bestuur vastgelegd: de te hanteren maatstaven, de bijbehorende eenheden en
de bedragen per eenheid voor het eerste jaar. Daarmee zijn ook de startbudgetten,
in de vorm van verhoudingen voor het eerste jaar, gegeven.In enkele reacties op het voorontwerp wordt gevraagd nu al onderdelen
van het verdeelstelsel, zoals bestaande verfijningen, vast te leggen. Wij
vinden dit voorbarig en wijzen op het uitgangspunt van het onderzoek: het
ontwerpen van een kostengeoriënteerd verdeelstelsel, in aansluititng
op de landelijke evaluatie.Het onderzoek levert naar verwachting in het najaar van 1994 inzicht in
de gewenste verdeling. Het streven is erop gericht eind 1994 een voorontwerp
van een Besluit tot regeling van het verdeelstelsel gereed te hebben. De werking van het verdeelstelselBij de werking van het regionale verdeelstelsel kunnen twee uitkeringsdelen
worden onderscheiden: de provinciale inhoudingsbasis en de uitkeringsbases
van de gemeenten. De provinciale inhoudingsbasis wordt verkregen door voor
alle maatstaven die gelden voor de provincie het aantal eenheden te vermenigvuldigen
met het bedrag per eenheid en deze produkten op te tellen. Toepassing van
deze berekening op de voor de gemeenten relevante maatstaven levert de uitkomst
van de gemeentelijke uitkeringsbasis.De inhoudingsbasis en de uitkeringsbases worden elk jaar met één
factor vermenigvuldigd om de uitkeringen te bepalen. Deze constructie zorgt
er voor dat de beschikbare middelen volledig worden uitgekeerd.Een eis die aan het verdeelstelsel wordt gesteld is dat, bij een gelijkblijvende
omvang van de regionale uitkering én een onveranderde taakverdeling
tussen provincie en gemeenten, het systeem zelfregulerend is. Dit houdt in
dat de maatstaven de ontwikkelingen in de kostenstructuren goed kunnen volgen,
zonder dat de gewichten van de maatstaven worden aangepast. Onderlinge verschuivingen
in de uitkeringen of tussen de inhouding en de uitkeringen zijn in dat geval
het gevolg van gewijzigde aantallen (fysieke) eenheden en als zodanig ook
beoogd door het objectieve stelsel.Veranderingen van gewichten van het verdeelstelsel kunnen aan de orde
zijn bij:a. verandering door het Rijk van de omvang van de algemene uitkeringen:– volume- en/of nominale aanpassingen;– veranderingen in het gemeentelijke of provinciale takenpakket;– veranderingen in de bekostigingswijze van taken;b. bijstellingen zonder dat de omvang verandert (andere invulling solidariteitsgedachte,
andere taakverdeling provincie/gemeenten, wijziging in de omvang van de taken).Jaarlijks zal bezien moeten worden of nadere vaststelling van de bedragen
per eenheid nodig is. Deze vaststelling is in de eerste plaats bepalend voor
de verhouding tussen de provinciale inhoudingsbasis en de gemeentelijke uitkeringsbases.
In de tweede plaats is de vaststelling bepalend voor de onderlinge verhoudingen
van de gemeentelijke uitkeringsbases. Om deze twee verdeelmomenten helder
tot uitdrukking te laten komen, gaat dit wetsvoorstel uit van twee afzonderlijke
besluiten: een inhoudingsbesluit en een uitkeringsbesluit. Inhoudelijk zijn
deze besluiten nauw met elkaar verbonden. Een eenzijdige verlaging van de
gemeentelijke bedragen per eenheid zou bijvoorbeeld tot gevolg hebben dat
de provinciale inhouding toeneemt. In de voorbereidingsfase ligt het daarom
voor de hand dat de concept-besluiten gezamenlijk worden behandeld.Overigens kan er bij veranderingen in de omvang van de regionale uitkering
ook voor worden gekozen de gewichten van de maatstaven niet bij te stellen.
In dat geval wordt de verandering opgevangen door de uitkeringsfactor. Anders
gezegd: de verandering wordt in dat geval verdeeld naar rato van de dan geldende
budgetten. Voorziening in geval van financiële noodGemeenten binnen de provincie Rotterdam kunnen geen beroep meer doen op
het huidige artikel 12 van de FVW 1984. De vraag kan worden gesteld of een
soortgelijke voorziening binnen het regionale verdeelsysteem nodig is. In
de reactie op het voorontwerp is door verschillende gemeenten en door het
OOR de wenselijkheid naar voren gebracht van het openen van de mogelijkheid
van een voorziening.Binnen het verdeelstelsel zal aan de provincie de mogelijkheid worden
geboden voor gemeenten een dergelijke voorziening te regelen. De voorziening
kan zonodig ten laste worden gebracht van de provincie en de gezamenlijke
gemeenten. Een aantal overwegingen is daarbij van belang.In de eerste plaats beoogt het financiële model de zelfredzaamheid
en de eigen verantwoordelijkheid van het gebied te vergroten. De desbetreffende
bepaling geeft het gebied de mogelijkheid naar eigen inzicht een voorziening
in geval van financiële nood te treffen.Aan een voorziening kunnen twee mogelijke functies worden onderscheiden:* een oplossing van eventuele verdeelstoornissen;* het leveren van een bijdrage aan een kortstondig saneringsproces.De mogelijkheid van verdeelstoornissen is niet eerder te beoordelen dan
nadat het regionale verdeelstelsel is ontworpen, maar kan niet op voorhand
worden uitgesloten. De tweede mogelijkheid moet worden bezien in het kader
van het financieel toezicht dat de provincie uitoefent en de verantwoording
van het gemeentebestuur ten opzichte van haar burgers.Tegen de achtergrond van deze functies zal bij het ontwerpen van het verdeelstelsel
worden geregeld dat het gebied een voorziening kan treffen. Daarbij moet worden
bezien of en, zo ja, in welke mate, een voorziening ten laste komt van de
provincie, de gemeenten of provincie en gemeenten gezamenlijk.De Rgf onderschrijft de zienswijze dat het uitsluiten van artikel 12 past
in het streven de zelfstandigheid van het provinciebestuur te vergroten. Wat
betreft de functie van een mogelijke bijdrage in een kortstondig saneringsproces
draagt de Rgf het alternatief aan van een belastingvoorschrift, te geven door
de toezichthouder. De mogelijkheid tot het treffen van een voorziening zal
zo worden vormgegeven dat het gebied een collectieve omslag kan combineren
met een belastingvoorschrift. Het bijstellen van de verdelingEen belangrijk uitgangspunt voor de inrichting van het verdeelstelsel
is dat de verantwoordelijkheid voor de gekozen verdeling bij de provincie
ligt. Daarbij dient sprake te zijn van heldere bevoegdheden en verantwoordelijkheden.
Uiteraard moet de procedure tot vaststelling van de gewichten een evenwichtige
belangenafweging waarborgen.De provincie beslist over wijzigingen van de bedragen per eenheid. De
provincie kan daarbij een belangrijke adviserende rol geven aan een in te
stellen provinciale raad voor de financiën. Dit past in het algemene
sturingsconcept dat aan dit wetsvoorstel ten grondslag ligt; dit past ook
bij het uitgangspunt de zelfstandigheid en de eigen verantwoordelijkheid van
de provincie en inliggende gemeenten ten opzichte van het Rijk te vergroten.
Tegen de besluiten van de provincie staat beroep open ingevolge de Algemene
wet Bestuursrecht.Op de voorbereidingsprocedure voor beide besluiten zijn de algemene regels
van het bestuursrecht van toepassing. Zo moeten belanghebbenden worden gehoord
over de voorgenomen besluiten. De wijze waarop gemeenten bij de verdeling
worden betrokken moet, op grond van dit wetsvoorstel, worden neergelegd in
een provinciale verordening. De achtergrond van de desbetreffende bepaling
wordt in de volgende paragraaf nader behandeld. Wij hebben vertrouwen in de zelfredzaamheid van het gebied bij het verdelen
van de algemene uitkering. Wel zijn wij ons ervan bewust dat de vernieuwende
stap ten opzichte van de huidige situatie groot is. Tegen die achtergrond
hebben wij in dit wetsvoorstel gekozen voor een groeiproces. Gedurende de
eerste vijf jaar toetst de Minister van Binnenlandse Zaken, in overeenstemming
met de Minister van Financiën, of sprake is van een evenwichtige verdeling
van de regionale uitkering over provincie en gezamenlijke gemeenten. Daartoe
wordt de vaststelling van de provinciale inhouding aan ministeriële goedkeuring
onderworpen. Bij onthouding van goedkeuring stelt de minister, in overeenstemming
met de Minister van Financiën, het inhoudingsbesluit vast. Deze bestuurlijke
toets op het inhoudingsbesluit vervalt na vijf jaar.De Rbb heeft waardering voor de vernieuwende inrichting van het financiële
model voor de provincie Rotterdam. Gelet op de ingrijpende – en gevoelige –
verandering, meent de Rbb dat terecht is gekozen voor toezicht door het Rijk
gedurende de eerste jaren.De Rgf is van mening dat het voorgestelde model de voorkeur heeft boven
andere denkbare modellen. Hij adviseert wel een bepaling op te nemen dat binnen
vijf jaar een evaluatie van het overleg tussen gemeenten en provincie plaatsvindt.
Op basis daarvan kan volgens de Rgf worden besloten of de combinatie van wettelijke
waarborgen dient te blijven gehandhaafd. Het lijkt ons in de rede liggen binnen
vijf jaar de besluitvorming over de verdeling te evalueren. Een bepaling daartoe
achten wij echter niet noodzakelijk. De verdere inrichting van de overlegstructuur en de proceduresBij de verdere invulling van de voorbereidingsprocedure kan het gebied
eigen vormen kiezen die de zelfredzaamheid verder waarborgen.In de reactie op het voorontwerp pleit het OOR er voor de vaststelling
van het inhoudingsbesluit te onderwerpen aan het zogenaamde arbitragemodel.
Verschillende gemeenten sluiten zich daarbij aan.In het arbitragemodel kiest een onafhankelijke arbiter zonodig tussen
twee voorstellen: een voorstel van de provincie en een representatief voorstel
van de gemeenten.Het OOR wijst erop dat het van groot belang is dat alle gemeenten voldoende
vertrouwen hebben in het functioneren van het te kiezen verdeelsysteem. Aan
het arbitragemodel heeft veel intern beraad ten grondslag gelegen. Met het
model kan volgens OOR de gelijkwaardigheid tussen provincie en gemeenten voor
de algemene uitkering zoveel mogelijk worden behouden.Een belangrijke gedachte achter het arbitragemodel is dat de bindende
keuze uit de beide voorstellen bij kan dragen aan een cultuur van zelfredzaamheid.
Wij onderschrijven het belang van zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid
van de provincie en de gemeenten. Aan een wettelijke regeling van het arbitrage-model
kleeft echter een aantal principiële bezwaren. Deze bezwaren betreffen
in de eerste plaats het diffuse karakter van de afweging van provinciale versus
gemeentelijke belangen. Belangrijk is verder dat degene die het gemeentelijke
voorstel doet en de arbiter niet zijn gelegitimeerd tot het maken van wezenlijke
politieke keuzen over de verdeling van algemene middelen. Het zou niet juist
zijn bij wet aan hen die status te geven. Mede op grond van deze bezwaren
is een afwijking van de meer algemene bestuurlijke inrichting onwenselijk.Wij zijn van mening dat het opgenomen model de gemeenten voldoende inhoudelijke
en procedurele waarborgen biedt. Bovendien laat het model onverlet dat de
betrokken besturen nadere afspraken maken die de zelfredzaamheid centraal
stellen in de procedure van besluitvorming. De adviezen van de Rgf en de Rbb
ondersteunen onze visie.Wij hebben er anderzijds begrip voor dat de betrokken besturen het goed
functioneren van het verdeelstelsel willen waarborgen. Dit wetsvoorstel bevat
daarom de opdracht aan het provinciaal bestuur een provinciale raad voor de
financiën in te stellen. De raad adviseert over de verdeling van de regionale
uikering. Bij of krachtens provinciale verordening wordt de samenstelling
en werkwijze van de raad geregeld.» In paragraaf 8.4 (Specifieke uitkeringen)
stond in plaats van het begrip «gebundelde doeluitkering» het
begrip doeluitkering». Voorts is in deze paragraaf tussen de vierde en vijfde alinea de volgende
tekst vervallen: «De gelden voor bedrijfsomgevingsbeleid worden aan
de provincie Rotterdam uitgekeerd.» De laatste alinea van deze paragraaf
ontbrak.In paragraaf 8.5 (Verhouding tot andere wetten) was de tweede alinea op
de volgende wijze geformuleerd: «Op deze plaats wordt gewezen op twee
wetsvoorstellen met betrekking tot de in de Provinciewet en de Gemeentewet
opgenomen belastingbepalingen. De Gemeentewet zal nog worden gewijzigd door
het voorstel voor de Invoeringswet van de wet materiële belastingbepalingen
Gemeentewet (Kamerstukken II, 1992–1993, 23 217, nrs. 1–3),
terwijl de Gemeentewet en de Provinciewet nog zullen worden gewijzigd door
het Wetsvoorstel tot aanpassing van de belastingbepalingen in de Provinciewet
aan bepalingen in de Gemeentewet en de Waterschapswet, alsmede wijziging van
de formele belastingbepalingen in de Gemeentewet en de Waterschapswet (wetsvoorstel
formele belastingbepalingen). Laatstgenoemd wetsvoorstel is in september 1993
om advies aan de Raad van State gezonden.In het wetsvoorstel formele belastingbepalingen wordt voorgesteld de bepalingen
inzake heffing en invordering voor de gemeenten ook te laten gelden voor de
provincies, waarbij tevens wijzigingen in de formele belastingbepalingen worden
aangebracht. Naar verwachting zullen beide wetsvoorstellen in werking treden
voor de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel. De Provinciewet zal dan wat
betreft de bepalingen die betrekking hebben op (de techniek van) de heffing
en invordering, de bevoegdheden van de belastingheffer, de verplichtingen
van de belastingplichtigen en de aan de belastingplichtigen toegekende rechtsmiddelen,
gelijk zijn aan de Gemeentewet. Met betrekking tot de formele belastingbepalingen
zijn om die reden in dit wetsvoorstel geen aanpassingen van de Provinciewet
opgenomen.» De zesde alinea ontbrak. Hoofdstuk 9. informatievoorzieningIn hoofdstuk 9 (Informatievoorziening) ontbrak de laatste alinea. II. ARTIKELSGEWIJSIn verband met het vervallen van de artikelen die het mogelijk maakte
gedeputeerden van buiten de kring van provinciale staten te benoemen vervalt
ook de artikelsgewijze toelichting op deze artikelen. Deze toelichting luidde
als volgt: «Artikel 2.1.1.3Nu het in het wetsvoorstel mogelijk wordt gemaakt dat een gedeputeerde
niet uit het midden van provinciale staten wordt benoemd – in welk geval
deze uiteraard geen lid van provinciale staten is – is het noodzakelijk
een regeling te treffen ten aanzien van zijn aanwezigheid en het kunnen deelnemen
aan de beraadslagingen in de vergadering van provinciale staten. Het eerste
lid voorziet daarin.In het tweede lid worden de artikelen 19, eerste lid en 26, derde lid,
van de Provinciewet van overeenkomstige toepassing verklaard op de gedeputeerde
die geen lid is van provinciale staten. Het betreft achtereenvolgens de schriftelijke
oproeping voor de vergadering van provinciale staten door de commissaris en
maatregelen die de commissaris kan treffen bij wangedrag in de vergadering. Artikel 2.1.2.3Deze bepaling is noodzakelijk in verband met gedeputeerden die niet tevens
lid zijn van provinciale staten. Voor hen gelden immers niet meer vanzelf
de vereisten van benoembaarheid zoals die voor leden van provinciale staten
uit de Kieswet voortvloeien. Door deze bepaling wordt bereikt dat voor deze
gedeputeerden en de leden van provinciale staten dezelfde eisen van benoembaarheid
gelden, zij het met uitzondering van het vereiste ingezetene te zijn van de
provincie. Artikel 2.1.2.5 bevat ter zake een bijzondere regeling. Artikel 2.1.2.4In dit artikel worden de artikelen 11, 13, 14 en 15 van de Provinciewet
van overeenkomstige toepassing verklaard op de gedeputeerde die geen lid is
van provinciale staten. Het gaat om de regelingen betreffende de openbaarmaking
van nevenfuncties, de incompatibiliteiten, de beëdiging en de zogenaamde
verboden handelingen. Artikel 2.1.2.5Bepaald is dat een gedeputeerde die geen lid is van provinciale staten
zijn werkelijke woonplaats heeft binnen de provincie. In het tweede lid is
voorzien in een ontheffingsmogelijkheid door provinciale staten, voor zover
het belang van de provincie zich daar niet tegen verzet. Door deze bepaling
wordt voorkomen dat de verruiming van de mogelijkheden om gedeputeerden van
buiten te benoemen weer deels teniet wordt gedaan door een stringent vereiste
van ingezetenschap. Het ligt in de rede dat ontheffing van deze bepaling in
beginsel alleen tijdelijk wordt verleend, b.v. in het geval dat iemand van
buiten de provincie wordt benoemd tot gedeputeerde en betrokkene enige tijd
moet worden gegund om naar passende woonruimte binnen de provincie Rotterdam
om te zien. Artikel 2.1.2.6In hoofdstuk X van de Kieswet is het einde van het lidmaatschap van onder
andere provinciale staten geregeld ingeval een lid een van de vereisten voor
het lidmaatschap niet (langer) bezit of hij een met het lidmaatschap onverenigbare
betrekking vervult.Aangezien op gedeputeerden die geen lid van provinciale staten zijn, die
bepalingen niet van toepassing zijn, is een afzonderlijke regeling noodzakelijk.
Gekozen is voor de constructie dat provinciale staten een gedeputeerde die
geen lid is van provinciale staten, ontslag verlenen indien deze niet (langer)
voldoet aan de eisen voor benoembaarheid of indien deze een met het ambt onverenigbare
functie vervult. Op betrokkene wordt de verplichting gelegd te melden dat
hij zich in een zodanige omstandigheid bevindt.In het vierde lid is bepaald dat op het ontslag de verplichte bezwaarschriftprocedure
niet van toepassing is.»De toelichting op artikel 2.2.2.3 luidde oorspronkelijk: «In paragraaf
6.2. van het algemeen deel van deze toelichting is uitvoering ingegaan op
de splitsing van het gezag over de politie en van het opperbevel over de brandweer
in de provincie Rotterdam. Deze gezagssplitsing tussen burgemeester en commissaris
van de Koning is neergelegd in afdeling 4 van hoofdstuk 4. Gelet op het feit
dat het voeren van gezag over de politie respectievelijk het opperbevel over
de brandweer een uitvloeisel is van de taken die de desbetreffende ambtsdrager
zijn toegekend ter zake van de zorg voor de openbare orde en veiligheid, dient
de gezagssplitsing te rusten op een overeenkomstige splitsing in deze taakopdracht
die van oudsher op grond van de Gemeentewet de burgemeester geldt. Het eerste
lid van artikel 2.2.2.3 strekt daartoe.In paragraaf 6.2 is mede naar aanleiding van de op het voorontwerp ingebrachte
reacties en adviezen uiteengezet dat ter zake van het criterium voor de overneming
van het gezag respectievelijk van het opperbevel door de commissaris –
de aanwezigheid van een situatie van meer dan plaatselijk betekenis –
een parallel is getrokken met de aanwijzingsbevoegdheid die de commissaris
in artikel 16, eerste lid, van de Politiewet 1993 is toegekend. Dit brengt
mee dat het aan het oordeel van de commissaris is overgelaten of sprake is
van een situatie van meer dan plaatselijke betekenis. Als hij tot dat oordeel
komt, wil dat niet zonder meer zeggen dat hij tot gezagsuitoefening overgaat.
Hij zal tevens de vraag moeten beantwoorden of gezagsuitoefening door hem
onder de gegeven omstandigheden noodzakelijk is. Beide elementen – subjectief
oordeel en noodzaak – zijn in het eerste lid neergelegd.Het tweede lid voorziet in een bepaling die naar strekking overeenkomt
met artikel 176, tweede lid, Gemeentewet en is toegesneden op de situatie
dat de commissaris in de plaats treedt van de burgemeester.Het spreekt voor zich dat van zeer groot belang is dat volstrekte duidelijkheid
bestaat over de vraag bij wie op enig moment het gezag respectievelijk het
opperbevel berust, de burgemeester of de commissaris. In algemene zin luidt
het antwoord: bij de burgemeester, tenzij de commissaris het aan zich getrokken
heeft. Verwacht mag worden dat er in de praktijk nauw overleg zal zijn tussen
burgemeester en commissaris in situaties die van meer dan plaatselijke betekenis
zijn of dat dreigen te worden. Er zal derhalve niet gemakkelijk sprake kunnen
zijn van de omstandigheid dat een burgemeester onkundig is van het feit dat
de commissaris het gezag respectievelijk het opperbevel aan zich getrokken
heeft. Opdat hierover geen enkel misverstand zal ontstaan verplicht het derde
lid de commissaris de burgemeester hiervan onverwijld in kennis te stellen.Het vierde lid vormt een overeenkomstige bepaling ten aanzien van de commissaris
als in artikel 181 Gemeentewet is neergelegd ten aanzien van de uitoefening
van de betrokken bevoegdheden door de burgemeester.»De tekst direct na de kop «Afdeling 2.3. De provinciale belastingen»
was als volgt gesteld: «Naar verwachting is vóór de inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel, het wetsvoorstel voor de Invoeringswet van de Wet materiële
belastingbepalingen Gemeentewet (Kamerstukken I, 1993–1994, 23 217,
nr. 182) in werking getreden. De in deze afdeling vermelde artikelnummers
van de Gemeentewet verwijzen naar de nummers uit het voorstel voor de Invoeringswet.
Deze nummering zal nog worden aangepast, rekening houdend met de op grond
van de Invoeringswet Gemeentewet vastgestelde nieuwe nummering van de Gemeentewet.
Bovendien wordt er van uitgegaan dat eveneens de Wet waardering onroerende
zaken (Kamerstukken II, 1992–1993, 22 885, nrs. 2 en 3) in werking
is getreden.Verder wordt verondersteld dat de formele belastingbepalingen van de Provinciewet
en de Gemeentewet zijn gewijzigd en op elkaar zijn afgestemd. Dit laatste
vindt plaats in het wetsvoorstel Aanpassing van de belastingbepalingen in
de Provinciewet aan bepalingen aan de Gemeentewet en waterschapswet, alsmede
wijziging van de formele belastingbepalingen in de Gemeentewet en de Waterschapswet.
Dit wetsvoorstel ligt nu voor advies bij de Raad van State.» De toelichting
op artikel 2.3.2 was als volgt: «In de Invoeringswet van de wet materiële
belastingbepalingen Gemeentewet is voorzien in een tweetal belastingen die,
conform de onroerende-zaakbelastingen, geheven kunnen worden van gebruikers
en eigenaren van woon- en bedrijfsruimten, welke duurzaam aan een plaats gebonden
zijn en dienen tot permanente bewoning of permanent gebruik, doch niet onroerend
zijn. In deze wet wordt de heffingsbevoegdheid van de belastingen ter zake
van bedrijfsruimten aan de provincie toegedeeld.» De toelichting op
artikel 2.3.3 luidde oorspronkelijk als volgt: «De Invoeringswet van
de wet materiële belastingbepalingen Gemeentewet voorziet in een baatbelasting
«nieuwe stijl», een belasting waarin de oude baatbelasting en
bouwgrondbelasting geïntegreerd zijn (het door de Invoeringswet in de
Gemeentewet op te nemen artikel 228a). Gelet op de relatie die bestaat tussen
het heffen van de belasting en het treffen van voorzieningen, kan de toekenning
van deze heffingsbevoegdheid aan de provincie niet cumuleren met de gemeentelijke
bevoegdheid tot het heffen van een baatbelasting. Alleen de bestuurslaag die
de voorziening treft kan de kosten verhalen door middel van de baatbelasting.
Indien beide bestuursorganen een deel van de voorzieningen treffen, zullen
ook slechts de kosten voor dat gedeelte van de voorzieningen door die bestuurslaag
kunnen worden verhaald.»De eerste volzin van de toelichting op artikel 2.3.4 luidde als volgt:
«Dit artikel stemt overeen met artikel 230 van de Gemeentewet, zoals
deze zal luiden na de inwerkingtreding van de Invoeringswet materiële
belastingbepalingen Gemeentewet.»De artikelsgewijze toelichting op hoofdstuk 3 was op de volgende wijze
geformuleerd: «Artikel 3.1Dit artikel definieert de regionale uitkering als het totaal van de uitkeringen
uit het Gemeentefonds en het Provinciefonds dat de provincie ontvangt. Achtereenvolgens
worden de volgende uitkeringen bedoeld: de algemene uitkering uit het Provinciefonds,
de integratie-uitkering(en) uit het Provinciefonds, de uitkering herziening
wegenbeheer, de algemene uitkering uit het Gemeentefonds en de integratie-uitkering(en)
uit het Gemeentefonds. Artikel 3.2Het tweede lid van artikel 3.2 geeft aan het provinciaal bestuur de opdracht
een provinciale raad voor de financiën in te stellen en de werkwijze
en samenstelling van deze raad te regelen. Zoals toegelicht in paragraaf 9.3,
bevordert dit artikel voor het gebied een goed funktioneren van het verdeelstelsel. Artikel 3.3In dit artikel is neergelegd het recht van de provincie en de gemeenten
op een algemene uitkering, in de vorm van een deel van de regionale uitkering.
Het derde lid geeft aan de te ontvangen delen het karakter van vrije besteedbaarheid. Artikel 3.4Dit artikel geeft een wettelijke basis om de maatstaven van het verdeelstelsel
verder te regelen bij of krachtens een algemene maatregele van bestuur. Delegatie
is vooral nodig met het oog op de gewenste flexibiliteit van het verdeelstelsel. Artikelen 3.5 tot en met 3.9Voor ieder uitkeringsjaar stellen provinciale staten de gewichten van
de maatstaven vast. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een bedrag
per inwoner, een bedrag per hectare, etc. In de praktijk zal de vaststelling
niet eerder plaatsvinden dan nadat redelijk inzicht bestaat in de omvang van
de regionale uitkering en de volume-ontwikkeling van de maatstaven. Tot die
tijd kan met voorgenomen mutaties in de bedragen per eenheid worden gewerkt.
De vaststelling van het inhoudings- en uitkeringsbesluit wordt dan een definitieve
regeling van een verzameling afgeronde beleidsvoornemens. Als illustratie
kan het volgende voorbeeld worden gegeven.De regionale uitkering neemt met 20 miljoen gulden toe. Binnen het gebied
wordt dit bedrag bestemd voor de gemeenten. Dat leidt tot het voornemen de
bedragen per eenheid van de gemeentelijke maatstaven ter waarde van 20 miljoen
gulden te verhogen. Vervolgens wordt door het Rijk bekendgemaakt dat de regionale
uitkering met 5 miljoen gulden zal dalen. Binnen het gebied wordt deze vermindering
toegedeeld aan de provincie, wat leidt tot het voornemen de bedragen per eenheid
van de inhoudingsmaatstaven ter waarde van 5 miljoen gulden te verlagen. Na
afloop van het begrotingsjaar is de regionale uitkering met 15 miljoen gulden
gestegen. De bedragen per eenheid worden zodanig vastgesteld dat de uitkering
aan de gezamenlijke gemeenten met 20 miljoen gulden stijgt en de provinciale
inhouding met 5 miljoen gulden daalt.Wanneer de bij de maatstaven behorende aantallen eenheden vaststaan, kan
de inhoudingsbasis en de uitkeringsbases worden vastgesteld (artikel 3.7).
Het gaat daarbij om het saldo van vermenigvuldigingen van het aantal en het
bedrag per eenheid per maatstaf. Dit geeft een bedrag voor de inhouding en
een bedrag voor de gezamenlijke gemeenten. Om de netto inhouding respectievelijk
uitkering te verkrijgen moet alleen nog de uitkeringsfactor worden toegepast.Artikel 3.8 geeft het provinciaal bestuur opdracht tot jaarlijkse vaststelling
van de uitkeringsfactor. De uitkeringsfactor is de verhouding tussen de omvang
van de regionale uitkering en de waarde van de inhoudingsbasis en de uitkeringsbases
te zamen. De uitkeringsfactor wordt toegepast op de inhoudingsbasis en op
de uitkeringsbasis van elke gemeente. Hierdoor komt de som van de bedragen
die worden uitgekeerd overeen met de omvang van de regionale uitkering. De
uiteindelijke vaststelling van de inhouding en de uitkeringen, die is geregeld
in artikel 3.9, vloeit voort uit de hiervoor beschreven besluiten.Gedurende vijf jaar is het inhoudingsbesluit onderworpen aan ministeriële
goedkeuring. Dit tijdelijke goedkeuringsregime is geregeld in de artikelen
3.6 en 7.1.2. Voor het vormen van een oordeel over de redelijkheid van de
verdeling over de provincie enerzijds en de gezamenlijke gemeenten anderzijds,
is het nodig dat het uitkeringsbesluit bekend is. Voor het geval de Minister
van Binnenlandse Zaken, in overeenstemming met de Minister van Financiën,
het inhoudingsbesluit heeft goedgekeurd of dit besluit door de minister is
vastgesteld, moet worden voorkomen dat via een wijziging van het uitkeringsbesluit
alsnog de provinciale inhouding wordt beïnvloed. Daarom regelt het vierde
lid van artikel 3.5 dat de som van de uitkeringsbases constant wordt gehouden
bij wijziging van het uitkeringsbesluit. Indien zowel de inhouding als de
totale gemeentelijke uitkeringen moeten worden herzien, zal opnieuw de goedkeuringsprocedure
moeten worden doorlopen. Artikelen 3.10 en 3.11Voor een ordelijke administratieve afhandeling regelt artikel 3.10 dat
gemeenten periodieke voorschotten ontvangen, in afwachting van de vaststelling
van de uitkeringen.Artikel 3.11 opent de mogelijkheid nadere regels vast te stellen ter uitvoering
van hoofdstuk 3.»In de toelichting op artikel 4.3.2.1 en 4.3.2.2 luidde de vijfde alinea
oorspronkelijk: «Voor het havengebied zijn gedeputeerde staten bevoegd
ontheffing te verlenen van het verbod op het vervoer van gevaarlijke stoffen
over niet voor dat vervoer aangewezen wegen. Ditzelfde geldt voor de ontheffing
die moet worden verleend als de Minister van Defensie ten behoeve van laden
en lossen op militaire locaties hierom verzoekt. Gedeputeerde staten verlenen
deze ontheffing in plaats van burgemeester en wethouders (artikel 23 WVGS).De redactie van het artikel is zo gekozen, dat de bevoegdheid en de verplichting
uit de artikelen 22 en 23 van de WVGS aan gedeputeerde staten worden toegekend
in plaats van aan burgemeester en wethouders. Dit heeft tot gevolg dat het
gehele regime van de WVGS, waaronder regels omtrent opsporing en toezicht,
ook van toepassing is op de ontheffingen die door gedeputeerde staten worden
verleend.» De toelichting op paragraaf 4.4.1 (Politie) was op de volgende
wijze gesteld: «Artikel 4.4.1.1In deze bepaling zijn de artikelen uit de Politiewet 1993 opgesomd die
niet van toepassing zijn in de provincie Rotterdam.Naar aanleiding van het advies van de Raad voor het Cultuurbeheer hebben
wij in die opsomming ook artikel 45, vijfde lid, van de Politiewet 1993 opgenomen.
Artikel 45, vijfde lid, geeft een bijzondere voorziening voor de zorg voor
en de bewaring van de archiefbescheiden van de regionale politiekorpsen alsmede
voor het toezicht daarop. Gelet op de inbedding van de politie-organisatie
in de bestuurlijke structuur van de provincie Rotterdam, kan het politiekorps
in die provincie worden beschouwd als een orgaan van het provinciaal bestuur
in de zin van de nieuwe Archiefwet. De bijzondere voorziening uit artikel
45, vijfde lid, van de Politiewet 1993 dient om die reden niet van toepassing
te zijn. Artikelen 4.4.1.2 tot en met 4.4.1.4Voor deze artikelen hebben model gestaan de artikelen 12, 14 en 15 van
de Politiewet 1993. De splitsing van het gezag in de provincie Rotterdam dwingt
er toe overeenkomstige bepalingen op te nemen voor situaties waarin het gezag
bij de commissaris berust. Artikelen 4.4.1.5 tot en met 4.4.1.8Deze artikelen vormen met de splitsing van het gezag de kern van het regime
ten aanzien van de politie in de provincie Rotterdam. Met deze bepalingen
wordt de democratische inbedding in het bestuur van deze provincie verzekerd
(artikelen 4.4.1.5 tot en met 4.4.1.7) terwijl de betrokkenheid en invloed
van de lokale gezagsdragers wordt gewaarborgd via de inbreng van het regionaal
adviescollege (artikel 4.4.1.8). Artikel 4.4.1.9Dit artikel is de pendant van artikel 25 van de Politiewet 1993. De bepalingen
zijn identiek met dien verstande dat het tweede lid van artikel 4.4.1.9 is
aangepast aan de situatie in de provincie Rotterdam. Artikelen 4.4.1.10 tot en met 4.4.1.12In deze artikelen is neergelegd op welke wijze de belangrijkste beleidsstukken
ten aanzien van de politie tot stand worden gebracht. Deze materie is in de
Politiewet 1993 geregeld in de artikelen 28 en 29. In de voorgestelde bepalingen
is onverkort vastgehouden aan het uitgangspunt in de Politiewet 1993, dat
de korpsbeheerder en de hoofdofficier van justitie gezamenlijk optrekken.
Zij stellen in overeenstemming met elkaar de ontwerp-beleidsstukken op (artikel
4.4.1.10, eerste lid) en stellen na advisering door het regionaal adviescollege
(tweede lid), in overeenstemming met elkaar de ontwerp-beleidsstukken vast
(derde lid), waarna de beleidsstukken door provinciale staten worden vastgesteld
(artikelen 4.4.1.11 jo. 4.4.1.6). Eveneens is vastgehouden aan het uitgangspunt
van de Politiewet 1993 dat indien de korpsbeheerder en de hoofdofficier niet
tot overeenstemming kunnen komen, zij hun verschil van mening direct op een
hoger bestuurlijk niveau ter oplossing kunnen voorleggen. Dat in de provincie
Rotterdam de commissaris de korpsbeheerder is betekent dat hij het verschil
van mening aan de Minister van Binnenlandse Zaken voorlegt. De hoofdofficier
benadert van zijn kant de Minister van Justitie, door tussenkomst van de procureur-generaal
(artikel 4.4.1.10, vierde lid).Beide gezagsdragers kunnen eveneens in beroep gaan bij de politieministers
indien bezwaren bestaan tegen de beleidsstukken zoals deze door provinciale
staten zijn vastgesteld (artikel 4.4.1.12). Deze laatste beroepsmogelijkheid
is opgenomen teneinde zo nodig corrigerend te kunnen optreden in het geval
provinciale staten bij de vaststelling van de aan haar voorgelegde stukken
op zodanige wijze van ontwerp-stukken afwijken dat bij de korpsbeheerder of
de hoofdofficier van justitie ernstige twijfels ontstaan over het toekomstig
functioneren van de politie in de provincie. Artikel 4.4.1.13De Politiewet 1993 bevat geen vergelijkbare bepaling om reden dat daarin
de korpsbeheerder en de hoofdofficier ingevolge artikel 22 deel uitmaken van
het regionaal college dat de politieregio bestuurt. Het tweede lid van genoemd
artikel bepaalt dat de korpschef aan de vergaderingen van het college deelneemt.De hier voorgestelde bepaling waarborgt dat provinciale staten van genoemde
functionarissen alle door haar gewenste inlichtingen krijgt ten behoeve van
het bestuur van de politieregio. Artikel 4.4.1.14Het eerste lid van dit artikel is identiek aan het eerste lid van artikel
35 Politiewet 1993. De in de leden 2 tot en met 5 geregelde procedure van
vaststelling van de grenzen van de in het eerste lid genoemde territoriale
onderdelen is toegesneden op de bestuurstructuur zoals deze in de provincie
Rotterdam tot stand wordt gebracht en wijkt derhalve af van de regeling van
de Politiewet 1993. Artikel 4.4.1.15Dit artikel is naar inhoud gelijk aan artikel 44 van de Politiewet 1993
en strekt er uitsluitend toe buiten twijfel te stellen dat het politiekorps
in de provincie Rotterdam op dezelfde voet als andere politieregio's financiële
bijdragen van het Rijk ontvangt. Artikel 4.4.1.16 tot en met 4.4.1.18Deze artikelen zijn naar strekking gelijk aan de artikel 54 en 55 van
de Politiewet 1993, maar zijn aangepast aan de omstandigheid dat in de provincie
Rotterdam sprake is van een provinciaal politiekorps.»In de toelichting op de artikelen 4.4.2.1, onderdeel b, 4.4.2.5 en 4.4.2.6
luidde de vierde volzin van de tweede alinea oorspronkelijk: «Het is
evenwel mogelijk dat op basis van het regionaal dekkingsplan wordt vastgesteld
dat in een bepaalde gemeente een eigen brandweer niet noodzakelijk is omdat
de bestrijding van een brand, ongeval of ramp in die gemeente op verantwoorde
wijze kan plaatsvinden door de gemeentelijke brandweer of een basiseenheid
daarvan van een nabuurgemeente.»In de toelichting op artikel 4.4.2.4 en 4.4.2.8 luidde de tekst tot de
zinsnede «De bevoegdheid om op provinciaal niveau eisen te stellen ...»
oorspronkelijk als volgt: «Provinciale staten stellen bij verordening
nadere regels vast over de organisatie, het beheer en de taken van de regionale
en de gemeentelijke brandweren binnen de provincie. Die regels hebben volgens
het tweede lid van dit artikel onder meer betrekking op de minimumsterkte
van het personeel en het materieel van de basiseenheden van de gemeentelijke
brandweren.»De laatste alinea van de toelichting op artikel 4.4.2.4 en 4.4.2.8 ontbrak.De toelichting op de artikelen 4.4.3.6 en 4.4.3.7 luidde oorspronkelijk:
«Voor deze artikelen hebben model gestaan de artikelen 11 en 12 van
de Rampenwet. De splitsing van het opperbevel in de provincie Rotterdam hebben
ertoe geleid dat de burgemeester het opperbevel heeft bij rampen van plaatselijke
betekenis (artikel 4.4.3.6). In plaats van de aanwijzingsbevoegdheid op grond
van artikel 12 van de Rampenwet heeft de commissaris van de Koning ingevolge
artikel 4.4.3.7 de bevoegdheid het opperbevel van de burgemeester over te
nemen, indien een ramp die naar zijn oordeel van meer dan plaatselijke betekenis
is, dat noodzakelijk maakt.»In de toelichting op artikel 4.6.2.1 was de tweede alinea als volgt opgesteld:
«Om te voorkomen dat de ruimte om garantieplaatsen te werven onnodig
zou worden beperkt, terwijl door middel van onderlinge afspraken tussen de
Jeugdwerkgarantieorganisatie en het RBA voldoende waarborgen voor het tegengaan
van verdringing of concurrentievervalsing kunnen worden gecreëerd, wordt
in het voorstel van wet tot wijziging van de Jeugdwerkgarantiewet (Kamerstukken
II, 1993–1994, 23 453, nrs. 1–3) een verruiming voorgesteld
door de zogenaamde «1 op 10-norm» te vervangen door een «1
op 5-norm». Bij wijze van experiment wordt voor de provincie Rotterdam
een verdergaande verruiming mogelijk geacht, door deze norm volledig te laten
vervallen. Gebleken is dat juist in de toekomstige provincie Rotterdam de
problematiek van een tekort aan garantieplaatsen zich relatief sterk manifesteert.
Door de hier toegestane experimentele verruiming kan worden voorkomen dat
zich een ongewenste beperking ten aanzien van het aanbod van garantieplaatsen
voordoet. Het experimentele karakter van de hier opgenomen bepaling bestaat
hierin, dat na evaluatie zal moeten blijken of deze bepaling in de praktijk
zonder bezwaar functioneert en of deze tot het beoogde resultaat leidt. Afhankelijk
hiervan zou eventueel op termijn besloten kunnen worden deze bepaling landelijk
toepassing te geven, dan wel in te trekken. Een horizon ten aanzien van de
hier bedoelde evaluatie is niet gegeven; dit zal zoveel mogelijk onderdeel
uitmaken van de reguliere evaluatie van de JWG.»In verband met de wijziging van de indeling in afdelingen in de wet is
ook de indeling van het artikelsgweijs deel aangepast. De afdeling 4.7 (Volksgezondheid
en Welzijn) luidde oorspronkelijk «Welzijn en volksgezondheid».
De afdeling 4.8 (Onderwijs en Cultuur) ontbrak. De nummering van de navolgende
afdelingen (4.10 tot en met 4.12) is daarom aangepast. «Afdeling 4.7. Welzijn en volksgezondheidArtikel 4.7.1.1 en 4.7.2.1Verwezen zij naar paragraaf 6.4.5 van het algemeen deel. Artikel 4.7.3.1Artikel 4 van de Wet op de jeugdhulpverlening geeft de provincie de opdracht
overeenkomstig artikel 2 van de Wgr samenwerkingsgebieden vast te stellen
die voor de toepassing van deze wet als regio worden beschouwd. In artikel
4.9.1 wordt deze bepaling van de Wgr niet van toepassing verklaard: de provincie
wordt beschouwd als een samenwerkingsgebied als bedoeld in artikel 2 van de
Wgr. Derhalve wordt in afwijking van artikel 4 van de Wet op de jeugdhulpverlening
in dit artikel de provincie aangemerkt als regio voor de toepassing van die
wet. Artikel 4.7.4.1De bepalingen van de Wet ambulancevervoer die betrekking hebben op de
intergemeentelijke samenwerking in verband met de instelling en instandhouding
van een centrale post ambulancevervoer en op de daarmee samenhangende taken
van de provincie blijven voor de provincie Rotterdam buiten toepassing. Daarmee
wordt de noodzakelijk ruimte geschapen voor de taakopdracht aan de provincie
die in artikel 4.7.4.2 is neergelegd. Artikel 4.7.4.2In de provincie Rotterdam is de instelling en instandhouding van een centrale
post ambulancevervoer een provinciale taak. Deze taakopdracht is in in dit
artikel neergelegd. Uitdrukkelijk is bepaald dat de centrale post het grondgebied
van de gehele provincie bestrijkt. Daarmee wordt buiten twijfel gesteld dat
wordt voldaan aan artikel 2, tweede lid, van de Wet ambulancevervoer, waarin
wordt bepaald dat de centrale posten werkzaam zijn voor bepaalde gebieden,
welke te zamen het gehele land bestrijken. Artikel 4.7.4.3Artikel 7, eerste lid, van de Wet ambulancevervoer bepaalt dat degene
die is belast met de leiding van de centrale post ten aanzien van elke aanvraag
beslist of ambulancevervoer nodig is, alsmede door wie en op welke wijze het
zal worden verricht. Het derde lid verplicht het bestuur dat verantwoordelijk
is voor de instandhouding van de centrale post regels te stellen welke gelden
voor de inzet van ambulancevervoer, de ritverdeling over de aanbieders van
ambulancevervoer en de coördinatie met vervoer van buiten het verzorgingsgebied
van de centrale post. In de provincie Rotterdam voorziet de provincie in de
instandhouding van de centrale post en dienen de genoemde regels te worden
gesteld door het provinciaal bestuur. Artikel 4.7.5.1 tot en met 4.7.5.8Verwezen zij naar paragraaf 6.6.7 van het algemeen deel.»De toelichting op afdeling 4.11 (De gemeentelijke belastingen) werd voorafgegaan
door de volgende tekst: «Op deze plaats zij verwezen naar hetgeen bij
artikelsgewijze toelichting op afdeling 2.3 is opgemerkt omtrent de inwerkingtreding
van verschillende wetsvoorstellen die van belang zijn voor het belastingregime
van de provincie en de gemeenten.»In de toelichting op artikel 4.11.1 luidde de tweede volzin als volgt:
«Om die reden zijn de regels met betrekking tot de objectafbakening,
zoals deze door de Invoeringswet van de Wet materiële belastingbepalingen
Gemeentewet in artikel 225 van de Gemeentewet zullen worden opgenomen, niet
van toepassing verklaard. »In toelichting op artikel 4.12.1 en 4.12.2 luidde de eerste zin als volgt:
«In paragraaf 9.2 van het algemeen deel van deze memorie is de relatie
gelegd met het voorstel voor een Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ)».In de tweede alinea, tweede volzin, is de verwijzing naar een artikel
uit de Gemeentewet aangepast en is na het woord «Gemeentewet»
de zinsnede «, zoals deze zal luiden na de inwerkingtreding van de Invoeringswet
materiële belastingbepalingen Gemeentewet» vervallen.De artikelsgewijze toelichting op hoofdstuk 7 van de wet luidde oorspronkelijk:
De eerste volzin van de toelichting op artikel 6.6.1 luidde als volgt: «In
de Welzijnswet 19.. worden voor de toepassing van artikel 4, tweede lid, en
artikel 5, eerste lid, de vier gemeenten Amsterdam, Rotterdam, 's-Gravenhage
en Utrecht gelijkgesteld met een provincie.» «Hoofdstuk 7. overgangs- en slotbepalingenArtikel 7.1.1In de algemene maatregel van bestuur zullen mede de resultaten van de
onderzoeken die zijn genoemd in paragraaf 9.3 van het algemeen deel van deze
toelichting worden betrokken. Artikel 7.1.2Er is een termijn van vijf jaren opgenomen, omdat het wenselijk is een
zekere periode ervaring op te doen met deze materie, waarbij is aangesloten
bij ongeveer één zittingsperiode van provinciale staten. Artikel 7.1.4Gedurende de eerste vier jaren is een bijzonder regime van kracht ten
aanzien van de door de provincie vast te stellen tarieven voor de belasting
op onroerende zaken (OZB op niet-woningen). Dit regime wordt in paragraaf
9.2. van het algemeen deel van deze toelichting nader beschreven. Artikel 7.2.1De instelling van de provincie Rotterdam zal geschieden bij afzonderlijke
wet die tevens de instelling van de nieuwe gemeenten in de provincie Rotterdam
zal regelen.» XNoot1De integrale tekst is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
DocumentatieXNoot1«Grote steden, grote kansen» van de Externe Commissie Grote
Stedenbeleid, de commissie-Montijn (Kamerstukken II, 1988–1989, 21 062,
nr. 1; «Het bestuur in grootstedelijke gebieden» van de Raad voor
het binnenlands bestuur (aan de Tweede Kamer aangeboden bij brief IBI88/18/U37
d.d. 23 maart 1989).XNoot2De nota «De Inzet II. De inbreng van het OOR in de voorbereiding
van het wetgevingsproces ten behoeve van de vorming van een nieuwe bestuurlijke
structuur in de regio Rotterdam-Rijnmond». d.d. november 1992 en de
nota «Het profiel II. Verdeling van de taken en bevoegdheden in de regio
Rotterdam». d.d. 3 november 1993.XNoot1Kamerstukken II, 1993–1994, 21 427, nr. 83.XNoot1P. Olieman e.a.: «Lokale sturingsmogelijkheden inzake bijstandsafhankelijkheid»,
februari 1992. NEI-onderzien; M. van Dam. «Regio zonder regie».XNoot1Kamerstukken II, 1993–1994, 21 427, nr. 89. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24087-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl