Geestelijke gezondheidszorg; Verslag schriftelijk overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25424, nr. 9

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

17-06-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25424 nr. 9

08-06-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamVragen PvdA-fractie 123456789101112131415161718 en 192021222324252627 en 28293031323334353637383940Vragen VVD-fractie 4142, 43 en 44454647484950515253545556575859606162636465666768697071727374757677Vragen CDA-fractie 78798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134Vragen D66-fractie 135136 en 137138139140141142143144145146147148149150Vragen GroenLinks-fractie 151152153154155156157158159160161162163164165 en 166167168169170Vragen SP-fractie 171172173174175176177178179180181182183184185Vragen SGP-fractie 186187188189190191192193194195196197198199200201202203204205206207208209210211
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25424Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 148 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 424Geestelijke Gezondheidszorgnr. 9VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 8 juni 1999In de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1 bestond er bij onderstaande fracties behoefte een aantal vragen ter
beantwoording voor te leggen aan de minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport over de beleidsvisie geestelijke gezondheidszorg (25 424, nr.
6).De minister heeft deze vragen beantwoord bij brief van 8 juni 1999.Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie,EssersDe griffier van de commissie,Teunissen Vragen PvdA-fractie 1Voor welke problemen m.b.t. de relatie tussen zorg en welzijn zal
in de komende Welzijnsnota een oplossing(srichting) worden gegeven? Wanneer
verschijnt de Welzijnsnota?Antwoord op vraag 1 (en 41): De welzijnsnota 1999–2002 «werken
aan sociale kwaliteit» heeft het karakter van een raamnota. De nota
beschrijft op hoofdlijnen de inzet van VWS voor een samenhangend beleid voor
mensen in een achterstandssituatie. Om sociaal kwetsbare mensen, zoals (ex)psychiatrische
patiënten, in staat te stellen deel te (blijven) nemen aan het maatschappelijk
leven is een gezamenlijke inzet van de zorg- en welzijnssector nodig. Met
wat extra sociale ondersteuning en zorg kunnen veel van deze mensen een «gewoon»
bestaan opbouwen of behouden in de buurt. Hiervoor is onder meer dagbesteding
en aangepast werk nodig. Daarnaast zullen woningcorporaties, buurtverenigingen,
welzijnsorganisaties en dergelijke oog moeten hebben voor deze groep kwetsbaren.
Nodig is een maatschappelijk steunsysteem in de wijk of buurt waarop deze
groep kan terugvallen; zie hiervoor ook mijn antwoord op vraag 41 van de VVD-fractie.
De in de welzijnsnota geformuleerde oplossingsrichtingen zullen in overleg
met de betrokken partijen (zoals de VNG) verder worden uitgewerkt. De welzijnsnota
is 9 april 1999 naar de Tweede Kamer gestuurd. 2Er is in de GGZ geen sprake van bindende meerjarenafspraken, maar
van «conclusies van overleg», waardoor de sector niet gehouden
kan worden aan het verwezenlijken van bepaalde, schriftelijk omschreven resultaten.
Wat zijn voor de minister de ijkpunten waarop zij tot actieve (bij)sturing
van de sector zal overstappen? Hoe concretiseert zij het begrip «maatschappelijk
ondernemerschap» in dit kader tot meetbare resultaten?Antwoord op vraag 2 (en 76): Weliswaar is het niet mogelijk gebleken met
GGZ-Nederland over de gehele linie tot meerjarenafspraken te komen, maar op
onderdelen zijn wel degelijk afspraken gemaakt. Ik noem bijvoorbeeld de gemaakte
afspraken over de aanpak van de wachtlijsten in de ambulante geestelijke gezondheidszorg.
Partijen (aanbieders en zorgkantoor) worden met de hiervoor beschikbare middelen
in staat gesteld de wachtlijsten c.q. wachttijden te verminderen en zullen
over de geleverde prestaties ook verantwoording afleggen. Daarnaast zijn ook
afspraken gemaakt over bijvoorbeeld wachtlijstregistratie en normering van
aanvaardbare wachttijden. Ook bij het ontbreken van meerjarenafspraken kan
de sector dus gehouden worden aan het verwezenlijken van in gezamenlijk overleg
vastgestelde doelen. Ik wijs er overigens in dit verband op dat de beleidslijnen
zoals opgenomen in de beleidsvisie, voor zover mij bekend is geworden, voluit
worden onderschreven door de sector.Bij maatschappelijk ondernemerschap staan vertrouwen, verantwoordelijkheid
nemen en verantwoording afleggen centraal. De overheid moet vertrouwen hebben
in het veld, terwijl het veld dit vertrouwen moet verdienen door verantwoording
af te leggen. Tegen deze achtergrond ligt het dus niet in de rede om bij voorbaat
al, in aanvulling op de beleidsvisie, ijkpunten te formuleren waarop tot actieve
bijsturing van de sector zal worden overgegaan. 3Kan de minister aangeven op welke wijze en op welke termijn de betrokkenheid
van cliënten bij het beleid van de zorgkantoren vorm zal krijgen? Bent u van mening dat de Inspectie voldoende is toegerust voor het
toezicht op de naleving van de genoemde wetten? Zo ja, waarop baseert u deze
mening? Zo nee, op welke fronten schiet de Inspectie tekort? Bent u bereid
maatregelen te nemen? Zo ja, welke?Antwoord op vraag 3: Voor de betrokkenheid van cliënten bij het beleid
van zorgkantoren zijn in de huidige gedachten over de zorgkantoren twee taken
van belang. Ten eerste zal een zorgkantoor als taak moeten hebben een beleidsplan
voor het zorgbeleid in een regio op te stellen. Ten tweede zal het een taak
zijn van het zorgkantoor om regelmatig te overleggen met betrokken partijen,
waaronder de verzekerden (cliënten), de zorgverzekeraars uit het tweede
compartiment, de aanbieders van zorg, de aanbieders van niet-verzekerde zorg
en de lokale overheden. In de combinatie van deze twee taken kan een zorgkantoor
invulling geven aan zijn regiefunctie. Het overleg met betrokken partijen
kan gestalte krijgen in de instelling van Raden van Advies, waarmee de zorgkantoren
reeds bezig zijn.Met betrekking tot uw vraag over «het toezicht op de naleving van
de genoemde wetten» merk ik op dat mij niet duidelijk is op welke wetten
hier specifiek wordt gedoeld; een specifiek antwoord kan ik dan ook niet geven.
Meer in het algemeen acht ik de Inspectie voldoende toegerust voor haar taken. 4Realisatie van de doelstelling van een snel en passend zorgaanbod
en versterking van de eerstelijn legt een zwaardere druk op de gemeenten die
verantwoordelijk zijn voor de financiering van het algemeen maatschappelijk
werk. Welke mogelijkheden heeft de minister om aan dit proces een adequate
sturing te geven? In welk opzicht zijn er, gezien de stijging van de hulpvraag
voor het AMW, extra middelen voorhanden? Bieden de afspraken inzake de bestuursakkoorden
nieuwe stijl hiervoor een oplossing? Is in dit kader overwogen om over te
gaan tot een doeluitkering of een stimuleringsuitkering? Zo ja, wat zijn de
voornemens hieromtrent? Bestaan er anderszins mogelijkheden om te bevorderen
dat gemeenten de grotere vraag naar het AMW kunnen opvangen?Antwoord op vraag 4 (en 9, 42, 43, 44, 97, 134, 161, 171, 172, 190 en
205): In de beleidsvisie GGZ heb ik aangegeven te streven naar een heldere
en doelmatige structuur van het zorgaanbod. Ik heb daartoe een aantal voornemens
geformuleerd, waaronder het verbeteren van de samenhang en samenwerking binnen
de lokale eerstelijns GGZ (huisarts, AMW, eerstelijnspsycholoog) en tussen
de eerstelijn en de gespecialiseerde GGZ. Om de samenwerking en samenhang
te bevorderen is een gezamenlijke aanpak van het Ministerie van VWS, gemeenten
en de bij de zorg betrokken partijen, ieder vanuit de eigen verantwoordelijkheden,
noodzakelijk. Ook de Minister van BZK heeft bij brief van 18 februari 1999
over de problematiek rond het AMW de noodzaak van een gezamenlijke aanpak
onderschreven.Voor de uitwerking van de eerstelijns GGZ en de rol van huisarts, AMW
en eerstelijnspsycholoog hierin, is een breed overleg ingesteld, waarin alle
betrokken partijen (waaronder de VNG en de VOG) participeren. Daarnaast is
in het bestuursakkoord-nieuwe-stijl en het doorstartconvenant Grote Stedenbeleid
de intentieverklaring opgenomen dat VWS en gemeenten zich gezamenlijk inspannen
voor het AMW. Dit houdt in dat ik zal investeren in de samenwerking tussen
huisartsen, AMW en eerstelijnspsychologen, in het verbeteren van de hulpverlening
bij ziekteverzuim en in de consultatie van de eerstelijn door de gespecialiseerde
GGZ. Deze investering zal vooral op regionaal niveau plaatsvinden. Voorts
zullen de gemeenten zorgdragen voor de versterking van het AMW. Sinds de decentralisatie
in 1989 hebben de gemeenten het AMW op peil gehouden, maar daarmee
is het AMW niet in staat gesteld om de groeiende hulpvraag op te vangen. Het
accres in het gemeentefonds biedt de gemeenten daartoe echter wel de mogelijkheid.
Er zijn buiten het accres geen extra middelen voor het AMW beschikbaar en
ik zie geen aanleiding om over te gaan tot een doeluitkering of stimuleringsuitkering. 5Kan een overzicht worden gegeven in welke gemeenten het AMW wordt
gefinancierd en hoeveel de afzonderlijke gemeenten hieraan bijdragen?Antwoord op vraag 5: Op grond van de Wet Vereenvoudiging van financiële
en bestuurlijke betrekkingen tussen overheden op terreinen van welzijn, volksgezondheid
en cultuur (1 januari 1989) hebben gemeenten de financiële verantwoordelijkheid
voor het AMW. Hieraan wordt ook door alle gemeenten gevolg gegeven. De invulling
hiervan vindt plaats per gemeente dan wel per regionaal samenwerkingsverband.Er is noch bij de VNG, noch bij het Ministerie van BZK een overzicht beschikbaar
van de financiële middelen die afzonderlijke gemeenten investeren in
het AMW. Deze middelen vormen onderdeel van de gemeentelijke uitgaven die
op clusterniveau (bijvoorbeeld het cluster zorg in den brede) inzichtelijk
zijn. 6Wat is uw oordeel over de norm van 1 maatschappelijk werkende op
ca. 6000 inwoners? In welke mate komt deze norm overeen met de huidige bezetting
qua aantal maatschappelijk werkenden in het AMW? Welke invloed bestaat er
van rijkswege om gemeenten die «achterblijven» te bewegen om méér
financiële middelen voor het AMW ter beschikking te stellen?Antwoord op vraag 6 (en 171): Op basis van gegevens van de VOG is mij
bekend dat in gemeenten, waar de norm 1 maatschappelijk werkende op ca. 6000
inwoners wordt gehanteerd, naar het oordeel van de VOG kan worden gesproken
van een verantwoord functioneren van het AMW. Om die reden kan ik deze norm
onderschrijven.In februari 1999 heeft de VOG een quick scan gehouden onder de 160 instellingen
voor AMW. 85 instellingen hebben gereageerd, waarbij gegevens zijn verkregen
over 260 (deel)gemeenten. Gebleken is dat de norm varieert van 3 550
tot 27 934 inwoners per 1 maatschappelijk werkende. Het landelijk gemiddelde
is 1 op 8014. Van de respondenten van de quick scan voldoen 45 (deel)gemeenten
aan dit landelijk gemiddelde.Er bestaat geen rechtstreekse invloed van rijkswege om «achterblijvende»
gemeenten te bewegen om meer financiële middelen voor het AMW ter beschikking
te stellen. Met de bestuurlijke en financiële decentralisatie is juist
beoogd de gemeentelijke beleidsvrijheid te vergroten, zodat ook daadwerkelijk
een betere prioriteitstelling, afgestemd op de lokale situatie, mogelijk is.
Om de samenwerking en samenhang binnen de eerstelijns GGZ te bevorderen is
een gezamenlijke aanpak van het Ministerie van VWS, gemeenten en de bij de
zorg betrokken partijen, ieder vanuit de eigen verantwoordelijkheden, noodzakelijk;
zie hiervoor ook mijn antwoord op vraag 4. 7Bestaan er ook wachtlijstgegevens inzake het AMW? Is het reëel
te veronderstellen dat instellingen voor maatschappelijk werk «geen
reclame maken» voor hun organisatie aangezien ze de hiermee gepaard
gaande verhoging van werkdruk niet meer aankunnen? Antwoord op vraag 7: De rapportage «AMW in beeld 1997» geeft
aan dat 27% van de cliënten (vrijwel) onmiddellijk na aanmelding hulp
ontvangen. Bij 14% is sprake van een wachttijd van maximaal een week. Bijna
40% moet één tot vier weken wachten tot de hulpverlening start.
Dat betreft ongeveer 120 000 mensen. Voor nog eens 60 000 mensen
(19% van de cliënten) is de wachttijd langer. Voorts blijkt uit de onder
vraag 6 genoemde quick scan dat ruim de helft van de 260 betrokken (deel)gemeenten
een wachtlijst kent.Er blijkt geen significant verband te bestaan tussen het voorkomen van
wachtlijsten en de grootte van het verhoudingsgetal formatie/inwoners. Als
verklaring stelt de VOG dat de mogelijkheid bestaat dat instellingen met een
ongunstige verhouding formatie/inwoners de AMW-functie niet of onvoldoende
profileren, om de werkdruk niet nog groter te maken. Dit zou betekenen dat
deze instellingen zowel naar publiek als naar verwijzers (huisartsen) niet
actief ruchtbaarheid geven aan het hulpaanbod van het AMW. 8Bent u van mening dat het AMW kostenbesparend is omdat bij adequate
indicatiestelling en behandeling door het AMW de duurdere instellingen voor
geestelijke gezondheidszorg niet behoeven te worden ingeschakeld?Antwoord op vraag 8 (en 190): Mijn beleid is er op gericht om te komen
tot een heldere taakverdeling tussen de eerstelijns- en gespecialiseerde GGZ:
psychische of psychosociale problematiek die kortdurend en generalistisch
kan worden behandeld, wordt opgevangen in de eerstelijn en ernstige psychische
problematiek wordt behandeld door de gespecialiseerde GGZ. Dit beleidsuitgangspunt
kan alleen vorm krijgen indien niet alleen de gespecialiseerde GGZ wordt versterkt,
maar ook een versterking van de eerstelijn wordt gerealiseerd (onder meer
het AMW). Hierdoor kan de druk op de gespecialiseerde GGZ verminderen, zodat
deze in staat wordt gesteld de wachtlijsten adequaat aan te pakken en de consultatiefunctie
naar de eerstelijn daadwerkelijk vorm te geven. Er is dus geen sprake van
nieuwe taken voor het AMW, of van een verschuiving of overheveling van gespecialiseerde
GGZ naar het AMW. Aan de orde is een doelmatige inzet van het beschikbare
zorgaanbod; er kan dan ook niet worden gesproken van een kostenbesparing. 9Tijdens de behandeling van de VWS-begroting 1999 is door verschillende
fracties aangedrongen op oplossingen voor de knelpunten in het AMW. Welke
oplossingen denkt de minister hiervoor te vinden?Antwoord op vraag 9: zie mijn antwoord op vraag 4. 10Zijn er extra financiële middelen uitgetrokken om bijscholing
van huisartsen te verwezenlijken? Zo ja, hoeveel?Antwoord op vraag 10: Zoals ik in de beleidsvisie GGZ heb aangegeven,
is er een aantal voorwaarden waaraan voldaan moet worden om een goede eerstelijns
GGZ te realiseren. Eén van die voorwaarden is deskundigheidsbevordering
van de huisarts, waarbij het er vooral om gaat de huisarts beter toe te rusten
voor een taak die hij nu reeds vervult. De integrale diagnostiek en behandeling
van somatische en psychische problematiek maakt ook nu al onderdeel uit van
het huidige basistakenpakket van de huisarts. Voor de deskundigheidsbevordering
van de huisarts is f 100 000,– uitgetrokken (1999 en 2000).
Voor de intensivering van de consultatiefunctie is in 1999 f 6,4 mln.
beschikbaar (zie ook mijn antwoord op vraag 11). 11Kan de minister omschrijven wat de consultatiefunctie t.b.v. de huisarts
concreet gaat inhouden, en hoeveel GGZ-professionals hiervoor benodigd zijn?Antwoord op vraag 11 (en 96 en 173): Omdat de consultatiefunctie ten behoeve
van de eerstelijn, in overleg met ondermeer de Districts Huisartsen Vereniging,
nog verder ontwikkeld moet worden, valt nog niet vast te stellen hoeveel professionals
nodig zijn en welke kosten met deze functie zijn gemoeid. Twee beroepgroepen
uit de gespecialiseerde GGZ spelen een centrale rol in de uitvoering van de
consultatie: de psychiater en de sociaal-psychiatrisch verpleegkundige. Ouderen
zijn een specifieke doelgroep, evenals mensen met verslavingsproblematiek.In 1999 is 6,4 mln. beschikbaar om de consultatiefunctie te intensiveren.
Ongeveer 6 mln. wordt regionaal ingezet voor de uitvoering van de consultatiefunctie
door de gespecialiseerde GGZ. De resterende middelen zullen worden ingezet
voor werkontwikkeling, monitoring en evaluatie. In dit verband zal aandacht
worden besteed aan de vraag hoeveel professionals nodig zijn voor een adequate
invulling van de consultatiefunctie. 12Heeft het in de beleidsbrief van 24 juni 1997 (25 424, nr. 1,
blz. 15) aangekondigde onderzoek naar het in kaart brengen van de voorwaarden
voor een adequate poortwachtersfunctie plaatsgevonden? Zo ja, wat waren de
conclusies? Zo nee, waarom niet?Antwoord op vraag 12 (en 93): Het onderzoek naar de voorwaarden voor een
adequate poortwachtersfunctie heeft plaatsgevonden en is uitgevoerd door het
NIVEL en het Trimbos-instituut. Daarnaast loopt er nog een onderzoek naar
de samenwerking tussen huisarts en AMW en tussen huisarts en eerstelijnspsycholoog.
Het onderzoek naar de poortwachtersfunctie laat zien dat belangrijke voorwaarden
waaraan voldaan moet worden om een goede eerstelijns GGZ te realiseren, zijn:
deskundigheidsbevordering van de huisarts op het gebied van diagnostiek van
psychische stoornissen, bekendheid van de huisarts met het hulpaanbod in de
regio, voldoende capaciteit in de eerstelijn, een goede consultatie vanuit
de gespecialiseerde GGZ, een goede samenwerking tussen de eerste- en de tweedelijn
op het gebied van doorverwijzing en ontslagbeleid en tot slot, afstemming
van de richtlijnen en standaarden van de huisarts en de psychiater op het
gebied van diagnostiek en behandeling.Er is op dit moment een aantal voorwaarden aanwezig om de versterking
van de eerstelijn tot een succes te maken. In de eerste plaats is de regionale
structuur van de huisartsen sterk verbeterd. Ook de gespecialiseerde GGZ krijgt
met de circuitvorming voor jeugd, volwassenen en ouderen een helderder structuur
met duidelijke aanspreekpunten. Verder wordt in de komende jaren de praktijkondersteuning
van de huisarts gerealiseerd om de toegenomen werkdruk van de huisarts op
te vangen. De resultaten van de gereedgekomen onderzoeken worden dus betrokken
bij de verdere vormgeving van het traject versterking eerstelijn. 13Wanneer kunt u uitsluitsel geven over de financiering van de eerstelijnspsycholoog?
Komen er wel of geen experimenten? Welke overwegingen spelen hierbij een rol?Antwoord op vraag 13 (en 50, 63, 98, 154, 174, 186, 202): Bij de financiering
van de eerstelijnspsycholoog (ELP) spelen diverse overwegingen een rol. Uit
zeer recent onderzoek is gebleken dat bijna 95% van de ziekenfondsverzekerden
een aanvullende verzekering heeft afgesloten. Op één na hebben
de grotere ziektekostenverzekeraars in dit aanvullend pakket gehele
of gedeeltelijke vergoeding van de ELP opgenomen. De premies en eigen bijdragen
verschillen. Hoe vaak het voorkomt dat de huisarts een patiënt wil verwijzen
naar de ELP, maar hierbij stuit op financiële belemmeringen, is niet
bekend. Als dit al speelt, dan zal dit met name in de regio zijn waar de betreffende
verzekeraar de ELP niet in zijn aanvullend pakket heeft opgenomen. Wat voorts
een punt van aandacht is, is de spreiding van de ELP. Er zijn regio's waar
relatief weinig ELP's zijn gevestigd. De LHV hecht sterk aan de beschikbaarheid
en toegankelijkheid van de ELP.Aanvullend op het onderzoek van het NIVEL naar de samenwerking tussen
huisarts en ELP en van het Trimbos-instituut naar de ELP, ben ik in overleg
met het NIP om experimenten op te zetten die antwoord kunnen geven op de volgende
vragen: hoe vaak vormen de kosten van de behandeling van de eerstelijnspsycholoog
een belemmering voor verwijzing van een patiënt door de huisarts, hoe
vaak betreft het arbeidsgerelateerde psychische problematiek, uit hoeveel
zittingen bestaat de gemiddelde behandeling, wat is de invloed van de spreiding
van de ELP op het aantal verwijzingen in de eerstelijn, wat zijn de kosten
van onderbrenging van de ELP in het ziekenfonds, en welke risico's zijn er
voor afwentelingsgedrag tussen eerste en tweede compartiment. Ik verwacht
dat een dergelijk experiment in 2000 zal kunnen starten. 14Is in de GGZ reeds objectieve onafhankelijke indicatiestelling ingevoerd?
Zo nee, waarom is de beoogde invoeringsdatum van 1 januari 1999 niet gehaald?Antwoord op vraag 14 (en 62, 100, 116, 162, 188, 207): Op 25 maart jl.
is de brief Ontwikkelingen indicatiestelling «nieuwe stijl» over
de voortgang van de onafhankelijke, objectieve en integrale indicatiestelling
voor de AWBZ aan de Tweede Kamer gezonden. Deze brief bevat nadere informatie
over het traject voor de GGZ. Ik heb gekozen voor een gefaseerde benadering
in overleg met de sector, waarbij de ervaringen die opgedaan zijn in andere
sectoren, worden benut. Deze aanpak heeft er toe geleid dat de beoogde invoeringsdatum
niet is gerealiseerd, hoewel de sector voortvarend aan de slag is gegaan met
de professionalisering van de indicatiestelling.Bij de vormgeving van de indicatiestelling in de GGZ maak ik onderscheid
tussen de kortdurende en enkelvoudige GGZ en de langdurige GGZ. Voor de kortdurende
en enkelvoudige GGZ is integraliteit met de andere AWBZ-sectoren, de WVG,
wonen en welzijn meestal niet aan de orde. Voorts is voor kortdurende en enkelvoudige
hulpverlening, een onafhankelijke indicatiestelling, d.w.z. onafhankelijk
van degene die de hulp verleent, ongewenst. Een cesuur aangebracht tussen
indicatiestelling en behandeling kan storend zijn in het hulpverleningsproces
(i.v.m. de vertrouwensband met de cliënt). Protocollering van de indicatiestelling
biedt mijns inziens voldoende garantie voor objectiviteit van de indicatiestelling.
Het protocol voor de kortdurende en enkelvoudige GGZ, het zogenoemde voordeurprotocol,
is in ontwikkeling. Dit protocol sluit aan op de vorming van de zogenaamde
voordeurteams waar aanmelding, diagnostiek, kortdurende behandeling of verwijzing
op regionaal niveau plaatsvindt. Ook uit het oogpunt van doelmatige zorgverlening
wegen de extra kosten en bureaucratisering die gepaard gaan met een onafhankelijke
organisatie van de indicatiestelling voor kortdurende en/of enkelvoudige GGZ
niet op tegen eventuele voordelen.Voor de langdurige zorg is inmiddels een indicatieprotocol vastgesteld
door het Indicatie-Overleg GGZ (IOG). Het daarbij behorende aanmeldingsformulier
wordt samen met de cliënt ingevuld. De indicatiestelling geschiedt in
een regionaal multidisciplinair team. Omdat bij de langdurige zorg de integraliteit
met andere sectoren wel relevant is, acht ik het van belang om
te verkennen of aansluiting bij het RIO meerwaarde kan opleveren voor de cliënt.
Daartoe zal een aantal pilots worden uitgevoerd. 15Worden bij de indicatiestelling de competenties van de verschillende
beroepsgroepen via protocollen vastgelegd? Zo ja, op welke manier? Zo nee,
waarom niet?Antwoord op vraag 15: De indicatiestellingprotocollen hebben betrekking
op de wijze van indiceren. Daarin wordt niet ingegaan op de competenties van
de beroepsgroepen. Het is overigens niet uitgesloten dat het IOG hierover
wel uitspraken zal doen. 16Wat zijn uw overwegingen om pas over drie jaar te bezien in hoeverre
er nog stappen moeten worden gezet om het proces van de vorming van regionale
GGZ-centra af te kunnen ronden? Aan welke «stappen» denkt u hierbij?Antwoord op vraag 16 (en 99): Het proces van regionalisering via de vorming
van regionale GGZ-organisaties en GGZ-centra is al langer gaande. Dit proces
is voor een groot gedeelte door het veld zelf ingezet vanuit de wetenschap
dat hiermee belangrijke inhoudelijke, kwalitatieve en economische winsten
vallen te boeken. Al eerder heb ik ervoor gekozen (zie mijn brief «Geestelijke
Gezondheidszorg» van 24 juni 1997, TK 1996–1997, 25 424,
nr 1) deze ontwikkeling, die volledig in overeenstemming is met de door mij
gewenste beleidsrichting, zoveel mogelijk van onderop te laten plaatsvinden.In een aantal regio's is het proces van regionalisering nog volop gaande.
Ik wil die regio's in de gelegenheid stellen om dat proces goed af te ronden.
Een periode van drie jaar lijkt daarvoor voldoende. Aan het eind van die periode
zal ik de stand van zaken opmaken en bezien waar het proces nog niet is afgerond
en wat daarvan de oorzaken zijn. Aan de hand van die evaluatie zal ik bezien
of, en zo ja, welke stappen nodig zijn om in die achterblijvende regio's het
regionaliseringsproces af te ronden. Op voorhand valt nog niet te zeggen welke
stappen, bezien in het licht van het ter beschikking staande sturingsinstrumentarium,
daarvoor het meest aangewezen zijn. 17Wat gebeurt er om te voorkomen dat de RIBW «verpsychiatriseert»
bij de vorming van een integrale regionale GGZ-organisatie?Antwoord op vraag 17 (en 78 en 105): Idealiter worden er regionale GGZ-organisaties
gevormd waarin de functies van het APZ, de RIAGG, de PAAZ (indien aanwezig)
en de RIBW integraal worden aangeboden. Bij de vorming van dergelijke regionale
GGZ-organisaties is het van belang dat de verschillende functies, dus ook
de functie van de RIBW, herkenbaar blijven. Het niet in de knel laten komen
van de eigenheid van het beschermd wonen betekent dat de begeleiding (waarbij
tevens aandacht is voor dagbesteding, wonen, arbeidsrehabilitatie e.d.) niet
verdrongen mag worden door behandeling. Dit is primair de verantwoordelijkheid
van de betrokken instelling(en). Het blijkt in de praktijk van de regio af
te hangen in welke mate een APZ binnen een regionale GGZ-organisatie redeneert
vanuit het behandelperspectief, en in welke mate andere delen van de organisatie
(delen waarin bijvoorbeeld de begeleiding voorop staat) hierdoor beïnvloed
worden. Om recht te doen aan deze regionale verschillen is het vooralsnog
onwenselijk de participatie van RIBW-en in regionale GGZ-organisaties van
bovenaf op te leggen. 18 en 19Kunt u een omschrijving geven van de inhoudelijke en doelmatigheidsoverwegingen
die u heeft bij de keuze voor het ziekenhuis als bouwheer?Waarom moeten de regionale GGZ-centra worden gesitueerd op het terrein
van het algemeen ziekenhuis? Betekent uitgangspunt in dit verband dat partijen
met opgave van redenen hiervan mogen afwijken? Zo nee, is er dan nog ruimte
voor maatschappelijk ondernemerschap en bottum-up-ontwikkelingen?Antwoord op vraag 18 en 19 (en 101 en 176): De keuze voor het ziekenhuis
als bouwheer is de logische consequentie van het uitgangspunt om het regionale
GGZ-centrum, gericht op de herstelfunctie, te lokaliseren op het ziekenhuisterrein.
Aan het lokaliseren op het ziekenhuisterrein liggen de volgende inhoudelijke
redenen ten grondslag:– een regionaal GGZ-centrum, gesitueerd op het terrein van het algemeen
ziekenhuis, heeft een drempelverlagende werking voor de patiënt en daarmee
voor de gehele regionale GGZ-organisatie;– doordat in de regionale GGZ-centra alle kortdurende GGZ-hulp bijeen
is gebracht, hebben zij de mogelijkheid om integrale somatische en psychiatrische
diagnostiek en behandeling te bieden, waardoor zij een essentiële schakel
vormen tussen de algemene en de geestelijke gezondheidszorg.Het lokaliseren van een GGZ-centrum op het ziekenhuisterrein maakt het
om doelmatigheidsredenen gewenst om het algemeen ziekenhuis als bouwheer te
laten optreden. Het gaat dan om redenen als:– aansluiting bij de bestaande infrastructuur (verwarming, elektriciteit,
etc.);– aansluiting van de bouw van het GGZ-centrum op de bouwstroom van
het algemeen ziekenhuis;– er is geen grondoverdracht noodzakelijk.Reden waarom het voor de hand liggende uitgangspunt van het algemeen ziekenhuis
als bouwheer expliciet is opgeschreven in de beleidsvisie, is dat in sommige
regio's partijen op dit punt verzeilen in langdurige discussies die ten koste
gaan van de bereidheid tot samenwerking. Een duidelijk standpunt van mijn
kant voorkomt dit. Hierdoor kunnen partijen zich, op basis van gelijkwaardigheid,
concentreren op de inhoudelijke samenwerking en op de totstandkoming van het
GGZ-centrum. Op dit moment zijn mij geen overwegingen bekend om bij nieuwe
initiatieven van het uitgangspunt van het algemeen ziekenhuis als bouwheer
af te wijken. Ik zie daarin geen wezenlijke beperking van de ruimte voor maatschappelijk
ondernemerschap en bottom-up ontwikkelingen. Evenmin leidt dit uitgangspunt
tot een te sterke scheiding tussen cure en care. Integendeel: de kans om beide
beter op elkaar af te stemmen is groter.Binnenkort verschijnt een circulaire over het bouwheerschap bij de bouw
van een regionaal GGZ-centrum op het terrein van het algemeen ziekenhuis,
waarin ik specifieker inga op mijn beleid op dit gebied. Deze circulaire bespreek
ik thans met GGZ-Nederland, de NVZ en de VAZ. 20Wanneer zal het onderzoek worden afgerond naar de factoren die er
de oorzaak van zijn dat mensen dak- en thuisloos worden en verkommeren en
verloederen?Antwoord op de vragen 20 (en 48 en 178): Het onderzoek naar de zogenoemde
verkommerden- en verloederdenproblematiek, dat naar aanleiding van de resultaten
van de evaluatie van de Wet Bopz is ingesteld, wordt verricht
door het onderzoeksinstituut Research voor Beleid en het Trimbos-instituut.
Dit onderzoek is begin 1999 gestart en zal eind 2001/begin 2002 zijn afgerond.Het onderzoek geeft inzicht in de omvang van de groep verkommerden en
verloederden, alsmede in de specifieke kenmerken van deze groep (o.a. sociaal-economische
situatie, middelengebruik en psychische stoornissen) en in de factoren die
een rol spelen bij het marginaliseringsproces. 21Behoort tot het basispakket, als onderdeel van de af te sluiten convenanten,
ook in elke regio een crisisopvang voor psychische problematiek? Is zo'n crisisopvang
nu in voldoende omvang aanwezig?Antwoord op vraag 21 (en 107, 164): Het is mijn voornemen om vóór
1 juli een convenant met de VNG af te sluiten. In dit convenant kunnen ook
de landelijke vertegenwoordigers van de kernpartners van de OGGZ, de GGD en
de GGZ-instellingen, zich aansluiten. Ik streef ernaar ook zorgverzekeraars
bij dit convenant te betrekken. Inzet van dit landelijke convenant zal zijn
het stimuleren van het afsluiten van convenanten op lokaal en regionaal niveau
waarin partijen bindende afspraken maken over het aanbod en het instandhouden
van de OGGZ. Over de inhoud van het landelijk convenant wordt momenteel overleg
gevoerd met betrokkenen; derhalve kan ik hierop nog niet vooruitlopen. Duidelijk
is wel dat het basispakket, zoals dat is omschreven in de Beleidsbrief OGGZ
(VWS, 1997) en is overgenomen in het advies OGGZ van het Project Basistaken
Collectieve Preventie, het vertrekpunt moet zijn van lokale en regionale convenanten
over OGGZ. Dit als garantie voor eenheid en kwaliteit, met dien verstande
dat een flexibele opzet gewenst is en het van bovenaf tot in detail invullen
van dit basisaanbod moet worden vermeden. Het is dus uitdrukkelijk de bedoeling
dat een crisisopvang onderdeel uit maakt van het basispakket. Zo'n crisisopvang
zal naar verwachting ook feitelijk aanwezig zijn. Mocht dit niet of onvoldoende
het geval zijn, dan verwacht ik dat van het afsluiten van convenanten een
stimulans voor verbeteringen op dit punt zal uitgaan. 22In hoeverre zal de extramuralisering van de GGZ (o.a. druk van «zwaardere»
cliënten met een psychiatrische achtergrond) leiden tot een groter beroep
op voorzieningen voor maatschappelijke opvang? Bestaan er gegevens over deze
grotere toeloop? Op welke wijze en met welke incentives zal de samenwerking
tussen de GGZ en de maatschappelijke opvang (voorzieningen) worden gestimuleerd?Antwoord op vraag 22: Er zijn landelijk geen gegevens bekend over een
causaal verband tussen de extramuralisering van de GGZ en een groter beroep
op de voorzieningen voor de maatschappelijke opvang. De monitor maatschappelijke
opvang die nu in ontwikkeling is, zal naar verwachting op termijn inzicht
geven in trends in de toestroom en de problematiek van de cliënten in
de maatschappelijke opvang.De samenwerking tussen de GGZ en de maatschappelijke opvang wordt op diverse
manieren gestimuleerd, bijvoorbeeld door het initiëren van landelijke
overleggen en het subsidiëren van (gemeentelijke) projecten waarbij de
afstemming tussen GGZ en maatschappelijke opvang een belangrijk thema is.
Daarnaast is er de subsidieregeling «begeleiding in de maatschappelijke
opvang» waarvan het budget vorig jaar is verdubbeld tot f 22,4
miljoen. Verder wordt bekeken welke andere initiatieven nog kunnen worden
ontplooid. 23Komen er, gezien deze toenemende druk op de maatschappelijke opvang,
via het fonds Leefbaarheid extra middelen beschikbaar? Hoe zal het project
(ter stimulering van de totstandkoming van regionale beleidsplannen inzake
de versterking van de samenwerking met de maatschappelijke opvang) er uit
komen te zien?Antwoord op vraag 23: Op dit moment wordt een regeling voorbereid voor
een fonds voor leefbaarheid, veiligheid en inburgering van oudkomers. In het
regeerakkoord zijn hiervoor extra middelen beschikbaar gekomen. Het streven
is de regeling zo in te richten dat steden zelfstandig kunnen beslissen over
de besteding van middelen die daaronder vallen. Het ligt in de rede dat steden
binnen het doel van de te ontwerpen regeling deze middelen mede kunnen benutten
voor een sluitende aanpak van problemen van kwetsbare groepen in hun stad.Op 10 maart jongstleden heeft de startbijeenkomst van het project «regionale
beleidsplannen» plaatsgevonden. Voor dit project zijn de gemeenten Venlo,
Den Bosch, Groningen, Zwolle, Leiden en Utrecht geselecteerd als deelnemer.
Deze gemeenten krijgen van een onderzoeksbureau concrete ondersteuning bij
het opstellen en verder uitwerken van een integraal regionaal beleidsplan
inzake maatschappelijke opvang. Hierbij is de samenwerking tussen maatschappelijke
opvang en aanpalende sectoren zoals GGZ en volkshuisvesting één
van de thema's. De ervaringen die met dit project worden opgedaan, zullen
tevens ten goede komen aan andere centrumgemeenten, bijvoorbeeld in de vorm
van een handreiking voor het opstellen van een regionaal beleidsplan. 24Kan worden toegelicht hoe de sector maatschappelijke opvang haar
«makelaarsfunctie» in de richting van de AWBZ dient en/of kan
waarmaken? In welke mate heeft deze sector c.q. de instellingen voor maatschappelijke
opvang binnen een bepaalde regio mogelijkheden om bij de totstandkoming van
een regiovisie te worden betrokken?Antwoord op vraag 24: Centrumgemeenten zijn verantwoordelijk voor het
maatschappelijke opvangbeleid en de daarbij betrokken instellingen. Via deze
gemeenten loopt de relatie met de AWBZ. Het is de verantwoordelijkheid van
de provincie ervoor te zorgen dat alle relevante partijen, waaronder dus de
gemeenten, bij het opstellen van de regiovisie worden betrokken. 25Wat is uw reactie op de suggestie van de Federatie Opvang inzake
het pleidooi voor het instellen van enkele experimentele regio's, waar partijen
binnen het kader van een uit de AWBZ gevoed regiobudget samenwerkingsprojecten
vorm kunnen geven zonder daarbij gehinderd te worden door allerlei regelgeving?
Bent u bereid tot het aangaan van dergelijke experimenten?Antwoord op vraag 25: De Federatie Opvang stelt dat er een forse systeemwijziging
nodig is om samenwerking tussen AWBZ-gefinancierde instellingen en begrotingsgefinancierde
instellingen te bevorderen. Ik wijs erop dat ook thans reeds een goede samenwerking
tussen AWBZ-gefinancierde en begrotingsgefinancierde instellingen tot stand
kan worden gebracht. 26Biedt de flexibilisering van de AWBZ ook mogelijkheden dat mensen
met een GGZ-indicatie onafhankelijk van de voorziening waarvan zij gebruik
maken recht kunnen doen gelden op de AWBZ? Kan, met andere woorden,
een vorm van persoonsgebonden budget een oplossing bieden?Antwoord op vraag 26: Niet duidelijk is mij in deze vraag het probleem
waarvoor «een vorm van persoonsgebonden budget» een oplossing
zou kunnen bieden. Wel kan ik aangeven dat ik deze zomer het kabinetsstandpunt
op de evaluatie van de experimenten met het persoonsgebonden budget in de
GGZ naar de Kamer zal zenden. 27 en 28Hoe oordeelt u over de dreigende «knip» in de GGZ voor
kinderen en jeugdigen, met name in het kader van «Regie in de Jeugdzorg»?Waarom wordt in de kinder- en jeugdpsychiatrie doorverwijzing door
de huisarts naar de gespecialiseerde GGZ niet verplicht gesteld(alleen bij
ernstige problematiek), zoals op andere terreinen in de beleidsvisie wel gebeurt?Antwoord op de vragen 27 en 28: In het kader van Regie in de Jeugdzorg
is afgesproken dat vanaf begin 1998 de toegang tot de gehele jeugdzorg en
dus ook tot de jeugd-GGZ, via de speciaal daartoe ingestelde Bureaus Toegang
verloopt. Dit geldt voor alle kinderen en jeugdigen, ongeacht of zij thuis
verblijven of in instellingen van jeugdhulpverlening of jeugdbescherming.Een uitzondering is er voor kinderen bij wie een vermoeden bestaat van
ernstige psychiatrische problematiek. Voor deze groep is een protocol overeengekomen
op basis waarvan een arts rechtstreeks kan verwijzen naar een instelling voor
kinder- en jeugdpsychiatrie. Van een «knip» in de GGZ voor kinderen
en jeugdigen is dan ook geen sprake behoudens dat de toegang integraler wordt
georganiseerd. 29Kunt u inzicht geven in de grootte van de wachtlijstproblematiek
in de kinder- en jeugdpsychiatrie? Zijn er grote verschillen waarneembaar
per regio?Antwoord op vraag 29: Uit de rapportage van de quick scan naar wachtlijsten
in de jeugdzorg, peildatum 1 april 1998, blijkt voor de kinder- en jeugdpsychiatrie
het volgende:– Voor de poliklinische kinder- en jeugdpsychiatrie stonden 678
jeugdigen op de wachtlijst, van wie 302 (=45%) langer dan twee maanden. De
gemiddelde wachttijd bedroeg 70 dagen.– Voor de intramurale kinder- en jeugdpsychiatrie stonden 322 jeugdigen
op de wachtlijst, van wie 190 (=59%) langer dan twee maanden. De gemiddelde
wachttijd bedroeg 154 dagen.– Voor de afdeling jeugd van de RIAGG stonden 2180 jeugdigen op
de wachtlijst, van wie 991 (=45%) langer dan twee maanden. De gemiddelde wachttijd
bedroeg 76 dagen.Hierbij moet worden aangetekend dat de quick scan een momentopname is
geweest per 1 april 1998. De instellingen hebben de gegevens zelf aangeleverd
waardoor mogelijk sprake is van dubbeltellingen. Per regio zijn verschillen
waar te nemen. 30Is inzicht te geven in de wachtlijstproblematiek voor kinderen met
ADHD? Is hier sprake van een stijging? Zo ja, acht u dit verontrustend en
welke maatregelen kunt u eventueel nemen?Antwoord op vraag 30: Er is geen inzicht te geven in de wachtlijstproblematiek
onderverdeeld naar diagnose. Derhalve kan ik geen uitspraak doen
of er sprake is van een stijging van wachtlijsten voor kinderen met ADHD. 31Er komt samenwerking tussen verpleeg- en verzorgingshuizen en GGZ-aanbieders
op het gebied van de regionale indicatiestelling. Wordt het onderzoek van
het Trimbos-instituut, zoals vermeld in de beleidsbrief van 24 juni 1997 (25 424,
nr. 1, blz. 24), over de ontwikkeling van indicatiecriteria voor (gecombineerde)
ouderenzorg en GGZ hierbij betrokken? Zo ja, op welke manier? Zo nee, waarom
niet?Antwoord op vraag 31: In de ouderenzorg is reeds sprake van samenwerking
tussen verpleeg- en verzorgingshuizen en GGZ-aanbieders op het gebied van
regionale indicatiestelling. Het RIO schakelt de gespecialiseerde GGZ in bij
de indicatiestelling voor de psychogeriatrische verpleeghuiszorg. De resultaten
van het onderzoek van het Trimbos-instituut over indicatiecriteria voor ouderen
met psychische problematiek worden betrokken bij de eerder genoemde op te
zetten pilots ten behoeve van afstemming tussen RIO en indicatiestelling GGZ
(zie hiervoor mijn antwoord op vraag 14). 32Wat zijn de gevolgen van de invoering van een integrale functionele
aanspraak voor de ambulante verslavingszorg ? (mede gelet op het advies van
de Commissie Van Thijn 1995)Antwoord op vraag 32 (en 167, 181): Over de aanbevelingen van het rapport
Borg voor Zorg (commissie Van Thijn) heb ik een standpunt ingenomen dat indertijd
door de Tweede Kamer onderschreven is. Ik verwijs wat dit betreft naar de
Voortgangs-rapportage Drugbeleid 1997. De kern daarvan was dat de huidige
structuur niet gewijzigd wordt.Inmiddels heb ik aan de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg advies gevraagd
over de mogelijkheden tot optimalisering van de bestuurlijke afstemming van
de verslavingszorg. De aanleiding hiertoe was het ontwikkelingsprogramma «Resultaten
Scoren» dat ik voorzien van een standpunt op 19 juni 1998 aan de Tweede
Kamer gezonden heb. In «Resultaten Scoren» geeft de sector zelf
aan dat de diversiteit in planning en financiering de samenhang in de verslavingszorg
belemmert. In de Voortgangsrapportage Drugbeleid 1999, die in september 1999
zal verschijnen, zal ik ingaan op dit advies en zal de gestelde vraag ook
aan de orde komen. 33Bent u van mening dat de door u voorgestelde maatregelen voldoende
oplossing bieden voor de problematiek van de doorstroming van (ex) tbs-ers
naar de psychiatrie (zie ook de beantwoording van de schriftelijke vragen
van de PvdA-fractie van 3 december 1998)?Antwoord op vraag 33: De moeizame doorstroming van (ex-)TBS-gestelden
naar de psychiatrie kent verschillende oorzaken. Zoals ook uit het projectverslag
«Actieplan uitstroom TBS» blijkt, kan de doorstroomproblematiek
niet uitsluitend worden toegeschreven aan een tekort aan passende plaatsen
in GGZ-vervolgvoorzieningen, maar evenzeer aan andere factoren, zoals onvoldoende
samenwerking tussen TBS-klinieken en GGZ-instellingen en de «naar binnen
gerichte» zorgvisie van een aantal TBS-klinieken en behandelaren.Gezien de diverse factoren die een rol spelen bij de moeizame doorstroming
vanuit TBS-klinieken naar GGZ-vervolgvoorzieningen, heb ik in de beleidsvisie
een breed programma van activiteiten geformuleerd die in onderlinge samenhang
zullen worden uitgevoerd. Speerpunten in mijn beleid zijn onder
andere de verdere ontwikkeling van forensisch-psychiatrische circuitvorming,
de versteviging van de resocialisatiefunctie van GGZ-instellingen voor (ex-)TBS-gestelden,
en het behoud van voldoende capaciteit voor de asielfunctie van het psychiatrisch
ziekenhuis. Ik ben van mening dat deze maatregelen in beginsel voldoende oplossing
bieden voor de doorstroomproblematiek. 34Bent u van plan ook GGZ-Nederland met de beroepsgroepen te betrekken
bij het traject vóór vaststelling van de toekomstige beroepenstructuur
in de GGZ?Antwoord op vraag 34: Ik heb het CONO (Coördinerend Orgaan Nascholing
en Opleiding in de GGZ) gevraagd mij van advies te dienen over de invoering
van de nieuwe beroepenstructuur. Binnen het CONO zijn diverse partijen vertegenwoordigd
waaronder GGZ-Nederland en de beroepsgroepen. 35Zijn de in de regiovisie gemaakte afspraken afdwingbaar? Zo ja, door
wie? Zo nee, welke mogelijkheden zijn er en voor wie- om partijen ertoe aan
te zetten zich aan de in de regiovisie gemaakte afspraken te houden?Antwoord op vraag 35 (en 52): Aan de regiovisie zijn geen rechtsgevolgen
verbonden en de in dat kader gemaakte afspraken zijn derhalve niet afdwingbaar.
De regiovisie is het resultaat van overleg over de gewenste ontwikkelingen
in de zorg in de betreffende regio. Bij dat overleg wordt vanuit de specifieke
regionale situatie een relatie gelegd tussen (ontwikkelingen in) vraag en
aanbod van zorg en tussen de verschillende sectoren van zorg. Betrokken partijen
zijn in ieder geval patiënten/consumenten, zorgverzekeraars, aanbieders,
gemeenten en provincies. Partijen zijn gelijkwaardig en hebben ieder hun eigen
verantwoordelijkheden en bevoegdheden. Verwacht mag worden dat partijen zich
zullen houden aan de in het kader van de regiovisie gemaakte afspraken. 36Bij de behandeling van de VWS-begroting 1999 is toegezegd dat binnenkort
het onderzoek van het Verwey-Jonkerinstituut naar de positie en het functioneren
van de regionale patiënten/consumentenorganisaties en de gevolgen van
de decentralisatie wordt gepubliceerd. Gezien de noodzakelijke versterking
van de regionale organisaties is met name van belang of ze (met de hen toegekende
middelen) in staat zijn tot een gerichte inhoudelijke inbreng. Zijn de uitkomsten
van dit onderzoek inmiddels bekend, en kan de Kamer hiervan nog vóór
de bespreking van de beleidsbrief kennis nemen?Antwoord op vraag 36: De uitkomsten van het onderzoek van het Verweij-Jonkerinstituut
naar de positie en het functioneren van de regionale patiënten/consumenten
platforms zijn bekend. Op 15 april 1999 heeft naar aanleiding van de uitkomsten
van dit onderzoek een conferentie plaatsgevonden. De rapportage van het onderzoek
en het conferentieverslag zullen zo spoedig mogelijk naar de Kamer worden
verzonden. Ik zal u op korte termijn mijn standpunt ten aanzien van de uitkomsten
van dit onderzoek doen toekomen. 37Op welke termijn kan er meer duidelijkheid worden gegeven over de
bestaande verschillen in gebiedsindeling voor de verschillende categorieën
van instellingen, waarover inmiddels overleg met betrokken partijen en IPO
gaande is? Antwoord op vraag 37 (en 153): Op dit moment wordt door GGZ-Nederland
tezamen met het RIVM een inventarisatie gemaakt van de verschillende gebiedsindelingen
in de GGZ en de knelpunten die zich daarbij voordoen. Ik verwacht dat deze
binnen twee maanden is afgerond. Op basis van deze inventarisatie zal vervolgens
overleg worden gestart met alle betrokken partijen. 38Wat is uw reactie op de rapportage Onderzoek experimenten-budget
in de GGZ van de Ziekenfondsraad d.d. 16 februari 1999?Antwoord op vraag 38: De rapportage «Onderzoek experiment persoonsgebonden
budget in de GGZ» van de Ziekenfondsraad beschrijft de resultaten van
een experiment met persoonsgebonden budget (PGB) in de GGZ dat vanaf 1997
in een drietal regio's heeft plaatsgevonden. Op dit moment wordt inzake bovengenoemd
advies een standpunt voorbereid, dat u deze zomer tegemoet kunt zien. Zie
ook mijn antwoord op vraag 195 van de SGP-fractie. 39Wanneer is het onderzoek naar het zak- en kleedgeld afgerond?Antwoord op vraag 39: De Ziekenfondsraad streeft ernaar om het rapport
over de uitholling van het vrij besteedbare inkomen van bewoners van AWBZ-instellingen
en verzorgingshuizen eind mei 1999 aan mij te doen toekomen. Daarnaast start
het Trimbos-instituut, in opdracht van VWS en GGZ-Nederland, medio 1999 met
een onderzoek naar zorgverschraling in de GGZ. Hierbij wordt ook aandacht
besteed aan het besteedbaar inkomen van cliënten. Zie hiervoor ook mijn
antwoord op vraag 51 van de VVD-fractie. 40Kunt u aangeven hoeveel mensen in financiële problemen komen
door de hoogte van eigen bijdrage AWBZ, met name indien de partner is opgenomen
in een GGZ-instelling? Zo nee, bent u dan bereid op korte termijn hiernaar
onderzoek te (laten) doen?Antwoord op vraag 40: Het is mij bekend dat in AWBZ-instellingen verblijvende
verzekerden met een thuiswonende partner in de problemen kunnen komen door
het moeten betalen van de zogenoemde lage eigen bijdrage. Precieze aantallen
kan ik niet noemen. Omdat het probleem reeds is onderkend in het regeerakkoord
1998, is een onderzoek mijns inziens niet nodig. Momenteel is een maatregel
in ontwikkeling ter verzachting van deze problematiek. Het streven is om deze
maatregel op 1 juli 1999 van kracht te laten worden. Vragen VVD-fractie 41Kan de Minister een nadere toelichting geven op de wijze waarop samenwerking
van de GGZ met andere maatschappelijke sectoren op terreinen als wonen, arbeid,
educatie, resocialisatie, openbare orde, sociale activering en dagstructurering
zal moeten plaatsvinden in het belang van de zorgvraag van cliënten?Antwoord op vraag 41 (en 45): Die samenwerking moet zich in het algemeen
richten op het ontwikkelen van innovatieve, complementaire of substituerende
hulparrangementen, afspraken over onderlinge verwijzing en verantwoordelijkheidstoedelingen
en afspraken over de regie-functie. De concrete invulling zal per maatschappelijke
sector kunnen verschillen. Centrale uitgangspunten bij die samenwerking
zijn «normalisatie» en «empowerment»: nadruk op de
vermaatschappelijking van de GGZ-zorg en op de gerichtheid van de GGZ-zorg
op andere maatschappelijke sectoren. Ook de noodzakelijke ondersteuning en
toerusting van de patiënt om zoveel mogelijk zijn rol als burger volwaardig
te kunnen vervullen, behoren daartoe.Ter toelichting op bovenstaande het volgende. Mensen met ernstige psychische
problemen komen in onze maatschappij gemakkelijk alleen en aan de zijlijn
te staan. Weliswaar zijn er voor allerlei levensgebieden instanties, voorzieningen
en personen waar zij voor hulp of advies terecht kunnen, maar dat aanbod blijkt
niet altijd te voldoen. Soms is het hulpaanbod onvoldoende toegankelijk en
(vaker) niet afgestemd op de specifieke noden en behoeften van de betrokkenen.
Diegenen die hulp van diverse instellingen krijgen, ervaren deze hulp vaak
als verbrokkeld. GGZ-hulpverleners en dienstverleners van andere maatschappelijke
instanties hebben vaak hun eigen doelstellingen, visies en gebruiken en zijn
niet altijd op de hoogte van elkaars activiteiten.Deze situatie heeft mijn volle aandacht. In de beleidsvisie GGZ heb ik
reeds aangegeven dat het vormen van (regionale) «maatschappelijk steunsystemen»
een manier is om deze situatie te verbeteren. In een dergelijk steunsysteem
hebben hulp- en dienstverleners zich verenigd om, samen met hun cliënten,
de benodigde ondersteuning op zo'n manier te organiseren dat deze cliënten
hun plaats in de samenleving kunnen (blijven) innemen. Het steunsysteem bestaat
uit een regionaal netwerk waarin participeren: GGZ-instellingen, alle andere
maatschappelijke voorzieningen waarvan cliënten gebruik (willen) maken,
cliënten- en familie-organisaties en de lokale overheid. Een maatschappelijk
steunsysteem kan per regio een andere invulling krijgen. Belangrijke voorwaarden
voor een regionaal maatschappelijk steunsysteem zijn: heldere uitgangspunten,
een sterke coalitie van de belangrijkste partijen, een centrale plaats voor
cliënten- en familie-vertegenwoordigers en het aanwijzen van een «kern»instelling
die de regie voert over het steunsysteem. Mijns inziens kan de regionale GGZ-organisatie
de regiefunctie het beste op zich nemen, omdat de GGZ de gehele doelgroep
en haar behoeften het beste kent.Op dit moment bestaan op enkele plaatsen, zoals in Utrecht en Den Haag,
vergevorderde plannen voor de opbouw van regionale maatschappelijke steunsystemen.
Het Trimbos-instituut zal deze initiatieven met adviezen en onderzoek ondersteunen.
Zie voorts ook mijn antwoord op vraag 1. 42, 43 en 44Is de minister van mening dat rijk en gemeenten, vanwege overlappende
belangen, samen verantwoordelijk zijn voor het vinden van een oplossing voor
de ook door u gewenste versterking van het AMW?Is het zo dat het rijk verantwoordelijk is voor een zodanige sturing
dat gemeenten het nieuwe rijksbeleid voor de eerstelijns GGZ mogelijk zullen
en kunnen maken?Wat doet de minister met het advies van de VOG (25% capaciteitsuitbreiding)
dat vorig jaar op uw verzoek werd uitgebracht om de versterkte eerstelijns
GGZ-functie te kunnen invullen?Antwoord op de vragen 42, 43 en 44: zie mijn antwoord op vraag 4 van de
PvdA-fractie. 45Is de minister van mening dat de maatschappelijke opvang, o.a. in
relatie tot een sluitende aanpak voor de meest kwetsbare groepen, zich bevindt
op het snijvlak van de GGZ en de maatschappelijke dienstverlening? Antwoord op vraag 45: Ja, de maatschappelijke opvang en GGZ moeten daarom,
ieder vanuit hun eigen verantwoordelijkheid en expertise, gezamenlijk zorgen
voor een effectief steun- en begeleidingsaanbod voor de cliënten van
de maatschappelijke opvang met een ernstige psychiatrische stoornis. Maatschappelijke
opvang valt onder de verantwoordelijkheid van centrumgemeenten. In het kader
van preventie en herstel ligt er ook een belangrijke relatie met de overige
gemeentelijke taken en voorzieningen, waaronder de maatschappelijke dienstverlening.
Zie ook mijn antwoord op vraag 41. 46Kan de minister een reden geven voor het feit dat zowel in de beleidsvisie
GGZ als in het kader van het Grote Stedenbeleid geen extra middelen zijn geraamd
t.b.v. de maatschappelijke opvang, terwijl in dezelfde beleidsvisie wordt
gewezen op de samenhang tussen de maatschappelijke opvang en het doorstartconvenant
Grote Stedenbeleid?Antwoord op vraag 46: De afgelopen tijd is extra geïnvesteerd om
tekorten in de maatschappelijke opvang op te vangen. Hiervoor verwijs ik naar
mijn brief van 4 december 1998 (TK 1998 1999, 25 682, nr. 5) over de
financiële middelen en de beleidsinstrumenten voor maatschappelijke opvang.
De omvang van het beschikbare budget voor de specifieke uitkering maatschappelijke
opvang wordt jaarlijks vastgesteld bij de behandeling van de begroting van
VWS. Daarnaast wordt een regeling voorbereid voor een fonds voor leefbaarheid,
veiligheid en inburgering van oudkomers. Het streven is de regeling zo in
te richten, dat steden zelfstandig kunnen beslissen over de besteding van
middelen die daaronder vallen. Het ligt in de rede dat steden binnen het doel
van de te ontwerpen regeling deze middelen mede kunnen benutten voor een sluitende
aanpak van problemen van kwetsbare groepen in hun stad.Overigens is een effectieve aanpak van problemen van kwetsbare mensen
die opvang nodig hebben naar mijn mening niet alleen een kwestie van meer
geld. Het investeren in preventie, het verbeteren van de samenwerking tussen
betrokken sectoren op het gebied van zorg en huisvesting e.d. en het bevorderen
van doorstroom en maatschappelijke integratie zijn noodzakelijke voorwaarden
om de druk op de capaciteit van de maatschappelijke opvang structureel terug
te dringen. 47Wanneer wordt de door de minister genoemde brede commissie ter advisering
over een actief geestelijke volksgezondheidbeleid in het leven geroepen? Is
daarbij ook het AMW en de MO betrokken? En wanneer komt deze commissie met
een rapport?Antwoord op vraag 47 (en 184, 201): Ik beraad mij momenteel tezamen met
de beoogd voorzitter over de samenstelling en de precieze taakopdracht van
de commissie. In de beleidsvisie GGZ is reeds in algemene termen omschreven
op welke vragen de commissie zich gaat richten. Nadat bekend is wie er in
de commissie zitting nemen en welke concrete vragen zij zullen beantwoorden,
kan ik aangeven welke producten de commissie op welke termijn zal leveren.
Het is overigens mijn voornemen om binnen enkele weken de commissie te installeren.
De resultaten die de commissie oplevert zal ik betrekken bij de verdere vormgeving
van het GGZ-preventiebeleid. Op voorhand valt niet te zeggen of de conclusies
van de commissie ook betrekking zullen hebben op het AMW of de MO. 48Wanneer kan een verslag worden verwacht van het in uw opdracht verrichte
onderzoek naar de oorzaken van dak- thuisloosheid, verkommering en verloedering?Antwoord op vraag 48: zie antwoord op vraag 20 van de PvdA-fractie. 49De GGZ moet samenwerken met organisaties van maatschappelijke dienstverlening
en lokale overheden. Waar legt u de verplichtingen vast dat deze organisaties
en overheden ook samenwerken met de GGZ? Waar worden de bedragen die hiervoor
nodig zijn vastgelegd?Antwoord op vraag 49: Een goede samenwerking tussen GGZ en gemeentelijke
voorzieningen behoort tot de verantwoordelijkheid van de betrokken instellingen.
Deze samenwerking wordt onder andere gestimuleerd door middel van overleg
en door het subsidiëren van projecten die er (mede) op gericht zijn om
deze samenwerking te verbeteren. Deze samenwerking kan op verschillende manieren
worden geformaliseerd, bijvoorbeeld in de vorm van regiovisies en in OGGZ-convenanten.
Ik ga ervan uit dat partijen zich vanuit hun eigen verantwoordelijkheden en
bevoegdheden zullen houden aan gemaakte afspraken. Daarnaast is in het bestuursakkoord
nieuwe stijl en in het doorstartconvenant van de grote steden de intentieverklaring
opgenomen dat VWS en gemeenten zich gezamenlijk inspannen voor het AMW. Het
vastleggen van de samenwerking tussen GGZ en gemeentelijke voorzieningen in
de vorm van verplichtingen acht ik derhalve niet aan de orde. 50In de beleidsnota wordt de sterk stijgende meervraag naar opvang
van GGZ-problematiek ondergebracht binnen de eerste lijn, omdat het merendeel
van de vragen met kortdurende monodisciplinaire behandeling kan worden opgevangen.Hoe wordt deze capaciteit verwezenlijkt? Overweegt u ook binnen de
eerste lijn derde-compartimentsfinanciering toe te staan?Antwoord op vraag 50: De sterk stijgende vraag vereist in de eerste plaats
dat het beschikbare zorgaanbod op een doelmatige en doeltreffende wijze wordt
ingezet. Om die reden leg ik binnen de voor de GGZ beschikbare financiële
ruimte sterk de nadruk op de ontwikkeling van de consultatiefunctie van de
gespecialiseerde GGZ ten behoeve van de eerstelijn; zie daarvoor ook mijn
antwoord op vraag 11 van de PvdA-fractie.Met betrekking tot derde compartimentsfinanciering merk ik op dat nu al
de eerstelijnspsycholoog, die een belangrijke rol vervult in de eerstelijns
GGZ, volledig in het derde compartiment wordt gefinancierd. Ik ben voornemens
om in overleg met het NIP enkele experimenten te starten waarbij de eerstelijnspsycholoog
in de tweede compartimentsfinanciering wordt ondergebracht; zie hiervoor ook
mijn antwoord op vraag 13 van de PvdA-fractie. 51U spreekt in de beleidsvisie over signalen van zorgverschraling.
Kan de Tweede Kamer een gedegen rapport over de omvang van deze zorgverschraling
tegemoet zien?Antwoord op vraag 51 (en 39, 124): Het Trimbos-instituut heeft via een
vooronderzoek de mogelijkheid verkend om het begrip zorgverschraling te operationaliseren.
Daarnaast zijn de mogelijke indicatoren, oorzaken en remedies in kaart gebracht.
Dit voorjaar start het Trimbos-instituut in opdracht van VWS en GGZ-Nederland
met het hoofdonderzoek waarin de verschillende elementen en factoren
verder worden onderzocht. Dit onderzoek zal naar verwachting twee jaar duren.
Het hoofdonderzoek moet ook inzicht geven in de gewenste wijze van monitoren.
Aan de hand van de uitkomsten zal ik bezien of de gestelde (financiële)
prioriteiten binnen de GGZ aangepast moeten worden. 52Is de minister bereid actief te bevorderen dat meerjarenafspraken
gemaakt worden tussen zorgkantoor en zorgaanbieder, zodat het huidige herontwerp
van het aanbod op een transparante wijze kan verlopen?Antwoord op vraag 52: In het licht van de regiovisie ligt het niet in
de rede om actief te bevorderen dat zorgkantoor en zorgaanbieder meerjarenafspraken
maken; zie hiervoor ook mijn antwoord op vraag 35 van de PvdA-fractie. 53De minister wil ruimte geven aan maatschappelijk ondernemerschap.
Daartoe behoort ons inziens ook de mogelijkheid van de regionale zorgaanbieders
om samen met zorgverzekeraars en zorgkantoren afspraken te maken over reguliere
en niet reguliere (afzonderlijk te betalen) zorgactiviteiten. Wil de minister
bevorderen dat het COTG hiervoor de mogelijkheid biedt?Antwoord op vraag 53: Op dit moment is dit onderwerp van gesprek binnen
het COTG met als doel te komen tot een beleidsregel over aanvullende inkomsten
van zorginstellingen. Voordat ik hierover uitspraken doe, wacht ik het standpunt
van het COTG af. 54De minister geeft aan dat de regionale GGZ-centra bij voorkeur verwezenlijkt
worden in of nabij het algemene ziekenhuis. In de praktijk blijkt nogal eens
dat algemene ziekenhuizen hier maar moeizaam aan meewerken. Op welke wijze
kan de minister de algemene ziekenhuizen tot meer samenwerking bewegen?Antwoord op vraag 54: Mijn ervaring is dat de samenwerkingsbereidheid
van de algemene ziekenhuizen per regio verschilt. Ik zou dan ook niet in het
algemeen willen stellen dat de algemene ziekenhuizen in de praktijk moeizaam
zijn te bewegen tot samenwerking. In die regio's waar dat wel het geval is,
zal de stimulans primair van de kant van de andere GGZ-instellingen moeten
komen. Een extra prikkel tot samenwerking kan het bouwheerschap vormen; zie
daarvoor mijn antwoord op vraag 18 en 19 van de PvdA-fractie. Daarnaast kan
de provincie in het kader van de op te stellen regiovisie een rol spelen in
het bij elkaar brengen van de diverse partijen in een regio. 55Is het budget dat het algemeen ziekenhuis uitgeeft aan GGZ-hulp afgenomen?
Zo ja, is hierdoor het aantal psychologen sinds het vervallen van de erkenningseisen
en het niet toekennen van een budgetparameter aan de psychologie gedaald?Antwoord op vraag 55: Het budget dat de ziekenhuizen ontvangen is niet
specifiek afgenomen ten aanzien van het onderdeel GGZ-hulp. Wel is het mogelijk
dat er op instellingsniveau een accentverschuiving heeft plaatsgevonden ten
koste van de GGZ-hulp. Aan de ziekenhuizen wordt op grond van een aantal globale
parameters een budget toegekend. Bij de benutting van dit budget heeft het
ziekenhuismanagement substitutievrijheid, hetgeen betekent dat het management
niet gehouden is de middelen exact te besteden zoals in de budgetparameters
is opgenomen. Dat houdt ook in dat het toekennen van een budgetparameter aan
de psychiatrie geen garantie is voor een verruiming van de middelen ten behoeve
van de GGZ-hulp. Overigens ben ik ook geen voorstander van zo'n specifieke
budgetparameter. Dat zou geweld aandoen aan de ook door de ziekenhuizen bepleite
globaliteit van de budgetbepaling. 56In de beleidsbrief is weinig aandacht voor de armoedepositie van
de chronisch psychiatrische cliënten. Is over dit onderwerp overleg geweest
met de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid? Zo ja, met welk gevolg?Antwoord op vraag 56: In algemene zin is er, onder meer in het kader van
de voortgangsrapportage 1999 van de nota «De andere Kant van Nederland»
overleg tussen VWS en SZW over preventie en bestrijding van stille armoede
en sociale uitsluiting met betrekking tot de doelgroepen van het VWS-beleid,
waaronder de chronisch psychiatrische patiënten. Voorts houdt een interdepartementale
ambtelijke werkgroep zich bezig met het armoedebeleid in brede zin. Aan deze
werkgroep nemen onder meer de departementen van VROM, OC&W, BZK, EZ, Financiën
en SZW deel. Tot slot zal het onderzoek naar verschraling van zorg in het
APZ, dat binnenkort wordt gestart, waarschijnlijk ook meer inzicht geven in
het feitelijke zorggebruik in relatie tot de financiële omstandigheden
van chronisch psychiatrische patiënten. 57In de beleidsvisie wordt de eigen verantwoordelijkheid voor een gezond
psychisch evenwicht niet benoemd of uitgewerkt. Toch is bekend dat zelfzorg
en lotgenotencontacten zeer goed werkzaam zijn. In de visie wordt een duidelijke
sturing, gericht op het terugdringen van medicalisering, gemist. Welk beleid
staat de Minister hierin voor?Antwoord op vraag 57: In de beleidsvisie wordt naar mijn oordeel zeker
aandacht besteed aan de eigen verantwoordelijkheid van de burger (zie hiervoor
o.a. hoofdstuk 1 Algemene beschouwingen, de paragrafen «domein en missie
van de GGZ» en «versterking van de geestelijke volksgezondheid»).
Ik acht die eigen verantwoordelijkheid ook belangrijk: problematiek die in
eigen kring kan worden opgelost, behoort niet tot het domein van de GGZ.Uit epidemiologisch onderzoek (Nemesis) blijkt overigens dat burgers met
psychische problemen in het algemeen een zeer terughoudend hulpzoekgedrag
vertonen en in eerste instantie geneigd zijn om de problemen zelf met behulp
van familie, vrienden of lotgenoten op te lossen. Pas in latere instantie
wordt hulp gezocht bij de huisarts of bij de reguliere GGZ. Wat dat betreft
nemen burgers reeds nu al een eigen verantwoordelijkheid; overigens met het
risico dat te lang met het inroepen van hulp wordt gewacht. Het thema van
de eigen verantwoordelijkheid heeft dus verschillende dimensies. 58Over welk beleidsthema wil de minister concrete afspraken maken en
met welke inhoud, samen met de betrokken bewindspersonen (OC&W, SZW, Justitie
en GSB)?Antwoord op vraag 58: In het kader van de doorstartconvenant Grotestedenbeleid
is afgesproken dat begin 1999 in een open dialoog tussen betrokken departementen
(OC&W, SZW, Justitie en VWS) en de grote steden (G4 en G21) de invulling
van de «sociale pijler» verder zou worden uitgewerkt. Vooral het
thema «kwetsbare groepen» van de sociale pijler heeft
raakvlakken met de beleidsvisie GGZ. Deze zogeheten «sociale dialoog»
is nog niet afgerond. Over de stand van zaken zal de Tweede Kamer binnenkort
worden geïnformeerd. 59In de beleidsvisie wordt voorgesteld de gespecialiseerde GGZ volledig
AWBZ-gefinancierd te houden. Waarom is geen aansluiting gezocht bij een tijdsscheiding
van 1 jaar, zoals bij de ziekenhuizen voor financiering uit het tweede respectievelijk
eerste compartiment?Op blz. 45 wordt wel over een periode van 1 jaar gesproken. Hoe valt
dit te rijmen?Antwoord op vraag 59 (en 88): In mijn brief d.d. 20 april 1998 heb ik
mijn visie uiteengezet op de financiering van de GGZ. Bij de indeling van
de zorg over de financieringssegmenten spelen diverse overwegingen een rol.
Het gaat in de eerste plaats om kwaliteit, doelmatigheid en samenhang in de
sector. Deze aspecten zijn op dit moment het meest gediend met de maatregelen
zoals voorgestaan in de beleidsvisie, te weten modernisering van de AWBZ.
Termijnen van eigen bijdrageregelingen hangen niet direct samen met financiering
van de zorg via het eerste of via het tweede compartiment. 60De regionale GGZ wordt uitsluitend toegankelijk via de huisarts en
de geprotocolleerde indicatiestellingprocedure. Betekent dit dat de huisarts
ook ingeschakeld moet worden bij crisishulpverlening en dat er geen «EHBO-functie»
is bij APZ of PAAZ?Antwoord op vraag 60: Over de inschakeling van crisishulpverlening maken
de regionale GGZ-organisaties afspraken met ondermeer de betreffende huisartsen.
Vanzelfsprekend dient crisishulp snel beschikbaar te zijn en niet belemmerd
te worden door verwijzings- of indicatievereisten. 61In de domeinbegrenzing is voor de minister onderscheidend de vraag
of psychische problemen leiden tot ernstig lijden en ernstige beperkingen
in het maatschappelijk functioneren. Hoe verhoudt zich dit met het preventieve
aspect van de missie van de GGZ?Antwoord op vraag 61: Preventie en zorg zijn beide kerntaken van de GGZ.
Preventie binnen de GGZ heeft tot doel om psychische problematiek te voorkomen
of verergering te verhinderen, dan wel om te voorkomen dat men opnieuw ziek
wordt. Preventie heeft een nauwe relatie met zorg, en in veel gevallen vormt
de preventieve taak een onderdeel van het behandelprogramma. 62Maakt de minister een keuze tussen afhankelijke of onafhankelijke
objectieve en integrale indicatiestellingen?Antwoord op vraag 62: zie antwoord op vraag 14 van de PvdA-fractie. 63Over de positie van de eerstelijnspsycholoog wordt nog nagedacht.
In welke richting gaan uw gedachten?Antwoord op vraag 63: zie antwoord op vraag 13 van de PvdA-fractie. 64Meer dan 300 000 mensen in Nederland krijgen een WAO-uitkering
i.v.m. psychische problematiek. Kan de minister een vergelijking in aantallen
en percentages geven van een aantal ons omringende landen en de VS?Antwoord op vraag 64: De cijfers, die door het ministerie van SZW zijn
opgesteld, geven aan dat psychische arbeidsongeschiktheid geen typisch Nederlands
probleem is, maar ook elders een substantieel deel uitmaakt van de WAO-toetredingsgronden.
De WAO-problematiek is in Nederland wel aanzienlijk groter, zowel wat psychische
aandoeningen als andere aandoeningen betreft.Onderstaand de internationale cijfers voor het percentage «psychische
klachten» als aandeel in a) het WAO-bestand en b) de instroom voor het
jaar 1996. Hierbij merk ik op dat zowel de arbeidsomstandigheden, de opvangmogelijkheden,
de wet- en regelgeving, als de wijze van registreren per land uiteenlopen,
hetgeen de vergelijking bemoeilijkt. a)
Bestandb) Instroom  MannenVrouwen MannenVrouwenDLDonb.onb.DLD1626DKonb.onb.DK3021 NL3140NL2426NOR2226NOR2221 SW2923SW2319UK1725UK1926 USA3131USA2023B2134Bonb.onb.65In hoeverre wordt er budgettair bij de extramuralisering rekening
gehouden met de daardoor verhoogde intramurale zorgzwaarte?Antwoord op vraag 65: Vanaf 1998 zijn door het COTG nieuwe beleidsregels
vastgesteld op basis waarvan het budget van APZ en RIBW tot stand komt. In
deze beleidsregels is rekening gehouden met zorgzwaarte. 66Welke waarborgen heeft de minister voor de overgang van jeugdige
GGZ-cliënten naar volwassenheid?Antwoord op vraag 66: De kinder- en jeugdpsychiatrie moet voldoende verbindingen
hebben met het circuit voor de volwassenenpsychiatrie teneinde de overgang
van het ene naar het andere circuit goed te laten verlopen. Dit is de verantwoordelijkheid
van betrokken instellingen. Ik zie de volwassenenpsychiatrie als één
van de vele circuits waar de kinder- en jeugdpsychiatrie mee moet samenwerken
zoals ook de sectoren verstandelijk gehandicaptenzorg, jeugdhulpverlening,
jeugdbescherming en onderwijs. 67De Minister kiest voor scheiding van kinder- en jeugdpsychiatrie,
de gewone GGZ en de ouderenpsychiatrie. Wat is de reden van zo'n volledige
scheiding? Waarom geen integratie of uitwisselbaarheid van plaatsen?Antwoord op vraag 67: In de beleidsvisie wordt uitgegaan van een aantal
circuits binnen de GGZ, namelijk de kinder- en jeugdpsychiatrie, de volwassenenpsychiatrie,
de ouderenpsychiatrie, de verslaafdenzorg en de forensische psychiatrie. Deze
circuitvorming, die aansluit bij de feitelijke ontwikkelingen
in het veld, is al langer onderdeel van het beleid; de beleidsvisie trekt
deze lijn door. Met deze circuitvorming wordt een hogere kwaliteit van de
zorg en een betere aansluiting bij de aanpalende zorgvelden en maatschappelijke
organisaties beoogd. Per circuit is vaak sprake van andere relaties en andere
aanpalende zorgvelden. Zo is de kinder- en jeugdpsychiatrie bijvoorbeeld vooral
gebaat bij goede relaties met het onderwijsveld, de ouderenpsychiatrie met
het brede veld van verpleging en verzorging.Overigens gaat het bij circuitvorming om een organisatie-principe en niet
om een volledige scheiding. Ook tussen de circuits bestaan uiteraard verbindingen.
Om deze circuitvorming te faciliteren en een kwantitatief voldoende aanbod
te garanderen, worden in de WZV-normering voor de GGZ aparte deelnormen onderscheiden
voor de kinder- en jeugdpsychiatrie, de volwassenenzorg, de ouderenzorg en
de verslaafdenzorg. De capaciteitsbepaling voor de forensische psychiatrie
gebeurt in overleg met de minister van Justitie. 68Wordt bij het afkicken onder narcose ook aandacht besteed aan jongeren?Antwoord op vraag 68: De benedengrens voor deelname aan het experiment
afkicken onder narcose is gesteld op 18 jaar. 69Botst een integrale norm voor de bouw en planning van zorgvoorziening
niet met het uitgangspunt van zorg op maat en vraaggerichte zorg?Antwoord op vraag 69 (en 144): Nee. De integrale norm is juist bedoeld
om, in combinatie met integrale aanspraken, de vraaggerichte zorg en zorg
op maat te faciliteren. 70Is de minister voornemens bouwnormen flexibeler te maken opdat eenvoudiger
op de zorgvraag kan worden ingespeeld? Zijn er dan mogelijkheden voor lump-sum
financieringen met (financiële) verantwoording achteraf?Antwoord op vraag 70: Nee. Naar mijn mening is dit ook geen goed antwoord
op het eenvoudiger kunnen inspelen op de zorgvraag. In dit verband verwacht
ik veel meer van de modernisering van de AWBZ en van de aanpassing van de
WZV. 71In de beleidsvisie wordt met nadruk gesproken over cliëntenorganisaties
en de versterking daarvan. Over de rol van partners, ouders, huisgenoten en
hun vertegenwoordigers wordt nauwelijks gesproken. Ziet de minister voor hen
geen belangrijke rol weggelegd?Antwoord op vraag 71: Partners, ouders en huisgenoten hebben een belangrijke
rol in de zorg voor cliënten en hun organisaties zijn zeer actief in
de GGZ. Met de vermaatschappelijking van de zorg neemt hun belang verder toe.
De GGZ-aanbieders zullen daarop moeten inspelen. Familie-organisaties en GGZ-Nederland
hebben daartoe een «Modelregeling GGZ-instellingen / familie en naaste
betrokkenen» opgesteld. Hetgeen in de beleidsvisie staat over versterking
van de regionale cliëntenorganisaties is ook van toepassing op de familie-organisaties. 72In de relatie tussen ARBO-artsen en huisartsen, AMW en eerstelijnspsychologen
speelt de vertrouwelijkheid een belangrijke rol. Kan de minister
bevorderen dat met instemming van de cliënt noodzakelijke gegevens worden
uitgewisseld?Antwoord op vraag 72: In elke relatie tussen een arts en een cliënt
staat vertrouwelijkheid voorop en kan informatie over de cliënt alleen
worden uitgewisseld of doorgegeven met uitdrukkelijke toestemming van de cliënt.
Nu er steeds meer sprake is van samenwerking tussen betrokken organisaties
en beroepsbeoefenaren dient extra zorgvuldigheidheid in acht te worden genomen
met betrekking tot de privacy van cliënten. Daar waar met betrekking
tot de samenwerking protocollen of convenanten worden opgesteld, dient naar
mijn mening te worden opgenomen dat uitwisseling van cliëntgegevens slechts
met toestemming van de cliënt dient te geschieden. 73Hoort de problematiek van de kindermishandeling, qua oorzaak en gevolg,
niet tot het terrein van de GGZ?Antwoord op vraag 73: Kindermishandeling vraagt, zowel qua oorzaak als
gevolg, naar mijn mening om een meer omvattende en gedifferentieerde benadering
dan uitsluitend de geestelijke gezondheidszorg kan bieden. Het is u bekend
dat voor kindermishandeling een apart traject is opgezet om een landelijk
dekkend netwerk van advies- en meldpunten te realiseren. 74Wanneer valt het onderzoek te verwachten naar voorwaarden waaronder
verruiming van de mogelijkheden voor dwangbehandeling voor mensen zonder ziekte-inzicht
en het onderzoek naar de juridische mogelijkheden voor en ethische aspecten
van zelfbindingsverklaringen en ambulante dwangbehandeling?Antwoord op de vragen 74 (en 148 en 197): De onderzoeken inzake zelfbindingsverklaringen
en voorwaardelijke rechterlijke machtigingen (ambulante dwangbehandeling)
omvatten beide een meerjarentraject en zullen naar verwachting eind 2001 zijn
afgerond. Bij deze onderzoeken komen empirische, juridische en ethische vraagstukken
aan de orde. Kinderen jonger dan 12 jaar en hun ouders zijn niet als afzonderlijke
doelgroep in de onderzoeken aangemerkt, maar maken deel uit van de totale
doelgroep. Het onderzoek naar de verruiming van de mogelijkheden voor dwangbehandeling
voor mensen zonder ziekte-inzicht zal naar verwachting in september 1999 zijn
afgerond.De relatie tussen de WGBO en de Wet Bopz en de onderlinge verhouding is
niet altijd helder voor betrokkenen die met beide wetten te maken hebben.
Dit onderwerp maakt deel uit van het voorlichtingsplan dat is aangekondigd
in het kabinetsstandpunt op de evaluatie van de wet Bopz en behoort niet tot
de onderwerpen die aan nader onderzoek zijn onderworpen. 75Kan de minister de begrippen «toenemende en veranderende hulpvraag»
nader omschrijven en de oorzaken ervan aangeven? Waarom formuleert de minister
de vraagstijging en -verandering slechts als uitdaging, maar vertaalt zij
deze nergens in concrete productie- of capaciteitsaantallen? Is zij bereid
dit alsnog te doen? (blz. 1)Antwoord op vraag 75: In de beleidsvisie heb ik aangegeven dat er sprake
is van een snel toenemende vraag naar met name ambulante GGZ-hulp. Betere
herkenning door de huisarts en doorbreking van het maatschappelijk taboe om
hulp te vragen, hebben daaraan bijgedragen. Voorts is er sprake
van een toenemende zorgzwaarte, mede doordat cliënten zo lang mogelijk
extramuraal geholpen willen worden.De capaciteit van de GGZ wordt deze kabinetsperiode uitgebreid met 1438
plaatsen. Deze intensivering betreft overigens beleid dat reeds eerder is
ingezet. Voor extra capaciteitsinzet biedt het voor de GGZ beschikbare financiële
kader weinig ruimte. Mijn inzet betreft primair maatregelen ter verbetering
van de doelmatigheid van de zorg: betere stroomlijning van de vraag tussen
eerste- en tweedelijnszorg door gebruik te maken van consultatie en geprotocolleerde
verwijspatronen; de «stepped care» benadering, waarbij met zo
eenvoudig mogelijke hulp wordt begonnen en pas indien dit onvoldoende blijkt
meer gespecialiseerd aanbod beschikbaar komt; meer programmatische zorg gericht
op bepaalde doelgroepen, etc.. Ik verwacht dat met dergelijke maatregelen
een aanzienlijke doelmatigheidswinst valt te behalen. 76Wat verstaat de minister onder maatschappelijk ondernemerschap? Waar
zit exact de speelruimte? Wat verwacht de minister van maatschappelijk ondernemerschap?Antwoord op vraag 76: zie het antwoord op vraag 2 van de PvdA-fractie. 77In de GGZ als ideaaltype is het hulpaanbod vraaggericht. Welke gevolgen
heeft dit voor de financiering van de GGZ-sector?Antwoord op vraag 77 (en 91): In het kader van het project «modernisering
AWBZ» wordt onderzocht of, en zo ja, welke gevolgen een vraaggericht
hulpaanbod heeft voor de financiering van ondermeer de GGZ. Een brief hierover
volgt in juni 1999. Vragen CDA-fractie 78Wat bedoelt de minister met «mits de eigenheid van het beschermd
wonen daarmee niet in de knel komt»? Waar liggen de grenzen? En bij
wie ligt de verantwoordelijkheid voor deze beslissing?Antwoord op vraag 78: zie antwoord op vraag 17 van de PvdA-fractie. 79De GGZ zou zich moeten richten op het herstel (..) en op het draaglijk
maken van de gevolgen van de stoornissen. Wat is het bereik van de gevolgen
van de stoornissen? Is voor het adequaat beantwoorden van de vraag naar het
bereik van het verzekeringstelsel het antwoord op deze vraag niet noodzakelijk?Antwoord op vraag 79: De gevolgen van psychiatrische stoornissen zijn
veelal breed en diep ingrijpend in het functioneren van patiënten en
hun omgeving; zij beperken in belangrijke mate de kwaliteit van leven. Zonder
uitputtend te zijn gaat het om pijn, somatische aandoeningen, lichamelijke
beperkingen en problemen bij ADL, eenzaamheid, isolement en uitstoting, belangrijke
beperkingen in het sociale functioneren (als partner, als ouder, als kind,
vriend of buur), maar ook om woninguitzetting en langdurige arbeidsuitval.
Uit epidemiologisch onderzoek (Nemesis) komt naar voren dat de gevolgen toenemen
met de ernst van de stoornis en met comorbiditeit (de combinatie van meerdere
psychiatrische stoornissen). Het bereik van die gevolgen is dus breed.Echter de GGZ hoeft en kan (zoals ook elders in de beleidvisie beschreven)
als hulpverleningsorganisatie niet zelf op al deze levensterreinen de gevolgen draaglijk te maken. Daarvoor zijn ook andere sectoren verantwoordelijk
dan wel meer aangewezen. In het kader van de vermaatschappelijking worden
deze sectoren meer dan voorheen aangesproken. De GGZ dient wel goed met die
sectoren samen te werken en zonodig relaties op te bouwen. 80Waarop wordt de conclusie gebaseerd dat zorgaanbieders onvoldoende
transparant zijn, en dat zij onvoldoende worden beloond voor, c.q. afgerekend
op de doelmatigheid en de kwaliteit van de geleverde zorg? Acht de minister
de bevoegde controlerende instanties op dit gebied niet adequaat genoeg?Antwoord op vraag 80: Zorgaanbieders bieden op dit moment, op basis van
wettelijke verplichtingen of gemaakte afspraken, inzicht in hun functioneren.
Op een aantal punten schieten deze informatiestromen en de daaronder liggende
registratiesystemen echter tekort en is er sprake van onvoldoende transparantie.
Dit wordt door het veld zelf ook als een probleem ervaren in het kader van
«maatschappelijk ondernemerschap». In de beleidvisie (hoofdstuk
9 onder het kopje «Verantwoording») is aangegeven op welke wijze
modernisering van de verantwoordingsstructuur zal plaatsvinden.In de huidige bekostigingssystematiek van de aanbieders zijn «doelmatigheid»
en «kwaliteit van de geleverde zorg» feitelijk geen parameters.
Alleen al om die reden kunnen zorgaanbieders niet worden beloond voor of afgerekend
op geleverde prestaties.Uit bovenstaande blijkt dat de (in de vraag aangehaalde) constateringen
uit de beleidvisie geen oordeel inhouden over de bevoegdheden of het feitelijk
functioneren van de toezichtsorganen. Dat is hier niet aan de orde. 81De druk van het bedrijfsleven voor goede zorg neemt toe. Deelt de
minister de mening dat ook zonder die druk een goede zorg noodzakelijk is?
Kan zij motiveren waarom zij dit als extra motivatie ziet? Vindt de minister
dat de GGZ-zorg momenteel tekortschiet t.a.v. het bedrijfsleven? Zo ja, op
welke onderdelen dan?Antwoord op vraag 81: Ik ben uiteraard van mening dat goede zorg noodzakelijk
is. De privatisering van delen van het sociale zekerheidsstelsel hebben werkgevers
een financieel belang gegeven bij het voorkomen van ziekte bij hun werknemers
en bij een zo spoedig mogelijke terugkeer in geval van ziekte. Daardoor neemt
de druk vanuit het bedrijfsleven op de (geestelijke) gezondheidszorg toe.De GGZ heeft lange tijd de individuele cliënt en de stoornis waaraan
deze lijdt centraal gesteld in de hulpverlening. Er werd niet altijd voldoende
rekening gehouden met de omstandigheden waarin de cliënt verkeert, zoals
werk en het hebben van een gezin. Deze omstandigheden spelen echter wel degelijk
een rol bij het ontstaan, beloop en herstel van psychische problematiek. De
vragen vanuit het bedrijfsleven hebben dit meer zichtbaar gemaakt en zijn
dus een extra impuls voor de verbetering van de reguliere GGZ-hulp.Daarnaast kampt de GGZ met wachtlijsten, die snelle hulp aan cliënten
in een aantal gevallen belemmert. De werkgevers hebben in reactie hierop andere
oplossingen gezocht, onder meer door bij hun Arbo-dienst uitgebreidere pakketten,
inclusief zorg, in te kopen of door contracten af te sluiten met commerciële
organisaties. Om de kwaliteit en deskundigheid binnen het reguliere aanbod
te waarborgen, dient zowel de wachtlijstproblematiek te worden aangepakt als
een meer vraaggerichte benadering in de zorg te worden ontwikkeld, waarbij
tevens aandacht is voor de factor «arbeid». 82Is het niet wat laat om na het schrijven van deze beleidsvisie een
commissie in te stellen die moet bekijken waar de stijgende hulpvraag vandaan
komt? Welke visie hierover ligt dan eigenlijk ten grondslag aan deze beleidsvisie?
Is het niet waar dat een organisatorische verandering in de sector gebaseerd
moet zijn op een inhoudelijke (lange termijn)visie?Antwoord op vraag 82: Ik beschouw beleidsontwikkeling, zeker in een dynamisch
veld als de (geestelijke) gezondheidszorg, als een continu proces. Beleid
is in mijn ogen nooit af en zelfs goed overwogen beleidsdocumenten hebben
geen eeuwigheidswaarde. Beleidsevaluatie en impulsen uit het veld, de politiek
en de samenleving, nopen tot periodieke bijstelling en bijsturing. In dat
continue proces van beleidsontwikkeling is het instellen van een commissie
zoals bedoeld nooit te laat.Overigens is de taakopdracht van deze commissie breder dan alleen het
analyseren van de stijgende zorgvraag. Ook het adviseren over zaken als facetbeleid,
geestelijk volksgezondheidsbeleid en het verhelderen van de taak die de geestelijke
gezondheidszorg en de daarin werkzame beroepsbeoefenaren kunnen hebben voor
de samenleving als totaal, behoren tot de taakopdracht.Ook zonder de resultaten van deze commissie is er reeds nu sprake van
een duidelijke beleidsvisie; ook voor de lange termijn. Ik ben het eens met
de vraagsteller dat een inhoudelijke beleidvisie ten grondslag dient te liggen
aan organisatorische veranderingen in het veld. Die visie is dan ook helder
verwoord in de Beleidvisie GGZ 1999. 83Doet de beschreven nieuwe beroepenstructuur wel recht aan de problemen
in de GGZ-sector? Is deze praktisch uitvoerbaar en te hanteren?Antwoord op vraag 83: Beroepsbeoefenaren in de GGZ hebben sterk overlappende
deskundigheidsgebieden waardoor de taakafbakening voor cliënten, instellingen,
maar soms ook voor beroepsbeoefenaren zelf, onvoldoende helder is. De geringe
transparantie leidt tot een ondoelmatige inzet van beroepskrachten. Om die
reden is in de beleidsvisie GGZ een nieuwe beroepenstructuur geschetst die
deze knelpunten wegneemt. Deze beroepenstructuur leidt tot een herordening
en vereenvoudiging van het bestaande beroepenveld en komt daarmee tegemoet
aan de genoemde problemen. Ik heb inmiddels het CONO om advies gevraagd over
de invoering van de nieuwe beroepenstructuur in de GGZ, waarbij ik tevens
aandacht heb gevraagd voor de wijze waarop eventuele knelpunten in de overgangsfase
van de huidige naar de nieuwe structuur kunnen worden opgelost. 84Wat is volgens de minister de rol van de psychotherapeuten in de
nieuwe beroepenstructuur? Welke consequenties heeft het schrappen van de wettelijke
positie (beschermde titel) van de psychotherapeut voor de kwaliteit van de
psychotherapie?Antwoord op vraag 84: In de voorgenomen beroepenstructuur vallen de werkzaamheden
van de gespecialiseerde GZ-psycholoog voor een belangrijk deel samen met die
van het basisberoep psychotherapeut. Deze overlap, alsmede op deelterreinen
de overlap met de psychiater, vormt aanleiding om de positie van de psychotherapeut
in het beroepenveld en de aanmerking van dat beroep in de Wet BIG als artikel
3-beroep opnieuw te bezien. Inmiddels heb ik het CONO gevraagd mij te adviseren
inzake een overgangsregeling die, met inachtneming van de rechten van de thans
geregistreerde (en in de nabije toekomst te registreren) psychotherapeuten,
leidt tot het op termijn beëindigen van het beroep van psychotherapeut
als wettelijk erkend basisberoep (conform artikel 3 van de wet BIG). Op voorhand
denk ik aan een regeling, waarbij naast de psychiater, de toekomstige gespecialiseerde
GZ-psycholoog (artikel 14) over de volledige psychotherapeutische deskundigheden
beschikt, zodat de uitoefening van de psychotherapie als behandelmethode behouden
blijft. Deze regeling heeft geen gevolgen voor de kwaliteit van de beroepsuitoefening
aangezien voor de erkende specialismen (op basis van artikel 14 wet BIG) dezelfde
kwaliteitseisen en waarborgen gelden als voor de erkende basisberoepen (op
basis van artikel 3 wet BIG). Zie ook het antwoord op vraag 142 van de D66-fractie. 85Hoe zal de voorziene versterking van de zorgkantoren er uit komen
te zien? Aan welke uitbreiding van taken denkt de minister? Kan de minister
een overzicht verstrekken van de verantwoordelijkheidsverdeling tussen rijk–zorgkantoren–instellingen,
zoals die is voorzien?Antwoord op vraag 85: Op mijn verzoek heeft de Ziekenfondsraad een eerste
rapport van een uitvoeringstoets uitgebracht over zorgkantoren. In dit eerste
rapport gaat de Ziekenfondsraad in op de taken en de formele positie van het
zorgkantoor. Op korte termijn zal ik een beslissing nemen over de regeling
van verantwoordelijkheden, taken en bevoegdheden van zorgkantoren. Deze zal
in lijn moeten zijn met de modernisering van de AWBZ waarvoor u een plan van
aanpak is toegezegd. Op dat moment kan ik een overzicht geven van de taken
die het zorgkantoor moet uitvoeren.Voor de verantwoordelijkheidsverdeling tussen rijk, zorgkantoor en de
zorginstelling geldt dat deze door genoemde regeling op hoofdlijnen gelijk
zal blijven als in de huidige situatie. Wel zullen met verschillende maatregelen
de verantwoordelijkheden worden aangescherpt. Deze zullen in de u toegezegde
brief over de thuiszorg worden geschetst. 86Op basis van welke criteria gaat de minister preventiegelden oormerken?
Geldt dit voor alle betrokken instellingen? Hoe vindt de verdeling van de
geoormerkte gelden plaats? Welke rol dicht de minister toe aan alle betrokkenen
in het GGZ-veld als het gaat om preventie? Is iedere organisatie of instelling
hiertoe in staat?Antwoord op vraag 86: Over die vragen ben ik in overleg met de betrokken
organisaties (o.a. GGZ-Nederland, Zorgverzekeraars Nederland). Doel van dit
overleg is te bepalen hoe preventie organisatorisch en financieel beter kan
worden verankerd. Het is mogelijk noodzakelijk om eerst gericht onderzoek
te doen naar de effecten van oormerking of van eventuele andere oplossingen
om preventie organisatorisch en financieel beter te verankeren, alvorens tot
definitieve besluitvorming kan worden gekomen. 87Welke instrumenten staan de minister ter beschikking om ziekteverzuim
en arbeidsongeschiktheid om psychische redenen terug te dringen?Antwoord op vraag 87: Het terugdringen van ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid
om psychische redenen is geen zaak die alleen door de Minister van VWS kan
worden opgelost. Behalve de departementen van SZW en VWS hebben ook de sociale
partners, de Arbodiensten, de eerste- en tweedelijns GGZ hierin een belangrijke
rol, ieder vanuit zijn eigen specifieke verantwoordelijkheid.Voor VWS is de aanpak van de wachttijden die een snelle adequate hulpverlening
in de weg staan, een belangrijk speerpunt. Voorts is mijn beleid
gericht op verbetering van de kwaliteit van zorg (transparantie, zorgprogramma's,
samenwerking), verbetering van de preventie van psychische problematiek (ZON-programma
Preventie), verbetering van de organisatie van sociaal-medische begeleiding
(samen met SZW), en bevordering van samenwerking tussen alle betrokken actoren.
Daarnaast werkt het ministerie van SZW hard aan de Arboconvenanten waarin
concrete afspraken worden gemaakt over vermindering van werkdruk en stress.
Voorts stel ik samen met de Staatssecretaris van SZW een Commissie Psychische
Arbeidsongeschiktheid in die tot taak krijgt om op de belangrijkste knelpunten
in het traject van preventie, zorg, begeleiding en reïntegratie bij uitval
uit arbeid om psychische redenen concrete verbeterafspraken te realiseren
tussen verantwoordelijke sociale partners en zorgaanbieders. Voor de zomer
zal ik u hierover nader informeren. Tenslotte werken SZW en VWS gezamenlijk
aan de verbetering van reïntegratie na uitval uit arbeid om psychische
redenen, door nadere afspraken te maken omtrent het functioneren van de UVI's
en de arbeidstoeleiding van (ex)psychiatrische patiënten via intermediairen
als Passage. 88Wat zijn de argumenten waarom de minister het advies van de RVZ niet
volgt? (blz. 12)Antwoord op vraag 88: In mijn brief d.d. 20 april 1998 heb ik mijn visie
uiteengezet op de financiering van de GGZ. Het gaat erom de uitdagingen waar
de GGZ voor staat, te weten de toename van de vraag en de veranderde hulpvraag,
zo adequaat mogelijk tegemoet te treden. De echelonnering tussen de eerstelijn
(huisarts, ELP en AMW) en de tweedelijn (gespecialiseerde GGZ) heb ik in dat
kader overgenomen uit het RVZ-advies. Ik blijf bij de keuze om de gespecialiseerde
GGZ als één geheel te benaderen en niet op te splitsen in een
deel dat aangestuurd wordt op basis van de ZFW en een deel dat aangestuurd
wordt op basis van de AWBZ. Deze opsplitsing komt het transformatieproces
waarin de GGZ zich bevindt, gericht op een transparant zorgproces, niet ten
goede. Evenmin is duidelijk wat de meerwaarde van een dergelijke opsplitsing
zou kunnen zijn. Zie ook mijn antwoord op vraag 59 van de VVD-fractie. 89Is het de minister bekend dat er problemen zijn met de eigen bijdrage
die cliënten in de gespecialiseerde GGZ moeten betalen? Ziet de minister
mogelijkheden om iets aan deze problemen te doen? Welke conclusies trekt zij
wat dit betreft uit het rapport Derksen?Antwoord op vraag 89: De hoogte van de eigen bijdrage is afhankelijk van
de hoogte van het inkomen. Er wordt dus rekening gehouden met de specifieke
inkomenssituaties van betrokkenen. Dit geldt voor alle AWBZ-instellingen;
de eigen bijdrage in de gespecialiseerde GGZ wijkt niet af van die in de overige
AWBZ-gefinancierde instellingen, met dien verstande dat GGZ-patiënten
voor het eerste jaar psychiatrische ziekenhuiszorg geen eigen bijdrage hoeven
te betalen (in verband met het relatief hoge percentage jaarlijkse heropnames
in de intramurale GGZ). Het rapport van de commissie Derksen en het kabinetsstandpunt
daarop leiden dus niet tot een aparte conclusie voor de groep verzekerden
in de gespecialiseerde GGZ. 90Hoe beziet de minister de rol van de patiënten- en cliëntenraden
als het gaat om de bewaking van de kwaliteit van de zorgverlening? Voldoet
deze aan haar verwachtingen en waarom wel of niet? Antwoord op vraag 90: zie antwoord op vraag 117. 91In de inleiding spreekt de minister over een vraaggestuurde zorg.
Kan zij schematisch weergeven hoe de financiering er in dat ideaaltype uit
komt te zien en in welk traject er van cliënten wel en geen financiële
bijdrage wordt verwacht?Antwoord op vraag 91: zie het antwoord op vraag 77 van de VVD-fractie. 92Uit het WAO-debat blijkt dat 400 000 mensen behoefte hebben
aan hulp, maar zich niet tot de hulpverlening wenden. Kan de minister aangeven
welke oorzaken hieraan ten grondslag liggen?Antwoord op vraag 92: Een groot aantal mensen heeft behoefte aan hulp
als gekeken wordt naar de aard en ernst van de klachten waar men mee kampt.
Veel mensen herkennen deze klachten echter niet als een probleem waar met
professionele hulp iets aan kan worden gedaan. Het kan ook voorkomen dat men
niet wil toegeven dat men psychische klachten heeft. Daarnaast speelt mee
dat het mensen niet altijd duidelijk is met welke klacht men waar terecht
kan voor hulp. Dit belemmert mensen in het daadwerkelijk zoeken naar hulp. 93De samenwerking tussen de huisarts en het AMW moet versterkt worden.
Welke belemmeringen zijn er in de huidige situatie die dit in de weg staan?
Heeft de minister voor deze organisatorische en inhoudelijke verandering geld
uitgetrokken? Zo ja, hoeveel? Kan de minister aangeven waarom ze die financiële
middelen voldoende acht?Wat vindt de minister van de uitspraak van het werkveld dat voor
het versterken van de eerstelijn de consultatiefunctie moet worden uitgebreid
en dat hiervoor f 11 mln. nodig is? (blz. 16)Antwoord op vraag 93: Versterking van de eerstelijn vergt inderdaad een
goede samenwerking tussen huisarts, AMW en eerstelijnspsycholoog. Daarnaast
moet aan een aantal andere voorwaarden voldaan zijn, zoals deskundigheidsbevordering
van de huisarts op het gebied van diagnostiek van psychische stoornissen,
bekendheid van de huisarts met het hulpaanbod in de regio, voldoende capaciteit
in de eerstelijn, een goede consultatie vanuit de gespecialiseerde GGZ, een
goede samenwerking tussen de eerste- en de tweedelijn op het gebied van doorverwijzing
en ontslagbeleid en tot slot, afstemming van de richtlijnen en standaarden
van de huisarts en de psychiater op het gebied van diagnostiek en behandeling.Voor de intensivering van de consultatiefunctie van de gespecialiseerde
GGZ ten behoeve van de eerstelijn is voor 1999 structureel 6,4 miljoen beschikbaar.
Mijn voornemen is om dit bedrag deze kabinetsperiode te laten toenemen. Een
deel van dit bedrag wordt ingezet voor werkontwikkeling, monitoring en evaluatie.
Ongeveer 6 miljoen is regionaal beschikbaar voor de uitvoering van de consultatiefunctie
door de gespecialiseerde GGZ.Zoals ik in mijn antwoord op vraag 12 van de PvdA-fractie heb aangegeven,
is nu reeds aan een aantal van bovengenoemde voorwaarden voldaan om de versterking
van de eerstelijn tot een succes te maken. Hoeveel financiële middelen
hiervoor op termijn nodig zijn hangt mede af van de uitkomsten van de werkontwikkeling
en van de monitoring van de consultatiefunctie. 94De minister spreekt in de beleidsvisie veel over samenwerken. Deelt
zij de mening dat dit hoe dan ook kosten met zich mee zal brengen, en dat
dit niet zomaar ineens kostenbesparend zal werken? Trekt zij voor deze brede
samenwerking geld uit?Antwoord op vraag 94: Daar waar nodig wordt deze samenwerking door mij
bevorderd, ook in financiële zin. Recent heb ik f 6,4 miljoen ter
beschikking gesteld voor het verbeteren van de samenwerking tussen huisarts
en gespecialiseerde GGZ en is het mijn voornemen hierin de komende jaren nog
meer te investeren. Overigens beschouw ik samenwerking als een reguliere taak
van GGZ- en andere instellingen, en behoort het primair tot de verantwoordelijkheid
van de instellingen zelf om hieraan gevolg te geven. Ik ben dan ook niet van
mening dat samenwerking hoe dan ook kosten met zich meebrengt. 95Hoe verhoudt de versterking van de positie van de huisarts zich tot
de te kleine capaciteit aan huisartsen in Nederland?Antwoord op vraag 95: De komende jaren zullen diverse maatregelen worden
genomen om de positie van de huisarts te versterken, zoals deskundigheidsbevordering
op het terrein van diagnostiek van psychische stoornissen, consultatie van
de huisarts door de gespecialiseerde GGZ, en het realiseren van praktijkondersteuning.
Deze maatregelen zijn erop gericht de huisarts beter toe te rusten voor een
taak die hij nu reeds vervult.Dit gehele pakket aan maatregelen biedt mijns inziens een goede basis
voor de versterking van de eerstelijn met een centrale rol voor de huisarts. 96Grotere betrokkenheid van m.n. de huisarts is alleen mogelijk door
intensieve consultatie en ondersteuning vanuit de gespecialiseerde GGZ. Waarom
bevat de beleidsvisie hiervan geen uitwerking, operationalisering, tijdsplanning
en een begroting van de kosten? (blz. 16)Antwoord op vraag 96: Voor een nadere uitwerking van de consultatiefunctie
verwijs ik naar mijn antwoord op vraag 11 van de PvdA-fractie. 97Hoeveel geld gaat er extra naar het Gemeentefonds voor de versterking
van het AMW? Kan de minister dit motiveren? Dienen landelijke beleidsintensiveringen
te leiden tot aparte toevoegingen aan het Gemeentefonds? Als de minister de
bijdrage aan het Gemeentefonds niet vergroot, hoe kan het AMW dan versterkt
worden zonder meer geld? Welke afspraken zijn er over het AMW gemaakt met
de gemeenten?Antwoord op vraag 97: zie mijn antwoord op vraag 4 van de PvdA-fractie. 98Waarom twijfelt de minister er over om de ELP-functie in het ziekenfonds
onder te brengen?Antwoord op vraag 98: zie antwoord op vraag 13 van de PvdA-fractie. 99Waarom wil de minister pas na drie jaar bezien of de vorming van
regionale GGZ-organisaties goed en wenselijk is?Antwoord op vraag 99: zie antwoord op van 16 van de PvdA-fractie. 100Kan de minister nadere informatie geven over de haar voor ogen staande
onafhankelijke indicatiestelling? Op welke niveaus vindt deze plaats? Hoeveel
kost het om zo'n nieuwe indicatiestelling in te voeren? In hoeverre leidt
zo'n nieuw orgaan tot extra bureaucratie en dus extra kosten?Antwoord op vraag 100: zie antwoord op vraag 14 van de PvdA-fractie. 101Om inhoudelijke en doelmatigheidsredenen moet het algemeen ziekenhuis
bouwheer zijn van de regionale GGZ-centra. Kan de minister de redenen verduidelijken?
Hoe werkt dit uit voor het integraliteitsprincipe van de cure en de care?Antwoord op vraag 101: zie antwoord op vraag 18 en 19 van de PvdA-fractie. 102Wat is de relatie tussen de afspraken met de GGZ-sector (ofwel conclusies
van overleg) en de regiovisie?Antwoord op vraag 102: In de meerjarenafspraken (conclusies van overleg)
gaat het om afspraken tussen de centrale overheid en de sector over onderwerpen
die tot de verantwoordelijkheid van de centrale overheid behoren. In de regiovisie
gaat het om de inrichting van het regionale zorgaanbod binnen de landelijk
vastgestelde kaders. Beide instrumenten vullen elkaar derhalve aan. 103Kan de Minister een overzicht geven van instellingen met bovenregionale
functies? Welke functies worden gerekend tot bovenregionale en landelijke
functies en welke functies worden als zodanig al dan niet tot de regionale
planningscapaciteit gerekend?Antwoord op vraag 103: In bijlage 11 zijn
de voorzieningen en de functies opgenomen die in de huidige planning worden
gerekend tot landelijke of bovenregionale voorzieningen. De capaciteit van
de landelijke voorzieningen valt buiten de regionale planningscapaciteit;
de capaciteit van de bovenregionale voorzieningen valt binnen de regionale
capaciteit van twee of meer regio's.Inmiddels heeft het College van Ziekenhuisvoorzieningen in het kader van
de Uitvoeringstoets inzake Herziening Planningsnorm GGZ een advies uitgebracht
over een nieuwe ordening van landelijke en bovenregionale functies en taken,
alsmede over de daaraan te verbinden capaciteiten. Ik heb daarover nog geen
standpunt ingenomen. Zoals ik in de beleidsvisie GGZ heb aangegeven, wil ik
in overleg met landelijke partijen tot een standpuntbepaling komen, waarbij
ook de mogelijke aanwijzing van instellingen tot kenniscentrum wordt meegenomen.
Dat overleg vindt op dit ogenblik plaats. 104Kan de minister inzicht geven in de positie van levensbeschouwelijke
instellingen, zoals die haar voor ogen staat?Antwoord op vraag 104 (en 189, 199, 208): In beginsel wordt alle zorg
regionaal georganiseerd en aangeboden. Voor een aantal functies en zorgvormen
is daarop een uitzondering gemaakt; deze worden op bovenregionaal dan wel
landelijk niveau aangeboden. Onder die uitzonderingen vallen
op dit moment ook de levensbeschouwelijke instellingen.Zoals in de beleidsvisie beschreven, wil ik mede naar aanleiding van de
uitvoeringstoets van het College voor Ziekenhuisvoorzieningen, ten principale
nog eens bezien welke functies landelijk dan wel bovenregionaal moeten worden
georganiseerd en welke capaciteiten daaraan worden verbonden. In dat kader
komt ook de plaats van levensbeschouwelijke instellingen en de daarvoor beschikbare
capaciteiten aan de orde. 105Kunnen er ook situaties bestaan waarin de RIBW-en kiezen voor een
onafhankelijke positie buiten de regionale instelling?Antwoord op vraag 105: Zie mijn antwoord op vraag 17 van de PvdA-fractie. 106De Minister streeft naar regionale GGZ-organisaties van een evenwichtige
schaalgrootte. Wat verstaat ze daaronder? Kan ze in dit verband ook uitspraken
doen over de countervailing power tussen m.n. zorgaanbieders en zorgkantoor?Antwoord op vraag 106 (en 145, 182): Een eenduidige kwantitatieve maat
valt daarvoor niet te geven. Een optimale schaalgrootte is afhankelijk van
veel, waaronder ook regiogebonden, factoren. Er valt wel een zekere marge
aan te geven. Naar de onderkant moet de organisatie voldoende schaalgrootte
hebben om optimaal te kunnen profiteren van de (bedrijfs)economische, inhoudelijke
en doelmatigheidsvoordelen. Naar de bovenkant moet de organisatie niet zo
groot worden dat het evenwicht en de mogelijkheden tot het vormgeven van de
countervailing power verstoord raken. Ik denk daarbij als maximum aan de schaal
van de huidige WZV- en zorgkantoorregio's. 107Wat zal de inhoud zijn van het convenant dat de minister gaat afsluiten
met gemeenten, ziektekostenverzekeraars en koepels inzake de OGGZ, als het
gaat om de garantie van eenheid en kwaliteit?Antwoord op vraag 107: zie antwoord op vraag 21 van de PvdA-fractie. 108Er zijn de laatste tijd consultatiebureaus verdwenen. Kan de minister
aangeven wat de aanleiding hiervoor is geweest en om hoeveel consultatiebureaus
het gaat? Acht de minister het verdwijnen van deze bureaus wenselijk, gezien
de grote prioriteit die zij geeft aan preventie? Is de minister van mening
dat door het verdwijnen van consultatiebureaus bepaalde grenzen zullen worden
overschreden?Antwoord op vraag 108: Naar aanleiding van de berichten over sluiting
van consultatiebureaus die VWS vorig jaar bereikten, heeft de Staatssecretaris
de Inspectie voor de Gezondheidszorg in november 1998 opdracht gegeven hiernaar
een onderzoek in te stellen. De IGZ heeft de Tweede Kamer op 5 februari 1999
geïnformeerd over de resultaten van een quick scan onderzoek. Deze quick
scan maakt deel uit van een breder onderzoek naar de beschikbaarheid en toegankelijkheid
van de ouder- en kindzorg en wordt uitgevoerd door TNO-PG. De Staatssecretaris
heeft de Kamer gemeld dat er, op grond van het advies van de IGZ en in afwachting
van het TNO-PG onderzoeksrapport, vooralsnog geen aanleiding is tot direct
ingrijpen. Het TNO-PG onderzoek wordt in mei uitgebracht. Op basis hiervan
zal worden bezien of er nadere maatregelen genomen moeten worden.
In de tussentijd is de IGZ verzocht nauwlettend toe te zien op de ontwikkelingen
opdat een eventuele onacceptabele verstoring in de toegankelijkheid en bereikbaarheid
tijdig kan worden gesignaleerd. Ook de Landelijke Vereniging voor Thuiszorg
is verzocht de ontwikkelingen goed te bewaken en te voorkomen dat de bereikbaarheid
van consultatiebureaus in gevaar komt. 109Klopt het dat het opzetten van de logeerfunctie pas wordt verwezenlijkt
in 2002? Waarom zo laat?Antwoord op vraag 109: Zoals u weet is er in het regeerakkoord, exclusief
de wachtlijstmiddelen, 230 miljoen beschikbaar gesteld voor de GGZ-sector.
Een groot deel daarvan is reeds vastgelegd in uitbreidingsbouw, waarvan een
substantieel deel voor de kinder- en jeugdpsychiatrie (zie ook bijlage A2
van het JOZ-1999). Tegen deze achtergrond zullen de logeervoorzieningen moeten
wedijveren met de andere prioriteiten in de GGZ-sector. Op dit moment ontbreken
mij de middelen om de logeervoorzieningen in het kader van de AWBZ structureel
te financieren. Ik heb u in november 1998 bericht dat ik bereid ben tot een
experiment met een logeervoorziening, waarvoor de voorziening in Rijnmond
in aanmerking komt. Dit experiment loopt vooruit op mijn standpunt op de nota
«Logeerfunctie voor kinderen en jeugdigen met chronische psychiatrische
problematiek» die deze zomer verschijnt. Deze nota is op advies van
het Landelijk Beraad voor Kinder- en Jeugdpsychiatrie uitgebracht door GGZ-Nederland. 110Wat is de stand van zaken van de wachtlijsten in de ambulante, intramurale
en semi-murale GGZ-zorg? Hoe staat het met het onderzoek van het Trimbos-instituut
naar de gevolgen van wachtlijsten voor gezondheidsschade? Voor welk gedeelte
van de wachtlijsten in de ambulante zorg hebben de gemeenten een zorgtaak?
Krijgen zij daarvoor voldoende middelen?Antwoord op vraag 110: De wachtlijsten zijn het langst in de ambulante
geestelijke gezondheidszorg. De beschikbaar gestelde middelen om de wachtlijsten
in de cure te bestrijden zijn voor de GGZ daarom in de ambulante sector ingezet.
Vanuit VWS zijn daarbij als speerpunten aangegeven: de kinder- en jeugdpsychiatrie,
consultatie eerstelijn en psychische arbeidsongeschiktheid.Het onderzoek van het Trimbos-instituut wordt nog voor de zomer afgerond
en aan mijn ministerie aangeboden.Voor de ambulante geestelijke gezondheidszorg zijn de betrokken zorgaanbieders,
dat wil zeggen de poliklinieken (van APZ, PAAZ, PUK, kinderen jeugdpsychiatrische
kliniek en verslavingszorgkliniek), RIAGG's, vrijgevestigd psychiaters en
vrijgevestigd psychotherapeuten, samen met het zorgkantoor verantwoordelijk.
De gemeenten zijn geen aanbieders van AWBZ-geïndiceerde en gefinancierde
zorg. Het zorgkantoor komt met de aanbieders in de regio tot een overeenkomst
over de verdeling en inzet van de middelen, rekening houdend met de speerpunten
van het beleid. 111Wat is de stand van zaken van de wachtlijsten in de verslavingszorg
en wat zijn de consequenties van de wachtlijstproblematiek? Heeft de minister
hiervoor maatregelen in gedachten?Antwoord op vraag 111: Wachtlijsten bestaan vooral op het gebied van de
comorbiditeit (combinatie van verslaving en psychiatrische problemen) en alcoholverslaving.
Binnen de beperkte mogelijkheden tot capaciteitsuitbreiding wordt
prioriteit gegeven aan deze twee gebieden. Voor de bestrijding van wachtlijsten
in de ambulante verslavingszorg konden de poliklinieken van verslavingsklinieken
in het kader van het wachtlijstenbeleid voorstellen indienen bij hun zorgkantoor. 112Hoe staat het met het experiment «afkicken onder narcose»?
Zijn er al (tussen)resultaten van de grootschalige wetenschappelijke studie
hieromtrent?Antwoord op vraag 112: De voorbereidingen voor het onderzoek zijn in september
1998 gestart. De instroom van de eerste proefpersonen is in mei 1999 begonnen.Er kunnen derhalve nog geen resultaten worden gemeld. 113Klopt het dat het erg moeilijk is om heroïnegebruikers te vinden
die mee willen doen aan het project heroïneverstrekking op medische basis?
Hoeveel gebruikers doen op dit moment per betreffende gemeente mee aan het
experiment (tevens controlegroep)?Antwoord op vraag 113: Zoals ik al tijdens het AO over het heroïne-experiment
in februari 1999 meedeelde, kan men niet stellen dat het erg veel moeite kost
om deelnemers voor het experiment te werven. Omdat onder de heroïneverslaafden
het aantal injecterende gebruikers echter aanzienlijk lager is dan verwacht,
heeft dit ook tot gevolg dat aan het onderzoek waarschijnlijk minder injecterende
deelnemers zullen meedoen dan was voorzien. De Centrale Commissie Behandeling
Heroïneverslaafden (CCBH) zal in ieder geval maatregelen treffen om ook
voor deze groep de hoofdvraag van het onderzoek over de voordelen en risico's
van de experimentele behandeling, te kunnen beantwoorden.Op 19 maart bedroeg de instroom van deelnemers in Amsterdam, inclusief
deelnemers in controlecondities, 63 rokers en 36 intraveneuze gebruikers.
In Rotterdam gaat het om 52 rokers en 36 injecterende gebruikers. 114Klopt het dat het onderscheid in functionele aanspraken, gekoppeld
aan toelatingsbeleid en het hanteren van een integrale norm onder een geregionaliseerde
vorm van toezicht, waarbij vrijwel de gehele GGZ onder de WZV wordt gebracht,
een enorme administratieve en bestuurlijke herstructurering met zich meebrengt?
Gaat er niet veel te veel tijd zitten in dit herschikkingsproces? Komen de
minister en het veld wel toe aan de hoofdvraag: hoe bedienen we de groei van
de vraag en hoe voorkomen we dat die vraag ongebreideld doorgroeit? Hoe verhoudt
deze operatie zich tot de door staatssecretaris Remkes en Vliegenthart uit
te brengen circulaire, waarbij op verblijf gerichte vormen van wonen juist
uit de WZV worden gehaald? Kan de minister ingaan op het advies van het College
voor ziekenhuisvoorzieningen over de herziening van de richtlijnen ex WZV?Antwoord op vraag 114: De vraag of ik wel toe kom aan de hoofdvraag kan
ik bevestigend beantwoorden. Uit de beleidsvisie kunt u afleiden dat deze
hoofdvraag centraal staat in mijn beleid. Eén van de knelpunten waar
ik daarbij tegenaan loop, is dat de huidige wet- en regelgeving niet meer
aansluit bij de ontwikkelingen in het veld. Met andere woorden: de geschetste
aanpassingen leiden niet tot een herschikkingsproces, maar zijn nodig om het
reeds plaatsvindende herschikkingsproces beter te kunnen faciliteren. Overigens
wordt door het veld zelf sterk gepleit voor bedoelde aanpassingen, aangezien
de huidige situatie in toenemende mate bezwaarlijk wordt. Wat
in de conclusies van overleg wordt opgemerkt over de noodzaak tot modernisering
van het sturingsinstrumentarium sluit naadloos aan bij hetgeen daarover in
de beleidsvisie is opgenomen. In het kader van de «modernisering AWBZ»
zal één en ander verder worden uitgewerkt en bezien op de consequenties,
ook wat betreft de herziening van de beleidsregels ex WZV. 115Wanneer komt de minister met onderzoeksvoorstellen voor onderbrenging
van extramurale zorg in de normering?Antwoord op vraag 115: Op dit moment vindt hierover overleg plaats met
GGZ-Nederland. Van belang bij het opstellen van een integrale norm is de wijze
waarop de geïntegreerde verstrekking wordt vormgegeven. Dit laatste is
een onderdeel van het traject «modernisering AWBZ». Zodra hierover
duidelijkheid is, zal ik rond de integrale norm verdere stappen kunnen zetten. 116Vindt de onafhankelijke indicatiestelling geheel buiten de GGZ plaats?Antwoord op vraag 116: zie antwoord op vraag 14 van de PvdA-fractie. 117Vindt de minister dat cliëntenorganisaties voldoende serieus
worden genomen door de zorgaanbieders, en zijn er verbeteringen nodig? Acht
de minister het haar taak om de deskundigheid van cliëntenorganisaties
te bevorderen? Wat verwacht de minister precies van regionale cliëntenorganisaties?
Wat voor soort organisaties zullen dat worden?Antwoord op vraag 117 (en 90, 196): Over het algemeen nemen de zorgaanbieders
cliëntenorganisaties steeds meer serieus. Dit blijkt ondermeer uit de
Uitkomst van Overleg (UVO) 1998–2000, waarin is opgenomen dat zorgkantoren
en GGZ-zorgaanbieders cliëntenvertegenwoordigers betrekken bij hun jaarlijks
overleg. Verder blijkt dit uit de toepassing van de Wet Medezeggenschap Cliënten
Zorgsector, alsmede uit de afspraak dat f 2,8 miljoen door de GGZ-aanbieders
beschikbaar wordt gesteld voor externe kwaliteitstoetsing door cliënten,
waarvoor momenteel een COTG-beleidsregel wordt ontwikkeld. Ook daarbuiten
investeren GGZ-instellingen in cliëntenparticipatie, ondermeer door financiering
van cliëntenbelangenbureaus. Voorts worden middels een ZON-programma
gelden beschikbaar gesteld voor regionale GGZ-cliëntenorganisaties.Onder regionale GGZ-cliëntenorganisaties versta ik een platform waarin
cliëntenraden, afdelingen van de Cliëntenbond, en afdelingen van
ziektegebonden cliëntenorganisaties en zo mogelijk ook familie-organisaties
participeren. Het platform maakt bij voorkeur deel uit van (of is aangesloten
bij) het regionaal patiënten/consumenten platform (rp/cp). In de zorg-op-maatregeling
is vastgelegd dat het rp/cp aanspreekpunt is voor deze regeling mits de in
de regio actieve GGZ-cliëntenorganisaties zijn vertegenwoordigd in het
rp/cp, en het rp/cp waarborgt dat deze cliëntenorganisaties betrokken
worden in de besluitvorming en de externe vertegenwoordiging. Ik verwacht
van deze regionale cliëntenorganisaties een inbreng bij de indicatiestelling
en bij de totstandkoming en de kwaliteit van het regionale GGZ-aanbod.De deskundigheidsbevordering van cliënten of cliëntorganisaties
die een formele positie innemen binnen de instelling, zoals de leden van de
cliëntenraad, is een zaak van de instelling. Deskundigheidsbevordering
van cliëntenorganisaties in zijn algemeenheid is in de eerste plaats
de verantwoordelijkheid van de landelijke organisaties ten behoeve van hun leden. Hiertoe worden deze organisaties gesubsidieerd via het Patiëntenfonds.
Ook de rp/cp's hebben hierin een verantwoordelijkheid. Aanvullend is er incidenteel
nog een taak voor het Ministerie, bijvoorbeeld bij nieuwe door VWS geïnitieerde
ontwikkelingen, zoals de indicatiestelling. 118Klopt het dat de minister niet onwelwillend staat tegenover particuliere
initiatieven vanuit het bedrijfsleven, die ontstaan zijn als reactie op de
wachtlijsten? Waar liggen voor haar wat dit betreft de grenzen? Heeft dit
tot gevolg dat er een soort tweedeling in de geestelijke gezondheidszorg ontstaat?
Trekt zij hier parallellen met haar uitspraken over tweedeling in de «reguliere»
gezondheidszorg?Antwoord op vraag 118: De particuliere initiatieven vanuit het bedrijfsleven
bedienen zich van andere werkmethoden en van een transparante en vaak effectieve
aanpak van bepaalde problematiek. Deze aanpak kan op bepaalde hulpvragen die
in de gespecialiseerde GGZ terecht komen eveneens worden toegepast. Deze initiatieven
hebben er toe bijgedragen dat de gespecialiseerde GGZ zich meer bewust wordt
van de vragen die aan het aanbod worden gesteld wat betreft snelle hulp, transparantie
en effectiviteit. Eén en ander leidt tot verbetering van het zorgaanbod.
Ik acht bedoelde initiatieven nuttig en aanvaardbaar voor zover die zich niet
richten op AWBZ-geïndiceerde zorg. Uitgangspunt is immers dat deze AWBZ-zorg
voor iedereen op gelijke wijze toegankelijk is. In de praktijk blijken bedoelde
initiatieven ook te gaan om kortdurende monodisciplinaire behandelingen («eerstelijnsachtige»
zorg). De verantwoordelijkheid van werkgevers voor goede arbozorg voor hun
werknemers staat hier overigens los van. Binnenkort ontvangt u specifiek op
dit thema een notitie waarin ik mijn standpunt rond dit onderwerp nader toelicht. 119Hoe verhoudt de particulier gefinancierde instelling (Arbo-dienst)
zich tot de reguliere zorg? Is het argument (noch derde compartiment, noch
substitutie ervan) om te zeggen dat het hier niet om tweedeling gaat niet
wat krom, gezien het feit dat het hier om de tweedeling werkenden–niet-werkenden
gaat?Antwoord op vraag 119 (en 170): De Arbo-dienst maakt geen onderdeel uit
van het zorgstelsel, maar van het sociale zekerheidsstelsel. De Arbo-dienst
is een commerciële instelling die tenminste vier disciplines kent: de
bedrijfsarts, de arbeidsdeskundige en deskundigen op het terrein van veiligheid
en arbeidsomstandigheden. De Arbo-dienst heeft tot taak de werkgever te ondersteunen
bij het ontwikkelen van een verzuimbeleid, bij het opstellen van risico-analyses
en bij de begeleiding van zieke werknemers. Ook adviseert de Arbo-dienst de
werkgever over noodzakelijke aanpassingen van de werkomstandigheden van zieke
werknemers. Slechts een zeer klein deel van de activiteiten van de Arbo-dienst
hebben te maken met daadwerkelijke diagnostiek, behandeling en verwijzing.
De meeste hiervan worden uitgevoerd door de bedrijfsarts en bevinden zich,
ook als wel enige behandeling wordt gegeven, op het niveau van eerstelijnshulpverlening.
Naar mijn mening gaat het hier niet om tweedeling in de zorg. 120Wanneer kan de Kamer het actieplan aanpak uitval uit arbeid om psychische
redenen tegemoet zien? (blz. 38)Antwoord op vraag 120: Het belangrijkste onderdeel van de uitwerking van
het actieplan bestaat uit de instelling van een Commissie Psychische Arbeidsongeschiktheid. Binnenkort ontvangt u hierover een brief. Voor
het overige verwijs ik u naar stukken van de Staatssecretaris van SZW en mijzelf
die reeds eerder aan de Kamer zijn gezonden en waarin onderdelen uit het actieplan
zijn opgenomen, zoals het Plan van aanpak WAO, Plan Arboconvenanten, de beleidsvisie
landelijke kenniscentra en het kabinetsstandpunt op het SER-advies «Sociale
Zekerheid en Gezondheidszorg». 121Op welke termijn denkt de minister tot de inzet van de f 32,5
mln. voor de wachtlijsten ambulante GGZ over te gaan?Antwoord op vraag 121 (en 150): Van deze middelen is f 30 mln. reeds
verdeeld over de zorgkantoorregio's, op basis van ongewogen inwonersaantallen.
Over de verdeling en de inzet van de middelen in de regio, hebben de zorgkantoren
een overeenkomst gesloten met de aanbieders in hun regio. De overige f 2,5
mln. wordt ingezet voor de volgende twee zaken:– Het ontwikkelen en uitvoeren van experimenten in drie regio's
om de relatie tussen verkorting van de wachttijden in de GGZ en het ziekteverzuim
om psychische redenen nader te bezien. GGZ-Nederland en ZN hebben de opdracht
gekregen om in overleg met de beroepsgroepen van de vrijgevestigden een opzet
voor deze experimenten te leveren.– Het faciliteren van de uniformering van de wachtlijstregistratie
in de (ambulante) GGZ.Op dit moment is GGZ-Nederland, samen met de beroepsverenigingen van de
vrijgevestigde psychiaters en psychotherapeuten en Zorgverzekeraars Nederland,
bijna klaar met het opstellen van een minimale gegevensset, als belangrijke
stap om te komen tot die uniforme registratie. Het verkrijgen van extra wachtlijstmiddelen
wordt steeds gekoppeld aan het meewerken aan de uniformering van de wachtlijstregistratie. 122Wordt door wachtlijstregistratie-verbetering iets veranderd aan de
feitelijke wachttijden?Antwoord op vraag 122: Bij een betere wachtlijstregistratie die de gehele
(ambulante) GGZ beslaat, kan bij doorverwijzing rekening worden gehouden met
wachttijden: wanneer voor bepaalde geïndiceerde zorg meerdere aanbieders
in aanmerking komen, kan voor degene met de kortste wachttijd gekozen worden.
Het goed beheren van de wachtlijstregistratie, met name op regionaal niveau,
kan dus betekenen dat de wachttijd voor cliënten korter kan zijn. 123Op blz. 42 meent de minister dat de positie van patiënten moet
worden versterkt. Op diezelfde blz. concludeert zij dat de keuzevrijheid van
cliënten zal worden verminderd als gevolg van de regionalisering van
de GGZ-zorg? Hoe rijmt de minister deze twee uitspraken met elkaar?Antwoord op vraag 123: De versterking van de regionale cliëntenparticipatie
is onder meer nodig in het kader van de regionalisering van de GGZ. De vorming
van grote GGZ-instellingen vereist een sterke cliëntenraad en regionale
GGZ cliënten-organisaties, als countervailing power. De keuzevrijheid
van de cliënt neemt af voor wat betreft het aantal GGZ-aanbieders in
de regio. Daar tegenover staat dat deze nieuwe organisaties beter in staat
zijn om continuïteit van zorg en een gedifferentieerder pakket aan vraaggerichte
zorg te bieden. De verminderde keuzevrijheid van de cliënt
heeft dan ook geen betrekking op de individuele behandelaar of het concrete
aanbod. Een onderdeel van kwaliteit van zorg is dat voldoende keuzemogelijkheden
voor de cliënt beschikbaar zijn. 124Er zal een methodiek worden ontwikkeld om de zorgverschraling te
monitoren. Hebben de uitkomsten van deze toekomstige monitoring ook gevolgen
voor de financiële onderbouwing van de GGZ-sector?Antwoord op vraag 124: zie antwoord op vraag 51 van de VVD-fractie. 125Wat vindt de minister van de zak- en kleedgeldregeling? Waarom werkt
de minister deze regeling in de beleidsvisie niet uit, gezien de problemen
die er bij mensen bestaan rond participatie in de samenleving?Antwoord op vraag 125 (en 149): Het zak- en kleedgeld is een aangelegenheid
die meerdere sectoren aangaat dan alleen de geestelijke gezondheidszorg. Het
betreft enerzijds de bijstandsuitkering die bijstandgerechtigen ontvangen
die in een AWBZ-instelling of in een verzorgingshuis verblijven op grond van
artikel 31 van de Algemene Bijstandswet (Abw), en anderzijds het bedrag dat
verzekerden minimaal per maand van hun inkomen moeten overhouden na afdracht
van de te betalen eigen bijdrage. Voorts is het bedrag één van
de aftrekposten voor verzekerden die andere inkomsten hebben.Het zak- en kleedgeld bedraagt voor een echtpaar ongeveer 34% van de bijstandsnorm.
Uit onderzoek is gebleken dat deze norm overeenkomt met de middelen die zelfstandig
wonenden met een bijstandsuitkering kunnen besteden aan persoonlijke behoeften
nadat aan de uitgaven voor de algemene kosten van bestaan is voldaan. Voor
een oordeel over de toereikendheid van de zak- en kleedgeldregeling is van
belang welke kosten instellingen precies in rekening brengen bij de cliënten.
De Ziekenfondsraad laat hier onderzoek naar verrichten. De Ziekenfondsraad
streeft ernaar om het rapport over eventuele uitholling van het vrij besteedbare
inkomen van bewoners in AWBZ-instellingen eind mei 1999 aan mij te doen toekomen. 126Is het de minister bekend dat de Wet BOPZ niet toereikend is voor
mensen die vrijwillig opgenomen zijn en vervolgens hanterings- en beheersproblemen
vertonen in de instelling? Is hier volgens de minister iets aan te doen?Antwoord op vraag 126: De wet Bopz bevat regels voor gedwongen opname
van patiënten in onder meer psychiatrische ziekenhuizen en daarnaast
ook ten aanzien van de behandeling – al dan niet onder dwang –
van die patiënten. De Wet Bopz is niet van toepassing op patiënten
die op vrijwillige basis in een psychiatrisch ziekenhuis verblijven en biedt
dus geen soelaas bij mogelijke hanterings- en beheersproblemen van deze patiënten.Voorzover dergelijke problemen zich voordoen in intramurale gezondheidszorg-instellingen,
behoort het tot de verantwoordelijkheid van de instelling om daartoe gepaste
maatregelen te treffen. In sommige situaties kunnen die beheers- of hanteringsproblemen
zodanig ernstig zijn, dat een vrijwillig verblijf kan worden omgezet in een
gedwongen verblijf met als gevolg dat middelen of maatregelen in de zin van
de Wet Bopz kunnen worden toegepast. 127Deelt de minister de mening dat het niet alleen de eigen bijdrage
is die een last legt op de cliënt, maar dat het juist gaat om de cumulatie
van eigen bijdragen (of eigen financiering) in de GGZ-zorg (bijvoorbeeld aanvullende
verzekeringen en de eigen bijdrage geneesmiddelen)?Antwoord op vraag 127: Allereerst geldt voor de GGZ dat gedurende het
eerste jaar psychiatrische ziekenhuiszorg geen eigen bijdrage behoeft te worden
betaald. Verder regelt het Bijdragebesluit Zorg dat een thuiswonende partner
die thuiszorg behoeft, geen thuiszorgbijdrage hoeft af te dragen als ook al
een intramurale bijdrage wordt betaald. De eigen bijdrage voor geneesmiddelen
in het kader van de Ziekenfondswet is een vermijdbare eigen bijdrage. Er staan
voldoende geneesmiddelen ter beschikking waarvoor niet hoeft te worden bijbetaald.
Voorts is de aanvullende verzekering een vrijwillige particuliere aangelegenheid. 128Klopt het dat cliënten in instellingen ook milieuheffingen en
omroepbijdrage moeten betalen? Is dit ook zo in anderen zorginstellingen?
Hoe wenselijk acht de minister dit?Antwoord op vraag 128: Het is mij niet bekend dat cliënten in een
instelling ook milieuheffingen moeten betalen. Wel schijnt het soms voor te
komen dat bij verblijf in een AWBZ-instelling een omroepbijdrage moet worden
betaald. Zoals u bekend is, heb ik de Ziekenfondsraad gevraagd te onderzoeken
welke kosten bij verzekerden die verblijven in een AWBZ-instelling apart in
rekening worden gebracht. Hierbij zal speciale aandacht worden besteed aan
de omroepbijdrage. De Ziekenfondsraad streeft ernaar eind mei zijn rapport
uit te brengen. 129Klopt het dat sommige cliënten worden gekort op hun uitkering
als ze in een begeleid-wonen-project wonen?Antwoord op vraag 129: Ik ga er bij de beantwoording van deze vraag vanuit
dat met begeleid-wonen wordt gedoeld op begeleid-zelfstandig-wonen (BZW),
waarbij de cliënt dus niet in één van de beschermde woonvormen
woont van de Regionale Instelling voor Beschermd Wonen (RIBW), maar zelf –
al dan niet met meerdere cliënten – een huis huurt en de begeleiding
ontvangt vanuit de RIBW (of het APZ).Het is niet zo dat deze cliënten worden gekort op hun uitkering.
De component «woonbegeleiding» bij het begeleid-zelfstandig-wonen
wordt betaald vanuit de AWBZ, dus uit de algemene middelen. De woonlasten
komen echter voor rekening van de cliënt zelf en verschillen per project
en per woonvorm. De cliënt woont immers zelfstandig. Daar staat tegenover
dat de cliënt geen eigen bijdrage hoeft te betalen; de cliënt verblijft
immers niet in een instelling. 130Wat is de reactie van de minister op de stelling van het werkveld
dat de GGZ-sector jaarlijks 0,75% volumegroei tekort komt?Antwoord op vraag 130: Zoals U in de conclusies van overleg kunt lezen,
heb ik gezamenlijk met GGZ-Nederland geconcludeerd dat er een spanning is
tussen de toenemende en veranderende vraag en de in het Regeerakkoord beschikbaar
gestelde middelen. Naar mijn mening dient deze veranderende en toenemende
vraag overigens niet uitsluitend te worden opgevangen door volumegroei. Wat
nodig is, naast een beheerste volumegroei, is een aanpassing op onderdelen
van de inhoud, organisatie en sturing van het GGZ-zorgaanbod
opdat de voor de sector beschikbare middelen doelmatig en doeltreffend worden
ingezet. 131Kan de minister, gezien de recente jurisprudentie, nadere informatie
geven over de gevolgen voor deze sector van de Europese eenwording (aansprakenbeleid,
vestiging van verzekeraars, compartimentering etc.)?Antwoord op vraag 131: Bij de beantwoording van de vraag naar de invloed
van recente jurisprudentie op het terrein van deze sector ga ik ervan uit
dat gedoeld is op de arresten Kohll en Decker van het Europees Hof van Justitie
(EHvJ). Bij brief van 29 september 1998, kenmerk VPZ/V-982 910 aan de
Voorzitter van de Eerste en Tweede Kamer, heb ik aangegeven dat het Nederlands
stelsel van (sociale) ziektekostenverzekeringen in wezen verenigbaar lijkt
met het oordeel van het EHvJ in de genoemde arresten. Hieruit vloeit in ieder
geval niet automatisch of noodzakelijkerwijs de gedachte voort dat de arresten
nopen tot (grote) wijzigingen in het aansprakenbeleid of compartimentering
van de zorg. Feitelijk gaat het bij de in de vraag aangeduide onderwerpen
om onderdelen van het stelsel van sociale zekerheid. De inrichting van dit
stelsel behoort – bij gebreke van communautaire harmonisatie op dit
terrein en onder respectering van het gemeenschapsrecht – tot de uitdrukkelijke
bevoegdheid van een lidstaat. Dit is vaste jurisprudentie van het EHvJ dat
ook in de hiervoor genoemde arresten nog eens is bevestigd. 132Levert de organisatorische versterking van de GGZ (met het gevaar
dat de sector zich naar binnen keert) spanning op met de vermaatschappelijking
van de GGZ?Antwoord op vraag 132: Zoals in de beleidsvisie is aangegeven, is de regionalisering
van de GGZ en de daaruit voortvloeiende organisatorische versterking mede
bedoeld om de vermaatschappelijking te faciliteren en te bevorderen. Dergelijke
krachtige GGZ-organisaties hebben het noodzakelijke schaalniveau om vorm te
geven aan de veelvoudige en complementaire relaties met gemeenten, woningcorporaties,
arbeidsvoorziening en andere maatschappelijke organisaties. Deze relaties
zijn voorwaardelijk voor vermaatschappelijking.Aan organisatorische versterking kleeft het risico van inertie, dat valt
niet te ontkennen. Daarom hecht ik belang aan een goed georganiseerde «countervailing
power» van gemeenten, zorgkantoor, cliënten, patiënten- en
verwantenorganisaties, alsmede aan een goede invulling van het «maatschappelijk
ondernemerschap» door de instelling. Dit maatschappelijk ondernemerschap
uit zich o.a. door transparantie en maatschappelijke verantwoording van prestaties
en een helder kwaliteitsbeleid. 133In het doorstartconvenant Grote Stedenbeleid is vastgelegd dat het
AMW versterkt zal gaan worden. Dit betreft 25 steden. Wat is de inspanning
ten aanzien van het maatschappelijk werk in de andere steden en gemeenten?Antwoord op vraag 133 (en 161): Het doorstartconvenant grote Stedenbeleid
betreft 25 gemeenten. Het bestuursakkoord-nieuwe-stijl, waarin een eensluidende
intentieverklaring is opgenomen, betreft alle gemeenten in Nederland. 134Kan de minister aangeven hoe zij de toekomst van het Algemeen Maatschappelijk
Werk ziet ten aanzien van inhoud en rol, financiële kader, taak van de
gemeente, enzovoorts?Antwoord op vraag 134: zie mijn antwoord op vraag 4 van de PvdA-fractie. Vragen D66-fractie 135Toegang tot de gespecialiseerde GGZ zal in de toekomst alleen nog
mogelijk zijn via verwijziging door huisarts en medisch specialist. Houdt
dit in dat crisisopnames vanwege de BOPZ ook door huisarts en medisch specialist
dienen te geschieden?Antwoord op vraag 135: In artikel 21, eerste lid, van de Wet Bopz, waarin
de inbewaringstelling is geregeld, is bepaald dat bij voorkeur een niet-behandelend
psychiater, of indien dat niet mogelijk is, bij voorkeur een niet-behandelend
arts, een schriftelijke verklaring verstrekt ten behoeve van een inbewaringstelling.
Een dergelijke verklaring is vereist voor een crisisopname. 136 en 137Waarop zal de hooggespecialiseerde hulp zich onderscheiden van de
gespecialiseerde GGZ?Kan meer duidelijkheid gegeven worden aan wat voor cliënten
wordt gedacht die in aanmerking moeten komen voor de hooggespecialiseerde
GGZ?Antwoorden op vragen 136 en 137 (en 189): Onder hoog- of supergespecialiseerde
hulp wordt in ieder geval verstaan de hulpverlening aan groepen patiënten
met een problematiek die zich kenmerkt door een lage incidentie en waarvoor
specialistische deskundigheid en topreferente zorg noodzakelijk is.Medische faculteiten en de daaraan verbonden academische ziekenhuizen
vervullen een rol bij die topreferente zorg. Het gaat om gespecialiseerde
zorg van hoog niveau gekoppeld aan grensverleggend onderzoek, mede ten behoeve
van onderwijs en opleiding. Deze functie is voor de GGZ nog te weinig ontwikkeld.
In april heeft de Raad voor Gezondheidsonderzoek (RGO) een advies uitgebracht
waarin hierop wordt ingegaan. Het kabinetsstandpunt op dit advies zal de Kamer
dit jaar nog bereiken. Topreferente zorg hoeft niet beperkt te blijven tot
de academische ziekenhuizen. Ook niet-academische GGZ-instellingen kunnen
die functie gaan vervullen, ofwel als «kenniscentrum» ofwel als
«werkplaats» ten behoeve van een academisch of niet-academisch
kenniscentrum. 138Hoe wordt het beleid voor het verbeteren van de samenwerking tussen
maatschappelijke opvang, GGZ en andere gemeentelijke voorzieningen verder
bevorderd? Welke prikkels en stimulerende maatregelen zullen gehanteerd worden?Antwoord op vraag 138: De samenwerking tussen GGZ, maatschappelijke opvang
en de gemeentelijke voorzieningen wordt op verschillende manieren gestimuleerd.
Bijvoorbeeld via landelijk overleg, het ondersteunen van de sector en het
financieren van een aantal projecten. In mijn brief van 3 december 1998 over
de financiële middelen en de beleidsinstrumenten voor maatschappelijke
opvang (TK, 1998 1999, 25 682, nr. 5) bent u hierover reeds geïnformeerd. 139Worden er ook maatregelen genomen om meer te doen aan preventie en
snellere signalering ten aanzien van kinderen en jeugdigen met (dreigende)
psychiatrische problematiek?Antwoord op vraag 139: Het doel van Regie in de Jeugdzorg (zie ook antwoorden
op de vragen 27 en 28) is dat kinderen en jeugdigen sneller op de juiste plaats
terechtkomen dan tot nu toe het geval is. Eén van de belangrijkste
taken waar de kinder- en jeugdpsychiatrie voor staat, is het zo vroeg mogelijk
diagnostiseren en behandelen van kinderen en jeugdigen. Het is belangrijk
proberen te voorkomen dat kinderen en jeugdigen door onvoldoende diagnostiek
op latere leeftijd een bestaan als «chronische patiënt» moeten
leiden of in de criminaliteit terechtkomen. Voor wat betreft preventie zijn
er projecten voor kinderen van ouders met psychiatrische problemen. Het is
namelijk bekend dat zij een verhoogd risico lopen om in hun latere leven problemen
te krijgen. 140Wordt het beleid ten aanzien van kinderen jonger dan 12 jaar die
verblijven in de psychiatrie ook herzien ten aanzien van het gebruik van separatiecellen
en de melding van elke keer separeren aan de inspectie zoals de BOPZ voorschrijft
voor mensen ouder dan 12 jaar?Antwoord op vraag 140: Krachtens de huidige regeling van de Wet Bopz zijn
instellingen waarin gedwongen opnames plaatsvinden, verplicht behandeling
onder dwang of de toepassing van middelen of maatregelen in de zin van de
Wet Bopz te melden aan de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Indien separatie
in één van beide vormen wordt toegepast, zal de instelling de
Inspectie daarvan op de hoogte moeten stellen. Bij deze meldingsverplichting
speelt leeftijd geen rol.Naar aanleiding van de evaluatie van de Wet Bopz heeft het kabinet besloten
in de kinder- en jeugdpsychiatrie nader onderzoek te verrichten naar de praktische
toepassing van de Wet Bopz. Daarbij zal expliciet aandacht worden besteed
aan dwangtoepassing en de toepassing van pedagogische maatregelen. 141Worden gemeenten gestimuleerd om de ambulante verslavingszorg op
peil te houden c.q. indien noodzakelijk uit te breiden? Hoe wordt de samenwerking
en afstemming tussen ambulante verslavingszorg en klinieken bevorderd?Antwoord op vraag 141: Een aantal gemeenten ontvangt een specifieke uitkering
t.b.v. het verslavingsbeleid. Zij dienen deze uitkering te besteden conform
het doel waarvoor de uitkering bestemd is. Veel van deze gemeenten voegen
aan de uitkering eigen middelen toe. Er is voor mij daarom geen aanleiding
om gemeenten te stimuleren de middelen uit te breiden.De samenwerking tussen ambulante zorg en klinieken krijgt in de meeste
regio's vorm doordat betrokken instellingen met elkaar gefuseerd zijn. Ik
heb geen aanwijzigingen dat het nodig is de afstemming en samenwerking tussen
beide sectoren te stimuleren. De ervaringen met het overlastbeleid in de afgelopen
jaren hebben bovendien een groeiende samenwerking laten zien die verder gaat
dan alleen de verslavingszorg. 142Betekent de herziening van artikel 3 Wet BIG dat het register van
psychotherapeuten mogelijk gaat verdwijnen? Kan wat uitgebreider ingegaan
worden op de herziening van de Wet BIG. Antwoord op vraag 142 (en 84): Er is geen sprake van herziening van artikel
3 Wet BIG behalve wat betreft de positionering van de psychotherapeut. Inmiddels
heb ik het CONO gevraagd mij te adviseren inzake een overgangsregeling die,
met inachtneming van de rechten van de thans geregistreerde (en in de nabije
toekomst te registreren) psychotherapeuten, leidt tot het op termijn beëindigen
van het beroep van psychotherapeut als wettelijk erkend basisberoep (conform
artikel 3 van de wet BIG).Op voorhand denk ik aan een regeling, waarbij:– de huidige psychotherapeuten (personen die als zodanig zijn opgenomen
in het BIG-register) hun titel en hun inschrijving in het BIG-register behouden;– het huidige BIG-register psychotherapeut vanaf een nog nader te
bepalen datum geen nieuwe personen meer accepteert;– de huidige postdoctorale opleidingen tot psychotherapeut vanaf
een nog nader te bepalen datum geen nieuwe personen meer accepteren;– de toekomstige gespecialiseerde GZ-psycholoog (artikel 14), naast
de psychiater, over de volledige psychotherapeutische deskundigheden beschikt,
zodat de uitoefening van de psychotherapie als behandelmethode behouden blijft.Voorts merk ik op dat het in het kader van een soepele overgang wenselijk
is om ruimhartig om te gaan met registratie van de huidige psychotherapeuten
in het toekomstige register van gespecialiseerde GZ-psychologen. Uiteraard
dienen daarbij de geldende opleidingseisen in acht te worden genomen. 143Ligt het in de bedoeling om ook de rol en functie-inhoud van de (sociaal)
psychiatrisch verpleegkundige in de ambulante, gespecialiseerde en hooggespecialiseerde
GGZ nader te definiëren in relatie tot de andere beroepsgroepen?Antwoord op vraag 143: Zowel de verpleegkundige als de verpleegkundig
specialist in de GGZ maken deel uit van de voorgenomen beroepenstructuur.
De sociaal-psychiatrisch verpleegkundige dient nog nader te worden gepositioneerd
ten opzichte van de verpleegkundige (basisberoep) en de verpleegkundig specialist.
Het nader uitwerken van de rol en functie-inhoud van genoemde beroepsgroepen
behoort primair tot de verantwoordelijkheid van de beroepsgroep zelf, en kan
binnen het CONO ter hand worden genomen. 144Kan nader onderbouwd worden waarom er gestreefd zal worden naar één
integrale norm voor de bouw van zorgvoorzieningen waarvan ook de gehele extramurale
zorg onderdeel zal uitmaken?Antwoord op vraag 144: Het voornemen is de voorzieninggerichte aanspraken
te vervangen door een integrale functionele aanspraak op gespecialiseerde
GGZ-zorg. Hiermee komt het huidige onderscheid tussen intra-, semi- en extramuraal
te vervallen. Het ligt dan ook voor de hand om de huidige normen voor intra-
en semimurale zorg te vervangen door één integrale norm. Een
dergelijke norm schept ruimte om op regionaal niveau de inrichting van het
zorgaanbod toe te snijden op de specifieke regionale situatie. Tevens verwijs
ik naar het antwoord op vraag 69 van de VVD-fractie. 145Kan worden aangegeven wat wordt verstaan onder een evenwichtige schaalgrootte
voor de GGZ-organisatie? Antwoord op vraag 145: zie het antwoord op vraag 106 van de CDA-fractie. 146Wordt bij het Actieplan aanpak uitval uit arbeid om psychische redenen
ook gedacht aan het aanstellen van psychologen bij Arbodiensten ten aanzien
van preventie en begeleiding bij ziekte?Antwoord op vraag 146: In het Actieplan wordt geen expliciete invulling
gegeven aan extra deskundigheden die binnen een Arbo-dienst aanwezig zouden
kunnen of moeten zijn. Wel wordt benadrukt dat de rol van Arbo-diensten bij
preventie van psychische problematiek meer aandacht moet krijgen en dat de
deskundigheid op het terrein van psychische klachten verbeterd moet worden.
Overigens speelt de eerstelijnspsycholoog reeds een belangrijke rol bij de
hulpverlening in de eerstelijns GGZ. 147Worden de landelijke aandoeningsgerichte kenniscentra in oprichting
medegefinancierd door het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid?Antwoord op vraag 147: De landelijke kenniscentra worden gefinancierd
op basis van een tijdelijke financiering middels de Wet Bijzondere Geneeskundige
Verrichtingen. Voor de uitvoering van deze wet en de daarvoor in te zetten
middelen is het ministerie van VWS verantwoordelijk. De beschikbare kennis
zal toegankelijk zijn voor alle beroepsgroepen en instellingen die hiervan
gebruik willen maken. 148Wanneer kunnen de resultaten van de onderzoeken naar de relatie tussen
de WGBO en BOPZ en de juridische mogelijkheden voor zelfbinding en ambulante
dwangbehandeling worden verwacht? Worden in deze onderzoeken ook de positie
van kinderen jonger dan 12 jaar en hun ouders betrokken?Antwoord op vraag 148: zie antwoord op vraag 74 van de VVD-fractie. 149Wordt bij het onderzoek door de Ziekenfondsraad naar de problematiek
van het vrij besteedbaar inkomen en eigen bijdragen ook gekeken naar de hoogte
van het zak- en kleedgeld? Wordt de vraag «wat heeft een cliënt
die in psychiatrische instelling verblijft nodig aan zak- en kleedgeld»
ook meegenomen in dit onderzoek?Antwoord op vraag 149: Dat is niet het geval. Het onderzoek van het Trimbos-instituut
naar zorgverschraling in de GGZ zal wel aandacht besteden aan de financiële
positie van cliënten. Zie verder het antwoord op vraag 125 van de CDA-fractie. 150GGZ-Nederland werkt aan één gezamenlijk landelijk registratiesysteem.
Vervullen zorgverzekeraars en/of de inspectie ook een rol hierbij, zoals toezicht,
betrekken bij de afspraken met zorgaanbieders e.d.?Antwoord op vraag 150: Zie ook antwoord op vraag 121 van de CDA-fractie.
GGZ-Nederland ontwikkelt samen met Zorgverzekeraars Nederland en de beroepsgroepen
van de vrijgevestigden een minimale gegevensset. Met de Inspectie zal overleg
over de normen voor wachttijden worden gevoerd wanneer de resultaten van het
Trimbos-onderzoek (naar eventuele gezondheidsschade als gevolg
van het moeten wachten op hulp) bekend zijn. Vragen GroenLinks-fractie 151De nota behelst een beleidsmatige stellingname en een aantal voornemens.
Is aan te geven welk tijdpad gehanteerd zal worden in de huidige kabinetsperiode
dan wel in hoeverre de uitwerking gestalte zal moeten krijgen in een volgende
kabinetsperiode?Antwoord op vraag 151: De beleidvisie heeft een hoog ambitieniveau. Niet
alle voornemens zullen in deze kabinetsperiode uitgevoerd of afgerond kunnen
worden, vaak gaat het om meerjarige trajecten.Ik wil in deze kabinetsperiode in ieder geval prioriteit geven aan de
uitwerking van mijn voornemens inzake de versterking van de eerstelijns GGZ
(via consultatie-projecten), de bestrijding van de psychische arbeidsongeschiktheid,
het terugdringen van de wachtlijsten, de ontwikkeling van een actief preventie-
en geestelijk volksgezondheids-beleid, de versterking van de kwaliteit binnen
de sector en de verbetering van de kennisontwikkeling en de kennisoverdracht,
alsmede de modernisering van de AWBZ. 152In deze kabinetsperiode zijn de financiële middelen zo beperkt
dat met name psychische arbeidsongeschiktheid, kinder- en jeugdpsychiatrie,
forensische psychiatrie en overlastbestrijding niet volgens plan kunnen worden
verwezenlijkt. In hoeverre is het reëel te verwachten dat de financiering
in het RA voldoende is om de in de nota besproken voornemens tot uitvoering
te doen komen? Verdient het wellicht aanbeveling een fasering in de vele voornemens
aan te brengen?Antwoord op vraag 152: In mijn beleidsvisie heb ik aangegeven dat er als
gevolg van de toenemende en veranderende hulpvraag bij ongewijzigd beleid
een aantal voor individu en samenleving ongewenste effecten kunnen optreden.
Ook heb ik aangegeven dat «meer van hetzelfde» geen afdoende antwoord
hierop is en kom ik in mijn beleidsvisie met voorstellen om deze effecten
te voorkomen. Voor het realiseren van de vele voornemens is echter tijd nodig.
Voor een deel zal de uitvoering nog deze kabinetsperiode plaatsvinden en voor
een deel pas in de volgende kabinetsperiode. Door de verschillen in voorbereidingstijd
is dus in feite al sprake van een fasering en daarnaast zal ook bij de uitvoering,
gezien het financiële kader voor de GGZ, sprake zijn van fasering. 153De integrale visie op de verwevenheid van de GGZ met tal van maatschappelijke
terreinen is alom geprezen. Hebben de daarbij aansluitende sturingsmechanismen,
gebaseerd op consensus en samenwerking tussen cliënten, zorgaanbieders,
verzekeraars, gemeenten en provincies, voldoende slagkracht om de feitelijke
uitvoering te verwezenlijken? Hoe denkt de minister in dit verband over de
verschillende afgrenzingen van werkregio's die voor de bovengenoemde partners
gelden?Antwoord op vraag 153: Ik ben van mening dat goede samenwerking de beste
manier is om de feitelijke uitvoering te verwezenlijken. Dit past in de bestuurlijke
filosofie van dit kabinet waarin vertrouwen, verantwoordelijkheid en verantwoording
centraal staan. Daarnaast verwacht ik dat de «modernisering AWBZ»
dit proces verder zal stimuleren en faciliteren.Voor wat betreft uw vraag over de afgrenzingen van werkregio's verwijs
ik u naar mijn antwoord op vraag 37 van de PvdA-fractie. 154Met de toedeling van de eerstelijnsfunctie GGZ aan huisarts, ELP
en AMW heeft de feitelijke financiering van de GGZ zowel een 1e als een 2e
compartimentskarakter. Hoe wordt voorkomen dat over en weer afschuiving op
financieringsgronden plaats vindt?Antwoord op vraag 154: De risico's voor afwentelingsgedrag tussen het
eerste en tweede compartiment zullen worden meegenomen in de op te zetten
experimenten met het onderbrengen van de eerstelijnspsycholoog in het ziekenfondspakket.
Zie ook mijn antwoord op vraag 13 van de PvdA-fractie. 155Het toekomstige zorgproces kent een centrale rol toe aan de huisarts.
Hoeveel consult-, overleg- en scholings/consultatietijd zal de gemiddelde
huisarts hieraan dienen te besteden? In hoeverre wordt de omvang van de normpraktijk
hieraan aangepast?Antwoord op vraag 155 (en 203): Op voorhand kan ik geen inschatting maken
van de te besteden consult-, overleg- en scholings/consultatietijd van de
gemiddelde huisarts.Zoals in ook in mijn antwoord op vraag 95 van de CDA-fractie heb aangegeven,
zullen de komende jaren diverse maatregelen worden genomen om de positie van
de huisarts te versterken. Het gaat daarbij om deskundigheidsbevordering op
het terrein van diagnostiek van psychische stoornissen, consultatie van de
huisarts door de gespecialiseerde GGZ, en het realiseren van praktijkondersteuning.
Deze maatregelen zijn erop gericht de huisarts beter toe te rusten voor een
taak die hij nu reeds vervult.Dit gehele pakket aan maatregelen biedt mijns inziens een goede basis
voor de versterking van de eerstelijn met een centrale rol voor de huisarts.
Ik vind het dus nog te vroeg om te constateren dat er sprake is van taakverzwaring
en dat de omvang van de normpraktijk moet worden aangepast. 156De nota stelt dat de huisarts in staat is tot integrale diagnostiek
van somatische en psychische problematiek. Is dit wens of werkelijkheid?Antwoord op vraag 156: Omdat integrale diagnostiek van somatische en psychische
problematiek deel uit maakt van de opleiding tot huisarts, mag worden verondersteld
dat de huisarts hiertoe ook daadwerkelijk in staat is. De deskundigheidsbevordering
van huisartsen, waarover ik al in mijn antwoord op vraag 155 sprak, is erop
gericht de huisarts beter toe te rusten op een taak die hij reeds vervult. 157De nota stelt dat de huisarts zelf behandelt dan wel naar ELP, AMW
of gespecialiseerde GGZ verwijst. In hoeverre is de gemiddelde huisarts toegerust
om zelf te behandelen dan wel wat voor aanvullende opleiding is hiervoor noodzakelijk?Antwoord op vraag 157: Van de gemiddelde huisarts mag op basis van zijn
vooropleiding worden verwacht, dat hij voldoende is toegerust voor het behandelen
van enkelvoudige problematiek. In de eerstelijn gaat het veelal om problemen
die met medicatie en/of een aantal ondersteunende gesprekken afdoende kunnen
worden opgelost. In die gevallen dat behandeling door de huisarts niet toereikend
blijkt, kan de huisarts doorverwijzen naar AMW, eerstelijnspsycholoog of gespecialiseerde
GGZ. Ook kan de huisarts een beroep doen op consultatie vanuit
de gespecialiseerde GGZ. 158Is het niet in strijd met de maatschappelijke integraliteit van GGZ-problematiek
dat alleen de huisarts en niet de bedrijfsarts, jeugdarts, ELP en AMW naar
de gespecialiseerde GGZ kunnen verwijzen?Antwoord op vraag 158 (en 204): Doorverwijzing naar de gespecialiseerde
GGZ is aan de orde indien de eerstelijns GGZ niet aangewezen is, dan wel niet
toereikend blijkt te zijn. Dit besluit vergt adequate integrale diagnostiek.
Voorts vergt doorverwijzing een transparante structuur tussen de eerste en
de tweedelijn (ketenkwaliteit). De huisarts heeft hier de centrale rol. Dat
neemt niet weg dat in goede samenwerkingsverbanden van huisarts, AMW en ELP
op zodanige wijze afspraken kunnen worden gemaakt over doorverwijzing, dat
de cliënt niet onnodig wordt belast wordt met bureaucratische procedures.De verwijsfunctie van de bedrijfsarts komt in mijn antwoord op vraag 159
aan de orde. 159Over de verwijsfunctie van de bedrijfsarts schrijft de minister (GZB/CeO/99 476)
dat hierover uiteenlopende opvattingen bestaan zodat nog geen standpunt kan
worden ingenomen. Is de minister bereid het argument dat optimaal gebruik
moet worden gemaakt van de deskundigheid en ingevoerdheid van de diverse professionals
zwaar te laten wegen bij het bepalen van haar standpunt?Antwoord op vraag 159 (en 158): Centraal staat de optimale zorgverlening
aan mensen die gezondheidsklachten hebben. Ten tijde van bovengenoemd schrijven
was nog onvoldoende gelegenheid om alle betrokken beroepsgroepen te raadplegen
over hun standpunt en op grond hiervan een besluit voor te bereiden in overleg
met het ministerie van SZW. In het kader van optimale zorgverlening is het
wenselijk dat de patiënt zo snel mogelijk adequate hulp ontvangt en op
een goede manier wordt doorverwezen, waarbij zo goed mogelijk de deskundigheid
en kennis van alle betrokken professionals dient te worden benut. Daarbij
mag geen interferentie plaats vinden met de regiefunctie van de huisarts.
Ik kom op korte termijn terug op dit punt. 160In dezelfde brief schrijft de minister dat de toepassing van de WGBO
voor bedrijfsartsen nog moet worden onderzocht. Hoe verhoudt zich dit met
de in artikel V tweede lid van Boek 7 BW genoemde termijn van 5 jaar na 1
april 1995 (datum van inwerking treden WGBO)?Antwoord op vraag 160: In het overgangsartikel V, tweede lid, van Boek
7 BW is geregeld dat artikel 464 van Boek 7 eerst in werking treedt na verloop
van 5 jaar na het tijdstip van inwerkingtreding van de «WGBO»,
in casu dus 1 april 2000.Artikel 7:464 slaat op het verrichten van handelingen op het gebied van
de geneeskunst in de uitoefening van een geneeskundig beroep of bedrijf, anders
dan krachtens een behandelingsovereenkomst. Men kan hier denken aan de bedrijfsgezondheidszorg
of de sociale zekerheid. Het voornemen is om voorafgaand aan het tijdstip
dat artikel 7:464 volledig in werking treedt, te onderzoeken wat daarvan de
implicaties zijn in de sociale zekerheid of bedrijfsgezondheidszorg. Een werkgroep
met vertegenwoordigers van de departementen van Justitie, SZW en VWS buigt
zich hier over. Overigens kan worden opgemerkt dat de WGBO op bedrijfsartsen
al volledig van toepassing is. 161De nota stelt dat in het doorstartconvenant Grote Stedenbeleid is
vastgelegd dat gemeenten zullen zorgdragen voor versterking van het AMW. Bij
de begrotingsbehandeling is juist door zeel veel kleinere en middelgrote gemeenten
om financiële hulp gevraagd teneinde het AMW te kunnen versterken. Op
welke wijze kan de kleinere en middelgrote gemeenten meer ruimte worden gegeven?Antwoord op vraag 161: zie mijn antwoord op vraag 4 van de PvdA-fractie
en vraag 133 van de CDA-fractie. 162De nota stelt dat de indicatiestelling integraal, objectief en onafhankelijk
moet gebeuren conform het departementale indicatiestellingstraject AWBZ uit
1996. Bij de indicatiestelling verpleging en verzorging (1e tranche) resp.
de gehandicaptenzorg (2e tranche, in bewerking) gaat het echter vooral om
zorg, bij de gespecialiseerde GGZ gaat het om een breed complex van diagnostische
en behandelingsvarianten. Dreigt niet het gevaar dat een hulpvrager eerst
met de huisarts, daarna met een of meer indicatiestellers en vervolgens met
een of meer behandelaars te maken krijgt waardoor de vertrouwensband tussen
hulpvrager en hulpverlener moeizaam tot stand komt?Antwoord op vraag 162: zie antwoord op vraag 14 van de PvdA-fractie. 163De beschrijving van regionale centra binnen de regionale organisatie
in samenhang met een algemeen ziekenhuis is zeer onduidelijk. Kan in een organisatieschema
worden aangegeven wat waar hoort, hoe de werklijnen zijn en hoe sturing en
verantwoording verlopen?Antwoord op vraag 163: APZ en RIAGG vormen samen met de PAAZ een regionaal
GGZ-centrum voor de functie herstel op het terrein van het algemeen ziekenhuis.
APZ en RIAGG zijn vaak reeds gefuseerd tot een regionale GGZ-organisatie of
hebben daartoe reeds stappen ondernomen. Deze regionale GGZ-organisatie en
de PAAZ maken onderling afspraken over de wijze waarop de bestuurlijke verantwoordelijkheid
voor het regionale GGZ-centrum (inclusief de uitvoering van de BOPZ) wordt
vormgegeven. Hiervoor worden in de praktijk diverse modellen gehanteerd, zoals
een maatschap of een VOF. 164Wanneer komt de minister met nadere voorstellen over de taakstelling
en financiering van de OGGZ?Antwoord op vraag 164: zie antwoord op vraag 21 van de PvdA-fractie. 165 en 166Waarom is de jeugdgezondheidszorg 4–19 bij de GGD niet vermeld
in de inleiding kinder- en jeugdpsychiatrie?Is de minister bereid de rol en mogelijkheden van de JGZ 4–19
ook te betrekken bij de verdere beschrijving van de kinder- en jeugdpsychiatrie?Antwoord op vraag 165 en 166: Kinderen en jeugdigen (en hun ouders) hebben
te maken met een reeks van voorzieningen en sectoren, en deze is per ontwikkelingsfase
verschillend: consultatiebureau, peuterspeelzaal, kinderopvang, onderwijs,
sport, sociaal-cultureel werk en, in een aantal gevallen, jeugdzorg. Samen
vormen ze een «jeugdketen» die voor een sluitende aanpak moet
zorgen en uitval van jongeren moet tegengaan. De jeugdgezondheidszorg vormt
daar een schakel in. Daar waar nuttig en mogelijk zal ik de JGZ 4–19 betrekken bij de
verdere beschrijving van de kinder- en jeugdpsychiatrie. 167Is de minister bereid de ambulante verslavingszorg als integraal
onderdeel van de GGZ ook onder de AWBZ te brengen?Antwoord op vraag 167: zie antwoord op vraag 32 van de PvdA-fractie. 168De beschreven beroepenstructuur doet geen recht aan de huidige specialistische
deskundigheid en variëteit van werk. Is de minister bereid met de relevante
beroepsorganisaties van artsen, verpleegkundigen en andere beroepen een nader
voorstel te ontwikkelen?Antwoord op vraag 168: Beroepsbeoefenaren in de GGZ hebben sterk overlappende
deskundigheidsgebieden waardoor de taakafbakening voor cliënten, instellingen
maar soms ook voor beroepsbeoefenaren zelf onvoldoende helder is. De geringe
transparantie leidt tot een ondoelmatige inzet van beroepskrachten. Om die
reden is in de beleidsvisie GGZ een nieuwe beroepenstructuur geschetst die
deze knelpunten wegneemt. Deze beroepenstructuur leidt tot een herordening
en vereenvoudiging van het bestaande beroepenveld en komt daarmee tegemoet
aan de genoemde problemen. Om de overgang van de huidige naar de nieuwe beroepenstructuur
adequaat te laten verlopen heb ik het CONO (Coördinerend Orgaan Nascholing
en Opleiding in de GGZ), waarin de diverse beroepsgroepen vertegenwoordigd
zijn, om advies gevraagd. 169De WZV wordt in het veld ervaren als verouderd en rigide. De minister
heeft toegezegd binnenkort het wetsvoorstel WBZ aan de Kamer te zenden. Is
de minister bereid de bouwplanning en normering te dereguleren?Antwoord op vraag 169: Bij de behandeling van het Wetsontwerp uitvoeringsorganen
volksgezondheid in de Eerste Kamer heb ik de toezegging gedaan voor het eind
van dit jaar een gewijzigd wetsontwerp aan de Kamer te zenden ter vervanging
van de WZV.Dit wetsontwerp zal worden ontwikkeld in het verlengde van de ingezette
weg van deregulering van de WZV.Wat betreft de normering heb ik in de beleidsvisie GGZ 1999 mijn voornemen
kenbaar gemaakt integrale capaciteitsnormen te gaan hanteren voor de circuits
volwassenen/ouderen, jeugd en verslaafden. Derhalve is ook hier sprake van
deregulering. 170De rol van Arbodienst en GGZ bij arbeidsgerelateerde problematiek
wordt helder beschreven. Is de minister bereid hierbij ook de sleutelrol van
de Arbodienst bij het aanpassen van de werkplek aan de mogelijkheden en beperkingen
van de werknemer te erkennen?Antwoord op vraag 170: zie antwoord op vraag 119 van de CDA-fractie. Vragen SP-fractie 171Een van de kernpunten van de beleidsvisie GGZ is de versterking van
de eerstelijn inclusief het AMW. De gemeenten erkennen het belang van het
AMW en hebben in het doorstartconvenant afgesproken zich met VWS te zullen
inspannen voor de versterking van de eerstelijns geestelijke gezondheidszorg.
Is het waar dat om de eerstelijnsfunctie te verwezenlijken zo'n 25% volume-uitbreiding
nodig is?Antwoord op vraag 171: De VOG heeft berekend dat bij een norm van 1 maatschappelijk
werkende op 6000 inwoners een uitbreiding van de huidige formatiecapaciteit
met 25% noodzakelijk is. Hiermee kan het AMW volgens de VOG tegemoetkomen
aan de hulpvraag, meer tijd besteden aan de samenwerking met huisartsen en
meer verwijzingen van huisartsen opvangen. Zie voorts mijn antwoorden op vraag
4 en 6 van de PvdA-fractie. 172Meer dan bij de decentralisatie van het AMW naar de gemeenten is
het beleid gericht op een versterking van het AMW ter voorkoming van onnodige
aanspraken op duurdere zorg.De VOG en de VNG blijven van mening dat het voorgesteld beleid ook
een extra rijksinspanning en verantwoordelijkheid draagt. Wat is de reactie
hierop?Antwoord op vraag 172: Met de decentralisatie in 1989 is de bestuurlijke
en financiële verantwoordelijkheid voor het AMW neergelegd bij de gemeenten.
Ter versterking van de eerstelijns GGZ is een gezamenlijke aanpak van rijk
en gemeenten, ieder vanuit de eigen verantwoordelijkheid, geboden. Zie ook
mijn antwoord op vraag 4 van de PvdA-fractie voor de invulling van deze gezamenlijke
aanpak. 173VWS zal de consultatiefunctie vanuit de gespecialiseerde GGZ naar
de eerste lijn faciliteren. Kan dit nader worden toegelicht wat betreft de
benodigde inzet van mensen vanuit de gespecialiseerde GGZ en de beschikbaarheid
van financiële middelen? (blz. 16)Antwoord op vraag 173: zie antwoord op de vraag 11 van de PvdA-fractie. 174In hoofdstuk in onder het kopje «De GGZ in het verzekeringsstelsel»
wordt gezegd dat financiering van de eerstelijnspsycholoog op basis van ziekenfondswet
en particuliere verzekering voor de hand ligt. Toch blijkt later in hoofdstuk
3 onder «speerpunten van beleid» dat nog bezien wordt of de ELP-functie
in het ziekenfonds ondergebracht zou moeten worden. Betekent dit dat de onderbrenging
onder het ziekenfonds inhoudelijk voor de hand ligt maar de kosten een probleem
kunnen zijn? Wanneer worden de experimenten gestart?Hoe toegankelijk is deze vorm van zorg nu daar «slechts»
70% van de ziektekostenverzekeraars deze zorg in een aanvullend pakket heeft
opgenomen? Kan inzicht gegeven worden in de premies van aanvullende pakketten
en de eigen bijdragen van patiënten? (blz. 17)Antwoord op vraag 174: zie antwoord op vraag 13 van de PvdA-fractie. 175De toegang tot de gespecialiseerde GGZ wordt verbeterd aan de voordeur.
Hoe zal deze echter goed kunnen functioneren zonder dat voldoende middelen
beschikbaar worden gesteld voor de gespecialiseerde GGZ zodat de toegang achter
de voordeur verstopt zal blijven? (blz. 17)Antwoord op vraag 175: Enerzijds is het beleid zoals ik geschetst heb
in de beleidsvisie gericht op het versterken van de eerstelijn. Anderzijds
heb ik een beleid ingezet om de wachtlijsten te verminderen.
Zie daarvoor ook de antwoorden op de vragen betreffende de wachtlijstproblematiek. 176Welke zijn de inhoudelijke en doelmatigheidsredenen dat het algemene
ziekenhuis optreedt als bouwheer in de regionale GGZ-organisaties? Waarom
wordt de organisatievorm niet afgestemd op de in de regio bestaande situatie?
Hoe wordt enerzijds de uitgesproken visie van een bottum-up benadering gerijmd
met opgelegde regionale organisatie waarbij de verantwoordelijkheid voor de
gezamenlijke bouwprojecten in handen van ziekenhuizen ligt of zijn er gevarieerde
vormen van samenwerking mogelijk?Antwoord op vraag 176: zie antwoord op vraag 18 en 19 van de PvdA-fractie. 177Welke minimumnormen zullen worden vastgesteld voor klinische plaatsen
zodat de aanwezigheid van voldoende capaciteit voor de asielfunctie wordt
gegarandeerd? Is uit onderzoek bekend hoeveel plaatsen daarvoor nodig zijn?Antwoord op vraag 177: Bij de beantwoording van vraag 169 heb ik aangegeven
dat aan een nieuwe planningsnorm wordt gewerkt. De vraag wat het minimumpercentage
klinische plaatsen is dat voor de asielfunctie beschikbaar moet zijn, is nog
niet beantwoord. Deze functie van het APZ zal zeker worden gehandhaafd omdat
er altijd een categorie van patiënten zal zijn die deze bescherming voor
zichzelf en/of voor de maatschappij nodig heeft.Door het Trimbos-instituut is recent de uitkomst van een onderzoek gepubliceerd
(«Behoefte aan asiel») dat ingaat op dit vraagstuk. Ik zal de
resultaten van dat onderzoek, alsmede het advies van het College voor Ziekenhuisvoorzieningen
terzake, in mijn beleid betrekken. 178Door wie wordt onderzoek verricht naar de factoren die er de oorzaak
van zijn dat mensen dak- en thuisloos worden en wanneer is dit gereed?Antwoord op 178: zie antwoord op vraag 20 van de PvdA-fractie. 179Op welke termijn zullen de wachttijden in de kinder- en jeugdpsychiatrie
tot aanvaardbare tijden zijn teruggebracht? Wanneer kunnen op zijn vroegst
de extra gelden uit een fiscalisering van de omroepbijdrage worden ingezet
voor de jeugdzorg?Antwoord op vraag 179: Het is niet goed mogelijk aan te geven op welke
termijn de wachttijden in de kinder- en jeugdpsychiatrie zullen zijn teruggebracht.
Eén en ander is mede afhankelijk van het tempo waarin initiatieven
die lopen in het kader van de Wet Ziekenhuisvoorzieningen kunnen worden gerealiseerd.
Het gaat hierbij niet uitsluitend om financiële middelen, maar ook om
de tijd die gemoeid is met procedures en bijvoorbeeld de medewerking van gemeenten
en anderen als er moet worden gebouwd.Daarnaast is het zo dat als kinderen niet terugkunnen naar het thuismilieu
of bijvoorbeeld een pleeggezin, deze kinderen langer dan strikt noodzakelijk
is in de instelling voor kinder- en jeugdpsychiatrie verblijven. Dit wordt
ook wel de verstopte achterdeur genoemd. Voor de ambulante geestelijke gezondheidszorg is bij de toekenning van
incidentele extra financiële middelen ter bestrijding van de wachtlijsten,
de kinder- en jeugdpsychiatrie een speerpunt.Ervan uitgaande dat de fiscalisering van de omroepbijdrage doorgang vindt,
levert dat in de periode 2000–2002 jaarlijks een bedrag op van respectievelijk
f 30, f 45 en f 60 miljoen ten behoeve van de jeugdzorg. 180Op welke manier zal onderzoek naar en verbetering van effectiviteit
van behandeling bij verslavingszorg worden gestimuleerd?Antwoord op vraag 180: Onderzoek naar en verbetering van de effectiviteit
van de verslavingszorg neemt een voorname plaats in in de uitvoering van het
ontwikkelingprogramma Resultaten Scoren, dat ik u op 19 juni 1998 heb toegezonden.Daarnaast is ook de evaluatie van het overlastbeleid gericht op de vraag
welke interventies wel en welke niet effectief zijn als het gaat om het verminderen
van overlastgevend gedrag van harddrugverslaafden. 181De voorzieninggerichte aanspraken worden vervangen door een integrale
functionele aanspraak op gespecialiseerde geestelijke gezondheidszorg. Heeft
dit ook consequenties voor de ambulante verslavingszorg, temeer daar in het
advies Borg voor zorg reeds geconstateerd werd dat een deel van de werkzaamheden
van de ambulante verslavingszorg gelijk is aan die welke vanuit de verslavingsklinieken
wordt geboden?Antwoord op vraag 181: zie antwoord op vraag 32 van de PvdA-fractie. 182Wat wordt gezien als een evenwichtige schaalgrootte? Is hier een
relatie met de mededingingswet?Zie het antwoord op vraag 106 van de CDA-fractie. 183Kan meer inzicht gegeven worden in de particuliere zorginitiatieven
die contracten met het bedrijfsleven afsluiten om snelle hulp te bieden? Welke
initiatieven zijn dit en op welke manier wordt precies gewerkt? (blz. 38)Antwoord op vraag 183: Een volledig overzicht van alle particuliere zorginitiatieven
die contracten met het bedrijfsleven afsluiten ontbreekt, omdat deze zorg
zich in het derde compartiment bevindt, en dus voor een deel buiten de reguliere
kaders van wet- en regelgeving valt. Van enkele van de grotere initiatieven
is bekend dat het aanbod bestaat uit voorlichting omtrent tijdige signalering
van problematiek binnen het bedrijf, deskundigheidsbevordering van Arbo-diensten
en snelle, kortdurende monodisciplinaire hulp waarbij van tevoren met de opdrachtgever
het aantal behandelingen en het gewenste resultaat is afgesproken. Ik laat
op dit moment een nadere inventarisatie uitvoeren naar aard en omvang van
deze zorgvormen. 184Zal het instellen van een maatschappelijke commissie om te komen
tot een analyse van de oorzaken van de groeiende hulpvraag en de inzet van
geestelijke gezondheidseffectrapportages er toe leiden dat gepland beleid
niet of aangepast wordt doorgevoerd?Antwoord op vraag 184: zie mijn antwoord op vraag 47 van de VVD-fractie. 185Zullen alle speerpunten op de bijlage die geschrapt moet worden kunnen
worden uitgevoerd, zijn voor alle speerpunten genoemde middelen nog steeds
beschikbaar?Antwoord op vraag 185: Op beide vragen kan bevestigend worden geantwoord. Vragen SGP-fractie 186Is inmiddels meer bekend over de wijze waarop de toegankelijkheid
van de eerstelijnspsycholoog moet worden geregeld?Antwoord op vraag 186: zie antwoord op vraag 13 van de PvdA-fractie. 187Hoe kan de trend worden verklaard, dat ondanks het terughoudende
hulpzoekgedrag de zorgconsumptie in de gespecialiseerde GGZ de afgelopen jaren
sterk is toegenomen?Antwoord op vraag 187: Zoals ook in de beleidsvisie GGZ staat, is dit
mede te verklaren door een betere herkenning door de huisarts en het (deels)
doorbreken van het maatschappelijk taboe om hulp te vragen. Al in mijn Beleidsbrief
GGZ van 24 juni 1997 heb ik aangegeven dat een groeiende hulpvraag niet betekent
dat de Nederlandse bevolking psychisch zieker wordt, maar dat er minder dan
vroeger sprake is van verborgen psychisch lijden.Een sterk groeiende groep hulpvragers betreft de mensen die om psychische
redenen niet meer kunnen functioneren op hun werk. 188Kan nader worden ingegaan op de geprotocolleerde indicatiestellingsprocedure?
Betekent deze procedure dat cliënten met problemen die niet kunnen worden
verholpen in de eerstelijn voor verdere behandeling alleen in hun eigen regio
terecht kunnen? Zo ja, op grond van welke uitzonderingscriteria zou behandeling
buiten de eigen regio wel mogelijk zijn?Antwoord op vraag 188: zie hiervoor ook mijn antwoord op vraag 14 van
de PvdA-fractie. Bij een indicatie voor een landelijk werkende voorziening
kan behandeling plaatsvinden buiten de eigen regio. Het IOG buigt zich op
dit moment over de indicatiestelling voor landelijk werkende voorzieningen. 189«Supergespecialiseerde hulp wordt op bovenregionaal/landelijk
niveau geboden in de academische ziekenhuizen en in een aantal aangewezen
GGZ-instellingen». Wat kan onder supergespecialiseerde hulp worden verstaan?
Wordt daar ook de identiteitsgebonden hulp onder geschaard?Antwoord op vraag 189: Zie hiervoor mijn antwoord op de vragen 104, 136,
137 en 192. In aanvulling op deze antwoorden merk ik op dat ook een identiteitsgebonden
instelling kan worden aangewezen als instelling die supergespecialiseerde
hulp verleent, maar dat identiteit alleen onvoldoende is om voor zo'n aanwijzing
in aanmerking te komen. 190In hoeverre wordt de versterking van het AMW door het rijk gefaciliteerd?
Welke rijksmiddelen zijn beschikbaar voor de overheveling van taken van de
tweede naar de eerste lijn?Antwoord op vraag 190: zie de antwoorden op vraag 4 en 8 van de PvdA-fractie. 191Voor de verdeling van de capaciteiten voor onder meer de landelijk
werkende levensbeschouwelijke instellingen zullen de regiovisies het uitgangspunt
vormen. Kan dit nader worden toegelicht?Antwoord op vraag 191: Ik maak onderscheid tussen landelijke en bovenregionale
voorzieningen. De capaciteit van landelijke voorzieningen wordt centraal vastgesteld
en zijn een gegeven voor de opstellers van de regiovisies. Dat geldt niet
voor de bovenregionale voorzieningen; daarvan wordt centraal vastgesteld dat
het wenselijk is dat deze op een schaal die de regio overstijgt, worden gepland.
De concrete invulling van capaciteiten vindt vervolgens op regionaal niveau
in de regiovisie plaats.Met de koepel vindt – zoals in de beleidsvisie aangegeven –
overleg plaats om te bepalen welke functies landelijk en welke bovenregionaal
worden aangeboden. In dat overleg is ook de vraag aan de orde onder welke
modaliteit de levensbeschouwelijke instellingen in de toekomst zullen worden
begrepen.De conclusie dat de regiovisies uitgangspunt zijn voor de verdeling van
de capaciteiten van de levensbeschouwelijke instellingen is dan ook voorbarig. 192Aan welke criteria moeten instellingen voldoen om al dan niet als
kenniscentrum te worden geselecteerd? Kunnen identiteitsgebonden instellingen
om reden van levensbeschouwing als kenniscentra worden aangewezen?Antwoord op vraag 192 (en 189): Ik heb het Trimbos-instituut opdracht
gegeven om in overleg met GGZ-Nederland en de VAZ een plan van aanpak voor
de aanwijzing van dergelijke centra te ontwikkelen. In dat plan zal ook een
voorstel voor selectie-criteria zijn opgenomen; ook zal het begrip werkplaatsfunctie
daarin worden geconcretiseerd. Ik verwacht dat plan van aanpak kort na de
zomer.Een identiteitsgebonden instelling kan ook een kenniscentrum zijn, maar
niet louter op grond van levensbeschouwing. Zie ook het antwoord op vraag
189. 193Wat zijn de uitkomsten van het overleg met GGZ-Nederland en andere
betrokken organisaties inzake de uitvoering van het ontwikkelingsplan «Resultaten
scoren»? (blz. 24)Antwoord op vraag 193: Recent heb ik van de sector een verder uitgewerkt
plan van aanpak ontvangen. Hiermee reageerde de sector op mijn uitdrukkelijk
verzoek om meer vaart te brengen in de uitvoering van het ontwikkelingsprogramma.In het plan van aanpak wordt de organisatorische en bestuurlijke constructie
geschetst die de sector voor ogen staat. Eén van de voorstellen betreft
de vorming van een Bestuurlijk Platform, waarin naast GGZ-Nederland ook de
departementen van VWS, BZK, alsmede de VNG en de zorgverzekeraars zitting
dienen te nemen. Thans wordt met betrokkenen over de haalbaarheid en vormgeving
daarvan overlegd. 194Kan nader worden ingegaan op de in andere landen toegepaste alternatieven
voor afkicken onder narcose?Antwoord op vraag 194: Er worden in het buitenland geen andere afkickmethodes
toegepast dan in Nederland.De «traditionele» methodes van afkicken zijn:– klinische detoxificatie. Ontgifting vindt intramuraal plaats,
met behulp van methadon en/of andere middelen, in een periode van 2 à
3 weken, in de regel in een verslavingskliniek.– detoxificatie in het kader van opname in een therapeutische gemeenschap.
Afhankelijk van de therapeutische gemeenschap kan de ontgifting met methadon
en/of andere middelen geschieden of «cold turkey»(zonder iets
te gebruiken)– ambulante detoxificatie, waarbij in een methadonreductieprogramma
de dosering methadon geleidelijk wordt afgebouwd tot nul. 195Kan nader worden ingegaan op de binnen de GGZ gehouden experimenten
met het PGB?Antwoord op vraag 195: De onderzoeken van het ITS en het Trimbos-instituut
naar het functioneren van het PGB in de GGZ laten zien, dat cliënten
vaak aangeven dat zij dankzij het PGB meer greep op hun leven en meer invloed
op de hulpverlening krijgen. Ondersteuning van cliënten bij het aanvragen
van het budget en het maken van keuzes bij de besteding blijkt nodig. De regeling
blijkt in de GGZ organisatorisch uitvoerbaar, al zijn aanpassingen in de uitvoering
wenselijk. Op dit moment wordt inzake bovengenoemd advies een standpunt voorbereid,
dat u deze zomer tegemoet kunt zien. 196Aan welke voorwaarden moet het RP/CP voldoen om de inbreng van de
GGZ-cliëntenorganisaties te kunnen garanderen?Antwoord op vraag 196: zie antwoord op vraag 117 van de CDA-fractie. 197Op welke termijn kunnen de resultaten van het onderzoek naar de onderlinge
afstemming van WGBO en wet Bopz worden verwacht?Antwoord op vraag 197: zie antwoord op vraag 74 van de VVD-fractie. 198Wat is de stand van zaken m.b.t. de met GGZ-Nederland te maken afspraken
over het invoeringstraject van de spiegelinformatie?Antwoord op vraag 198: De ontwikkeling van spiegelinformatie wordt momenteel
voortvarend door de sector zelf opgepakt. Op ambtelijk niveau is veelvuldig
contact met GGZ-Nederland inzake de implementatie van spiegelinformatie. De
verwachting is dat binnen afzienbare termijn nadere afspraken over het invoeringstraject
van de spiegelinformatie kunnen worden gemaakt. 199In hoeverre laat de vorming van regionale GGZ-instellingen, waarin
de Algemeen psychiatrische ziekenhuizen en de RIAGG' opgaan nog ruimte open
voor landelijke, levensbeschouwelijke organisaties als de GLIAGG De Poort? Zie het antwoord op vraag 104 van de CDA-fractie. 200Wat wordt bedoeld met ernstig lijden in het maatschappelijk functioneren?Antwoord op vraag 200: In de desbetreffende zinsnede gaat het om twee
aparte elementen: enerzijds ernstig lijden, anderzijds ernstige beperkingen
in het maatschappelijk functioneren. Er is dus niet zoals de vraag suggereertbedoeld:
«ernstig lijden in het maatschappelijk functioneren». 201Hoe zal de brede maatschappelijke commissie, die de toenamingen van
uitingen van geestelijke ontsporingen zal analyseren, worden samengesteld?
Worden vertegenwoordigers van levensbeschouwelijke organisaties in deze commissie
opgenomen? Hoe luidt de exacte onderzoeksopdracht? Binnen welke termijn moet
deze commissie de analyse afhebben?Antwoord op vraag 201: zie antwoord op vraag 47 van de VVD-fractie. 202Is de toegankelijkheid van de eerstelijnspsycholoog (ELP) inmiddels
geregeld in de Ziekenfondswet?Antwoord op vraag 202: zie antwoord op vraag 13 van de PvdA-fractie. 203In hoeverre zal de versterking van de rol van de huisarts een functieverzwaring
betekenen? Wat zal de rol van de praktijkverpleegkundige zijn?Antwoord op vraag 203: De praktijkondersteuner biedt ondersteuning in
de huisartspraktijk. De praktijkondersteuner zal zich richten op patiëntencategorieën
waarvoor NHG-richtlijnen zijn ontwikkeld, en daarnaast op taken die voortvloeien
uit de praktijkanalyse, zoals organisatie en coördinatie van de zorg.
Hierdoor kan de samenwerking met andere zorgverleners worden versterkt. Naast
de introductie van de praktijkondersteuner zijn er financiële middelen
uitgetrokken voor de consultatiefunctie van de gespecialiseerde GGZ en voor
deskundigheidsbevordering op het gebied van diagnostiek van psychische stoornissen.
Dit gehele pakket aan maatregelen biedt mijns inziens een goede basis voor
de versterking van de eerstelijn met een centrale rol voor de huisarts. Ik
vind het nu nog te vroeg om te constateren dat er sprake is van functieverzwaring;
zie hiervoor ook mijn antwoord op vraag 155 van de GroenLinks-fractie. 204Waarom mogen de ELP en het Algemeen Maatschappelijk Werk (AMW) niet
doorverwijzen naar de gespecialiseerde GGZ?Antwoord op vraag 204: zie mijn antwoord op vraag 158 van de D66-fractie. 205Op welke manier zullen gemeenten zorgdragen voor het versterken van
het AMW? In hoeverre heeft VWS een taak in het wegwerken van de wachtlijsten
bij het AMW?Antwoord op vraag 205: zie antwoord op vraag 4 van de PvdA-fractie. 206In hoeverre zal in het Regionaal Indicatie Orgaan (RIO) aandacht
worden besteed aan het hulpaanbod van een landelijk werkende voorziening?
Wordt door het RIO de rechtstreekse toegang voor cliënten tot de landelijk
werkende instellingen afgesneden?Antwoord op vraag 206: De indicatiestelling voor landelijk werkende voorzieningen
geschiedt in de regio waar de cliënt zich aanmeldt. Behandeling bij landelijk
werkende voorzieningen is mogelijk, indien geïndiceerd. Het IOG ontwikkelt
een procedure voor de indicatiestelling voor landelijk werkende voorzieningen. 207Wat wordt onder «voordeurteams» verstaan? Hoe worden
deze teams samengesteld?Antwoord op vraag 207: Voordeurteams zijn teams, gevormd door RIAGG, APZ
en eventueel PAAZ (in MFE-verband) waar aanmelding, diagnostiek, kortdurende
behandeling of verwijzing plaatsvindt. Deze teams bestaan meestal uit een
psychiater, een psycholoog en een sociaal-psychiatrisch verpleegkundige. Voordeurteams
kunnen worden gepositioneerd in de kortdurende en enkelvoudige GGZ (zie hiervoor
ook mijn antwoord op vraag 14 van de PvdA-fractie). 208Wat wordt bedoeld met de zinsnede «in dat kader wordt ook de
positie van de instellingen op basis van levensbeschouwing bepaald?Antwoord op vraag 208: zie antwoord op vraag 104 van de CDA-fractie. 209Hoeveel extra kinder- en jeugdpsychiaters zullen instromen?Antwoord op vraag 209: Op dit moment worden de opleidingseisen voor psychiaters
opnieuw bezien. In relatie daarmee wordt onderzocht of de duur van de specialisatie
voor kinder- en jeugdpsychiaters kan worden bekort. Op die manier kunnen meer
kinder- en jeugdpsychiaters worden opgeleid in dezelfde tijd. 210Hoe wilt u stimuleren dat huisartsen, AMW en ELP afspraken maken
met Arbo-artsen over het verwijzen en samenwerken opdat snel en verantwoord
hulp kan worden geboden? (blz. 38).Antwoord op vraag 210: De landelijke koepelorganisaties van huisartsen,
AMW en eerstelijnspsychologen hebben mij eind 1998 een brief gezonden waarin
zij aangeven wat zij als gezamenlijke eerstelijns GGZ kunnen bieden en op
welke wijze zij, in samenwerking met de Arbo-artsen een goed aanbod willen
realiseren. De bereidheid van betrokken partijen tot samenwerking blijkt hier
duidelijk uit. Over de verdere vormgeving van het eerstelijnsaanbod en de
wijze waarop VWS hierbij een rol dient te spelen, wordt op dit moment met
genoemde partijen gesproken. 211Zal de brief over de deskundigheidsbevordering van Arbodiensten en
zorgaanbieders nog voor de behandeling van de beleidsnotitie GGZ naar de Kamer
worden gestuurd?Antwoord op vraag 211: Ik veronderstel dat gedoeld wordt op de brief over
de instelling van vier landelijke kenniscentra, gericht op de belangrijkste
aandoeningen waardoor ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid worden veroorzaakt.
Deze brief «Beleidsvisie Landelijke aandoeningsgerichte kenniscentra»
is onlangs aan de Kamer aangeboden.XNoot1Samenstelling: Leden: Van der Vlies (SGP), Swildens-Rozendaal (PvdA),
ondervoorzitter, Bijleveld-Schouten (CDA), Middel (PvdA), Essers (VVD), voorzitter,
Dankers (CDA), Oudkerk (PvdA), Lambrechts (D66), Rijpstra (VVD), Rouvoet (RPF),
De Vries (VVD), Van Vliet (D66), Van Blerck-Woerdman (VVD), Passtoors (VVD),
Eisses-Timmerman (CDA), Gortzak (PvdA), Hermann (GL), Buijs (CDA), Atsma (CDA),
Van Gent (GL), Arib (PvdA), Spoelman (PvdA), Kant (SP), E. Meijer (VVD)
en Van der Hoek (PvdA).Plv. leden: Van 't Riet (D66), Rehwinkel (PvdA), Eurlings (CDA), Apostolou
(PvdA), voorzitter, Orgü (VVD), Van de Camp (CDA), Noorman-den Uyl (PvdA),
Ravestein (D66), Weekers (VVD), Schutte (GPV), Cherribi (VVD), Schimmel (D66),
Terpstra (VVD), Udo (VVD), Visser-van Doorn (CDA), Belinfante (PvdA), Harrewijn
(GroenLinks), Ross-van Dorp (CDA), Hamer (PvdA), Th. A. M. Meijer
(CDA), Rosenmöller (GL), Duijkers (PvdA), Smits (PvdA), Marijnissen (SP)
en O. P. G. Vos (VVD).XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25424-9.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl