Vreemdelingenwet 2000; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26732, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

07-01-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26732 nr. 5

29-12-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI ALGEMEEN1. Inleiding2. Wijze van totstandkoming3. Vereenvoudiging van het systeem van verblijfsvergunningen4. Gezinshereniging en -vorming5. Toezicht6. Rechtsmiddelen7. Financiële gevolgen8. Uitvoeringstoetsen9. OverigII. ARTIKELSGEWIJZE BEHANDELINGArtikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16,17 en 19Artikel 18Artikel 19Artikel 20Artikel 21Artikel 22Artikel 23Artikel 24Artikel 25Artikel 26Artikel 27Artikel 28Artikel 29Artikel 30Artikel 32Artikel 33Artikel 36Artikel 37Artikel 38Artikel 39Artikel 40Artikel 41Artikel 42Artikel 43Artikel 44Artikel 46Artikel 48Artikel 49Artikel 50Artikel 51Artikel 52Artikel 53Artikel 54Artikel 55Artikel 57Artikel 58Artikel 59Artikel 60Artikel 61Artikel 62Artikel 63Artikel 64Artikel 65Artikel 66Artikel 67Artikel 68Artikel 69Artikel 70Artikel 71Artikel 73Artikel 74Artikel 75Artikel 76Artikel 77Artikel 78Artikel 79Artikel 80Artikel 81Artikel 82Artikel 83Artikel 86Artikel 87Artikel 88Artikel 89Artikel 90Artikel 92Artikel 93Artikel 94Artikel 95Artikel 96Artikel 98Artikel 101Artikel 103Artikel 104Artikel 105Artikel 106Artikel 108Artikel 110Artikel 111Artikel 112Artikel 113Artikel 118III. BIJLAGE BIJ DE MEMORIE VAN TOELICHTINGINDVreemdelingenkamersRaad van StateCOARechtshulpVreemdelingendienstenKoninklijke marechausseeTolkenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26732Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 353 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 732Algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000)nr. 5VERSLAGVastgesteld 29 december 1999De vaste commissie voor Justitie1, belast
met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel, brengt als volgt verslag
uit van haar bevindingen.Onder het voorbehoud dat de regering de gestelde vragen tijdig zal hebben
beantwoord, acht de commissie de openbare behandeling van dit wetsvoorstel
voldoende voorbereid. INHOUDSOPGAVE  IAlgemeen 11.Inleiding 1 2.Wijze van totstandkoming 153.Vereenvoudiging van het systeem van verblijfsvergunningen 16 4.Gezinshereniging en -vorming 38 5.Toezicht 41 6.Rechtsmiddelen 437.Financiële gevolgen 518.Uitvoeringstoetsten
52 9.Overig 53  IIArtikelsgewijze behandeling 54  IIIBijlage bij de memorie van toelichting
135I ALGEMEEN1. InleidingDe leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het voorliggende wetsvoorstel, dat voortvloeit uit het in 1998 gesloten regeerakkoord.
De wet beoogt gestalte te kunnen geven aan een terughoudend vreemdelingenbeleid,
waarbij de vraag gesteld kan worden in hoeverre binnen dit kader een ruimhartig
vluchtelingenbeleid, corresponderend met de bepalingen van door
ons land aangegane internationale verplichtingen, tot ontwikkeling gebracht
kan worden.De regering stelt terecht dat in het regeerakkoord vooral over asiel gesproken
wordt, maar via de implementatie via dit wetsvoorstel heeft dit ook gevolgen
voor regulier. Het grootste deel van de migranten die in ons land toegelaten
willen worden zijn geen asielzoekers en benutten derhalve niet het asielloket.
De leden van de PvdA-fractie zien deze verhouding tussen asiel en regulier
niet afgespiegeld in het voorliggende wetsvoorstel. Impliciet lijkt met dit
wetsvoorstel toch – onbedoeld – een asielwet gecreëerd te
worden.De voorgestane effecten van de invoering van dit wetsvoorstel zullen voor
een belangrijk deel afhangen van de wijze van invoering ervan en de condities
waarmee deze omgeven zijn. Deze leden betreuren het dat zij nog geen zicht
hebben kunnen krijgen op de hoofdlijnen van de verschillende invoeringswetten
die gekoppeld zijn aan de implementatie van dit wetsvoorstel.Zij onderschrijven de doelstellingen van het wetsvoorstel om te komen
tot duidelijke, snelle en kwalitatief verantwoorde procedures. Of dit in het
wetsvoorstel in alle opzichten gelukt is, is volgens de leden van de PvdA-fractie
vooralsnog een onbeantwoorde vraag. Ook is het voor deze leden nog een vraag
of de voorgestelde vereenvoudiging van het systeem van verblijfsvergunningen
in de praktijk zal optreden, of dat er wederom sprake zal zijn van een aantal
naast elkaar bestaande formele en informele statussen.Of met het onderhavige wetsvoorstel de instroom en uitstroom metterdaad
gereguleerd kan worden zal voor een niet onbelangrijk deel blijven afhangen
van factoren die buiten het bestek van dit wetsvoorstel vallen. Deze leden
vragen dan ook af of de pretenties waarmee dit wetsvoorstel omgeven is, niet
te vérstrekkend zijn, waarmee overigens aan de wenselijkheid van verbetering
van de vreemdelingenwetgeving niets wordt afgedaan.De leden van de PvdA-fractie zijn van mening dat op het gebied van asiel
en immigratiebeleid, onze bestaande internationale verplichtingen bepalend
zijn en blijven. Dit geldt met name voor de gronden waarop iemand in Nederland
wordt toegelaten als vluchteling. Wij hebben met instemming kennis genomen
van de handhaving van dit uitgangspunt in het concept nieuwe vreemdelingenwet.Het is de wens van de PvdA fractie dat op termijn successen worden geboekt
met de harmonisatie op Europees niveau van het asiel- en immigratiebeleid.
Het is dan ook vanzelfsprekend dat de nieuwe vreemdelingenwet rekening houdt
met deze toekomstige harmonisatie. In de memorie van toelichting maakt de
regering ook melding van dit streven en stelt dat delen van het Nederlandse
beleid op termijn vervangen zullen kunnen worden door Europese regelgeving.
Zolang er echter geen afspraken in Europa gemaakt zijn op een niveau dat voor
het Nederlandse parlement acceptabel is, blijft het immigratie beleid een
nationale verantwoordelijkheid. In dit kader vragen deze leden wat de regering
bedoelt met Europese regelgeving. Op dit punt is een nadere precisering gewenst.
Volgens deze leden kan het niet zo zijn dat het beleid in de ons omringende
landen zo wordt uitgelegd dat enkele landen model staan voor versoberingen
in Nederland, terwijl Europese afspraken ontbreken.De leden van de PvdA-fractie zijn van mening dat het wetsvoorstel past
binnen de afspraken die tot dusver in Europa zijn gemaakt, want het Verdrag
van Amsterdam spreekt in artikel 63 VEG over minimumnormen. Dit houdt volgens
deze leden in dat het mogelijk is om beleid te blijven voeren of te ontwikkelen
dat boven die minimumnormen uitstijgt. Ook is het voorstel in overeenstemming
met het EG-verdrag in die zin dat artikel 63 ook bepaalt dat naast harmonisatie
van de vluchtelingendefinitie, ook aanvullende vormen van bescherming gaan
gelden voor asielzoekers die niet aan de criteria van het Vluchtelingenverdrag
voldoen maar om andere redenen niet kunnen worden teruggestuurd
naar hun land van herkomst. Ten derde dient een Europese regeling tot stand
te worden gebracht voor gevallen van een plotselinge massale instroom. Voor
deze opvatting vinden deze leden steun in de conclusies van de Europese top
in Tampere waaruit valt op te maken dat de kleinste gemene deler niet de norm
moet worden voor Europa.De leden van de PvdA-fractie zijn zich bewust van de problemen inzake
de toepassing van het Verdrag van Dublin, welke voor een groot deel worden
veroorzaakt door het ontbreken van een voorafgaande inhoudelijke harmonisatie
van het asielbeleid. Zij zijn van mening dat in het gehele toelatingsbeleid
de eenheid van het gezin een belangrijk uitgangspunt dient te zijn. Juist
bij de toepassing van het Verdrag van Dublin is gebleken dat het bijeenhouden
van gezinnen niet als prioriteit wordt gezien. De leden van de PvdA-fractie
vragen de regering om aan te geven welke waarde zij toekent aan de eenheid
van het gezin bij de toepassing van het Verdrag van Dublin.De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het voorstel voor een nieuwe Vreemdelingenwet. Zij stellen vast dat het met
de huidige, uit 1994 daterende Vreemdelingenwet, niet mogelijk is gebleken
de migratie naar Nederland in goede banen te leiden. De migratie naar Nederland
bestaat voor een substantieel deel uit personen die illegaal komen of als
economische migrant oneigenlijk gebruik maken van de voor vluchtelingen bedoelde
asielprocedure. Naar Nederland komen relatief veel meer asielzoekers dan naar
de andere landen binnen de Europese Unie. In absolute getallen komen naar
Nederland evenveel asielzoekers als naar de Verenigde Staten van Amerika,
twee keer zoveel als naar Canada en zes keer zoveel als naar Australië.
Volgens het CPB in het Centraal Economisch Plan 1999 zijn de oorzaken daarvan
de grote kans op een status, de geboden opvang («ruimst denkbare opvang»),
de duur van de asielprocedure, het weinig effectieve uitzettingsbeleid en
de aanwezigheid van verwante migrantengemeenschappen. De Vreemdelingenwet
2000 zal één van deze oorzaken, de lange duur van de asielprocedure,
moeten wegnemen door het aantal procedures dat een asielzoeker kan aanspannen
te beperken. Wat de leden van de VVD-fractie betreffen tot één
procedure, waarvan de gemiddelde duur wordt verkort. Het verkorten van de
asielprocedure mag er volgens de leden van de VVD-fractie zeker niet toe leiden
dat de kansen voor economische migranten om een verblijfsvergunning te krijgen
groter worden. Integendeel, de Vreemdelingenwet 2000 zal er tevens aan bij
moeten dragen dat deze kansen juist kleiner worden.De leden van de VVD-fractie merken op dat slechts enkele procenten van
de asielzoekers die naar Nederland komen bestaat uit échte vluchtelingen
in de zin van het Vluchtelingenverdrag, voor wie ons land de eerste veilige
plek is na hun vlucht voor vervolging. De directe kosten als gevolg van de
toestroom van asielzoekers bedragen inmiddels meer dan f 3 miljard per
jaar. Genoemde leden vrezen dat het totaal aan directe en indirecte kosten
ruim twee keer zo hoog ligt. Als gevolg van de grote toestroom kunnen de IND
en de rechters het werk niet aan. De Vreemdelingenwet 2000 zal een belangrijke
bijdrage moeten leveren aan het oplossen van deze problematiek.De huidige wet moet al na vijf jaar worden vervangen.De leden van de VVD-fractie hopen van harte dat over vijf jaar niet dezelfde
conclusie zal moeten worden getrokken met betrekking tot de Vreemdelingenwet
2000. Het lijkt deze leden echter onontkoombaar om met deze mogelijkheid wel
rekening te houden. Indien over een aantal jaren ook de Vreemdelingenwet 2000
niet houdbaar blijkt, dan rest naar de overtuiging van de leden van de VVD-fractie
nog slechts het consequent en uitsluitend toepassen van het concept «opvang
in de eigen regio». Alleen met strikte toepassing van dit
concept, wat hierna zal worden toegelicht, kan definitief een eind gemaakt
worden aan het oneigenlijk gebruik van de asielprocedure door economische
migranten. Voor het consequent en uitsluitend toepassen van «opvang
in de eigen regio» is een nieuw internationaal verdrag dan wel wijziging
van het Vluchtelingenverdrag noodzakelijk. Omdat zowel een nieuw internationaal
verdrag als een verdragswijziging een lange voorbereidingstijd vergen, willen
de leden van de VVD-fractie het onderwerp nu bij de behandeling van de Vreemdelingenwet
2000 al aan de orde stellen.Het concept «opvang in de eigen regio» houdt in dat vluchtelingen
(Verdragsvluchtelingen, ontheemden en overigen) niet meer worden opgevangen
door landen, maar uitsluitend door de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van
de Verenigde Naties. Uitgangspunt is dat personen die hun land hebben verlaten
en menen op grond van één van de relevante internationale verdragen
recht te hebben op bescherming, zich melden bij een opvangcentrum van de UNHCR.
De UNHCR bepaalt wie bescherming behoeven en vangt hen in de regio van herkomst
op. Zij die toch elders in de wereld asiel vragen, worden verwezen naar een
UNHCR-opvangcentrum in de regio van herkomst. De relevante verdragen staan
dit laatste nu al niet in de weg. Deze verdragen bepalen immers dat vluchtelingen
niet gestuurd mogen worden naar het land waar zij worden vervolgd of een onmenselijke
behandeling te vrezen hebben. Zij verplichten niet tot het opnemen van vluchtelingen.Bij het concept «opvang in de eigen regio» hoort ook dat de
UNHCR financieel en organisatorisch in staat gesteld wordt haar taak naar
behoren te vervullen. De UNHCR zal er naar streven vluchtelingen zo mogelijk
na enige tijd naar hun land te laten terugkeren, dan wel elders in de eigen
regio opnieuw te huisvesten. Indien ook dat laatste niet mogelijk is, zullen
landen elders in de wereld, waaronder Nederland, de betrokkenen op voordracht
van de UNHCR naar evenredigheid moeten opnemen. Van deze personen is dan al
vastgesteld dat zij volgens de criteria van de internationale verdragen bescherming
behoeven en dat terugkeer of vestiging elders in de regio van herkomst niet
mogelijk is.De voordelen van het concept «opvang in de eigen regio» zijn
de volgende. Alle vluchtelingen, niet alleen zij die grote bedragen aan mensensmokkelorganisaties
kunnen betalen, worden snel en zo dicht mogelijk bij hun land van herkomst
opgevangen. De landen elders in de wereld kunnen hun (financiële) inspanningen
helemaal richten op het ondersteunen van de UNHCR en het integreren van de
door de UNHCR voorgedragen vluchtelingen, in plaats van op het tegenhouden
en terugsturen van economische migranten. Deze landen kunnen hervestiging
in de regio van herkomst stimuleren met gerichte ontwikkelingssamenwerkingsprogramma's
en bovendien gezamenlijk in internationaal verband optreden tegen de landen
die vluchtelingenstromen veroorzaken.Het concept «opvang in de eigen regio» is volgens de leden
van de VVD-fractie voor Nederland van belang, omdat het twijfelachtig is of,
als gevolg van het grootschalige, oneigenlijke gebruik van de asielprocedure
door economische migranten, het huidige Nederlandse asielbeleid nog lang is
vol te houden. De problemen die gepaard gaan met het maken van onderscheid
tussen vluchtelingen en economische migranten zijn zeer groot en de kosten,
als gevolg van deze problemen, zeer hoog. Omdat, naar de indruk van de leden
van de VVD-fractie, het mandaat van de UNHCR voor de hiervoor genoemde oplossing
niet toereikend is, vragen zij de regering in internationaal verband het initiatief
tot een nieuw verdrag of wijziging van het Vluchtelingenverdrag te nemen teneinde
het concept «opvang in de eigen regio» in de komende jaren verder
te ontwikkelen en te realiseren. Gaarne krijgen zij daarop een reactie van
de regering. De leden van de VVD-fractie hebben hiervoor gesteld dat het met de huidige
Vreemdelingenwet 1994 niet mogelijk bleek de migratie naar Nederland in goede
banen te leiden. Zij wijzen op een interview met twee medewerkers van het
ministerie van Justitie die aan de voorgestelde Vreemdelingenwet 2000 hebben
meegewerkt, gepubliceerd in de Justitiekrant van 21 mei 1999 (nr. 9). Deze
medewerkers stellen, dat de Vreemdelingenwet 1994 min of meer is gesloopt.
De uitvoering is totaal anders dan door de wetgever was beoogd, onder meer
door rechterlijke uitspraken. De leden van de VVD-fractie achten deze analyse
van groot belang en vragen de regering precies aan te geven om welke onderdelen
van de Vreemdelingenwet 1994 het gaat. Bij welke onderdelen van de Vreemdelingenwet
2000 bestaat dat risico ook? Hoe kan dat worden voorkomen?Deze leden vragen de regering met het oog op de Vreemdelingenwet 2000
in te gaan op de te verwachten ontwikkelingen op asielgebied binnen de Europese
Unie. Hoe beziet de regering dit wetsvoorstel in het perspectief van de conclusies
van de Europese Raad op 15 en 16 oktober 1999 in Tampere? Op welke punten
wijkt de regering van die conclusies af in dit wetsvoorstel? Welke overwegingen
heeft de regering daarbij? Deelt de regering de opvatting van de leden van
de VVD-fractie dat het zo spoedig mogelijk vast te stellen EU-asielbeleid
tevens onverkort het Nederlandse beleid moet worden, teneinde een aanzuigende
werking van een ruimhartiger Nederlands asielbeleid te voorkomen? Deelt de
regering de opvatting van deze leden dat de Vreemdelingenwet 2000 de totstandkoming
van een Europees asielbeleid op geen enkele wijze in de weg mag staan? Kan
de regering bevestigen dat dit niet het geval is?De leden van de VVD-fractie merken op dat de Vreemdelingenwet 2000 het
mogelijk maakt dat naast Verdragsvluchtelingen, ook anderen een verblijfsvergunning
asiel krijgen en daarmee toegang tot de overige landen van de Europese Unie.
Wat is de opvatting van die overige landen van de Europese Unie met betrekking
tot de Vreemdelingenwet 2000, zo vragen de leden van de VVD-fractie.Uitgangspunt voor de Vreemdelingenwet 2000 zijn de afspraken, gemaakt
in het regeerakkoord. De leden van de VVD-fractie merken in dit verband overigens
op, dat het aantal asielzoekers ten tijde van het opstellen van het regeerakkoord
weliswaar zeer groot was, maar minder groot dan nu. Het regeerakkoord bevat
met betrekking tot de nieuwe Vreemdelingenwet de volgende concrete elementen:– toepassing van de verdragsverplichtingen;– verbetering van de kwaliteit van de beslissing in eerste aanleg;– een negatieve beslissing op een asielverzoek wordt tevens de rechtstitel
voor aanzegging van het vertrek en beëindiging van de opvang;– de bezwaarfase vervalt;– de beslissing op een beroep mag in Nederland worden afgewacht;– invoering van hoger beroep, dat niet in Nederland mag worden afgewacht;
wel kan er een voorlopige voorziening worden gevraagd;– beperking van het aantal statussen tot twee: een status, vergelijkbaar
met de A-status, en een tijdelijke status, vergelijkbaar met de vvtv. De tweede
status wordt omgezet in een definitieve status, indien drie jaar na het verlenen
ervan nog niet tot terugkeer kan worden overgegaan. Er wordt onderzoek naar
de mogelijkheid tot verdere vereenvoudiging aangekondigd.– na hoger beroep kan niet opnieuw een asielverzoek worden ingediend.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat met het wetsvoorstel in
hoofdlijnen een correcte uitwerking wordt gegeven aan de afspraken in het
regeerakkoord. Dat neemt niet weg dat zij op onderdelen kanttekeningen plaatsen
en op een groot aantal punten die niet geregeld zijn in het regeerakkoord,
indringende vragen aan de regering willen voorleggen. Mede op grond van de
reactie van de regering op deze kanttekeningen en de antwoorden
op deze vragen zullen deze leden hun standpunt over het wetsvoorstel bepalen.
Zij willen daarbij mede betrekken een aantal evaluaties en kabinetsstandpunten,
waar zij de regering in dit verslag om vragen. Zonodig zullen deze leden voorstellen
een tweede schriftelijk verslag uit te brengen.Het is de leden van de VVD-fractie opgevallen dat sommige verwijzingen
in de memorie van toelichting naar wetsartikelen niet kloppen; bijvoorbeeld
op bladzijde 7, waar naar artikel 14 eerste lid onder b. wordt verwezen. De
leden van de VVD-fractie vragen de regering de memorie van toelichting daarop
te controleren en de Tweede Kamer, zo nodig, een nota van verbetering te zenden.In het wetsvoorstel is veelvuldig voor «kan-bepalingen» gekozen.
Naar de mening van de leden van de VVD is het beter «kan» te vervangen
door «wordt». Dat beperkt het aantal afweegmomenten en komt de
duidelijkheid ten goede. «Kan-bepalingen» zullen in individuele
gevallen voor veel discussie zorgen. Deze leden verzoeken de regering in ieder
van de gevallen dat het begrip «kan» is gebruikt aan te geven
waarom dat de voorkeur zou verdienen boven «wordt». De leden doelen
dan in het bijzonder op de volgende artikelen: 4, 6, 14, 16, 17, 19, 20, 27,
29, 30, 31, 33, 57, 65. Tevens verzoeken zij de regering aan te geven welke
andere varianten dan een «kan-» of een «wordt-bepaling»
mogelijk zijn. Deze leden doelen dan op bewoordingen die het bestuur enige
beleidsvrijheid geven, maar minder ruimte dan met het woord «kan».
In verband met de «kan»-bepalingen vragen de leden van de VVD-fractie
aandacht voor het volgende. Zoals gesteld heeft Nederland te maken met een
zeer grote toestroom van asielzoekers. Om deze toestroom in goede banen te
kunnen leiden, is snelle afdoening van de asielaanvragen essentieel. Cruciaal
daarvoor is duidelijkheid van de regels en de toepassing daarvan. Alleen dan
zijn de ambtenaren van de IND in staat hun werk, snel, zorgvuldig en goed
te verrichten en alleen dan kan de rechter zich beperken tot de toetsing.
In het onderzoeksrapport «Rechtseenheid in de vreemdelingenrechtspraak»
wordt als oorzaak van de rechtsdivergentie onder meer de ruime toetsingsmarge
van de vreemdelingenrechter aangegeven. De leden van de VVD-fractie zijn van
mening, dat deze marge maximaal moet worden beperkt. Zij verzoeken de regering
een volledig, vergelijkend overzicht te geven van de toetsingsmarge, die zowel
de huidige als de voorgestelde wet aan de rechter biedt. Uit dit overzicht
willen deze leden kunnen opmaken in hoeverre de toetsingsmarge in de Vreemdelingenwet
2000 is beperkt en hoe deze verder kan worden beperkt.Met betrekking tot de noodzakelijke duidelijkheid voor de ambtenaren van
de IND achten de leden van de VVD-fractie het essentieel dat het kabinet een
helder kabinetsstandpunt formuleert over ieder algemeen ambtsbericht. Op basis
van dit kabinetsstandpunt kunnen deze ambtenaren dan hun werk doen. Deze leden
vragen de regering hierop te reageren en daarbij aan te geven in hoeverre
hier nu reeds sprake van is.Het is de leden van de VVD-fractie opgevallen, dat in het wetsvoorstel
en in de memorie van toelichting geen of nauwelijks aandacht wordt besteed
aan de procedure in de aanmeldcentra (AC-procedure). Verdient het geen aanbeveling
om daar een artikel aan te wijden en daarin tevens de gronden voor afwijzing
van de aanvraag in een aanmeldcentrum op te nemen? Acht de regering het gewenst
dat de minister in dit kader de bevoegdheid krijgt (eventueel in overleg met
de Tweede Kamer) de duur van de AC-procedure te verlengen, bijvoorbeeld tot
maximaal een week, indien daartoe aanleiding bestaat? Moet in ieder geval
niet in de wet worden opgenomen, dat voor de AC-procedure 48 uur beschikbaar
is dan wel zoveel langer als nodig is? Deze leden zijn van mening dat in de
aanmeldcentra veel meer asielaanvragen van economische migranten moeten worden
afgewezen dan nu het geval is. Dat is ook mogelijk omdat omstreeks 85% van
de asielzoekers ongedocumenteerd is en velen van hen ongeloofwaardige
informatie over hun reis naar Nederland geven. De leden van de VVD-fractie
vragen de regering aan te geven op welke wijze het effectiever en efficiënter
functioneren van de aanmeldcentra in de Vreemdelingenwet 2000 kan worden bevorderd.Het verkrijgen van zekerheid over de identiteit van een persoon is essentieel.
In de Verenigde Staten van Amerika en Denemarken kunnen asielzoekers worden
vastgehouden tot hun identiteit is vastgesteld. Dit is niet in strijd met
het Verdrag van Genève. Hoe kan deze werkwijze in het Nederlandse systeem
worden ingepast, al dan niet in de AC-procedure? Gaarne krijgen de leden van
de VVD-fractie daarop een reactie van de regering.De leden van de CDA-fractie hebben kennisgenomen van het wetsvoorstel.
Enerzijds zijn er elementen die de leden van de CDA-fractie, na een bevredigend
antwoord op een aantal vragen, met een positieve houding zal bekijken. Anderzijds
zijn er elementen die deze leden, behoudens een bevredigend antwoord op een
aantal vragen, met zorg zullen bekijken.De Nederlandse Vreemdelingenwetgeving dient in de opvatting van deze leden
te worden gekenmerkt door onder andere de volgende aspecten, een inhoudelijk
fatsoenlijk beleid, met een goede en efficiënte procedure, die goed wordt
uitgevoerd, gehandhaafd en getoetst, die oog houdt voor schrijnende gevallen
en die in lijn is met steeds verdergaande Europese harmonisatie.Wat naast doelmatige wetgeving echter naar de mening ven de leden van
de CDA-fractie eveneens van groot belang is, is een politieke attitude die
onder meer wordt gekenmerkt door besluitvaardigheid inzake het zoveel mogelijk
benutten van de mogelijkheden die de bepalingen van de wet bieden. Zo worden
bijvoorbeeld bevoegdheden met betrekking tot uitzetting uit de huidige wet
niet gebruikt. Ook is naar de mening van deze leden onontbeerlijk, besluitvaardigheid
inzake het (snel) verbinden van consequenties aan ingezette beleidswijzigingen,
bijvoorbeeld in verband met gewijzigde inzichten in de situatie in landen
ven herkomst en de daaraan verbonden intrekking van vvtv-statussen en terugkeer
van uit die landen afkomstige en tijdelijk in ons land toegelaten vreemdelingen.De criteria die de leden van de CDA-fractie bij het beoordelen van het
wetsvoorstel zullen hanteren zijn, de visie van het CDA op het te voeren asiel-
en vreemdelingenbeleid, een vergelijking met het beleid in andere landen en
de verwachte gevolgen voor de praktijk.In relatie tot de hiervoor geschetste uitgangspunten maken de leden van
de CDA-fractie een aantal algemene opmerkingen over het wetsvoorstel. Omdat
de wijzigingen ten opzichte van de huidige wet voornamelijk betrekking hebben
op de asielprocedure, zijn deze opmerkingen overwegend daarop toegespitst.
De leden van de CDA-fractie onderschrijven de intentie van de wet om te komen
tot een betere en snellere asielprocedure. Kortere onzekerheid voor de asielzoeker,
korter verblijf in de opvang, alsmede snellere duidelijkheid over wel of niet
in Nederland mogen blijven, achten zij van groot belang.Het is de leden van de CDA-fractie opgevallen dat het wetsvoorstel veel
artikelen bevatten die in belangrijke mate, zoals ook in de memorie van toelichting
wordt aangegeven, dezelfde inhoud bevatten als die in de huidige wet. Mede
gezien het feit dat in het regeerakkoord wordt gesteld dat de Vreemdelingenwet
zal worden aangepast, vragen deze leden waarom niet is volstaan met een aanpassing
van de huidige wet, maar is gekozen voor een compleet nieuwe wet.Door het grote aantal algemene maatregelen van bestuur (bijna veertig),
waarin nog veel moet worden uitgewerkt, bestaat thans onduidelijkheid over
bijvoorbeeld hoe het beleid inzake alleenstaande minderjarige asielzoekers
gestalte zal krijgen, hoe het «nieuwe vvtv-beleid» eruit gaat
zien, welke nadere regels inzake het besluitmoratorium zullen worden gesteld, als nadere invulling van het begrip «voldoende middelen
van bestaan». Ook in verschillende commentaren wordt die zorg geuit.
Slechts voor een beperkt aantal AMvB's wordt een voorhangprocedure voorgenomen,
namelijk die in verband met de artikelen 6, 15 en 106. De leden van de CDA-fractie
hebben het gevoel dat voor meer AMvB's een voorhangprocedure op zijn plaats
is, bijvoorbeeld die inzake de artikelen 27, 41 en 108. Graag vernemen zijn
het oordeel van de regering hierover. Welke materiële veranderingen ten
opzichte van de huidige situatie wil de regering invoeren? Wanneer wordt Europese
regelgeving verwacht die tot aanpassing van het Nederlandse recht zal leiden?De leden van de CDA-fractie vragen in hoeverre de censuur in wetgeving,
definities, jurisprudentie en dergelijke zal kunnen leiden tot toename van
het aantal procedures en daarmee tot overbelasting van de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State. Dit klemt temeer daar de Afdeling hoe dan ook te maken
zal krijgen met een toename van procedures en werkbelasting gezien de invoering
van hoger beroep, in verband waarmee nog een forse personeelsuitbreiding gerealiseerd
moet worden. Deze leden vernemen graag een reactie van de regering.Een zwaarwegend aspect is voor de leden van de CDA-fractie de vraag, of
onder de nieuwe wet het huidige driejarenbeleid blijft gehandhaafd en zo ja
hoe dat er uit gaat zien. Waarom staat daarover niets in de wet? Bestaat het
risico dat ten gevolge van overbelasting en achterstanden bij de IND, respectievelijk
de Afdeling het aantal op grond van het driejarenbeleid toe te kennen statussen
zal kunnen toenemen? En hoe verhoudt zich het driejarenbeleid zich tot de
AWB? Deze leden zijn overigens van mening dat het driejarenbeleid moet worden
omgezet in een vijfjarenbeleid. Wordt dit overwogen en zo niet, wat zijn dan
de bezwaren?De leden van de CDA-fractie onderschrijven de ratio van het wetsvoorstel
dat zij die bescherming nodig hebben en die ook krijgen. Ook onderschrijven
zij het uitgangspunt dat toegestaan verblijf in beginsel van tijdelijke aard
is. In het verlengde van hun opmerking over het driejarenbeleid stellen de
leden van de CDA-fractie grote moeite te hebben met de termijn van drie jaren
waarna een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd «asiel» kan
worden omgezet in een vergunning voor onbepaalde tijd. Deze leden zijn van
mening dat deze termijn moet worden gesteld op vijf jaren. Wordt dit overwogen
en zo niet, wat zijn de bezwaren? Waarom wordt bij «regulier»
wel een termijn van vijf jaren gehanteerd?Deze leden zetten vraagtekens bij de argumentatie voor het achterwege
laten van de motivering bij de beschikking bij verlening van een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd «asiel». Zij vragen of het inderdaad zo is
dat de vreemdeling pas bij het niet-verlengen of intrekken van de verblijfsvergunning
er een rechtens relevant belang bij heeft te kunnen nagaan of de grond waarop
de verblijfsvergunning destijds is verleend niet meer aanwezig is.Heeft de gekozen constructie wellicht de bedoeling het in beginsel tijdelijke
karakter van de verblijfsvergunning te onderstrepen? Hoe gaat de feitelijke
intrekking van de tijdelijke verblijfsvergunning in de praktijk plaatsvinden,
nu de verleninggrond niet meer expliciet wordt vermeld? Bijvoorbeeld, als
voor een land niet langer een vvtv-beleid geldt, dan worden wel alle vvtv-statussen
ingetrokken, maar niet automatisch de A-statussen. Nu is dat eenvoudig te
zien aan de aard van de status, straks niet meer.Hoewel de vreemdeling, ook al kent hij de grond waarop de verblijfsvergunning
is verleend, in onzekerheid zal blijven verkeren over het antwoord op de vraag
of en zo ja wanneer de verblijfsvergunning eventueel niet wordt verlengd of
wordt ingetrokken (dat is ook onder de huidige wet het geval) vragen de leden
van de CDA-fractie of er zich geen omstandigheden kunnen voordoen die het
rechtvaardigen dat de veemdeling wél de grond voor verlening zou moeten
kennen. Hoe reëel is het te veronderstellen dat, indien de vreemdeling
beroep aantekent tegen het intrekken van de verblijfsvergunning,
hij in het kader van dat beroep geen bewijs meer kan aanleveren, bijvoorbeeld
omdat bij een belangrijke getuige in het land van herkomst geen navraag meer
kan worden gedaan, omdat die inmiddels is overleden, of omdat het geheugen
de vreemdeling hem na drie jaar in de steek kan laten wat betreft relevante
informatie?Hoe groot is de kans dat op grond van de Wet openbaarheid van bestuur
procedures worden ondernomen om toch inzicht te verkrijgen in de inhoud van
het dossier, dan wel een beslissing af te dwingen, dan wel een nieuwe aanvraag
in te dienen? Druist het open laten van deze mogelijkheid niet in tegen de
bedoeling van de wet wat betreft het verminderen dan wel voorkomen van procedures?De leden van de CDA-fractie vragen hoe de voor alle vreemdelingen gelijke
status voor bepaalde tijd zich verhoudt tot de in andere EU-landen bestaande
statussen (al dan niet voor bepaalde tijd). Wat is in andere EU-landen het
niveau van het aan die onderscheiden statussen gekoppelde voorzieningen? Hoe
zijn in andere EU-landen de mogelijkheden en eisen inzake gezinshereniging
en gezinsvorming bij de onderscheiden statussen? Met andere woorden, in hoeverre
kan van de Nederlandse situatie een aanzuigende werking uitgaan? Pleit een
en ander niet nadrukkelijk voor Europese harmonisatie van wetgeving en wanneer
kan die worden verwacht? Kan een overzicht worden gegeven van de in elk van
de andere EU-landen bestaande statussen en het daaraan gekoppelde voorzieningenniveau,
alsook de mogelijkheden en eisen inzake gezinshereniging en gezinsvorming,
in vergelijking met de Nederlandse situatie onder de huidige en die onder
de nieuwe wet? Kan de regering voor zowel Nederland als de andere EU-landen
in grote lijnen een schema invullen zoals hieronder is bedoeld: NederlandHuidige
wetNieuwe wetRechtenA-statusVTV -humVVTVUVVVergunning voor bepaalde
tijdVergunning voor onbepaalde tijdMoratoriumArbeid       Duur       Beperkingen aan de intrekbaarheid       Bewegingsvrijheid en woonplaatskeuze       Gezinshereniging       Onderwijs       Bijstand       Huisvesting       Voorts vragen deze leden of de stelling kan worden toegelicht dat het
eventuele persoonlijke belang van de vreemdeling onvoldoende belang oplevert
voor een beroep op de rechter en dat een eventueel beroep tegen de inwilliging
van de aanvraag zonder rechtens relevant belang zal worden beoordeeld. Hoe
zeker is dat laatste? Ook al zou het oordeel inhouden «zonder rechtens
relevant belang», de procedure is wél aangespannen en dat druist
in tegen een van de bedoelingen van het wetsvoorstel, namelijk het voorkomen
van procedures.In de huidige wetgeving zijn zowel de toekennings- als de afwijzingsgronden
voor een reguliere vergunning tot verblijf opgenomen in lagere regelgeving
en beleidsregels. De leden van de CDA-fractie vragen zich af waarom met betrekking
tot de reguliere verblijfsvergunning in het wetsvoorstel niet de gronden voor
verlening zijn opgenomen, maar wel een aantal gronden voor afwijzing.De leden van de fractie van D66 hebben met kritische belangstelling kennisgenomen
van het onderhavige wetsvoorstel. De hoofddoelstelling van de
wet is een verkorting van de (asiel)procedure en het verminderen van het aantal
procedures. De leden van de fractie van D66 onderschrijven deze doelstelling.
In het navolgende zullen de leden van de D66-fractie het wetsvoorstel bespreken
om vervolgens artikelsgewijs het wetsvoorstel te becommentariëren. In
het regeerakkoord van 1998 hebben de fracties van PvdA, VVD en D66 na ampel
beraad een uitgebreide tekst opgenomen over het vreemdelingenbeleid, toegespitst
op het asielbeleid. De fracties wilden dat het aantal procedures aanmerkelijk
zou verminderen, dat de asielprocedure in korte tijd tot een definitieve afronding
zou komen en dat de kwaliteit van de beslissingen, die de Immigratie- en Naturalisatiedienst
(IND) neemt, aanmerkelijk zou verbeteren. Bovendien dient de organisatie van
de IND zodanig te zijn vormgegeven, dat adequaat ingespeeld kan worden op
de moeilijke taak, die deze dienst is toebedeeld. Wat deze leden betreft dient
de IND zich de kunst eigen te maken uit de tienduizenden asielaanvragen per
jaar die asielzoekers een vergunning tot verblijf te verlenen, die daar op
grond van het Vluchtelingenverdrag of andere verdragen recht op hebben. Diegenen,
die op oneigenlijke gronden een asielaanvraag doen, moeten worden afgewezen.
Een dergelijke selectie vergt veel inzicht van de contact- en beslisambtenaren
van de IND. Het valt de leden van de fractie van D66 op dat in het wetsvoorstel
volledig voorbijgegaan wordt aan de kwaliteit van (de organisatie van) de
IND. Waarom koppelt de regering zulks los van de inhoud van het wetsvoorstel?
Bestaat nu niet het gevaar dat straks een nieuwe wet tot stand komt, waar
wellicht bij sommigen hoge verwachtingen van bestaan, maar dat de praktijk
van alledag te zien zal geven dat de IND de werklast niet aankan of niet een
zodanige kwaliteit kan leveren dat verderop in de keten, bijvoorbeeld bij
de vreemdelingenkamer van de rechtbank, allerlei problemen ontstaan? Mocht
zo'n scenario werkelijkheid worden, dan verwachten de leden van de fractie
van D66 niet dat de verbeteringen van de nieuwe vreemdelingenwet veel soelaas
zullen bieden. Hoe staat de regering hier tegenover?De leden van de fractie van D66 zijn van mening dat het wijzigen van de
vreemdelingenwet belangrijk is, maar dat een helder, rechtvaardig en hanteerbaar
vreemdelingenbeleid misschien wel in de eerste plaats tot stand komt door
duidelijke en overtuigende beslissingen van de regering op soms onvoorziene
ontwikkelingen, waar de regering zelf weinig directe invloed op kan uitoefenen.
Is de regering het hiermee eens?Uitgangspunt met betrekking tot een asielbeslissing is dat binnen zes
maanden na ontvangst van de aanvraag een beschikking wordt gegeven en dat
daar slechts bij hoge uitzondering van wordt afgeweken. Deze termijn kan met
zes maanden worden verlengd indien advies of onderzoek door derden noodzakelijk
is. Voorts is in het wetsvoorstel voorzien in een besluitmoratorium.Het voorgestelde besluitmoratorium, zoals neergelegd in artikel 41, houdt
in dat de termijn van zes maanden om een beslissing te nemen op een aanvraag
kan worden verlengd met ten hoogste een jaar. Het uitstel op het nemen van
een beslissing kan met ten hoogste een jaar worden verleend vanwege de situatie
in een bepaald land van herkomst dan wel vanwege de massale instroom in Nederland
van asielzoekers afkomstig uit een bepaald land.De leden van de fractie van D66 merken op dat derhalve het besluitmoratorium
ertoe kan leiden dat men pas na twee jaar een vergunning voor bepaalde tijd
krijgt. Het besluitmoratorium kan dus resulteren in een totale wachttijd van
anderhalf tot twee jaar voor bepaalde groepen asielzoekers. Kan de regering
ingaan op de stelling dat het besluitmoratorium zal functioneren als een tweede
asielstatus?Deze leden vragen de regering waarom zij ervoor gekozen heeft om de beslistermijn
met een jaar te verlengen, indien het besluitmoratorium van kortere duur is?
Druist dit niet in tegen een van de doelstellingen van het wetsvoorstel, namelijk
om de procedures te verkorten? Druist het besluitmoratorium niet
tevens in tegen de doelstelling om de rechtsonzekerheid voor de asielzoeker
terug te dringen?De vergunning voor bepaalde tijd gaat niet met terugwerkende kracht in.
In theorie kan men dus eerst twee jaar een soort wachtstatus krijgen, vervolgens
drie jaar een vergunning voor bepaalde tijd en dan pas na vijf jaar een vergunning
voor onbepaalde tijd.Waarom heeft de regering er niet voor gekozen om de ingangsdatum van het
besluitmoratorium op de datum vast te stellen waarop wordt vastgesteld dat
er sprake is van een van de drie genoemde gronden, maar te koppelen aan de
aanvraag van de individuele asielzoeker? Betekent de voorgestelde situatie
niet dat er gedurende een lange tijd niet wordt beslist op asielverzoeken
van vluchtelingen uit bepaalde landen van herkomst?Uit de memorie van toelichting blijkt dat niet wordt uitgesloten dat opeenvolgende
besluitmoratoria op dezelfde grond dan wel telkens op een andere grond worden
afgekondigd. De leden van de D66-fractie vragen of het zodoende mogelijk is
dat eerst een besluitmoratorium voor een bepaalde groep asielzoekers uit een
bepaald land van herkomst wordt afgekondigd omdat onzekerheid bestaat over
de situatie in het land van herkomst (artikel 41 lid 1 sub a). Dat vervolgens
vanwege de komst van grote groepen asielzoekers uit dat land een besluitmoratorium
wordt ingesteld vanwege het grote aantal aanvragen (sub c) en dat vervolgens
gesteld wordt dat de situatie zich snel zal verbeteren (sub b) waardoor het
verlenen van een vergunning niet opportuun is?De leden van de fractie van D66 vragen om welke redenen de toepassingsgronden
van artikel 41 sub a en b niet kunnen worden ondervangen binnen de reguliere
beslistermijn en tijdens de duur van de vergunning voor bepaalde tijd?Voorts vragen deze leden welke rechten een asielzoeker toekomen in de
periode dat op zijn aanvraag een besluitmoratorium van kracht is? Zijn deze
rechten in overeenstemming met de rechten die vluchtelingen kunnen ontlenen
aan het Vluchtelingenverdrag?Op grond van artikel 43 lid 3 wordt bepaald dat degenen die uitgeprocedeerd
zijn nog een jaar in de opvang kunnen blijven. Hoe beoordeelt de regering
de opvatting dat hiermee in feite een sub-status wordt ingevoerd, namelijk
die voor uitgeprocedeerden? Welke financiële consequenties vloeien volgens
de regering voort uit dit artikellid? Welke gevolgen brengt dit voor het COA
met zich mee?Hoe beoordeelt de regering de situatie dat iemand na ommekomst van het
jaar in de opvang op basis van artikel 43 lid 3 moet worden uitgezet, maar
de overheid wil nog niet tot verwijdering overgegaan, bijvoorbeeld omdat betrokkene
uit Afghanistan komt?Tegen het besluitmoratorium staat beroep bij de rechter open. De memorie
van toelichting vermeldt dat het van groot belang is dat over de rechtmatigheid
van een besluit tot instelling van een moratorium zo snel mogelijk zekerheid
wordt verkregen. Daartoe is beroep in eerste en enige aanleg mogelijk bij
de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Kan de regering toelichten
waarom desalniettemin wordt afgezien van een wettelijke termijn waarbinnen
de Raad uitspraak moet doen op het beroep? Wordt op deze wijze recht gedaan
aan het belang dat over de rechtmatigheid van een besluit tot instelling van
een besluitmoratorium zo snel mogelijk zekerheid wordt verkregen? De leden
van de fractie van D66 vragen wie er nu eigenlijk tegen het besluitmoratorium
in beroep kan gaan? Is dat de individuele asielzoeker of is dat bijvoorbeeld
ook een vereniging als Vluchtelingenwerk Nederland, die de collectieve belangen
van de vluchteling beoogt te behartigen?Artikel 61, betreffende de uitzetting, bevat een «kan»-bepaling;
er kan worden uitgezet. Tegen de beslissing tot uitzetting staat naar de mening
van de regering geen rechtsmiddel open. Hoe verhoudt zich dit met artikel
70 lid 3 dat bepaalt dat elke handeling van een bestuursorgaan als zodanig
gelijk wordt gesteld met een beschikking op grond van de Vreemdelingenwet?
Indien er een behoorlijke afstand is tussen de afwijzing en de uitzettingshandeling,
wordt die uitzettingshandeling gezien als een separaat beslissingsmoment.
Op basis van artikel 70 lid 3 is er dus voor regulieren een rechtsgang mogelijk.
De leden van de fractie van D66 vragen waarom dit ten aanzien van asielzoekers
niet het geval is?In een van de conclusies van de Europese Raad in Tampere staat dat de
wettelijke status van derdelanders meer in overeenstemming moet worden gebracht
met die van de onderdanen van de lidstaten. Kan de regering aangeven hoe in
het wetsvoorstel gehoor wordt gegeven aan deze conclusie? Waarom wordt in
het wetsvoorstel niet voorgesteld dat een vestigingsvergunning met betrekking
tot gevestigde derdelanders alleen kan worden ingetrokken op dezelfde openbare
orde gronden die ook voor EU-burgers gelden, zo vragen de leden van de D66-fractie.Na de aankondiging in het regeerakkoord om de bestaande vreemdelingenwet
fors te wijzigen, heeft de regering uiteindelijk besloten om een geheel nieuwe
vreemdelingenwet te produceren. De leden van de GroenLinks-fractie hebben
begrip voor deze keuze.De vreemdelingenwet uit 1994 bleek namelijk kort na zijn invoering al
tekort te schieten. De gewenste versnelling van de asielprocedure is niet
tot stand gekomen. Ondanks dat in de eerste jaren na de invoering van de vreemdelingenwet
1994 het aantal asielverzoeken is gedaald, bleek de Immigratie- en Naturalisatiedienst
(IND) te kampen met achterstanden, wat leidde tot vertragingen en lange wachttijden
voor asielzoekers. Het wegwerken van de achterstanden door de IND werd in
de daaropvolgende jaren nog eens bemoeilijkt door de grote hoeveelheid aanvullende
regelgeving waarmee getracht werd de lacunes in de Vreemdelingenwet te vullen.
De door deze leden niet gewenste afschaffing van het hoger beroep in 1994
bleek daarbij gepaard te gaan met het verdwijnen van de rechtseenheid en de
rechtszekerheid voor asielzoekers. In de praktijk heeft ook dit niet geleid
tot de wenselijke versnelling van de asielprocedures, waardoor uiteindelijk
ook de oorspronkelijke voorstanders van de afschaffing van hoger beroep op
hun schreden zijn teruggekeerd. De afgelopen jaren is de Vreemdelingenwet
uit 1994 dan ook steeds verder ondermijnd geraakt door ad hoc aanscherpingen
en veranderingen.Het initiatief van een nieuwe wet met een duidelijke scheiding tussen
asiel en regulier, met een eenvoudiger systeem van statussen en een eenduidig
pakket van voorzieningen voor asielzoekers en reguliere vreemdelingen, wordt
door de leden van de fractie van GroenLinks gesteund.Zo kort echter, na de invoering van de Vreemdelingenwet 1994, rust op
dit wetsvoorstel de verplichting werkelijke, duurzame verbeteringen aan te
brengen in de procedures en in het beleid.Juist vanwege de noodzaak een wet tot stand te brengen die voor langere
tijd werkelijk soelaas biedt, hebben de leden van de GroenLinks-fractie twijfels
bij het voorliggende wetsvoorstel. De vereenvoudiging van het systeem van
statussen en van de asielprocedure lijkt vooral gepaard te gaan met het verminderen
van de bescherming van rechtswege. Ondanks dat een scherpe scheiding wordt
aangebracht tussen asiel en regulier, lijkt de wetgeving voor de reguliere
vreemdelingen toch in hoge mate te zijn afgeleid van die voor de asielzoekers
en, ten opzichte van het huidige beleid, over de gehele linie (van toegang,
toelating tot inburgering) een verslechtering van hun rechtspositie te betekenen.Zorgwekkend vinden deze leden vooral dat de wet nauwelijks waarborgen
biedt voor verbetering van de kwaliteit van de beslissing door de IND. Volgens
deze leden is een groot deel van de stagnatie in het beleid en de grote mate
van «doorprocederen» niet in geringe mate te wijten aan de vaak
tekortschietende beslissing in een individuele zaak. Zou de regering kunnen
toelichten op welke wijze het voorliggend wetsvoorstel bijdraagt aan de verbetering
van de kwaliteit van de beslissingen. Een belangrijke overweging om over te gaan tot nieuwe wetgeving is volgens
de regering gelegen in de spoedige harmonisatie (zowel procedureel als materieel)
van het Europese asiel- en immigratiebeleid. De leden van de GroenLinks-fractie
onderschrijven het belang van harmonisatie. Zij tekenen hierbij echter aan
dat de wens tot harmonisatie niet zou mogen resulteren in een neerwaartse
spiraal van beleidsconcurrentie, waarbij de beleidsregels van het meest repressieve
Europese land maatgevend worden voor de nationale praktijk. Aangezien werkelijk
Europees asiel- en vreemdelingenbeleid vooralsnog ontbreekt, blijft de nationale
verantwoordelijkheid overheersen om menswaardig en humaan beleid te voeren,
passend in de eigen culturele en rechtstraditie. In het nader rapport op het
advies van de Raad van State schrijft de staatssecretaris dat het ontbreken
van Europees beleid ruimte laat voor het voeren van eigen beleid, zoals de
regering bijvoorbeeld heeft gedaan ten aanzien van de etnisch Albanezen uit
Kosovo. Deze leden ondersteunen de staatssecretaris in deze stellingname.
Wel willen deze leden hierbij aantekenen dat een logische gevolgtrekking van
deze stellingname zou zijn om in de eigen wet, vooruitlopend op de verdere
Europese harmonisatie en de eigen opstelling tijdens de top van Tampere, een
aparte status te creëren voor hen die tijdelijk bescherming behoeven.
Is de regering het met deze leden eens dat een «temporary protection»-status
wellicht op een redelijk korte termijn in de Europese Unie tot stand zal komen?De leden van de SP-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
dit voorstel voor een vernieuwde Vreemdelingenwet. De leden wijzen erop dat
dit ontwerp teveel een asielwet is en daarmee ook onnodige belemmeringen opwerpt
ten aanzien van reguliere vreemdelingen die op andere redenen dan asiel zich
in Nederland willen ophouden. Circa 25% van de gevallen die betrekking hebben
op de vreemdelingenwetgeving betreft asielzoekers, 75% zijn aanvragen voor
wat is gaan heten «regulier verblijf». De leden van de SP-fractie
vragen de regering toe te lichten of er wel voldoende gekeken is naar de rechtsgevolgen
voor reguliere vreemdelingen ten opzichte van de huidige wetgeving. Te denken
valt dan aan de rechten van langdurig in Nederland gevestigde vreemdelingen
welke onder dit voorstel verslechteren. Voorts vragen de leden van de SP-fractie
een toelichting over de inpasbaarheid van dit voorstel in het kader van de
Europese harmonisatie. De leden van de SP-fractie constateren dat dit voorstel
haaks staat ten opzichte van Europese afspraken gemaakt op de top in Tampere,
namelijk de positie van gevestigde derdelanders zo dicht mogelijk bij die
van EU-burgers te plaatsen.Tevens stellen deze leden vast dat veel zaken door middel van een AmvB
(in de artikelen 2, 3, 4, 6, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 22, 26, 27, 35, 37,
41, 44, 46, 48, 50, 52, 54, 58, 64, 66, 67, 69, 80, 94, 99, 100, 104, 106,
108 en 109 ten minste 1x, vaak meerdere keren op onderdelen) nader geregeld
zullen gaan worden. De leden van de SP-fractie spreken hun zorg hierover uit;
regelingen via AmvB ontrekken zich aan de controle van de Tweede Kamer. Dit
leidt tot veel onduidelijkheden met betrekking tot de rechtsgevolgen binnen
deze nader te regelen deelaspecten.Verder merken de leden van de SP-fractie op dat door het ontbreken van
de invoeringswet overgangsmaatregelen niet duidelijk zijn. Deze leden vragen
de regering de invoeringswet aan de Kamer te presenteren.De leden van de fracties van de RPF en het GPV hebben met belangstelling
kennisgenomen van het onderhavige wetsvoorstel. Een groot project, namelijk
de complete herziening van de Vreemdelingenwet, dat het kabinet Lubbers III
nog niet aandurfde, ligt dan nu alsnog voor. Nog afgezien van de overige doelstellingen
die met dit voorstel worden beoogd, is uit oogpunt van vereenvoudiging en
heldere wetgeving zeker reden voor deze nieuwe wet. De huidige
vreemdelingenwet blinkt immers bepaald niet uit in toegankelijkheid.Een en ander neemt niet weg dat de belangrijkste doelstelling van het
wetsvoorstel is om inhoudelijke vernieuwingen door te voeren, zoals bekorting
van procedures en een betere regulering van de immigratie. Het is de leden
van de fracties van de RPF en het GPV hierbij opgevallen dat bij veel van
de voorstellen verwezen wordt naar de gedetailleerde paragraaf uit het regeerakkoord
over de nieuwe vreemdelingenwet. Bij veel van de voorstellen lijkt de verwijzing
naar het regeerakkoord de dragende motivatie te zijn. De aan het woord zijnde
leden wijzen er op dat deze argumentatie voor de fracties die niet tot de
coalitie behoren, nauwelijks bezien enige meerwaarde kan hebben. De voorstellen
zullen op hun eigen merites moeten worden beoordeeld.De Vreemdelingenwet 2000 gaat noodzakelijkerwijs gepaard met een invoeringswet,
die de vele vragen rond het overgangsrecht en de relatie met andere wetgeving
zal moeten beantwoorden. De beoordeling van het onderhavige wetsvoorstel is
bepaald lastig nu de Kamer deze invoeringswet niet kent. Een finaal oordeel
is op onderdelen zelfs niet mogelijk. Wanneer kan de invoeringswet worden
verwacht en is het naar verwachting mogelijk om in het verdere verloop van
de parlementaire behandeling tot een gezamenlijke afhandeling van de twee
wetsvoorstellen te komen? Een zelfde opmerking valt te maken ten aanzien van
het Vreemdelingenbesluit. Is de inhoud van het vernieuwde vreemdelingenbesluit
bekend, voordat de finale afweging over de vreemdelingenwet 2000 moet worden
gemaakt?De leden van de SGP-fractie hebben met veel belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende voorstel. Zij spreken hun waardering uit voor het vele
werk dat verzet is en de ambitieuze poging die gedaan is om te komen tot vereenvoudiging
en vernieuwing van de Vreemdelingenwet. Zij stellen zich in het algemeen achter
de intenties van het kabinet om de vreemdelingenwetgeving te vereenvoudigen
en procedures sneller te laten verlopen, maar spreken in dit verslag ook hun –
soms aanzienlijke – twijfels uit bij onderdelen van het voorstel.Zij constateren dat in asielzaken door het afschaffen van het bezwaar
en het niet motiveren van de eerste beschikking een grotere afstand zal ontstaan
tussen de Vreemdelingenwet en de hoofdlijn van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb). Dat noopt tot een extra kritische benadering van het voorstel. Wat
betreft de verhouding tot de Algemene wet bestuursrecht, vragen deze leden
of elke afwijking van deze wet uitdrukkelijk in de Vw 2000 vermeld en gemotiveerd
is. Gezien het feit dat op veel plaatsen van de Awb afgeweken wordt, vragen
de aan het woord zijnde leden of elke afwijking strikt noodzakelijk is, en
meer in het algemeen of de regering hoge eisen stelt aan afwijkingen van deze
wet, die immers bedoeld is om de rechtseenheid te bevorderen.Deze leden constateren dat de Europese dimensie zowel een belangrijk element
vormt in de memorie van toelichting als een belangrijk discussiepunt is bij
de totstandkoming van deze nieuwe wet. Zij merken op dat met name de «verduistering»
van de verdragsvluchtelingstatus – door uitreiking van een voor betrokkene
niet gemotiveerde tijdelijke verblijfsvergunning asiel – ertoe kan leiden
dat Nederland bij andere Europese landen uit de pas gaat lopen en de beoogde
afstemming tussen de landen hierdoor wordt bemoeilijkt.Deze leden overwegen dat voor de vraag of de met de wet beoogde voordelen
daadwerkelijk zullen worden verwezenlijkt veel afhangt van de mogelijkheden
tot voortvarende uitvoering van de nieuwe wet. Zij willen ten overvloede de
regering wijzen op het belang van grote spoed bij het wegwerken van achterstanden
bij IND en de Vreemdelingenkamers, zodat overgangsproblemen bij invoering
van de nieuwe wet tot een minimum gereduceerd kunnen worden. Op voorhand achten de leden van de SGP-fractie beoordeling van het wetsvoorstel
op sommige punten moeilijk, omdat nog veel uitgewerkt moet worden in lagere
wet- en regelgeving. Deze leden achten het wenselijk om een separaat overzicht
te krijgen van lagere regelgeving die als gevolg van de nieuwe Vreemdelingenwet
moet worden gewijzigd. Zal de Invoeringswet met spoed aan de Kamer toegestuurd
worden?Verder vernemen zij gaarne van de regering waarom bijvoorbeeld het AC-model
en de waarborgen rond de voornemenprocedure niet in het wetsvoorstel zijn
uitgewerkt. Het komt deze leden wenselijk voor deze belangrijke onderdelen
van de asielprocedure een nadere uitwerking in de Vreemdelingenwet zelf te
geven.2. Wijze van totstandkomingDe leden van de PvdA-fractie spreken hun waardering uit voor de wijze
waarop het onderhavige wetsvoorstel is voorbereid, waarbij zij met name doelen
op de uitgebreide consultaties van alle bij de Vreemdelingenwet betrokken
partijen. Of dit metterdaad leidt tot een stevig maatschappelijk draagvlak
voor dat wetsvoorstel is echter de vraag, gezien de vele kritische reacties
van tal van betrokkenen op dit wetsvoorstel. Aangezien ook de regering ervan
doordrongen zal zijn dat de effectiviteit van de Vreemdelingenwet valt en
staat met de aanwezigheid van een maatschappelijk draagvlak, vragen deze leden
hoe de regering de omvang en kracht van dit draagvlak inschat.Mede in dit kader wachten de leden van de PvdA-fractie met belangstelling
op de invoeringswet, te meer omdat daaruit zal moeten blijken hoe de regering
denkt om te gaan met de huisvesting van statushouders na het wegvallen van
de zorgwet-VVTV.Het beeld dat naar voren komt uit de in de bijlage bij de memorie van
toelichting beschreven consultaties is er voor de leden van de CDA-fractie
een van gematigd optimisme. Alle geconsulteerde organisaties en instanties
zijn van mening dat de wet uitvoerbaar is, maar geen van hen uit echt enthousiasme
over de nieuwe wet. Wat is de verklaring daarvoor? Hoe denkt de regering de
betrokkenheid van de genoemde organisaties bij de totstandkoming van de lagere
regelgeving gestalte te geven? Voor overige opmerkingen over de bijlage verwijzen
deze leden naar het laatste gedeelte van hun inbreng voor dit verslag.In het algemeen staan de leden van de GroenLinks-fractie positief tegenover
de uitgebreide consultatie van alle instanties die bij de uitvoering van de
Vreemdelingenwet zijn betrokken. Wel bevreemdt het deze leden enigszins dat
de verschillende instanties hierdoor conceptteksten van de wet kennen, lang
voordat de Tweede Kamer op de hoogte is van de inhoud ervan. Deze leden hebben
zich er bijvoorbeeld over verwonderd dat tijdens de hoorzitting in de Tweede
Kamer op 6 december 1999 over onderhavig wetsvoorstel (kamerstuk 26 732,
nr. 4) een aantal genodigden de inhoud van de invoeringswet bleek te kennen,
terwijl deze nog bij de Tweede Kamer aanhangig gemaakt moet worden. Is de
regering het met deze leden eens dat het primaat bij de beoordeling van zowel
de Vreemdelingenwet als de bijbehorende invoeringswet bij de Tweede Kamer
hoort te liggen?Naar het oordeel van de regering hebben de uitgebreide consultaties geleid
tot een wetsvoorstel waarin op evenwichtige wijze rekening is gehouden met
de, soms tegengestelde, wensen en opvattingen van de betrokkenen. Tijdens
de eerder genoemde hoorzitting hebben de leden van de GroenLinks-fractie zich
verbaasd over de kritische commentaren van de verschillende betrokkenen. Een
groot deel van de aanwezigen kan zich minder goed vinden in de uitwerking
van de wet en betwijfelt of de wet in de praktijk het gewenste effect van
versnelling en verbetering van de kwaliteit van de procedures
zal hebben. Is de regering het met deze leden eens dat het zeer zorgelijk
is dat het voorliggend wetsvoorstel op weinig steun uit de uitvoeringspraktijk
lijkt te kunnen rekenen? Zou de staatssecretaris willen overwegen om voorafgaand
aan de plenaire behandeling van de wet wellicht nog een consultatieronde te
organiseren, waardoor de betrokken uitvoerenden in de gelegenheid worden gesteld
met hem van gedachten te wisselen over de uitvoeringsproblemen waarop de wet
mogelijkerwijs stuit, zo vragen deze leden.3. Vereenvoudiging van het systeem van verblijfsvergunningenNet als de regering hebben ook de leden van de PvdA-fractie de voor- en
nadelen van zowel een stelsel van gelijktijdige statussen als een stelsel
van volgtijdelijke statussen tegen het licht gehouden. Daarbij zijn deze leden
tot de conclusie gekomen dat – met een nadere nuancering van het regeerakkoord –
volgtijdelijkheid de voorkeur verdient boven gelijktijdigheid, onder de voorwaarde
dat in de eerste plaats duidelijk aangegeven wordt welke rechten toegekend
worden aan de eerst te verkrijgen status. Ten tweede moet het door procedures
van de ene naar de andere, dus hogere, status proberen te geraken niet of
nauwelijks meer voor komen. Gerelateerd aan de praktijk van alle dag past
de huidige vvtv-status in dit stelsel van volgtijdelijkheid. De leden van
de PvdA-fractie vernemen graag van de regering of zij deze zienswijze deelt,
hetgeen impliceert dat het besluitmoratorium niet van toepassing is op de
categorie die thans voor een voorwaardelijke vergunning tot verblijf in aanmerking
komt.De leden van de PvdA-fractie zijn van mening dat de grond van verlening
achterwege gelaten kan worden als in alle gevallen wordt voldaan aan verplichtingen
die voortvloeien uit het Vluchtelingenverdrag. Volgens deze leden betekent
dit niet alleen dat het verbod van refoulement van toepassing is, maar ook
dat alle voorzieningen die in het Verdrag zijn neergelegd open staan voor
allen die een vergunning hebben op basis van artikel 27. Dit houdt volgens
deze leden ook in dat zij, die een vergunning tot voorlopig verblijf voor
asiel hebben gekregen, ook moeten kunnen beschikken over een vluchtelingenpaspoort.
Hoe denkt de regering overigens een voorzieningenpakket op het niveau van
de Verdragsvluchteling te kunnen effectueren?In het verlengde van het voorgaande wil de PvdA fractie van de regering
vernemen of deze motivering in een later stadium – en niet alleen bij
eventuele intrekking van de status – niet alsnog moet plaatsvinden.
Biedt overigens het ambtshalve toekennen of intrekken van een status niet
meer soelaas in dit opzicht? Ten slotte vragen deze leden waarom de regering
heeft gekozen voor een nareistermijn van drie maanden in plaats van een redelijke
termijn, waardoor een verslechtering ten opzichte van de huidige situatie
is bereikt.In aansluiting op wat eerder is aangegeven over de relatie asiel en regulier,
vragen de leden van de PvdA-fractie of de regering kan aangeven waarom in
het ene geval na een termijn van 3 jaar (asiel) en in het ander geval na een
termijn van 5 jaar (regulier) een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd
wordt verleend. Waarom geldt niet voor beide categorieën een termijn
van 3 jaar? Wordt wellicht bij asiel rekening gehouden met de tijd die gemoeid
is met het doorlopen van de procedure bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst
en bij de rechter?De enige wijziging wat betreft de toelatingsgronden is de overheveling
van de AMA-grond naar de reguliere toelating. De leden van de PvdA-fractie
kunnen principieel instemmen met dit voornemen, maar vragen hoe in de vreemdelingencirculaire
beleidsmatige invulling gegeven zal gaan worden aan deze reguliere toelatingsgrond.
Uitgangspunt zal moeten blijven dat het niveau van bescherming van minderjarigen
die geen kant op kunnen gehandhaafd blijft. Daarnaast acht deze
leden het wenselijk dat voor minderjarigen de periode van onzekerheid zo kort
mogelijk is. Is de regering zich bewust van de verlenging van die periode
van onzekerheid door de overheveling van asiel naar regulier, van drie naar
vijf jaar? Zo ja, wat zijn de argumenten van de regering om dit te willen?
Dit onderwerp zal tijdens de behandeling van de brede notitie over de AMA's
nader aan de orde worden gesteld.De leden van de PvdA-fractie onderschrijven de stelling van de regering
dat het hebben van gelijke rechten een voorwaarde is voor volwaardig burgerschap
en daarmee voor een optimale integratie in de Nederlandse samenleving. De
uitgangspunten zoals deze zijn neergelegd in de nota «Kansen krijgen,
kansen pakken» van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksaangelegenheden
kunnen rekenen op instemming van deze leden. Met veel genoegen hebben zij
kennisgenomen van de conclusies van de top in Tampere, waarin op initiatief
van de Nederlandse regering principe-uitspraken zijn gedaan over de rechtspositie
van lang in de Europese Unie wonende migranten. Deze conclusies komen er op
neer dat migranten zo veel mogelijk dezelfde rechten als EU-burgers zouden
moeten krijgen. De leden van de PvdA-fractie hebben de concept-vreemdelingenwet
in dit kader beoordeeld en komen tot de conclusie dat er grote discrepantie
bestaat tussen het integratiebeleid en de Europese voornemens aan de ene kant
en de nieuwe vreemdelingenwet aan de andere kant. In dit verband willen deze
leden een aantal voorstellen voorleggen aan de regering.Allereerst vragen zij de regering het voorstel te screenen op verslechteringen
van de rechtspositie van reguliere migranten en vragen zij, daar waar sprake
is van verslechtering, of de regering bereid is deze bepalingen ongedaan te
maken. Zie hiervoor ook de opmerkingen van onze fractie bij de artikelsgewijze
toelichting, met name daar waar het gaat om de versoepeling van weigeringsgronden
en intrekkingsgronden en de herinvoering van het criterium redelijk vermoeden
in het kader van binnenlands vreemdelingentoezicht.Ten tweede zijn de leden van de PvdA-fractie voorstander van het in de
wet opnemen van waarborgen voor de rechtspositie van tweede en verdere generatie
kinderen van migranten. De onzekerheden die hen boven het hoofd hangen staan
gelijk aan een onvolledige acceptatie als burgers van dit land. Dit terwijl
voor velen van hen Nederland het enige land is waarmee zij binding hebben.Voorts zijn de leden van de PvdA-fractie van mening dat aanspraken op
toelating van gezinsleden onterecht altijd is neergelegd in lagere regelgeving.
De invoering van de nieuwe vreemdelingenwet is een goed moment om gezinshereniging
of vorming te codificeren. Zo vragen zij waarom artikel 27 lid 1 onder e wel
in de wet opgenomen is en de algemene regel van reguliere gezinshereniging
niet. Tenslotte geven zij de regering in overweging om naar hun aard niet
tijdelijke verblijfsvergunningen, zoals bij gezinshereniging, niet meer jaarlijks
te heroverwegen. Hierdoor kan winst geboekt worden bij de belasting van de
organisaties.Deze leden vragen de regering te expliciteren dat in het volgtijdelijke
stelsel nog slechts sprake is van één status voor bepaalde tijd,
al dan niet gevolgd door een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Deze
vraag moet mede bezien worden tegen de achtergrond van het «beslismoratorium»
(artikel 41), dat hier en daar al als «ontheemdenstatus» bekend
staat. De leden van de PvdA-fractie willen met nadruk stellen dat dit beslismoratorium
niet als «status»- en dan ook nog als een zeer zwakke –
gehanteerd mag worden en zij vragen de regering of deze visie wordt gedeeld.De Vreemdelingenwet 2000 kan bijdragen aan het beperken van de toestroom
van asielzoekers naar Nederland door het aantal procedures te beperken en
de proceduretijd te verkorten. De leden van de VVD-fractie zijn
van mening dat de afhandeling van asielverzoeken te snel in de sfeer van het
voeren van juridische procedures wordt getrokken. De asielzoekers behoren
volgens deze leden steeds volledige en oprechte medewerking te geven aan de
afhandeling van hun aanvraag. Dat houdt onder andere in het bewaren en tonen
van alle beschikbare documenten, het geven van juiste informatie over de kwaliteit
van deze documenten, het geven van volledige en juiste informatie over de
nationaliteit, de identiteit en de reis naar Nederland en de redenen waarom
men asiel vraagt. Het is de taak van de IND de aanvragen correct af te handelen.
Bijstand kan in deze fase, waarvan ook de AC-procedure deel uit maakt, beperkt
blijven tot een tolk en zonodig een maatschappelijk werker.Vreemdelingen die het niet eens zijn met de beslissing op hun aanvraag,
kunnen het oordeel van de rechter vragen. Pas dan is wat de leden van de VVD-fractie
betreft rechtsbijstand voor rekening van de overheid aan de orde. Deze leden
zijn bovendien van mening dat het aantal beroepszaken per asielaanvrager beperkt
moet blijven tot één, met in aanvulling daarop eventueel een
hoger beroep waarvan de uitspraak niet in Nederland mag worden afgewacht.
In ieder geval moet het aantal beroepszaken met rechtsbijstand voor rekening
van de overheid naar de mening van de leden van de VVD-fractie beperkt blijven
tot één per asielzoeker. Alleen dan is het mogelijk het huidige
grote aantal asielaanvragen, zowel tijdig als correct, af te handelen. Gaarne
krijgen de leden van de VVD-fractie daarop een reactie van de regering.De leden van de VVD-fractie achten het van groot belang dat, zoals de
regering voorstelt, een afwijzende beschikking op een asielaanvraag tevens
de rechtstitel wordt voor de beëindiging van de opvang, de uithuiszetting
en het uitzetten uit Nederland. Zij vrezen dat dit echter niet voldoende is
en vragen de regering daarom een volledig overzicht te geven van de mogelijkheden
die voor asielzoekers, na invoering van de nieuwe wet, op enigerlei wijze
blijven openstaan tot het voeren van juridische procedures door het doen van
verzoeken of het in bezwaar of beroep gaan. Zij vragen de regering tevens
aan te geven wat de rechtsbasis is voor die verzoeken en bezwaar- en beroepsmogelijkheden,
en op welke wijze deze procedeermogelijkheden kunnen worden beëindigd.
Deze leden verzoeken de regering in te gaan op hun opvatting, dat de Vreemdelingenwet
2000 met beroep en hoger beroep, de benodigde rechtszekerheid biedt en dat
het noodzakelijk is alle verdere mogelijkheden tot procederen te beëindigen,
teneinde te voorkomen dat na de invoering van deze nieuwe wet de toestroom
van asielzoekers onbeheersbaar blijkt te zijn geworden.Zien de leden van de VVD-fractie het goed dat het voorliggende wetsvoorstel
niet uitsluit dat een vreemdeling, naast de procedure bij de bestuursrechter
naar de civiele rechter stapt als het gaat om zaken die in dit wetsvoorstel
aan de orde zijn? Deze leden verwijzen naar die onderdelen van de hiervoor
bedoelde beschikking waartegen geen rechtsmiddel openstaat, zoals (bijvoorbeeld)
opgenomen in artikel 42, lid 2 en artikel 43, lid 1, alsmede artikel 60, lid
4 van het wetsvoorstel. Dient bovendien niet te worden opgenomen dat de betrokkene
voor zover hij van mening is dat hij schade leidt door de bestreden beschikking,
vergoeding van deze schade in de procedure tegen de afwijzende beschikking
dient te vorderen op de voet van artikel 8:73 van de Algemene wet bestuursrecht
en dat geen afzonderlijke schadevergoeding kan worden gevorderd indien van
deze mogelijkheid geen gebruik is gemaakt?De leden van de VVD-fractie zijn van mening, dat bij de huidige grote
toestroom van asielzoekers een tijdige en zorgvuldige afhandeling van de aanvragen
slechts gegarandeerd kan worden, indien de schaars beschikbare juridisch-administratieve
menskracht geconcentreerd kan worden op de aanmeldcentra, de kwaliteit van
de beslissing in eerste aanleg, de behandeling van één beroep
en eventueel het hoger beroep. Zoals hiervoor gesteld zijn de leden van de VVD-fractie van mening dat
het voor een correcte afhandeling van een asielverzoek noodzakelijk is dat
de aanvrager bij het begin van de procedure volledig en waarheidsgetrouw informatie
verstrekt over nationaliteit, identiteit, de vlucht en de redenen waarom asiel
wordt aangevraagd. Is het juist dat deze eis in overeenstemming is met het
UNHCR-handboek? Op welke wijze kan deze eis wettelijk worden vastgelegd?Het huidige systeem voorziet in een verslag van het eerste gehoor van
de contactambtenaar waarop de betrokkene correcties en aanvullingen kan indienen.
Dit biedt naar de mening van de leden van de VVD-fractie voldoende mogelijkheden
om in een vroeg stadium helderheid te krijgen over de volledige asielmotieven.
Deze leden achten het gewenst dat dit onder de Vreemdelingenwet 2000 uitgangspunt
blijft. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie daarop een reactie van
de regering.De leden van de VVD-fractie vragen de regering nader te motiveren waarom
de rechter in asielzaken de bevoegdheid zou moeten worden verleend nieuwe
feiten en omstandigheden in de beoordeling van het beroep te betrekken. Bestaat
niet het gevaar dat door het aandragen van wat nieuwe feiten en omstandigheden
de procedure steeds wordt verlengd? De leden van de VVD-fractie stellen vast
dat de regering aanvoert dat door het openen van de mogelijkheid nieuwe feiten
en omstandigheden aan te dragen kan worden voorkomen dat herhaalde asielverzoeken
worden ingediend. Deze leden merken echter op dat dit niet nodig is. In het
regeerakkoord is immers klip en klaar vastgelegd dat de mogelijkheid om een
herhaald asielverzoek in te dienen wordt beëindigd! Genoemde leden hechten
er zeer aan dat deze afspraak wordt nagekomen, ook omdat het herhaalde asielverzoek
een van de oorzaken is van het te weinig effectieve terugkeerbeleid. Immers
het effectueren van het besluit op een asielaanvraag kan worden gefrustreerd
door een nieuwe aanvraag in te dienen.Is het juist dat 10% van de asielaanvragen herhaalde aanvragen zijn en
dat dit een evenredig grote capacitaire belasting van het apparaat tot gevolg
heeft, zo vragen de leden van de VVD-fractie.De leden van de VVD-fractie merken tevens op dat ook in het huidige systeem
met niet onmiddellijk naar voren gebrachte feiten rekening kan worden gehouden,
zij het zeer beperkt, omdat het eerste gehoor uitgangspunt is. De asielzoeker
moet, indien hij later nieuwe feiten of omstandigheden noemt of zijn eerste
relaas wijzigt, aangeven waarom hij een en ander niet bij het eerste gehoor
te berde heeft gebracht. Indien een afdoende verklaring wordt gegeven kunnen
de nieuwe feiten en omstandigheden of de wijzigingen een rol spelen. Indien
geen afdoende verklaring wordt gegeven blijven niet eerder genoemde feiten
altijd buiten beschouwing. Bewijsmiddelen die het eerdere relaas staven kunnen
ook nog tot een zeer laat stadium in de procedure worden ingebracht. Waarom
bestaat, tegen het licht van deze praktijk en uitgaande van het principe dat
de asielzoeker bij binnenkomst zijn volledige relaas moet doen, de behoefte
aan een ex-nunc toetsing? Wordt hierdoor geen beloning gezet op het achterhouden
van feiten en omstandigheden bij de intake? Indien de ex-nunc toetsing wordt
ingevoerd, betekent dit dan ook dat met voor de asielzoeker ongunstige nieuwe
feiten, bijvoorbeeld de situatie in het land van de asielzoeker is hangende
de procedure verbeterd, rekening wordt gehouden? De leden van de VVD-fractie
achten het onontkoombaar dat indien de ex-nunc toetsing wordt ingevoerd, het
moment van de behandeling ter zitting van de rechtbank (of wellicht de Afdeling
bestuursrechtspraak?) doorslaggevend wordt. Dit kan betekenen dat de duur
van de procedure, inclusief de appointeringstermijn bij de rechtbanken, waarop
de minister geen invloed heeft, maatgevend wordt voor het resultaat van de
procedure. Naar de mening van deze leden leidt dit tot ongerijmde resultaten
en een grote mate van willekeur. De ex-nunc toetsing lijkt de leden van de
VVD-fractie voorts alleen relevant als de asielzoeker hangende
de procedure recht krijgt op een andere verblijfstitel, zoals onder de huidige
wet een verblijf bij een partner. Zowel de huidige als de nieuwe wet voorziet
in deze situatie, doordat de mogelijkheid bestaat een aanvraag te doen via
de Vreemdelingendienst. Die is hiervoor uitgerust en beschikt bijvoorbeeld
over checklists en intakeformulieren en kan een eigen onderzoek doen naar
de juistheid van gestelde omstandigheden. De rechter beschikt niet over hulpmiddelen
als hiervoor bedoeld en is niet toegerust voor deze taak. Waarom acht de regering
de rechter desondanks in staat in een dergelijke situatie in de zaak te voorzien,
zonder deze terug te wijzen naar het bestuursorgaan in casu de staatssecretaris?
De leden van de VVD-fractie merken op dat de rechter de bevoegdheid om nieuwe
feiten en omstandigheden bij zijn oordeel te betrekken niet heeft onder de
huidige wet en in de Vreemdelingenwet 2000 ook niet zal verkrijgen in reguliere
zaken. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie een reactie van de regering
op het bovenstaande.Mede in dit verband vragen de leden van de VVD-fractie wat de gevolgen
van invoering van de nieuwe wet voor het driejarenbeleid zullen zijn. In het
algemeen zijn zij benieuwd of de regering het driejarenbeleid na invoering
van de nieuwe wet nog wenst te handhaven. In welke gevallen en omstandigheden
zal het, na het van kracht worden van de nieuwe wet, nog kunnen voorkomen
dat op grond van het driejarenbeleid een verblijfsvergunning wordt verstrekt?
Overigens merken deze leden op, dat zij reeds bij verschillende gelegenheden
kenbaar hebben gemaakt van mening te zijn dat het driejarenbeleid beëindigd
moet worden, omdat er een aanzuigende werking van uitgaat. Het vergroot immers
de kans op een verblijfsvergunning voor economische migranten. Het driejarenbeleid
creëert naar de mening van de leden van de VVD-fractie materiële
ongelijkheid. Van twee personen die omstreeks hetzelfde moment inreizen met
een vergelijkbaar asielrelaas kan de één een verblijfsvergunning
krijgen omdat de driejarentermijn is overschreden, terwijl de ander wiens
verzoek toevallig iets eerder is afgedaan Nederland moet verlaten. Onder de
Vreemdelingenwet 2000 lijkt de kans op een verblijfsvergunning op deze grond
overigens nog weer vergroot te worden, doordat het instellen van beroep schorsende
werking heeft. Hoe ziet de regering dit, gelet op het feit dat de minister
geen invloed heeft op de appointeringstermijn bij de rechtbanken, en de rechtbanken,
ook door de thans nog aanhangige en onder de huidige wet nog te voorziene
beroepen, een aanzienlijke werklast hebben? Kan de regering in haar reactie
betrekken dat de grondslag voor het driejarenbeleid oorspronkelijk is geweest
dat de minister, in casu de staatssecretaris, in staat moest zijn op de aanvragen
binnen een redelijke termijn te beslissen en dat, waar dat niet het geval
was het belang van de verzoeker diende te prevaleren boven het belang van
de Staat? Wordt die grondslag niet geheel verlaten als de appointeringstermijn
bij de rechtbank in iedere zaak mee gaat tellen voor de bepaling of de driejarentermijn
wordt overschreden? Zij vragen de regering tevens of de andere landen van
de Europese Unie een met het driejarenbeleid vergelijkbaar beleid voeren?
Ook vragen zij de regering een volledige inventarisatie van de huidige knelpunten
in de praktijk bij de toepassing van het driejarenbeleid te maken. Mocht het
driejarenbeleid niet worden afgeschaft, dan zou dit beleid kunnen worden beperkt
tot diegenen die hun identiteit kunnen aantonen met documenten. Ook op dit
punt krijgen de leden van de VVD-fractie graag een reactie.De leden van de VVD-fractie merken op, dat de regering één
tijdelijke verblijfsvergunning asiel, ter vervanging van de A-status, de vvtv-humanitair
en de vvtv voorstelt. Zij vragen de regering dit nader te motiveren. Volgens
de memorie van toelichting noemt het regeerakkoord de mogelijkheid van twee
gelijktijdige asielstatussen, hetgeen volgens deze leden onjuist is. In het
regeerakkoord wordt expliciet voor twee gelijktijdige asielstatussen gekozen.
In aanvulling op deze keuze wordt gesteld dat «de mogelijkheid
van verdergaande vereenvoudiging zal worden onderzocht». Deze leden
kunnen akkoord gaan met het voorgestelde model met één tijdelijke
verblijfsvergunning asiel, mits het aanzuigende effect daarvan afdoende wordt
beperkt. Zij komen daar hierna op terug.De leden van de VVD-fractie merken voorts op dat in het voorstel op dit
punt een verschil wordt gemaakt tussen de verblijfsvergunning regulier en
de verblijfsvergunning asiel. Bij een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde
tijd is na vijf jaar omzetting in een verblijfsvergunning voor onbepaalde
tijd aan de orde, bij een verblijfsvergunning asiel is dat al na drie jaar
het geval. Deze leden vragen de regering te motiveren waarom dat onderscheid
wordt gemaakt? Nodigt het onderscheid niet uit tot het aanvragen van een verblijfsvergunning
asiel in plaats van een verblijfsvergunning regulier? De eerste leidt immers
twee jaar eerder tot een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Gaarne
krijgen de leden van de VVD-fractie daarop een reactie van de regering.Overigens hebben de leden van de VVD-fractie de indruk dat de regering
van mening is dat in het regeerakkoord is afgesproken dat een verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd na drie jaar wordt omgezet in een vergunning voor
onbepaalde tijd. Dat berust op een misverstand. Genoemde leden lichten dat
toe. Het huidige model met drie gelijktijdige statussen, met als sluitstuk
een vestigingsvergunning, kan als volgt schematisch worden weergegeven (zie
ook bladzijde 5 van Kamerstuk 19 637 nummer 188, vergaderjaar 1995–1996):Het regeerakkoord gaat uit van een model met twee gelijktijdige vergunningen,
te weten een verblijfsvergunning nieuwe stijl en een tijdelijke verblijfsvergunning
nieuwe stijl. In dit verband is dan vastgelegd, dat die tijdelijke verblijfsvergunning
na drie jaar wordt omgezet in een verblijfsvergunning. Daarbij is ervan uit
gegaan dat deze verblijfsvergunning na in totaal vijf jaar in een vestigingsvergunning
wordt omgezet, conform de huidige situatie.In het regeerakkoord is de volgende passage opgenomen: «De tijdelijke
status wordt omgezet in de hierboven vermelde definitieve status, indien drie
jaar na het verlenen ervan nog niet tot terugkeer kan worden overgegaan».
Dat houdt in dat de tijdelijke status na drie jaar zou worden omgezet in een
status vergelijkbaar met de A-status en na nog eens twee jaar in een vestigingsvergunning.
Voor hen die direct voor de met de A-status vergelijkbare status in aanmerking
zouden komen, zou na vijf jaar omzetting in een vestigingsvergunning aan de orde zijn. Schematisch is
de opstelling dan:Het model van de Vreemdelingenwet 2000 gaat er, anders dan vorenstaand,
van uit dat een verblijfsvergunning asiel voor een bepaalde tijd al na drie
jaar wordt omgezet in een vergunning, vergelijkbaar met de huidige vestigingsvergunning.
Schematisch:Het wetsvoorstel wijkt dus naar de indruk van de leden van de VVD-fractie
op twee punten af van het regeerakkoord. In de eerste plaats vervalt het onderscheid
tussen de status, vergelijkbaar met de A-status, en de tijdelijke status.
Op dit punt komen genoemde leden hierna terug. In de tweede plaats is al na
drie in plaats van vijf jaar de eindsituatie aan de orde. Het verkorten van
de periode van vijf jaar tot drie jaar was volgens deze leden niet de bedoeling
bij de opstelling van het regeerakkoord. Bovendien hebben zij de indruk dat
het afwijkt van wat in de andere EU-landen gebruikelijk is en wijkt het, zoals
al is gesteld in ieder geval af van de vijfjaarstermijn voor reguliere verblijfsvergunningen.
Deze leden nodigen de regering uit op vorenstaande in te gaan en daarbij uitdrukkelijk
het overzicht van stuk 19 637 nummer 188 te betrekken.De Raad van State is van mening dat met het kiezen voor één
status een ernstige distorsie wordt geschapen met de andere Europese landen,
hetgeen weinig bevorderlijk zou zijn voor de beoogde spoedige harmonisatie
van het Europese asielrecht- en beleid. De leden van de VVD-fractie verwijzen
in dat verband ook naar de conclusies van de Europese Raad (oktober 1999)
in Tampere. Minstens even verontrustend acht de Raad van State de aanzuigende
werking waartoe deze constructie kan leiden. De leden van de VVD-fractie merken
op dat inderdaad de personen die onder de huidige Vreemdelingenwet in aanmerking
komen voor een vvtv, onder de Vreemdelingenwet 2000 een beter voorzieningenpakket
krijgen, te weten het pakket dat nu verbonden is aan de A-status. Daarvan
gaat een aanzuigende werking uit voor personen afkomstig uit een land waarvan de algehele situatie als slecht wordt beoordeeld. Immers, ook als
zij geen vluchteling zijn en er geen sprake is van klemmende redenen van humanitaire
aard, komen zij toch in aanmerking voor een verblijfsvergunning asiel voor
bepaalde tijd met meer voorzieningen dan de huidige vvtv. De leden van de
VVD-fractie vragen de regering daar op in te gaan.De leden van de VVD-fractie hebben begrip voor de voorkeur van de regering
voor het voorgestelde model met één verblijfsvergunning asiel
voor bepaalde tijd, in plaats van de twee vergunningen waarvan het regeerakkoord
uitgaat, omdat op deze wijze effectief het doorprocederen wordt tegengegaan.
Het regeerakkoord laat daar ook ruimte voor. Het aantal asielzoekers dat naar
Nederland komt, niet zijnde vluchtelingen voor wie Nederland de eerste veilige
plek is na hun vlucht voor vervolging, is al veel te groot. De leden van de
VVD-fractie zijn van mening dat aanzuigende werking allereerst dient te worden
voorkomen door bij de beoordeling van de algehele situatie in de landen van
waaruit asielzoekers afkomstig zijn zeer terughoudend te zijn en in het geheel
niet meer af te wijken van de beoordeling van de andere EU-landen, in ieder
geval niet van de beoordeling van de omliggende EU-landen, zoals Duitsland,
België, Frankrijk, Groot-Brittannië en Denemarken. Deelt de regering
die mening? Is de regering daartoe bereid en op welke wijze kan dit bij de
vaststelling van de nieuwe Vreemdelingenwet ondubbelzinnig worden vastgelegd?
In welk land of welke landen van herkomst is de situatie nu volgens Nederland,
volgens de EU-landen en volgens de omliggende EU-landen zodanig dat terugkeer
van bijzondere hardheid zou zijn? In hoeverre leidt de beoordeling door die
andere EU-landen, dat de situatie in een land van herkomst zodanig is dat
terugkeer van bijzondere hardheid zou zijn, eveneens tot de verstrekking van
verblijfsvergunningen met een voorzieningenpakket, zoals dat nu in Nederland
aan de A-status verbonden is? Indien dat niet of slechts in beperkte mate
het geval is, hoe beoordeelt de regering de effecten van afwijkend Nederlands
beleid op dit punt op de totstandkoming van een Europees asielbeleid?Ook kan aanzuigende werking worden voorkomen door voor asielzoekers uit
deze landen een wachtperiode te laten gelden. Statusverlening is dan eerst
aan de orde indien de algehele situatie na de wachttijd nog steeds volgens
Nederland en de andere EU-landen, althans in ieder geval de omliggende EU-landen,
zodanig is dat terugkeer van bijzondere hardheid zou zijn. Volgens de leden
van de VVD-fractie zou dit, onder het regime van de Vreemdelingenwet 2000,
in het geval van Kosovo hebben moeten betekenen dat de mensen die uit dit
land naar Nederland reisden en waren opgevangen, geen status kregen en na
beëindiging van de NAVO-acties weer terug waren gekeerd, zonder in de
gelegenheid te zijn geweest juridische procedures aan te spannen. Komt deze
uitleg overeen met de wachtperiode zoals door de regering in het wetsvoorstel
wordt voorgesteld, zo vragen de leden van de VVD-fractie.De tijdelijkheid van de vergunning voor bepaalde tijd moet niet slechts
een formaliteit zijn. Naar de indruk van de leden van de VVD-fractie was dat
tot nu toe wel het geval. Op welke wijze is de regering van plan het aspect
van de tijdelijkheid van de verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd inhoud
te geven? Hoe wordt bereikt dat bij de grote aantallen vergunningen die zijn
en worden verleend, vergunningen worden ingetrokken indien dat mogelijk of
nodig is?Uit de memorie van toelichting blijkt, dat een vergunning voor onbepaalde
tijd niet meer kan worden ingetrokken als de gronden waarop de vergunning
werd verleend zijn komen te vervallen. Wel kan deze worden ingetrokken vanwege
een inbreuk op de openbare orde en indien de vreemdeling zijn hoofdverblijf
buiten Nederland heeft gevestigd. De leden van de VVD-fractie vragen de regering
nader te motiveren waarom voor deze regeling is gekozen zonder dat het Vluchtelingenverdrag daartoe noopt. Thans is de A-status immers ook intrekbaar als de situatie
in het land van herkomst is verbeterd.Hoe zal overigens worden omgegaan met personen ten aanzien van wie later
de gefundeerde verdenking rijst dat zij in het land van herkomst oorlogsmisdaden
hebben gepleegd?De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat illegaal verblijf in Nederland
met kracht moet worden tegengegaan. Zij verwijzen naar een recent onderzoek
van de Erasmus-universiteit. Illegale immigranten zouden op grote schaal geholpen
worden door landgenoten die eerder naar Nederland kwamen en hier nu legaal
verblijven. De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat dit niet geaccepteerd
kan worden en dat van deze personen de verblijfsvergunning moet worden ingetrokken.
Voor zover het personen betreft die inmiddels zijn genaturaliseerd, zal op
andere wijze effectief gesanctioneerd moeten worden. Deze leden zijn van mening
dat het helpen van illegale immigranten op dezelfde wijze bestraft moet worden
als mensensmokkel. Zij vragen de regering hierop te reageren.De leden van de VVD-fractie vragen de regering of ooit een evaluatie heeft
plaats gevonden van de regeling van de zogenoemde glijdende schaal, zoals
die in de Vreemdelingencirculaire is vastgelegd. Deze leden vragen of deze
regeling niet moet worden aangescherpt, in de zin dat de mogelijkheden om
een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde
tijd te kunnen afwijzen dan wel de mogelijkheden om een verleende verblijfsvergunning
in te trekken worden verruimd. Zij vragen de regering de Kamer een evaluatie
en een standpunt te doen toekomen. Voorts vragen de leden van de VVD-fractie
of verdragsrechtelijke bepalingen relevant zijn voor het in deze zin aanscherpen
van de regeling. Zo ja, welke?Genoemde leden zijn van mening dat een verblijfsvergunning in ieder geval
moet woerden geweigerd dan wel ingetrokken indien betrokkene veroordeeld wordt
in verband met mensensmokkel. Zij verzoeken de regering ook daar op in te
gaan.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat de behandeling van een
aanvraag om een verblijfsvergunning moet worden opgeschort indien de aanvrager
van een strafbaar feit wordt verdacht en veroordeling tot weigering of intrekking
van de vergunning zou kunnen leiden. Zij verzoeken de regering daar op in
te gaan.Onder de huidige wet geldt volgens de leden van de VVD-fractie dat criminele
antecedenten contra-indicaties vormen voor het verlenen van een vvtv of vtv.
In beginsel wordt dan geen status verleend. Aan verdragsvluchtelingen mogen
alleen misdaden tegen de menselijkheid en zeer ernstige misdaden worden tegengeworpen.
Deze leden vragen de regering of het juist is dat de beperkte toetsing die
nu geldt voor verdragsvluchtelingen onder de Vreemdelingenwet 2000 gaat gelden
voor iedereen die voor een tijdelijke verblijfsvergunning asiel in aanmerking
komt? Dat zou betekenen dat asielzoekers met criminele antecedenten die tot
nu toe geweigerd worden, onder de nieuwe wet een verblijfsvergunning (kunnen)
krijgen. De leden van de VVD-fractie hebben daar bezwaar tegen en verzoeken
de regering aan te geven hoe dit kan worden voorkomen.De leden van de VVD-fractie willen ingaan op de bewijslast in asielzaken.
Deze leden zijn van mening, dat deze bewijslast in principe bij de asielzoeker
moet liggen. Hij vraagt bescherming en zal moeten aantonen, eventueel aannemelijk
moeten maken, dat bescherming nodig is. Het is niet aan de overheid om aan
te tonen, dat bescherming niet nodig is, zo menen deze leden. Is het niet
zo, dat ook het UNHCR-Handbook on procedures and criteria for determining
refugee status ervan uitgaat, dat de asielzoeker zijn beweringen aannemelijk
moet maken dan wel dat de bewijslast in principe berust bij de asielzoeker
(paragraaf 195 en 196)? Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie daarop
een reactie van de regering. Welke artikelen in de Vreemdelingenwet
2000 moeten anders worden geformuleerd indien er van wordt uitgegaan dat de
bewijslast bij de asielzoeker ligt? De leden van de VVD-fractie vragen of
het juist is dat nu de asielaanvragen van personen in behandeling worden genomen
van wie bij pre-boarding-controles is vastgesteld dat zij over de juiste documenten
beschikken, terwijl dat op Schiphol bij het aanvragen van asiel niet meer
het geval is? Is het juist dat deze aanvragen niet in het Aanmeldcentrum worden
afgewezen indien de desbetreffende asielzoekers uit een land komen waarnaar
niet of moeilijk kan worden verwijderd? De leden van de VVD-fractie zijn van
mening dat deze aanvragen op geen enkele wijze in behandeling moeten worden
genomen oftewel direct moeten worden afgewezen. Zij vragen de regering daar
op te reageren. Bij de artikelsgewijze behandeling komen deze leden nog terug
op tegenwerking of gebrek aan medewerking in algemene zin door asielzoekers.
Deze leden zijn van mening dat dit consequent moet leiden tot het niet in
behandeling nemen van aanvragen, het weigeren van een vergunning, het niet
verlenen van een vergunning dan wel het intrekken van een vergunning.Ingevolge artikel 28 lid 1 van het Vluchtelingenverdrag verstrekken de
Verdragsluitende Staten reisdocumenten aan de rechtmatig op hun grondgebied
verblijvende vluchtelingen voor het reizen buiten dat grondgebied, tenzij
dwingende redenen van nationale veiligheid of openbare orde zich daar tegen
verzetten. De regering stelt voor een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd
niet alleen te verstrekken aan échte vluchtelingen (nu: A-status),
maar ook aan personen die thans een vtv-humanitair dan wel een vvtv zouden
krijgen. Zullen ingevolge het voorstel alle personen, die een verblijfsvergunning
«asiel» voor bepaalde tijd krijgen, een reisdocument op basis
van het Vluchtelingenverdrag krijgen? Mocht dat het geval zijn, acht de regering
dat dan juist, gelet op het feit dat er onder deze categorie personen vallen,
die geen vluchteling in de zin van het Vluchtelingenverdrag zijn, waaronder
de huidige vvtv'ers? Als dat niet het geval is, bestaat dan niet het gevaar
dat iemand kansrijk doorprocedeert om direct als vluchteling erkend te worden?
Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie daarop een reactie van de regering.In artikel 13 lid 1 sub e is vastgelegd dat de minister ook ambtshalve
een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd kan verlenen. Deze bevoegdheid
is vooral van belang bij alleenstaande minderjarige asielzoekers (AMA's),
zo maken de leden van de VVD-fractie op uit de memorie van toelichting. AMA's
krijgen geen verblijfsvergunning asiel onder de nieuwe wet. Zou niet duidelijker
in de wet tot uiting moeten worden gebracht dat het hier om AMA's gaat? Uit
de tekst van het artikel blijkt dat niet. Zijn AMA's vrijgesteld van het mvv-vereiste?
Genoemde leden merken op dat AMA's geen rechten aan het Vluchtelingenverdrag
kunnen ontlenen. Zij zijn dan ook van mening, dat van AMA's kan en moet worden
verlangd, dat zij hun identiteit staven met documenten. Het is de leden van
de VVD-fractie bekend, dat dit bijvoorbeeld in Denemarken het uitgangspunt
is. Gaarne krijgen zij daarop een reactie van de regering.Zoals onlangs reeds door hen in een interpellatie uiteen is gezet, betreuren
de leden van de VVD-fractie het uitermate dat de aangekondigde beleidsnotitie
met betrekking tot alleenstaande minderjarige asielzoekers de Tweede Kamer
nog steeds niet heeft bereikt. Zij achten het noodzakelijk dat uiterlijk ten
tijde van het verschijnen van de nota naar aanleiding van het verslag dit
wel het geval zal zijn. Deze leden zijn van mening dat het aantal AMA's dat
naar Nederland komt dermate groot is dat hun toelating, in het kader van de
vaststelling van de Vreemdelingenwet 2000 nadrukkelijk aan de orde moet komen.
Is het juist dat het in een aantal andere, vergelijkbare landen een uitzondering
is als AMA's asiel vragen dan wel toelating vragen op andere gronden? Deze
leden denken bijvoorbeeld aan Denemarken en Zweden. Wat zijn de oorzaken van de onevenredig grote toestroom naar Nederland? Op welke punten
wijkt het Nederlandse beleid af van de andere landen van de Europese Unie?
Hoe kunnen deze verschillen worden weggenomen? Is het juist dat in 1999 in
landen als de Verenigde Staten van Amerika, Denemarken en Zweden naar verwachting
tussen de 100 en 300 AMA's asiel hebben aangevraagd en dat het er in Nederland
meer dan 5000 zullen zijn? Hoeveel AMA's vroegen in 1998 asiel aan in de landen
van de Europese Unie? Hoe zijn de verschillen tussen de cijfers van het COA
en de IND met betrekking tot de instroom van AMA's te verklaren? De leden
van de VVD-fractie achten verschillen in cijfers en definities tussen ambtelijke
diensten zeer ongewenst. Deelt de regering deze mening en is zij bereid er
voor te zorgen dat dezelfde definities worden gehanteerd zodat informatie
vergelijkbaar is?Waarom wordt voor AMA's in Nederland niet de meerderjarigheidsgrens gehanteerd
die in het land van herkomst geldt? De leden van de VVD-fractie zijn daar
een voorstander van, mits deze grens lager is dan 18 jaar. Zo gaat men in
China uit van meerderjarigheid bij 16 jaar. Deelt de regering de opvatting
van de leden van de VVD-fractie dat de onevenredig grote toestroom van AMA's
naar Nederland een onaanvaardbare situatie is? Welke mogelijkheden ziet de
regering om een einde te maken aan deze situatie?De leden van de VVD-fractie zijn van mening, dat voor de beoordeling van
de vraag of de opvang in het land van herkomst toereikend is, niet de Nederlandse
norm moet worden gehanteerd, maar de norm van het land van herkomst. De mate
van toereikendheid van de opvang mag niet door de Nederlandse bril worden
bezien. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie hierop een reactie van
de regering.De leden van de VVD-fractie vragen nog aandacht voor het volgende. Op
de uitoefening van bevoegdheden volgens de Vreemdelingenwet 2000 zijn de bepalingen
van artikel 3.2 en 3.4 Algemene wet bestuursrecht van toepassing. Gelet op
artikel 3.2 Algemene wet bestuursrecht vragen de leden van de VVD-fractie
zich af op basis van welke informatie een aanvraag mag worden beoordeeld?
Zijn dat alle relevante feiten of de feiten die redelijkerwijs bij de beoordelende
bekend zijn? Hoe ver strekt de onderzoeksplicht van de overheid bij de beoordeling
van de aanvraag? Hoe verhoudt deze onderzoeksplicht zich tot de plicht van
de aanvrager om alle relevante informatie beschikbaar te stellen? Kan de aanvrager
door relevante informatie niet te geven zijn recht op asiel verspelen? Welke
gevolgen heeft de verplichting tot het verstrekken van informatie voor de
mate waarin er sprake kan zijn van een onevenredige belangenafweging, zoals
bedoeld in artikel 3.4 lid 1 en 2 Algemene wet bestuursrecht? Ligt, gelet
op de wederkerige afhankelijkheid van betrokkenen, het niet voor de hand in
de Vreemdelingenwet 2000 artikel 3.4 Algemene wet bestuursrecht uit te sluiten
en te vervangen door een bepaling waarbij alleen de kennelijke onevenredigheid
tot aantasting van het besluit kan leiden? Gaarne krijgen de leden van de
VVD-fractie een reactie van de regering op bovenstaande vragen.Het is de leden van de VVD-fractie bekend dat onder de huidige wet het
instrument «uitstel van vertrek» veelvuldig is gehanteerd, niet
alleen in individuele gevallen, maar ook categoriaal. Deze leden zijn van
mening, dat het verlenen van uitstel van vertrek voor bepaalde categorieën
asielzoekers een aanzuigende werking heeft. Onder de Vreemdelingenwet 2000
is een uitstel van vertrek beleid volgens hen niet meer nodig, omdat de vreemdeling
in beginsel de beschikking in primo hier te lande mag afwachten en aan het
beroep schorsende werking wordt verbonden. Het hoger beroep mag niet in Nederland
worden afgewacht, hetgeen voor de leden van de VVD-fractie niet tot uitzonderingssituaties
mag leiden. Deze leden vragen of de regering de opvatting deelt dat er geen
reden meer is voor uitstel van vertrekbeleid. Indien de regering een andere
opvatting is toegedaan, in welke gevallen kan uitstel van vertrek dan nog
wel aan de orde zijn? Kunnen deze gevallen limitatief in de wet
worden geregeld? In ieder geval is volgens de leden van de VVD-fractie categoriaal
uitstel van vertrek uit den boze. Hoe kan dat in de Vreemdelingenwet 2000
worden uitgesloten?Tot slot van deze paragraaf willen de leden van de VVD-fractie een vraag
stellen over de mogelijkheden tot naturalisatie van asielzoekers die tot Nederland
worden toegelaten. Na hoeveel jaar krijgen deze personen het recht om de Nederlandse
nationaliteit te verwerven? Is dat na een periode van vijf jaar of geldt een
andere termijn? Deze leden zijn van mening, dat voor deze personen geen andere
termijn zou moeten worden gehanteerd dan thans in de Rijkswet op het Nederlanderschap
voor vreemdelingen zijn opgenomen (in principe vijf jaar). Hoe beoordeelt
de regering de mogelijkheid om in geval van mensensmokkel de naturalisatie
ongedaan te maken?De leden van de CDA-fractie onderschrijven de stelling dat de afgelopen
jaren erg duidelijk hebben gemaakt dat de mogelijkheden die de huidige wet
biedt tot het aanspannen van vele – in de tijd vaak opeenvolgende –
procedures langdurig feitelijk verblijf in Nederland tot gevolg hebben en
dat hiervan een belangrijke aanzuigende werking kan uitgaan. Daarom lijkt
het een verbetering dat in het wetsvoorstel is gekozen voor een systematiek
waarbij het doorprocederen wordt beperkt tot de kernvraag van blijven of teruggaan,
waarbij ook het aantal proceduremomenten wordt beperkt via de meeromvattende
beschikking van de rechter, waardoor de afwijzing van de asielaanvraag van
rechtswege beëindiging van de opvang en verstrekkingen betekent.Het belang van een heldere en werkbare structuur van de wet (het gekozen
statussen-systeem), ook een van de doelstellingen van de wet, namelijk het
verminderen van procedures, wordt naar de mening van de leden van de CDA-fractie
echter ondergraven door het in artikel 41 opgenomen besluitmoratorium, gezien
de mogelijkheid tot procederen tegen het besluitmoratorium. Deelt de regering
deze mening? Kan een indicatie worden gegeven van de werklast voor het opstellen
van een beschikking op de verblijfsaanvraag?Waarom en op wiens aandrang is het besluitmoratorium in de wet opgenomen?
Doet dit artikel geen afbreuk aan de systematiek van de wet en de eenduidigheid
van het vergunningenstelsel? Doet het geen afbreuk aan de doelstellingen van
de wet, namelijk het terugdringen van rechtsonzekerheid door snellere procedures
en beslissingen, het bekorten van de verblijfsduur in de opvang en het bevorderen
van snelle toetreding tot de Nederlandse samenleving? Klopt het dat het besluitmoratorium
een duur compromis is in termen van opvang? Klopt het dat de uitvoeringstoets
die op dit artikel is toegepast, heeft uitgewezen dat dit compromis in het
uiterste geval zo'n 180 miljoen gulden per jaar kost?Gesteld wordt dat het noodzakelijk is dat een dossier alle mogelijke individuele
gegevens bevat omtrent nationaliteit, identiteit, vluchtverhaal en asielrelaas
en dat dit in de eerste aanlegfase moet gebeuren. Is het denkbaar dat de opbouw
van het dossier voor een gedeelte pas in een latere fase plaats heeft, bijvoorbeeld
omdat anders de beslistermijn niet wordt gehaald?Kan de vreemdeling, aan wie een vergunning voor bepaalde tijd is verleend,
na het tijdtip van verlening nog nadere informatie aanleveren die wellicht
dienstig kan zijn als «bewijs» in het kader van zijn vluchtrelaas,
met het oog het op het later mogelijke besluit om de verleende vergunning
in te trekken? Of kan dat pas in het kader van de voornemenprocedure of pas
in de bezwaarfase?Ten aanzien van de in de wet voorziene voornemenprocedure vragen de leden
van de CDA-fractie of hier eigenlijk geen sprake is van een «verkapte
bezwaarfase». De vreemdeling kan immers zijn zienswijze naar voren brengen,
hetgeen tot een beoordeling en een reactie bij de IND moet leiden.
Dit heeft ook gevolgen voor de werklast. Is dit laatste de reden dat in de
memorie van toelichting wordt gesproken van «een mogelijke verkorting van de periode die de IND nodig heeft om te
beoordelen of de aanvraag kan worden ingewilligd»? Met andere woorden,
in hoeverre is het vervallen van de bezwaarfase ten opzichte van het introduceren
van de voornemenprocedure, mogelijk «lood om oud ijzer»?Waarom is gekozen voor de constructie dat een verblijfsvergunning voor
onbepaalde tijd moet worden aangevraagd? Waarom is niet gekozen voor het na
vijf (regulier) respectievelijk drie (asiel) jaren automatisch verstrekken
van een vergunning voor bepaalde tijd in een vergunning voor onbepaalde tijd?
Zullen degenen die een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd krijgen in het
bezit worden gesteld van een vluchtelingenpaspoort?De leden van de fractie van D66 merken op dat de verkorting van de procedure
in het wetsvoorstel langs verschillende wegen wordt bereikt. Een daarvan is
de aanpak van het systeem van verblijfsvergunningen. Voorgesteld wordt om
te komen tot een systeem van verblijfsvergunningen waarin achtereenvolgens
een vergunning voor bepaalde tijd (volgtijdelijke status) en na verloop van
een periode van drie jaar een vergunning voor onbepaalde tijd (permanente
status) kan worden aangevraagd. Indien aan de voorwaarden voor een reguliere
of een asielvergunning wordt voldaan, wordt de aanvraag ingewilligd en krijgt
betrokkene een vergunning voor bepaalde tijd. Na drie jaar (asiel) of vijf
jaar (regulier) kan, als men aan de voorwaarden voldoet, een vergunning voor
onbepaalde tijd worden verkregen. Omdat in eerste instantie maar één
soort verblijfsvergunning kan worden gekregen, wil de regering voorkomen dat
er wordt doorgeprocedeerd voor een «hogere» status.De leden van de D66-fractie ondersteunen in beginsel het voorgestelde
systeem van verblijfsvergunningen. Zij zijn er een voorstander van om het
aantal verschillende verblijfsvergunningen te beperken. Deze leden merken
echter op dat de consequentie van het voorgestelde systeem is dat alle asielzoekers,
inclusief verdragsvluchtelingen, drie jaar in onzekerheid verkeren of zij
in Nederland kunnen blijven. Temeer daar artikel 40 lid 2 bepaalt dat bij
de inwilliging van een aanvraag geen motivering vereist is. Door het ontbreken
van de motivering weet de vluchteling drie jaar lang niet of hij voldoende
aannemelijk heeft gemaakt dat hij bescherming nodig heeft op grond van het
Vluchtelingenverdrag. Hoe verhoudt het verstrekken van een tijdelijke status
en de daarmee gepaard gaande onzekerheid voor de vluchteling zich met het
Vluchtelingenverdrag, dat bepaalt dat het land dat een verdragsvluchteling
heeft toegelaten zoveel mogelijk de integratie van die vluchteling in dat
land bevordert? Is het voor een aantal asielzoekers, van wie iedereen op het
eerste oog kan zien dat zij absoluut een vluchteling zijn en voor wie het
uitstel van die beslissing met drie jaar op zichzelf eveneens traumatisch
is, niet beter om hun meteen een permanente status te verlenen? De leden van
de fractie van D66 vragen waarom er gewacht moet worden? Is dat niet een bureaucratische
reactie om procedures van anderen te voorkomen? Is het onmiddellijk verlenen
van een permanente verblijfstatus aan prima facie vluchtelingen niet ook meer
in de lijn van het Vluchtelingenverdrag, zo vragen de leden van de fractie
van D66.Voorts vragen de leden van de fractie van D66 of er sprake is van een
volledige of marginale toetsing door de rechter bij het aanvragen, na een
periode van drie of vijf jaar, van een vergunning voor onbepaalde tijd.Door invoering van een status hoeft bij de eerste beoordeling slechts
gekeken te worden naar de vraag of een asielzoeker op minimale gronden voor
toelating in aanmerking komt. Procedurele winst zou kunnen liggen bij asielzoekers
uit zogenaamde vvtv-landen. Het aantal vvtv-landen is echter sterk gereduceerd
door verscherpte criteria. Dient nu niet bij deze categorie asielzoekers
alsnog een volledige inhoudelijke individuele toets plaats te vinden?Voorts vragen deze leden wat de criteria in de nieuwe wet voor afgifte
van het Conventiepaspoort zijn en hoe de regering het «doorprocederen»
voor het Conventiepaspoort wil voorkomen.In de memorie van toelichting valt te lezen dat bij inwilliging van de
aanvraag voor een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd niet gemotiveerd
hoeft te worden of de bescherming noodzakelijk is vanwege omstandigheden die
in de persoon van de vreemdeling zijn gelegen of zijn gelegen in de algehele
situatie in het land van herkomst van de vreemdeling (artikel 40 lid 2).Door dit artikel wordt een essentieel artikel van de Algemene wet bestuursrecht
buiten spel gezet, namelijk artikel 3:47. Het niet kenbaar maken van de motivering
is, zoals gezegd, bedoeld om het doorprocederen tegen te gaan. Wat houdt die
niet kenbaar gemaakte motivering precies in? De leden van de D66-fractie vragen
of het dossier, zonder dus de eindconclusie aangaande de status van iemand,
kan worden ingezien op basis van de Wet Openbaarheid Bestuur? Voorts vragen
zij of er naast het dossier een «schaduwdossier» wordt opgebouwd
waaraan de eindconclusie is toegevoegd.Kan de regering duidelijk maken hoe, door het niet openbaar maken van
de grond op basis waarvan de vergunning verleend wordt, het procesbelang weggenomen
kan worden? Is de regering het met de leden van de fractie van D66 eens dat
als de vreemdeling pas bij de intrekking of de niet-verlenging van de vergunning
een rechtens relevant belang heeft om te weten op welke grond die vergunningverlening
gebaseerd is, hij ook dan pas een rechtens relevant belang heeft om de gemelde
grond aan te vechten? Hoe kan dan het niet motiveren dat rechtens belang ontnemen
of juist eraan toevoegen?De leden van de fractie van D66 vragen of het doorprocedeerverbod niet
kan worden doorbroken met een beroep op het internationaal recht? Intrekking
van een vluchtelingenstatus kan namelijk slechts plaatsvinden binnen de grenzen
van artikel 1c respectievelijk artikel 33 lid 2 van het Vluchtelingenverdrag.
Uit de jurisprudentie blijkt dat intrekking op basis van artikel 1c slechts
is toegestaan indien de rechtsstaat in het land van herkomst hersteld is.Hoe beoordeelt de regering in het licht van het voorgaande de procedurele
positie van een asielzoeker die een vergunning heeft gekregen en waarbij achteraf
wordt beslist dat zijn titel wordt ingetrokken of niet wordt verlengd omdat
de situatie in het land van herkomst beter is geworden, ofwel niet wordt verlengd
omdat hij een vvtv'er was? Acht de regering het niet aannemelijk dat de vreemdelingenrechter
besluit dat er wel degelijk een belang is om door te procederen en dat de
beslissing dan alsnog gemotiveerd dient te worden? Wordt door het uitstel
van de statusbepaling de processuele positie van de echte vluchteling niet
dusdanig uitgehold dat de strekking van artikel 1c Vluchtelingenverdrag wordt
ontkracht?Een van de manieren om te realiseren dat de procedure wordt verkort is
de voorgestelde meeromvattende beschikking. Het voorgestelde artikel 43 bepaalt
dat het niet inwilligen van de beschikking van rechtswege leidt tot beëindiging
van de opvang en tot een titel om betrokkene te kunnen uitzetten indien deze
Nederland niet uit eigen beweging verlaat. Door op deze wijze in een procedure
alle gevolgen van het afwijzen van de aanvraag aan de rechter voor te leggen
wordt het aantal zelfstandige procedures verminderd. De rechter zal bij toetsing
van de meeromvattende beschikking alle gevolgen van de beschikking bij zijn
beoordeling moeten betrekken. Niet alleen dient beoordeeld te worden of iemand
geen bescherming meer nodig heeft, maar ook of terugkeer kan worden gerealiseerd,
de opvang kan worden beëindigd en er geen humanitaire redenen
zijn om de opvang alsnog voort te zetten. Hoe ziet de regering de toenemende
werklast voor de rechterlijke macht in dit opzicht?De leden van de D66-fractie leggen de regering de volgende situatie voor.
Wat dient er te gebeuren indien er sprake is bij een asielzoeker van ernstige
medische klachten, maar diens aanvraag niet wordt ingewilligd en dus onder
andere het recht op opvang van rechtswege vervalt? Wordt de opvang dan daadwerkelijk
beëindigd? Wat betekent dit voor het COA en bijvoorbeeld de Vreemdelingendienst?In de memorie van toelichting wordt erkend dat een zelfstandig beroep
tegen een handeling ter uitvoering van een meeromvattende beschikking niet
kan worden uitgesloten. Kan de regering voorbeelden geven in welke gevallen
alsnog geprocedeerd zou kunnen worden?De ambtenaar belast met het toezicht krijgt de bevoegdheid op basis van
artikel 43 eerste lid om iedere plaats binnen te treden teneinde de vreemdeling
uit te zetten. De leden van de fractie van D66 vragen of de ambtenaar daarvoor
een machtiging nodig heeft? Zo nee, hoe verhoudt zich dit tot hetgeen is bepaald
in de Wet op het binnentreden?Voorts vragen de leden van de fractie van D66 op welke wijze rekening
zal worden gehouden met gewijzigde omstandigheden als tussen het moment van
de beslissing in beroep en de feitelijke uitzetting tijd is verstreken.De regering stelt voor de bezwaarfase in asielzaken te schrappen en daarvoor
de voornemenprocedure in de plaats te stellen. De voornemenprocedure voorziet
erin dat de ontwerp beschikking houdende afwijzing dan wel intrekking van
de aanvraag aan de vreemdeling wordt voorgelegd. De vreemdeling kan vervolgens
zijn zienswijze schriftelijk naar voren brengen. In de memorie van toelichting
stelt de regering dat deze maatregelen moeten waarborgen dat de rechter in
beroep een voldoende gegevens omvattend dossier krijgt op basis waarvan hij
kan oordelen of de genomen beslissing al dan niet in stand kan blijven.Het afschaffen van de bezwaarfase moet leiden tot een vermindering van
de werklast bij de IND en tot een verkorting van de procedure. Het afschaffen
van bezwaar in asielzaken betekent echter wel een forse inbreuk op het systeem
van de Algemene wet bestuursrecht.De leden van de fractie van D66 zijn van mening dat het afschaffen van
de bezwaarfase in asielzaken slechts verantwoord is indien dit niet ten koste
gaat van de kwaliteit van de beschikking. Feiten die voorheen in de bezwaarfase
aan de orde kwamen, dienen voortaan in de zogenaamde voornemenprocedure aan
de orde te kunnen komen.De leden van de D66-fractie hebben bedenkingen tegen het feit dat het
afschaffen van de bezwaarfase in asielzaken en de inhoud van de voornemenprocedure
niet in de tekst van de wet wordt verwoord. Het nader uitwerken in het Vreemdelingenbesluit
(Algemene maatregel van bestuur) volstaat voor deze leden niet, nu het gaat
om een zo fundamentele inbreuk op de Awb. Wil de regering hier uitgebreid
op ingaan?Een zodanige inbreuk dient naar de mening van de leden van de fractie
van D66 gedegen gemotiveerd te worden in de memorie van toelichting. Deze
leden willen daarnaast weten in welke gevallen de voornemenprocedure kan worden
toegepast en welke termijn van toepassing is op de asielzoeker om zijn schriftelijke
reactie bij de IND in te dienen. Bestaat niet gevaar dat doordat de voornemenprocedure
een schriftelijke aangelegenheid is, wat inhoudt dat de vreemdeling dus niet
wordt gehoord, de feiten onvoldoende tot hun recht komen waardoor de rechterlijke
macht met een probleem wordt opgezadeld? Het ontbreken van de hoorplicht kan
betekenen dat de rechterlijke macht onvoldoende zicht krijgt op het feitencomplex,
als gevolg waarvan de rechter ofwel zelf het feitenonderzoek nog een keer
moet doen ofwel het dossier dient terug te sturen naar de IND. De winst die
wordt beoogd door het afschaffen van de bezwaarfase zal dan grotendeels teniet
zijn gedaan. Hoe reageert de regering op deze voorstelling van zaken? Voorts vragen de leden van de fractie van D66 naar de status van de voornemenbeschikking
en naar de vereisten die zullen worden gesteld aan de motivering van de voornemenbeschikking
en de uiteindelijke beschikking. Zal in de voornemenprocedure sprake zijn
van een volledige heroverweging zoals die wordt uitgevoerd in de bezwaarprocedure?
Op welke wijze wordt de kwaliteit van de eerste beschikking door de voornemenprocedure
verbeterd? Welke consequentie heeft invoering van de voornemenprocedure voor
de rechtshulpverlening? Voorts vernemen de leden van de D66-fractie graag
de visie van de regering op de stelling dat door afschaffing van de bezwaarfase
in asielzaken de rechter meer op de plaats van het bestuur komt te zitten.Zoals in de memorie van toelichting is vermeld, gaat in het regeerakkoord
de voorkeur uit naar een systeem van twee gelijktijdige asielstatussen: een
tijdelijke en een definitieve status. In het wetsvoorstel blijkt te zijn afgeweken
van dit in het regeerakkoord voorgestelde systeem en is gekozen voor een systeem
van twee volgtijdelijke verblijfsvergunningen. Graag zouden de leden van de
GroenLinks-fractie een nadere uiteenzetting wensen over deze keuze, aangezien
dit in de memorie van toelichting slechts summier wordt beargumenteerd.Een reden die door de regering wordt gegeven voor de keuze voor een systeem
van twee volgtijdelijke statussen is dat bij inwilliging van de aanvraag voor
een bepaalde tijd niet hoeft te worden gemotiveerd of de bescherming noodzakelijk
is vanwege omstandigheden die in de persoon van de vreemdeling zijn gelegen
of vanwege de algehele situatie in het land van herkomst van de vreemdeling
(artikel 40, tweede lid). Met de Raad van State, de NovA en anderen zijn de
leden van de GroenLinks-fractie van mening dat het niet motiveren van de verleningsgronden
waarschijnlijk geen stand houdt ingeval een een beroep op de Wet openbaarheid
van bestuur (Wob) wordt gedaan. Rechtens relevant belang van de asielzoeker
kan gelegen zijn in het verkrijgen van rechtszekerheid. Graag zouden de leden
van de GroenLinks-fractie de wet nog eens op dit punt toegelicht willen zien.Volgens de regering is het grootste voordeel van het niet motiveren van
de beslissing om een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd te verlenen, gelegen
in de tijdswinst die dit zou kunnen opleveren voor de Immigratie- en Naturalisatiedienst.
Dit argument komt de leden van de fractie van GroenLinks vreemd voor. Naar
hun opvatting zal de IND immers te allen tijde het verzoek om een vergunning
inhoudelijk moeten beoordelen. Hoewel de vreemdeling niet op de hoogte wordt
gesteld van de reden waarom hem een vergunning voor bepaalde tijd wordt verleend,
zal hiervan wel aantekening moeten worden gemaakt in verband met de beslissing
op een vergunning voor onbepaalde tijd die mogelijk drie jaar daarna wordt
genomen. Zoals de regering ook aangeeft, zal het dossier alle mogelijke individuele
gegevens moeten bevatten omtrent nationaliteit, identiteit, vluchtverhaal
en asielrelaas. Zou de regering nog eens kunnen toelichten waar de tijdswinst
voor de IND uit zou kunnen bestaan? Volgens de regering is het niet vermelden
van de grond waarop de verblijfsvergunning wordt verleend niet in strijd met
het Vluchtelingenverdrag of enig ander verdrag. Zou de regering dit nader
kunnen toelichten?Een andere reden voor de keuze voor een systeem van twee volgtijdelijke
statussen is gelegen in het voorkomen van doorprocederen. Volgens de regering
is doorprocederen niet langer mogelijk omdat in eerste instantie maar één
soort verblijfsvergunning kan worden verkregen waardoor het niet meer zal
voorkomen dat men gaat procederen om een andere status te verkrijgen. Afgezien
van de wenselijkheid hiervan vragen de leden van de GroenLinks-fractie of
het voorliggende wetsvoorstel niet al een aantal extra statussen herbergt,
die na de inwerkingtreding van de wet al snel een min of meer officiële
titel zullen blijken te zijn. Als eerste is in de wet het zogenaamde
besluitmoratorium opgenomen dat in principe één jaar kan duren.
Is de regering het met deze leden eens dat hiermee eigenlijk een officieuze
tweede status wordt geschapen?Daarnaast bevat de wet de mogelijkheid voor uitgeprocedeerden om nog een
jaar in de opvang te verblijven. Volgens de leden van de GroenLinks-fractie
kan op grond van deze omschrijving in de wet (artikel 43, lid 3) een zogenaamde
«uitgeprocedeerden-status» ontstaan. Als laatste bevat artikel
61 een «kan»-bepaling: de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf
heeft «kan» worden uitgezet. Het lijkt de leden van de GroenLinks-fractie
realistisch te verwachten dat hiermee een gedoogstatus in het leven is geroepen
voor hen die beleidsmatig niet kunnen worden uitgezet. Is de regering het
met deze leden eens dat het voorliggende wetsvoorstel al meerdere statussen
herbergt? En mag op basis hiervan niet vraagtekens worden geplaatst bij de
houdbaarheid van het vereenvoudigde systeem van twee volgtijdelijke statussen?
Draagt dit systeem niet ook het gevaar in zich dat wordt teruggekeerd naar
het beleid van voor 1994, waarin een grote groep asielzoekers niet kon worden
uitgezet en ook niet werd toegelaten en titelloos in rechtsonzekerheid verkeerde?Een tweede reden voor de keuze voor een systeem van twee volgtijdelijke
statussen lijkt te zijn gelegen in de wens het «doorprocederen»
tegen te gaan. Omdat in eerste instantie maar één soort verblijfsvergunning
kan worden verkregen, zal het, aldus de regering niet meer voorkomen dat men
gaat doorprocederen om een andere verblijfsvergunning te verkrijgen. De leden
van de GroenLinks-fractie erkennen de logica hiervan maar vragen zich tegelijkertijd
af of het voorkomen van doorprocederen niet wordt ondergraven door het besluitmoratorium
en de andere – in de wet verborgen – titels die minder bescherming
bieden en waartegen procedure openstaat.Een grote vooruitgang ten opzichte van de huidige wet vinden deze leden
de «uniformering van het voorzieningenpakket». Wel bestaat er
bij deze leden onduidelijkheid over de aard en het niveau van de voorzieningen
aangezien de wet hierover geen uitsluitsel geeft. Alle houders van een vergunning
voor bepaalde tijd worden namelijk behandeld «als waren zij vluchteling».
Kan de regering duidelijkheid verschaffen wat dit betekent. Betekent dit bijvoorbeeld
dat zij een vluchtelingenpaspoort ontvangen en verkrijgen zij het recht op
studiefinanciering? Zou de regering de wet op dit punt willen toelichten en
is zij het met deze leden eens dat het de voorkeur zou verdienen als de voorzieningen
waar de houders van een vergunning voor bepaalde tijd recht op hebben in de
wet zouden worden opgenomen?Problematisch echter vinden deze leden de verslechtering van de rechtspositie
van de voormalige A-statushouders die het gevolg is van het uniformeren van
de verblijfsvergunningen en de voorzieningenpakketten. In tegenstelling tot
het verleden waarin deze asielzoekers onmiddellijk in aanmerking konden komen
voor een vergunning voor onbepaalde tijd, zijn ook zij nu gebonden aan de
wachttijd van drie jaar alvorens zij in aanmerking kunnen komen voor een permanente
verblijfsvergunning. Is de regering het met deze leden eens dat juist voor
hen, waarvan na toetsing aan het Vluchtelingenverdrag blijkt dat zij individuele
vervolging hebben te vrezen, maximale rechtszekerheid is geboden? En is de
regering het dan met deze leden eens dat omwille van die rechtszekerheid het
onmiddellijk verlenen van een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd de
voorkeur zou verdienen? Is de regering het ook met deze leden eens dat het
bepaald ongerijmd is om deze verdragsvluchtelingen te behandelen «als
waren zij vluchtelingen»? Is het correct dat het nieuwe systeem van
twee volgtijdelijke statussen ook een verslechtering inhoudt van de rechtspositie
van de voormalige houders van een VTV-humanitair, aangezien zij tot nu toe
ook direct in aanmerking komen voor een vergunning voor onbepaalde tijd? Ligt het in de bedoeling om de huidige VVTV-houders in aanmerking te laten
komen voor de drie jaar durende vergunning voor bepaalde tijd, aangezien een
VVTV niet meer zal worden verleend? Of worden zij opgenomen in het besluitmoratorium?Als dit laatste het geval is, betekent het nieuwe systeem van twee volgtijdelijke
statussen dan niet dat alle asielzoekers er op achteruit gaan? Bestaat niet
het gevaar dat de voormalige A-statushouders nu een drie jaar durende, intrekbare
status krijgen zonder vermelding van de gronden waarop deze is verleend, evenals
de huidige houders van een VTV-humanitair, terwijl de VVTV-houders, net als
voor 1994, titelloos gedoogd gaan worden?Een belangrijke doelstelling van de nieuwe wet is om de procedures te
verkorten. Hiervoor wordt de beslistermijn in eerste aanleg teruggebracht
tot 6 maanden, die verlengd kan worden tot nog een periode van 6 maanden.
De leden van de GroenLinks-fractie constateren echter dat aanzienlijke tijd
kan verstrijken voordat de asielzoeker uiteindelijk rechtszekerheid heeft.
Bij binnenkomst kan hij namelijk geconfronteerd worden met het besluitmoratorium
van 1 jaar. Daarna kan een procedure volgen van nog eens een jaar. Als de
vergunning voor bepaalde tijd is verstreken, dient een nieuw verzoek te worden
ingediend voor een vergunning voor onbepaalde tijd, waarbij de procedure nog
eens 1 jaar in beslag kan nemen. Voordat bij de asielzoeker de zekerheid bestaat
of hij een vergunning krijgt voor onbepaalde tijd kan met andere woorden 6
jaar zijn verstreken. Is deze berekening correct en hoe verhoudt deze zich
dan tot de wens van de regering om de procedures aanzienlijk te bekorten?Vragen hebben deze leden ook over de gronden voor intrekking of niet omzetting
van de vergunning voor bepaalde tijd. Is het correct te veronderstellen dat
intrekking alleen mag als is voldaan aan de zogenaamde cessation clauses?
Geldt dit alleen voor de verdragsvluchtelingen, of voor alle houders van een
vergunning voor bepaalde tijd? De regring schrijft dat bij de verdragsvluchteling
de vergunning daarnaast kan worden ingetrokken indien hij onjuiste gegevens
heeft verstrekt of een gevaar vormt voor de openbare orde. Kan de regering
aan de hand van voorbeelden aangeven aan wat voor situaties zij hierbij denkt.
En is opname van een «openbare orde»-criterium niet strijdig met
de zware eis van het Vluchtelingenverdrag dat intrekking enkel mag als is
voldaan aan de cessation clauses? Hoe verhoudt het «openbare orde»-criterium
zich tot het verbod op refoulement?Bij ongewijzigde omstandigheden kan bij asiel na drie jaar en bij regulier
na vijf jaar een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd worden verleend.
Deze leden vragen allereerst waarom hierbij een onderscheid is aangebracht
tussen asiel en regulier. Volgens deze leden zou het de voorkeur verdienen
als voor regulier en asiel hierbij dezelfde perioden zouden gelden voor de
vergunning voor bepaalde tijd. Kan de regering toelichten waarom zij voor
deze twee groepen verschillende regimes hanteert?De leden van de fractie van GroenLinks zijn bezorgd en teleurgesteld over
de verruiming van de gronden om een verblijfsvergunning, ook voor onbepaalde
tijd, te weigeren of in te trekken. Kan de regering de reden hiervoor uiteenzetten?
Deze voorstellen staan haaks op de ambitie van de Nederlandse regering om
ook op Europees niveau de rechten van migranten dichter te brengen bij die
van onderdanen van de Lid-Staten. Nu de regering hiervoor tijdens de top van
Tampere veel bijval heeft ondervonden, draait zij de klok tientallen jaren
terug bij haar eigen minderhedenbeleid. Is de regering niet bevreesd dat dit
een zeer schadelijke uitwerking heeft op de mate van integratie en oriëntatie
van migranten op de Nederlandse samenleving?Voorts zijn de leden van de fractie van GroenLinks zeer negatief over
de voorgestelde wijzigingen met betrekking tot het beleid ten aanzien van
alleenstaande minderjarige asielzoekers. Zij zullen onder het hoofdstuk regulier
vallen, slechts een tijdelijke vergunning van vijf jaar krijgen die bij het bereiken van hun meerderjarigheid zal worden beëindigd. Deze
leden missen een toelichting hierop, alsmede een toets aan de internationale
en nationale verplichtingen ten aanzien van minderjarigen en een uiteenzetting
over de effecten van deze wijziging in de praktijk. Het zal de regering toch
duidelijk zijn dat dit een ingrijpende aantasting van de rechtszekerheid voor
deze minderjarigen betekent. Kan de regering hiervoor een rechtvaardiging
geven?De leden van de fracties van de RPF en het GPV merken op dat een belangrijke
vereenvoudiging wordt gevonden door in beginsel met twee verblijfstitels te
komen. Een tijdelijke en een permanente. Overigens kan daarnaast een verblijf
regulier en een verblijf asiel worden onderscheiden, terwijl ook nog een aantal
uitstel-van-vertrek mogelijkheden bestaat. Het komt deze leden gelet daarop
voor dat het succes van de beoogde vereenvoudiging op zijn minst relatief
te noemen is.Oogmerk is om de tijdelijke en de permanente verblijfstitel volgtijdelijk
te verlenen. De leden van de fracties van de RPF en het GPV hebben over dit
stelsel een aantal vragen.Geldt de volgtijdelijkheid ook bij de verblijfsvergunningen regulier?
Met andere woorden, wordt geen vergunning voor onbepaalde tijd verleend tenzij
eerder een vergunning voor bepaalde tijd is verleend? De leden van de fracties
van de RPF en het GPV gaan er van uit dat dit niet het geval is omdat zij
een overeenkomstige bepaling als in artikel 38 niet hadden aangetroffen. Kan
deze keuze nader worden toegelicht? Is het niet merkwaardig om bij asielaanvragen
te allen tijde wel eerst een tijdelijke status te verschaffen en bij reguliere
aanvragen niet, zonder dat overigens inhoudelijke overwegingen aan dit onderscheid
ten grondslag liggen?In de tweede plaats stellen zij de vraag of dit stelsel er toe kan leiden
dat personen gedurende geruime tijd een permanente status wordt onthouden,
terwijl zij die op inhoudelijke gronden wel zouden moeten ontvangen. Met andere
woorden, er is reden asiel te verlenen op grond van vluchtelingschap, maar
de expliciete erkenning van het vluchtelingschap in de vorm van een status
vergelijkbaar met de huidige A-status blijft achterwege gedurende tenminste
drie jaar. In hoeverre betekent dit een ondergraving van het asielbegrip?
De UNHCR wijst er op dat Nederland hiermee uit de pas loopt met de asielwetgeving
in andere landen. Zijn hieraan mogelijk nadelige gevolgen verbonden, bijvoorbeeld
waar het gaat om de samenwerking met deze landen bij de opvang van vluchtelingen?De leden van de fracties van de RPF en het GPV zijn verder bevreesd dat
het systeem van volgtijdelijke statussen leidt tot een minder zorgvuldig besluit
in eerste aanleg, terwijl totdat drie jaar zijn verstreken te weinig aandacht
wordt geschonken aan de mogelijkheid van intrekking van de tijdelijke status.
Beide reacties zijn dan ingegeven door het feit dat er na drie jaar toch een
herbeoordeling komt in het kader van het besluit over de status voor onbepaalde
tijd. Zij vragen om een reactie op dit punt.Een belangrijke reden om eerst een tijdelijke status te verschaffen is
dat tot het moment dat besloten wordt over de definitieve status de motivering
van de verlening van de tijdelijke status achterwege zou kunnen worden gelaten.
Het is de leden van de fracties van de RPF en het GPV niet duidelijk tot welk
praktisch voordeel dit zou kunnen leiden. De regering verwacht dat een en
ander doorprocederen kan voorkomen, omdat naar hun oordeel een rechtens relevant
belang tot doorprocederen ontbreekt. Bij deze redenering kunnen vragen worden
gesteld. De rechter zou het belang van betrokkene om het motief van het besluit
om betrokkene een tijdelijke status te verlenen te kennen, wel degelijk kunnen
erkennen. Dit met het oog op een goede voorbereiding door betrokkene van het
moment waarop over een permanente status moet worden besloten. In het verlengde
daarvan ligt weer een mogelijk belang bij doorprocederen, teneinde een in
het licht van dat komende besluit zo sterk mogelijke verblijfsgrond
te verkrijgen. Met andere woorden, hoe zeker is het dat hiermee doorprocederen
wordt voorkomen?Het argument dat het ontbreken van de motiveringsplicht tot tijdsbesparing
leidt, achten deze leden weinig overtuigend. Het achterwege laten van de motivering
neemt immers niet weg dat, zeker met het oog op de verdere procedure, die
motivering er wel degelijk moet zijn, zo veronderstellen deze leden. Men kan
er toch moeilijk vanuit gaan dat tijdelijke statussen worden verleend, zonder
voldoende inhoudelijke gronden. Immers, de regering sluit met zoveel woorden
willekeur uit.Zien zij het goed, dat het achterwege laten van de motivering betekent
dat, bij een positief besluit op een aanvraag, de grond voor toelating wel
wordt vastgesteld, maar niet aan de betrokkene wordt meegedeeld, en niet in
het dossier wordt opgenomen Vindt wel op andere wijze vatleggin plaats? Is
het de vreemdeling dan mogelijk op grond van de wet openbaarheid van bestuur
de gronden voor het hem betreffende besluit in te zien?Kortom, het lijkt de aan het woord zijnde leden dat, als een tijdelijke
status wordt verleend, dan moet in elk geval één toelatingsgrond
van toepassing zijn. Is die van toepassing, dan is die bekend. Is die bekend,
dan kan die toch worden vermeld. Daarbij komt dat het de aanvrager toch wel
in ieder geval duidelijk zal moeten zijn, of hem een verblijfsvergunning asiel
of een verblijfsvergunning regulier is verleend.Naar het oordeel van de leden van de fracties van de RPF en het GPV is
het doel van het wetsvoorstel, vereenvoudiging en vermindering van het aantal
statussen, niet in alle opzichten bereikt. In het navolgende lichten zij dat
nog nader toe. Op deze plaats willen zij in het licht daarvan stilstaan bij
de verhouding tussen asielstatussen en reguliere statussen. De toevloed van
vreemdelingenzaken heeft vooral te maken met asielzaken. Is overwogen om zich
eerst te richten op asielwetgeving, het meest urgente onderdeel, en daarna
de andere onderdelen van de vreemdelingenwet aan te pakken? Lopen we het risico
dat de vreemdelingenwet die nu voorligt, vooral een asielwet is, terwijl de
andere onderdelen van de vreemdelingenwetgeving daaraan enigszins ondergeschikt
raken, met voorbijgaan aan de eigen aard van de overige vreemdelingenregelgeving?Wat betreft de voornemenprocedure merken de leden van de fracties van
de RPF en het GPV het volgende op. Een belangrijke wijziging is de introductie
van de voornemenprocedure ter vervanging van de bezwaarfase. Aan de andere
kant wordt het hoger beroep in de meeste gevallen heringevoerd. De regering
verwacht dat in een groot aantal gevallen inderdaad beroep en vervolgens hoger
beroep wordt ingesteld. Leidt dit voorstel dan werkelijk tot bekorting van
de procedures of is het veeleer zo dat de bekorting aan de voorkant wordt
vervangen door een verlenging aan de achterkant, zo vragen de leden van de
fracties van de RPF en het GPV.Is het juist dat de voornemenprocedure is beperkt tot de afwijzing dan
wel de intrekking van de aanvraag, zoals de toelichting op blz. 5 lijkt te
suggereren? Zo ja, om welke redenen is in andere gevallen niet in een voornemenprocedure
voorzien, in het bijzonder in geval van een besluit tot verlening van een
status voor bepaalde tijd? Met het oog op mogelijke verdere procedures kan
het, mede in het licht van wat verder is bepaald over de motiveringsplicht
in dit geval, toch van belang zijn dat de visie van betrokkene wordt vastgelegd.
In hoeverre kan de procedure van het horen op grond van artikel 36 en de voornemenprocedure
van artikel 37 in elkaar overlopen dan wel worden gecombineerd?Ten slotte merken deze leden het volgende over het voorzieningenpakket
op. Het wetsvoorstel bevat vele voorstellen die het voorkomen van procedures
beogen. Een daarvan is het aanbod van een zelfde voorzieningenniveau aan alle
vreemdelingen. De leden van de fracties van de RPF en het GPV wensen graag
nader te worden geïnformeerd over het precieze niveau dat wordt beoogd.
Welke consequenties heeft dit voorstel als het gaat om voorzieningen
als onderwijs, arbeidsmarkt, opleiding, kosten, etc?De leden van de SGP-fractie wensen enige opmerkingen te maken die verband
houden met het voorgestelde systeem van verblijfsvergunningen.Zij zijn voorstander van een vereenvoudiging van het bestaande systeem
van verblijfsstatussen. Zij stellen vast dat in de reacties op het wetsvoorstel
twijfel is gewekt over de vraag of die vereenvoudiging daadwerkelijk zal worden
bereikt. Wil de regering een reactie geven op de kritiek dat in de praktijk
meer «statussen» zullen bestaan dan thans wordt beoogd, doordat
ook het verblijf tijdens het besluitmoratorium, het verblijf in de opvang
ex artikel 43, derde lid, en het niet uitzetten op grond van artikel 61 in
de praktijk als een «verblijfsstatus» worden ervaren?Deze leden merken verder op dat in de wet (artikel 14) zeven gronden voor
weigering van de aanvraag voor een reguliere vergunning uit de Vreemdelingencirculaire
opgenomen zijn. Zij vragen waarom uit diezelfde Vreemdelingencirculaire geen
waarborgen voor de bescherming van houders van de reguliere vergunning overgenomen
zijn. Is het juist dat dergelijke waarborgen bijvoorbeeld wel in de vreemdelingenwetgeving
in Duitsland, Frankrijk, Zweden en België opgenomen zijn?Deze leden stellen vast dat in het voorstel van wet (met name de artikelen
14, 16 en 19) de weigeringsgronden anders zijn geformuleerd dan in artikel
13 van de huidige Vreemdelingenwet het geval is. Het criterium «ernstig
gevaar» is veranderd in «gevaar», en ook wordt herhaaldelijk
gerefereerd aan «gronden aan het algemeen belang ontleend». Wil
de regering toelichten waarom voor deze verruiming gekozen is? Kunnen «gronden
aan het algemeen belang ontleend» niet nader worden omschreven? Wat
betreft de wetsbrede invoering van het criterium «gevaar» vragen
deze leden hoe die zich verhoudt tot het systeem in de huidige wet (artikelen
8, 12 en 13) waarin geldt dat hoe sterker het verblijfsrecht is, hoe groter
de schade voor de openbare orde moet zijn wil de overheid de vergunning kunnen
intrekken.Het niet motiveren van de beschikking waarmee een tijdelijke verblijfsvergunning
asiel toegekend wordt roept bij de leden van de SGP-fractie fundamentele bedenkingen
op.Deze leden is niet duidelijk geworden welke zwaarwegende belangen zich
verzetten tegen vermelding van de motivering bij de beslissing in eerste fase,
indien ervan wordt uitgegaan dat gelet op het uniforme voorzieningenpakket
onvoldoende procesbelang aanwezig is om door te procederen.Ook is voor deze leden niet geheel helder of het vereiste om de motivering
te vermelden alleen voor inwilligende besluiten opzij wordt gezet, of ook
voor afwijzende besluiten? Indien het niet het geval is voor afwijzende besluiten,
waarom is de uitzondering op de motivering dan niet expliciet beperkt tot
inwilligende besluiten? Hoe verhoudt zich artikel 40 lid 4 tot artikel 3:47,
eerste lid, van de Awb?Deze leden vragen verder of het niet bekend maken van de motivering niet
strijdt met het beginsel van rechtszekerheid? Is de regering het met deze
leden eens dat een ongemotiveerde beschikking op grond waarvan een tijdelijke
status wordt toegekend ertoe leidt dat de betrokken asielzoeker drie jaar
lang in ontoelaatbare onzekerheid verkeert? Hoe verhoudt dit zich tot de strekking
van het Vluchtelingenverdrag? Komt dit achterwege laten van de motivering
ook voor in de vreemdelingenwetgeving in andere lidstaten van de Europese
Unie?De aan het woord zijnde leden merken op dat onbetwist is dat artikel 3:46
van de Awb onverkort van toepassing blijft. Vloeit hieruit voort dat in het
dossier in alle gevallen wordt aangetekend op welke grond een tijdelijke verblijfsvergunning
wordt verstrekt? Kan de betrokken asielzoeker dan in verband met zijn rechtszekerheid
niet met succes vragen om openbaarmaking daarvan, omdat hij wil
weten op welke gronden zijn status eventueel ingetrokken of niet verlengd
kan worden? Voorziet de regering dat asielzoekers zich in veel gevallen gaan
beroepen op artikel 10 van die Wet openbaarheid van bestuur om toch de motivering
van de beschikking boven water te krijgen? In hoeverre kan met succes een
beroep op artikel 3:48, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht worden
gedaan? Daarnaast vragen zij om een reactie op de volgende stelling: Veel
asielzoekers zullen gedurende de drie jaren dat zij in het bezit zijn van
een – voor hen niet gemotiveerde – tijdelijke vergunning in de
zin van artikel 26 toch inzicht in de motivering verlangen om na te gaan welke
kansen zij hebben op een vergunning als bedoeld in artikel 31 van de voorgestelde
wet, en daarom is het de vraag of aangenomen kan worden dat artikel 3:48,
eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing is.Met betrekking tot het onderscheid tussen asiel en regulier zien de leden
van de SGP-fractie geen objectief rechtvaardigingscriterium voor het feit
dat bij verblijfsvergunningen asiel de tijdelijke status al na drie jaar omgezet
kan worden in een vergunning voor onbepaalde tijd, terwijl dat bij verblijfsvergunningen
regulier eerst mogelijk is na vijf jaar. Deelt de regering de vrees dat door
dit verschil de asielprocedure «vervuild» kan worden met reguliere
zaken omdat eerder permanent verblijf in het verschiet ligt? Kan de regering
beargumenteren waarom zij hierin afwijkt van andere Europese landen die niet
reeds na drie jaar houders van een tijdelijke verblijfsvergunning de mogelijkheid
bieden deze om te zetten in een vergunning voor onbepaalde tijd? De memorie
van toelichting stelt: «Een vergunning voor onbepaalde tijd kan niet
meer worden ingetrokken indien de gronden waarop de vergunning werd verleend
zijn komen te vervallen. Wel kan deze nog worden ingetrokken vanwege een inbreuk
op de openbare orde en indien de vreemdeling zijn hoofdverblijf buiten Nederland
heeft gevestigd.». De leden van de SGP-fractie stellen vast dat deze
passage, die op artikel 33 betrekking heeft, een wijziging inhoudt ten opzichte
van de bestaande wet die het mogelijk maakt om een A-status die voor onbepaalde
tijd verleend is ook op andere gronden in te trekken. Is de regering met deze
leden van mening dat zij hiermee verder gaat dan waartoe het Vluchtelingenverdrag
haar noopt? In hoeverre kunnen volgens de regering de «cessation clauses»
uit artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag nog op enigerlei wijze toegepast
worden op houders van een status voor onbepaalde tijd? Hoe is dit in andere
Europese landen geregeld? Verder vragen deze leden reactie op de volgende
stelling: het feit dat straks asielzoekers in Nederland, die feitelijk geen
Verdragsvluchteling zijn maar verblijfsgerechtigden in de zin van het huidige
vvtv-beleid, materieel dezelfde rechten en voorzieningen zullen genieten als
Verdragsvluchtelingen, zal een aanzuigende werking hebben, want nergens elders
in Europa kunnen asielzoekers uit deze categorie zo'n sterke rechtspositie
en hoogwaardige bescherming krijgen. Wil de regering daarbij uitgebreider
ingaan op de vragen die zij zelf opwerpt in het nader rapport, pagina 6 onderaan?
Ten aanzien van het besluitmoratorium merken de leden van de SGP-fractie het
volgende op.Bij deze leden heerst nog veel onduidelijkheid over het in artikel 41
geregelde instrument van het besluitmoratorium, dat het mogelijk maakt om
voor de duur van een jaar een beslissing op een asielaanvraag uit te stellen.
De leden van de SGP-fractie stellen vast dat het huidige systeem, waarbij
onderscheid wordt gemaakt tussen een uitstel-van-vertrek-beleid en een «zwaarder»
vvtv-beleid, verlaten wordt, en de regering nu op eenmaal de verstrekkende
beslissing moet nemen om een moratorium af te kondigen of niet.Hoe verdraagt zich de mogelijkheid van het moratorium met het Vluchtelingenverdrag
en de lezing daarvan door de UNHCR dat zo spoedig mogelijk bij binnenkomst
een individueel onderzoek plaats dient te vinden met bijbehorende statusdeterminatie?
Kan dit artikel, zo vragen deze leden, er niet toe leiden dat iemand die feitelijk
wel vluchteling is gedurende de periode van een jaar niet de
bescherming en rechten geniet waar hij als vluchteling staat op zou kunnen
maken, zoals bijvoorbeeld rechten voortvloeiende uit het Europees Sociaal
Handvest, de Europese Conventie voor Sociale en Medische Hulp, de Europese
Conventie voor Sociale Zekerheid, de Geneefse Conventie met betrekking tot
de Bescherming van Burgers in Oorlogstijd en de Geneefse Conventie voor de
Bescherming van Oorlogsslachtoffers?Deze leden leggen verder de volgende vraag vraag voor. Wanneer aan een
asielzoeker die vanwege een besluitmoratorium een jaar heeft moeten wachten
alsnog een tijdelijke verblijfstitel toegekend wordt, op welk moment wordt
die dan geacht te zijn ingegaan? Op het moment dat hij zijn aanvraag indiende,
op het moment dat het besluitmoratorium afliep, of op het moment dat hij zijn
beschikking krijgt? Meer algemeen geformuleerd: telt rechtmatig verblijf zonder
tijdelijke status, als gevolg van een moratoriumbesluit, mee voor de drie-jarentermijn
van artikel 32? Kan de regering in hoofdlijnen aangeven wat de inhoud van
de Amvb wordt waarin de regels voor opbouw van rechten vastgelegd worden?
Andere vragen resten nog met betrekking tot het besluitmoratorium: Wat gebeurt
er met uitgeprocedeerde asielzoekers die nog niet verwijderd zijn naar een
land waarvoor op datzelfde moment een besluitmoratorium afgekondigd wordt
op grond van artikel 41 lid 1 a en b? Is een herhaald moratorium mogelijk?
Wat zijn de gevolgen van een besluitmoratorium voor zaken waarvan de beslistermijn
al bij inwerkingtreding van het moratorium was overschreden?Wat zijn de rechten en plichten van asielzoekers die onder een besluitmoratorium
vallen? Nadelig voor eventueel onderzoek naar de individuele asielaanvraag
is volgens deze leden het summiere onderzoek naar identiteit en nationaliteit
waaraan asielzoekers onderworpen worden die onder een besluitmoratorium vallen.
Immers, het moratorium duurt een jaar, en vervolgens is ex artikel 40 lid
5 nieuw uitstel met maximaal zes maanden mogelijk. Ergo: het feitelijk onderzoek
begint een jaar nadat de aanvraag ingediend is en wordt daarna idealiter binnen
een half jaar gecompleteerd. Deze leden vragen hoe zich dit verdraagt met
de in de memorie van toelichting uitgesproken wens om een goed dossier in
de eerste aanleg fase aan te leggen met daarin gegevens over nationaliteit,
identiteit, vluchtverhaal en asielrelaas. Zij vragen om reactie op de volgende
stelling: Elk uitstel van het feitelijk onderzoek dat nodig is voor het aanleggen
van een goed dossier is schadelijk voor de kwaliteit van dat onderzoek en
de uiteindelijke beschikking. Immers, naarmate het onderzoek later plaatsvindt
wordt het – gegeven veranderende omstandigheden in het land van herkomst
en gegeven de mogelijkheid dat de asielzoeker feiten vergeet of zich minder
scherp weet te herinneren – steeds moeilijker om de aanvraag zoals die
tóen ingediend is op de gronden te beoordelen die tóen aangedragen
werden.4. Gezinshereniging en -vormingBij de door de regering voorgestelde eisen voor gezinsvorming en -hereniging
wordt bij de leden van de PvdA-fractie op zijn minst de schijn gewekt dat
de voorgestane verscherping van het beleid in strijd is met internationale
verdragsrechtelijke bepalingen.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat de bepaling over gezinshereniging
en gezinsvorming een heldere en gemakkelijk uitvoerbare bepaling moet zijn.
Gezinshereniging en gezinsvorming is mogelijk, indien de aanvrager door zelfstandige
arbeid duurzaam in het eigen inkomen voorziet ter hoogte van tenminste de
bijstandsnorm voor een echtpaar/gezin in de zin van de Algemene Bijstandswet.
Zij vragen de regering hier op in te gaan en daarbij ook aan te geven in welk
wetsartikel dit wordt geregeld. In dit verband willen deze leden de volgende situatie aan de regering
voorleggen. Iemand komt, onder het regime van de Vreemdelingenwet 2000, naar
Nederland vanuit een land, waar de algehele situatie als slecht wordt aangemerkt.
Om die reden krijgt hij een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd.
Vervolgens komt hij in aanmerking voor een bijstandsuitkering en vraagt aanvullende
(bijzondere) bijstand aan voor de kosten van het naar Nederland reizen van
zijn gezinsleden en voor de kosten verbonden aan het verkrijgen van verblijfsvergunningen.
Staat het een gemeente vrij deze aanvraag te honoreren?Overigens zijn de leden van de VVD-fractie van mening, dat de nieuwe voorwaarden
voor gezinshereniging- en vorming strikt moeten worden toegepast. Hoe kan
de regering dat garanderen? Zullen personen met gesubsidieerde banen onder
de Vreemdelingenwet 2000 ook recht op gezinshereniging- en vorming hebben?
Indien dat het geval is, worden dan nog aanvullende voorwaarden gesteld? De
leden van de VVD-fractie vragen de regering in dit verband in te gaan op de
verschillende vormen van gesubsidieerde arbeid en op de WSW-banen. Deelt de
regering de opvatting dat gesubsidieerde banen bedoeld zijn voor hen die (nog)
niet op eigen kracht een baan in de markt kunnen verwerven en dat een gesubsidieerde
baan onvoldoende basis is voor gezinshereniging- en gezinsvorming?Over deze paragraaf hebben de leden van de CDA-fractie de volgende vragen.
Waarom wordt een nareiscriterium gehanteerd en waarop is de termijn van drie
maanden waarbinnen gezinsleden de hoofdpersoon moeten zijn nagereisd gebaseerd?
Waarom wordt wel een inkomenseis gehanteerd ten aanzien van gezinsleden die
na de gehanteerde periode van drie maanden zijn nagereisd en niet ten aanzien
van gezinsleden die binnen die periode zijn nagereisd? In hoeveel gevallen
(absoluut en procentueel) wordt in de huidige situatie afgeweken van de inkomenseis?
Zal dat aantal naar verwachting toenemen?Zal ten gevolge van de gestelde inkomenseis naar verwachting het aantal
procedures in verband mogelijke schending van artikel 8 EVRM toenemen? (Voor
overige opmerkingen in verband met artikel 8 EVRM verwijzen de leden van de
CDA-fractie naar hun commentaar op artikel 27).De leden van de fractie van D66 vragen waarom de regering ervoor gekozen
heeft om alleen de aanspraak op gezinshereniging voor vluchtelingen en niet
die van de regulier toegelaten vreemdeling te regelen in de wet? Voorts vragen
zij waarom de regering ervoor gekozen heeft om niet enkele kernregels uit
Vreemdelingencirculaires (als wie aanspraak kan maken op verblijf in Nederland
met hun gezinsleden en de voorwaarden die daarvoor gelden) op te nemen in
de nieuwe Vreemdelingenwet?Indien gezinsleden niet op grond van de wet (artikel 27, onder e) in aanmerking
komen voor een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, dan wordt voor verblijf
in het kader van gezinshereniging of -vorming een inkomenseis gesteld. In
de memorie van toelichting geeft de regering aan dat bij nareis na een half
jaar een inkomenseis van 100% van de relevante gezinsnorm in de zin van de
Algemene Bijstandswet wordt vereist. Dit betekent een verscherping van de
wet. De inkomenseis heeft betrekking op de arbeidsmarktpositie van degene
die gezinshereniging wil.Zal bij het vaststellen van de lagere regelgeving omtrent de toepassing
van de inkomenseis bij aanvragen om gezinshereniging rekening gehouden worden
met de bijzondere positie van bepaalde groepen als arbeidsongeschikten, ouders
met zeer kleine kinderen of bijvoorbeeld getraumatiseerden?Kan de regering ingaan op de stelling dat de voorgestelde inkomenseis
indirect discriminerend is? Hoe verhoudt het stellen van een dergelijkeinkomenseis zich tot het VN-Vrouwenverdrag, het discriminatieverbod
en huidige stand-still clausules, nu de arbeidsparticipatie van met name die
van allochtone vrouwen slechter is dan die van mannen?De alleenstaande minderjarige asielzoekers (AMA's) vallen in het wetsvoorstel
onder de reguliere procedure, hetgeen betekent dat zij maximaal vijf jaar
op een beslissing moeten wachten. Acht de regering dit een wenselijke situatie,
gelet op de doelstelling jongeren niet te lang in onzekerheid te houden en
rekening houdend met hun toekomstperspectief?Kan de regering nader motiveren waarom de ama-vergunning is overgeheveld
naar de reguliere vergunningsgronden? Is de regering bereid, naar aanleiding
van de nog aan de Kamer toe te zenden notitie over het AMA-beleid, een definitieve
keuze voor de plaats die de bescherming van AMA's in de wet dient in te nemen
alsnog te heroverwegen, zodat een AMA drie jaar na de aanvraag aan een toekomst
in Nederland kan gaan werken?Een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd wordt afgegeven aan vreemdelingen,
die vroeger voor een A-status, een vergunning tot verblijf op humanitaire
gronden of een voorwaardelijke vergunning tot verblijf in aanmerking zouden
komen. Het voorzieningenpakket is voor allen onder vigeur van het voorgestelde
artikel 27 gelijk. In verband met de verdragsverplichtingen kan het voorzieningenpakket
niet beneden een bepaalde norm zijn. Zo gaan diegenen, die in de oude situatie
een voorwaardelijke vergunning tot verblijf zouden hebben gekregen, erop vooruit
en diegenen, die vroeger een A-status zouden hebben gekregen, erop achteruit.
Over de hele linie lijkt het voorzieningenpakket in Nederland gunstig af te
steken bij datgene, wat men in de ons omringende landen tijdens de asielprocedure
mag verwachten. Is de regering niet bevreesd dat potentiële asielzoekers
liever Nederland als eindbestemming van hun reis kiezen dan een ander EU-land
vanwege het niveau van voorzieningen, zo vragen de leden van de fractie van
D66?De leden van de fractie van GroenLinks staan zeer positief tegenover de
uitbreiding van het recht op gezinshereniging van de A-statushouders naar
alle houders van een vergunning voor bepaalde tijd. Deze leden beschouwen
dit als een belangrijke verbetering vanwege de erkenning van de superioriteit
van het recht op gezinsleven boven nationale – dikwijls instroombeperkende
wet- en regelgeving. Bovendien wordt hiermee één van de belangrijkste
redenen om door te procederen, weggehaald.Wel hebben deze leden bezwaar tegen de aanscherping van het inreiscriterium
van 6 maanden naar 3 maanden en zij missen ook een toelichting hierop in de
memorie van toelichting. Graag zouden zij een nadere uitleg van de regering
op dit punt ontvangen, temeer daar de aanscherping van het inreiscriterium
wel een verslechtering inhoudt van de rechtspositie van de verdragsvluchtelingen.Grote bezwaren hebben deze leden tegen de aanscherping van de inkomenseis
tot 100% voor de gezinsleden die niet op grond van de wet in aanmerking komen
voor een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd. Waar deze leden al moeite
hadden met de inkomenseis van 70% betekent verdere verscherping een verslechtering
van de positie voor met name vrouwen. Graag zouden deze leden van de regering
willen vernemen hoe deze aanscherping zich verhoudt tot de eis zoals geformuleerd
in het VN-vrouwenverdrag, dat niets van overheidswege mag worden ondernomen
dat de positie van vrouwen verder verslechtert (de zogenaamde «stand-still
clause»)?Er kan sprake zijn van een afgeleide asielstatus voor gezinsleden mits
deze binnen drie maanden de hoofdpersoon zijn nagereisd. De leden van de fracties
van de RPF en het GPV vragen of de genoemde termijn nader kan
worden toegelicht. Is altijd duidelijk wie onder de hoofdpersoon moet worden
verstaan?Is het juist dat in alle gevallen waarin niet binnen drie maanden de hoofdpersoon
is nagereisd het gezinsherenigings- en -vormingsbeleid als zodanig geldt,
dat in hoofdzaak bestaat uit het stellen van de inkomenseis? Wordt, afgezien
van de verhoging van de inkomenseis, beoogd het beleid op dit punt als zodanig
nog te veranderen, zo vragen de leden van de fracties van de RPF en het GPV.De leden van de SGP-fractie vragen waarom de gezinshereniging in de Vw
2000 slechts geregeld is in het onderhavige artikel 27, eerste lid, onderdeel
e. Dat artikel heeft immers alleen betrekking op asielzoekers. Waarom is in
Hoofdstuk 2 Afdeling 2 Verblijfsvergunning regulier niet de gezinshereniging
voor reguliere vreemdelingen geregeld? Worden met het voorgestelde artikel
27 lid 1 onderdeel e de rechten op gezinshereniging voor de huidige vvtv'ers
niet sterk verruimd? Zou daarvan een aanzuigende werking kunnen uitgaan op
deze categorie asielzoekers?5. ToezichtDe leden van de CDA-fractie achten het zorgelijk dat de regering met zoveel
woorden uitspreekt dat de afgelopen jaren nauwelijks actief vreemdelingentoezicht
heeft plaats gehad. Heeft dit laatste uitsluitend, of voornamelijk te maken
met de wijziging van het tot 1994 geldende criterium «redelijk vermoeden»
in «concrete aanwijzing», waardoor ambtenaren belast met toezicht
nauwelijks van hun bevoegdheden gebruik hebben kunnen maken, of zijn er andere
oorzaken aan te voeren? Is er wellicht sprake geweest van een verschuiving
van prioriteiten inzake de werkzaamheden? Waarom hebben de moeilijkheden die
in het genoemde onderzoek zijn geconstateerd er indertijd niet toe geleid
dat de wijziging van 1994 ongedaan werd gemaakt?De leden van de CDA-fractie stemmen in met het in de wet opnemen van het
criterium «redelijk vermoeden», ter vervanging van het huidige
criterium «concrete aanwijzing». Zij vertrouwen erop dat dit zal
bijdragen aan een in hun ogen noodzakelijk aanmerkelijk actiever vreemdelingentoezicht.Wat betreft (het toezicht op) de handhaving van de wet hebben de leden
van de CDA-fractie moeite met de in hun ogen nogal vrijblijvende wijze waarop
in bepaalde artikelen met «kan-bepalingen» wordt gewerkt. Dit
betreft bijvoorbeeld de mogelijkheden om bepaalde verplichtingen aan vervoermaatschappijen
op te leggen en de vrijheidsbeperkende en -ontnemende maatregelen die kunnen
worden opgelegd in verband met terugkeer, uitzetting en het voorkomen en bestrijden
van illegaliteit. Naar de mening van de leden van de CDA-fractie moeten de
desbetreffende artikelen van een imperatief karakter zijn. Voor nadere opmerkingen
verwijzen deze leden naar de artikelsgewijze bespreking.Voorts vragen deze leden of bepaalde maatregelen op het gebied van vrijheidsbeperking
en vrijheidsontneming «ter fine van» (uitzetting), niet méér
zouden moeten worden ingezet ter fine van identiteitsvaststelling. Identiteitsvaststeling
moet naar de mening van de leden van de CDA-fractie zoveel mogelijk aan het
begin van de procedure plaats hebben, waarbij alle mogelijke middelen moeten
worden aangewend om dat te bewerkstelligen. Met andere woorden, aan preventie
dient naar de opvatting van de leden van de CDA-fractie een veel groter gewicht
te worden toegekend dan nu het geval is.Is identiteitsvaststelling door bepaalde tegenwerking van de asielzoeker
niet mogelijk, dan moet dit consequenties hebben voor de toelating tot de
Nederlandse asielprocedure. In hoeverre kan naar de mening van de regering
in dit verband het Deense model inzake toelating als voorbeeld dienen (namelijk
zonder documenten geen toelating tot de procedure). Hoe wordt
thans en straks onder de nieuwe wet omgegaan met documentloosheid? Is er inmiddels
jurisprudentie inzake de vraag of in de huidige wet artikel 15c, onderdeel
f, in strijd is met het Vluchtelingenverdrag? In hoeverre leidt documentloosheid
in de huidige situatie desondanks tot het verkrijgen van statussen en welke?
In welke mate leidt documentloosheid tot het weigeren van toegang of toelating
tot Nederland? Voor nadere opmerkingen terzake verwijzen deze leden naar de
artikelsgewijze bespreking.De leden van de D66-fractie merken op dat blijkens de memorie van toelichting
herinvoering van het criterium «redelijk vermoeden» van illegaal
verblijf gewenst is omdat het huidige, in 1994 ingevoerde, criterium «concrete
aanwijzingen» in de praktijk niet werkbaar blijkt. Vijf jaar geleden
is het redelijk vermoeden van illegaal verblijf gewijzigd in concrete aanwijzingen,
vanwege discriminerende effecten die eerstgenoemd criterium met zich teweeg
bracht. Welke waarborgen liggen in het «redelijk vermoeden» besloten
voor een non-discriminatoir gebruik van deze toezichtbevoegdheid? In hoeverre
is de huidige situatie anders dan vijf jaar geleden met betrekking tot de
discriminerende effecten die uitgaan van een «redelijk vermoeden»,
zo vragen de leden van de D66-fractie aan de regering?In de memorie van toelichting staat dat de ambtenaren van politie, die
belast zijn met het toezicht op de vreemdelingen vertrouwd zijn met de toepassing
van het criterium «redelijk vermoeden». Bedoelt de regering dat
ze vertrouwd zijn met het in het strafrecht gebruikte begrip «redelijk
vermoeden van schuld» of met het criterium «redelijk vermoeden
van illegaal verblijf» uit het vreemdelingenrecht? Acht de regering
het gevaar niet aanwezig dat bovenstaande begrippen door elkaar heen zullen
gaan lopen?De leden van de fractie van GroenLinks hechten aan een rechtvaardig vreemdelingentoezicht,
in het belang van de goede uitvoering van de nieuwe vreemdelingenwet. Rechtvaardig
toezicht kent twee bestanddelen. Het verschaft de betrokken ambtenaren voldoende
instrumenten om dat toezicht te kunnen uitoefenen en biedt tegelijkertijd
aan de vreemdeling de noodzakelijke rechtswaarborgen niet zonder concrete
verdenking, te pas en te onpas, te kunnen worden aangehouden.De regering heeft ervoor gekozen om de situatie in het vreemdelingentoezicht
van voor 1994 te herscheppen. De «concrete aanwijzingen voor illegaal
verblijf» die nu geldt als eis om personen staande te kunnen houden
ter vaststelling van hun identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke
positie, wordt gewijzigd in een «redelijk vermoeden». Volgens
de regering leiden de «concrete aanwijzingen tot een te grote terughoudendheid
in de praktijk, terwijl een «redelijk vermoeden» non-discriminatoir
zal zijn. Bij beide aannamen hebben de leden van de fractie van GroenLinks
grote twijfels. In de memorie van toelichting wordt het voorbeeld gegeven
van de bestuurder van een voertuig die illegaal in Nederland verblijft. De
eis van de concrete verdenking zou ertoe leiden dat de betrokken ambtenaren
aan de andere inzittenden niet hun verblijfsrechtelijke positie durven vragen.
Naar de mening van de leden van de fractie van GroenLinks illustreert dit
voorbeeld nu juist wat wel binnen de grenzen van de concrete aanwijzing mogelijk
is. De betrokken ambtenaren waren wel gerechtigd, maar voelden zich gehinderd
door een te strikte interpretatie van «concrete aanwijzing», zoals
ook in de memorie van toelichting wordt opgemerkt. Zou de regering dit voorbeeld
nog eens kunnen toelichten en kunnen aangeven of hier niet veeleer sprake
is van het ontbreken van voorlichting aan ambtenaren, dan van het tekortschieten
van de wet?Volgens de regering liggen in het «redelijk vermoeden» voldoende
waarborgen besloten tegen discriminatoir gebruik. De leden van de GroenLinks-fractie
zijn hiervan alleszins overtuigd en zij vragen de regering wat het «redelijk
vermoeden» zal constitueren? Zijn er in de wet waarborgen aangebracht
dat niet enkel voorkomen of huidskleur bepalend worden voor het al dan niet
staande houden? Zo ja, om welke waarborgen gaat het dan?De leden van de fracties van de RPF en het GPV stellen tot hun verbazing
vast dat de vervanging van het criterium «redelijk vermoeden»
door «concrete aanwijzingen» enige jaren geleden heeft geleid
tot een vrijwel stilleggen van het vreemdelingentoezicht. Waarom is de interpretatie
van het geldende begrip in de praktijk zo strikt? Komt de interpretatie zoals
die wordt gehanteerd in de praktijk overeen met de interpretatie die de wetgever
destijds beoogde te geven?Wat zijn de te verwachten gevolgen van de voorgestelde wijziging? Is te
verwachten dat zogenaamde «kleurcontroles» zullen plaatsvinden?
Is te verwachten dat controles inderdaad plaatsvinden op basis redelijke vermoedens,
in die zin dat het vermoeden is gebaseerd op meer dan enkel het uiterlijk
van een bepaalde persoon? Kan de grond «redelijk vermoeden» nog
nader worden gepreciseerd. Welke aanwijzingen kunnen alleen of tezamen maken
dat van een redelijk vermoeden sprake is?De leden van de SGP-fractie vragen of het niet wenselijk is in de wet
expliciet op te nemen dat ambtenaren van de Koninklijke Marechaussee opereren
onder het bevel van de Bevelhebber der Koninklijke Marechaussee.De Koninklijke Marechaussee vat de zogenaamde «pre-boarding checks»
op als controles en niet slechts als advies aan de vervoersmaatschappij. Deze
leden stellen dat het daarom aanbeveling verdient om een basis tot «pre-boarding
checks» in de zin van controle te scheppen in de vorm van een mede door
Nederland gesloten bindend verdrag. Daarbij geven zij de regering de overweging
mee dat ook het UC-Schengen deze controles heeft aangemerkt als aanvullende
maatregel in het belang van de grensbewaking. Genoemd Uitvoerend Comité
heeft gewezen op noodzaak van een volkenrechtelijke overeenkomst terzake (zie
Trb. 1995, nr. 75).6. RechtsmiddelenWellicht dat de gronden voor het afkondigen van een besluitmoratorium
nader gepreciseerd en geobjectiveerd kunnen worden. In het voorliggende wetsvoorstel
kan de beslistermijn in het kader van dit moratorium 2 jaar bedragen, zoals
dr. Spijkerboer tijdens het rondetafelgesprek met de Vaste Kamercommissie
Justitie op 6 december 1999 nog eens glashard uiteenzette. Deze twee jaar,
gevoegd bij de tijdelijke asielstatus van drie jaar, leidt ertoe dat een status
voor onbepaalde tijd pas na 5 jaar verleend kan worden. In het recente verleden
heeft de Kamer bij herhaling aangegeven de termijn van drie jaar niet te willen
oprekken tot 5 jaar en de leden van de PvdA-fractie willen graag van de regering
vernemen of deze visie nog altijd door haar onderschreven wordt. Zo ja, welke
voorstellen zal de regering presenteren om het beslismoratorium niet een afgeleide
status te laten zijn?Naast de tijdelijke asielstatus (artikel 27) en het beslismoratorium (artikel
41) blijven er impliciet nog een tweetal statussen bestaan, namelijk de status
voor uitgeprocedeerden die nog niet kunnen vertrekken (artikel 43) en de gedoogstatus
(c.q. uitstel van vertrek-regeling) voor vreemdelingen die kunnen worden uitgezet (artikel 61). Het tegendeel is ook mogelijk.
Deze leden vragen de regering of een en ander niet tot verwarring leidt. Waar
één status wordt bepleit en gepresenteerd als kern van het wetsvoorstel,
blijken er de facto vier te bestaan. Kan de regering aangeven hoe zij deze
onbedoelde complicatie denkt te kunnen redresseren? De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van de voorgestelde procedurele wijzigingen. Uitgangspunt is dat langdurige
onzekerheid voor de asielzoeker wordt teruggedrongen door snellere en beter
procedures. Op een aantal punten hebben deze leden echter nog een groot aantal
vraagtekens als het gaat om de haalbaarheid van deze doelstelling. Het betreft
met name de volgende punten.Ten aanzien van de AC-procedure geven de leden van de PvdA-fractie de
regering in overweging om in de wet op te nemen wat de inhoudelijke redenen
zijn, om een zaak voor afdoening in een aanmeldcentrum aanmerking te doen
komen.Met betrekking tot de voornemenprocedure in relatie tot het wegvallen
van de bezwaarfase hebben deze leden de kwaliteitsverbetering van de eerste
fase als een voorwaarde gezien om de bezwaarfase af te schaffen. De regering
introduceert hiertoe de voornemenprocedure. Zij vragen of deze procedure in
de huidige vorm genoeg procedurele waarborgen biedt, nu in het wetsvoorstel
geen regeling is getroffen voor het horen van de asielzoeker in deze fase
en de termijnen die van toepassing zijn. Ook de memorie van toelichting brengt
geen duidelijkheid. De leden van de PvdA-fractie hechten aan een duidelijke
opvatting van de regering over de waarborgen voor de kwaliteitsverbetering
van de eerste fase, inclusief termijnbewaking. In dit verband vragen zij welke
concrete plannen de regering heeft, naast de voornemenprocedure, waardoor
deze kwaliteitsverbetering zal worden gerealiseerd. Hoe zal in de overgangsperiode
waarin nog vele bezwaarschriften van de oude procedure zullen moeten worden
behandeld, de kwaliteit moeten worden gewaarborgd? Hoe verhoudt het streven
van kwaliteitsverbetering zich met de achterstanden die de IND nu heeft? Hoe
wordt bereikt dat de termijnen die thans veelvuldig worden overschreden wel
zullen worden gehaald bij aanvang van de Vw 2000. Deze leden achten het van
het grootste belang dat in de uitvoeringspraktijk regelmatig toetsingsmomenten
plaatsvinden om te bekijken of de boogde termijnen en kwaliteit worden behaald
en zo deze niet gehaald worden opnieuw maatregelen worden genomen.Ten aanzien van het niet motiveren van de beschikking stelt de regering
dat het achterwege laten van de grond voor verlening gerechtvaardigd is, omdat
de vergunninghouder geen rechtens relevant belang heeft om deze grond te kennen,
nu de voorzieningen voor alle vergunninghouders gelijk zullen zijn. De leden
van de PvdA-fractie onderschrijven het belang van het niet kunnen doorprocederen
voor een status met meer rechten, wat voortvloeit uit het terugbrengen van
het aantal statussen naar één status. Tegelijkertijd beseffen
deze leden dat dit een van de meest essentiële onderdelen is van het
voorstel nieuwe vreemdelingenwet, waardoor uiterste zorgvuldigheid geboden
is bij de inschatting van de haalbaarheid. Een aantal omstandigheden zijn
volgens hen redenen tot zorg. De stelling dat de vergunninghouder geen rechtens
relevant belang heeft is niet waterdicht. Verschillende instanties hebben
er reeds op gewezen dat in bepaalde gevallen wel een belang kan bestaan, te
weten in geval er een beroep wordt gedaan op artikel 8 EVRM of het gelijkheidbeginsel.
Het grootste belang om de verleninggrond te kennen heeft betrekking op de
intrekkingsgronden. Hierbij is van belang dat involge de cessation clauses
van artikel 1C van het Vluchtelingenverdrag het intrekken van een vluchtelingenstatus
aan veel zwaardere criteria dient te voldoen dan de intrekking van een vvtv.
Bewijsrechtelijk bevindt de vluchteling zich op moment van de intrekking in
een moeilijkere positie dan op moment van verlening van de vergunning. Dit
onderstreept de noodzaak van een goede voorbereiding van de beslissing, terwijl
de memorie van toelichting geen helderheid schept over hoe het dossier opgebouwd
dient te zijn. De leden van de PvdA-fractie achten het van eminent belang
dat het dossier volledig is.Deze leden zijn van mening dat de periode van onzekerheid voor alle betrokken
zo kort mogelijk moet zijn. In principe heeft de regering drie jaar de
tijd om een vergunning voor bepaalde tijd in te trekken. Van de regering kan
worden verwacht dat zij de uitvoering zodanig organiseert dat gegevens over
mogelijke gronden voor intrekking, zoals inbreuken op de openbare orde of
veranderingen in de situatie van het land van herkomst, bij de uitvoering
bekend geraken. Om deze reden geven zij de regering in overweging om voor
de verlening van de vergunning voor onbepaalde tijd te volstaan met administratieve
maatregelen, waardoor elk dossier niet lang voor het verlopen van de driejaar
respectievelijk vijf jaar termijn door de uitvoering wordt bekeken. Daarna
kan worden overgegaan tot ambtshalve verlening van de vergunning voor onbepaalde
tijd. Kan de regering aangeven waarom zij het wenselijk heeft geacht dat na
ommekomst van die drie dan wel vijf jaar er nog een periode van zes maanden
uitgetrokken wordt voor onderzoek naar de vraag of een vergunning voor onbepaalde
tijd kan worden verleend.Over herintroductie van het criterium «redelijk vermoeden»
in plaats van concrete aanwijzingen voor illegaal verblijf stelt de memorie
van toelichting dat in het begrip «redelijk vermoeden», zoals
dat is uitgekristalliseerd, voldoende waarborgen besloten liggen voor een
non-discriminatoir gebruik van deze bevoegdheid. Niet duidelijk is waarom
men overtuigd is geraakt van deze waarborgen. De leden van de PvdA-fractie
achten de argumenten waarom het begrip «redelijk vermoeden» in
1994 is gewijzigd in «concrete aanwijzingen» nog steeds valide.
Zij vragen de regering uiterst terughoudend te zijn bij de (her)introductie
van criteria die de kans op overlast voor Nederlanders, of legaal verblijvende
vreemdelingen die worden aangehouden vanwege selectie op grond van hun huidskleur
dan wel andere etnische kenmerken, vergroten.Ten aanzien van het hoger beroep zoals dat in het wetsvoorstel is neergelegd,
wijzen deze leden er op dat zij zich eerder hebben uitgesproken voor het behandelen
van het hoger beroep door de Centrale Raad van Beroep, aangezien zij de Centrale
Raad van Beroep als beroepsorgaan belast met bestuursrechtelijke zaken de
meest aangewezen instantie achten. Kan de regering aangeven waarom zij niet
voor dit laatste heeft gekozen. In dit verband verzoeken zij de regering voorts
een toelichting te geven op de vraag of het hoger beroep in deze vorm wel
voldoet aan de kwaliteitseisen van het bewaken van de rechtseenheid en het
bevorderen van de rechtsontwikkeling. Ten slotte vragen deze leden of het
hoger beroep, zoals voorgesteld in het wetsontwerp, wel in lijn is met internationale
verdragen op het punt van «fair trial», zoals het Europese Verdrag
van de Rechten van de Mens.Voor wat betreft de afstemming tot andere beleidsterreinen vragen de leden
van de PvdA- fractie de regering aan te geven hoe zij, zeker waar het gaat
om voorzieningen en rechten die gekoppeld zijn aan de tijdelijk asielstatus,
een samenhangend geheel van invoeringswetten denkt te kunnen invoeren.In de memorie van toelichting wordt gesteld dat de rechter die in hoger
beroep over de voorlopige voorziening oordeelt, gelijktijdig een beslissing
in de hoofdzaak kan nemen, als hem dat door een van beide partijen wordt verzocht
en dat redelijkerwijs mogelijk is. Heeft de regering overwogen om in de wet
vast te leggen dat de beslissing over de voorlopige voorziening altijd (standaard)
gelijktijdig met de beslissing in de hoofdzaak moet plaatsvinden? De leden
van de VVD-fractie vragen de regering daarop gemotiveerd in te gaan.De leden van de VVD-fractie stemmen in met het doen vervallen van de bestuurlijke
heroverwegingsfase (bezwaar en administratief beroep) in asielzaken. Deze
bepaling is in overeenstemming met het regeerakkoord. Zij vragen de regering
nader te motiveren waarom er voor is gekozen de bestuurlijke heroverwegingsfase
in reguliere zaken wel te handhaven? Het regeerakkoord spreekt zich op dit
punt niet uit. Gelden de argumenten om de heroverweging bij asielaanvragen
te laten vervallen niet evenzeer voor reguliere aanvragen?De leden van de VVD-fractie vragen voorts wat in de praktijk het verschil
zal zijn tussen de voornemenprocedure en de bezwaarprocedure. Is de voornemenprocedure
niet in feite een bezwaarprocedure met alle gevolgen van dien voor de totale
behandelduur van de aanvraag? Dat was niet de bedoeling van de desbetreffende
afspraak in het regeerakkoord. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie
daar een reactie van de regering op.De leden van de VVD-fractie merken op, dat conform het regeerakkoord het
hoger beroep geen schorsende werking heeft. Ingevolge het wetsvoorstel kan
de vreemdeling in voorkomende gevallen wel een voorlopige voorziening vragen.
Kan de regering aangeven wat wordt verstaan onder «in voorkomende gevallen»?
Voorts wordt gesteld dat een voorlopige voorziening slechts in bijzondere
gevallen kan worden toegewezen. Waar moet aan worden gedacht, als het gaat
om «bijzondere gevallen»? Kan de regering voorbeelden geven?De leden van de VVD-fractie stemmen in met de voorstellen die de regering
doet om de werklast voor de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
binnen aanvaardbare proporties te houden. Deze leden vragen de regering aan
te geven of dezelfde bepalingen ook ingezet kunnen worden om de werklast voor
de Vreemdelingenkamers tot aanvaardbare proporties terug te brengen. Zij vragen
de regering hierop in te gaan met betrekking tot ieder van de voorgestelde
maatregelen, zoals het enkelvoudig afdoen van zaken, het buiten zitting afdoen
van zaken, de invoering van een grievenstelsel en de bevoegdheid om verkorte
uitspraken te doen. Welke andere mogelijkheden, die nog niet in het verband
van dit wetsvoorstel aan de orde zijn, ziet de regering om de werklast voor
de Vreemdelingenkamers te beperken? Gelet op het aantal asielaanvragen en
het percentage van de aanvragers dat na afwijzing in beroep gaat, volgens
de memorie van toelichting worden de rechtsmiddelen in vreemdelingenzaken
in bijna 100% ook daadwerkelijk aangewend, komt het de leden van de VVD-fractie
voor dat het nemen van aanvullende maatregelen noodzakelijk is. Deze leden
kregen bij oriëntatie in Denemarken de indruk dat het afhandelen van
beroepen daar veel efficiënter verloopt. In het bijzonder viel hen op
dat de omvang van de uitspraken in beroepszaken een fractie zijn van die in
Nederland. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie daarop een reactie van
de regering.Over deze paragraaf hebben de leden van de CDA-fractie de volgende vragen.
Waarom is de mogelijkheid opgenomen om tegen het besluitmoratorium beroep
in te stellen? Wat kunnen de gevolgen zijn van honorering van dat beroep,
met name in situaties van massale instroom?In asielzaken wordt voorgesteld om de rechter de bevoegdheid te geven
nieuwe feiten en omstandigheden in de beoordeling van het beroep te betrekken,
welke feiten na het nemen van het bestreden besluit zijn opgekomen. Wat zijn
de gevolgen van het feit dat dit onder de huidige wet niet mogelijk is? Aan
welke termijn moet worden gedacht als in de memorie van toelichting wordt
aangegeven dat bezien zal worden of het wenselijk is «te zijner tijd»
ook tot afschaffing van bezwaar in reguliere zaken te komen? Welke «nieuwe
inzichten omtrent de te verwachten instroom van asielzoekers» wordt
bedoeld? Hoe moet de zinsnede dat in asielzaken de tijd veelal in het voordeel
van de vreemdeling werkt, worden verstaan?De leden van de CDA-fractie kunnen zich vinden in de rechtvaardigingsgronden
voor het onderscheid tussen vreemdelingenzaken en andere bestuurszaken. Met
name het unieke verschijnsel dat in vreemdelingenzaken in bijna 100% van de
daarvoor in aanmerking komende gevallen rechtsmiddelen worden aangewend, achten
deze leden een zorgelijk gegeven. De grote aantallen zaken, de lange gemiddelde
procedureduur, het langdurige beslag op opvangcapaciteit, betekenen
ook in hun ogen een benadeling van vreemdelingen die daadwerkelijk aanspraak
op verblijf in Nederland kunnen maken en rechtvaardigen naar hun mening een
afwijkende behandeling van vreemdelingenzaken. Ook vragen deze leden waarom
voor het vreemdelingenrecht aansluiting is gezocht bij de Algemene wet bestuursrecht.
Waarom is de vreemdelingenwetgeving niet gebracht onder de uitzonderingsbepalingen
van de Algemene wet bestuursrecht? Waarom is in het vreemdelingenrecht niet
gekozen voor een recht «sui generis».De leden van de CDA-fractie vragen hoe onder de nieuwe wet zal worden
omgegaan met de discretionaire bevoegdheid van de staatssecretaris van Justitie.
Is het de bedoeling dat onder de nieuwe wet beroep tegen beslissingen op basis
van die discretionaire bevoegdheid niet mogelijk zal zijn?In de huidige procedure wordt door de rechter ex tunc getoetst, dat wil
zeggen dat feiten die zich voordoen na de oorspronkelijke aanvraag niet door
de rechter worden meegewogen in zijn oordeel. In de nieuwe Vreemdelingenwet
wordt voorgesteld de rechter de bevoegdheid te geven ex nunc te toetsen, opdat
hij nadien opgekomen feiten bij zijn beslissing over de aanvraag kan betrekken.
Doel is het voorkomen van nieuwe aanvragen door asielzoekers in wiens zaak
zich nieuwe feiten hebben voorgedaan na de oorspronkelijke aanvraag.De leden van de D66-fractie onderschrijven de doelstelling die de regering
heeft op dit punt. Deze leden zijn van mening dat een belangrijke voorwaarde
voor ex-nunc toetsing is dat het primaire besluit een kwalitatief goed besluit
is.Voorts zijn deze leden benieuwd naar de visie van de regering op de stelling
dat de werklast van de rechterlijke macht aanzienlijk zal toenemen door de
ex-nunc toetsing. Is de regering met deze leden van mening dat het risico
van procesmisbruik aanwezig is nu tot op het allerlaatste moment nieuwe feiten
en omstandigheden kunnen worden aangevoerd? Hoe staat de regering tegenover
het opnemen in de wet van een uiterste termijn, waarna nieuwe feiten en omstandigheden
niet meer kunnen worden aangevoerd?De leden van de fractie van D66 merken op dat in het huidige wetsvoorstel
de eerste beslissing van de rechter over de vreemdelingenbewaring, waarbij
de rechtmatigheid van de bewaring wordt vastgesteld, van hoger beroep is uitgesloten.
De rechtmatigheid van de vrijheidsbenemende maatregelen worden dan dus niet
meer getoetst. Deze leden achten een maatregel tot vrijheidsontneming dermate
ingrijpend dat met een verminderde rechtsbescherming niet kan worden volstaan.
Kan de regering hierop ingaan? Is de regering bereid hoger beroep alsnog mogelijk
te maken?Het hoger beroep, zoals voorgesteld in de memorie van toelichting, werkt
op basis van het grievenstelsel. Het geeft aan de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State de bevoegdheid om de zaak alleen op de grieven af te
doen. De leden van de D66-fractie vragen de regering in te gaan op de schijnbare
tegenstelling van het grievenstelsel en de ambtshalve aanvulling door de rechter,
zoals geregeld in artikel 8:69 Awb en de ambtshalve aanvulling zoals geregeld
in Europese regelgeving.In de memorie van toelichting staat dat in vreemdelingenzaken bijna 100%
van de daarvoor in aanmerking komende gevallen rechtsmiddelen worden aangewend.
Waarop baseert de regering deze stelling? Strookt deze stelling met de cijfers
die de IND hierover publiceerde?Indien een zaak wordt afgedaan via de AC-procedure is deze zaak uitgesloten
van hoger beroep. Mede door de korte procedure in AC-zaken komen hier toch
ook relatief veel misslagen voor, zoals een jaar geleden in een rapport van
de Katholieke Universiteit Nijmegen naar voren kwam. Is het in dit licht niet
wenselijk om een uitzondering te maken in de zaken die AC worden
afgedaan met betrekking tot het hoger beroep? Kan de regering nader op deze
problematiek ingaan, zo vragen de leden van de D66-fractie.De procedure in het Aanmeldcentrum biedt te weinig waarborgen voor een
zorgvuldige procedure, en voor de beperking tot de evident kansloze zaken,
zo vinden de leden van de fractie van GroenLinks. Het is jammer dat de regering
er niet voor heeft gekozen de criteria, termijnen en werkwijze op te nemen
in de wet, omdat dit een vitaal onderdeel is van de procedure die nu onderbelicht
is, en tevens op eenvoudige wijze, zonder parlementaire controle zou kunnen
worden gewijzigd. Deelt de regering onze bezwaren en is zij bereid alsnog
de wet aan te passen?Het onthouden van bezwaar achten deze leden een groot gemis, omdat het
een inbreuk vormt op de rechtsbescherming die niet geheel kan worden gecompenseerd
met andere middelen. De leden hebben geen enkele objectieve rechtvaardiging
gezien voor deze afwijking van de Algemene wet bestuursrecht, en vinden dat
vanuit rechtsstatelijk oogpunt wel erg magertjes. Niet valt te begrijpen waarom
het kabinet het bezwaar op andere bestuursrechtelijke terreinen toejuicht
en er allerlei voordelen aan toeschrijft (leereffect, kwaliteitsverbetering,
mogelijkheid voor burger om alles nog eens naar voren te brengen, mogelijkheid
van volledige heroverweging) De overtuiging die de regering heeft dat de voornemenprocedure
het wegvallen van bezwaar zal compenseren, staat in schril contrast tot de
magere uitwerking van deze procedure. Deze leden missen een wettelijke waarborg
met betrekking tot termijnen, het principe hoor en wederhoor en motivering
met betrekking tot de argumenten van de rechtshulpverlener. Deze leden achten
het eveneens een bezwaar dat de rechtshulpverlener een rol krijgt in de besluitvorming,
die niet altijd te verenigen is met zijn noodzakelijke onafhankelijke positie.
De onderzoeksplicht lijkt enigszins te verschuiven van de IND naar de rechtshulpverlener.
Kan de regering ingaan op haar visie op de rol van de rechtshulp in de besluitvorming?De regering stelt eveneens dat de ex nunc toetsing van de rechter het
gemis van bezwaar compenseert, maar dat is slechts ten dele waar. De rechter
zal zich terughoudend moeten opstellen bij de toetsing, wat bij een feitenonderzoek
problemen zal opleveren. Bovendien zal het feitenonderzoek leiden tot een
vermindering van de afstand, wat de onafhankelijke positie van de rechter
zou kunnen aantasten. Ziet de regering dit gevaar en op welke wijze denkt
zij hieraan tegemoet te kunnen komen?Hoewel de leden van GroenLinks-fractie erg tevreden zijn met de herinvoering
van het hoger beroep, zijn ze toch enigszins bezorgd over de beperkte wijze
waarop het terugkeert. Met name het uitsluiten van hoger beroep voor vrijheidsontneming
en de mogelijkheid voor een enkelvoudige kamer om een zaak buiten zitting
af te doen, vinden ze te weinig waarborgen bieden voor een adequate rechtsbescherming.
Het is de vraag of de Afdeling bestuursrechtspraak voor de Raad van State
met deze smalle basis de rol kan overnemen van de Rechtseenheidskamer, die
een belangrijke functie vervult bij het bewaken van de rechtseenheid en in
de rechtsontwikkeling. Daarnaast vragen deze leden of de Afdeling de meest
geschikte instantie is om hoger beroep te behandelen, gelet op hun grote betrokkenheid
bij de totstandkoming van de wet en het feit dat veel oud-bewindslieden zitting
hebben in de Afdeling. Op welke wijze denkt het kabinet een herhaling van
het Procola-arrest te voorkomen, door een scheiding aan te brengen tussen
de adviserende en de rechtsprekende taak van de Raad van State? Zo ja, op
welke wijze gaat het kabinet dit doen?Verder zijn deze leden teleurgesteld dat met de nieuwe wet de rechtsonzekerheid
aanzienlijk wordt uitgebreid. Door het systeem van de volgtijdelijke status,
de lange beslistermijnen en het besluitmoratorium kan een asielzoeker
gedurende zes jaar in onzekerheid verkeren over zijn aanspraak op permanent
verblijf in Nederland, met alle gevolgen van dien. Hoe verhoudt zich dit effect
tot de ambitie van de Nederlandse regering om asielzoekers snel duidelijkheid
te verschaffen? Noopt dit wetsontwerp niet tot de handhaving van het huidige
drie jarenbeleid, om de psychische schade nog enigszins te beperken?De bezwaar- en administratief beroepfase wordt afgeschaft. In de plaats
daarvan volgt meteen een beroep op de rechter. Vervolgens volgt in veel gevallen
nog een hoger beroep. De leden van de fracties van de RPF en het GPV stellen
met enige zorg vast dat in vrijwel alle gevallen dat hoger beroep kan worden
ingesteld dat naar verwachting ook zal gebeuren. Zij vragen of de regering
deze zorg deelt en wellicht, in het licht daarvan, heeft overwogen om het
hoger beroep alsnog in te perken en om welke reden daarvan is afgezien? Meer
in het bijzonder vragen zij of bijvoorbeeld een verlofstelsel een mogelijkheid
zou zijn waarin het hoger beroep als zodanig hersteld kan worden en van veel
voordelen van het hoger beroep kan worden geprofiteerd, terwijl mogelijke
overbelasting van het stelsel zou kunnen worden voorkomen.Hoger beroep dient (mede) de rechtseenheid. De leden van de fracties van
de RPF en het GPV vragen om nader toe te lichten hoe bij een zo groot aantal
hoger beroepszaken de rechtseenheid kan worden gehandhaafd, meer in het bijzonder
gegeven het feit dat ook nog eens verkorte uitspraken en alleensprekende rechters
in hoger beroep mogelijk zijn.Onderdeel van de voorstellen vormt het afschaffen van het griffierecht
in asielzaken. In vergelijking met reguliere vreemdelingenzaken dringt de
vraag zich op of sommige zaken niet nauw verwant zijn en of het in dat opzicht
voor de hand ligt om in het ene geval wel en in het andere geval geen griffierechten
te heffen. Is de rechtsgelijkheid niet in het geding?Het argument om geen griffierechten te heffen is puur pragmatisch. In
bijna alle gevallen gebeurt dit toch al niet en als het wel gebeurt leidt
dit tot rondpompen van geld. Kan dit nader worden toegelicht? Is het redelijk
om te verwachten dat vreemdelingen, als zij eenmaal in de opvang zitten met
bijbehorende voorzieningen, het (zeer beperkte) griffiegeld redelijkerwijs
zouden moeten kunnen voldoen. Is overwogen om althans in hoger beroep wel
griffierechten te heffen?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen de regering om nader
aan te geven waarom wordt verwacht dat het besluit dat hoger beroep als regel
niet in Nederland mag worden afgewacht niet zal leiden tot een groot aantal
verzoeken om een voorlopige voorziening. Als in een eerdere fase juist het
argument om procedures te voorkomen doorslaggevend is geweest voor het besluit
om de beroepsfase wel in Nederland af te wachten, waarom geldt dit argument
dan niet in de fase van hoger beroep?De leden van de SGP-fractie merken op dat het voorstel van wet diverse
veranderingen in de rechtsbescherming aanbrengt. Zij waarderen de beoogde
concentratie van beroepsmogelijkheden positief.Deze leden verwachten evenwel dat in de praktijk diverse vragen rond rechtsbescherming
kunnen rijzen indien om welke redenen dan ook veel tijd verstrijkt tussen
het moment van de afwijzing van de aanvraag, en de beëindiging van de
voorzieningen dan wel de daadwerkelijke terugkeer van de vreemdeling. Mede
met het oog hierop vragen deze leden of er nog beroepsmogelijkheden zijn voor
de vreemdeling buiten de mogelijkheden om die in de wet uitdrukkelijk voorzien
zijn. In dit verband hebben zij een tweetal specifieke vragen. De eerste vraag
is waarom tegen een negatieve beslissing op het verzoek om gebruik te maken
van de in artikel 43, vierde lid besloten liggende discretionaire bevoegdheid
geen beroep aangetekend kunnen worden? De tweede vraag heeft betrekking op
artikel 61. In de Memorie van toelichting bij dit artikel stelt de regering:
«Tegen een beslissing tot uitzetting staat naar onze mening
geen rechtsmiddel open». Ook hier komt bij deze leden de vraag op waarom
geen beroep zou openstaan tegen de afwijzing van een verzoek om van de bevoegdheid
tot uitzetting in een concreet geval geen gebruik te maken.Deze leden stellen voorts de vraag of nog een restrol voor de civiele
rechter is weggelegd. Zij nemen aan dat ook de regering het wenselijk vindt
de beroepsmogelijkheden bij de vreemdelingenrechter te concentreren, en versnippering
zoveel mogelijk te voorkomen.Is geen aanvullende bepaling mogelijk om de exclusieve bevoegdheid van
de vreemdelingenrechter te garanderen?De voorgestelde voornemenprocedure roept bij deze leden vragen op. Zij
begrijpen het als een voorziening die de nadelen van het wegvallen van de
bestaande bezwaarprocedure moet ondervangen. De procedure moet dienen ter
versterking van de kwaliteit van de beschikking in eerste aanleg. Verwacht
de regering dat van de voornemenprocedure een «filterwerking»
uit zal gaan? Zij vragen de regering of zij denkt met deze procedure tijdwinst
te behalen, en wat – gezien de kortere termijnen die gehanteerd zullen
worden – de gevolgen zijn voor de rechtshulp. Ook verzoeken zij de regering
een voorzet te geven op de inhoud die de Amvb zal krijgen (vgl. p. 44 memorie
van toelichting). Welke status heeft een voornemen? Wat zijn de inhoudelijke
eisen ervoor? Welke termijnen zullen gehanteerd worden? Op welke punten zal
een geformaliseerde voornemenprocedure zich uiteindelijk uiteindelijk materieel
nog onderscheiden van een bezwaarschriftenprocedure?Daarnaast veronderstellen zij dat afschaffing van het bezwaar en invoering
van de voornemenprocedure impliceert dat extra investeringen nodig zijn om
een zodanige kwaliteit van de beschikkingen te garanderen dat niet een hoger
percentage beschikkingen door de rechter vernietigd zal worden dan nu het
geval is. Is die veronderstelling juist? Zo ja, op welke wijze moet volgens
de regering die kwaliteitsslag door de IND gemaakt worden?Welke redenen heeft de regering om op termijn het bezwaar in reguliere
zaken te heroverwegen?Deze leden merken op dat het voorstel van wet in artikel 81 een belangrijke
processuele verandering bevat: de introductie van de ex nunc toetsing. Zij
vragen de regering nader te reageren op de kritiek dat de ex nunc toetsing
niet bijdraagt aan een heldere en zuivere taakafbakening tussen rechter en
bestuur. Verder zijn bij deze leden nog de volgende vragen gerezen. Ten eerste:
is de regering het eens met de kritiek dat deze vorm van toetsing in combinatie
met de meervoudige beschikking ertoe leidt dat de rechter met veel meer belangen
en factoren rekening moet houden, beroepen daardoor minder snel afgehandeld
kunnen worden en de druk op de rechter dientengevolge sterk toeneemt? Ten
tweede: waarom wordt een verschil gemaakt tussen het beroep in eerste aanleg
en het hoger beroep, aangezien bij het hoger beroep ex nunc toetsing niet
mogelijk wordt? Ook hier zou immers het argument kunnen worden gehanteerd
dat zich relevante nieuwe feiten en omstandigheden hebben aangediend? Hoe
verdraagt zich dit met het ideaal van rechtseenheid? Ten derde: Acht de regering
de mogelijkheid reëel dat op verschillende manieren van die bevoegdheid
gebruik zal worden gemaakt en dat daardoor verschillen in rechtspraktijk zullen
ontstaan? Zo ja, waarom is hier uitdrukkelijk in een bevoegdheid voorzien,
en wordt het aan de rechter overgelaten om in het concrete geval te beslissen
of de bevoegdheid tot ex nunc toetsing ook werkelijk gebruikt wordt? Om welke
redenen zal de rechter ex nunc toetsing achterwege laten, als vaststaat dat
geen strijd met een goede procesorde of ontoelaatbare vertraging zou ontstaan?Een laatste aandachtspunt, wat de rechtsmiddelen betreft, is voor deze
leden de invoering van het hoger beroep in vreemdelingenzaken. Deze leden
staan hier in beginsel positief tegenover, gelet op het belang van een
adequate rechtsbescherming en de bevordering van de rechtseenheid.Deze leden vernemen graag een nadere toelichting op de uitsluiting van
de vrijheidsontnemende en vrijheidsbeperkende maatregelen van het hoger beroep.
Waarop is de stelling van de regering gegrond, dat de vreemdeling meer belang
heeft bij een periodieke beoordeling van de vrijheidsontneming dan bij hoger
beroep? Waarom is in artikel 82, eerste lid onder a, gekozen voor algehele
uitsluiting van hoger beroep, en niet voor een selectieve uitsluiting?Inzake visumverlening kort verblijf achten zij het argument dat weinig
gebruik gemaakt wordt van de mogelijkheid om beroep in te stellen niet overtuigend.
Ook bij het argument van het geringe belang kunnen vraagtekens worden geplaatst.
Inhoudelijk gezien kan het immers gaan om zaken waarin een aanzienlijk persoonlijk
belang kan meespelen (voorbeeld: minderjarige eigen kinderen die voor korte
tijd bij een ouder in Nederland bezoeken). Deze leden vragen de regering hierop
nader in te gaan.De leden van de SGP-fractie hebben begrip voor de keuze om aan het hoger
beroep geen schorsende werking toe te kennen. Zij onderschrijven de verwachting
dat in een zeer groot aantal zaken een voorlopige voorziening zal worden gevraagd.
Zij vragen de regering of nog is overwogen om de mogelijkheden tot het vragen
van een voorlopige voorzieningen te beperken.De regering heeft ervoor gekozen de mogelijkheden om zaken buiten zitting
af te doen te verruimen. Deze leden vragen de regering of zij verwacht dat
veel gebruik gemaakt zal worden van het rechtsmiddel van verzet. Zo ja, beperkt
dat niet de voordelen van het verruimen van de mogelijkheden om zaken buiten
zitting af te doen?7. Financiële gevolgenWaar de regering stelt dat de financiële omzetting van de Vw 94 naar
de NVw budgettair plaats kan vinden vraagt de PvdA fractie of hierbij rekening
is gehouden met implementatie- en uitvoeringskosten voor enkele van de ketenpartners,
die hoger uit kunnen vallen.Volgens de memorie van toelichting verblijven nu ongeveer 12 000
vvtv'ers in Nederland. Is dit inclusief de Kosovaren? De leden van de VVD-fractie
vragen de regering hoeveel van deze vvtv's nog ingetrokken kunnen of moeten
worden als gevolg van de aanscherping van het landgebonden asielbeleid in
deze kabinetsperiode (inclusief Kosovo). Zoals eerder vermeld zijn deze leden
van mening dat een verdere en blijvende aanscherping van dit beleid geboden
is. Genoemde leden zijn verder van mening dat de bestaande vvtv's niet moeten
worden omgezet in een nieuwe vergunning voor bepaalde tijd, maar onder het
oude regime moeten worden afgehandeld. Waarom is daar niet voor gekozen? Als
er inderdaad voor wordt gekozen de vvtv-status om te zetten in een status
voor bepaalde tijd, doet de vraag zich voor hoeveel jaar de vergunning voor
bepaalde tijd wordt verleend. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie daarop
een reactie van de regering.De leden van de CDA-fractie vragen hoe zal worden gehandeld als blijkt
dat de financiële omzetting van de Vw94 naar de Nieuwe vreemdelingenwet
niet budgettair neutraal zal plaatsvinden? Zijn er onderdelen in de vreemdelingenketen
die daarvan meer en andere die daarvan minder gevolgen zullen ondervinden?Inzake de voorraadontwikkeling zal in oktober 1999 en in januari 2000
een inventarisatie plaatsvinden. Wat heeft de inventarisatie van oktober opgeleverd?
Aan welke maatregelen om de achterstanden weg te werken wordt gedacht? Gesteld wordt dat indien de kosten van de Nieuwe vreemdelingenwet niet
kunnen worden opgevangen door middel van verschuiving van budgetten «dan
gaan wij ervan uit dat dit alsdan een zaak is die kabinetsbreed tot een oplossing
kan worden gebracht». Waarom bestaat hierover nog geen overeenstemming?
Wat gebeurt er als er geen kabinetsbrede oplossing mogelijk is?De leden van de fractie van D66 vragen waar zij de budgettaire consequenties
van het wetsvoorstel ten aanzien van de vreemdelingenbewaring kunnen vinden?
De recente prognose van het WODC-rapport laten zien dat de detentiecapaciteit
voor vreemdelingenbewaring wordt uitgebreid van 1000 naar 1500 plaatsen. De
leden van de fractie van D66 zien graag een toelichting op de extra kosten
die deze uitbreiding met zich meebrengt tegemoet.De leden van de fractie van GroenLinks merken op dat uit de risicoanalyse
gehouden door het Ministerie van Justitie is gebleken dat de kosten van de
VW94 en de Nieuwe vreemdelingenwet zich bewegen binnen een bandbreedte van
+ 10% en – 10%. Het voornaamste risico blijkt te zijn gelegen in het
beheersen van de doorlooptijden. Dit risico wordt, aldus de memorie van toelichting,
enigszins beheerst omdat de bekostiging van de behandelorganisaties is aangepast
aan een jaarlijkse behandelcapaciteit van 60 000. Concluderend wordt
gesteld dat de kans dat de nieuwe Vreemdelingenwet goedkoper is dan de VW94
groter is dan andersom.Zonder deze risicoanalyse in twijfel te willen trekken vragen deze leden
of in de praktijk de kosten niet hoger zullen komen te liggen vanwege de grote
achterstanden, versterkt door de personeelstekorten en de achterstanden in
de informatievoorziening, die gelijktijdig met invoering van de nieuwe wet
door de verschillende behandelorganisaties moeten worden weggewerkt. Zal niet
een groot deel van de aanwezige menskracht en middelen voorlopig gereserveerd
moeten blijven voor het inlopen van deze achterstanden waardoor de totale
kosten veel hoger komen te liggen dan geraamd?De leden van de fracties van de RPF en het GPV zijn er nog niet van overtuigd
dat de nieuwe wet grosso modo kostenneutraal kan worden uitgevoerd. Zijn met
name aspecten als voorzieningenniveau, vreemdelingenbewaring en vreemdelingentoezicht
wel voldoende in de berekeningen meegenomen, zo vragen deze leden.De leden van de SGP-fractie verzoeken de regering de stelling dat de financiële
omzetting van de VW94 naar de nieuwe Vreemdelingenwet budgettair neutraal
kan plaatsvinden nader te onderbouwen. Deze leden vragen om een overzicht
van de materiële, personele en budgettaire consequenties die verwacht
worden van de verruimde mogelijkheden tot vreemdelingenbewaring.8. UitvoeringstoetsenDe leden van de VVD-fractie willen graag meer duidelijkheid hebben over
de risico's die gelopen worden bij de invoering van de nieuwe wet. Zij verzoeken
de regering daarom de Kamer de uitvoeringstoetsen die zijn uitgebracht te
doen toekomen. Dit in aanvulling op de notitie die bij de memorie van toelichting
is gevoegd.De leden van de VVD-fractie vragen de regering tevens aan te geven welke
werkvoorraden bij de IND en de vreemdelingenkamers per 1 januari 2001 –
de invoeringsdatum van de Vreemdelingenwet 2000 – worden voorzien. Zij
vragen de regering aan te geven of en hoe deze voorraden op verantwoorde wijze
kunnen worden weggewerkt en in dat verband ook in te gaan op de driejarenregeling. Wat is de stand van zaken betreffende de maatregelen die in voorbereiding
zijn om de invoering en uitvoering van de wet een succes te maken? De leden
van de CDA-fractie achten het verontrustend dat met de IND te maken afspraken
om de achterstanden weg te werken nog slechts in voorbereiding zijn en dat met de Vreemdelingenkamers nog overleg wordt gevoerd
met als doel het maken van gelijksoortige afspraken. Ook de nog te ondernemen
initiatieven om aandacht te besteden aan en het aanpakken van de problemen
van de krapte op de arbeidsmarkt en het gebrekkig functioneren van de informatiesystemen
in de keten, geven de leden van de CDA-fractie het gevoel dat de beoogde inwerkingtreding
van de Nieuwe vreemdelingenwet over een jaar niet haalbaar zal blijken. Zal
een en ander inderdaad kunnen leiden tot invoeringsproblemen en daardoor tot
eventueel uitstel van de beoogde invoeringsdatum van 1 januari 2000, dan wel
het fasegewijs invoeren van de nieuwe wet? Welke invoeringsperikelen verwacht
de regering?De onzekerheid omtrent de omvang van de instroom wordt genoemd als een
van de grote risico's die het welslagen van de nieuwe wet in de weg kunnen
staan. De leden van de CDA-fractie achten preventieve maatregelen, met name
in Europees verband ter beperking van die instroom dan ook van groot belang.
Zij spreken er dan ook hun teleurstelling over uit dat het preventieve aspect
naar hun gevoel in de nieuwe wet weinig aandacht krijgt. Zij verwijzen in
dit verband onder andere naar hun opmerkingen bij artikel 4, betreffende de
documenten-afschriftplicht van vervoerders en de «pre-boardingchecks».
Gesteld wordt dat de risico's inzake de onzekerheid omtrent de omvang van
de instroom en de blijvende maatschappelijke druk op een voor iedereen aanvaardbare
uitkomst van toelatingsbeslissingen niet op korte termijn zijn te ondervangen.
Wat betekent dit voor de (datum van) invoering van de nieuwe wet en aan welke
oplossingen moet op langere termijn worden gedacht?Blijkens de memorie van toelichting zijn inmiddels werkafspraken gemaakt
met de IND en de vreemdelingenkamers om de werkachterstanden weg te werken.
Wat behelzen deze afspraken? Is hier ook sprake van een financiële tegemoetkoming?De leden van de fractie van GroenLinks vragen of het maken van werkafspraken
voldoende soelaas biedt om de grote achterstanden weg te werken. Het bestaan
van werkvoorraden plaatst de inwerkingtreding van de nieuwe vreemdelingenwet
onder druk. Temeer daar, zoals in de memorie van toelichting wordt opgemerkt,
de onzekerheid over de instroom in de komende jaren en de blijvende maatschappelijke
druk de slagingskansen van de nieuwe wet al enigszins beperken. De leden van
de GroenLinks-fractie zouden dan ook graag zien dat bij de invoering van de
nieuwe wet een eenmalige regularisatie wordt mogelijk gemaakt van de asielzoekers
die nu al zeer lang wachten op een beslissing, zulks in navolging van de zogenaamde
«Nawijn-VTV's» in 1994. Deze leden hebben hiervoor meerdere redenen.
Als eerste wordt daarmee vermeden dat een situatie van rechtsongelijkheid
ontstaat tussen degenen wier verzoek volgens het nieuwe systeem wordt behandeld
en degenen die nog in afwachting zijn van een beslissing volgens de regels
van het oude systeem. Ten tweede wordt hiermee tegemoetgekomen aan de nood
in de uitvoeringspraktijk om tegelijkertijd de «oude gevallen»
te behandelen en een nieuwe wet in te voeren.9. OverigDe leden van de SGP-fractie vragen de regering of in lagere wet- en regelgeving
ook een recht op arbeid voor asielzoekers wordt opgenomen, en zo ja hoe dat
vormgegeven zal worden. Deze vraag dient zich aan, nu een een bepaling als
in artikel 12 onder e van de huidige wet niet in artikel 30 van het voorstel
terugkomt. II. ARTIKELSGEWIJZE BEHANDELINGArtikel 1De leden van de fracties van PvdA en VVD stellen voor om de omschrijving
van het begrip vervoerder zoals in artikel 4 wordt gehanteerd expliciet in
artikel 1 op te nemen. Dat kan in de scheepvaart en in de burgerluchtvaart
tot problemen leiden. Zij vragen de regering het begrip «vervoerder»
te definiëren.In onderdeel g wordt «korpschef» nader gedefinieerd als «de
korpschef, bedoeld in artikel 24 van de Politiewet 1993». Waarom is
in dit onderdeel niet toegevoegd: «en de Bevelhebber der Koninklijke
Marechaussee», terwijl dit in de artikelen 45 en 46 wel is gebeurd,
vragen de leden van de CDA-fractie.De leden van de D66-fractie vragen waarom de regering in artikel 1 sub
e, gekozen heeft voor de term «leden van de gezinnen» in plaats
van de meer gangbare term «familieleden».De leden van de fractie van GroenLinks vragen om welke reden het huidige
artikel 1a niet in de nieuwe wet is opgenomen. Nu is een soortgelijke bepaling
opgenomen in afdeling 2 (artikel 70 lid 3), waardoor deze slechts van toepassing
is op het regulier vreemdelingenbeleid. Is artikel 1a niet juist effectief
gebleken, omdat hierdoor het gehele vreemdelingenbeleid getoetst kan worden,
wat uiteindelijk leidt tot eenduidigheid en tot vergroting van het draagvlak
onder alle ketenpartners? Tenslotte heeft de praktijk laten zien dat tal van
beslissingen en handelingen, met name van de IND, grote «vreemdelingrechtelijke»
consequenties kan hebben, zonder dat de wet hiervoor beroepsmogelijkheden
geeft.Wordt onder f slechts de herhaalde aanvraag
bedoeld waarbij geen nieuwe feiten of omstandigheden zijn aangevoerd?Heeft de definitie van machtiging tot voorlopig verblijf zoals gegeven
onder h tot gevolg dat een aanvraag voor een mvv
bij een Nederlandse diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging in een ander
land dan het land van herkomst of land van bestendig verblijf, niet in behandeling
wordt genomen? Zo ja, is dit houdbaar in het licht van het Vluchtelingenverdrag?
Geldt deze beperking ook voor een aanvraag voor een visum voor een verblijf
in Nederland van maximaal drie maanden?Op welke wijze wordt de interpretatie van de vluchtelingendefinitie van
het Vluchtelingenverdrag, waaraan wordt gerefereerd in l,vastgelegd? Is het niet belangrijk om, gelet op de verschuivingen
van de interpretatie in ons omringende landen en in de Europese Unie, deze
wel vast te leggen?Op verschillende plaatsen in het wetsvoorstel keert het openbare orde
criterium terug dat, aldus de toelichting, ook het gevaar voor de goede zeden,
de internationale betrekkingen en de volksgezondheid omvat. De leden van de
fracties van de RPF en het GPV vragen om welke reden dit criterium niet nader
is gedefinieerd in artikel 1, begripsbepalingen?Betreffende artikel 1 onder d vragen de leden van de SGP-fractie of de
definitie van «buitengrens» impliceert dat de vraag of een grens
een buitengrens is, afhangt van de aanwezigheid van een doorlaatpost. Zij
vragen een nadere toelichting van de definitie op dit punt.Deze leden vragen of het niet verstandig is ook het begrip «binnengrens»
in artikel 1 op te nemen. Dit met het oog op eventuele nationale grenscontroles
voor beperkte duur in verband met openbare orde of nationale veiligheid conform
art. 2 lid 2 van de Schengen Uitvoerings Overeenkomst. Deze leden vragen voorts of het niet meer in overeenstemming met bestaand
recht is om in onderdeel e sub 2 en sub 4 «familieleden» in plaats
van «leden van de gezinnen»te gebruiken.Artikel 2Kan de regering meer in detail ingaan op de taken die de Adviescommissie
voor Vreemdelingenzaken (hierna ACV) in zijn nieuwe rol krijgt toebedeeld,
zo vragen de leden van de PvdA-fractie. Het is onduidelijk hoe de in lid 4
onder a bedoelde advisering over algemene ambtsberichten vorm gaat krijgen.
Wordt de ACV ingeschakeld bij de totstandkoming van het beleidsdocument van
het Ministerie van Justitie waarin op het uitkomen van een nieuw ambtsbericht
wordt ingegaan, dus alvorens het ambtsbericht openbaar wordt gemaakt? Gaat
dit standaard gebeuren? Hoe zal de ACV op deze nieuwe taken worden voorbereid
aangezien advisering over ambtsberichten een andere deskundigheid vergt dan
momenteel bij de ACV beschikbaar is? In welke overige gevallen denkt de regering
advies te gaan vragen aan de ACV?Voorts zouden de leden van de PvdA-fractie nader willen vernemen of de
regering de ACV in asielzaken zal verzoeken uit hoofde van artikel 4 onder
b advies te geven in andere dan 1F zaken. Mede vanwege het feit dat de ACV
in de huidige situatie veelal adviseert in zaken die langdurig in Nederland
gevestigde vreemdelingen betreffen, vragen de leden van de PvdA-fractie conform
de huidige wetgeving in de wet op te nemen, ten aanzien van welke beschikkingen
de ACV om advies wordt gevraagd.De leden van de VVD-fractie merken op dat in het regeerakkoord met betrekking
tot de Adviescommissie voor vreemdelingenzaken (ACV) slechts sprake is van
advisering over het te voeren beleid. Volgens deze leden is er geen enkele
reden om de AVC uit meer leden te laten bestaan dan de andere adviescolleges
volgens de Kaderwet adviescolleges. In tegenstelling tot de andere colleges
bestrijkt de ACV een beperkt en scherp afgebakend terrein. Er is naar de mening
van de leden van de VVD-fractie juist reden voor beperking van het aantal
leden van de ACV in vergelijking met de andere adviescolleges. Zij vragen
de regering hier nader op in te gaan.De leden van de VVD-fractie vragen in hoeverre de Adviescommissie voor
vreemdelingenzaken in bepaalde individuele gevallen een taak heeft, nu de
bezwaarfase komt te vervallen. Wat is de toegevoegde waarde van de Adviescommissie?
Zij vragen de regering het bestaansrecht van de Adviescommissie nader te motiveren.De leden van de CDA-fractie vragen of de ACV daadwerkelijk zal worden
betrokken bij de advisering ter voorbereiding op de beoordeling van ambtsberichten?
Waarvan is dat afhankelijk? De rol van de ACV bij de beoordeling van beschikkingen
in asielzaken zal beperkter zijn. Gedacht wordt aan bijvoorbeeld zaken in
verband met artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag. Wordt hiermee niet de
indruk gewekt van extra rechtsbescherming voor bijvoorbeeld oorlogsmisdadigers?Passen de taken die de regering in lid 4 aan de Adviescommissie voor vreemdelingenzaken
toebedeelt, wel bij die commissie, zoals die de afgelopen jaren heeft gefunctioneerd?
De leden van de fractie van D66 vragen of de adviescommissie de vraag zal
worden voorgelegd of zij het eens is met een voorgenomen besluitmoratorium?
Zou een dergelijke adviesaanvraag niet verplicht moeten worden gesteld en
mitsdien in de wettekst worden opgenomen?De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het vierde
lid of de adviezen van de Adviescommissie voor vreemdelingenzaken openbaar
zijn. Heeft de Minister ook in sommige gevallen een wettelijke plicht om advies
te vragen, of biedt dit artikel slechts een mogelijkheid waar de minister
vrij gebruik van kan maken? Worden deze adviezen tegelijkertijd aan de Kamer
verzonden? Zijn de adviezen openbaar? Welke criteria gelden voor de individuele
zaken waarbij de ACV kan of moet worden betrokken? Kan de vreemdeling ook
zelf soms verzoeken om de ACV te betrekken bij de besluitvorming omtrent zijn
aanvraag? Kan de rechtbank dit bepalen in een gegrondverklaring van een beroep?
Zijn ook leden van de rechterlijke macht of mensen die de rechterlijke macht
ondersteunen, uitgesloten van het lidmaatschap? Welke status heeft de commissie
Meijers ten aanzien van hun beleidsadvisering? Hoe verhoudt zich deze tot
de ACV?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of het de bedoeling
is dat bij de advisering door de ACV op basis van lid 4 het advies van de
ACV een voorwaarde is zonder welke een besluit niet tot stand kan komen. Is
het de commissie toegestaan om zonder voorafgaand verzoek van de minister
advies uit te brengen?In artikel 31 van de huidige Vreemdelingenwet worden onder lid 2 onderdelen
a, b en c drie vereisten genoemd waaraan een zaak moet voldoen wil de Minister
verplicht zijn het advies van de ACV te vragen. Die verplichting is in artikel
2 van het voorstel veranderd in een mogelijkheid om advies te vragen. De MvT
geeft voor die verandering geen duidelijke inhoudelijke reden aan. Wil de
regering alsnog aangeven waarom advies door de ACV in individuele zaken niet
meer verplicht is en waarom de ACV een meer algemeen adviserende rol toegedacht
wordt, zo vragen de leden van de SGP-fractie.Artikel 3Anders dan in de systematiek van de huidige wet het geval is, is deze
bepaling imperatief geformuleerd. In verband met internationale verplichtingen
en om op onvoorziene omstandigheden in te kunnen spelen geven de leden van
de PvdA-fractie in overweging deze bepaling als een zogenaamde «kan»-bepaling
te formuleren. Verder vragen deze leden welke voorwaarden de regering in gedachte
heeft om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur vast te stellen,
zoals geformuleerd in lid 1 onder d.Kan de regering voorts aangeven hoe in de zogenaamde vooruitgeschoven
posten van de IND in probleemlanden gewaarborgd blijft dat, zoals is bepaald
in art 3 lid 3 van het ontwerp, geen toegang wordt geweigerd aan vreemdelingen
die te kennen geven dat zij asiel wensen.De leden van de VVD-fractie vragen de regering nader aan te geven waarom
het begrip «openbare rust» niet meer specifiek wordt vermeld.
Waarom maakt dat inhoudelijk gezien geen verschil? Ingevolge artikel 3 lid
1 sub d wordt toegang tot Nederland geweigerd aan de vreemdeling die niet
voldoet aan de voorwaarden die bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
zijn gesteld. De leden van de VVD-fractie vragen de regering uiteen te zetten
aan welke voorwaarden wordt gedacht.De leden van de CDA-fractie signaleren een verduidelijking van de situatie
betreffende de «gate-checks» op de luchthaven Schiphol. Deze leden
missen in het wetsvoorstel echter een nadere verduidelijking van de situatie
betreffende de zogeheten «pre-boardingchecks». Deelt de regering
de opvatting dat «pre-boardingchecks» moeten worden gezien als
een flexibel inzetbaar middel waarmee tijdelijk effectief kan worden gereageerd
op een (plotseling) verhoogde instroom van niet- of niet juist gedocumenteerde
reizigers met en bepaalde bestemming? Deelt de regering de opvatting
dat deze controles moeten worden beschouwd als controles in het belang van
de grensbewaking en niet als advisering aan de vervoerder? Klopt het dat dit
laatste momenteel de in de lagere regelgeving gehanteerde zienswijze is en
dat deze zienswijze voortvloeit uit het ontbreken van verdragen terzake? Waarom
wordt in het wetsvoorstel aan deze extraterritoriale controlevorm geen bepaling
gewijd? Deze leden vragen of artikel 106 voor deze grensbewakingcontroles
een wettelijke basis kan bieden indien door Nederland een verdrag is gesloten?
Zou daartoe in voorkomende gevallen een bepaling kunnen worden opgenomen in
een (bilateraal) luchtvaartverdrag? Klopt het dat ook het Uitvoerend Comité
van Schengen de «Pre Flight Inspections» heeft aangemerkt als
aanvullende maatregel in het belang van de grensbewaking en heeft gewezen
op de noodzaak van een volkenrechtelijke overeenkomst? Wat heeft de regering
naar aanleiding daarvan ondernomen?Klopt het dat de status en de rechtspositie van Nederlandse ambtenaren
die zijn betrokken bij extraterritoriaal optreden, bijvoorbeeld in het kader
van de genoemde «pre-boardingchecks», momenteel onvoldoende is
geregeld? In hoeverre is er sprake van samenwerking tussen de ambtenaren die
zijn belast met «pre-boardingchecks» en de «immigration
liaisons officers» van de IND?Naar aanleiding van onderdeel b van het eerste lid vragen de leden van
de CDA-fractie in welke gevallen wordt aangenomen dat een vreemdeling een
gevaar vormt voor de openbare orde of de nationale veiligheid. Wordt aan het
begrip «openbare orde» de invulling gegeven zoals die is omschreven
in de naar aanleiding van de REK-uitspraak van 8 april 1999 uitgekomen TBV
1999/19, d.d. 19 augustus 1999, waarin onder andere het volgende wordt gesteld:
«De eerste toelating, waaronder tevens wordt begrepen een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf, wordt geweigerd op grond van elke onvoorwaardelijke
gevangenisstraf of vrijheidsbenemende maatregel wegens een misdrijf, ook in
gevallen waarin sprake is van een rechterlijke uitspraak die nog niet onherroepelijk
is geworden» en «het algemeen belang wordt gediend met handhaving
van een restrictief toelatingsbeleid, zeker op het gebied van de openbare
orde»? Wordt in alle artikelen waarin in het wetsvoorstel wordt gesproken
van «gevaar voor de openbare orde» op dezelfde wijze invulling
aan dit begrip gegeven?Geldt de bepaling in het derde lid, namelijk dat niet de toegang tot Nederland
wordt geweigerd aan een vreemdeling die te kennen geeft dat hij asiel wenst,
ook voor vreemdelingen die korter of langere tijd nadat zij de grens met Nederland
zijn overschreden zonder zich met een asielverzoek te melden bij de Nederlandse
autoriteiten en op enig moment, korte of veel langere tijd daarna, illegaal
in Nederland worden aangetroffen en te kennen geven alsnog een asielverzoek
te willen indienen? Kan een indicatie worden gegeven van het karakter van
de in het derde lid genoemde «bijzondere aanwijzing»?Artikel 3 bepaalt in welke gevallen de toegang tot Nederland wordt geweigerd
aan de vreemdeling. Waarom heeft de regering ervoor gekozen de weigering van
toegang imperatief te regelen en het artikel niet te formuleren als een «kan»-bepaling,
teneinde in voorkomende gevallen af te kunnen wijken van de bepaling, zo vragen
de leden van de D66-fractie.De leden van de fractie van GroenLinks merken op dat blijkens de memorie
van toelichting feitelijke toegang, zelfs als de overheid daaraan heeft meegewerkt,
nimmer rechtmatig verblijf impliceert. Maar een vreemdeling die in afwachting
is van een aanvraag voor een vergunning tot verblijf, verblijft toch rechtmatig
in Nederland (zie ook artikel 8)?Deze leden stellen ten aanzien van het eerste lid de volgende vragen.
Waarom is dit lid een imperatieve bepaling geworden? Zijn er geen omstandigheden
denkbaar (bijvoorbeeld internationale verplichtingen, onvoorzienbare omstandigheden,
humanitaire nood) die nopen tot afwijking van dit toegangsverbod? Is het niet
beter de term «wordt» te vervangen door de term «kan»?
Hiermee zou de discretionaire bevoegdheid van de minister beter tot zijn recht
komen.Sub c.: is bij de behandeling van de visumaanvraag niet al beoordeeld
of de vreemdeling beschikt over voldoende middelen om te voorzien in de kosten
van het verblijf in Nederland? Dient de vreemdeling altijd zelf in deze middelen
te voorzien of is een verklaring van de gastheer/vrouw of garantsteller dat
deze zal voorzien in de verblijfskosten, voldoende?Sub d: Aan welke voorwaarden denkt de regering? Zouden de voorwaarden
bedoeld in sub d, niet beter in de wet kunnen worden uitgewerkt en zo neen,
waarom niet? Wordt de AMvB voorgelegd aan de Kamer, evenals toekomstige wijzigingen?Lid 2: Aan welke criteria denkt de regering bij de nadere regelgeving?
Worden de AMvB's op dit terrein aan de Kamer voorgelegd, evenals wijzigingen
in de toekomst?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of het weigeren
van de toegang op grond van gevaar voor de openbare orde en nationale veiligheid
impliceert dat de toegang kan worden geweigerd indien de vreemdeling een strafblad
heeft, dan wel moet worden aangenomen dat hij misdrijven heeft gepleegd?Wordt ten aanzien van het criterium voldoende middelen van bestaan hetzelfde
bedoeld als elders in de regelgeving wordt bedoeld met voldoende middelen
van bestaan (bijvoorbeeld artikel 14, 16 en 19), zo vragen deze leden.De leden van de SGP-fractie vragen aan de regering om situaties te noemen
die aanleiding geven tot een bijzondere aanwijzing van Onze Minister, zoals
bedoeld in het derde lid.Artikel 4De leden van de PvdA-fractie vragen op welke wijze in lagere regelgeving
zal worden vastgelegd dat, zoals in de huidige regelgeving het geval is, een
strafuitsluitingsgrond voor vervoerders geldt als luchtvaartmaatschappijen
vermoeden dat zij direct of indirect meewerken aan het terugsturen van een
asielzoeker naar een land waar hij/zij voor vervolging te vrezen heeft of
een onmenselijke behandeling in de zin van artikel 3 EVRM te wachten staat
door hen toegang tot het vervoer te weigeren.De leden van de VVD-fractie vragen of de huidige regeling voor het kopiëren
van documenten door vervoerders is geëvalueerd. Nog steeds komt het namelijk
op Schiphol veelvuldig voor dat personen die asiel vragen niet meer beschikken
over documenten die ze wel hadden toen ze in het vliegtuig stapten. Mocht
geen evaluatie beschikbaar zijn, dan nodigen de leden van de VVD-fractie de
regering uit deze alsnog te laten maken en mee te zenden bij de nota naar
aanleiding van het verslag.Ingevolge artikel 4 juncto artikel 3 lid 1 sub a heeft de vervoerder een
bepaalde verantwoordelijkheid voor het in bezit hebben van geldige documenten
voor grensoverschrijding van vreemdelingen. De Raad van Hoofdcommissarissen
pleit in zijn advies van 31 mei 1999 er voor deze verantwoordelijkheid uit
te breiden tot de vreemdeling als bedoeld in artikel 3 onder b. Het gaat dan
om vreemdelingen die een gevaar voor de openbare orde opleveren, bijvoorbeeld
hooligans. De leden van de VVD-fractie vragen de regering nader te motiveren
waarom dit pleidooi niet is gehonoreerd.Ingevolge artikel 4 lid 1 wordt de vervoerder geacht het toezicht te houden
dat redelijkerwijs van hem kan worden gevorderd. De leden van deVVD-fractie
vragen de regering aan te geven wat onder «redelijkerwijs» moet
worden verstaan.Artikel 4 lid 2 geeft aan dat de vervoerder verplicht «kan»
worden afschrift te nemen van het document voor grensoverschrijding. De leden
van de VVD-fractie vragen de regering nader te motiveren waarom de woorden
uit de huidige wet «de vervoerder is verplicht» niet zijn overgenomen.De leden van de VVD-fractie krijgen voorts graag uitleg over artikel 4
lid 4. Wat wordt bedoeld met: «Iedere vervoerder die zich buiten Nederland
schuldig maakt aan schending van de in die leden bedoelde verplichtingen»?De leden van de CDA-fractie hebben bezwaren tegen de «kan»-bepaling
van artikel 4. Zij zijn van mening dat documentloosheid en de gevolgen daarvan
(bijvoorbeeld problemen bij identiteitsvaststelling bij terugkeer/verwijdering)
voor het verloop van de asielprocedure zoveel mogelijk moeten worden voorkomen.
Zij hebben daarom moeite met de vervanging van de zinsnede in de huidige wet
«de vervoerder is verplicht» door de woorden «kan worden
verplicht» in de nieuwe wet. Als zij het goed begrijpen wordt de falende
huidige praktijk, die «heeft geleerd dat van een algehele kopieerplicht
voor de vervoerder geen sprake is», als norm gehanteerd voor de nieuwe
regelgeving. Naar de mening van deze leden moet de zaak worden omgekeerd en
moet het tegengaan van documentloosheid met alle mogelijke middelen worden
tegengegaan. Gezien de beschikbaarheid van moderne technieken moet dat naar
hun mening een niet al te groot probleem zijn. Zij zien graag een onderbouwing
van de opmerking dat in de huidige praktijk geen sprake is van een algehele
kopieerplicht voor de vervoerders. Hoe verhoudt die praktijk zich ten opzichte
van de huidige regelgeving? Zij vernemen graag een nadere motivering voor
de opvatting van de regering dat kan worden volstaan met een «kan-bepaling»
inzake de kopieerplicht voor vervoerders en wat nu precies de argumenten tegen
een verplichting tot kopiëring zijn. Wat houdt de clausulering van de
kopieerplicht in de lagere regelgeving in?De leden van de CDA-fractie vernemen graag welke mogelijkheden de regering
ziet voor toepassing van biometrische identificatie.Wat moet in het eerste lid worden verstaan onder «de nodige maatregelen»
die de vervoerder moet nemen en het toezicht dat «redelijkerwijs»
van hem kan worden gevorderd?Is de regering ervan op de hoogte dat in de praktijk, vooral in de scheepvaart,
maar ook bij de burgerluchtvaart, behoefte bestaat aan een duidelijke omschrijving
van het begrip «vervoerder» en dat dit begrip zou moeten worden
vervangen dan wel aangevuld met het begrip «gezagvoerder»?De leden van de D66-fractie merken op dat in artikel 4 de regering de
term «vervoerder» hanteert. Waarom heeft de regering deze term
niet geëxpliciteerd in de memorie van toelichting? In theorie kan iemand
namelijk via een reisbureau een ticket kopen bij maatschappij A, vervolgens
wordt hij vervoerd door maatschappij B, die op zijn beurt een vervoermiddel
least van maatschappij C. Wie is in bovenstaande nu de vervoerder als bedoeld
in artikel 4?Is er ten aanzien van luchtvaartmaatschappijen een strafuitsluitingsgrond
noodzakelijk nu zij op basis van het Verdrag van Chicago niet door de Nederlandse
overheid mogen worden gedwongen mee te werken aan het direct of indirect terugsturen
van een asielzoeker naar een land waar hij voor vervolging heeft te vrezen?De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van de verwijzing
in het vierde lid naar het eerste lid op welke wijze kan worden voorkomen
dat een vervoerder zich schuldig maakt aan refoulement juist door
zich te houden aan de verplichting van dit artikel. Waarom heeft de regering
in dit artikel niet een strafuitsluitingsgrond opgenomen, om een vervoerder
duidelijk te maken dat hij de ruimte heeft om vreemdelingen te vervoeren die
voor bescherming in aanmerking komen? Op welke wijze denkt de regering dat
een vervoerder op zorgvuldige wijze deze inschatting kan maken, hetgeen al
een lastige klus is voor een gespecialiseerde beslissingsambtenaar? Bent u
het met de leden van de fractie van GroenLinks eens dat een vervoerder niet
verantwoordelijk kan worden gesteld voor de bepaling of een vreemdeling bescherming
behoeft? Hoe ziet de regering de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de
Nederlandse overheid en de vervoerder indien een vervoerder uit angst voor
zijn aansprakelijkheid een vluchteling weigert te vervoeren, en deze weigering
refoulement oplevert?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of nader kan worden
toegelicht waarom de bewoordingen «de vervoerder is verplicht»
zijn vervangen door «de vervoerder kan worden verplicht». Als
reden wordt gegeven dat van een algehele kopieerplicht door de vervoerder
geen sprake is. Waarom is daarvan geen sprake? In welke mate functioneert
de kopieerplicht dan eigenlijk wel? Is sprake van praktische bezwaren of juridische
bezwaren?Op welke wijze kan de vervoerder worden aangepakt die de verplichtingen
als in artikel 3 en 4 bedoeld niet nakomt?De leden van de SGP-fractie stellen dat het aanbeveling verdient om het
begrip «vervoerder», zoals in dit artikel gebruikt, nader te omschrijven
in artikel 1. Dit ondermeer omdat een passagier bijvoorbeeld ingeboekt kan
hebben bij maatschappij A, maar uiteindelijk feitelijk vervoerd wordt door
maatschappij B of C waarvan voertuigen geleast worden.Artikel 5Artikel 5 lid 3 bepaalt dat de verplichtingen, bedoeld in het eerste en
tweede lid, niet gelden als de vreemdeling een aanvraag tot het verlenen van
een verblijfsvergunning indient. Gaat het hier alleen om de verblijfsvergunning
ex artikel 26? Als dat het geval is, verdient het aanbeveling dat expliciet
in het artikel op te nemen, anders wordt namelijk het mvv-vereiste omzeild.
Voorts vragen de leden van de VVD-fractie waarom het begrip «verwijdering»
is vervangen door het begrip «uitzetting»?De leden van de CDA-fractie willen een verduidelijking van hetgeen in
het derde lid wordt gesteld over de niet geldende verplichting Nederland te
verlaten indien de vreemdeling een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning
indient? Betreft dit alle aanvragen voor een verblijfsvergunning, of alleen
asielaanvragen? Welke rol speelt het mvv-vereiste in dit verband?De leden van de fracties van RPF en het GPV wensen de regering de volgende
vragen te stellen. Kan worden toegelicht waarom in het tweede lid alleen gesproken
wordt van de vervoermiddelen vaartuig of luchtvaartuig?Wat wordt precies bedoeld met het derde lid, waarin staat dat de verplichting
om Nederland te verlaten niet geldt indien hij een aanvraag om een verblijfsvergunning
heeft ingediend? In welke gevallen zou dit kunnen spelen? Is dit artikel van
kracht zodra asiel wordt aangevraagd? Hoe verhoudt zich deze bepaling tot
de mvv-plicht? Artikel 6Is het juist dat, in tegenstelling tot het geval bij vreemdelingenbewaringszaken,
wel hoger beroep mogelijk is ten aanzien van het opleggen van een artikel
6 maatregel, vragen de leden van de PvdA-fractie. Kan de regering dit toelichten.De leden van de CDA-fractie merken op dat lid één tot en
met drie van dit artikel een «kan»-bepaling bevat. Waarvan is
de effectuering daarvan afhankelijk?De leden van de fractie van GroenLinks stellen de volgende vragen. Wat
is de maximum termijn dat een vreemdeling op grond van dit artikel van zijn
vrijheid kan worden beroofd? Is het uit het oogpunt van rechtszekerheid niet
van belang dat een termijn bekend is?Lid 3. Aan welk soort regime denkt de regering? Zou dit niet de vorm kunnen
hebben van een opvangcentrum met gesloten deuren, nu de vrijheidsbeneming
slechts ten doel heeft de uitzetting te kunnen effectueren? Voor elke vorm
van verzwaring van het regime zou de minister toch een zwaarwegende reden
moeten kunnen aangeven, zo lijkt deze leden Wat is de stand van zaken met
betrekking tot de beloofde notitie over het regime van vreemdelingenbewaring?
Welke faciliteiten zullen worden geboden in de ruimte als bedoeld in dit artikel?Artikel 7Gesteld wordt dat een vreemdeling ook na vrijlating uit het huis van bewaring
op grond van artikel 6 zijn vrijheid kan worden ontnomen. Voor hoe lang kan
dat en geldt dat ter fine van uitzetting, zo vragen de leden van de CDA-fractie.Artikel 8De leden van de PvdA-fractie geven er de voorkeur aan de formulering zoals
deze is neergelegd in het huidige artikel 25 te handhaven.Volgens de memorie van toelichting is met dit artikel in één
oogopslag duidelijk op welke gronden een vreemdeling in Nederland kan verblijven.
De leden van de VVD-fractie betreuren het dat nog steeds niet duidelijk is
wat wordt gedaan om illegaal verblijf in Nederland effectief tegen te gaan.
Zij verzoeken de regering in dit verband op de volgende vragen in te gaan.
Hoeveel vreemdelingen verblijven naar schatting illegaal in Nederland? Zijn
de overheden, de overheidsinstanties, de door overheden (mede)gefinancierde
instellingen en de overheidsfunctionarissen inmiddels geïnstrueerd over
het melden bij een centraal meldpunt van alle constateringen van illegaal
verblijf van vreemdelingen in Nederland (motie Kamp c.s. Kamerstuk 19 637,
nr. 465)? Is geregeld dat op ieder van deze meldingen adequaat wordt gereageerd
in de vorm van het uitzetten van betrokken vreemdelingen?De leden van de VVD-fractie vragen de regering aan te geven waarom in
het wetsvoorstel niet ondubbelzinnig is vermeld dat het niet toegestaan is
zonder verblijfsvergunning in Nederland te verblijven, dat een vreemdeling
zonder verblijfsvergunning Nederland moet verlaten en dat anders tegen haar
of hem wordt opgetreden.De leden van de CDA-fractie vragen hoe moet worden verstaan dat de aansluiting
met de systematiek van de Koppelingswet zoveel mogelijk blijft gehandhaafd?
Waarom wordt gesproken van «zoveel mogelijk»? Bestaat de kans
dat onder de nieuwe wet van een geringere aansluiting sprake zou kunnen zijn
dan onder de huidige? Is de in de herfst van ditjaar voorziene
evaluatie van de Koppelingswet al verricht? Geeft die aanleiding tot de conclusie
dat de aangebrachte koppeling in de praktijk niet werkbaar zou zijn en dat
de wet zou moeten worden aangepast?Hoe moet de zinsnede met betrekking tot onderdeel f worden verstaan, waarin
wordt gesteld: «dezerzijds wordt er voortaan van uit gegaan dat de woorden
«ingevolge deze wet» ook omvatten een beschikking ingevolge deze
wet»? Met andere woorden, bestaat daarover geen zekerheid?Kan een indicatie worden gegeven van de aard en de omvang van de in onderdeel
k bedoelde gevallen waarin op grond van artikel 17 van de Rijkswet op het
Nederlanderschap een procedure is begonnen?Waarom is inzake de in onderdeel l bedoelde gevallen van vrouwenhandel
gekozen voor een bedenkfase van maximaal drie maanden? Om hoeveel gevallen
gaat het jaarlijks? Hoeveel van hen maken gebruik van de bedenkfase? Hoeveel
doen aangifte? Hoeveel dienen een aanvraag voor een verblijfsvergunning in?
Hoeveel van hen krijgen een verblijfsvergunning? Hoeveel worden afgewezen?
Hoeveel worden daadwerkelijk verwijderd?Hoe moet een vreemdelingen die nog niet beschikt over een document waaruit
zijn rechtmatig verblijf blijkt, aantonen dat hij rechtmatig in Nederland
verblijft, bijvoorbeeld als hij in een bepaalde situatie in aanraking komt
met de politie. Hoe wordt het rechtmatig verblijf dan vastgesteld?De leden van de fracties van de RPF en het GPV wensen de regering de volgende
vragen ter beantwoording voor te leggen. Hoe wordt in de praktijk omgegaan
met het bepaalde onder l? Hoe vaak doen slachtoffers van vrouwenhandel aangifte
op basis van artikel 250ter Sr en hoe vaak volgt vervolgens een aanvraag tot
verblijf? Welke criteria worden daarna aangelegd om te bepalen of verblijf
al dan niet wordt toegestaan?Artikel 10De leden van de PvdA-fractie vragen of dit artikel betekent dat een vreemdeling
die in bewaring zit geen aanspraak heeft op bijstand door de reclassering?
Zo ja, kan de regering aangeven of op deze manier conform de beginselen in
het strafrecht wordt gehandeld.De leden van de VVD-fractie willen de voor november 1999 toegezegde evaluatie
van de Koppelingswet betrekken bij hun oordeel over de Vreemdelingenwet 2000.
Zij verzoeken de regering er daarom zorg voor te dragen dat de Tweede Kamer
deze evaluatie uiterlijk ontvangt ten tijde van het indienen van de nota naar
aanleiding van het verslag.In artikel 10 lid 1 wordt bepaald, dat de vreemdeling die geen rechtmatig
verblijf heeft in Nederland, geen aanspraak kan maken op toekenning van verstrekkingen,
voorzieningen en uitkeringen bij wijze van een beschikking van een bestuursorgaan.
In lid 2 wordt bepaald dat van het eerste lid kan worden afgeweken indien
de aanspraak onder andere betrekking heeft op rechtsbijstand aan de vreemdeling.
De leden van de VVD-fractie zijn van mening, dat deze personen geen gratis
rechtsbijstand moeten kunnen krijgen. Staat artikel 6 EVRM in de weg om in
de Wet op de Rechtsbijstand te bepalen dat illegalen niet in aanmerking komen
voor rechtsbijstand voor rekening van de overheid?Dit artikel regelt wie geen aanspraak op voorzieningen mag maken. Degene
die geen rechtmatig verblijf in Nederland toekomt, heeft in beginsel geen
recht op voorzieningen, behalve onderwijs, medische zorg e.d. De leden van
de D66-fractie vragen of vreemdelingen die hier niet rechtmatig verblijven
en strafbare feiten begaan, aanspraak kunnen maken op voorzieningen zoals
rechtshulp of voorzieningen in de sfeer van bijstand door de reclassering? Voorts vragen de leden van de fractie van D66 wat er gebeurt met de groep
vreemdelingen die niet uitzetbaar is (de technisch niet verwijderbaren)? Hebben
deze mensen nog aanspraak op voorzieningen?Artikel 11Maken onder de nieuwe wet de zogenaamde Dublinclaimanten aanspraak op
opvang, vragen de leden van de CDA-fractie.Artikel 12Kan een indicatie worden gegeven van de verschillende termijnen die volgens
het tweede lid voor te onderscheiden categorieën vreemdelingen kunnen
worden vastgesteld, vragen de leden van de CDA-fractie. Hoe zal onder de nieuwe
wet worden opgetreden tegen illegale arbeid en illegale tewerkstelling? Verandert
hier iets juridisch of iets praktisch?Heeft het bepaalde in dit artikel betrekking op toeristen, studenten en
dergelijke? Is toeristen elke vorm van arbeid verboden en zo ja, wat is daarvan
de reden, zo vragen de leden van de fracties van de RPF en het GPV.Artikel 13Ten aanzien van lid 1onder e van dit artikel, welke volgens de memorie
van toelichting met name met het oog op de overheveling van de alleenstaande
minderjarige grond naar regulier in het leven is geroepen, bestaan bij de
leden van de PvdA-fractie nog vragen. Zo kunnen zij zonder kennis te hebben
genomen van de lagere regelgeving terzake geen oordeel vormen over de wijze
waarop in de vreemdelingencirculaire beleidsmatige invulling zal worden gegeven
aan deze nieuwe reguliere toelatingsgrond. Het beschermingsniveau dat thans
bestaat voor alleenstaande minderjarige asielzoekers dient naar het oordeel
van deze leden gehandhaafd te worden. De leden van de PvdA-fractie zijn er
voorstander van om expliciet in de wet vast te leggen dat door de regering
aan alleenstaande minderjarige asielzoekers, die niet in aanmerking komen
voor een verblijf op asielgronden en waarvoor geen adequate opvang in het
land van herkomst voor handen is, een vergunning tot verblijf wordt verleend.
De formulering in lid 1 onder e kan dan komen te vervallen.Voorts achten de leden van de PvdA-fractie het gewenst dat alleenstaande
minderjarige asielzoekers zo kort mogelijk in onzekerheid verkeren. Is de
regering het met deze leden eens dat de lange onzekerheid die het wetsvoorstel
met zich meebrengt, in strijd is met de principes van de jeugdbescherming?
Uit de memorie van toelichting blijkt dat de verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd voor AMA's geldt tot het bereiken van de meerderjarige leeftijd. Zal
in alle gevallen waarin de houder van de vtv-AMA bij het bereiken van de meerderjarige
leeftijd nog geen vijf jaar in Nederland heeft verbleven en er geen andere
gronden zijn voor toelating, verder verblijf worden geweigerd? Zo nee, in
welke gevallen niet?De leden van de PvdA-fractie plaatsen verder kanttekeningen bij de formulering
van lid 2, nu deze een achteruitgang betekent voor reguliere vreemdelingen
omdat in het wetsvoorstel een reguliere vergunning altijd onder beperkingen
moet worden verleend, terwijl dat nu ook zonder beperkingen kan. De intrekkingsgrond
«niet meer voldoen aan de beperkingen» zal dus vaker kunnen worden
ingeroepen. Dat een dergelijke wijziging een gevolg is van het onderscheid
dat in het wetsvoorstel wordt gemaakt tussen de verblijfsvergunning op reguliere
gronden en op asielgronden, is naar het oordeel van de leden
van de PvdA-fractie niet overtuigend.De leden van de PvdA-fractie zijn voorts voorstander van het codificeren
van gezinsvorming/hereniging, te meer nu in artikel 27 lid 1 onder e gezinshereniging
voor asielzoekers wel in de wet is opgenomen. De algemene regel van reguliere
gezinsherening niet opnemen in de wet en de specifieke situatie van gezinshereniging
voor asielzoekers wel in de wet opnemen is naar het oordeel van de leden van
de PvdA fractie onwenselijk.Ten slotte verzoeken de leden van de PvdA-fractie de regering met voorstellen
te komen ten aanzien van de in de memorie van toelichting aangegeven mogelijkheid
om voor bepaalde categorieën vreemdelingen, te weten voor die met een
verblijfsvergunning die naar zijn aard niet tijdelijk is (zoals vreemdelingen
die zijn toegelaten op basis van gezinshereniging), een langere geldigheidsduur
dan één jaar voor de vergunning te laten gelden.Ingevolge artikel 13 lid 1 sub c kan een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd worden gewijzigd, hetzij op aanvraag van de houder van de vergunning
hetzij ambtshalve wegens veranderde omstandigheden. Ambtshalve wijziging is
slechts bij wijze van uitzondering mogelijk. De leden van de VVD-fractie vragen
de regering uiteen te zetten aan welke omstandigheden moet worden gedacht.De minister van Justitie kan de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd
ambtshalve verlenen. De leden van de VVD-fractie vragen de regering aan te
geven aan welke categorieën moet worden gedacht. Voorts vragen de leden
van de VVD-fractie wat het verschil is tussen artikel 4 lid 1 sub e en artikel
4:81 van de Algemene wet bestuursrecht.Kan een voorbeeld worden gegeven van de in lid 1 onder c bedoelde situatie
dat op aanvraag van de houder van de vergunning dan wel ambtshalve een wijziging
wegens veranderde omstandigheden kan worden aangebracht ten aanzien van de
beperking die aan de vergunning is verbonden, vragen de leden van de CDA-fractie.Wordt in het kader van de op basis van onderdeel e van lid 1 eventueel
ambtshalve te verlenen vergunning voor bepaalde tijd bekeken of de alleenstaande
minderjarige asielzoeker valt onder de categorie «verdragsvluchteling»,
«humanitair», dan wel «vvtv», en wordt meteen bekeken
of deze inderdaad minderjarig is?Wat wordt in de toelichting op onderdeel e van lid 1 verstaan onder «noodzakelijke
opvang»? Aan welke normen wordt die gerelateerd, aan de Nederlandse
of aan die in het land van herkomst?In het nader rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State
wordt, zonder nadere toelichting, gesteld dat in de Vreemdelingencirculaire
beleidsmatige invulling aan deze reguliere grond zal worden gegeven. Betekent
dit dat het huidige AMA-beleid aanzienlijke wijziging zal ondergaan?Wat is het verschil tussen een «voorschrift» (in het tweede
lid) en een «voorwaarde»? Op welke voorschriften wordt gedoeld?
Waarom is in het vijfde lid een termijn van vijf jaren genoemd?De leden van de fractie van GroenLinks wensen de volgende vragen over
dit artikel aan de regering te stellen. Ten aanzien van het eerste lid, onderdeel
c: aan welke situaties denkt de regering, waarin de minister bevoegd is om
een vergunning tot verblijf te wijzigen? Kan de vreemdelingen daartegen bezwaar
maken? De regering stelt dat terughoudend met deze bevoegdheid wordt omgegaan.
Is een algemene maatregel van bestuur, waarin criteria worden vastgelegd voor
de gebruikmaking van deze bevoegdheid, dan niet verstandig? Onderdeel e: Waarom is besloten de toelatingsprocedure voor alleenstaande
minderjarige asielzoekers onder te brengen bij het hoofdstuk regulier in plaats
van bij het hoofdstuk asiel? In artikel 26 worden immers ook humanitaire gronden
genoemd voor toelating? Is de minister van plan om standaard de verblijfsvergunning
van AMA's in trekken bij het bereiken van hun meerderjarigheid? Wat gebeurt
er vervolgens met een AMA, indien nog geen vijf jaar zijn verstreken en er
geen andere toelatingsgronden van toepassing zijn? Is het terugsturen van
een jongere na jaren verblijf in Nederland niet in strijd met het Verdrag
voor de Rechten van het Kind en met het nationaal jeugdbeschermingsrecht,
dat juist uitgaat van een snelle integratie van jongeren en daarom van een
snellere verkrijging van rechten? Waarom wordt van drie jaar tijdelijkheid
naar vijf jaar tijdelijkheid overgegaan? Realiseert de regering zich de gevolgen
van deze onzekerheid voor de ontwikkeling en integratie van het kind?Lid 2. Waarom is ervoor gekozen om alleen nog de mogelijkheid van een
verblijfsvergunning voor bepaalde tijd onder beperkingen te verlenen? Hoe
verhoudt zich dit tot de discretionaire bevoegdheid van de staatssecretaris
om een vergunning te verlenen, zonder dat er sprake is van een beperking?Lid 3. Op welke wijze zal omgegaan worden met de duur van de verblijfsvergunning
en de verlengingsmogelijkheid? Zou het niet veel arbeidscapaciteit en procedures
schelen als standaard wordt gekozen voor een vergunning voor bepaalde tijd
van vijf jaar, waarbij de mogelijkheid van intrekking aanwezig blijft? Welke
criteria zullen worden gehanteerd voor de beoordeling van de duur waarvoor
de vergunning wordt verleend? Wordt hier ook de mogelijkheid voor opnieuw
een vergunning voor bepaalde tijd na vijf jaar uitdrukkelijk opengelaten?
Is het hoofduitgangspunt niet dat na vijf jaar wordt overgegaan op een vergunning
voor onbepaalde tijd, met als uitzonderingen de vergunningen onder een beperking
die in de tijd zijn afgebakend, zoals bijvoorbeeld die van studenten? Zou
een dergelijk uitgangspunt niet meer rechtszekerheid creëren? Aan welke
categorieën wil de minister opnieuw een vergunning voor bepaalde duur
verstrekken? Worden hierbij criteria opgesteld, zodat vreemdelingen weten
waar zij aan toe zijn?Het betreffende artikel geeft de minister een grote vrijheid bij de bepaling
wanneer een vergunning voor bepaalde tijd wordt verleend. De leden van de
fracties van de RPF en het GPV vragen of beoogd wordt tot beleidswijzigingen
te komen op dit punt. Zij vragen hoe in de praktijk wordt omgegaan met verzoeken
tot verblijf op grond van medische behandeling.Alleenstaande minderjarige asielzoekers, van wie de asielaanvraag is afgewezen
maar die niet kunnen worden teruggestuurd vallen ook onder artikel 13. Hun
wordt dan een vergunning voor bepaalde tijd verstrekt totdat zij meerderjarig
zijn. Geldt ook in deze gevallen dat de termijn van vijf jaar niet kan worden
overschreden? Hoe verhoudt de termijn van vijf jaar zich tot een mogelijke
eerdere termijn die is gaan lopen op grond van de verblijfsvergunning asiel
voor bepaalde tijd? Het zou mogelijk kunnen zijn dat de AMA eerst een verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd heeft gekregen. Vervolgens is deze niet omgezet in
een verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd. Dan wordt vastgesteld
dat de AMA niet kan worden teruggestuurd. Gaat de termijn van vijf jaar op
basis van artikel 13 pas vanaf dat moment lopen?Waarom wordt een besluit ten aanzien van de AMA ambtshalve afgedaan? Met
andere woorden, waarom is afgezien van een nadere regeling in de wet zelf?Waarom wordt een afgewezen AMA (eventueel) een verblijfsvergunning op
basis van artikel 13 toegekend en niet op basis van artikel 27?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen hoe de aanvragen
op basis van de artikelen 13 en 18 zich voor het overige verhouden tot de aanvragen op basis van de artikelen 26 en 31. In hoeverre is het mogelijk
dat aanvragen om een verblijfsvergunning regulier lopende of na de procedure
worden omgezet in aanvragen om een verblijfsvergunning asiel en andersom?
Wat is in dit kader bijvoorbeeld de betekenis van de bepaling onder artikel
15, eerste lid onder f? Is het mogelijk twee aanvragen tegelijkertijd in te
dienen, dus zowel een verblijfsvergunning asiel als een verblijfsvergunning
regulier?De leden van de SGP-fractie vragen de regering uiteen te zetten hoe de
conclusies van de Europese Raad van Tampere betreffende derdelanders doorwerken
in Hoofdstuk 2 Afdeling 2 van dit wetsvoorstel, en hoe de rechten van derdelanders
in de Vw2000 zich verhouden tot die van EU-burgers. Voorts wenden deze leden
nog enige vragen te stellen over de artikelen 13, 14, 26, 27 en 28. Met betrekking
tot artikel 13 lid 1 onder e vragen de leden van de SGP-fractie waarom de
verblijfsvergunning voor alleenstaande minderjarige asielzoekers in de afdeling
regulier, en niet in de afdeling asiel (bijvoorbeeld in de artikelen 26 en
27) geregeld is.Deze leden vragen de regering of het niet zinvol is om in de artikelen
14 en 28 clausules op te nemen waarin het tegelijkertijd aanvragen van een
vergunning voor regulier verblijf (artikel 13) én voor asiel (artikel
26) uitgesloten wordt? Is het wenselijk dat iemand via de asielprocedure toegang
krijgt tot Nederland, en vervolgens ook verblijfsrecht kan ontlenen aan het
starten van een procedure ter verkrijging van een reguliere verblijfsvergunning?Artikel 14Hoewel het vereiste van een geldige machtiging tot voorlopig verblijf
(hierna mvv) ten opzichte van de huidige wetgeving is versoepeld in die zin
dat deze alleen wordt gesteld als de vreemdeling een aanvraag voor verlening
van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd doet, vragen de leden van de
PvdA-fractie of deze wijziging een oplossing zal bieden voor de schrijnende
situaties die zich in de praktijk voordoen als gevolg van het stellen van
dit vereiste. Zo wordt in het geval dat een vreemdeling niet tijdig een aanvraag
heeft ingediend tot wijziging van een verblijfsvergunning of verlenging van
de vergunning, opnieuw vereist dat aan de MVV plicht is voldaan. Op deze wijze
kan evenals in de huidige situatie een gat in het verblijfsrecht van een vreemdeling
ontstaan en betekent het bovendien een ernstige inbreuk op het integratieproces.
Een vreemdeling kan ook zijn/haar baan kwijtraken als hij/zij gedwongen wordt
terug te gaan naar zijn/haar land van herkomst en zo in een vicieuze cirkel
terecht komen. Ook komt aan het lange scheiden van partners en echtgenoten
door bovenstaande verandering geen einde. Bovendien is een nieuw probleem,
omdat de huidige A-statushouders die niet binnen de wettelijke termijn van
drie maanden zijn nagereisd nu een mvv zullen moeten aanvragen. De groep van
aanvragers van een mvv zal alleen maar groter worden.Ten aanzien van het vereiste van zelfstandig en duurzaam beschikken over
voldoende middelen van bestaan, zoals neergelegd in artikel 14 lid 1 onder
c, wensen de leden van de PvdA-fractie op de hoogte te worden gesteld van
de lagere regelgeving waarin dit vereiste wordt uitgewerkt. In de memorie
van toelichting wordt ten aanzien van artikel 14 lid 1 onder d vermeld dat
deze weigeringsgrond in lagere regelgeving of beleidsregels wordt uitgewerkt.
Kan de regering meer in detail aangeven hoe deze weigeringsgrond vorm gaat
krijgen. Op welke punten wordt door de regering een verandering beoogd ten
opzichte van het huidige openbare orde beleid?In de memorie van toelichting wordt bij artikel 14 lid 1 sub a gesteld
dat het mvv-vereiste alleen zal worden gesteld als de vreemdeling een eerste aanvraag voor verlening van een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd doet en niet meer als het gaat om voortgezet verblijf. Maar stelt artikel
52a van het Vreemdelingenbesluit niet dat het mvv-vereiste niet geldt als
de vreemdeling tijdig een aanvraag om verlenging van de geldigheidsduur van
de vergunning tot verblijf heeft ingediend? Gaarne krijgen de leden van de
VVD-fractie een verduidelijking op dit punt.Artikel 14 lid 1 sub b gaat over geldige documenten voor grensoverschrijding.
De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat het niet aanvaardbaar is indien
in verband met het aanvragen van een verblijfsvergunning documenten worden
achtergehouden, onjuiste documenten worden getoond als waren zij echt, onjuiste
informatie wordt gegeven, op enigerlei wijze wordt tegengewerkt of onvoldoende
meegewerkt dan wel personen worden geholpen illegaal in het land te verblijven.
In deze gevallen zou een aanvraag voor een verblijfsvergunning moeten worden
geweigerd, een vergunning niet moeten worden verlengd, dan wel een vergunning
moeten worden ingetrokken. Zij verzoeken de regering hierop in te gaan en
daarbij tevens aan te geven of verdragsrechtelijke bepalingen zich tegen een
weigerings- of intrekkingsgrond in deze zin verzetten. Is het mogelijk te
bepalen dat in de hiervoor vermelde gevallen een reeds verleende vergunning
van rechtswege komt te vervallen? In aanvulling op datgene wat in het wetsvoorstel
is geregeld, wordt in het bijzonder gedoeld op de situatie dat op enigerlei
wijze wordt tegengewerkt of onvoldoende wordt meegewerkt.De leden van de VVD-fractie merken op dat niet is bepaald dat een aanvraag
kan worden afgewezen indien een vreemdeling hier of in het land van herkomst
is veroordeeld wegens een strafbaar feit. Zij verzoeken de regering aan te
geven hoe dit onder de huidige vreemdelingenwet is geregeld. Waarom is er
nu van afgezien?Tot slot van dit artikel vragen de leden van de VVD-fractie of het onderhavige
wetsvoorstel de mogelijkheid biedt om, door middel van het vragen van asiel,
het mvv-vereiste te omzeilen? Zij vragen de regering daar op in te gaan.De leden van de CDA-fractie vragen waarom het ontbreken van een geldige
machtiging tot voorlopig verblijf niet is opgenomen als afwijzingsgrond? Beoogt
de «kan-bepaling» van lid 1 een ruimhartiger omgaan met het ontbreken
van een mvv indien het verblijfsdoel wordt veranderd? Ligt hieraan een evaluatie
van de mvv-wet ten grondslag? Betekent een en ander dat bijvoorbeeld een vreemdeling
die in het bezit is van een verblijfsvergunning voor studie en die wil «omzetten»
in een vergunning tot verblijf bij partner, onder de nieuwe wet niet hoeft
terug te keren naar zijn land van herkomst om daar een mvv aan te vragen voor
dat nieuwe verblijfsdoel?Het is de leden van de CDA-fractie niet geheel duidelijk waarom, zoals
in het nader rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State
wordt opgemerkt, een facultatieve bevoegdheid inzake het eerste lid onder
a méér mogelijkheden biedt (een deel van) extra procedures te
voorkomen dan bij een imperatieve regeling van dit artikellid, met toepassing
van een hardheidsclausule het geval zou zijn, temeer daar wordt gesteld dat
een de toepassing van de facultatieve bevoegdheid beduidend ruimer zal zijn.
Kan hierop nader worden ingegaan? Kan nader worden gemotiveerd waarom een
voorschrift als dat conform artikel 16, zevende en achtste lid van de huidige
wet (melding aan de Tweede Kamer hoe vaak van de hardheidsclausule gebruik
is gemaakt), alleen zinvol is bij toepassing van een hardheidsclausule? Waarom
zou melding in het andere geval niet zinvol zijn?Wat zijn in relatie tot onderdeel c de mogelijkheden van garantstelling
door derden, in aanmerking genomen dat het hier in beginsel om tijdelijk verblijf
gaat? Kan met betrekking tot onderdeel d van lid 1 een verduidelijking worden
gegeven van gevallen waarin bij de weigering van een vergunning vrijheids-
en vermogensstraffen, voorwaardelijke veroordelingen, overtredingen en boetes
kunnen worden betrokken? Kan bijvoorbeeld ook een maand voorwaardelijke hechtenis
en weigeringsgrond opleveren?De leden van de D66-fractie wensen de volgende vragen aan de regering
te stellen. Is artikel 14 lid 1 sub a niet onnodig ingewikkeld geformuleerd?
Kan niet worden volstaan met «een geldige machtiging tot voorlopig verblijf
die overeenkomt met het beoogde verblijfsdoel»?Welke gronden heeft de regering in gedachten bij het in lid 1 sub g bepaalde
«gronden aan het algemeen belang ontleend»? Is dit niet een te
ruime bepaling?De leden van de fractie van GroenLinks stellen de navolgende vragen aan
de regering. Wat betreft het eerste lid, onderdeel c: Overziet de regering
de consequenties van de aanscherping van de inkomenseis bij gezinshereniging
en gezinsvorming (in veel gevallen van 70% naar 100% van de bijstandsnorm)?
Wordt er nog rekening gehouden met de omstandigheden van de vreemdeling, bijvoorbeeld
de zorgtaak voor kleine kinderen, de medische of psychische omstandigheden
of het feit dat het gezinsleven niet elders kan worden voortgezet? Is de uitleg
van het begrip «duurzaam» nog wel houdbaar gelet op de flexibilisering
van de arbeidsmarkt? Is het ook wel nodig om daar zulke zware eisen aan te
stellen nu de vergunning voor bepaalde tijd elk moment kan worden ingetrokken
als niet meer aan de inkomenseis wordt voldaan? Telt inkomen uit arbeidsmarktactiverende
maatregelen wel mee bij de berekening voor het inkomen? Zo neen, staat deze
eis niet op gespannen voet met verschillende bepalingen, bijvoorbeeld van
het Vluchtelingenverdrag, het Verdrag voor de Rechten van het Kind en artikel
8 EVRM? Hoe verhoudt zich deze inkomenseis tot de meemalen uitgesproken wens
van het kabinet om de rechtspositie van vreemdelingen te versterken, ook op
Europees niveau? Beseft de regering dat deze eis extra hard kan uitpakken
voor migranten die hier zijn opgegroeid en op jonge leeftijd een partner in
het buitenland hebben? Wordt rekening gehouden met de fluctuaties in de economie,
waarbij het in tijden van laagconjuctuur extra moeilijk zal zijn voor migranten
om werk te vinden en daarmee aan de inkomenseis te voldoen?Sub d: wordt het criterium «gevaar voor openbare orde» niet
opgerekt als een voorwaardelijke veroordeling of een bestuurlijke boete daar
ook onder valt? Blijft iemand een gevaar voor de openbare orde indien de proeftijd
al verstreken is? Speelt een verdenking ook nog een rol bij de bepaling of
iemand een gevaar voor de openbare orde is? Wordt een ongewenstverklaring
in verband met illegaal verblijf tegengeworpen? Wordt een afwijzing wel gemotiveerd,
waarbij ook op de gemaakte belangenafweging wordt ingegaan? Hoe verhoudt deze
bepaling zich ten opzichte van artikel 8 EVRM?De leden van de SP-fractie stellen vast dat in artikel 14 van het ontwerp
8 gronden worden genoemd voor weigering van de verblijfsvergunning, waarvan
de meeste afkomstig zijn uit de Vreemdelingencirculaire. Waarom alleen dit
gedeelte uit de Vreemdelingencirculaire wordt overbracht naar de wet, maakt
de memorie van toelichting. Essentiële waarborgen met betrekking tot
de rechtspositie van de tweede generatie die al lang in de Vreemdelingencirculaire
staan (regels inzake voorgezet verblijf van secundaire migranten, regels over
de bescherming tegen uitzetting van de tweede generatie in A4, 4.3.2.2. Vreemdelingencirculaire),
zijn echter niet in de wet opgenomen. Zij verzoeken de regering deze gang
van zaken toe te lichten. De leden van de fracties van RPF en het GPV merken op dat een vreemdeling
die al houder was van een verblijfsvergunning asiel niet mvv-plichtig is.
Is dit ook het geval indien nog niet is besloten op zijn aanvraag om asiel,
zo vragen de leden van de fracties van de RPF en het GPV.Artikel 14 heeft de structuur van een «kan»-bepaling. De aanvraag
kan worden afgewezen op basis van onder meer het ontbreken van een mvv. Dit
houdt de mogelijkheid open dat de minister op basis van bijzondere omstandigheden
ondanks het ontbreken van een mvv toch een vergunning verstrekt. De leden
van de fracties van de RPF en het GPV vragen op wat voor gevallen de regering
zoal het oog heeft. Zij verwijzen naar artikel 15, waar ook al tal van situaties
zijn opgenomen waarin het mvv-vereiste niet wordt gesteld. Waarom is daarnaast
een niet-gespecificeerde bevoegdheid op basis van artikel 14 nodig?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen waarom de afwijzingsgrond
«niet beschikken over een geldig document voor grensoverschrijding»
eveneens een «kan»-bepaling is. Aan welke situaties moeten zij
hier denken, voor zover die niet door andere bepalingen uit de wet zijn gedekt?Artikel 15De leden van de PvdA-fractie vragen of een vreemdeling, die voor studiedoeleinden
is toegelaten en vervolgens een verblijfsvergunning op andere gronden wil
aanvragen, zal vallen onder artikel 15 lid 1 onder f. De leden van de PvdA-fractie
vragen de regering of zij heeft overwogen af te zien van het MVV vereiste.Het ontbreken van een mvv wordt niet tegengeworpen als verlening van zorg
in Nederland medisch noodzakelijk is. Wat moet worden verstaan onder «medisch
noodzakelijk»? De leden van de VVD-fractie vragen de regering aan te
geven waarom in artikel 15 lid 1 sub c niet is bepaald dat het moet gaan om
medische zorg vanwege «een levensbedreigende situatie».Zij vragen de regering meer in algemene zin de achtergrond van deze bepaling
toe te lichten. Welke gevallen heeft de regering in dit verband op het oog?
Hoe wordt aangekeken tegen het naar Nederland komen voor medische behandeling,
het daarvoor niet aanvragen van een mvv, de noodzakelijkheid, de aard en de
tijdsduur en het dragen van de kosten van de behandeling?Artikel 15 lid 1 sub g geeft aan dat een aanvraag tot het verlenen van
een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd niet wordt afgewezen wegens het
ontbreken van een geldige mvv, indien het betreft een vreemdeling die behoort
tot een bij algemene maatregel van bestuur aangewezen categorie. Aan welke
categorieën personen moet worden gedacht. Wat is de achtergrond van deze
bepaling, zo vragen de leden van de VVD-fractie.Meer in algemene zin vragen de leden van de VVD-fractie de regering om
de Tweede Kamer nu uitvoerig te informeren over de huidige praktijk ten aanzien
van toelating op medische gronden. Zij vragen de regering daarbij ook in te
gaan op de vraag of het waar is dat als de IND niet kan aantonen dat in het
land van herkomst een medische voorziening daadwerkelijk – met inbegrip
van de mogelijkheid voor betrokkene om de kosten te kunnen betalen –
voor de vreemdeling toegankelijk is, in de regel verblijf in Nederland voor
de duur van de medische behandeling wordt toegestaan? Deelt de regering de
opvatting van genoemde leden dat deze regeling als zeer ruimhartig zou kunnen
worden gekenschetst? Hoe beoordeelt de regering deze regeling voor wat betreft
het aanzuigende effect en de financiële risico's? Welke kosten zijn het
gevolg van dit beleid? Op welke wijze kan een zeer terughoudende regeling
vorm worden gegeven? Aan de hand waarvan wordt in verband met onderdeel f van lid 1 vastgesteld
of een aanvraag tot verlenging van een vergunning tot verblijf toerekenbaar te laat is ingediend, in verband waarmee het mvv-vereiste
wel wordt gesteld? In hoeverre zal dit laatste naar verwachting kunnen leiden
tot procedures, vragen de leden van de CDA-fractie.Kan worden toegelicht waarom, volgens onderdeel c van lid 1, een vreemdeling
aan wie verlening van zorg in Nederland medisch noodzakelijk is het ontbreken
van een geldige machtiging tot voorlopig verblijf niet wordt tegengeworpen?
Bij wie ligt hier de bewijslast? Wat moet worden verstaan onder «medisch
noodzakelijk»?Wordt in onderdeel f van lid 1 bedoeld wijziging van het doel van het
verblijf, bijvoorbeeld van wijziging van «studie» in «verblijf
bij partner»?Kunnen voorbeelden worden gegeven van situaties waarin de minister «terughoudend
gebruik» maakt van zijn bevoegdheid om aanvraag af te wijzen wegens
het ontbreken van een mvv?De leden van de fractie van GroenLinks vragen over het gestelde onder
f het volgende: Deze leden zijn verheugd over de beperking van de mvv-eis
tot aanvragen om eerste toelating. Wel vragen zij aandacht voor de niet-tijdige
aanvraag voor voortgezet verblijf. Sinds de inwerkingtreding van de Koppelingswet
wordt een aanvraag een dag na verstrijking van de geldigheidsduur van de vergunning
al opgevat als toerekenbaar te laat. Zou het niet meer in overeenstemming
zijn met het beginsel van proportionaliteit om in een dergelijke niet-tijdige
verlenging de mvv-eis niet tegen te werpen? In welke mate wordt rekening gehouden
met de toerekenbaarheid van de niet-tijdige verlenging. Wat betekent «terughoudend»
in dit geval?De leden van de SP-fractie stellen vast dat de rechtspositie voor regulier
in Nederland verblijvende vreemdelingen op punten verbeterd wordt. De mvv-plicht
is in het ontwerp beperkt tot de eerste toelating. Uit het nader rapport (blz.
15) blijkt echter dat een toerekenbaar te laat ingediende aanvraag van verlenging
van de verblijfsvergunning als een aanvraag om eerste toelating zal worden
beschouwd. Hierdoor moet de betrokkene toch weer aan de mvv-eis voldoen; dit
kan betekenen dat een vreemdeling terug moet keren naar het land van herkomst
om daar opnieuw toelating af te wachten. Dit kan leiden tot een breuk in de
verplichtingen van vreemdelingen ten aanzien van derden in Nederland. (bijvoorbeeld:
breuk in arbeidscontract, wegvallen inkomsten, breuk in opbouw rechten etc.).
In de artikelen 15 en 16 worden de gronden aangegeven waarop ondanks het ontbreken
van een mvv kan worden overgegaan tot het verlenen van een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd. In de memorie van toelichting (blz. 29) staat dat hiervan
een zeer terughoudend gebruik zal worden gemaakt. De leden van de SP-fractie
stellen voor vanwege de zwaarwegende gevolgen die een te terughoudend gebruik
van art. 15 en 16 kan hebben voor individuele verlate aanvragers, dit gebruik
van de uitzonderingsmaatregelen op het verstrekken van een vergunning zonder
de vereiste mvv te beoordelen naar proportionaliteit en belang van betrokkene.
Deze leden verzoeken de regering hierop te reageren.Artikel 16,17 en 19De leden van de PvdA-fractie wijzen op de zorg van Professor Groenendijk
die in zijn voordracht in Leiden op 2 november 1999 melding heeft gemaakt
van een aanzienlijke verruiming (ten opzichte van het huidige artikel 12)
van de niet-verlenging en intrekkingsgronden van de vergunning voor bepaalde
tijd. Drie nieuwe gronden voor intrekking/niet-verlenging zijn aan het huidige
artikel toegevoegd. De eerste grond betreft het feit dat de vreemdeling zijn/haar
hoofdverblijf buiten Nederland heeft gevestigd, ten tweede het niet beschikken
over een geldig document voor grensoverschrijding, ten derde
de catch-all bepaling «gronden aan het algemeen belang ontleend».
Bovendien zijn drie van de bestaande intrekkingsgronden in het ontwerp ruimer
geformuleerd dan in de huidige wet (onderdeel c, d en e). In de memorie van
toelichting is op het bovenstaande niet ingegaan. Kan de regering motiveren
welke redenen ten grondslag liggen aan de verslechtering van de rechtspositie
van reguliere vreemdelingen? De leden van de PvdA-fractie vragen de regering
of deze verslechtering niet ongedaan gemaakt kan worden, niet in de laatste
plaats vanwege de al eerder aangegeven discrepantie tussen deze ontwerpregelgeving
en de afspraken die ten aanzien van de positie van gevestigde derde landers
zijn gemaakt tijdens de Europese Top in Tampere.Zoals aangegeven kan verplaatsing van het hoofdverblijf buiten Nederland
leiden tot weigering van verlenging dan wel intrekking van een verblijfstitel.
Kan de regering uitleggen hoe dit zich verhoudt met de mogelijkheid ingevolge
de remigratiewet om binnen één jaar gebruik te maken van de
zogenaamde terugkeeroptie?De leden van de PvdA-fractie vragen of de gevolgen van het opnemen van
art 16 lid 1 onder g voor de illegale werknemer niet te vergaand zijn.Een aanvraag tot verlengen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd
kan onder andere worden afgewezen als de vreemdeling onjuiste gegevens heeft
verstrekt dan wel gegevens heeft achtergehouden, terwijl die gegevens tot
afwijzing van de oorspronkelijke aanvraag tot het verlenen of verlengen zouden
hebben geleid. Wordt daar onder ook begrepen het hebben getoond van onjuiste
documenten als waren zij echt, het op enigerlei wijze tegenwerken en het onvoldoende
meewerken? De leden van de VVD-fractie zijn van mening, dat in deze gevallen
een aanvraag voor het verlengen van een verblijfsvergunning niet moet worden
gehonoreerd. «Wordt» in plaats van «kan» dus. Zij
verzoeken de regering daar op in te gaan en aan te geven of verdragsrechtelijke
bepalingen zich daar tegen verzetten.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat de verblijfsvergunning
moet worden ingetrokken als sprake is van het tonen van onjuiste documenten
als waren zij echt, het op enigerlei wijze tegenwerken dan wel niet volledig
meewerken en het helpen van personen illegaal in het land te verblijven. Deze
leden vragen de regering hierop te reageren.Hoe groot acht de regering de kans dat personen die een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd hebben die niet wordt verlengd, asiel zullen aanvragen,
zo vragen de leden van de VVD-fractie.De leden van de CDA-fractie vragen hoe vaak de situatie zich voordoet
dat een vergunning tot verblijf niet kan worden ingetrokken of verlengd bij
verplaatsing van het hoofdverblijf? Kan worden aangegeven wat de aard en omvang
is van het verstrekken van onjuiste gegevens of het achterhouden van gegevens
en de naar aanleiding daarvan genomen beslissingen inzake niet verlengen of
intrekken van de verblijfsvergunning?De leden van de fractie van GroenLinks wensen de navolgende vragen te
stellen over dit artikel. Ten aanzien van het eerste lid, sub b: wordt hier
wel rekening gehouden met de toerekenbaarheid van het niet beschikken over
een geldig document voor grensoverschrijding? Soms weigert een ambassade een
document te verlengen of een nieuw document te verstrekken, soms is de procedure
zo traag dat de vreemdeling niet tijdig bij de verlenging over het document
beschikt. Zal dat dan toch worden tegengeworpen?Sub c: zal de minister moeten kunnen aantonen dat de vreemdeling op de
hoogte was van de betreffende gegevens en dat hij deze bewust heeft achtergehouden? Indien een derde gegevens heeft achtergehouden, zal de minister moeten
kunnen bewijzen dat de vreemdeling hiermee heeft ingestemd? Zo niet, is het
wel houdbaar iemand te straffen voor iets waar hij geen deel aan heeft gehad?Sub e: Waarom is gekozen voor de term «gevaar voor» in plaats
van «inbreuk op»? Is de regering zich ervan bewust dat dit een
aanscherping is? Zo ja, waarom is daar dan voor gekozen? Dit betekent immers
een verslechtering van de rechtspositie van migranten. Gelden hier dezelfde
criteria als bij de beoordeling van de aanvraag van de vergunning? Zo ja,
leidt dit in de praktijk niet tot een disproportioneel beleid? Zou hier niet
sprake behoren te zijn van een glijdende schaal gedurende de vijf jaar (of
zolang de vergunning voor bepaalde tijd wordt verleend), waarbij de duur van
het verblijf in Nederland van invloed is op de beoordeling of het gevaar voor
de openbare orde zo groot is dat het tot niet verlenging of intrekking van
de verblijfsvergunning mag leiden? Zo ja, wat zijn hiervoor de criteria? Worden
deze nog aan de Kamer voorgelegd? Zo niet, zou de een vreemdeling na vier
jaar verblijf nog kunnen worden uitgezet omdat hij zonder licht heeft gefietst?Sub d. Geldt hiervoor hetzelfde criterium als bij artikel 14? Niet toelaten
is toch iets anders dan een vergunning niet verlengen. Naarmate een vreemdeling
hier langer is ingeburgerd, zal het Nederlands belang om een vergunning niet
te verlengen steeds zwaarder gemotiveerd moeten zijn.Sub h: ook hier de vraag of de gronden aan het algemeen belang ontleend
dezelfde zijn als die bij de niet verlening. Ook hier menen de leden van de
fractie GroenLinks dat een langere verblijfsduur in Nederland een andere belangenafweging
door de Nederlandse overheid rechtvaardigt dan als er nog geen verblijf is
geweest. Immers, het belang van de vreemdeling om zijn verblijf te continueren
weegt dan zwaarder. Aan welke situaties wordt hier gedacht?De leden van de fracties van de RPF en het GPV wensen de volgende vragen
te stellen over de artikelen 16 en 19.Een vergunning kan op de in artikel 16 genoemde gronden worden ingetrokken.
Bij de opsomming van deze gronden ontbreekt een bepaling die wel is opgenomen
in artikel 19, nl. gronden aan het algemeen belang ontleend. Kan dit worden
toegelicht? Welke zelfstandige betekenis moet worden toegekend aan dit criterium
naast de overige criteria uit artikel 19?Het bestaansmiddelenvereiste heeft betrekking op de vreemdeling zelf,
dan wel de persoon bij wie hij verblijft. Ook dit onderscheidt zich van het
bestaansmiddelenvereiste in artikel 19. Kan ook dit worden toegelicht?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of het criterium
hoofdverblijf in de jurisprudentie voldoende is uitgekristalliseerd, of dat
dit in de praktijk nog tot problemen anleiding geeft.Artikel 18Ten aanzien van het eerste lid, sub a, vragen de leden van de fractie
van GroenLinks of elke in dit onderdeel genoemde beslissing, inclusief de
beslissing om een aanvraag niet in behandeling te nemen, van een motivering
wordt voorzien.Artikel 19Ook bij de verruiming van de afwijzingsgronden en intrekkingsgronden voor
de reguliere vergunning voor onbepaalde tijd ten opzichte van de huidige artikelen
13 en 14 plaatsen de leden van de PvdA-fractie kanttekeningen. In plaats van
een ernstige inbreuk op de openbare orde is in het wetsvoorstel de mogelijkheid
geschapen elke veroordeling tot een strafbaar feit met een maximumstraf van
drie jaar als afwijzingsgrond te laten gelden. Tevens is «gevaar voor
de nationale veiligheid» al voldoende voor afwijzing, terwijl
in de huidige situatie sprake moet zijn van«ernstig gevaar». Verder gaat de onder artikel 16 en 17 genoemde catch-all
bepaling ook hier gelden. Ook hier rijst de vraag waarom deze verslechtering
in de rechtspositie van langdurig in Nederland verblijvende derdelanders niet
nader is gemotiveerd in de memorie van toelichting. Om hierboven aangegeven
redenen vragen de leden van de PvdA-fractie ook in dit geval waarom niet kan
worden afgezien van de verruiming van de afwijzings-en intrekkingsgronden
van de reguliere verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd.Ingevolge artikel 19 lid 1 onder a wordt de vergunning voor onbepaalde
tijd afgewezen als de vreemdeling niet duurzaam beschikt over voldoende middelen
van bestaan. De leden van de VVD-fractie vragen of het juist is dat een bijstandsuitkering
niet wordt aangemerkt als «duurzaam beschikken over voldoende middelen
van bestaan». Hoe is de situatie met betrekking tot inkomen uit een
gesubsidieerde baan, waaronder een WSW-baan?Zoals hiervoor al gemeld zijn de leden van de VVD-fractie van mening dat
de regeling van de zogenoemde glijdende schaal moet worden aangescherpt. Met
betrekking tot artikel 19 eerste lid onder d vragen zij waarom de openbare
orde hier niet als afwijzingsgrond is opgenomen? Wie bepaalt of er sprake
is van een gevaar voor de nationale veiligheid? Gaat het hier om het oordeel
van de minister (staatssecretaris) van Justitie? Gaarne krijgen de leden van
de VVD-fractie daarop een reactie van de regering.Lid 2 van artikel 19 bepaalt dat de aanvraag niet wordt afgewezen in verband
met het niet duurzaam beschikken over voldoende middelen van bestaan als de
vreemdeling tien aaneengesloten jaren rechtmatig verblijf in Nederland heeft
gehad. De leden verzoeken de regering aan te geven hoe het mogelijk kan zijn
dat iemand tien jaar aaneengesloten rechtmatig in Nederland verblijft, zonder
in het bezit te zijn van een verblijfsvergunning.De leden van de CDA-fractie vragen waarom in het eerste lid is gekozen
voor een tijdvak van vijf jaren aaneengesloten rechtmatig verblijf en niet
voor bijvoorbeeld een periode van drie jaren? Waarom is in onderdeel b van
lid 1 gekozen voor het criterium «een gevangenisstraf van drie jaren
of meer»?De leden van de D66-fractie merken op dat in de memorie van toelichting
vermeld is dat de gronden onder a, b en d ook in artikel 13 van de huidige
wet voorkomen. De weigeringsgronden van artikel 19 zijn echter aangescherpt
ten opzichte van het huidige artikel 13 Vw. Zo bepaalt lid d van het huidige
artikel dat er sprake moet zijn van «ernstig» gevaar voor de nationale
veiligheid. In het nieuwe artikel wordt slechts gesproken van gevaar voor
de nationale veiligheid. Ook het voorgestelde lid e van artikel 19, gronden
aan het algemeen belang ontleend, kan gezien worden als een aanscherping.
Waarom wordt een dergelijke aanscherping in de memorie van toelichting niet
gemotiveerd, zo vragen de leden van de fractie van D66.De leden van de fractie van GroenLinks vragen waarom er voor gekozen is
een onderscheid te maken tussen reguliere vreemdelingen en asielzoekers wat
betreft de duur van de tijdelijkheid. Zou het niet rechtvaardiger zijn ook
voor reguliere vreemdelingen de vergunning voor bepaalde tijd voor drie jaar
te verlenen, waarna een vergunning voor onbepaalde tijd kan worden verstrekt?
Dit zou de mate van integratie en oriëntatie op Nederland versterken,
hetgeen past in de doelstellingen van de Nederlandse overheid en de Europese
Unie. Ten aanzien van het eerste lid, sub a: Wat wordt hier bedoeld met voldoende
middelen van bestaan? Worden arbeidsmarktactiverende maatregelen meegerekend?
Is het begrip «duurzaam» nog wel houdbaar gelet op de flexibilisering
van de arbeidsmarkt?Wordt hier nog wel rekening gehouden met het inkomen van de partner, bij
wie men verblijf heeft? Zo neen, waarom niet? Indien niet aan deze voorwaarde
wordt voldaan, kan dan alsnog een vergunning voor bepaalde tijd worden verleend?Sub b: Is het niet juister uit te gaan van de strafmaat die door de rechter
in een specifieke zaak is gehanteerd in plaats van de gevangenisstraf als
uitgangspunt te nemen die mag worden opgelegd bij het gepleegde misdrijf?
Dan is immers duidelijk dat de persoonlijke omstandigheden en de toerekenbaarheid
zijn meegewogen, zodat het vonnis een beter beeld geeft van het gevaar dat
een persoon voor de openbare orde vormt. In het huidige recht wordt expliciet
gesproken van een opzettelijk begaan misdrijf. Waarom is dat niet gehandhaafd?
Dit geldt tevens voor artikel 20 sub c.Sub e: Welke criteria gelden hier voor de gronden aan het algemeen belang
ontleend? Zijn het dezelfde als voor de intrekking van de vergunning voor
onbepaalde tijd? Dat lijkt deze leden niet logisch, omdat een verblijf van
vijf jaar een sterkere rechtspositie zou moeten impliceren dan de situatie
van een vreemdeling die nog niet is toegelaten. Ook hier zou de zogenaamde
glijdende schaal van toepassing moeten zijn. Is deze bepaling eigenlijk wel
nodig? Het is een aantasting van de rechtszekerheid, met name nu de bepaling
zo'n ruime omschrijving heeft. Heeft men tot nu toe niet voldoende uit de
voeten gekund met de afwijzingsgronden, zo vragen de leden van de fractie
van GroenLinks. Dit geldt tevens voor artikel 20 sub e.Artikel 20Naar aanleiding van dit artikel vragen de leden van de VVD-fractie de
regering op het volgende in te gaan. Het komt voor dat de onjuistheid van
de verstrekte gegevens pas blijkt nadat de desbetreffende persoon is genaturaliseerd.
Vervalt dan de naturalisatie? Als dat niet het geval is hoe kan worden geregeld
dat het Nederlanderschap vervalt en de desbetreffende persoon alsnog kan worden
uitgezet indien bij de naturalisatie onjuiste gegevens zijn verstrekt dan
wel valse documenten zijn getoond?Het Vluchtelingenverdrag noch het EVRM verplicht tot naturalisatie. De
leden van de VVD-fractie vragen of het niet aangewezen is de naturalisatie
te beperken tot diegenen die in staat zijn hun identiteit aan te tonen door
middel van documenten. Zij vragen de regering daarop te reageren.De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het gestelde
sub b: Is het niet strijdig met de rechtszekerheid dat de vergunning voor
onbepaalde tijd nog steeds elk moment kan worden ingetrokken omdat bij de
aanvraag gegevens niet zouden zijn verstrekt? Gaan dan niet andere belangen
meewegen bij de beoordeling of de vergunning kan worden ingetrokken? Impliceert
de term «achterhouden» het opzettelijk niet verstrekken?Is het niet vreemd dat de vreemdeling kan worden gestraft vanwege het
niet of onjuist verstrekken van gegevens door derden? Het zou goed kunnen
dat een werkgever van een vreemdeling, die belang had bij de overkomst, hem
iets anders heeft voorgespiegeld (bijvoorbeeld met betrekking tot het prioriteitsgenietend
aanbod op de arbeidsmarkt). Acht de regering het rechtvaardig dat de vreemdeling
daarvoor dient te worden uitgezet, terwijl hij al meer dan vijf jaar verblijf
heeft in Nederland? Of stel dat bepaalde gegevens niet zijn doorgegeven door
de partner van de vreemdeling, voor wie hij in het kader van gezinshereniging
naar Nederland kwam, en van wie hij inmiddels gescheiden leeft.
In welke situaties acht de regering het een proportionele consequentie?Sub e: Hier is deze bepaling nog het meest vergaand, omdat het betekent
dat een vreemdeling gedurende zijn gehele leven geconfronteerd wordt met het
gegeven dat hij kan worden uitgezet, omdat het Nederland beter uitkomt. Alleen
al deze onzekerheid weegt zwaarder dan het belang van de Nederlandse overheid
om zo'n bepaling op te nemen, zo vinden de leden van de fractie van GroenLinks.
Aan welke situaties denkt de regering, en acht hij toepassing rechtvaardig?Artikel 21De leden van de VVD-fractie vragen of ook grootouders worden of kunnen
worden aangemerkt als wettelijke vertegenwoordigers van de vreemdeling?De leden van de CDA-fractie vragen of dit artikel zo moet worden begrepen
dat een aanvraag altijd persoonlijk moet worden ingediend en dat derhalve
de datum van indiening van de aanvraag altijd dezelfde is als de datum van
ontvangst? Zo niet, hoe wordt dan omgegaan met de situatie waarin een, al
dan niet geruime, periode zit tussen het indienen en het ontvangen van de
aanvraag, waarbij dit niet te wijten is aan de indiener?Artikel 22Waarom is in de tekst van de wet, in het tweede lid van dit artikel, het
bedrag van f 500 opgenomen? Voor hoe lang ligt dit bedrag vast? Waarom
is dit niet via algemene maatregel van bestuur geregeld, vragen de leden van
de CDA-fractie.Waarvan is het daadwerkelijk heffen van leges voor de afgifte van een
document waaruit het rechtmatig verblijf blijkt afhankelijk? Kan een indicatie
worden gegeven van de verwachte hoogte van het legesbedrag voor het vreemdelingendocument?
Waarom wordt hier geen maximumbedrag genoemd? Worden leges geheven voor het
in behandeling nemen van een aanvraag, voor het afgeven van een document,
of voor beide? Wat is de juridische status van een verleende verblijfsvergunning
zonder dat een document is uitgereikt?De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het tweede
lid of de regering beseft dat de mogelijkheid om dubbel leges te heffen (in
totaal 1000 gulden) voor vreemdelingen een zware last kan betekenen, zeker
wanneeer deze betalingsverplichting jaarlijks terugkeert voor een heel gezin?
Wat is de rechtvaardiging voor deze verzwaring?De leden van de SGP-fractie achten de tekst van artikel 22 lid 2 niet
geheel duidelijk. Er wordt gesproken over leges verschuldigd ter zake van
de afdoening van een aanvraag, alsook leges verschuldigd ter zake van de afgifte
van een document waaruit rechtmatig verblijf blijkt. Is er geen overlap tussen
deze twee soorten leges? Voor de afdoening van de aanvraag zijn immers documenten
vereist waaruit rechtmatig verblijf blijkt? Verdient het geen aanbeveling
de limiet in de wet op te nemen die geldt voor de leges ter zake van de afgifte
van een document waaruit rechtmatig verblijf blijkt.Artikel 23De leden van de PvdA-fractie stellen voor dat lid 1 onder d zodanig wordt
gewijzigd dat zes maanden vóór het verlopen van de termijn van
de vergunning tot verblijf voor bepaalde tijd ambtshalve wordt onderzocht
of de betrokken vreemdeling in aanmerking kan komen voor een
vergunning voor onbepaalde tijd en dus of deze kan worden omgezet.Een beschikking op de aanvraag wordt binnen zes maanden gegeven. Deze
termijn kan ten hoogste voor zes maanden worden verlengd. Voor de leden van
de VVD-fractie is een essentieel onderdeel van de nieuwe wet en de te bereiken
resultaten, dat de beschikking op de aanvraag daadwerkelijk uiterlijk binnen
zes maanden wordt verstrekt. Slechts bij uitzondering mag verlenging plaatsvinden.
Zij verzoeken de regering aan te geven hoe de termijn van zes maanden zal
worden gerealiseerd en hoe een garantie voor naleving kan worden gegeven.Voorts vragen zij wat het gevolg zal zijn als na 12 maanden de benodigde
informatie nog niet beschikbaar is.Waarom is het noodzakelijk om in geval van advies de termijn van zes maanden
te verlengen met zes maanden. Ook voor deze situatie moet zes maanden toch
voldoende zijn?De leden van de CDA-fractie willen vernemen wat momenteel de feitelijke
duur is van de beslistermijn en wat is de verwachting voor het jaar 2000.
Worden met de in het tweede lid genoemde «derden» ook bedoeld
rechercheurs van vreemdelingendiensten die onderzoek doen naar de echtheid
van getoonde documenten of onderzoek verrichten naar schijnhuwelijken en schijnrelaties?De leden van de D66-fractie merken op dat normaliter op een aanvraag binnen
een termijn van zes maanden dient te worden beslist. In artikel 23 lid 2 wordt
voorgesteld om de termijn voor het geven van een beschikking ten hoogste voor
zes maanden te verlengen indien voor de beoordeling van de aanvraag advies
van of nader onderzoek nodig is. Deze bepaling blijkt met name ingegeven te
zijn vanwege de tijd die het opstellen van ambtsberichten soms met zich mee
kunnen brengen. Kan de verlenging van de beslistermijn dan niet worden beperkt
tot gevallen waarin advies of onderzoek buiten Nederland nodig is, zo vragen
de leden van de D66-fractie.De leden van de fractie van GroenLinks vragen of de beslistermijnen niet
wat meer in overeenstemming met de Algemene wet bestuursrecht gebracht kunnen
worden. Juist gelet op de doelstelling van deze wet om de procedures sneller
te laten verlopen en de vreemdeling snel duidelijkheid te bieden, vinden zij
de termijnen van zes maanden met een uitloop naar een jaar onverantwoord lang
en ook onnodig. De bepaling of een advies of nader onderzoek aan derden dient
te worden verzocht, kan toch vaak in een vroeg stadium van de procedure plaatsvinden?
Destijds is de verruiming van de beslistermijn naar zes maanden zelfs gerechtvaardigd
met de mogelijkheid van onderzoek en advies aan derden. De ontwikkelingen
in het electronisch tijdperk zouden eerder tot een verkorting dan een verlenging
moeten leiden. Zou het stellen van een termijn van drie maanden niet haalbaar
zijn, waarbij, indien nader onderzoek noodzakelijk is, de termijn met drie
maanden kan worden verlengd? Het belang van de rechtszekerheid zou beter worden
gediend als in geen enkel geval de termijn van zes maanden zou worden overschreden.
Wat is de reactie van de regering daarop?Verlenging van de beslistermijn is onder meer mogelijk indien een strafrechtelijk
onderzoek naar de vreemdeling gaande is. Waarom is verlenging in een dergelijk
geval op zijn plaats? De leden van de fracties van de RPF en het GPV wijzen
er op dat in een dergelijk geval ofwel meteen al afwijzing mogelijk is (openbare
orde is immers niet gekoppeld aan veroordeling) ofwel intrekking van de verleende
vergunning in een later stadium mogelijk is. De leden van de SGP-fractie vragen naar de noodzaak van de in artikel
23 lid 2 geboden verlengingsmogelijkheid. Is naar verwachting in een groot
aantal zaken een beroep hierop geboden? Is niet het gevaar aanwezig dat deze
bepaling te gemakkelijk wordt ingeroepen? En hoe is de rechtsbescherming geregeld?
Deze leden nemen aan dat tegen een besluit tot verlenging geen afzonderlijke
voorziening openstaat.Artikel 24Op het punt van de ingangsdatum van verblijfsvergunningen bestaat onduidelijkheid.
Volgens de memorie van toelichting lijkt een verblijfsvergunning nooit een
eerdere ingangsdatum te kunnen hebben dan de datum van aanvraag. De tekst
van artikel 24 lid 2 wekt echter de indruk dat aansluitende verlenging wel
mogelijk is. Als dit juist is dan kan er een gat ontstaan in het rechtmatig
verblijf, ook in het geval van verschoonbare termijnoverschrijding. Kan de
regering toelichten of dit inderdaad het geval is. De leden van de PvdA-fractie
achten een gat in rechtmatig verblijf niet wenselijk.Kan de regering nader motiveren waarom er voor gekozen is de vergunning
in te laten gaan op de datum dat aan de voorwaarden wordt voldaan, waarbij
is bepaald dat deze datum nooit voor de datum van de aanvraag kan liggen.
Waarom is niet gekozen voor het moment waarop de vergunning is verleend, zo
vragen de leden van de VVD-fractie.Wat betreft het tweede lid vragen de leden van de fractie van GroenLinks
of de formulering van deze bepaling niet betekent dat de kans op «gaten
in het verblijfsrecht» groot is, omdat het de vreemdeling niet altijd
lukt om op tijd alle documenten en bewijzen over te leggen, wat hem niet in
alle gevallen verweten kan worden. Dit heeft grote consequenties voor de rechtspositie
van de vreemdeling op het terrein van kiesrecht en naturalisatie. Op welke
wijze gaat de minister daar rekening mee houden? Dit speelt eveneens als de
vreemdeling niet tijdig verlenging heeft aangevraagd en niettemin verlenging
heeft gekregen. Acht de regering de consequentie wel proportioneel, zo vragen
de leden van de fractie van GroenLinks.De tekst van artikel 24 lid 2 suggereert dat een aansluitende verlenging
van de verblijfsvergunning mogelijk blijft. De leden van de SGP-fractie vinden
dat de memorie van toelichting op dit punt echter niet geheel duidelijk is.
Daarin wordt de suggestie gewekt dat verlenging nooit eerder kan ingaan dan
op de datum van de aanvraag om verlenging. Wordt hier rekening gehouden met
overmachtssituaties waardoor te late aanvraag verschoonbaar is? Dat wordt
immers wel gedaan in de huidige Vc (A4 6.7.2.1)?Artikel 25De leden van de VVD-fractie vragen de regering om uitleg van de woorden
«tenzij er een andere rechtsgrond voor rechtmatig verblijf van toepassing
is» (lid 1 sub a). Waar moet aan worden gedacht? Heeft het onderdeel
betrekking op de situatie dat een asielverzoek is afgewezen en vervolgens
verblijf bij een partner wordt gevraagd?Gelet op de toelichting bij artikel 25 vrezen de leden van de VVD-fractie
dat meer mogelijkheden tot procederen blijven bestaan dan wordt gesuggereerd
en deze leden wenselijk achten. Bestaat niet het risico, dat nu er geen afzonderlijke
rechtsmiddelen tegen de verschillende onderdelen kunnen worden aangewend,
er een beroep op de burgerlijke rechter zal worden gedaan? Zou het niet beter
zijn de volgende passage dan wel een passage met dezelfde strekking aan het
artikel toe te voegen: «Voor zover de vreemdeling bezwaren
heeft tegen deze rechtsgevolgen dient hij deze tezamen met zijn bezwaar tegen
de afwijzing van de beschikking in bezwaar of beroep voor te leggen».
Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie daarop een reactie van de regering.Waarop is het uitgangspunt gebaseerd dat de in de jurisprudentie aangebrachte
beperking (in casu dat alleen de rechtens relevante handelingen van een bestuursorgaan
jegens een vreemdeling als zodanig appellabel worden bevonden) ook onder de
nieuwe wet gehandhaafd zal blijven, vragen de 4 leden van de CDA-fractie.Waarop is het optimisme gebaseerd dat doorgaans afzonderlijk bezwaar of
beroep niet nodig is, omdat tussen het moment waarop de gevolgen zijn ingetreden
(bijvoorbeeld bij afwijzing van de aanvraag) en het moment waarop de handeling
feitelijk wordt verricht (uitzetting van de vreemdeling) niet te veel tijd
verstrijkt?Kan een voorbeeld worden gegeven van het door tijdsverloop opnieuw benodigde
oordeel over de uitzetbaarheid van een vreemdeling vanwege een relevante wijziging
in de omstandigheden?Hoe reëel is de veronderstelling dat gezien de uitdrukkelijke opvatting
van de wetgever terzake een verzoek om een voorlopige voorziening alleen in
uitzonderingssituaties zal kunnen worden ingewilligd? In hoeverre is hier
de wens de vader van de gedachte?Waarom is de formulering in artikel 15d, lid 2, van de huidige wet: «bij
gebreke waarvan uitzetting volgt», in artikel 25 vervangen door «bij
gebreke waarvan de vreemdeling kan worden uitgezet»?
Is voor deze voorzichtiger formulering gekozen vanwege in de praktijk wellicht
gebleken problemen inzake het uitzetten van vreemdelingen? Zo ja, welke problemen
zijn dat? Wat is «redelijk snel» inzake het verkrijgen van een
machtiging tot het binnentreden van een woning door ambtenaren?De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het derde
lid of deze opschortende bepaling ook geldt indien een verzoek om een voorlopige
voorziening is gevraagd in afwachting van de behandeling van een hoger beroep?
Zo ja, waarom is dit niet expliciet hier opgenomen? Zo neen, op welke wijze
kan het hoger beroep dan voorkomen dat het refoulementbeginsel niet wordt
geschonden?Artikel 26In artikel 26 lid 2 wordt bepaald dat de verblijfsvergunning asiel voor
bepaalde tijd voor ten hoogste drie achtereenvolgende jaren wordt verleend.
In bepaalde gevallen kan de vergunning voor minder dan drie jaar worden verleend.
Kan de vergunning daarna nog worden verlengd? In welke situaties zal de verblijfsvergunning
voor minder dan drie jaar worden verleend, zo vragen de leden van de VVD-fractie.
En als de vergunning bijvoorbeeld voor één jaar wordt verleend,
bestaat er dan de mogelijkheid voor de vreemdeling om daar beroep tegen aan
te tekenen?Ten aanzien van de verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd zijn de
leden van de VVD-fractie van mening, dat actief moet worden nagegaan of omstandigheden
zijn gewijzigd en de vergunning kan worden ingetrokken. Er zal dus attent
op gewijzigde omstandigheden met betrekking tot de verleende vergunning voor
bepaalde tijd moeten worden gereageerd. Hoe zal de regering dit in de praktijk
bewerkstelligen? De leden van de VVD-fractie vragen de regering daar op in
te gaan.De leden van de CDA-fractie vragen waarom in het tweede lid is gekozen
voor een periode van drie jaren? Wordt de verblijfsvergunning in beginsel
verleend voor de gehele periode van drie jaren, of voor telkens een jaar,
met de mogelijkheid van twee maal verlenging? Waarom is in het tweede lid opgenomen dat bij algemene maatregel van bestuur
gevallen worden aangewezen waarin de verblijfsvergunning voor minder dan drie
achtereenvolgende jaren wordt verleend? Is deze bepaling wel nodig, als in
de beschikking zou worden aangegeven dat de vergunning voor ten hoogste drie jaren wordt verleend? Met andere woorden, de vreemdeling
weet toch dat binnen die drie jaren de vergunning kan worden ingetrokken indien
de grond waarop deze is verleend is komen te vervallen? Is het denkbaar dat
deze bepaling zal kunnen leiden tot extra procedures? Is een dergelijke maatregel
niet in strijd te achten met het uitgangspunt dat het systeem vereenvoudigd
moet worden? Wat is het bezwaar tegen het altijd, in beginsel, voor drie jaren
verstrekken van de vergunning (met de impliciete mogelijkheid van intrekking)?
In welke gevallen zou een vergunning tot verblijf voor minder dan drie jaren
kunnen worden verleend?Welke mogelijke relatie is er met art. 41? Is een constructie denkbaar
dat gevallen ex art. 41, waarin dus nog geen beslissing kan worden genomen
of wordt genomen, onder art. 26 komen te vallen, waarbij overigens dus sprake
zou kunnen zijn van vooralsnog onvoldoende dossieropbouw?)De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het tweede
lid in welke situaties de regering de verblijfsvergunning voor korter dan
drie achtereenvolgende jaren denkt te verlenen? Welke criteria worden hiervoor
opgenomen in de AMvB? Wat is de reden van deze uitzonderingsmogelijkheid,
nu lid 1 sub c de mogelijkheid biedt tot intrekking van de vergunning voor
bepaalde tijd?Artikel 27Om uitleg te geven aan de facultatieve bepaling van artikel 27 is op bladzijde
9 van het nader rapport een verwijzing gemaakt naar oorlogsmisdadigers die
niet kunnen worden uitgezet naar hun land van herkomst zonder daarmee in strijd
te komen met het refoulement verbod en evenmin in het bezit worden gesteld
van een verblijfstitel. Omdat bij deze specifieke groep sprake is van een
vacuüm (geen uitzetting, maar ook geen verblijfstitel en geen uitkering)
vragen de leden van de PvdA-fractie nogmaals aan de regering om aan de Kamer
kenbaar te maken wat haar ideeën zijn over de positie en toekomst van
deze groep.De memorie van toelichting bij artikel 27 geeft als voorbeeld van een
klemmende reden van humanitaire aard (zie lid 1 onder c) de situatie dat de
vreemdeling getraumatiseerd is. Is beoogd het huidige beleid op dit punt integraal
over te nemen? Voor wat betreft het in lid 1 onder e neergelegde nareiscriterium
wensen de leden van de PvdA-fractie aandacht te vestigen op het feit dat dit
criterium slechts geldt voor echtgenoten en minderjarige kinderen met dezelfde nationaliteit. De leden van de PvdA-fractie
zijn er voorstander van de woorden «die dezelfde nationaliteit heeft
als die vreemdeling» uit het ontwerp weg te laten. Voorts zijn deze
leden er voorstander van het advies van de Raad van State op dit punt in overeenstemming
te brengen met de jurisprudentie van het Europese Hof voor de Rechten van
de Mens over artikel 8 EVRM. Ook anderen dan echtelieden kunnen op grond hiervan
voor gezinshereniging in aanmerking komen. Voorts vragen deze leden aan gezinsleden
van vreemdelingen als bedoeld in artikel 27 in plaats van drie maanden, zes
maanden te verlenen om zich bij hun in Nederland verblijvende gezinslid te
voegen zonder met het middelenvereiste te worden geconfronteerd. Drie maanden
lijken de leden van de PvdA-fractie slechts in een beperkt aantal gevallen
een haalbare termijn.Op bladzijde 7 van het nader rapport wordt in het kader van artikel 27
(lid 1 onder d) verder nog gesteld dat het beleid in de ons omringende landen
een indicator is die nadrukkelijker gehanteerd gaat worden. Betekent dit dat
deze indicator ten opzichte van de andere indicatoren van de zogenaamde
indicatorenbrief zwaarder gaat wegen? Kan de regering eveneens toelichten
of voor wat betreft lid 2 van artikel 27 de huidige indicatoren gehandhaafd
blijven. Verder wordt ten aanzien van artikel 27 lid 1 onder d vermeldt dat
«het in de rede ligt om te veronderstellen dat van deze grond minder
gebruik zal worden gemaakt met de totstandkoming van een Europese regeling
inzake tijdelijke bescherming». Kan de regering nader preciseren aan
welke voorwaarden een dergelijke regeling zal moeten voldoen wil deze in de
plaats worden gesteld van onze nationale regeling op het punt van tijdelijke
bescherming?Artikel 3 van het EVRM verplicht Nederland tot het niet terugsturen van
personen naar het land waar zij te vrezen hebben voor folteringen, onmenselijke
of vernederende behandelingen of straffen, aldus de leden van de VVD-fractie.
Dit artikel verplicht Nederland niet om personen toe te laten en een verblijfsvergunning
te verstrekken. Hoe gaan de andere Europese landen om met artikel 3 van het
EVRM?De leden van de VVD-fractie merken op dat in de juridische literatuur
en in de jurisprudentie wordt aangenomen dat, indien sprake is van een reëel
risico op een behandeling als bedoeld in artikel 3 van het EVRM vrijwel altijd
ook sprake is van vervolging in de zin van het Vluchtelingenverdrag. Dat is
slechts niet het geval indien het Vluchtelingenverdrag niet van toepassing
is omdat wordt vervolgd vanwege een gewoon strafbaar feit zonder discriminatoir
element, van misdaden tegen de menselijkheid of van zeer ernstige misdaden.
Het kan toch niet de bedoeling zijn dat diegenen die op grond van deze commune
delicten vrezen voor een onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing
op grond van de Vreemdelingenwet 2000 in Nederland een verblijfsvergunning
kunnen krijgen, zo vragen de genoemde leden de regering? Voorts vragen zij
de regering een overzicht te geven van de situaties waarin het criterium «onmenselijke
of vernederende behandelingen of bestraffingen» aan de orde is.Met betrekking tot onderdeel c vragen de leden van de VVD-fractie wat
hier verstaan moet worden onder «klemmende redenen van humanitaire aard».
Welke criteria worden daarbij gehanteerd?In onderdeel e is de termijn voor het nareizen van echtgenoten en minderjarige
kinderen op drie maanden gesteld. De leden van de VVD-fractie vragen welk
beleid de andere EU-landen met betrekking tot het nareizen van gezinsleden
voeren? Waarom is voor drie maanden gekozen? Wat zijn de bezwaren tegen het
laten vervallen van deze regeling dan wel het verkorten van de termijn tot
een maand?Tot slot van dit artikel vragen de leden van de VVD-fractie of de Wet
Inburgering Nieuwkomers van toepassing zal zijn op personen die een verblijfsvergunning
regulier of asiel voor bepaalde tijd krijgen.Waarom is in de wet niet langer een eigen definitie van het begrip «vluchteling»
opgenomen, maar wordt verwezen naar het Vluchtelingenverdrag zelf, vragen
de leden van de CDA-fractie. Kan een nadere onderbouwing worden gegeven van
de stelling dat het in de rede ligt te veronderstellen dat van de in onderdeel
d van lid 1 vermelde grond minder gebruik zal worden gemaakt met de totstandkoming
van een Europese regeling inzake tijdelijke bescherming?Hoe relevant is de kritiek van de Raad van State op onderdeel d, als ervan
wordt uitgegaan dat met het oog op Europese harmonisatie inzake tijdelijke
bescherming, of andere onderdelen van het asielbeleid, altijd wijziging van
de Nederlandse wetgeving zou moeten plaats hebben, ongeacht of dat de huidige
dan wel de nieuwe wetgeving is?In het nader rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State
wordt gesteld dat op weg naar geharmoniseerd beleid, nog nadrukkelijker dan
voorheen, bij de beoordeling of een land vvtv-land is, rekening zal worden
gehouden met het beleid ter zake in andere Europese landen. Zou dit
een neerwaartse bijstelling van het Nederlandse beleid kunnen betekenen? In
welke zin wordt rekening gehouden met het beleid van andere Europese landen?Waarom wordt onder de huidige wet een nareiscriterium van zes maanden
als richtlijn gehanteerd en onder de nieuwe wet een nareisperiode van 3 maanden
als feitelijk criterium gehanteerd? Waarop zijn deze termijnen gebaseerd?
Hoe verhoudt zich dit criterium van drie maanden zich tot bijvoorbeeld de
uitspraak van de Rechtbank Haarlem d.d. 11 augustus 1999, waarbij een nareisperiode
van veertien maanden als niet onredelijk werd aangenomen? Waarom is niet het
criterium «een redelijke termijn» gehanteerd?Zal door de bepaling van onderdeel e van lid 1 niet een grotere groep
gezinsleden van verdragsvluchtelingen dan voorheen een reguliere aanvraag
voor gezinshereniging moeten doen, waarbij een inkomen ter hoogte van de relevante
bijstandsnorm voor een gezin wordt geëist en bovendien geen uitzonderingen
op deze hoofdregel zijn voorzien? Zal dit niet leiden tot extra procedures
(op basis van mogelijke strijdigheid met artikel 8 EVRM), waardoor een van
de doelstellingen van de nieuwe wet wordt ondergraven?Heeft zich inmiddels jurisprudentie ontwikkeld inzake de verhouding tussen
artikel 8 EVRM en de door de Tweede Kamer op 26 juni 1997 aangenomen motie
Verhagen/Rijpstra inzake het gezinsherenigingsbeleid (19 637/25 386,
nr. 8).Waarom is in onderdeel e van lid 1 in verband met het nareiscriterium
het hebben van dezelfde nationaliteit als vereiste gesteld? In het huidige
beleid wordt toch altijd als hoofdcriterium gehanteerd het feitelijk tot het
gezin behoren? Hoe moet bijvoorbeeld de positie van pleeg- of adoptiekinderen
met een andere nationaliteit, die feitelijk tot het gezin hebben behoord,
in dit verband worden bezien? Deze vraag klemt temeer in verband met de vraag
waarom het advies van de Raad van State niet is gevolgd om bij de invulling
van het nareiscriterium aansluiting te zoeken bij de jurisprudentie van het
Europese Hof voor de Rechten van de Mens, ten aanzien van de vraag wie feitelijk
tot het gezin behoort. Bovendien wordt in het nader rapport toegegeven dat
op grond van deze jurisprudentie ook anderen dan echtgenoot of echtgenote
voor gezinshereniging in aanmerking komen op grond van artikel 8 EVRM. Waarom
is desondanks afgezien van aanpassing van het wetsvoorstel?Gesteld wordt dat een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd die op grond
van het eerste lid, onder e, wordt verleend niet kan worden ingetrokken indien
het huwelijk of de gezinsband met de hoofdpersoon wordt verbroken. Kan dat
ook niet indien de gronden waarop de vergunning aan de hoofdpersoon is verstrekt
en die te maken hebben met de situatie in het land van herkomst, niet meer
aanwezig zijn? Wat is, bezien naar deze laatstgenoemde omstandigheid, het
verschil met het wel kunnen intrekken van de verblijfsvergunning indien het
verblijfsrecht van de hoofdpersoon wordt beëindigd op het moment dat
het huwelijk of de gezinsband met de hoofdpersoon nog in stand is?Waarom is niet in de tekst van de wet, maar slechts in de memorie van
toelichting, opgenomen dat de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd die op
grond van artikel 27, lid 1, onder e, wordt verstrekt niet kan worden ingetrokken
indien het huwelijk of de gezinsband met de hoofdpersoon wordt verbroken?
Speelt de oorzaak van het verbreken van dat huwelijk of die gezinsband een
rol (bijvoorbeeld ontbinding van het huwelijk door echtscheiding dan wel door
overlijden van een van de partners)?In het tweede lid van dit artikel wordt gesteld dat bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur indicatoren worden aangewezen die in ieder geval worden
betrokken bij in de beoordeling of er sprake is van een situatie als bedoeld
in het eerste lid, onder d (terugkeer naar het land van herkomst zou van bijzondere
hardheid zijn in verband met de algehele situatie aldaar). Betekent
dit dat de thans gehanteerde vvtv-indicatoren worden herzien? Wat zijn de
voornemens op dit gebied?De leden van de D66-fractie vragen of de eis van artikel 27, lid 1 sub
e, dat de echtgenoot en de minderjarige kinderen gelijk dan wel binnen drie
maanden na de hoofdpersoon moeten zijn nagereisd, niet een verslechtering
betekent van de positie van A-status houders ten opzichte van de huidige bepaling
in de Vreemdelingencirculaire B7/17, waarin staat dat de statushouder binnen
een redelijke termijn na statusverlening stappen moet ondernemen tot gezinshereniging.
Kan een strikte hantering van de drie maanden termijn niet tot onevenredige
situaties leiden? Waarop baseert de regering de stelling dat een verkorting
van de termijn van zes tot drie maanden «voldoende mogelijkheden»
biedt voor nareis van de gezinsleden?De Raad van State heeft geadviseerd artikel 27, lid 1, sub e, uit te breiden
tot de tot het gezin van de vreemdeling behorende partner en die meerderjarige
kinderen, die in een zodanige afhankelijkheidsrelatie staan dat zij geacht
worden nog tot het gezin te behoren. De Raad wijst op het feit dat het Europese
Hof voor de Rechten van de Mens aan het begrip «family life»,
als bedoeld in artikel 8 EVRM, een ruime uitleg geeft. De regering heeft deze
aanbeveling niet overgenomen. Is de regering het met de leden van de fractie
van D66 eens dat dan via een gezinsherenigingprocedure de vraag moet worden
beantwoord of het gezinsleven elders kan worden uitgeoefend en daarmee dus
de vraag naar de terugkeermogelijkheden van de vergunninghouder moet worden
beoordeeld? Zal dan niet via een omweg de grond voor de verlening van de asielvergunning
moeten worden beantwoord, hetgeen nu juist niet de bedoeling is volgens de
memorie van toelichting?Middels een DNA-test kan getoetst worden of de gezinsleden inderdaad tot
het gezin van de hoofdpersoon behoren. Graag horen de leden van de fractie
van D66 hoe de regering voorzien heeft in de budgettaire consequenties die
aan zo'n DNA-test verbonden zijn. Voorts vragen deze leden of een bloedband
hetzelfde is als een gezinsband?De leden van de fractie van GroenLinks zijn ongerust over de gevolgen
die een tijdelijke status heeft voor de asielzoekers die onder de huidige
wet voor een vergunning voor onbepaalde tijd in aanmerking komen. De groep
asielzoekers zal immers gedurende drie jaar in onzekerheid verkeren, temeer
daar de gronden waarop de vergunning voor bepaalde tijd is verleend, niet
zijn vermeld. Dit kan het integratieproces en het verwerken van trauma's aanzienlijk
bemoeilijken. Heeft de regering een afweging gemaakt tussen het belang van
rechtszekerheid en het belang van de Nederlandse overheid bij het beperken
van het aantal procedures? Kan de regering dit nader uiteen zetten? Heeft
de regering de zekerheid dat deze structuur zal leiden tot vermindering van
het aantal procedures, nu het nog de vraag is of het niet vermelden van de
gronden houdbaar zal blijken in de praktijk?Ten aanzien van lid 1 sub a: Zou hier niet beter tot uitdrukking kunnen
komen dat een asielzoeker slechts aannemelijk hoeft te maken dat hij vervolgd
wordt? Zou daarom de aanvulling met de woorden «aannemelijk heeft gemaakt
dat hij» niet wenselijk zijn? Wordt de interpretatie van de vluchtelingendefinitie
van het Vluchtelingenverdrag wel opgenomen in lagere regelgeving? Wordt elke
wijziging van de interpretatie aan de Kamer voorgelegd? Zal na drie jaar,
indien de vergunning voor onbepaalde tijd is verleend, niet meer de cessation
clause van het Vluchtelingenverdrag worden toegepast?Ten aanzien van sub b en c: Heeft de regering met deze bepalingen alle
gronden op het oog die onder de huidige wet reden zijn om een vergunning tot
verblijf wegens klemmende redenen van humanitaire aard te verlenen, dus alle
«in de persoon gelegen humanitaire redenen», zoals in
de Vreemdelingencirculaire omschreven? Kan de regering alle gronden noemen?
Wat bedoelt de regering met de zinsnede «die verband houden met de redenen
van zijn vertrek uit het land van herkomst»? Ziet deze bepaling enkel
op getraumatiseerden, zoals in de memorie van toelichting genoemd, of zijn
er ook andere redenen om deze bepaling toe te passen? Bijvoorbeeld als er
medische gronden aanwezig zijn (zoals uiteengezet in TBV 1998/20 van 10 augustus
1998) of op grond van het driejarenbeleid. De leden van de fractie van GroenLinks
hebben de indruk dat de huidige verblijfsvergunning wegens klemmende redenen
van humanitaire aard ook wel wordt verstrekt aan een bepaalde«restcategorie»,
zoals Syrisch-Orthodoxe Christenen uit Turkije of lange tijd aan Joodse asielzoekers
uit Rusland. Een criterium zou daarvoor kunnen zijn dat er geen adequate opvang
is in het land van herkomst, hetgeen ook door de Rechtseenheidskamer voor
bepaalde groepen Irakezen is uitgemaakt. Is deze zienswijze juist, en zo ja,
vallen deze groepen ook onder de reikwijdte van sub c? Heeft de minister goed
inzicht in de gronden die worden gehanteerd voor de verlening van een vergunning
tot verblijf wegens klemmende redenen van humanitaire aard? In een beschikking
ontbreekt immers de motivering. Zou het niet beter zijn, ter voorkoming van
een te strikte interpretatie, de zinsnede«die verband houden met de
redenen van zijn vertrek uit het land van herkomst» uit de bepaling
te lichten? Als deze bepaling te strikt wordt toegepast, zou een groep asielzoekers
die nu in aanmerking komt voor een vergunning tot verblijf voor onbepaalde
tijd, op grond van artikel 13 een vergunning onder beperkingen moeten worden
verstrekt. Maar is dat wenselijk, gelet op het streven naar een scheiding
van asielrecht en regulier vreemdelingenrecht, en op het feit dat de klemmende
redenen van humanitaire aard meestal wel samenhangen met de asielaanvraag?En als zij bij artikel 13 dienen te worden ondergebracht, onder welke
beperking zou dat dan zijn, zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks.Ten aanzien van sub d: De regering verwijst naar de Europese regeling
inzake tijdelijke bescherming. Is zij zich ervan bewust dat deze regeling
voor elke situatie een gefixeerde aanvang en einde beoogt te hebben, die voor
alle asielzoekers geldt? Als een bepaalde situatie na afloop van de regeling
nog niet is verbeterd, komen alle asielzoekers voor permanent verblijf in
aanmerking, ook als zij pas in de loop van de regeling bescherming hebben
gezocht. Het voorgestelde Nederlandse systeem gaat uit van het principe dat
elke asielzoeker afkomstig uit een bepaald land, altijd eerst slechts tijdelijke
bescherming heeft. Wat is de reactie van de regering hierop? Hoe vindt zij
het Nederlands en het Europees systeem zich tot elkaar verhouden? Acht zij
het ook mogelijk dat deze twee systemen naast elkaar kunnen bestaan?Ten aanzien van sub e: De leden van de GroenLinksfractie zijn blij met
de verruiming van de mogelijkheid van een afgeleide status voor gezinsleden
van alle houders van een vergunning voor bepaalde tijd, maar hebben zeer veel
moeite met het «nareiscriterium» van drie maanden. Op welke basis
staaft de regering de stelling dat de termijn van drie maanden voldoende mogelijkheden
biedt voor gezinsleden om na te reizen? Is de sanctie van het overschrijden,
namelijk wachten tot aan de inkomenseis is voldaan, niet buitenproportioneel?
Kan de regering zich voorstellen dat er veel barrières moeten worden
genomen om te kunnen nareizen, zoals het traceren van de achtergebleven gezinsleden,
het vergaren van voldoende middelen en het verkrijgen van reispapieren? Op
welke wijze wordt hiermee rekening gehouden? Zou er niet een hardheidsclausule
moeten zijn waaraan getoetst kan worden bij overschrijding van de driemaandentermijn?
Waarom wordt het beleid van de redelijke termijn verlaten? Is dat niet een
rechtvaardiger criterium dat inmiddels is uitgewerkt in de jurisprudentie
(onder andere in de REK-uitspraken van 7 januari 1999 en 23 oktober 1997),
en daardoor goed hanteerbaar? Zal een beroep op het gelijkheidsbeginsel
niet slagen, indien gezinsleden enkel op grond van de drie maandentermijn
niet worden toegelaten? Is het niet zo dat de jurisprudentie van het Hof voor
de Rechten van de Mens de overheid dwingt tot een belangenafweging bij een
verzoek om gezinshereniging, dus ook als de nareistermijn is verstreken en
niet aan de inkomenseis is voldaan? Hoe denkt de regering daar mee om te gaan?
Zal daarbij niet ook de grond voor verlening van de vergunning tot verblijf
voor bepaalde tijd bekend moeten worden gemaakt?De regering gaat niet inhoudelijk in op het advies van de Raad van State
om een ruimere uitleg van het begrip «gezin» te geven, in overeenstemming
met de jurisprudentie van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. Het
Hof immers beschouwt ook meerderjarige kinderen en ouders als behorend tot
het gezin, mits zij in een afhankelijkheidsrelatie tot het gezin staan. Kan
de regering uiteenzetten waarom zij hiervan afwijkt?Kunnen gezinsleden op grond van deze bepaling een machtiging tot voorlopig
verblijf en een laissez-passer krijgen om naar Nederland te reizen? Zo ja,
geldt dan de datum van aanvraag voor een mvv als datum van een verzoek om
toelating op grond van deze bepaling? Kan dit ook in een buurland worden aangevraagd
indien gezinsleden terstond hebben moeten vluchten uit het land van herkomst
of indien er geen diplomatieke vertegenwoordiging aanwezig is in het land
van herkomst? Zo ja, is het niet verstandig om deze mogelijkheid ook tot uitdrukking
te laten komen in de wet? Indien een mvv-aanvraag niet mogelijk is op deze
grondslag, betekent dat niet dat illegale migratie in de hand wordt gewerkt?
Betekent deze bepaling dat een Dublinclaim niet zal worden gelegd indien gezinsleden
via andere Lid-Staten naar Nederland zijn gereisd?Wordt ook onverkort aan de nationaliteitseis vastgehouden indien het gezin
zich niet kan vestigen in het land van herkomst van het achtergebleven gezinslid,
omdat toelating daar niet is gewaarborgd? Zo ja, is dat niet in strijd met
Aanbeveling IV van de conferentie van gevolmachtigden bij de Final Act bij
het Vluchtelingenverdrag en de EXCOM-conclusies nr. 9 en 24?In de memorie van toelichting wordt vermeld dat in voorkomende gevallen
een DNA-test zal worden verlangd. In welke gevallen zal dat zijn? Dient er
altijd een hard bewijs aanwezig te zijn van verwantschap of is het aannemelijk
maken van een familieband voldoende? Bloedband is immers een veel enger begrip
dan gezinsband. Wordt er rekening mee gehouden dat een legalisatie-procedure
in een vluchtsituatie meestal niet tot de mogelijkheden behoort? Dient niet
een ernstige twijfel het uitgangspunt te zijn, temeer daar het afnemen van
een DNA-profiel een inbreuk op de lichamelijke integriteit is die moet worden
afgewogen tegen het belang van de Nederlandse overheid bij meer zekerheid
over de gezinsband? Op welke wijze is een zeer korte duur van het DNA-onderzoek
gewaarborgd, gelet op het feit dat de gezinsleden vaak in een penibele situatie
zullen verkeren?Hoe verhoudt zich de bewijsplicht van biologisch ouderschap tot de realiteit
van buitenechtelijke kinderen (met name bij verkrachting is dit niet altijd
bekend bij de man van het gezin), stiefkinderen, pleegkinderen en adoptiefkinderen?
Welke eisen worden in deze gevallen gesteld?Indien het verblijfsrecht van de hoofdpersoon wordt beëindigd, wordt
dan het verblijfsrecht van de gezinsleden automatisch beëindigd of vindt
er een individuele toetsing plaats? Staan voor de gezinsleden ook alle rechtsmiddelen
open tegen beëindiging van hun verblijfsrecht? Zou in de wet niet ook
beter omschreven kunnen worden onder welke omstandigheden voortgezet verblijf
wordt toegestaan bij verbreking van de gezinsband of het niet langer afhankelijk
zijn binnen drie jaar na verlening van de vergunning?Ten aanzien van lid 2: Worden de indicatoren zoals opgenomen in de indicatorenbrief
van 18 december 1997 neergelegd in de AMvB? Denkt de regering
aan aanvullingen of wijzigingen, of verandert er materieel niets door deze
AMvB? Blijft het beleid van ons omringende landen slechts een accessoire indicator?
Dat lijkt de leden van de fractie van GroenLinks, zolang er nog geen sprake
is van een geharmoniseerd asielbeleid, in de rede liggen.De leden van de SP-fractie hebben kennisgenomen van het voornemen de huidige
gronden voor tijdelijke bescherming samen te voegen onder één
asielvergunning voor bepaalde duur. Op grond van dit wetsvoorstel blijkt echter
ook dat hiervan feitelijk geen sprake zal zijn; de sociaal-economische positie
van toegelaten asielzoekers wordt gelijkgetrokken, maar de achterliggende
juridische positie blijft verschillend. De achterliggende gronden om een vergunning
te verkrijgen voor bepaalde tijd zijn naar de oude wetgeving: 1: als vluchteling
onder het Vluchtelingenverdrag 1951, 2: toegelaten op grond van het EVRM;
3: om redenen van humanitaire aard; 4: VVTV. Deze tijdelijke asielstatus kan
na drie jaar worden omgezet in een status voor onbepaalde tijd.De leden van de SP-fractie zijn de mening toegedaan dat de nieuwe wet
niet leidt tot een volgtijdelijk systeem met één status, maar
tot een systeem dat analoog aan de huidige wet werkt met indirect de 4 bovengenoemde
rechtsgronden en dat dit kan leiden tot doorprocederen binnen de «ene»
asielstatus van artikel 27 van het wetsvoorstel. (zie ook art. 40.) Wat is
de reactie van de regering op deze vaststellingDe leden van de SP-fractie stellen voorts vast dat in art. 27 lid 1 sub
e voor familieleden van vergunninghouders die nareizen, de voorwaarden voor
toelating zich hebben verruimd, niet alleen familieleden van vluchtelingen
vallen hieronder maar ook de familie van andere vergunninghouders. Dit is
een positieve ontwikkeling; maar de leden van de SP- fractie hebben kritiek
op de afbakening «binnen drie maanden» die in dit artikel wordt
genoemd. Beter is, de huidige omschrijving «redelijke nareistermijn»
te handhaven. Juist voor gezinshereniging geldt in het bijzonder de vraag
of betrokkenen in staat zijn hun rechten te gebruiken. Kan de regering verduidelijken
waarom gekozen is voor deze strikte termijn van drie maanden?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen om een toelichting
op de stelling dat onderdeel d minder snel zal worden toegepast indien een
Europese regeling tijdelijke bescherming zal zijn totstandgekomen. Wordt een
dergelijke regeling dan geacht vervat te zijn in onderdeel d, of zal dat een
zelfstandige grond worden?Een afgeleide asielstatus is mogelijk voor gezinsleden. Is het juist dat
indien dezen niet binnen drie maanden nareizen, slechts op basis van gezinshereniging
overkomst naar Nederland mogelijk is?DNA-testen worden niet uitgesloten om te bezien of personen inderdaad
tot het gezin van de hoofdpersoon behoren. Is het niet meewerken aan een dergelijke
test een weigeringsgrond?De verblijfsvergunning wordt niet ingetrokken indien de gezinsband met
de hoofdpersoon wordt verbroken. Wat betekent dit precies? Wordt dan bezien,
al dan niet ambtshalve, of er een zelfstandige verblijfsgrond voor dat gezinslid
aanwezig is, of vindt in het geheel geen toetsing plaats, zo vragen de leden
van de fracties van de RPF en het GPV.Artikel 28Kan de regering nader motiveren waarom in artikel 28 onder a de zogenaamde
«tenzij clausule» zoals neergelegd in het huidige artikel 15b
lid 1 onder a zonder opgaaf van redenen is weggelaten? De leden van de PvdA-fractie
achten het noodzakelijk deze bepaling op te nemen om indirect refoulement
tegen te gaan. Bijvoorbeeld in het geval van de met internationale bepalingen
in strijd zijnde Duitse jurisprudentie, waarin is bepaald dat
het Vluchtelingenverdrag en artikel 3 EVRM niet van toepassing zijn indien
er geen centrale overheid meer bestaat in het land van herkomst.De leden van de PvdA fractie zouden in de nota naar aanleiding van het
verslag bij dit artikel graag expliciet neergelegd zien dat de regering bij
de toepassing van het Verdrag van Dublin als uitgangspunt zal nemen, zodat
gezinsleden niet van elkaar worden gescheiden en met dat doel gebruik zal
maken van haar bevoegdheid in het kader van het verdrag om het asielverzoek
alsnog zelf te behandelen.De leden van de PvdA-fractie vragen verder of in artikel 28 onder b voldoende
rekening is gehouden met de mogelijkheid dat een vreemdeling die hier rechtmatig
verblijf houdt, refugié sur place wordt. Door artikel 28 niet in imperatieve
zin te formuleren kan met deze mogelijkheid rekening worden gehouden.Op welke wijze vergewist Nederland zich ervan dat een land dat niet is
aangesloten bij het Vluchtelingenverdrag, artikel 3 EVRM en art 3 Antifolterverdrag,
daadwerkelijk conform deze verdragen handelt? Mocht het desbetreffende land
achteraf gezien toch in strijd hebben gehandeld met bovengenoemde verdragen
dan kunnen geen rechtsmiddelen worden ingediend bij het Europese Hof in Straatsburg
dan wel bij het Antifoltercommitée te Genève. Is het weglaten
van deze laatste zinsnede uit het voorstel dan ook niet voor de hand liggend?In artikel 28 zijn de afwijzingsgronden in geval van een verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd opgenomen. Waarom is artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag
niet in de Vreemdelingenwet 2000 geïncorporeerd, zo vragen de leden van
de VVD-fractie?De leden van de VVD-fractie zijn van mening, dat het niet aanvaardbaar
is indien in verband met het aanvragen van een verblijfsvergunning documenten
worden achtergehouden, onjuiste documenten worden getoond als waren zij echt,
onjuiste informatie wordt gegeven dan wel op enigerlei wijze wordt tegengewerkt
dan wel niet volledig meegewerkt. In deze gevallen zou een aanvraag voor een
verblijfsvergunning moeten worden geweigerd, een vergunning niet moeten worden
verlengd, dan wel een vergunning moeten worden ingetrokken. Zij verzoeken
de regering hierop in te gaan en daarbij tevens aan te geven of verdragsrechtelijke
bepalingen zich tegen deze weigerings- c.q. intrekkingsgrond verzetten. Is
het mogelijk te bepalen dat in de hiervoor vermelde gevallen een reeds verleende
vergunning van rechtswege komt te vervallen. Een en ander in aanvulling op
datgene wat in het wetsvoorstel is geregeld, in het bijzonder op de situatie
dat op enigerlei wijze wordt tegengewerkt of niet volledig wordt meegewerkt.De leden van de VVD-fractie merken op dat niet is bepaald dat een aanvraag
kan worden afgewezen indien een vreemdeling is veroordeeld wegens een strafbaar
feit hier of in het land van herkomst. Zij verzoeken de regering aan te geven
hoe dit ligt onder de huidige vreemdelingenwet en waarom er nu van is afgezien.De leden van de VVD-fractie vragen de regering aan te geven of de voorwaarden
voor de overdracht van een vreemdeling aan een ander land van eerder verblijf
in artikel 28 onder d alle rechtstreeks uit verdragsverplichtingen voortvloeien.
Welke landen voldoen thans niet aan deze voorwaarden?De leden van de CDA-fractie vragen wat in onderdeel d wordt bedoeld met
«zich anderszins heeft verplicht»? Hoe wordt omgegaan met een
situatie waarin een machtswisseling in een land heeft plaats gehad, waardoor
onduidelijkheid zou kunnen ontstaan over de vraag of naleving van verdragsverplichtingen
nog wel gewaarborgd is? Kan onder de nieuwe wet te allen tijde een nieuwe aanvraag worden ingediend,
indien er sprake is van relevante nieuwe feiten en omstandigheden?Waarop is de verwachting gebaseerd dat de vreemdeling die een nieuwe aanvraag
heeft ingediend de procedure tegen de afgewezen aanvraag stopzet? Zou hierover
niet een dwingende bepaling moeten worden opgenomen, om te voorkomen dat verschillende
procedures naast elkaar lopen?De leden van de fractie van GroenLinks vragen waarom gekozen is voor een
imperatieve bepaling, nu verdragen nimmer verplichten tot het afwijzen van
een aanvraag om toelating. Hoe verhoudt zich dit tot de discretionaire bevoegdheid
die de minister bezit om in individuele gevallen af te wijken van zijn beleid?
Waarom gaat de regering er in het nader rapport wel van uit dat in het reguliere
vreemdelingenbeleid ruimte voor flexibiliteit noodzakelijk is, en niet voor
het asielrecht? Ook op het asielterrein schuilen achter elke aanvraag individuele
omstandigheden die zich niet altijd laten vangen in categorieën.Ten aanzien van sub a: De Overeenkomst van Dublin biedt in artikel 3 lid
4 uitdrukkelijk de mogelijkheid om een asielverzoek in behandeling te nemen,
ondanks de verantwoordelijkheid van een andere Lid-Staat. Hoe verhoudt zich
deze imperatieve bepaling tot artikel 27 lid 1 sub e, waarbij Nederland toch
gebruik zal maken van deze mogelijkheid? Zal de minister zijn beleid handhaven
dat hij een uitzondering kan maken op humanitaire gronden?Is de regering het met deze leden eens dat slechts kan worden afgewezen
indien een claim is gehonoreerd door een Lid-Staat en overdracht zal plaatsvinden?
Zo ja, erkent zij hiermee niet dat de imperatieve bepaling geen stand kan
houden?Waarom is de tenzij-clausule, zoals we nu kennen in artikel 15 b lid 1
onder a en die inmiddels is uitgewerkt in de jurisprudentie, niet overgenomen?Zolang er geen geharmoniseerd Europees asielbeleid is, zal er verschil
van interpretatie zijn over de vluchtelingendefinitie. Om aan de eigen interpretatie
vast te kunnen houden, blijft het noodzakelijk om een asielverzoek te toetsen
op refoulement. Immers, als een asielzoeker naar een Lid-Staat wordt teruggestuurd
waar hij is uitgeprocedeerd en wordt teruggestuurd naar het land van herkomst,
terwijl hij volgens de Nederlandse normen bescherming had verdiend, maakt
ook de Nederlandse overheid zich schuldig aan refoulement. Blijft de minister
in deze gevallen wel bescherming bieden aan de betreffende asielzoeker, zoals
artikel 3 lid 4 OvD ook toelaat? Zo ja, waarom komt dit niet meer expliciet
tot uitdrukking in de wet?Ten aanzien van onderdeel b: Acht de regering het uitgesloten dat een
vreemdeling die rechtmatig in Nederland verblijft, tijdens zijn verblijf refugié sur place wordt? Heeft deze persoon dan
niet het recht op statusdeterminatie, nu een verblijf op reguliere gronden
gedurende tien jaar tijdelijk kan zijn terwijl een asielstatus na drie jaar
permanent wordt?Ten aanzien van onderdeel d: Welke harde garanties heeft de minister dat
een land waarmee een terugname-overeenkomst is gesloten niet het refoulement-beginsel
zal schenden? Als dit al niet is gewaarborgd bij een land dat partij is bij
de Overeenkomst van Dublin omdat er verschillende interpretaties zijn van
de vluchtelingendefinitie, is het dan niet nog moeilijker bij andere landen?
Is het niet noodzakelijk dat een land partij is bij het Vluchtelingenverdrag
en de andere mensenrechtenverdragen, om de naleving te kunnen afdwingen? Een
land dat niet de verdragen heeft ondertekend, kan immers elk moment zijn praktijk
wijzigen zonder het internationaal recht te schenden. Kan de minister garanderen
dat de asielzoekers die hij op grond van onderdeel d overdraagt aan een ander
land, daar ook een inhoudelijke beoordeling van hun asielverzoek zullen krijgen? Op welke wijze zijn deze landen daartoe verplicht? Hoe denkt
de regering te voorkomen dat refugees in orbit
zullen ontstaan? Acht de regering het niet evenzeer van belang dat het desbetreffende
land ook andere verplichtingen van het Vluchtelingenverdrag naleeft, zoals
het behandelen van vluchtelingen als waren zij onderdaan en het zich onthouden
van discriminatie?Zal de minister in elk individueel geval de garantie vragen dat een asielzoeker
in het land waarnaar hij wordt overgedragen zal worden toegelaten totdat hij
elders duurzame bescherming heeft gevonden? Zo neen, hoe verhoudt zich dat
tot de verplichtingen uit het Vluchtelingenverdrag? Wordt aan het begrip «verblijf»
dezelfde invulling gegeven als bij het begrip «verblijf» in artikel
15 c lid 1 c Vw, zoals uitgewerkt in de jurisprudentie? Kan de regering uiteenzetten
op welke asielverzoeken zij artikel 28 onderdeel a en d wil toepassen en daarmee
niet inhoudelijk zal oordelen, en in welke situaties zij artikel 29 lid 2
onderdeel h en i wil toepassen, en daarmee wel inhoudelijk zal oordelen? Kan
de regering eveneens nader uiteenzetten in welke gevallen zij artikel 28 onderdeel
d wil toepassen, in welke gevallen zij artikel 29 lid 2 onderdeel h wil toepassen
en wanneer zij artikel 29 lid 2 onderdeel i van toepassing acht?Met welke landen zijn momenteel terug- of overname-overeenkomsten gesloten?
Met welke landen zullen in de toekomst dergelijke overeenkomsten worden gesloten?
Welke criteria hanteert de regering voor het aangaan van een overeenkomst
met een bepaald land, en welke garanties worden er in opgenomen?De leden van de SP-fractie stellen vast dat in artikel 28 bij de afwijzingsgronden
voor de vergunning voor bepaalde tijd garanties zijn weggelaten die in de
huidige wet ervoor waken dat Nederland zich niet schuldig maakt aan indirect
refoulement. Deze gronden zijn voorts imperatief gesteld waardoor de overheid
geen vrijheid meer heeft om er van af te zien deze gronden tegen te werpen.
Moet niet, om dit te voorkomen, artikel 28 worden aangevuld met een «tenzij
clausule» naar model van het huidige 15b lid 1 onder a? De zinsnede
in art. 28 onder d die luidt «dan wel anderszins heeft verplicht art.
33 van het Vluchtelingenverdrag,(..) na te leven» dient om bovengenoemde
reden en het risico van refoulement te worden geschrapt. De leden van de SP-fractie
vernemen graag de reactie van de regering hierop.Graag vernemen de leden van de SP-fractie voorts de verhouding tussen
art. 28 sub d ten opzichte van art. 29 lid 2 onder h.De leden van de fracties van de RPF en het GPV merken op dat een aanvraag
kan worden afgewezen indien eerder een aanvraag is ingediend en op grond daarvan
in samenhang met artikel 8 verblijf is toegestaan. Met deze aanvraag wordt
ook bedoeld een aanvraag om een verblijfsvergunning regulier. Geldt deze bepaling
ook vice versa, namelijk dat een aanvraag om een verblijfsvergunning regulier
kan worden afgewezen omdat reeds verblijf op basis van een verblijfsvergunning
asiel is toegestaan?De afwijzingsgrond onder d heeft betrekking op een land waar de vreemdeling
eerder heeft verbleven. Naar aanleiding daarvan stellen de leden van de fracties
van de RPF en het GPV de vraag wat de situatie is indien de vreemdeling wenst
door te reizen naar een ander land van keuze en daartoe afdoende maatregelen
heeft getroffen. Is in een dergelijk geval een tijdelijk verblijf mogelijk?
Ter toelichting merken deze leden op dat het nogal eens voorkomt dat het uiteindelijke
reisdoel van vreemdelingen niet Nederland is, maar bijvoorbeeld Canada. Wat
is de status van de vreemdelingen totdat de doorreis naar Canada rond is?Verder vragen deze leden hoe de verwijzing naar naleving van de genoemde
mensenrechtenverdragen moet worden begrepen. Wordt met naleven bedoeld dat
ondertekening alleen niet voldoende is? Wordt van Nederland gevraagd
dat landen worden getoetst op het naleven? Zo ja, dient een dergelijke «toets»
altijd te worden uitgevoerd, zelfs als het een land betreft dat bijvoorbeeld
tot de Europese Unie behoort of daarmee (binnenkort) is verbonden? Hoe verhoudt
zich deze bepaling overigens tot de «veilige landen van herkomst»
bepaling uit artikel 29, tweede lid onder g en de bepaling onder artikel 29,
tweede lid onder i?Artikel 28 onder d, en, in zekere samenhang daarmee, artikel 29, eerste
lid onder h en i brengen de leden van de fracties van de RPF en het GPV tot
de vraag of de regering in deze bepalingen mede mogelijkheden ziet om (elementen
uit) gedachten die eerder vanuit de RPF-fractie in het asieldebat naar voren
waren gebracht (voorheen plan-Leerling genoemd), namelijk de toetsing van
asielaanvragen nabij het land van herkomst in de praktijk te brengen? In het
verlengde daarvan vragen zij hoe in de praktijk met deze bepalingen zal worden
omgegaan. Eerder is bijvoorbeeld Pakistan door de staatssecretaris aangewezen
als een in beginsel niet onveilig land van opvang voor Afghaanse vluchtelingen.
Is het de bedoeling om structureel met dergelijke landen contact te zoeken
teneinde te bezien in hoeverre vluchtelingen die naar Nederland zijn gekomen,
daar worden opgevangen? Is het de bedoeling dat deze bepalingen groepen kunnen
worden tegengeworpen, zodat de individuele toets beperkt kan blijven tot identiteit
en nationaliteit of is een complete individuele toets aan de orde?Hoe moet overigens het verschil worden gezien tussen afwijzing op grond
van artikel 28 onder d en afwijzing op grond van artikel 29, eerste lid onder
h en i? In het ene geval is binding aan de mensenrechtenverdragen vereist,
in het andere geval niet. Welke criteria worden dan in dat laatste geval aangelegd?
Om welke reden zou Nederland niet, welomschreven, terugnameovereenkomsten
kunnen sluiten met bepaalde landen ten behoeve van de terugname van bepaalde
groepen vluchtelingen waarvan zeker is dat hun veiligheid geen gevaar loopt?
Wat is dan de meerwaarde van de eerstgenoemde bepaling, indien op grond van
artikel 29 kennelijk ook naar landen kan worden teruggezonden die de mensenrechtenverdragen
niet hebben getekend dan wel de handhaving daarvan niet waarborgen?In hoeverre acht Nederland zich verantwoordelijk voor de opvang van op
deze gronden teruggezonden vluchtelingen? Wordt bijgedragen in faciliteiten
en kosten, zo vragen de leden van de fracties van de RPF en het GPV.De leden van de SGP-fractie merken op dat in lid a van dit artikel de
«tenzij»-clausule ontbreekt die wel voorkomt in het huidige artikel
15a. Deze leden vragen naar de reden van deze weglating.Artikel 29De leden van de PvdA-fractie wijzen op een discrepantie tussen lid 1 en
lid 2 van dit artikel. Lid 1 bevat een imperatieve weigeringsgrond en lid
2 een zogenaamde «kan bepaling», terwijl artikel 29 lid 2 terug
slaat op lid 1 van datzelfde artikel. Waarom niet lid 1 overeenkomstig lid
2 van het wetsvoorstel wijzigen?Zowel in artikel 28 als in artikel 29 zijn vier varianten genoemd van
het principe van de «derde landen exceptie»(zie art 28 onder a
en onder d en artikel 29 lid 2 onder h en i). Om redenen van het scheppen
van helderheid is het wellicht beter te volstaan met één.Evenals in artikel 14 is vermeld worden de leden van de PvdA-fractie graag
ingelicht over de nadere regelgeving op het terrein van de openbare orde.De leden van de VVD-fractie merken op, dat zowel in artikel 28 als in
artikel 29 wordt bepaald in welke omstandigheden een aanvraag voor bepaalde
tijd wordt afgewezen. Waarom zijn deze twee artikelen niet geïncorporeerd?
Hoe verhouden zij zich tot elkaar?De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat de bepalingen opgenomen
in het tweede lid onder a tot en met j moeten worden opgenomen onder het eerste
lid van dit artikel. Daaraan moet worden toegevoegd dat de aanvraag wordt
afgewezen indien de vreemdeling onjuiste informatie verstrekt over zijn nationaliteit,
identiteit, reis naar Nederland of de redenen voor zijn asielaanvraag, dan
wel indien de vreemdeling op enigerlei wijze tegenwerkt dan wel niet volledig
meewerkt. Bij de huidige grote toestroom van asielzoekers, het zeer hoge percentage
ongedocumenteerden en het hoge percentage economische migranten dat oneigenlijk
gebruik van de asielprocedure maakt, is het zowel tijdig als zorgvuldig afhandelen
van alle aanvragen slechts mogelijk indien de regelgeving helder en eenduidig
is. Deze leden verzoeken de regering hier op in te gaan.Artikel 29 lid 2 sub f gaat over vereiste documenten. Begin 1999 is de
wijziging van de Vreemdelingenwet met betrekking tot de ongedocumenteerden
in werking getreden. Asielzoekers zal de toegang tot Nederland niet worden
geweigerd als zij aannemelijk kunnen maken dat het ontbreken van documenten
niet aan hen is te wijten. Het zwaardere begrip «aantonen» is
niet gehanteerd. Heeft de regering overwogen dat laatste begrip nu in de wet
op te nemen? Welke juridische belemmeringen bestaan er tegen het gebruik van
begrip «aantonen»? Kunnen deze belemmeringen worden weggenomen,
zo vragen de leden van de VVD-fractie. In 1998 bedroeg het percentage ongedocumenteerde
asielzoekers in Nederland 89% (1997: 73%). Kan nu reeds een indicatie van
het percentage over 1999 worden gegeven? Heeft er al een eerste evaluatie
van de Wet ongedocumenteerden plaatsgevonden?Welke landen zullen als veilige landen van herkomst worden aangemerkt,
zo vragen de leden van de VVD-fractie. Wordt de huidige lijst aangevuld? Welke
landen zullen als veilige derde landen worden aangemerkt? Zal deze lijst wijziging
ondergaan? Het komt de leden van de VVD-fractie voor dat het de voorkeur verdient
niet meer te werken met lijsten van veilige landen en veilige derde landen,
maar te bepalen dat landen als veilig worden aangemerkt als zij de relevante
internationale verdragen plegen na te leven. Zij vragen de regering daar op
in te gaan.Wat is precies bepaald in het Verdrag van Dublin met betrekking tot (de
duur van) het verblijf in een ander land? Wat is het verschil tussen deze
bepaling en de termijn die nu in Nederland geldt? Wat is de reden van dit
verschil? Wat is de minimale termijn die mag worden gehanteerd, zonder in
strijd met het Verdrag te komen als het gaat om de periode die iemand in een
ander land heeft verbleven? Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie een
antwoord van de regering op deze vragen.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat van een asielzoeker die
niet kan aantonen dat hij/zij met de boot of met het vliegtuig naar Nederland
is gekomen, aangenomen moet worden dat hij eerder in een ander veilig land
verbleef. Zijn asielaanvraag moet worden afgewezen, tenzij hij aan kan tonen
of aannemelijk kan maken dat hij rechtstreeks naar Nederland is gereisd. Deze
leden verzoeken de regering daar op in te gaan. Op welke wijze kan een en
ander in de wettekst worden vastgelegd en welke verdragsrechtelijke bepalingen
zijn in dit verband relevant?In artikel 29 lid 2 worden afwijzingsgronden genoemd. Heeft de regering
overwogen tevens op te nemen de grond: «aanvraag in een ander land is
afgewezen»? Zo neen, waarom niet? Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie
daarop een reactie van de regering.Bestaan er voornemens de lijsten van veilige landen van herkomst en van
veilige derde landen te wijzigen willen de leden van de CDA-fractie vernemen. De leden van de fractie van GroenLinks wensen de volgende vragen over
dit artikel te stellen. Ten aanzien van het eerste lid vragen zij of hier
niet, eveneens als bij artikel 28, een spanning met de discretionaire bevoegdheid
van de minister bestaat. Dient niet ook bij de bepaling of het asielrelaas
geloofwaardig is, wat vaak te maken heeft met de beoordeling van de gestelde
feiten, te worden uitgegaan van het voordeel van de twijfel, en niet alleen
bij de bepaling of zijn aanvraag voor inwilliging in aanmerking komt?Ten aanzien van lid 2: Geldt bij de hier opgesomde gronden niet eveneens
dat de paragrafen 198 tot en met 219 van toepassing zijn, waaronder het voordeel
van de twijfel? Volgens de leden van de fractie van GroenLinks valt niet zomaar
een scheiding aan te brengen tussen de paragrafen zoals de regering in de
memorie van toelichting heeft gedaan, maar dient Part Two
(Procedures for the Determination of Refugee Status) te worden toegepast
op elk asielverzoek. Is de regering het met deze leden eens?Geldt voor alle onderdelen van dit lid (behalve onderdeel h) dat er geen
inhoudelijke wijziging ten opzichte van de huidige wet is beoogd?Ten aanzien van onderdeel e: Zou hier niet eveneens moeten worden toegevoegd
dat de vreemdeling, daaromtrent ondervraagd, opzettelijk heeft volgehouden
dat deze papieren op hem betrekking hebben? Zo neen, wat is de reden van het
onderscheid met onderdeel d?Ten aanzien van onderdeel g: Behoudt de minister de intentie om de lijst
met veilige landen van herkomst ter goedkeuring voor te leggen aan het parlement?
Zo neen, waarom niet? Zo ja, biedt een AMvB niet een betere waarborg voor
democratische controle?Ten aanzien van onderdeel h: Wat houdt de extra zware bewijslast voor
de asielzoeker bij de toepassing van dit onderdeel in? Behoudt de minister
de intentie om de lijst met veilig derde landen ter goedkeuring voor te leggen
aan het parlement? Zo ja, biedt het neerleggen in een AMvB niet een betere
waarborg voor democratische controle? Welke criteria gelden voor de vaststelling
van de lijst van veilige derde landen? Wordt hier wel de eis gesteld dat ze
partij zijn bij de vluchtelingrechtelijk relevante verdragen en deze in alle
opzichten naleven? Wat zijn momenteel de veilige derde landen? Mogen deze
leden aannemen dat een land waarmee een terugname-of overname-overeenkomst
mee is gesloten niet zonder meer wordt aangemerkt als een veilig derde land?
Wat houdt de term «afkomstig» in? Is een doorreis of zelfs transit
al voldoende om lid h toe te passen? Hoe gaat de minister om met verschillen
in de asielprocedure tussen het veilig derde land en Nederland? Zal een asielzoeker
die is uitgeprocedeerd in een veilig derde land vanwege een andere interpretatie van
de vluchtelingendefinitie dan de Nederlandse, in Nederland bescherming krijgen?Zal de minister per individuele asielzoeker zich ervan vergewissen dat
in het veilig derde land statusdeterminatie zal plaatsvinden, en dat de asielzoeker
zal worden toegelaten totdat elders duurzame bescherming is gevonden? Zo neen,
op welke wijze denkt hij dan refoulement dan wel het ontstaan van refugees in orbit te voorkomen?Ten aanzien van onderdeel i: Wat houdt de extra zware bewijslast voor
de asielzoeker in bij de toepassing van dit onderdeel? Zal de inhoudelijke
betekenis van artikel 15c lid 1 c, zoals die ook is uitgewerkt in jurisprudentie
van toepassing zijn op dit onderdeel? Zal in elk individueel geval worden
onderzocht of er garanties zijn met betrekking tot de wedertoelating, statusdeterminatie
en duurzame bescherming in het land van eerder verblijf, en zal er statusdeterminatie
in Nederland plaatsvinden als de asielzoeker in het land van eerder verblijf
is uitgeprocedeerd?De leden van de fracties van de RPF en het GPV merken op dat afwijzing
mogelijk is op grond van gewichtige redenen aan het algemeen belang ontleend.
In artikel 19 komt een gelijksoortige bepaling voor met dien verstande dat
wordt gesproken over gronden aan het algemeen belang ontleend.
Kan het verschil worden toegelicht? Kan, zo mogelijk aan de hand van voorbeelden,
worden toegelicht wat in zijn algemeenheid onder deze terminologie moet worden
verstaan? Om welke reden is er van afgezien een en ander in de wet nader te
omschrijven?Inzake artikel 29 lid 2 rijst bij de leden van de SGP-fractie de vraag
waarom gekozen is voor de nogal vrijblijvende formulering «wordt mede
betrokken de omstandigheid dat». Wat is de reikwijdte hiervan? Deze
leden menen dat een meer concrete en verplichtende formulering gewenst zou
zijn.Betreffende lid 2 onderdeel j vragen de leden van de SGP-fractie nog waarom
voor een dergelijke algemene formulering gekozen is, terwijl in artikel 1F
van het Vluchtelingenverdrag meer expliciete formuleringen gehanteerd zijn
om bijvoorbeeld oorlogsmisdadigers te weren.Artikel 30Kan de regering meer in detail aangeven hoe artikel 30, onder b nader
zal worden uitgewerkt in lagere regelgeving, vragen de leden van de PvdA-fractie.In artikel 30 worden gronden voor het intrekken van een verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd genoemd als ook gronden voor het afwijzen van de
aanvraag voor verlenging. Daarbij is niet gemeld het achterhouden van documenten
en het tonen van onjuiste documenten als waren zij echt. Evenmin is genoemd
het op een of andere wijze tegenwerken of niet volledig meewerken. De leden
van de VVD-fractie zijn van mening, dat ook deze gronden moeten worden opgenomen.
Zij verzoeken de regering daar op in te gaan en daarbij tevens aan te geven
of verdragsrechtelijke bepalingen zich tegen een dergelijke bepaling verzetten.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat een actief beleid vereist
is om te beoordelen of intrekken van een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd geïndiceerd is. Zij vragen de regering aan te geven welke voornemens
daartoe bestaan. Door wie en op welke wijze wordt de daarvoor benodigde informatie
verzameld en hoe wordt gecontroleerd of consequent en tijdig actie ondernomen
wordt naar aanleiding van deze informatie?Waarom is in de aanhef van het artikel niet gekozen voor «wordt»?De leden van de CDA-fractie vragen of het in de bedoeling ligt om, meer
dan onder de huidige wet gebeurt, over te gaan tot intrekking van vergunningen
tot verblijf, indien de grond voor verlening, bedoeld in artikel 27, niet
langer aanwezig is?Bestaat het voornemen om, in tegenstelling tot de situatie onder de huidige
wet, onder de nieuwe wet (vaker) daadwerkelijk over te gaan tot intrekking
van verblijfsvergunningen door toepassing van de «cessation clauses»
van artikel 1C van het Vluchtelingenverdrag?Als de in onderdeel d bedoelde grond voor verlening is komen te vervallen,
maar een nieuwe rechtsgrond aanwezig is, kan de vreemdeling dan een nieuwe
aanvraag indienen?Kan worden aangegeven welke «gewichtige redenen aan het algemeen
belang ontleend» in onderdeel e worden bedoeld?Zou niet explicieter in dit artikel naar voren moeten komen dat intrekken
slechts mogelijk is gedurende de eerste drie jaar na verlening van de vergunning
voor bepaalde tijd, zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks. Juist
omdat een vergunning voor onbepaalde tijd moet worden aangevraagd en er weer
opnieuw de beslistermijnen voor gelden, met zelfs de mogelijkheid van een
besluitmoratorium, dient de intrekkingsmogelijkheid scherper afgebakend te
worden. Anders zou de werking van de vergunning voor bepaalde
tijd langer doorwerken dan de bedoeling is geweest.Zal de beschikking waarbij de status wordt ingetrokken de grond vermelden
waarop de status was verleend? Dit lijkt deze leden onontkoombaar, indien
de minister verschillende intrekkingscriteria hanteert voor de verschillende
gronden van artikel 27. Zouden deze criteria ook niet in de wet moeten worden
uiteengezet, opdat de rechter de mogelijkheid heeft het intrekkingsbeleid
te toetsen? Is de regering niet bevreesd dat het doorprocederen toch zal plaatsvinden
nu er verschillende intrekkingsgronden worden gehanteerd, en jurisprudentie
uiteindelijk toch zal leiden tot het moeten vermelden van de gronden voor
verlening van de vergunning voor bepaalde duur? Zou een eenduidige grond,
namelijk de cessation clauses van het Vluchtelingenverdrag daarom niet verstandiger,
maar ook rechtvaardiger zijn? Immers ook een vergunning, verleend vanwege
de algemene situatie in het land van herkomst, kan pas op zorgvuldige wijze
worden ingetrokken als de situatie fundamenteel is verbeterd. Wil de regering
hierop reageren?Ten aanzien van onderdeel b: Wordt er bij de verdragsvluchteling rekening
gehouden met de strenge eisen waaraan een intrekking vanwege strafbare feiten
moet voldoen, zoals uiteengezet in de artikelen 32 en 33 van het Vluchtelingenverdrag?Ook asielzoekers die op andere gronden bescherming hebben verdiend, zou
toch niet lichtvaardig hun titel kunnen worden ontnomen, zo vragen deze leden.
Juist indien uitzetting refoulement zou opleveren, zouden deze mensen in een
juridisch vacuüm terechtkomen, hetgeen zeer onwenselijk is. Hanteert
de minister voor de invulling van het begrip «gevaar voor openbare orde»
bij de intrekking dezelfde criteria als bij verlening? Zou hier geen verschil
moeten worden gemaakt? Dient er niet ook tijdens de drie jaar een glijdende
schaal te worden gehanteerd, waarbij de duur van het verblijf bepalend is
voor criteria van dit begrip?Ten aanzien van onderdeel c: Betekent de opname van dit onderdeel dat
de minister van plan is de vluchtelingenstatus in de praktijk in te trekken
in voorkomende gevallen? Zo ja, is hier dan sprake van een wijziging van inzicht?
Bij brief van 6 mei 1999 en ook bij andere gelegenheden heeft de staatssecretaris
steeds laten weten niet van plan te zijn daadwerkelijk een vluchtelingenstatus
te gaan intrekken. De leden van de fractie van GroenLinks zouden deze toenemende
onzekerheid voor vluchtelingen betreuren en zijn benieuwd naar de beweegredenen
om in dezen een ander beleid te voeren. Is de minister wel bereid zich te
houden aan de criteria voor de cessation clauses zoals ook uitgewerkt in Excom
conclusion 69 en in paragraaf 111 tot 139 van het Handbook?Is de minister eveneens van plan de vergunning voor bepaalde tijd verstrekt
op grond b en c, in voorkomende gevallen te gaan intrekken. Ook dit zou nieuw
zijn; deze leden verzoeken de regering dit toe te lichten.Ten aanzien van onderdeel e: Welke criteria worden gehanteerd bij deze
intrekkingsgrond? Waarom is deze grond toegevoegd, nu verwacht mag worden
dat een dergelijke afweging bij de beoordeling van de aanvraag al aan de orde
is geweest? Wat voegt het toe aan onderdeel b? Veroorzaakt deze vage bepaling
niet alleen maar nodeloos onzekerheid, zo vragen de leden van de fractie van
GroenLinks.De leden van de SGP-fractie vragen of het niet verstandig is, gezien de
relatie tussen artikel 27 lid 1 onderdeel a en artikel 30 onderdeel c, om
in de wet expliciet te refereren aan de «cessation clauses»uit
het Vluchtelingenverdrag. Artikel 32Voorgesteld wordt dat na drie jaar in het bezit te zijn geweest van een
verblijfsvergunning, asiel voor bepaalde tijd kan worden omgezet in een verblijfsvergunning
voor onbepaalde tijd. Zoals hiervoor reeds vermeld zijn de leden van de VVD-fractie
van mening dat een termijn van vijf jaar de voorkeur verdient. In dat verband
wijzen deze leden erop dat de Adviescommissie voor vreemdelingenzaken in haar
advies van 31 mei pleit voor een periode van vijf jaar.De leden van de CDA-fractie vragen waarom is gekozen voor een periode
van drie jaren? Wat zijn de bezwaren tegen een periode van vijf jaren?Bedoelt de regering dat slechts het moment waarop de geldigheidsduur van
de vergunning voor bepaalde tijd verstrijkt, bepalend is voor het niet verlenen
van de vergunning voor onbepaalde tijd, en niet de periode die daarop volgt
en nog niet beslist is, zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks.
Wordt de vergunning voor onbepaalde tijd verleend met ingang van het moment
dat de geldigheidsduur van de vergunning voor onbepaalde tijd is verstreken?Artikel 33In dit artikel worden gronden voor het intrekken van een verblijfsvergunning
voor onbepaalde tijd genoemd. Daarbij is niet vermeld het hebben getoond van
onjuiste documenten als waren zij echt. Naar de mening van de leden van de
VVD-fractie hoort deze grond daar ook bij. Tevens hoort er bij het op een
of andere wijze tegenwerken of niet volledig meewerken en het helpen van anderen
om illegaal in Nederland te verblijven. Zij vragen de regering daar op in
te gaan en daarbij tevens aan te geven of verdragsrechtelijke bepalingen zich
daar tegen verzetten.Voorgesteld wordt dat de vergunning voor onbepaalde tijd niet meer kan
worden ingetrokken om de enkele reden dat de grond waarop de vergunning is
verleend is komen te vervallen. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie
een nadere motivering van deze keuze. De Raad van State merkt op, dat noch
het Vluchtelingenverdrag noch het EVRM daartoe nopen.De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van onderdeel
b of dit criterium steeds hetzelfde blijft, ongeacht de lengte van de verblijfsduur?
Zou ook hier niet een glijdende schaal moeten worden uiteengezet, waarbij
het uitgangspunt dat een vreemdeling gedurende zijn verblijf een steeds sterkere
rechtspositie verwerft, beter tot uitdrukking komt?Onderdeel e. Worden hier dezelfde criteria gehanteerd als bij artikel
30? Zo ja, is dat wenselijk, nu hier de rechtszekerheid nog meer in het geding
is? Welke noodzaak ziet de regering voor deze bepaling?De leden van de fracties van de RPF en het GPV stellen de vraag die zij
in het kader van artikel 29 stelden opnieuw bij het onderhavige artikel. Zeker
bij dit artikel is het vreemd om in onderscheid van het bepaalde in artikel
19 te spreken over gewichtige redenen in plaats van gronden aan het algemeen
belang ontleend, omdat immers de verblijfsvergunning van een vluchteling in
ieder geval niet meer kan worden ingetrokken omdat de gronden voor zijn vluchtelingschap
zijn vervallen. Gelet daarop lijkt zijn situatie zeer sterk op die van de
vreemdeling waarop artikel 19 van toepassing is.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of de termijn van
drie jaar nader kan worden toegelicht ten opzichte van de termijn van vijf jaar die bij de verblijfsvergunning regulier geldt. Welke redenen
zijn er voor dit onderscheid?Artikel 36De leden van de fractie van GroenLinks vragen of niet altijd zou moeten
worden gecontroleerd of de vreemdeling de taal waarin hij gehoord wordt kan
verstaan in plaats van alleen aan te nemen dat zulks het geval is. Is de minister
van plan opnieuw te starten met het opnemen van de nader gehoren met een geluidsband?
Kan hier niet expliciet worden opgenomen dat het nader gehoor zowel schriftelijk
als met geluidsband zal worden vastgelegd?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of nader zou moeten
worden bepaald in welke omstandigheden de vreemdeling in elk geval moet worden
gehoord. Wordt de vreemdeling in elk geval gehoord indien hij een wens ter
zake te kennen geeft?Artikel 37Artikel 37 lid 3 bepaalt dat de voornemenprocedure zal worden ingevuld
door lagere regelgeving. De leden van de PvdA-fractie vragen of het uit het
oogpunt van rechtszekerheid niet noodzakelijk is dat deze procedure eveneens
onderdeel gaat uitmaken van het wetsvoorstel. Omdat de bezwaarfase is weggevallen
hechten deze leden eraan op korte termijn in detail te vernemen hoe de voornemenprocedure
er uit komt te zien, inclusief termijnstelling. Deze leden verzoeken de regering
de gemachtigde van de vreemdeling – evenals het Ministerie van Justitie
in de fase daarvoor – een redelijke termijn te geven om de vreemdeling
voor te bereiden op het nader gehoor, om eventuele correcties en aanvullingen
daarop te maken en om extern informatie in te winnen.Uit de tekst van artikel 37 lijkt dat de vreemdeling slechtsschriftelijk zijn/haar zienswijze op de afwijzing van zijn aanvragen
kenbaar kan maken. Is het inderdaad de intentie van de regering om slechts
op deze manier aan het horen van de vreemdeling gestalte te geven? Zo dit
het geval is, dan blijft voor de leden van de PvdA-fractie onduidelijk hoe
het horen van de Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken, zoals mogelijk is
gemaakt in artikel 2, gestalte kan krijgen. Het vastleggen in de wet van een
vorm van hoorplicht door een Ambtelijke Commissie dan wel de Adviescommissie
voor Vreemdelingenzaken lijkt de leden van de PvdA-fractie wenselijk.Bij het algemene deel hebben de leden van de VVD-fractie reeds een opmerking
gemaakt over de voornemenprocedure. Zij verwijzen naar de tekst aldaar.Is het denkbaar dat de belasting van de behandelcapaciteit ten gevolge
van de voornemenprocedure van een zelfde orde van grootte zal zijn als de
belasting ten gevolgen van de huidige bezwaarfase, vragen de leden van de
CDA-fractie. Met andere woorden, wordt door de voornemenprocedure een van
de beoogde doelstellingen van de nieuwe wet, namelijk snellere procedures,
niet ondergraven?Bestaat voor de vreemdeling ook de mogelijkheid te worden gehoord in de
voornemenprocedure? Kan worden aangegeven hoe zal worden omgegaan met asielzoekers
die een aanvraag hebben ingediend en die, voordat zij zijn gehoord, met onbekende
bestemming zijn vertrokken?De leden van de fractie van GroenLinks vragen of het niet de voorkeur
zou verdienen om de hoofdlijnen van de voornemenprocedure verder uit te werken
in deze wet, juist nu deze procedure de legitimatie vormt voor het schrappen
van de bezwaarmogelijkheid? Tenslotte dient deze procedure twee kwaliteitsslagen
te maken: zorgen dat het schrappen van bezwaar geen verslechtering betekent,
en bovendien zorgen dat de beschikkingen beter worden dan ze nu zijn. De beschrijving
van deze procedure staat in schril contrast tot deze ambitie, zo vinden deze
leden. Kan de regering een precieze beschrijving geven van de waarborgen en
het verloop van de voornemenprocedure, en daarbij aangeven op welke wijze
zij hiermee garanties voor de kwaliteitsverbetering kan geven?Wat gebeurt er indien de vreemdeling nieuwe feiten en omstandigheden aanvoert,
die hij niet eerder heeft kunnen aanvoeren? Zal de IND dan verplicht zijn
opnieuw te horen alvorens een beslissing te nemen?Is de minister verplicht in te gaan op alle argumenten die de vreemdeling
aanvoert? Kan de vreemdeling verzoeken om nogmaals gehoord te worden, indien
bij de uitwisseling van argumenten blijkt dat de IND niet op alle argumenten
ingaat?De leden van de fractie GroenLinks achten het uiterst onbevredigend dat
in het wetsvoorstel, waarover de Kamer al spoedig moet oordelen, de bezwaarmogelijkheid
wordt afgeschaft, terwijl er nog niets duidelijk is over het alternatief dat
de nadelen van het schrappen van bezwaar zou moeten wegnemen. Is de minister
bereid komend jaar alvast van start te gaan met een experiment met de voornemenprocedure,
zodat bij de invoering van deze wet er meer duidelijkheid zal zijn omtrent
de werking ervan? Zal de AMvB ter parlementaire goedkeuring worden voorgedragen?Artikel 38Wat zijn de gevolgen van het te laat indienen van een aanvraag van een
vergunning voor onbepaalde tijd, vragen de leden van de CDA-fractie.Waarom wordt niet, hetgeen meer het uitgangspunt van het regeerakkoord
zou benaderen, een vergunning voor onbepaalde tijd van rechtswege verleend
als de geldigheidsduur van de vergunning voor bepaalde tijd is verstreken,
zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks. Dat zou een aanzienlijke
vermindering van het aantal procedures met zich brengen en tevens een verbetering
van de rechtszekerheid voor asielzoekers betekenen. Juist nu de tijdelijke
status drie jaar lang intrekbaar is, en de gronden voor intrekking niet zwaarder
zijn dan de gronden voor niet verlening van de vergunning voor onbepaalde
tijd, zien deze leden geen reden voor een hele aanvraagprocedure voor een
vergunning voor onbepaalde tijd. Kan de regering dit verder toelichten, zulks
mede in het licht van het belang van efficiency?Artikel 39De leden van de PvdA-fractie merken op dat op bladzijde 21 van het nader
rapport met betrekking tot artikel 39 wordt opgemerkt dat de vreemdeling bij
het intrekken van de verblijfsvergunning asiel (voor bepaalde dan wel onbepaalde
tijd) de gelegenheid krijgt schriftelijk te reageren waarna zal worden gehoord,
indien de schriftelijke reactie daartoe aanleiding geeft. Dit lijkt toch een
beperktere omschrijving te zijn dan in artikel 39 lid 2 is neergelegd. Kan
de regering toelichten hoe een en ander zich tot elkaar verhoudt?Artikel 40Evenals in artikel 23 stellen de leden van de PvdA-fractie voor een wijziging
aan te brengen in lid 1 van dit artikel, in die zin dat in het geval van de
verlening van een vergunning voor onbepaalde tijd zo'n zes maanden vóór
het aflopen van de vergunning tot verblijf voor bepaalde tijd
ambtshalve bekeken gaat worden of betrokkene nog langer in aanmerking komt
voor deze vergunning en dus of deze al dan niet kan worden omgezet in een
verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. De leden van de PvdA-fractie vragen
of het onthouden van een motivering in de beschikking ter verlening van de
vergunning voor bepaalde tijd niet op zichzelf een processueel belang met
zich mee brengt. In het geval dat iemand vluchteling is gelden de zeer beperkte
intrekkingsgronden van het Vluchtelingenverdrag. Het probleem hierbij is dat
een vreemdeling achteraf moet gaan bewijzen of hij/zij op het moment van binnenkomst
vluchteling was in de zin van het Vluchtelingenverdrag. De bewijslast is dan
moeilijker. Dit zou wel eens een belang op kunnen leveren voor betrokkene
om bij aanvang van de procedure te vernemen of hij al dan niet vluchteling
is.Overigens vragen de leden van de PvdA fractie of, omwille van de duidelijkheid
en om de kans op door procederen te verkleinen, niet letterlijk in de tekst
van artikel 40 lid 2 kan worden opgenomen dat de vreemdeling vanwege het gelijkgeschakelde
voorzieningenpakket geen rechtens relevant belang heeft om kennis te nemen
van de grond waarop de vergunning is verleend. In hoeverre is door de regering
overwogen om te kiezen voor het kenbaar maken van de motivering van de beschikking
met daarbij de vermelding in de wet dat zolang de vergunning niet wordt ingetrokken
door procederen tegen deze motivering niet mogelijk is? Kan de regering hier
nader op ingaan?De leden van de PvdA fractie vernemen graag hoe, ondanks het onthouden
van een kenbare motivering aan de vreemdeling in geval van verlening van een
vergunning, binnen de IND invulling zal worden gegeven aan het bijhouden van
het dossier die voor de latere procedure van eminent belang zou kunnen zijn.
Welke interne procesvoering zal de IND hanteren om alle relevante informatie
op juiste wijze in het dossier terecht te laten komen?In artikel 40 is bepaald, dat op de aanvraag binnen zes maanden na ontvangst
ervan wordt beslist. Voor de leden van de VVD-fractie is een essentieel onderdeel
van de nieuwe wet en de te bereiken resultaten, dat de beschikking op een
aanvraag inderdaad uiterlijk binnen zes maanden wordt genomen. Daarvoor is
het volgens deze leden noodzakelijk dat de aanvrager de documenten toont waarover
hij kan beschikken, een helder asielrelaas heeft en ook alle mogelijke medewerking
geeft aan de behandeling van de asielaanvraag.In artikel 40 lid 2 wordt voorgesteld dat bij inwilliging van de aanvraag
voor een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd niet wordt gemotiveerd (artikel
3:47 van de Algemene wet bestuursrecht is niet van toepassing) of bescherming
aan de orde is vanwege omstandigheden die in de persoon van de vreemdeling
zijn gelegen of vanwege de algehele situatie in het land van herkomst van
de vreemdeling. De leden van de VVD-fractie vragen de regering nader aan te
geven waarom in dezen geen motiveringsplicht zou gelden. Voorts vragen zij
zich af hoe groot het risico is dat de vreemdeling, als de gronden waarop
de vergunning wordt verleend hem niet bekend zijn, een civiele procedure start
en de burgerlijke rechter zich bevoegd verklaart. Hoe kan dit risico worden
weggenomen? Voorts vragen deze leden of de regering verwacht dat door het
ontbreken van het motiveringsvereiste, met succes een beroep op de Wet openbaarheid
van bestuur kan worden gedaan om inzage in het dossier te krijgen.Op grond van artikel 4:5 Algemene wet bestuursrecht blijkt dat de aanvraag
buiten behandeling kan worden gesteld. In welke gevallen is dat mogelijk?
Is overwogen om dit artikel niet van toepassing te verklaren? Gaarne krijgen
de leden van de VVD-fractie daarop een reactie van de regering. De leden van de VVD-fractie vragen de regering een nadere toelichting
te geven op artikel 40 lid 3. Volgens hen kan deze bepaling slechts tot onduidelijkheid
leiden. Het lijkt deze leden daarom beter deze bepaling te laten vervallen.
Zij vragen de regering daarop te reageren.Is de bepaling van het tweede lid wellicht opgenomen om de in beginsel
tijdelijkheid van het verblijf te benadrukken, vragen de leden van de CDA-fractie.Kan de in het vijfde lid bedoelde verlenging alleen van toepassing zijn
op individuele gevallen waarin advies van of onderzoek door derden of het
openbaar ministerie nodig is, of kan die ook betrekking hebben op algehele
situaties in landen van herkomst die nader advies of onderzoek vergen?In lid 1 jo 5 staat vermeld dat een beslissing moet worden gegeven binnen
zes maanden met een verlenging van ten hoogste zes maanden. Wat is de sanctie,
zo vragen de leden van de fractie van D66, indien deze termijnen niet worden
gehaald? Krijgt de aanvrager dan de verlangde vergunning? Ondervindt de IND
enig gevolg, wanneer de termijnen niet gehaald zijn? Is de regering het met
deze leden eens dat de termijnbepaling een dode letter is, wanneer er geen
gevolgen aan de overschrijding worden verbonden?De leden van de fractie van GroenLinks achten het ten aanzien van het
eerste lid onwenselijk dat bij de beoordeling van de aanvraag van een vergunning
voor onbepaalde tijd opnieuw een beslistermijn van zes maanden geldt. Ervan
uitgaande dat alle gegevens van de vorige verlening bekend zijn, kan met een
eenvoudige toets worden volstaan. Waarom neemt de minister hier weer zo'n
ruime termijn, met zelfs eveneens de mogelijkheid van verlenging, waardoor
een vreemdeling die al drie jaar in Nederland verblijft, gedurende een jaar
in onzekerheid verkeert over de voortzetting van zijn verblijf? Is de regering
bereid om de termijn te verkorten naar bijvoorbeeld twee maanden? Indien dit
niet mogelijk is, verdient een omzetting van rechtswege naar een vergunning
voor onbepaalde tijd dan niet toch de voorkeur?Ten aanzien van het lid 2: Indien het afzien van motivering van een beslissing
slechts ziet op de inwilligende beslissing, zou dit dan niet expliciet in
dit lid moeten worden bepaald? Duidelijk moet immers zijn dat een afwijzing
altijd gepaard moet gaan met een grondige motivering. Overigens zijn deze
leden ontstemd over het onvermeld laten van de gronden waarop een inwilligende
beslissing is genomen. Dit verhoogt nodeloos de rechtsonzekerheid van de asielzoekers,
met name omdat de intrekkingsgronden verschillen per grond waarop de vergunning
is verleend. Er is dus geen sprake van het ontbreken van een belang bij de
asielzoeker, zoals de regering wel suggereert. Ook bij een aanvraag om gezinshereniging
zal, indien niet aan de inkomenseis wordt voldaan, de grond van belang zijn
voor de bepaling hoe de belangenafweging zal moeten uitvallen. Tevens is bij
een beroep op het gelijkheidsbeginsel het kennen van de verleningsgrond onmisbaar.Daarnaast zal het niet vermelden van de gronden in de praktijk voor schier
onoplosbare problemen zorgen. Als de grond niet vermeld wordt, zal ook geen
motivering worden gegeven waarom iemand voor andere gronden niet in aanmerking
is gekomen, zoals nu wel gebeurt. Een asielzoeker zal zo niet te weten komen
hoe de minister heeft geoordeeld over zijn asielrelaas en over zijn argumenten
met betrekking tot vluchtelingenschap of artikel 3 EVRM. Dat zal hij pas na
vijf of zes jaar te horen krijgen, waardoor hij moeilijk in staat zal zijn
dan nog de argumenten van de IND te weerleggen. Zeker waar verschil van mening
bestaat over feiten, is na zo'n lange tijd nauwelijks nog een bevredigende
discussie mogelijk. Hoe kijkt de regering aan tegen dit probleem? Is zij het met de leden van de fractie van GroenLinks eens dat in zo'n
geval de bewijslast niet meer bij de vreemdeling kan worden gelegd? Kan een
rechter nog een adequaat feitenonderzoek verrichten na zo'n lange tijd?Op welke wijze wordt zeker gesteld dat er een ex tunc toetsing plaatsvindt
met betrekking tot het vluchtelingschap?Naast de rechtmatigheid ervan zijn deze leden uiterst sceptisch over de
juridische haalbaarheid van het niet vermelden van de gronden. Opnieuw wordt
afgeweken van de Algemene wet bestuursrecht, en wel met een grove schending
van het motiveringsbeginsel. De grondslag voor de verlening zal in het dossier
vermeld zijn, evenals de motivering van de afwijzing van de andere gronden.
Kan een vreemdeling met een beroep op de WOB niet gemakkelijk beslag leggen
op dit dossier? Hoe denkt de regering dit te voorkomen? Indien te voorzien
is dat het nauwelijks haalbaar zal zijn, is het dan niet eleganter om de wet
zelf al aan te passen?Ten aanzien van lid 5: Wat is de reden van een verdubbeling van de termijn,
wanneer een nader onderzoek moet plaatsvinden? In de meeste gevallen zal toch
al vroeg in de procedure duidelijk zijn dat nader onderzoek noodzakelijk is,
met name bij de voornemenprocedure die ook aan termijnen gebonden is, zodat
het al in het begin van de eerste zes maanden van start kan gaan. Acht de
regering een beslistermijn van een jaar wenselijk, gelet op de onderschreven
noodzaak van kortere procedures, zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks.De leden van de SP-fractie hebben vastgesteld dat het voornemen bestaat
geen mededeling te doen van de motieven om een asielzoeker toe te laten onder
art. 27 (art. 40, tweede lid). De asielzoeker wordt dus in het ongewisse gelaten
gedurende 3 jaren van zijn feitelijke toelatingsgrond. Dit zal waarschijnlijk
gaan leiden tot procedures door de ontvanger van de asielstatus onder art.
27 om te weten te komen op welke gronden hij is toegelaten. Weliswaar wordt
in de memorie van toelichting melding gemaakt dat dit niet zal betekenen dat
een beschikking niet op willekeur geschiedt, maar dit blijft oncontroleerbaar
voor betrokkene bij ontvangst van de status. Pas na afloop van deze tijdelijke
status (de termijn van drie jaar) zal bij heroverweging duidelijk worden wat
de gronden van toelating waren. De leden van de SP-fractie spreken het vermoeden
uit dat dit in veel gevallen alsnog zal leiden tot het aanvechten van de rechtsgronden
waarop de tijdelijke status verkregen was. Ergo: de kans bestaat dat men gaat
procederen tijdens de periode van 3 jaar en na de periode van drie jaar om
openbaring te krijgen van de rechtsgrond en in een deel van de gevallen tegen
de redenen voor verlening. Zij verzoeken de regering op deze gedachtengang
te reageren..De leden van de SP-fractie wijzen er voorts op dat internationaalrechtelijk
een eigenaardig precedent wordt geschapen indien dit artikel 40, lid 2 in
de wet blijft; tot op heden is het zo dat expliciet duidelijk is wie als verdragsvluchteling
(zie vluchtelingenverdrag 1a voor voorwaarden) is toegelaten. Dit is ook een
eis die de UNHCR stelt; tevens is daarmee bekend op welke (op internationale
afspraken gebaseerde) rechten de verdragsvluchteling aanspraak kan maken en
welke regels voor hem gelden in derde landen. De expliciete erkenning als
vluchteling gaat verloren onder dit wetsvoorstel. Het risico bestaat dat onderzoek
om praktische redenen (werkdruk IND) beperkt zal blijven bij uit VVTV-landen
afkomstige aanvragers. Een vreemdeling die is toegelaten zal niet weten waarom
hij is toegelaten; iemand uit een VVTV land kan in de veronderstelling leven
toegelaten te zijn als vluchteling onder het Vluchtelingenverdrag; na afloop
van drie jaar is het VVTV- beleid opgeheven voor zijn land en dan komt hij
erachter dat hij toe is gelaten als VVTV'er. Onduidelijk zal dus zijn welk
intrekkingsregime van toepassing zal zijn na afloop van de voorlopige status
van 3 jaar. Dit is een ongewenste ontwikkeling en zal leiden tot een erosie
van de vluchtelingenstatus. Wat is de visie van de regering op deze vaststelling,
zo vragen de leden van de SP-fractie. De termijn van twee keer zes maanden (die ook in andere artikelen terugkeert)
geeft de leden van de fracties van de RPF en het GPV aanleiding tot de vraag
wat de status van de vreemdeling is als ook de tweede termijn is overschreden.
Wat is de sanctie bij overschrijding van de termijn?Wordt met de vervanging van de woorden «in overleg» door «na
overleg» een inhoudelijke wijziging beoogd?In de memorie van toelichting p. 39) bij artikel 40 geeft de regering
aan dat in voorkomende gevallen DNA-tests afgenomen zullen worden om te toetsen
of de gezinsleden inderdaad tot het gezin van de hoofdpersoon behoren. Waarom
wordt de mogelijkheid om dergelijke tests af te nemen niet in het wetsvoorstel
geregeld, en als het in een andere wet geregeld wordt, is een verwijzing daarnaar
dan niet noodzakelijk en wenselijk, zo vragen de leden van de SGP-fractie.Artikel 41Blijkens de memorie van toelichting wordt het volgtijdelijke statusstelsel
geïntroduceerd om te komen tot een verkorting van de procedure. De introductie
van het besluitmoratorium doorkruist dit streven. Ook om die reden zijn de
leden van de PvdA-fractie voorstander van een zo beperkt mogelijke vorm van
het besluitmoratorium. Deze leden dringen er bij de regering op aan de gronden
voor het instellen van het besluitmoratorium, zoals deze zijn neergelegd onder
a, b en c, nader te preciseren en te objectiveren.Ook vernemen de leden van de PvdA-fractie graag hoe het uitgangspunt van
twee statussen zich verhoudt met het creëren van een drietal sub-statussen
in artikel 41 lid 1, artikel 43 lid 4 en artikel 61 lid 1 van het wetsvoorstel.Uit artikel 41 lid 2 blijkt voorts dat er een algemene maatregel van bestuur
komt, terwijl uit artikel 42 lid 3 van het ontwerp blijkt dat in de wet is
vastgelegd wat de regels zijn ten aanzien van de gevolgen van het besluit
op grond van artikel 41. De regering wordt verzocht dit met elkaar in overeenstemming
te brengen.Artikel 41 regelt het besluitmoratorium. De leden van de VVD-fractie vragen
de regering te bevestigen, dat tijdens het besluitmoratorium geen procedures
van welke aard dan ook gestart kunnen worden en dat vanwege het feit dat men
nog geen asielaanvraag heeft kunnen indienen, het toepassen van het driejarenbeleid
niet aan de orde is.Bij algemene maatregel van bestuur zullen regels worden gesteld over de
gevolgen van het besluitmoratorium. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie
inzicht in de inhoud van deze algemene maatregel van bestuur.De leden van de CDA-fractie vragen of, gegeven het feit dat tegen het
besluit tot het instellen van het moratorium beroep openstaat, het transparante,
korte en eenvoudige karakter van de in de wet opgenomen beroepsmogelijkheden
niet nadelig wordt beïnvloed door het opnemen van dit artikel?Klopt het dat, gezien de in artikel 40, eerste en vijfde lid genoemde
termijnen en gezien het besluitmoratorium van maximaal een jaar, en gezien
de opmerking bovenaan blz. 50 van de memorie van toelichting («hooguit
kan de beslistermijn verder worden verlengd op grond van artikel 40, vijfde
lid») de beslissing op een aanvraag voor een verblijfvergunning voor
bepaalde tijd als bedoeld in artikel 26, in het uiterste geval pas na twee
jaar genomen wordt? Zo ja, betekent dit dan niet dat de onder «procedureel»
in de toelichting op artikel 41 genoemde datum van 1 januari 2002 moet worden
veranderd in 1 juli 2002?Waarom is artikel 41 eigenlijk nodig? Kan, gezien de mogelijkheid deze
binnen drie jaren in te trekken, met een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd niet hetzelfde als het met artikel 41 beoogde doel worden bereikt?Hoe moeten onderdeel b van lid 1 van dit artikel en onderdeel d van lid
1 van artikel 27 ten opzichte van elkaar worden bezien, aangezien beide zien
op de (algehele) situatie in het land van herkomst? Kan aan de situatie als
bedoeld onder c van lid 1 niet tegemoet worden gekomen door in zo'n situaties
meteen een tijdelijke verblijfsvergunning te verlenen?Waarom geldt voor verblijfsvergunningen die na een besluitmoratorium worden
verleend als ingangsdatum de datum waarop op de aanvraag is beslist en niet
de datum van de aanvraag? Wat betekent dit artikel precies voor de rechtspositie
van de desbetreffende vreemdelingen? Wordt er geen rechtsongelijkheid gecreëerd
ten opzichte van vreemdelingen die niet onder het besluitmoratorium vallen?
Zal een en ander niet leiden tot allerlei procedures?Kan het besluitmoratorium ook worden gebruikt in verband met organisatorische
belemmeringen anders dan die veroorzaakt worden door een onvoorziene massale
instroom, maar die bijvoorbeeld gelegen kunnen zijn in achterstanden bij de
IND die niet voortvloeien uit onvoorziene massale instroom?Is het de bedoeling van het moratorium alleen de beslistermijn te kunnen
verlengen of ook om eventueel een dossier voor maximaal een jaar onbehandeld
«in de kast te leggen»? Wat moet worden verstaan onder een korte
periode van onzekerheid? Hoe is dat in te schatten? Wat moet worden verstaan
onder een onveilige situatie van korte duur? Kan onder «onveilige situatie»
ook worden verstaan bijvoorbeeld natuurrampen? Welk belang kan een vreemdeling
hebben bij toepassing van het moratorium?Aan welke in het tweede lid bedoelde regels over de gevolgen van het besluit,
bedoeld in het eerste lid, voor de termijn als bedoeld in artikel 32 moet
worden gedacht?De leden van de D66-fractie vragen ten aanzien het eerste lid sub b hoe
de regering beoordeelt dat de situatie slechts van korte duur zal zijn dat
terugkeer naar het land van herkomst van bijzondere hardheid is.Voorts vragen zij ten aanzien van het eerste lid sub c of dit niet een
te ruime bepaling is. Wanneer is er naar objectieve maatstaven sprake van
dat het aantal ingediende aanvragen zo groot is dat de minister redelijkerwijs
niet in staat is daarop tijdig een beschikking te geven? Welke sitauaties
in het verleden zouden hier onder kunnen vallen?Ten aanzien van lid 2: Waarom worden bij AMvB regels gesteld over de gevolgen
van een besluitmoratorium voor de verlening van een vergunning tot verblijf
voor onbepaalde tijd? Dienen de gevolgen van een besluitmoratorium niet bij
wet te worden geregeld, zo vragen de leden van de D66-fractie.De leden van de fractie van GroenLinks zijn zeer ontstemd over het hier
voorgestelde besluitmoratorium, wat een uitholling betekent van het principe
van één volgtijdelijke status. Dit artikel zal de praktijk van
langdurige onzekerheid in de huidige asielprocedures voortzetten, ondanks
de mooie uitgangspunten van het voorliggende wetsvoorstel. Met de nieuwe wet
kunnen asielzoekers gedwongen worden twee jaar lang of zoveel langer als de
beslistermijn al was verstreken een beslissing af te wachten, met alle gevolgen
van dien voor hun psychische gesteldheid (verwerking van trauma's zal moeilijker
zijn), hun rechtspositie (met name de onmogelijkheid van gezinshereniging)
en hun verblijfspositie (centrale opvang). Indien na zo'n periode een asielzoeker
alsnog een status krijgt, zal het integratieproces een veel moeizamer verloop
hebben. De regering zou de ambitie moeten hebben om dit ziekmakende, falende
element van de huidige wet achter zich te laten. Hoe verhoudt
zich het besluitmoratorium tot het Vluchtelingenverdrag, die een staat tot
meer verplicht dan alleen niet uitzetten? Is dit instrument niet een reden
temeer om van de beslistermijnen fatale termijnen te maken of op zijn minst
het huidige driejarenbeleid in stand te houden, zodat er nog een grens aan
de onzekerheid wordt gesteld? De regering stelt in de memorie van toelichting
dat ook de gevallen dat de beslistermijn was verlopen en de vreemdeling een
procedure had lopen tegen niet tijdig beslissen, dit beroep ongegrond zal
worden verklaard als het besluitmoratorium inmiddels is afgekondigd. Immers,
het is van toepassing op alle aanvragen waarop nog niet is beslist. Zou de
rechter niet kunnen besluiten dat een wettelijke beslistermijn inhoudt dat
er binnen deze periode beslist had moeten worden en daarom een besluitmoratorium
dat na het verstrijken van de beslistermijnen is afgekondigd, niet van toepassing
is op de betreffende vreemdeling? Impliceren de woorden «kan () de termijn,
bedoeld in artikel 40, eerste lid, worden verlengd met ten hoogsteéén
jaar» niet dat het besluitmoratorium direct moet aansluiten op de wettelijke
beslistermijn van zes maanden? Hoe verhoudt het zich tot artikel 6 EVRM, dat
impliceert dat bij de vaststelling van burgerlijke rechten en plichten een
individuele zaak binnen een redelijke termijn wordt getoetst door de rechter?
Nu kan alleen het besluitmoratorium zelf worden getoetst door de rechter,
maar wordt de vreemdeling een inhoudelijke beoordeling onthouden. Hoewel de
regering stelt dat het van belang is dat de Afdeling bestuursrechtspraak van
de Raad van State zich spoedig een oordeel vormt over de rechtmatigheid van
het besluitmoratorium, worden er geen termijnen gesteld. Dit zou in principe
zelfs kunnen betekenen dat de Raad zelfs hier langer over zou kunnen doen
dan de 23 weken die gelden bij een hoger beroep. Is het in het kader van de
rechtszekerheid niet van belang de Afdeling te houden aan een korte termijn?Wat zal de minister betrekken bij zijn beslissing dat er een situatie
is zoals omschreven in één van de onderdelen? Zal hij alle bronnen
en overwegingen noemen in zijn besluit? Wordt het voornemen van een besluitmoratorium
altijd voorgelegd aan parlement? Zo neen, waarom niet? Zo ja, kan dit niet
beter wettelijk worden vastgelegd? Aan de hand van welke criteria kunnen parlement
en rechter het besluit van de minister toetsen?De gronden waarop een besluitmoratorium kan worden toegepast zijn zo ruim
dat, gelet op de huidige praktijk waarbij het «uitstel van vertrekbeleid»
vaak wordt gebruikt om zeer lange tijd niet te beslissen, er vanuit mag worden
gegaan dat het een grote groep asielzoekers zal treffen. De minister heeft
toch al de wettelijke beslistermijn en de mogelijkheid van verlenging daarvan
om bepaalde ontwikkelingen even af te wachten? Waarom zou met deze termijn
van een jaar niet kunnen worden volstaan? Wat wordt er dan onder «kort»
verstaan bij de onderdelen a en b? Het grote voordeel van de vergunning voor
bepaalde tijd wordt met deze «niet-beslismogelijkheid» teniet
gedaan. De verblijfsvergunning voor bepaalde tijd is tijdelijk en kan bovendien
worden ingetrokken, wat de status bij uitstek geschikt maakt voor situaties
zoals omschreven in de onderdelen a en b.Is het ook mogelijk dat de verschillende onderdelen van artikel 41 achtereenvolgens
worden toegepast bij een bepaald land? Zo ja, blijft het principe van toepassing
dat dit nooit langer dan een jaar verlenging betekent voor een individuele
asielzoeker? Toch heeft de minister een instrument in handen om vele jaren
achtereen geen standpunt in te nemen over de situatie in een bepaald land.
Acht de minister dit zelf wenselijk? Is hij bereid zichzelf daarin beperkingen
op te leggen? Wat zijn de criteria voor een verlenging van een besluitmoratorium,
juist de korte duur de basis is voor de onderdelen a en b? Zou een moratorium
van een jaar niet sowieso het maximum moeten zijn? Als een situatie na een
jaar nog precair is, zou de grond van artikel 27 lid 1 sub d in elk geval
van toepassing moeten zijn. Zou een beroep op het gelijkheidsbeginsel niet kunnen slagen als bij één asielzoeker het besluitmoratorium
al is beëindigd en hij in het bezit is gesteld van een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd, terwijl een asielzoeker die in een identieke situatie
verkeerde, nog een jaar moet wachten in verband met onzekerheid over de situatie
in het land van herkomst? In het ene geval is deze onzekerheid een grond voor
verlening van de verblijfsvergunning, in het andere is het reden om nog niet
te beslissen. Indien het niet vermelden van de gronden geen stand houdt in
de praktijk, op welke basis zal een asielzoeker wiens besluitmoratorium is
beëindigd, dan beoordeeld worden als tegelijkertijd de minister zich
nog niet wil uitspreken over de situatie in het land van herkomst? Er zal
dan toch statusdeterminatie moeten plaatsvinden. Hoe verhoudt zich dan de
individuele beoordeling (die altijd gebeurt in het licht van de algemene situatie
in het land van herkomst) tot de algemene beoordeling? Houdt de regering rekening
met deze mogelijkheid?Waarom wordt de beslistermijn altijd verlengd met een jaar, ook als het
besluitmoratorium slechts voor een half jaar wordt afgekondigd? Wordt hiermee
niet het doel van een zo kort mogelijke procedure opzij gezet? Wil de minister
expliciet de mogelijkheid open houden de verlenging van de beslistermijn te
laten doorlopen, ook al is het besluitmoratorium beëindigd? Wat is de
rechtvaardiging hiervoor? Dan is de wettelijke grondslag toch vervallen voor
de verlenging? Bovendien heeft de minister altijd nog de beslistermijn, indien
een asielzoeker op het moment van binnenkomst al met een besluitmoratorium
is geconfronteerd. De regering stelt dat een asielverzoek tijdens het besluitmoratorium
zich beperkt tot de vaststelling van de nationaliteit en identiteit. Als na
het besluitmoratorium de situatie in het land van herkomst onveilig wordt
geacht, zal de asielzoeker een verblijfvergunning voor bepaalde tijd krijgen.
Op welk moment vindt dan statusdeterminatie plaats? In theorie zou dat pas
vijf jaar na de aanvraag hoeven gebeuren. De situatie kan dan zijn dat de
situatie in het land van herkomst is verbeterd, maar dat de asielzoeker een
beroep doet op onderdeel a, b of c van artikel 27. Wordt dan wel ex tunc getoetst,
met het moment van aanvraag als uitgangspunt? En is er nog een reëel
onderzoek en een reële onderbouwing van het asielrelaas door de asielzoeker
mogelijk?Ten aanzien van onderdeel c: Wat gebeurt er in de periode dat het besluitmoratorium
van kracht is bij een massale instroom? Wordt er wel meteen met alle mogelijke
inzet een start gemaakt met de behandeling van de asielverzoeken om zo de
duur van onzekerheid zo kort mogelijk te houden? Of wordt er pas een begin
gemaakt met de behandeling als het moratorium is beëindigd? Wat is de
werkwijze geweest bij de 4000 Kosovaren, waarbij artikel 15e lid 2 Vw werd
toegepast? Beperkt zich de behandeling van het asielverzoek ook tot een summier
onderzoek, of wordt elke zaak wel grondig beoordeeld? Wat zijn de criteria
voor het begrip «massale instroom»? Acht het kabinet de komst
van vierduizend asielzoekers reden voor de afkondiging van een besluitmoratorium?
Indien er sprake is van massale instroom, zou de beslistermijn van zes maanden
met een mogelijkheid van verdubbeling van deze termijn (bij een uitbreiding
van de redenen in artikel 40 lid 5) niet voldoende moeten zijn, zo vragen
de leden van de fractie van GroenLinks.De leden van de SP-fractie hebben kennisgenomen van het voornemen een
besluitmoratorium in te voeren; echter de condities waaronder dit zal geschieden
roepen vragen op. Op de eerste plaats doorkruist dit moratorium het voornemen
de procedure te verkorten, zoals vermeld in de memorie van toelichting (bladzijde
2).Het instellen van een besluitmoratorium geeft de overheid een jaar de
ruimte; blijkens de memorie van toelichting (blz. 47) kan een moratorium af
worden geroepen over alle nieuwe en al ingediende aanvragen voor vergunningen
voor tijdelijk verblijf van personen uit het land waarvoor het moratorium
geldt. Dit leidt ertoe dat de beslistermijn feitelijk op kan worden
gebouwd uit de volgende componenten: 6 maanden onder art. 40 lid 1 plus 6
maanden onder art. 40 lid 6 en hier bovenop het moratorium van ten minste
6 maanden tot een jaar uit art. 41. Dit kan dus leiden tot een totale tijd
onder de noemer «verblijf voor bepaalde tijd» van drie naar ten
minste vijf jaar. Deelt de regering deze visie en acht de regering deze oprekking
niet ongewenst?Op de tweede plaats zijn de gronden voor het instellen van een moratorium
ruim te noemen: drie gronden worden aangevoerd in art. 41. waarbij de punten
a. en b. toch wel een erg grote overlap vertonen waardoor het gemaakte onderscheid
feitelijk irrelevant is. Bij punt c. wordt op organisatorische gronden de
mogelijkheid geschapen een moratorium in te stellen (bij «massale instroom»).
Dit criterium is onduidelijk te noemen; het kan in de ogen van de leden van
de SP-fractie allicht dienst gaan doen als «container-artikel»
waaronder de IND diegenen plaatst die door een te geringe behandelcapaciteit
door worden geschoven. Dit is uiteindelijk het in tijd verplaatsen van het
capaciteitsprobleem. Hoe ziet de regering dit?De leden van de SP-fractie zijn niet overtuigd van de noodzaak van een
dergelijk moratorium; feitelijk verschaft het wetsvoorstel al door het verlenen
van een tijdelijke status van 3 jaar ruimte om beslissingen te heroverwegen.
De leden van de SP-fractie zijn van mening dat een termijn van drie jaar meer
dan voldoende moet zijn. Tevens kan men zich afvragen of de onder artikel
41 lid a en b genoemde redenen door legalisering vastgelegd moeten worden;
het gaat om kortdurende, escalerende situaties waarvoor de staatssecretaris
de uitzettingen wil bevriezen. Het nemen van een besluitmoratorium is feitelijk
een veel te rigoreuze maatregel voor genoemde omstandigheden; te denken valt
aan het snel wisselende UVV beleid ten aanzien van Angola. Het is raadzaam
het UVV beleid te baseren zoals tot op heden het geval is: op de bevoegdheid
te verwijderen (huidige wet: art. 22, in de nieuwe wet: art. 61) Wat is de
visie hierop van de regering?Het besluitmoratorium geeft de leden van de fracties van de RPF en het
GPV aanleiding tot het stellen van een aantal kritische vragen.Het besluitmoratorium kan zowel in relatie worden gebracht met een aanvraag
ex artikel 26 als met een aanvraag ex artikel 31. Wat kan dat betekenen voor
de termijn waarop een aanvraag ex artikel 26 uiteindelijk kan worden afgedaan?
Beloopt die termijn dan in omstandigheden maximaal vijf jaar, plus de uiterlijk
23 weken die de Raad van State nodig heeft? Wat betekent een dergelijk moratorium
in relatie tot het niet opnemen in artikel 33 van het intrekkingscriterium
dat het vluchtelingschap is vervallen? Ondergraaft het moratorium in omstandigheden
het vervallen van die bepaling uit de oude wet?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen hoe het beroep tegen
het moratorium precies moet worden begrepen. Zij begrijpen dat ook beroep
kan worden ingesteld tegen het instellen van het besluitmoratorium als zodanig.
Waarom is hiervoor gekozen? Wie moet in een dergelijk geval als belanghebbende
worden beschouwd?Is, na instelling van het moratorium, een termijn gesteld waarbinnen in
beroep moet worden gedaan? Zijn hier de termijnen van de Awb van toepassing?
Is bij intrekking van het moratorium eveneens beroep mogelijk? Aan de ene
kant kan gesteld worden dat beroep niet in het belang is van de vreemdeling
die het aangaat, omdat dan immers definitief over zijn status kan worden besloten,
maar aan de andere kant zou kunnen worden verondersteld dat het juist wel
in het belang is van de vreemdeling om het moratorium zo lang mogelijk te
laten duren. Graag ontvangen zij een nadere toelichting op dit punt.Verder vragen zij of beroep mogelijk omdat juist niet een moratoriumbesluit
wordt genomen. Kan, met andere woorden, het achterwege laten van een dergelijk
besluit voldoende reden zijn voor een beroepsgrond? De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of het besluitmoratorium
niet tot een veelheid van procedures aanleiding kan geven en vragen of het
gelet daarop verenigbaar is met een van de centrale doelstellingen van de
wet, namelijk beperking van de procedures. Ook betwijfelen deze leden of het
moratorium in de praktijk niet tot een soort quasi-status leidt, wat weer
strijdig is met nog een andere centrale doelstelling van het wetsvoorstel,
namelijk het terugdringen van het aantal statussen.Het instellen van het moratorium leidt er toe dat de behandeling van de
aanvragen waarop het moratorium betrekking heeft, wordt bevroren, met uitzondering
van een marginale toets ten aanzien van identiteit en nationaliteit. De leden
van de fracties van de RPF en het GPV vragen waarom de behandeling van de
aanvragen niet op meer gronden kan worden voortgezet. Er kunnen met of zonder
moratorium immers vele gronden zijn op basis waarvan de aanvraag om een verblijfsvergunning
kan worden afgewezen of ingetrokken. Veel gronden hebben weinig van doen met
de beweegredenen om het moratorium in te stellen en toetsing daaraan hoeft
dus niet achterwege te blijven.De leden van de SGP-fractie nemen aan dat het moratorium geen betrekking
kan hebben op verlenging van aanvragen, en vragen daarom of de formulering
in artikel 41 lid 1, «als bedoeld in artikel 26», niet veranderd
moet worden in «als bedoeld in artikel 26 lid 1 onder a».Artikel 42In tegenstelling tot de vergunning voor bepaalde tijd gaat de geldigheidsduur
van de vergunning tot verblijf waarbij het besluitmoratorium is toegepast,
niet in op het moment van de aanvraag, maar op het moment waarop de aanvraag
is ingewilligd. Dat betekent dat de termijn dat het besluitmoratorium van
toepassing is niet mee telt voor de opbouw van rechten en evenmin invloed
heeft op de termijn die de IND heeft om te beslissen op de aanvraag. De memorie
van toelichting geeft voor het niet van toepassing zijn van terugwerkende
kracht slechts als uitleg dat, gegeven de aard van het moratorium, kan worden
afgeweken van de hoofdregel. De leden van de PvdA-fractie vragen of deze uitleg
voldoende rechtvaardiging biedt. Wij verzoeken de regering te bekijken of
de ingangsdata gelijk kunnen worden getrokken in de zin dat ook in het geval
van toepassing van het besluitmoratorium wordt uitgegaan van het moment van
aanvraag.Kan worden gemotiveerd waarom in het derde lid is opgenomen de bepaling
dat indien een besluit als bedoeld in artikel 41 is toegepast, de verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd wordt verleend met ingang van de datum waarop de aanvraag
is ingewilligd, vragen de leden van de CDA-fractie. Waarom geldt hier niet
de datum van de aanvraag?Waarom heeft de regering er in artikel 42 lid 3 voor gekozen dat een vergunning
voor bepaalde tijd na een besluitmoratorium wordt verleend met ingang van
de datum van de inwilliging van de aanvraag, zo vragen de leden van de D66-fractie.Hoe gaat de procedure in zijn werk bij een vreemdeling die een vergunning
voor bepaalde tijd heeft verkregen en die een verzoek heeft gedaan een vergunning
voor onbepaalde tijd te ontvangen? Wordt deze vreemdeling standaard opgeroepen
voor een interview bij de IND om te bezien of er gewijzigde omstandigheden
zijn? Is de regering niet bevreesd dat veel procedures, die door de ene vergunning
voor bepaalde tijd worden uitgespaard, alsnog zullen worden gevoerd, wanneer
de aanvraag tot vergunningverlening voor onbepaalde tijd wordt afgewezen?
In hoeverre ondergraaft dit de doelstelling van het wetsvoorstel,
zo vragen de leden van de fractie van D66.De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het derde
lid waarom hier afgeweken wordt van het uitgangspunt dat de vergunning voor
bepaalde tijd telt vanaf de datum van aanvraag. Is de regering het met deze
leden eens dat hiermee feitelijk de onzekerheid opgerekt kan worden tot zes
jaar, de beslistermijn voor de verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd meegerekend?
Acht de regering dit verantwoord? Indien de vergunning wel zou ingaan vanaf
de aanvraag, zou de psychische schade voor de asielzoekers die al twee jaar
in onzekerheid hebben verkeerd (en met een zwakkere rechtspositie) nog enigszins
hersteld kunnen worden. Wat is de rechtvaardiging voor deze verschillende
behandeling? Tenslotte is na beëindiging van het moratorium gebleken
dat er toch reden was voor bescherming, wat blijkt uit de verblijfsvergunning
die dan toch is verstrekt. Hoe verhoudt zich dit tot het gelijkheidsbeginsel,
zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks.Zowel toewijzing als afwijzing van de aanvraag hebben gevolgen van rechtswege,
met als doel aparte procedures over besluiten over opvang en dergelijke te
voorkomen. Met dit beginsel zijn de leden van de fracties van de RPF en het
GPV het als zodanig eens. Zij vragen of dit beoogde gevolg wel in alle gevallen
wordt bereikt nu handelingen van uitvoeringsorganen in veel gevallen ook als
besluit kunnen worden gezien. Met andere woorden, in hoeverre blijven zelfstandige
procedures mogelijk onder de nieuwe vreemdelingenwet? Vergelijk ook het bepaalde
in artikel 70.Artikel 43Kan de regering aangeven hoe precies zal worden gehandeld na het verloop
van de termijn als bedoeld in lid 4, wanneer de situatie op grond waarvan
de vreemdeling niet is uitgezet niet gewijzigd is, vragen de leden van de
PvdA-fractie.Artikel 43 regelt de gevolgen die zijn verbonden aan de afwijzing van
de aanvraag. Het betreft hier de meeromvattende beschikking. De leden van
de VVD-fractie merken op, dat in een aantal reacties op het wetsvoorstel twijfel
wordt geuit of de rechterlijke macht deze beschikking zal accepteren. Hoe
groot is de kans dat de Staat in dezen voor de civiele rechter wordt gedaagd
en dat onderdelen van de beschikking afzonderlijk voor de rechter worden gebracht?
Op welke wijze kan wettelijk worden geregeld, dat er geen twijfel mogelijk
is, dat de gevolgen van de afwijzing van de aanvraag zijn, dat de asielzoeker
niet langer rechtmatig in Nederland verblijft, dat de vreemdeling Nederland
moet verlaten, dat de verstrekkingen worden beëindigd en dat ambtenaren
een woning of een ruimte in een opvangcentrum kunnen ontruimen? Hoe groot
is de kans dat een vreemdeling afzonderlijk beroep tegen een handeling ter
uitvoering van de meeromvattende beschikking zal instellen? Zou het geen overweging
verdienen de volgende passage dan wel een passage met dezelfde strekking toe
te voegen: «Voor zover de vreemdeling bezwaren heeft tegen deze rechtsgevolgen
dient hij deze tezamen met zijn beroep tegen de afwijzing van de beschikking
in beroep voor te leggen». Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie
daarop een reactie van de regering.De leden van de VVD-fractie vragen de regering welke categorieën
vreemdelingen in lid 4 worden bedoeld en vragen voorts de reden van dit lid
4 te nader motiveren. Is bij gebruik van lid 4 het driejarenbeleid aan de
orde? De leden van de CDA-fractie vragen waarom er sprake is van een «kan-bepaling»
onder b van lid 1, terwijl in de huidige wet in artikel 25 wordt gesproken
van «bij gebreke waarvan uitzetting volgt»?Waarom is de in lid 1 onder d opgenomen bevoegdheid op basis van de Wet
op het binnentreden uitdrukkelijk beperkt tot gevallen waarin de vreemdeling
daadwerkelijk wordt uitgezet? Waarom is niet tevens de mogelijkheid gecreëerd
om binnen te treden in verband met adrescontrole?Is het denkbaar dat, ondanks de meeromvattende beschikking, in bepaalde
(bijvoorbeeld schrijnende) gevallen toch een beroep wordt gedaan op de rechter
en dat deze zich bevoegd zal achten ondanks dat geen rechtsmiddelen meer openstaan?In verband met onderdeel e van lid 1 is de vraag wat moet gebeuren met
een vreemdeling die technisch niet uitzetbaar is en ook niet meewerkt aan
zijn uitzetting. Is het dan de bedoeling dat de politie deze vreemdeling op
straat zet?Met betrekking tot het vierde lid wordt gesteld dat er redenen zijn om
de opvang ten hoogste voor een jaar aan te blijven bieden totdat de situatie
in het land van herkomst wel duidelijk wordt. Waarop is de termijn van een
jaar gebaseerd? Wijst de huidige praktijk niet uit dat duidelijkheid over
de situatie in een land van herkomst veelal niet binnen een jaar verkregen
wordt?Bestaat naar het oordeel van de regering de kans dat de rechter elementen
van de meeromvattende beschikking niet van toepassing zal verklaren indien
het moment van het slaan van de beschikking en het moment van de feitelijke
uitvoering van onderdelen van die beschikking enige tijd uit elkaar liggen?Hoe verhoudt artikel 43, lid 1 sub d zich tot artikel 51, waarin gesteld
wordt dat er een redelijk vermoeden moet zijn dat zich op de betreffende plaats
een vreemdeling bevindt die geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft, zo
vragen de leden van de D66-fractie.Is enkel een redelijk vermoeden dat zich in een woning een vreemdeling
bevindt die uitzetbaar is voldoende rechtvaardigingsgrond om binnen te treden
in de woning van een derde?In artikel 43, eerste lid, sub c, staat dat bij of krachtens de Wet Centraal
Orgaan opvang asielzoekers of een ander wettelijk voorschrift de wijze en
de termijn geregeld wordt waarop de verstrekkingen worden beëindigd Wanneer
is de concept-regelgeving hierover beschikbaar?Is het een ambtenaar in het kader van zijn opsporingsbevoegdheid toegestaan
om op basis van artikel 43 iedere woning, dus inclusief een woning van derden,
te betreden? Hoe verhoudt deze regeling zich tot het proportionaliteits- en
subsidiariteitsbeginsel, zo vragen de leden van de D66-fractie.In de memorie van toelichting wordt een zelfstandig beroep tegen een handeling
ter uitvoering van de meeromvattende beschikking niet uitgesloten. Aan welke
gevallen denkt de regering, zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks.
Voorts wensen deze leden de volgende vragen te stellen over dit artikel.Op welke wijze zal rekening worden gehouden met gewijzigde omstandigheden
die zich hebben voltrokken tussen het moment van de beslissing in eerste aanleg
en de uitzetting, indien de rechter hiermee geen rekening heeft gehouden?Is de minister bereid om, indien binnen een redelijke termijn na de negatieve
beschikking een aanvraag voor een verblijfsvergunning op andere gronden wordt
ingediend, de mvv-eis niet tegen te werpen? Zo neen, waarom niet?Ten aanzien van lid 1, onderdeel c: Kan de regering al inzicht geven in
de regels die in het wettelijk voorschrift zullen worden neergelegd? Dit voorschrift zal bepalen hoe het recht op opvang wordt geregeld en
welke criteria worden gehanteerd. Deze leden verzoeken de regering hier thans
al op in te gaan.Ten aanzien van de onderdelen d en e: Mag ook een woning van een derde
worden betreden op grond van deze onderdelen? De regering stelt dat deze bevoegdheden
slechts mogen worden gebruikt als het noodzakelijk is. Maar geeft deze zinsnede
voldoende waarborgen voor het proportionaliteits- en subsidiariteitsvereiste
bij de inbreuk op een grondrecht? Zou het niet beter zijn deze bevoegdheid
in de wet aan te scherpen en in lagere regelgeving hiervoor criteria uit te
werken, waaraan in elk individueel geval moet worden getoetst? Staat een ontruiming
niet op gespannen voet met het internationaal recht, indien er beletselen
zijn voor de uitzetting? Wat is de verhouding tussen de bevoegdheid tot binnentreden
en ontruimen van de ambtenaren die belast zijn met toezicht, en het bestuursorgaan
dat de opvang biedt? Blijft het COA verplicht om de rechtmatigheid van de
beëindiging zelfstandig te toetsen? Behoudt een uitgeprocedeerde asielzoeker
die een asielverzoek heeft ingediend op grond van nieuwe feiten en omstandigheden
het recht op opvang? Zo nee, impliceert de meeromvattende beschikking niet
dat het in procedure zijn en deze mogen afwachten, in alle gevallen recht
geeft op opvang?Ten aanzien van de leden 4 en 5: Hoe zal de minister omgaan met omstandigheden
die zich hebben gewijzigd tussen de uitspraak van de rechter en de feitelijke
uitzetting? Dit lid biedt de mogelijkheid de opvang nog een jaar te laten
voortduren. Aan welke criteria denkt de minister? Indien een uitgeprocedeerde
asielzoeker uit een land waarvoor een besluitmoratorium is afgekondigd inmiddels
ongewenst is verklaard vanwege zijn illegaal verblijf, kan hij wel aanspraak
maken op lid 4 en 5? Zo neen, waarom niet? Zo ja, zal dan ook de ongewenstverklaring
worden ingetrokken? Wat is de consequentie hiervan indien de asielzoeker na
dat jaar om beleidsmatige redenen niet uitzetbaar is? Waarom is hier geen
verlengingsmogelijkheid ingebouwd? Hoe wordt het bestuursorgaan geacht te
handelen indien de asielzoeker om andere redenen niet kan worden uitgezet,
bijvoorbeeld vanwege medische of technische redenen of omdat er een nieuwe
aanvraag is ingediend op grond van nieuwe feiten of omstandigheden? De memorie
van toelichting stelt dat tegen de beëindiging van rechtswege geen rechtsmiddelen
open staan. Maar is tegen de intrekking van het besluit wel beroep mogelijk
en heeft dit beroep schorsende werking? En zo neen, zou het niet beter zijn
ook hier, analoog aan de beroepsmogelijkheid bij het besluitmoratorium, een
sprongberoep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in
te stellen? Word het besluit en de intrekking van het besluit ter goedkeuring
voorgelegd aan het parlement? Zo neen, waarom niet? Zo ja, verdient het wettelijk
vastleggen daarvan niet de voorkeur, zo vragen de leden van de fractie van
GroenLinks.Is artikel 43 vierde lid toepasbaar los van een besluit ex artikel 41,
zo vragen de leden van de fracties van de RPF en het GPV. Of heeft deze bepaling
uitsluitend betrekking op de categorie vreemdelingen die meewerken aan vertrek,
maar waarvan geldt dat het niet doorgaan van het vertrek niet aan hen te wijten
is? Volgens de tekst van deze bepaling zou het kunnen dat een moratorium wordt
toegepast op vreemdelingen waarvan de aanvraag nog in procedure is. Is dat
juist?Kan een zogeheten uitstel van vertrek beleid ook worden gevoerd in aansluiting
op een moratorium en zo ja, wat betekent dat voor besluitvorming binnen een
redelijke termijn?De leden van de SGP-fractie vragen over artikel 43 of de gevolgen van
de meeromvattende beschikking betreffende de beëindiging van verstrekkingen
bij of krachtens de Wet COA ook voor diegenen gelden die volledig meegewerkt
hebben aan het verkrijgen van documenten, maar op het moment dat zij uitgeprocedeerd
zijn technisch nog niet verwijderbaar zijn. Dezelfde vraag rijst ten aanzien
van degenen die om medische redenen nog niet kunnen vertrekken.In de memorie van toelichting wordt voor lid 1 onder d wel verwezen naar
de Algemene wet op het binnentreden, voor lid 1 onder e niet. Mogen deze leden
aannemen dat bij beide onderdelen evenwel gedoeld wordt op dezelfde wet?Artikel 44Waarom ontbreekt in dit artikel de aanwijzing onder wiens leiding de in
het eerste lid genoemde ambtenaren toezien op de naleving en de uitvoering
van de wettelijke voorschriften met betrekking tot de grensbewaking, vragen
de leden van de CDA-fractie.Hoe is de procedure inzake vreemdelingen die illegaal in Nederland worden
aangetroffen in bijvoorbeeld een vrachtauto waarin zij zich verborgen hielden
voor de Nederlandse autoriteiten en die kort daarvoor de grens met Nederland
is gepasseerd, waarbij die vreemdelingen vervolgens te kennen geven een asielverzoek
te willen indienen? Hoe wordt in dit verband omgegaan met het Verdrag van
Dublin?De leden van de fractie van GroenLinks wensen de volgende vragen te stellen
over dit artikel. Ten aanzien van het tweede lid vragen zij of deze AMvB aan
het parlement ter goedkeuring zal worden voorgelegd.Ten aanzien van onderdeel a: Aan welke voorzieningen wordt gedacht? Wordt
hierin ook het regime bepaald? Wat is de stand van zaken met betrekking tot
de studie naar het regime voor vrijheidsbeneming en vreemdelingenbewaring?
Deze leden vinden het van belang dat een regime niet zwaarder is dan noodzakelijk
voor het doel van de maatregel. Nu deze vrijheidsbeneming alleen bedoeld is
om onttrekking aan het toezicht te voorkomen zodat uitzetting mogelijk blijft,
kan een ruimte waarin vreemdelingen worden vastgehouden in alle opzichten
gelijk zijn aan een opvangcentrum, zij het dat het gesloten is. Wat is de
mening van de regering hierover?Ten aanzien van onderdeel b: Aan welke verplichtingen wordt gedacht? Op
welke wijze zal hier het proportionaliteits- en subsidiariteitsbeginsel tot
uitdrukking komen, zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks.In dit artikel staan de ambtenaren belast met grensbewaking genoemd, zo
merken de leden van de fracties van de RPF en het GPV op. Tevens zijn enkele
voorzieningen opgenomen om het aantal ambtenaren zo nodig snel te kunnen uitbreiden.
De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen waarom in dit kader
de douaneambtenaren niet zijn genoemd, in het bijzonder nu de aard van hun
werkzaamheden met zich meebrengt dat zij nogal eens op vreemdelingen zullen
stuiten.Artikel 46Waaruit vloeit de in het regeerakkoord opgenomen en in dit artikel vertaalde
bepaling voort inzake de verruiming van de aanwijzingsbevoegdheid van de minister
van Justitie?De leden van de CDA-fractie vragen of het denkbaar is dat de aanwijzingen
op grond van het tweede lid ingrijpende gevolgen kunnen hebben voor de bedrijfsvoering
en de financiële investeringen bij de korpsen van politie en koninklijke
marechaussee? Wordt in dergelijke situaties advies ingewonnen bij de korpschef
en de bevelhebber? Artikel 48Zoals aangegeven is het criterium dat door ambtenaren belast met vreemdelingentoezicht
en grensbewaking wordt gehanteerd om personen staande te houden, verruimd
van «concrete aanwijzingen voor illegaal verblijf» naar een «redelijk
vermoeden van illegaal verblijf». Bij de invoering van de Wet op de
Identificatie Plicht (hierna WID) per 1 juni 1994 is nu juist gekozen voor
het criterium «redelijk vermoeden van illegaal verblijf» omdat
het in de praktijk uitnodigde tot selectie op basis van uiterlijke kenmerken
zoals huidskleur. Uit de memorie van toelichting blijkt niet dat het criterium
«redelijk vermoeden van illegaal verblijf» meer waarborgen biedt
dan vier jaar geleden tegen selectie op etnische kenmerken, merken de leden
van de VVD-fractie op. Bovendien is het toezicht nog intensiever dan vóór
1994 omdat inmiddels de WID en het Mobiel Toezicht Vreemdelingen zijn ingevoerd.In artikel 48 lid 5 is vermeld dat de ambtenaren belast met grensbewaking
en vreemdelingentoezicht, zoals bedoeld in lid 1 (dat wil zeggen bij de staandehouding),
bevoegd zijn opgehouden personen aan hun kleding, lichaam of hun zaken te
onderzoeken. Bij de ophouding voor verhoor is echter niet nader geadstrueerd
welke bevoegdheden in dat geval gelden.De leden van de VVD-fractie merken opnieuw op, dat met betrekking tot
personen die illegaal in Nederland verblijven weinig informatie beschikbaar
is. Van een consequent optreden van overheden en overheidsinstanties tegen
illegaal verblijf is geen sprake. Evenmin is sprake van actief vreemdelingentoezicht
op straat.In artikel 48 wordt voorgesteld het criterium «redelijk vermoeden»
op te nemen in plaats van het criterium «concrete aanwijzingen».
Gebleken is immers dat het criterium «concrete aanwijzingen» de
ambtenaren belast met het toezicht op vreemdelingen hinderde in hun werk.
Het criterium «redelijk vermoeden» draagt bij aan een effectiever
vreemdelingentoezicht, zo menen de leden van de VVD-fractie.De Raad van Hoofdcommissarissen heeft voorgesteld om de bevoegdheid ingevolge
artikel 48 lid 5 om opgehouden personen aan kleding of lichaam te onderzoeken,
uit te breiden tot staande gehouden personen. De leden van de VVD-fractie
vragen de regering nader te motiveren waarom dit is afgewezen.In lid 4 is bepaald dat de termijn met ten hoogste 48 uur kan worden verlengd.
Waar is deze 48 uur op gebaseerd? Zal deze 48 uur in het algemeen voldoende
zijn, zo vragen de leden van de VVD-fractie.Waarop is de veronderstelling gebaseerd dat in het «redelijk vermoeden»-criterium
voldoende waarborgen besloten liggen voor een non-discriminatoir gebruik van
deze bevoegdheid, vragen de leden van de CDA-fractie.Onderkent de regering het zich in de praktijk voordoende knelpunt inzake
niet rechtmatig in Nederland verblijvende vreemdelingen die aan het eind van
een strafrechtelijk traject vanuit een huis van bewaring moeten worden overgebracht
naar een vreemdelingendienst teneinde hen in bewaring te stellen, in verband
met het feit dat in een huis van bewaring geen ambtenaren van een vreemdelingendienst
werkzaam zijn die staande kunnen houden? Verdient het in dit verband geen
aanbeveling om, analoog aan artikel 54 Sv., in de wet de bepaling op te nemen
dat de korpschef dan wel de hulpofficier van justitie de bevoegdheid heeft
de overbrenging van de vreemdeling naar een door hem te bepalen plaats van
verhoor te bevelen indien de vreemdeling niet behoort tot de categorieën
bedoeld in artikel 8 aanhef a tot en met e? Zou tegelijkertijd de beheerder
van de inrichting niet de verplichting opgelegd moeten krijgen de vreemdeling
in zijn inrichting op te houden tot hij wordt overgebracht naar een plaats
van verhoor? Klopt het dat een later binnentreden van een woning tegen de wil van de
bewoner teneinde zaken te doorzoeken niet mogelijk is als de betreffende persoon
zich op de plaats van verhoor bevindt en niet meer in de woning? Is een voordeel
van de mogelijkheid tot onderzoek van zaken in de woning tijdens de staandehouding
in de praktijk dat dit materiaal kan opleveren waarmee met succes een identiteitsonderzoek
kan worden afgerond en dat een daaruit voortkomend voordeel kan zijn dat de
presentatie bij een diplomatieke vertegenwoordiging succesvoller kan zijn
en de duur van bewaring kan worden verkort? Verdient het in verband hiermee
geen aanbeveling het vijfde lid zodanig te formuleren dat het mogelijk wordt
het doorzoeken van zaken te laten plaats hebben op meer momenten, bijvoorbeeld
ook bij staandehouding in een woning?De leden van de fractie van GroenLinks merken ten aanzien van de artikelen
48, 49 en 51 het volgende op.Wat betreft het eerste lid zijn deze leden teleurgesteld over de vervanging
van het begrip «concrete aanwijzingen» door «redelijk vermoeden».
Bij de huidige vreemdelingenwet is het juist andersom gebeurd met de motivering
dat de grondslag «redelijk vermoeden van illegaal verblijf» zou
kunnen leiden tot een discriminerend optreden. Is dit argument nu niet meer
geldig? Kan de regering onderbouwen dat de angst voor discriminerende effecten
nu niet meer gegrond zou zijn? Wat bedoelt de regering als zij stelt dat in
het «redelijk vermoeden» criterium reeds voldoende waarborgen
besloten liggen voor een non-discriminatoir gebruik van deze toezichtbevoegdheid?
Wat vindt de regering van de verklaring van de Minister van Justitie in een
rapport van de Nationale Ombudsman (nr. 86/384) dat het niet zo behoort te
zijn dat «als onderscheidend criterium enkel en alleen etnische kenmerken
worden gehanteerd»?De regering baseert zich voornamelijk op de behoefte van uitvoerende diensten
om een ruimere rechtsgrondslag te hebben om hun taken uit te oefenen. De vraag
is of dat voldoende reden is voor zo'n ingrijpende wijziging.Wat heeft de minister bedoeld met zijn reactie op het rapport van het
toezichthoudend orgaan bij de Convention on the elimination of all forms of
racial discrimination (dertiende periodiek rapport, april 1999), waarin hij
het volgende stelt: «In 1997 the supervision of aliens was evaluated
on the basis of the changes to secion 19 of the Aliens Act. From this evaluation
it appeared that the amended section 19 ot the Aliens Act created a clearer
framework for the supervision of aliens.»? Hoe verhoudt zich dat tot
de gestelde noodzaak van de voorgestelde wijziging?Bovendien is het de vraag of een intensivering van het algemene vreemdelingentoezicht
wel past in het beleidsuitgangspunt dat de prioriteit bij de criminele illegalen
wordt gelegd. Als iemand een strafbaar feit heeft begaan, is illegaal verblijf
gemakkelijk te constateren. Ook bij de handhaving van de Wet arbeid vreemdelingen
kan zonder moeilijkheden illegaal verblijf worden vastgesteld. Waarom wil
de regering ook in andere situaties het toezicht verscherpen?De stelling van de regering dat het begrip «redelijk vermoeden»
wel werkbaar is voor de ambtenaren omdat ze daarmee vertrouwd zijn in het
strafrecht, wordt in twijfel getrokken door professor Van Kalmthout. Hij beweert
dat menig opsporingsambtenaar nog steeds worstelt met het begrip, wat niet
anders zal zij bij een redelijk vermoeden van illegaal verblijf, en wijst
ook op het gevaar van het door elkaar lopen van strafrecht en vreemdelingenrecht.
Deelt de regering zijn verwachting dat de rechter toch concrete aanwijzingen
zal eisen bij het aantonen van een redelijk vermoeden? Zo ja, biedt het begrip
«concrete aanwijzingen» dan niet meer duidelijkheid? Aan welke
criteria moet zijn voldaan wil er sprake zijn van een redelijk vermoeden van
illegaal verblijf?Is de regering voornemens voor elk van de verschillende bevoegdheden (het
onderzoeken van de persoon, het vervoermiddel of de woning) in regelgeving
criteria uit te werken, waarin de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit
tot uitdrukking komen? Zo neen, op welke wijze denkt de regering dan een rechtmatige
uitoefening van deze bevoegdheden te garanderen?Wat is het doelcriterium van de fouilleringsbevoegdheid, zoals bepaald
in artikel 48 lid 5?Ter zake van het vijfde lid van artikel 48 vragen de leden van de SGP-fractie
hoe de regering denkt over de mogelijkheid om in dit lid meerdere momenten
voor onderzoek – onder andere gedurende staandehouding en bij het bezoeken
van een woning – op te nemen. Deze leden achten het overigens gewenst
dat het doel van het fouilleren in dit lid wordt vermeld, en vragen de regering
waarom zij die vermelding nagelaten heeft.Artikel 49Komt de thans geformuleerde uitbreiding van de bestaande bevoegdheden
van de Koninklijke Marechaussee geheel tegemoet aan haar wensen, zo vragen
de leden van de CDA-fractie.De leden van de fractie van GroenLinks verwijzen in dit verband naar hetgeen
zij bij artikel 48 hebben opgemerkt.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of doorzoeking van
het voertuig gekoppeld is aan het onderzoek op de aanwezigheid van vreemdelingen
of is ook overigens onderzoek aan het voertuig mogelijk?Artikel 50De leden van de CDA-fractie vragen voor hoe lange periode de in het eerste
lid bedoelde reis- en identiteitspapieren kunnen worden ingenomen?Het tweede lid van artikel 50 komt de leden van de SGP-fractie wat ongelukkig
voor, waar het zegt dat het reis- of identiteitspapier aan de vreemdeling
teruggegeven wordt indien hij te kennen geeft Nederland te willen verlaten
«en hij ook daadwerkelijk vertrekt». Dat laatste impliceert dat
hij al aan het vertrekken moet zijn terwijl hij zijn reis- of identiteitspapier
nog niet heeft. Naar het inzicht van deze leden gaat het terugkrijgen van
bedoeld papier logisch vooraf aan het daadwerkelijk (kunnen) vertrekken. Zij
vragen daarom of het niet beter is de volgende formulering in bedoeld lid
op te nemen: «en aannemelijk maakt dat hij ook daadwerkelijk uit Nederland
zal vertrekken».Artikel 51De leden van de CDA-fractie vragen of onder «woning» ook wordt
verstaan een ruimte in een opvangcentrum.De leden van de fractie van GroenLinks verwijzen in dit verband naar hetgeen
zij bij artikel 48 hebben opgemerkt.Artikel 52In verband met de zinsnede in het tweede lid: «te kennen geeft Nederland
te willen verlaten», verwijzen de leden van de CDA-fractie naar hun
opmerkingen inzake artikel 57.De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het eerste
lid, onderdeel f of de periodieke aanmelding ook zal doorlopen indien na het
verstrijken van de redelijke vertrektermijn de opvangvoorzieningen zijn
beëindigd van de uitgeprocedeerde asielzoeker. Zo niet, aan welke overtreding
denkt de regering dan bij artikel 65 lid 1 onderdeel a? Is het juist dat uitgeprocedeerden
momenteel geen periodieke meldingsplicht hebben? Op welke wijze gaat de regering
deze periodieke aanmelding vorm geven? Vindt hierbij nog een individuele afweging
plaats?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of de verplichting
ex artikel 52 ook omvat het meewerken aan DNA-onderzoek ter identificatie.
Zo neen, waarom niet? Zo ja, waarom blijkt dit niet expliciet uit de wet?Artikel 53De leden van de fractie van GroenLinks vinden een scherpere afbakening
in de wetstekst gepast omdat de huidige bepalingen een welhaast ongeclausuleerde
bevoegdheid impliceren, terwijl er sprake is van een schending van de privacy.
De huidige formulering biedt de mogelijkheid alles te onderzoeken gedurende
de gehele asielprocedure, op elk moment, zo vaak als een ambtenaar wil, zonder
concrete aanwijzingen met betrekking tot het doel van het onderzoek. Worden
voor de uitoefening van deze bevoegdheden criteria uitgewerkt die bewerkstelligen
dat er overeenkomstig de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit
wordt gehandeld? Blijft de inhoud van de AMvB die voor de uitwerking van de
Wet Ongedocumenteerden is opgesteld, nog het uitgangspunt?Artikel 54In het nader rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State
wordt opgemerkt dat slechts bij hoge uitzondering gebruik zal worden gemaakt
van de in het eerste lid bedoelde bevoegdheid. Aan welke hoge uitzonderingen
moet hier worden gedacht, vragen de leden van de CDA-fractie.De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het eerste
lid aan welke vrijheidsbeperkende maatregelen gedacht wordt. Wordt er onderscheid
gemaakt tussen de bij onderdeel a te treffen maatregelen en die bij onderdeel
b? Het ontgaat deze leden waarom houders van een vergunning voor bepaalde
tijd zouden moeten worden onderworpen aan een vrijheidsbeperkende maatregel.
Zou de regering de noodzaak hiervan kunnen uitleggen? Wat wordt hier bedoeld
met het belang van de openbare orde?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen ten aanzien van
de artikelen 54 tot en met 58 om meer informatie over de vreemdelingenbewaring
in de praktijk. In hoeverre worden beleidswijzigingen beoogd met de voorgestelde
bepalingen? Het wetsvoorstel leidt er toe dat in beginsel grote aantallen
vreemdelingen met het oog op hun uitzetting in bewaring kunnen worden genomen.
Is dat de bedoeling? Hoe wordt omgegaan met de bepaling dat, zodra de vreemdeling
te kennen geeft op eigen gelegenheid het land te verlaten, de bewaring wordt
opgeheven. Wordt een dergelijke uitlating van die vreemdeling getoetst?Artikel 55In lid 2 van artikel 55 wordt bepaald dat op aanvraag van de vreemdeling
een andere ruimte of plaats kan worden aangewezen. De leden van de VVD-fractie
vragen wat de achtergrond van deze bepaling is.De leden van de CDA-fractie vragen of een verduidelijking kan worden gegeven
van de op een na laatste zin in de toelichting op dit artikel? De leden van de fractie van GroenLinks wensen de volgende vragen over
dit artikel te stellen. Ten aanzien van het eerste lid: Welk regime en welke
voorzieningen heeft de regering voor ogen bij aangewezen ruimte, in combinatie
met artikel 56? Ook hier vinden deze leden, zoals al betoogd bij artikel 44
lid 2, dat gelet op de proportionaliteit en subsidiariteit de ruimte niet
het karakter van een gevangenis moet krijgen. De vrijheidsbeneming zou zich
moeten beperken tot het doel van de maatregel, namelijk de mogelijkheid van
uitzetting behouden. Zij verzoeken de regering hierop te reageren. Kan de
notitie inzake het regime bij vrijheidsbeneming en vreemdelingenbewaring spoedig
tegemoet worden gezien?Ten aanzien van lid 3: Erkent de regering dat met dit lid de mogelijkheden
om een asielzoeker zijn vrijheid te ontnemen aanzienlijk zijn verruimd? Onder
de huidige wet is er op grond van artikel 18b een dubbele waarborg voor een
zorgvuldig gebruik van de vrijheidsbeneming, namelijk de termijn waarbinnen
het asielverzoek moet zijn afgewezen en de grond waarop de afwijzing is gebaseerd.
De regering maakt het nu mogelijk voor alle afgewezen asielzoekers, en beperkt
het niet meer tot de kennelijk ongegronde en niet-ontvankelijke asielverzoeken.
Dat bevreemdt de leden, nu deze gronden allemaal zijn opgesomd bij artikel
29 lid 2. Waarom heeft de regering de dubbele waarborg niet behouden en naast
de eis van de termijn van vier weken, ook de eis van de verwijzing in de afwijzing
naar artikel 29 lid 2 opgenomen?Artikel 57Ten opzichte van de huidige wetgeving betekent artikel 57 lid 2 van het
wetsontwerp een verruiming van de categorieën personen die in bewaring
kunnen worden gesteld. De leden van de PvdA-fractie zijn vooralsnog niet overtuigd
van deze preventieve wijze van inbewaringstelling, niet in de laatste plaats
omdat dit ons inziens slechts bijdraagt aan de criminalisering van asielzoekers
zonder strafblad. Bovendien bevinden vreemdelingen die weigeren mee te werken
aan hun uitzetting zich in een betere positie dan vreemdelingen die wel mee
werken aan hun uitzetting. Meewerken aan het verkrijgen van documenten werkt
op deze manier contraproductief.Een tweede bezwaar tegen lid 2 is dat de bepaling die tot stand is gekomen
met het oog op uitgeprocedeerde asielzoekers vooral reguliere vreemdelingen
zal treffen, omdat zij in de regel over een paspoort zullen beschikken. Dit
kan bijvoorbeeld als consequentie hebben dat een reguliere vreemdeling die
niet op tijd een rechtsmiddel aanwendt tegen de intrekking van zijn/haar vestigingsvergunning
na een maand zonder meer in bewaring kan worden genomen. De leden van de PvdA-fractie
vragen de regering te overwegen om lid 2 uit het artikel weg te laten.In artikel 57 wordt de inbewaringstelling van een vreemdeling geregeld.
De leden van de VVD-fractie vragen de regering in te gaan op de uitbreiding
van de wettelijke bevoegdheden voor vreemdelingentoezicht, waar de Raad van
Hoofdcommissarissen in zijn advies van 31 mei om vroeg. De Raad zou graag
de mogelijkheid hebben om een criminele vreemdeling die niet meewerkt aan
de vaststelling van zijn identiteit in bewaring te kunnen stellen. Het is
de leden van de VVD-fractie bekend dat dit in de Verenigde Staten een vanzelfsprekenheid
is. Daarnaast pleit de Raad van Hoofdcommissarissen voor een bevoegdheid voor
de korpschef of de hulpofficier om, na een strafrechtelijk traject, de overbrenging
te bevelen van een vreemdeling vanuit een huis van bewaring naar een politiecel.De Raad stelt dat het onder de werking van het wetsvoorstel niet mogelijk
is criminele vreemdelingen (langdurig) in bewaring te stellen teneinde zijn
identiteit vast te stellen. Dat betekent dat het niet langer mogelijk zal
zijn de hardnekkig niet meewerkende criminele illegaal in bewaring te stellen. De Raad vraagt dan ook het wetsvoorstel aan te passen, opdat deze
situatie kan worden voorkomen. In navolging van de Raad van Hoofdcommissarissen
vragen de leden van de VVD-fractie de regering het wetsvoorstel in deze zin
aan te passen. De afgelopen jaren hebben de noodzaak daarvan aangetoond. In
dat verband verwijzen zij naar de motie-Kamp c.s. (19 637, nr. 465) over
een centraal meldpunt voor illegaal verblijf en de motie-Middel c.s. over
het in bewaring stellen van criminele illegalen (19 637, nr. 464). Welke
andere mogelijkheden zijn er eventueel om dit regelen?Voorts vragen de leden van de VVD-fractie de regering het kabinetsstandpunt
over het eindrapport van het VRIS-project (vreemdeling in de strafrechtketen)
uiterlijk met de nota naar aanleiding van het verslag naar de Tweede Kamer
te sturen. Is de regering daartoe bereid?Lid 3 van artikel 57 bepaalt dat bewaring van een vreemdeling achterwege
blijft indien en wordt beëindigd zodra hij te kennen geeft Nederland
te willen verlaten en hiertoe voor hem ook gelegenheid bestaat. Welke instantie
bepaalt of er voor de vreemdeling gelegenheid bestaat? Welke criteria worden
gehanteerd, zo vragen de leden van de VVD-fractie.Hoe wordt in verband met het derde lid zeker gesteld dat een vreemdeling
«zodra hij te kennen geeft Nederland te willen verlaten en hiertoe voor hem ook gelegenheid bestaat» ook daadwerkelijk
Nederland zal verlaten, vragen de leden van de
CDA-fractie. Hoe moet dit «te kennen geven» worden geïnterpreteerd?
Immers, ook al zijn er geen aanwijzingen om te vermoeden dat de vreemdeling
zich aan uitzetting zal onttrekken en is vreemdelingenbewaring derhalve niet
(meer) geïndiceerd, de mogelijkheid kan toch niet worden uitgesloten?
Kan nader worden aangegeven wat men zich concreet moet voorstellen inzake
de toepassing van het tweede en derde lid van dit artikel?Waarop is de termijn van vier weken gebaseerd? Wat gebeurt er als binnen
die vier weken de door de diplomatieke vertegenwoordiging in het vooruitzicht
gestelde vervangende reisdocumenten nog niet aanwezig zijn?Kan een indicatie worden gegeven van de in het kader van het Vreemdelingenbesluit
te treffen voorziening voor de problematiek van de «omzetting van de
bewaring»?De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het eerste
lid: Wat houdt «met het oog op uitzetting» in? Refereert de regering
aan de huidige eis dat er zicht moet zijn op uitzetting of is het een bewuste
verruiming? Indien het een verruiming is, met welke reden is deze opgenomen
en tot hoever strekt deze verruiming zich uit? Wat zijn de criteria met betrekking
tot uitzetting?Ten aanzien van onderdeel b: Is vreemdelingenbewaring bij deze groep alleen
mogelijk in situaties als omschreven in lid 2, of zijn er andere situaties
denkbaar? Zo ja, welke?Ten aanzien van lid 2: Deze leden vinden deze verruiming van de grond
voor vreemdelingenbewaring een onterechte aanscherping. De huidige voorwaarde
dat er een vermoeden moet zijn dat iemand zich zal onttrekken aan de uitzetting,
achten zij onmisbaar. Het ontbreken daarvan maakt vreemdelingenbewaring per
definitie al buitenproportioneel, omdat een verregaande inbreuk op een grondrecht
wordt gepleegd alleen uit preventief oogpunt. Heeft de regering deze afweging
wel gemaakt, en wat waren de argumenten hiervoor? Dit lid betekent een aanzienljke
uitholling van het uitgekristalliseerde criterium van het belang van de openbare
orde. Deze leden achten deze grond voor vreemdelingenbewaring niet alleen
onrechtmatig, maar ook buitengewoon ineffectief. Zij gaan er van uit dat de
medewerkingsbereidheid van uitgeprocedeerde asielzoekers zal afnemen als bewaring
de consequentie is van het medewerken. Deze groep vreemdelingen vastzetten
is niet te rijmen met de prioriteit die het kabinet legt bij
het opsporen en in bewaring stellen van criminele illegalen. Hoe ziet het
kabinet dit zelf?Gaat standaard gebruik gemaakt worden van deze bevoegdheid of zullen er
toch criteria voor worden aangelegd? Zo ja, welke? Welke eisen worden gesteld
aan het op korte termijn voorhanden zijn van de noodzakelijke bescheiden?Ten aanzien van lid 3: Acht de regering bewaring rechtmatig indien een
vreemdeling aantoonbaar heeft medegewerkt aan zijn terugkeer, maar de autoriteiten
van het land van herkomst niettemin weigeren papieren te verstrekken? Zo neen,
is het niet verstandig dit lid uit te breiden met een dergelijke grond?Ten aanzien van het vierde lid: Kan een bevel tot bewaring bij eenzelfde
persoon steeds opnieuw worden gegeven, zodat de vreemdeling feitelijk vast
blijft zitten? Welke waarborgen zijn er die kunnen voorkomen dat een vreemdeling,
wiens ambassade uiterst traag de aanvraag om reisdocumenten afhandelt, telkens
weer op deze grond wordt opgepakt en vastgehouden?De leden van de SGP-fractie vragen welke mogelijkheden er zijn om een
hardnekkig aan het identiteitsonderzoek niet-meewerkende criminele illegale
vreemdeling die om die reden nog niet kan worden uitgezet langdurig in bewaring
te stellen. Hoe kan worden voorkomen dat de bedoelde illegaal na die vier
weken gewoon opnieuw in het criminele circuit kan verdwijnen?Deze leden hebben voorts een vraag over het toepassingsbereik van artikel
57 lid 2. Deze bepaling lijkt te zijn toegesneden op de gewenste mogelijkheid
om uitgeprocedeerde asielzoekers waarvoor uiteindelijk de reispapieren bemachtigd
zijn in bewaring te stellen. Nu lijkt de bepaling echter generiek te gelden
voor elke vreemdeling, dus ook voor de houders van wie een reguliere verblijfsvergunning
wordt ingetrokken, maar voor wie geen last tot uitzetting bestaat. Is het
juist dat deze bepaling deze reikwijdte heeft? Behoeft de tekst op dit punt
geen verduidelijking?Betreffende artikel 57 leden 2 en 3, vrezen deze leden dat die bepalingen
als negatief gevolg kunnen hebben dat nog minder uitgeprocedeerde asielzoekers
dan nu zich bij de Vreemdelingendiensten zullen melden dan nu, gezien het
feit dat de premie op het vrijkomen van de benodigde reisdocumenten is dat
de vreemdeling in bewaring gezet en vervolgens uitgezet kan worden. Alleen
degenen die echt gemotiveerd zijn voor terugkeer zullen zich dan nog melden.
Is de regering het hiermee eens?Artikel 58Waarom is in dit artikel sprake van een «kan»-bepaling inzake
de mogelijkheid van verhaal van de kosten van bewaring op de vreemdeling of
degene die het wettelijk gezag over hem uitoefent? Waarom is deze mogelijkheid
opgenomen? Worden onder de huidige wet kosten van bewaring op de vreemdeling
verhaald, zo vragen de leden van de CDA-fractie.Verdient het wellicht aanbeveling in de algemene maatregel van bestuur
de mogelijkheid op te nemen om aan de vreemdeling beperkingen op te leggen
(bijvoorbeeld inzake briefwisseling en telefoonverkeer) indien het onderzoek
wordt tegengewerkt door ongewenste contacten die leiden tot afstemming van
het vluchtverhaal of het wegmaken van documenten?Artikel 59De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het tweede
lid: Is de regering zich ervan bewust dat van een asielzoeker die nog geen
onherroepelijke negatieve beslissing op zijn asielverzoek heeft ontvangen,
niet mag worden verlangd dat hij zich wendt tot de autoriteiten
van zijn land van herkomst? Tenslotte is de kans nog aanwezig dat bepaald
zal worden dat deze autoriteiten zijn vervolgers zijn, voor wie hij terecht
bescherming in Nederland heeft gezocht. Een confrontatie met deze autoriteiten
hoeft niet alleen gevolgen te hebben voor zijn persoon, maar ook voor zijn
in het land achtergebleven familieleden. Onderschrijft de regering dit risico,
dat ook door de UNHCR naar voren is gebracht? Dit commentaar geldt eveneens
voor artikel 61 lid 3.Indien de regering het belang hiervan onderschrijft, welke te vorderen
medewerking aan de voorbereiding van het vertrek bedoelt zij dan? Hoever gaat
de inspanningsverplichting van de asielzoeker? Wordt hierbij voldoende rekening
gehouden met de mogelijkheden van de vreemdeling en de consequenties die hij
voorziet voor zijn familieleden indien hij hun medewerking nodig heeft voor
de verkrijging van documenten uit zijn land van herkomst? Zijn de criteria
zoals uitgewerkt door de commissie Van Dijk hierbij nog van toepassing? Wat
zijn de consequenties van het niet of onvoldoende meewerken aan het vertrek
tijdens de procedure?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen op welke handelingen
het klachtrecht ex artikel 9.1 Awb precies van toepassing is. Is het klachtrecht
ook van toepassing op de handelingen van de IND en zo ja, hoe zinvol is dat
nu aan de andere kant de bezwaarprocedure is afgeschaft?Artikel 60Ingevolge lid 4 van artikel 60 kan de minister van Justitie de vertrektermijn
bekorten tot minder dan vier weken. Afzonderlijk bezwaar en beroep daar tegen
is niet uitgesloten. Het komt de leden van de VVD-fractie voor, dat dit wel
het geval zou moeten zijn. Is overwogen om de bezwaar- en beroepsmogelijkheden
te schrappen in dezen? Zoals hiervoor gesteld zijn de leden van de VVD-fractie
van mening dat het niet mogelijk moet zijn in totaal meer dan één
procedure aan te spannen. Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie daarop
een reactie van de regering.De leden van de CDA-fractie vragen hoe de procedure inzake vreemdelingen
is die illegaal in Nederland worden aangetroffen, bijvoorbeeld in een vrachtauto
waarin zij zich verborgen hielden voor de Nederlandse autoriteiten, waarbij
die vreemdelingen vervolgens te kennen geven een asielverzoek te willen indienen?
Hoe wordt in dit verband omgegaan met het Verdrag van Dublin? (Zie art. 44)De leden van de fractie van GroenLinks vragen hoe de regering om gaat
met de omstandigheid dat een vreemdeling niet in staat is het land te verlaten,
omdat hij geen papieren kan verkrijgen doordat de autoriteiten van het land
van herkomst of van het land waarnaar hij geacht wordt te vertrekken niet
meewerken of omdat er geen autoriteiten zijn waartoe hij zich kan wenden?
Heeft deze vreemdeling de mogelijkheid rechtmatig in Nederland te verblijven
totdat er wel een mogelijkheid is om te vertrekken?Zo niet, wat zijn dan de consequenties van het niet kunnen vertrekken?Is de regering bereid om een vreemdeling die hoger beroep heeft ingesteld
en een verzoek bij de Afdeling heeft ingediend om de behandeling van het hoger
beroep in Nederland te mogen afwachten, de kans te geven de behandeling van
het verzoek om de voorlopige voorziening af te wachten? Anders is een verzoek
om een voorlopige voorziening betekenisloos. Op welke wijze garandeert de
regering dit, nu het rechtmatig verblijf kennelijk al is beëindigd voor
de vreemdeling? Zou dit recht niet expliciet in de wet geregeld dienen te
worden, met bijbehorend recht op voorzieningen en bij voorkeur voorafgaand
aan de redelijke vertrektermijn? Indien dit niet in de wet wordt opgenomen,
zou de Afdeling verplicht zijn binnen de redelijke vertrektermijn
het verzoek om een voorlopige voorziening te behandelen. Maar is dat reëel?
Nadat de negatieve uitspraak is ontvangen en er een afspraak met de advocaat
en tolk is gemaakt, is er al weer enige tijd verstreken. Dan zal de advocaat
nog de argumenten moeten uitwerken waarom het hoger beroep kansrijk. Vervolgens
zal de werkdruk bij de Afdeling een zorgvuldige behandeling op zo'n korte
termijn schier onmogelijk maken. De leden van de fractie van GroenLinks dringen
daarom aan op een uitbreiding van het rechtmatig verblijf tot de behandeling
van het verzoek om een voorlopige voorziening hangende het hoger beroep.Ten aanzien van lid 4: In welke situaties zou de regering de vertrektermijn
van vier weken willen verkorten? Deze leden dringen aan op een terughoudend
gebruik van deze mogelijkheid, aangezien vier weken al erg kort is om enigszins
voorbereid terug te keren.Artikel 61Waarom is in het eerste en derde lid een «kan»-bepaling opgenomen,
vragen de leden van de CDA-fractie.Waarom is de formulering in artikel 15d, lid 2, van de huidige wet: «bij
gebreke waarvan uitzetting volgt», in dit artikel niet overgenomen?
Is voor deze voorzichtiger formulering gekozen vanwege in de praktijk wellicht
gebleken problemen inzake het uitzetten van vreemdelingen? Zo ja, welke problemen
zijn dat? (Zie art. 25) In de toelichting op dit artikel wordt gesteld: «tegen
een beslissing tot uitzetting staat naar onze mening geen rechtsmiddel open».
Zijn er meningen die het tegenovergestelde beweren?De leden van de fractie van GroenLinks merken over dit artikel het volgende
op. Ten aanzien van het derde lid verwijzen zij naar hun commentaar op artikel
59 lid 2.Heeft de regering voldoende inzicht in de redenen waarom een uitzetting
vaak moeizaam verloopt? Is de regering bekend met het rapport «vreemdelingen
in de strafrechtsketen» (het VRIS-rapport) over een onderzoek naar de
samenwerking tussen alle uitvoerende diensten die bij de uitzetting betrokken
zijn? Hierin zou de conclusie worden getrokken dat een belangrijke oorzaak
van een falend uitzettingsbeleid is gelegen in de gebrekkige samenwerking
tussen de verschillende diensten. Onderschrijft de regering deze conclusie,
welke maatregelen neemt zij om de samenwerking optimaal te maken? Is zij bereid
het rapport op korte termijn, op zijn laatst tegelijkertijd met de nota naar
aanleiding van het verslag, naar de Kamer te sturen?Heeft de regering ook inzicht in de redenen die vreemdelingen soms hebben
om hun terugkeer te frustreren? Volgens professor Van Kalmthout zijn de belemmeringen
die door de vreemdeling worden opgeworpen soms eenvoudig op te heffen. Ook
armlastige ambassades zouden soms niet mee kunnen of willen meewerken aan
de verkrijging van reisdocumenten. Is de regering bereid om, nu de medewerking
van de vreemdeling en van de ambassade cruciaal is, meer onderzoek te doen
naar de oorzaken, zodat er voor elke oorzaak een structurele oplossing kan
worden gezocht?Tegen een besluit tot uitzetting staat geen bezwaar of beroep open, tenzij
er door tijdsverloop een relevante wijziging van omstandigheden is ontstaan.
De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of ten gevolge van deze
keuze niet te allen tijde tegen de uitzetting geprocedeerd zal gaan worden
met een beroep op gewijzigde omstandigheden. Aan welk tijdsverloop moet overigens
worden gedacht?Artikel 61 is geformuleerd als een «kan»-bepaling. Kan dit
leiden tot een gedoogsituatie waaraan te zijner tijd rechten worden ontleend,
indien uitzetting, de bevoegdheid van de minister ten spijt,
langdurig is achterwege is gebleven?Artikel 62In artikel 62 is geregeld, dat uitzetting achterwege blijft zolang het
gelet op de gezondheidstoestand niet verantwoord is om te reizen. De leden
van de VVD-fractie stemmen in met de aanscherping ten opzichte van de huidige
wet. Wel vragen zij op welke wijze thans bij het verlenen van verblijfsvergunningen
en bij het verwijderbeleid rekening wordt gehouden met medische behandelingen
die asielzoekers (willen) ondergaan. Hoe verhoudt dit beleid zich tot de gang
van zaken in Duitsland, België, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk?
Overigens zijn de leden van de VVD-fractie van mening, dat er een einde moet
komen aan de praktijk, dat mensen alleen naar Nederland komen met het doel
om een beroep te doen op medische zorg.Voorts vragen zij de regering in welke mate asielzoekers een beroep doen
op medische voorzieningen en welk bedrag daarmee op jaarbasis is gemoeid.
Deze leden vragen de regering deze vragen ook te beantwoorden met betrekking
tot statushouders.De leden van de CDA-fractie vragen hoe de voortgang van het genezingsproces
van betrokken vreemdelingen wordt bewaaktArtikel 63In artikel 63 lid 2 wordt het begrip «redelijke tijd» gehanteerd.
De leden van de VVD-fractie vragen de regering aan te geven aan welke periode
wordt gedacht.De leden van de CDA-fractie vragen waarom in onderdeel b van lid 1 en
lid 2 sprake is van een «kan»-bepaling. Wat is erop tegen het
woord «kunnen» te vervangen door «zullen»? Wat moet
worden verstaan onder «redelijke tijd»?Artikel 64De leden van de CDA-fractie zijn van mening dat de algemene maatregel
van bestuur een bepaling dient te bevatten die het mogelijk maakt de kosten
van bewaring te verhalen op de werkgever die een vreemdeling heeft tewerkgesteld
in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen, dan wel op de garantsteller. Ook
zou een bepaling moeten worden gecreëerd om te kunnen overgaan tot inbeslagneming
van geld en goederen bij derden (bijvoorbeeld een bank) ter dekking van de
kosten van bewaring. Wat is het oordeel van de regering hierover?Artikel 65Waarom wordt in onderdeel a van het eerste lid gesproken van «een bij deze wet strafbaar gesteld feit»? Betekent dit
dat bij andere wetten strafbaar gestelde feiten niet worden meegeteld, vragen
de leden van de CDA-fractie.Betreft het bij (ook buitenlandse) onherroepelijk geworden rechterlijke
vonnissen als bedoeld in onderdeel b van lid 1 altijd gevangenisstraffen (van
drie jaren of meer), of kan het ook andere vonnissen betreffen, bijvoorbeeld
een in het buitenland opgelegde doodstraf? Als dit laatste het geval is, is
dan het non-refoulementsbeginsel aan de orde?De leden van de fractie van GroenLinks wensen de volgende vragen over
dit aritkel te stellen. Ten aanzien van lid 1, onderdeel a: Op welke wijze
en in welke situaties wil de regering deze bepaling toepassen?
Wordt deze standaard toegepast of worden er criteria voor uitgewerkt? Zo ja,
in welke regelgeving worden deze neergelegd, wat houden deze in en worden
deze aan het parlement ter goedkeuring voorgelegd? Wat is het doel van de
verruiming van de mogelijkheid van ongewenstverklaring bij uitgeprocedeerde
vreemdelingen zonder criminele antecedenten? Kan de verwachting onderbouwd
worden dat de dreiging van ongewenstverklaring zal leiden tot een spoedig
vertrek uit Nederland? Zou een ongewenstverklaring niet juist contra-productief
kunnen werken, nu de betreffende vreemdelingen in het gehele Dublin-gebied
niet meer welkom zijn?Acht de regering deze maatregel in overeenstemming met het beginsel van
proportionaliteit, nu het enkel niet vertrekken uit Nederland de consequentie
heeft dat de vreemdeling zes maanden gevangenisstraf kan krijgen, en gedurende
tien jaar niet meer het gehele Dublin-gebied kan betreden? Is een dergelijke
maatregel wel in overeenstemming met de beleidsprioriteit die bij criminele
illegalen ligt? Deze maatregel leidt op indirecte wijze tot het criminaliseren
van vreemdelingen, hetgeen deze prioriteit enigszins vertroebelt. Is de regering
op de hoogte van het feit dat het Openbaar Ministerie geen enkele prioriteit
toekent aan de vervolging van ongewenst verklaarde vreemdelingen? Is het de
regering eveneens bekend dat de rechterlijke macht het Openbaar Ministerie
zelfs niet-ontvankelijk verklaart indien een ongewenst verklaarde vreemdeling
niet uitzetbaar is, en hem dat niet te verwijten valt? Zo ja, in welk opzicht
houdt de regering rekening met deze praktijk? Acht de regering het ook mogelijk
dat vreemdelingen die buiten hun schuld Nederland niet kunnen verlaten, toch
ongewenst worden verklaard? Zo ja, welke bedoeling heeft de regering daarmee?
Zo neen, is de regering bereid dit specifiek in de wet, althans in lagere
regelgeving, op te nemen? Kan inzicht verschaft worden in de organisatorische
en financiële consequenties van deze uitbreiding van de ongewenstverklaring?
Is het juist dat dit een capaciteitsuitbreiding van 50% met zich brengt?Ten aanzien van onderdeel e: In welke situatie vordert het belang van
de internationale betrekkingen dat een vreemdeling ongewenst wordt verklaard?Wat batreft lid 3: Wat gebeurt er met de ongewenstverklaring op basis
van artikel 65 lid 1, onderdeel a als een besluitmoratorium wordt afgekondigd
voor het land van herkomst, en de vreemdeling op grond daarvan een nieuwe
aanvraag indient? Dan is er toch een grond voor rechtmatig verblijf in Nederland,
zo vragen deze leden.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of het niet voor
de hand ligt het woord «en» te vervangen door het woord «of»
in het eerste lid onder a. Waarom keert de ongewenstverklaring overigens niet
terug in de afwijzings/intrekkingsartikelen uit de afdelingen 2 en 3?Wordt het besluit tot intrekking van de ongewenstverklaring ambtshalve
of op aanvraag genomen?De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen of het aantal gronden
op basis waarvan tot ongewenstverklaring kan worden besloten, in proportie
is tot de mogelijke gevolgen van die verklaring. In beginsel is een aantal
overtredingen van de vreemdelingenwet al voldoende.De leden van de SGP-fractie vragen hoe zich onderdeel e van het eerste
lid van artikel 65 verhoudt tot artikel 32 van het Vluchtelingenverdrag. Artikel 66De leden van de CDA-fractie vragen de regering hoe wordt vastgesteld dat
een vreemdeling in het buitenland tien jaar lang geen inbreuk op de openbare
orde heeft gemaakt? Aan welke rechtsnormen wordt een en ander getoetst, aan
die van het buitenland of aan die van Nederland?De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het eerste
lid: Welke criteria zullen worden gehanteerd bij de bepaling of een ongewenst
verklaring kan worden opgeheven? Wordt de vreemdeling gehoord indien de minister
voornemens is het verzoek af te wijzen?Artikel 67Met betrekking tot lid 2 merken de leden van de PvdA-fractie in zijn algemeenheid
op dat zij het wenselijk achten het inhoudelijke criterium voor de toetsing
van zaken die in het Aanmeldcentrum (hierna AC) kunnen worden afgedaan in
de wettekst zelf neer te leggen. Het zogenaamde mosacriterium zou daarbij
als leidraad kunnen dienen.Kan de regering een uiteenzetting geven over hoe de beroepstermijn van
één week in AC-zaken, waarmee een versnelling van de procedure
wordt beoogd, zich verhoudt met de rechtsbescherming van de vreemdeling.Waarvan is het afhankelijk of de termijn voor afdoening in het Aanmeldcentrum
zal worden gewijzigd, vragen de leden van de CDA-fractie. Zijn er thans aanwijzingen
dat dit gewenst is? Zo ja, in elke zin?Wordt het op dit moment staande beleid gehandhaafd dat een vreemdeling
die een verzoek om een voorlopige voorziening heeft ingediend, de door de
president te nemen beslissing op dat verzoek hier te lande mag afwachten?Wat is er zo ingrijpend aan het besluit als bedoeld in artikel 91 dat
een niet aan een termijn binden van het instellen van beroep tegen een dergelijk
besluit rechtvaardigt? Wat zijn de praktische belemmeringen om een vastgestelde
termijn te hanteren? Wat is in de huidige praktijk de gemiddelde duur van
deze termijn?De leden van de D66-fractie merken op dat in het aanmeldcentrum thans
binnen 48-uur wordt beslist of er sprake is van een kennelijk ongegronde of
niet-ontvankelijke aanvraag. In de memorie van toelichting wordt gesteld dat
niet geheel kan worden uitgesloten dat de termijn van afdoening in het aanmeldcentrum
zal worden gewijzigd en dat daarom is gekozen voor een verwijzing naar een
in de AMvB te noemen termijn. Zijn er reeds plannen om de 48-uurs termijn
te wijzigen, zo vragen deze leden.De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het tweede
lid: Waarom is de beroepstermijn hier bekort naar één week?
Houdt de regering wel rekening met het feit dat de onder lid 1 gestelde beroepstermijn
al een aanzienlijke bekorting is ten opzichte van het bestuursrecht? Gelet
op de huidige werkdruk van asieladvocaten en de noodzaak om met hulp van een
tolk de asielzoeker te spreken, is het feitelijk al nauwelijks mogelijk een
afspraak binnen deze termijn te realiseren, laat staan een beroepschrift.
Is de regering niet bang dat een termijn van één week de zorgvuldigheid
zal aantasten?Zou het niet andersom kunnen werken, dat de advocaat standaard binnen
een week een beroepschrift op nader aan te voeren gronden zal insturen, om
daarna pas te bekijken of het een haalbaar beroep is? Een dergelijk niet ondenkbaar
effect strookt niet met het streven naar een meer efficiënt rechtssysteem.Wat bedoelt de regering met de passage in de memorie van toelichting dat
niet geheel kan worden uitgesloten dat de 48-uurs termijn van de aanmeldcentra
zal worden gewijzigd? Heeft de regering daar al plannen voor? Is het niet
bij uitstek van belang dat een dergelijke procedure, waarbij asielzoekers
bepaalde processuele waarborgen wordt onthouden, slechts wordt gevolgd bij
zaken waarbij geen enkele twijfel kan bestaan dat de asielzoeker geen vluchteling
is (het oude Mosa-criterium), waardoor het ook op zorgvuldige wijze binnen
zo'n korte termijn kan worden afgedaan? Als dat het uitgangspunt blijft, wat
zou dan de reden kunnen zijn voor een uitbreiding? Dat zou de kans op verruiming
van de criteria toch alleen maar vergroten? Is de regering bereid om, ter
bevordering van de rechtszekerheid, de AC-procedure in de wet op te nemen?
Zo neen, waarom niet?De leden van de SGP-fractie vragen of door artikel 67 lid 2 de druk op
de rechtshulp in AC-zaken, mede gezien het soms nijpende capaciteitstekort
van tolken, niet te groot wordt.Artikel 68De leden van de CDA-fractie vragen of de regering de opvatting deelt,
dat louche verblijfsbemiddelaars zoveel mogelijk buiten de belangenbehartiging
moeten worden gehouden. Klopt het dat het in bewaringszaken voorkomt dat bemiddelaars
actie ondernemen buiten de piketadvocaat om, zonder met de cliënt te
hebben gesproken? Verdient het in dit verband geen aanbeveling aan dit artikel
toe te voegen dat de «bijzondere gemachtigde» niet bevoegd is
bezwaar, administratief beroep, beroep op de rechtbank, of hoger beroep in
te stellen, wanneer de vreemdeling in zijn vrijheid is beperkt of zijn vrijheid
is ontnomen?Artikel 69In lid 5 is neergelegd dat tegen een besluit, waarbij een besluitmoratorium
is ingesteld, direct beroep open staat bij de Afdeling Bestuursrechtspraak
bij de Raad van State. Het wetsvoorstel geeft echter niet aan binnen welke
termijn op een dergelijk beroep moet worden beslist. Gezien de ingrijpende
aard van het beslismoratorium lijkt het de leden van de PvdA-fractie toch
verstandig deze beslistermijn te noemen.Er is geen termijn bepaald, waarbinnen de Afdeling bestuursrechtspraak
Raad van State uitspraak moet doen als het gaat om moratoriumbesluiten. De
leden van de VVD-fractie vragen of het niet beter zou zijn om wel een termijn
op te nemen. Zij vragen de regering nader te motiveren waarom in dezen geen
termijn is bepaald.Hoe verhoudt de inhoud van het tweede lid zich tot de inhoud van het wetsvoorstel
26 850 Wijziging van de vreemdelingenwet (uitbreiding aantal nevenzittingsplaatsen)?De leden van de CDA-fractie vragen waarom aanvankelijk niet gekozen was
voor opname van de beroepsmogelijkheid volgens het vijfde lid? Zou, indien
het vijfde lid niet zou zijn opgenomen, er geen beroepsmogelijkheid zijn geweest?Waarom wordt in het vijfde lid gesproken van «een belanghebbende»
die beroep kan instellen? Wat moet onder «belanghebbende» worden
verstaan?In artikel 69 wordt in afwijking van de gebruikelijke competentieregeling
aan de rechtbank te 's-Gravenhage een exclusieve competentie toegekend. De
leden van de SGP-fractie vragen of deze afwijking nodig is en, gezien het
toenemende aantal nevenzittingsplaatsen, nog wel voor de hand ligt? Deze leden
vragen ook hoe artikel 69 lid 2 zich verhoudt tot wetsvoorstel 26 850
ter wijziging van artikel 33a van de huidige Vreemdelingenwet.
In dat laatste voorstel wordt ervoor gekozen om bij wet te regelen dat buiten
het arrondissement terechtzittingen gehouden kunnen worden in nader te omschrijven
nevenzittingsplaatsen. In artikel 69 lid 2 van het voorstel wordt daarentegen
gekozen voor het instrument van de AMvB. Hoe verhouden beide voorstellen zich
tot elkaar?Artikel 70De leden van de PvdA-fractie stellen voor de sluitende competentie voor
de vreemdelingenrechter zoals deze is neergelegd in artikel 70 lid 3 ook op
te nemen in afdeling 3 asiel.De leden van de CDA-fractie vragen waarom in reguliere zaken is gekozen
voor ex-tunc beoordeling en in asielzaken voor exnunc beoordeling?Artikel 70 lid 3 is opgenomen om een sluitende competentie van de vreemdelingenrechter
te waarborgen ter zake van alle rechtens relevante handelingen ten aanzien
van een vreemdeling. De leden van de fractie van D66 merken op dat dit artikel
in afdeling 2 regulier staat. Zou artikel 70 lid 3 niet tevens moeten worden
opgenomen in afdeling 3 asiel (bijvoorbeeld in artikel 77), teneinde te voorkomen
dat anders de burgerlijke rechter geadieerd zou kunnen worden?Artikel 71Wat zijn de gevolgen van de «automatische» schorsende werking
voor het driejarenbeleid, vragen de leden van de CDA-fractie. Hoe wordt onder
de nieuwe wet omgegaan met het driejarenbeleid? Wordt herziening van het driejarenbeleid
overwogen?De leden van de fractie van GroenLinks zijn ten aanzien van het tweede
lid verheugd met het uitgangspunt dat een ingediend bezwaarschrift of een
administratief beroepschrift een opschortende werking heeft, uit proceseconomisch
oogpunt maar ook in het belang van de rechtszekerheid. Zou het met betrekking
tot de uitzondering niet beter zijn de mogelijkheid om schorsende werking
te verlenen, over te laten aan de minister? Er zijn genoeg zaken denkbaar
waarbij het tegenwerpen van de mvv-eis niet zonder meer betekent dat uitzetting
uit humanitair oogpunt zorgvuldig zou zijn. Ook bij een vreemdeling die op
grond van strafbare feiten met uitzetting wordt bedreigd, zou artikel 3 EVRM
kunnen nopen tot een zorgvuldige heroverweging voordat uitzetting plaatsvindt.
Geldt voor deze uitzonderingen, alsmede die onder lid 3 beschreven, wel dat
een verzoek om een voorlopige voorziening schorsende werking heeft, zolang
deze nog niet is behandeld?Ten aanzien van onderdeel d: Hangt deze tenzij-clausule uitsluitend af
van het besluit van de minister om de ACV in te schakelen of geldt deze ook
als de vreemdeling verzoekt om door de ACV gehoord te worden? Zo niet, welke
criteria legt de minister dan aan om te bepalen of de ACV de vreemdeling zou
moeten horen?Ten aanzien van het derde lid: Wordt bij de herhaalde aanvraag mede bedoeld
de herhaalde aanvraag op grond van nieuwe feiten en omstandigheden? Wordt
bij het toepasbaar verklaren van dit lid beoordeeld of het niet tijdig aanwenden
van het rechtsmiddel wel toerekenbaar was?Artikel 73De leden van de CDA-fractie vragen de regering een nadere verduidelijking
te geven van de betekenis van de zinsnede: «... ervan uitgaande dat
die onderdelen betrekking kunnen hebben op reguliere zaken en betrekking
hebben op beschikkingen waartegen bezwaar gemaakt moet worden».Artikel 74Wat is de rechtvaardiging van de bijna drie keer zo lange beslistermijn
bij bezwaar tegen beschikkingen krachtens mandaat, gegeven de (beoogde) verbetering
van de samenwerking en de informatie-uitwisseling tussen de ketenpartners,
vragen de leden van de CDA-fractie. Druist deze lange termijn niet in tegen
een van de doelstellingen van de nieuwe wet, namelijk verkorting van procedures?Is het argument dat het hele dossier moeten worden doorgestuurd naar de
minister, niet te zwak om te concluderen dat de beslistermijn met tien weken
moet worden verlengd? Kan de regering hier een meer uitgebreide motivatie
voor geven, zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks.Artikel 75Staat tegen deze beschikkingen wel beroep open, zo vragen de leden van
de fractie van GroenLinks.Artikel 76Artikel 76 gaat over «doorpakken». Wat zijn de verwachtingen
omtrent het gebruik van dit artikel? De leden van de VVD-fractie stellen deze
vraag omdat artikel 80 aanhef, sub c hoger beroep in geval van «doorpakken»
uitsluit. Tevens vragen genoemde leden waarom het onder de huidige wet niet
tot «doorpakken» is gekomen en waarom mag worden aangenomen dat
het nu wel zal werken.De leden van de CDA-fractie vragen de regering aan te geven waarom ingevolge
artikel 82, aanhef en onder c, tegen het «doorpakken»op basis van dit artikel door de president van de rechtbank geen
hoger beroep openstaat, hoewel de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad
van State daar zelf wél voor heeft gepleit. Hoe reëel acht de
regering de veronderstelling dat de uitsluiting van hoger beroep bij «doorpakken»
tot gevolg zal hebben dat het «doorpakken» door de president van
de rechtbank met nog grotere terughoudendheid zal gebeuren dan nu al het geval
is, terwijl het volgens zowel het huidige artikel 33b Vw als het voorgestelde
artikel 76 de bedoeling is «zoveel mogelijk» «doorpakt».Is het uit het oogpunt van zorgvuldigheid niet vreemd de rechtbank op
te dragen zoveel mogelijk over de hoofdzaak te beslissen? Zou het niet beter
zijn criteria op te nemen, die garanderen dat alleen evidente zaken meteen
worden behandeld, zodat aan de zaak geen schade wordt gedaan, zo vragen de
leden van de fractie van GroenLinks.Artikel 77De leden van de CDA-fractie willen weten waarom geen termijn is opgenomen
waarbinnen de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State uitspraak
moet doen op het beroep? Waarom is dat bij artikel 87 betreffende hoger beroep
wel gedaan?Zou in artikel 77 niet een bepaling, analoog aan artikel 70 lid 3, moeten
worden opgenomen, inhoudende dat voor de toepassing van deze afdeling met
een beschikking tevens gelijkgesteld wordt een handeling van een bestuursorgaan
ten aanzien van een vreemdeling als zodanig, zo vragen de leden van de fractie
van GroenLinks. Een afzonderlijke, hernieuwde beoordeling van
de handeling die voortvloeit uit het besluit kan wel uit een oogpunt van rechtsbescherming
noodzakelijk zijn indien het bezwaar of beroep betrekking heeft op de wijze
waarop van de bevoegdheid tot uitzetting gebruik is gemaakt. Ook is denkbaar
dat er bij wijze van uitzondering door tijdsverloop opnieuw een oordeel nodig
is over bijvoorbeeld de uitzetbaarheid van de vreemdeling vanwege een relevante
wijziging in de omstandigheden. Het beroep zal in zo'n geval geen schorsende
werking hebben, wat bij een verzoek om een voorlopige voorziening meestal
evenmin het geval zal zijn.Ten aanzien van lid 2: Is het niet van groot belang dat de termijn waarbinnen
de Afdeling beslist op een beroep tegen een besluitmoratorium wordt opgenomen
in de wet, nu de regering ervan uitgaat dat een dergelijk beroep aanzienlijk
sneller zal worden behandeld dan een normale procedure?De leden van de SGP-fractie vragen de regering waarom een met artikel
70 lid 3 vergelijkbare bepaling ontbreekt in artikel 77.Artikel 78De leden van de fractie van GroenLinks zijn erg teleurgesteld over het
voornemen de bezwaarfase voor asielzoekers af te schaffen. Het ontbreekt aan
een objectieve rechtvaardigingsgrond om de rechtsbescherming voor asielzoekers
aan te tasten en daarmee tevens weer verder af te wijken van de Algemene wet
bestuursrecht. Het betekent tevens een discriminatie van asielzoekers ten
opzichte van Nederlanders en reguliere migranten. Deze leden vinden dat de
ingrijpende beperking van de rechtsmiddelen niet opwegen tegen de mogelijkheid
om de rechter ex nunc te laten toetsen en de in te stellen voornemenprocedure.
De eigen waarde van de bezwaarprocedure wordt hiermee niet onderkend. Dit
bevreemdt deze leden, nu een jaar geleden bij de evaluatie van de Algemene
wet bestuursrecht de minister de bezwaarprocedure juist prees vanwege haar
positieve effecten: het leereffect voor het bestuursorgaan, de mogelijkheid
van een volledige heroverweging (wat veel meer inhoudt dan een ex nunc heroverweging)
en daardoor de mogelijkheid een nieuwe beslissing te nemen zonder de claim
op de bestuursrechter te verzwaren, verbetering van de kwaliteit van de beslissing,
wat ook een verlichting voor de rechterlijke macht betekent.Is de regering niet bevreesd dat met deze wijziging de rechter niet meer
de benodigde distantie kan betrachten, hetgeen met name in het asielrecht
een groot goed is?De leden van de fractie van GroenLinks zijn in het geheel niet overtuigd
van de stelling van de regering dat de kwaliteit van de beschikking zodanig
zal verbeteren door de voornemenprocedure, dat de bezwaarfase niet gemist
zal worden. Deze overtuiging van de regering staat in schril contrast tot
de minimale uitwerking van deze voornemenprocedure. Is de regering bereid
hiervoor meer waarborgen in de wet op te nemen? Door de voornemenprocedure
wordt de rechtshulpverlener belast met de onderzoeksplicht, die toch bij het
bestuursorgaan zou moeten liggen. Ziet de regering dit ook zo en zo ja, op
welke wijze denkt zij dat risico te kunnen verkleinen?Nu de regering het afschaffen van bezwaar zo nauw verbindt met de voornemenprocedure,
is het dan niet verstandiger om eerst ervaring op te doen met de voornemenprocedure
en te concluderen of de kwaliteit van de beslissing hierdoor verbetert, voordat
het bezwaar wordt afgeschaft, zo vragen deze leden. Artikel 79De regering stelt voor geen griffierecht te heffen in geval van beroep
en hoger beroep in asielzaken. De leden van de VVD-fractie vragen de regering
nader te motiveren waarom geen griffierechten worden geheven en bij reguliere
vreemdelingenzaken wel? Hoe is de situatie thans geregeld, zowel in asiel
als in reguliere zaken?De leden van de CDA-fractie vragen om welk totaalbedrag aan griffierechten
het hier gaat.Artikel 80In de memorie van toelichting staat de onjuiste zinsnede: «Als de
termijnoverschrijding niet verschoonbaar is, dan zal de rechter in beginsel
kunnen volstaan met niet-ontvankelijk verklaren van het beroep, tenzij er
refoulement dreigt». Is het niet zo dat de rechter wel degelijk kan
komen tot een niet-ontvankelijk verklaring bij termijnoverschrijding, waarna
bekeken zal moeten worden of een vreemdeling ook daadwerkelijk uitzetbaar
is.De leden van de PvdA-fractie zijn er voorstander van eveneens schorsende
werking toe te kennen aan het beroep ten aanzien van aanvragen die in het
aanmeldcentrum worden behandeld. Het voorstel is dan ook artikel 80 lid 2
onder a weg te laten.In artikel 80 wordt bepaald dat beroep in asielzaken schorsende werking
heeft. Wat zijn de gevolgen daarvan voor het driejarenbeleid, zo vragen de
leden van de VVD-fractie. Deelt de regering de opvatting dat standaard-schorsing
bij handhaving van het driejarenbeleid een stimulans is tot doorprocederen
en telkens met nieuwe feiten komen?Hoe wordt onder de nieuwe wet omgegaan met het driejarenbeleid? Wordt
herziening van het driejarenbeleid overwogen, vragen de leden van de CDA-fractie.
Waarop is de stelling gebaseerd dat de rechter een verzoek om een voorlopige
voorziening niet snel zal honoreren?Waarop is de stelling gebaseerd dat uit het feit dat de mogelijkheid van
een voorlopige voorziening niet is uitgesloten niet mag worden geconcludeerd
dat van die mogelijkheid in alle gevallen gebruik zal worden gemaakt? Welke
indicaties zijn er voor de omvang van het gebruik ervan?Waarom moet de vreemdeling die een verschoonbare reden heeft voor de te
late indiening van het bezwaar of beroep, de gang naar de rechter maken om
schorsende werking te krijgen? Betekent dit dat uitsluitend de rechter moet
oordelen over de vraag of er inderdaad sprake is van een verschoonbare reden?
Hoe verhoudt dit zich ten opzichte van het streven naar vermindering van het
aantal procedures?De leden van de D66-fractie merken op dat in de AC-procedure men «flinterdunne
asielzoekers» binnen 48 uur kan afdoen. Opvallend is dat onder de nieuwe
vreemdelingenwet het beroep op de rechter geen schorsende werking heeft. Naar
alle waarschijnlijkheid zal de administratieve rechter hierdoor met betrekking
tot deze categorie «flinterdunne asielzoekers» geconfronteerd
worden met spoedzaken en kort gedingen. Is de regering voornemens inhoudelijk
te specificeren in welke gevallen AC-beslissingen mogelijk zijn? Is de regering
voornemens het schorsingscriterium te specificeren dat door de rechter gehanteerd
moet worden? Dienen het inhoudelijke criterium en het schorsingscriterium
naast elkaar te lopen?De leden van de fractie van GroenLinks merken ten aanzien van het eerste
lid op dat zij het een verstandig voornemen vinden om aan het beroep schorsende werking te verlenen, wat een aanzienlijke vermindering
van het aantal procedures zal opleveren. Deze besparing laat weer meer energie
over voor de kwaliteit van de bodemprocedure.Deze leden betreuren echter de uitzonderingen die onder het tweede lid
worden gemaakt. Met name de uitzondering voor de AC-procedure vinden zij niet
terecht, omdat dit de zoveelste inbreuk is op de rechtsbescherming die asielzoekers
krijgen in het aanmeldcentrum. De memorie van toelichting is zo mogelijk nog
verontrustender, omdat deze leden daar een nieuwe definitie ontwaarden van
«AC-waardige zaken», namelijk alle zaken die binnen 48 uur kunnen
worden afgedaan. Een dergelijke omschrijving biedt geen enkele garantie dat
de AC-procedure zich beperkt tot zaken waarover geen enkele twijfel kan bestaan
dat iemand vluchteling is, en waarbij een nader onderzoek redelijkerwijs niet
tot een ander oordeel zou leiden. Bij de omschrijving in de toelichting zal
het grotendeels van de (stelligheid van de) betreffende beslisambtenaar afhangen
of een afwijzing op zo'n korte termijn wordt genomen. Dit geeft de leden van
de fractie van GroenLinks extra reden om te pleiten voor het wettelijk voorzien
in criteria en andere regelingen zoals termijnen. De rechter heeft een toetsingskader
nodig om te bepalen of een zaak in een aanmeldcentrum had kunnen worden behandeld.
Wat is hierop de reactie van de regering?Mag de asielzoeker wel de behandeling van het verzoek om een voorlopige
voorziening afwachten in de gevallen dat er geen schorsende werking wordt
verleend, zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen ten aanzien van
de artikelen 80 en 81 hoe de ex nunc beoordeling door de rechter zich verhoudt
met de indiening van een nieuwe aanvraag op grond van gewijzigde omstandigheden.
Betekent dit dat een nieuwe aanvraag niet in behandeling behoeft te worden
genomen, totdat de rechter op de eerdere aanvraag heeft beslist? Kan de ex
nunc beoordeling er overigens niet toe leiden dat procedures juist worden
uitgelokt met het oog op het inbrengen van nieuwe feiten los van de vraag
hoe relevant ze zijn bij de uiteindelijke beoordeling? Met andere woorden:
je kan maar beter altijd in beroep gaan. Beroep heeft schorsende werking.
Mogelijk doemen tegen de tijd van behandeling wel nieuwe feiten op. Kortom,
het is altijd lonend om in beroep te gaan ten gevolge van de ex nunc beoordeling.Artikel 81De leden van de PvdA-fractie zouden graag een reactietermijn vermeld willen
zien in lid 3.Artikel 81 voorziet in de mogelijkheid dat de rechter bij de beoordeling
van het beroep rekening houdt met feiten en omstandigheden die na het nemen
van het bestreden besluit zijn opgekomen, tenzij de goede procesorde zich
daartegen verzet of de afdoening van de zaak daardoor ontoelaatbaar wordt
vertraagd. Kan de regering aangeven of deze ex-nunc toetsing het mogelijk
maakt dat de asielzoeker feiten en omstandigheden pas bij de behandeling bij
de rechter kenbaar maakt, vragen de leden van de VVD-fractie. Welke invloed
heeft dat op de rechtspositie van de asielzoeker?Wat zou er kunnen gebeuren als de asielzoeker feiten en omstandigheden
kenbaar maakt waarvan redelijkerwijs had kunnen worden aangenomen dat hij
deze reeds bij zijn aanvraag had kunnen melden?Als alle feiten en omstandigheden op het moment van beoordeling door de
rechter kunnen meetellen en aan de rechter bekend zijn, wat weerhoudt de rechter
er dan nog van in een dergelijk geval gebruik te maken van de
bevoegdheid ex artikel 8.72 lid 4 Algemene wet bestuursrecht om zelf in de
zaak te voorzien?Betekent gegrondverklaring van het beroep op grond van een ex-nunc toetsing
dat daarmee het aangevochten besluit onrechtmatig is geweest? Welke gevolgen
heeft dat voor de aansprakelijkheid van de Staat?In hoeverre is de rechter in beroep en hoger beroep vrij om gronden en
feiten ex artikel 8.69 Algemene wet bestuursrecht aan te vullen, gelet op
de strekking van artikel 86 van het voorstel voor de Vreemdelingenwet 2000
en hoofdstuk II titel II van de Wet op de Raad van State?Welke aanwijzingen zijn er op basis van de huidige praktijk dat ex-nunc
beoordeling een nieuwe aanvraag kan voorkomen, vragen de leden van de CDA-fractie.
In welk opzicht wordt een eventuele nieuwe aanvraag versneld afgedaan? Als
de rechter niet ex nunc beoordeelt, kan de vreemdeling dan altijd een nieuwe
asielverzoek indienen?Is inmiddels aan te geven op welke wijze de rechter en het bestuursorgaan
voor de ex nunc-beoordeling zullen worden toegerust (zie het nader rapport
naar aanleiding van het advies van de Raad van State onder punt 29)?Waarom is geen termijn opgenomen waarbinnen de Raad uitspraak moet doen
op het beroep? Waarom is dat bij artikel 87 betreffende hoger beroep welk
gedaan?De leden van de D66-fractie merken op dat artikel 81 lid 1 bepaalt dat
de rechtbank bij de beoordeling van het hoger beroep rekening kan houden met
feiten en omstandigheden die na het nemen van het bestreden besluit zijn opgekomen,
tenzij de goede procesorde zich daartegen verzet of de afdoening van de zaak
daardoor ontoelaatbaar wordt vertraagd. Betekent deze «kan»-bepaling
een discretionaire bevoegdheid voor de rechter? Hoe verhoudt de ex nunc toetsing
zich tot het zelf in de zaak voorzien? Dient artikel 8:74 lid 4 te worden
geblokkeerd?De leden van de fractie van GroenLinks merken over het eerste lid het
volgende op. Hoewel deze leden het toejuichen dat de rechter bij de toetsing
nieuwe feiten mag betrekken bij de behandeling van het beroep, wat tot een
bevredigender resultaat zal leiden dan een inmiddels door de feiten achterhaalde
beoordeling, kleven er ook risico's aan deze ex nunc toetsing.Het zou de schijn kunnen wekken dat met de ex nunc toetsing de functie
van de bezwaarfase is overgenomen door de beroepsfase. Dit is echter niet
juist omdat de rechter toch gebonden blijft aan een terughoudende rol bij
de toetsing, en niet tot een volledige heroverweging kan overgaan. Ook zal
de rechter niet het instrumentarium hebben om een uitgebreid feitenonderzoek
te doen zoals de IND dat zou kunnen. Wat is het oordeel van de regering hierover?
Dit is een nadeel omdat nieuwe feiten alleen op dat ene moment door de rechter
zullen worden beoordeeld. Anderzijds zal het feitenonderzoek de afstand tussen
de rechter en het bestuursorgaan doen verkleinen, wat de onafhankelijke rol
van de rechter in gevaar kan brengen.De leden van de fractie van GroenLinks concluderen dat de ex nunc toetsing
een schrale troost is voor het wegvallen van bezwaar en de functie van beroep
zelfs enigszins in gevaar kan brengen.De leden van de fracties van de RPF en het GPV verwijzen in dit verband
naar hetgeen is opgemerkt bij artikel 80.Kan de Kamer met betrekking tot dit artikel door de regering vóór
plenaire afhandeling van het wetsvoorstel geïnformeerd worden over de
extra toerusting die rechter en bestuursorgaan nodig hebben om de ex nunc toetsing naar behoren uit te kunnen voeren, zo vragen de leden van
de SGP-fractie.Deze leden vragen tevens of artikel 81 met zich kan brengen dat een beroep
tegen een besluit dat ex tunc getoetst vernietigd moet worden, toch ongegrond
wordt verklaard gelet op nieuwe feiten en omstandigheden? Voorts is deze leden
niet geheel duidelijk in hoeverre de mogelijkheid van de ex nunc toetsing
een argument kan zijn om een nieuwe aanvraag om een verblijfsvergunning niet
in behandeling te nemen, zolang een procedure tegen de afwijzing van een eerdere
aanvraag aanhangig is. Wil de regering hier nader op ingaan? Ook dient zich
de vraag aan op welke formele grond een besluit, dat ex tunc getoetst juist
is, vernietigd kan worden gelet op nieuwe feiten en omstandigheden.Voorts vragen deze leden of de regering nader kan concretiseren wat moet
worden verstaan onder een ontoelaatbare vertraging van de afdoening van de
zaak, als bedoeld in artikel 81, eerste lid. Tot slot vragen deze leden de
regering nader in te gaan op de vraag hoe artikel 81, derde lid, zich verhoudt
tot de artikelen 6:18 en 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht.Artikel 82Hoewel de leden van de PvdA-fractie positief staan tegenover het invoeren
van het hoger beroep, vragen zij of het aantal beperkingen dat hierop is aangebracht
wel gerechtvaardigd is. Deze leden vragen de regering het advies op te volgen
van de Raad van State voor wat betreft het laten vervallen van artikel 82
onder c. In de praktijk hangt het onmiddellijk beslissen in de hoofdzaak («doorpakken»
) af van de nevenzittingsplaats die een zaak zal behandelen. Nevenzittingsplaats
Den Bosch maakt bijvoorbeeld over het algemeen geen gebruik van deze bevoegdheid.
Ter wille van de rechtseenheid lijkt het ons niet gewenst dat dergelijke zaken
niet voor hoger beroep in aanmerking komen.Ook vragen de leden van de PvdA fractie of de regering in overweging wil
nemen of het hoger beroep mogelijk kan worden ingesteld ten aanzien van vreemdelingenbewaringszaken.
De vreemdeling heeft naar het oordeel van de leden van de PvdA-fractie wel
degelijk belang bij een beoordeling in hoger beroep. De hertoetsing in vreemdelingenbewaringzaken
betreft alleen de voortzetting van de bewaring.
Alleen bij de eerste toetsing wordt de rechtmatigheid
van de bewaring beoordeeld.Hoewel de leden van de fractie van GroenLinks verheugd zijn dat de hoger
beroepsmogelijkheid eindelijk weer terug is in het vreemdelingenrecht, vinden
zij dat de voorgestelde vorm van hoger beroep te weinig rechtsbescherming
biedt om volwaardig te zijn. Het is de vraag of de Afdeling met de voorgestelde
bepalingen de rol van de Rechtseenheidskamer kan overnemen in de rechtsontwikkeling
en bewaking van de rechtseenheid. Allereerst zijn deze leden teleurgesteld
over het uitsluiten van enkele belangrijke onderwerpen. De vrijheidsbeperking
en vrijheidsontneming, waarvan het ingrijpende karakter van de maatregelen
al een uitgebreider rechtsbescherming rechtvaardigt, bevat enorm veel normen
en begrippen die in hoger beroep verder uitgekristalliseerd zouden kunnen
worden. De rechtseenheid zou hierbij veel baat hebben gevonden, wat uiteindelijk
waarschijnlijk tot een afname van beroepsprocedures zou leiden. Het argument
van de regering dat er een periodieke rechterlijke toets zal plaatsvinden,
kan deze leden niet overtuigen. De functies van beroep en hoger beroep zijn
te verschillend om het één door het ander te kunnen vervangen.Ook de zaken waarbij door de rechter is «doorgepakt», zouden
juist een extra toets verdienen omdat er al een rechtsgang is overgeslagen. Met betrekking tot artikel 82 onderdeel c vragen de leden van de SGP-fractie
of de relatie met artikel 76 er niet toe leidt dat de rechter zelf de mogelijkheid
krijgt om het beroep tegen zijn beslissing te beperken. Komt zo het beginsel
van «fair trial» niet in het geding?Artikel 83Artikel 83 verplicht, in afwijking van artikel 6:6 Algemene Wet Bestuursrecht,
niet tot het geven van gelegenheid tot herstel verzuim wanneer het hoger beroep
niet is voorzien van gronden. De memorie van toelichting onderbouwt de verplichting
dat het beroepschrift grieven dient te bevatten met de stelling dat de vreemdeling
doorgaans beschikt over professionele rechtshulp en er sprake is van een volledig
dossier. Heeft de regering in deze redenering voldoende rekening gehouden
met het feit dat de advocaat de uitspraak nog met zijn cliënt moet bespreken
en daarbij een tolk nodig heeft die niet altijd even gemakkelijk zijn te verkrijgen.
De leden van de PvdA-fractie geven de regering dan ook in overweging wel de
mogelijkheid te bieden tot herstellen van het verzuim.Wat is de verklaring voor het feit dat in het bestuursrecht doorgaans
zonder rechtsbijstand wordt geprocedeerd en de in vreemdelingenzaken de vreemdeling
doorgaans over professionele rechtsbijstand beschikt, vragen de leden van
de CDA-fractie. Bestaat in vreemdelingenzaken verschil in beschikbaarheid
van professionele rechtsbijstand, bezien naar «regulier» en «asiel»?
Wat zijn te toekomstverwachtingen inzake de beschikbaarheid van professionele
rechtshulp in vreemdelingenzaken?Waarom bevat het derde lid een imperatieve en niet een facultatieve bepaling
inzake het niet-ontvankelijk verklaren van het hoger beroep, met andere woorden,
waarom is geen mogelijkheid gegeven tot herstel van verzuimen?De leden van de SGP-fractie vragen om welke zwaarwegende redenen in artikel
83 lid 3 afgeweken is van artikel 6:6 Awb, doordat een dwingende verplichting
tot niet-ontvankelijkverklaring is opgenomen voor gevallen waarin niet aan
alle eisen voldaan is die gelden voor het in behandeling nemen van een (hoger)
beroep. Dreigt niet het gevaar dat de procesgang hierdoor onnodig wordt belast
met discussies over de ontvankelijkheid van het hoger beroep?Artikel 86Waarop is in de memorie van toelichting de aanname gebaseerd, dat verzet
in alle gevallen waarin de vreemdeling in het ongelijk is gesteld zal worden
gedaan, zelfs al is het volstrekt kansloos, zo willen de leden van de CDA-fractie
vernemen.De leden van de D66-fractie merken op dat de algemene wet bestuursrecht
in artikel 8:54 de mogelijkheid biedt om beroepen buiten zitting af te doen.
Artikel 55 Awb bepaalt vervolgens dat de belanghebbende tegen een dergelijke
afdoening verzet kan doen. In artikel 86 nieuwe Vreemdelingenwet stelt de
regering voor om de mogelijkheid van verzet uit te sluiten. Waarop baseert
de regering de stelling dat aangenomen moet worden dat dit verzet in alle
gevallen waarin de vreemdeling in het ongelijk is gesteld zal worden gedaan?
Ondersteunen cijfers uit de praktijk deze stelling? Betekent het uitsluiten
van artikel 8:55 niet de enige mogelijkheid tot correctie van administratieve
misslagen? Artikel 87Lid 2 van artikel 87 bepaalt dat de Afdeling bestuursrechtspraak van de
Raad van State uiterlijk 23 weken na ontvangst van het beroepschrift uitspraak
in hoger beroep doet. De leden van de VVD-fractie vragen de regering nader
te motiveren waarom voor deze termijn is gekozen. Het komt hen voor, dat deze
termijn lang is. Leidt deze termijn niet tot een substantiële verlenging
van de totale procedure, zo vragen deze leden.Kan een indicatie worden gegeven van het aantal zaken dat in versnelde
procedure kan worden afgedaan ten opzichte van het aantal dat drieëntwintig
weken of meer in beslag neemt, zo vragen de leden van de CDA-fractie.Artikel 88De leden van de SGP-fractie vragen of afwijking van de Awb hier strikt
noodzakelijk is. Komt het vaak voor dat in vreemdelingenzaken om wraking gevraagd
wordt? Heeft de regering voorbeelden van zaken waarbij het bijeenroepen van
een meervoudige kamer tot aanzienlijke vertraging leidde? Meer in het algemeen
rijst is bij deze leden de vraag gerezen of de tekst van artikel 8:18 van
de Algemene wet bestuursrecht niet zou moeten worden herzien, indien kennelijk
niet in alle wrakingsgevallen behandeling door een Meervoudige Kamer aangewezen
is.Artikel 89De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering een beschouwing kan
geven of een hoger beroep in deze vorm nog wel voldoet aan de eisen die aan
een hoger beroep gesteld worden in de zin van het bewaken van de rechtseenheid
en het bevorderen van de rechtsontwikkeling.De leden van de CDA-fractie vragen of de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State rekening kan houden met feiten en omstandigheden waarmee
de rechtbank rekening had kúnnen houden, maar dat niet heeft gedaan
(zie de «kan»-bepaling van het eerste lid van artikel 81)?Hoe verhoudt de invoering van het grievenstelsel zich tot de ambtshalve
aanvulling, zoals vastgelegd in artikel 8:69 Algemene Wet Bestuursrecht, zo
vragen de leden van de D66-fractie.Ten aanzien van lid 1 vragen de leden van de fractie van GroenLinks of
het wel verstandig is de inhoud van de uitspraak van de Afdeling zozeer te
laten afhangen van de grieven van de advocaat. Komt hiermee het belang van
een volledige afweging niet in het gedrang?Ten aanzien van lid 2 vragen deze leden of voor de mogelijkheid van een
verkorte uitspraak geen criteria zouden moeten gelden, waarbij tot uitdrukking
komt dat een verkorte uitspraak tot de uitzonderingen behoort?Artikel 90De mogelijkheid bestaat in dit artikel om een zaak buiten zitting af te
doen èn te beslissen in de hoofdzaak naar aanleiding van een verzoek
tot het treffen van voorlopige voorzieningen. Deze combinatie is in de ogen
van de leden van de PvdA-fractie een te grote beperking van de rechtsbescherming.
Deze leden stellen dan ook voor de mogelijkheid een zaak buiten zitting af
te doen weg te laten uit dit artikel. Waarop is de verwachting gebaseerd dat relatief vaak zich de situatie
zal voordoen dat zowel het beroep in de hoofdzaak als het verzoek om een voorlopige
voorziening kennelijk ongegrond is, zo vragen de leden van de CDA-fractie.Dit artikel veroorzaakt naar de mening van de leden van de fractie van
GroenLinks een grote uitholling van de functie van hoger beroep. Op welke
wijze kan de rechtseenheid en rechtsontwikkeling bediend worden indien een
enkelvoudige kamer kan beslissen, zonder de vreemdeling te hebben gehoord?
Het is toch niet zonder reden dat er bij artikel 8:86 van uit wordt gegaan
dat er een zitting is geweest? Deze bepaling gaat volgens deze leden te zeer
uit van het belang van de werkdruk voor de Afdeling en het in goede banen
leiden van een hausse aan hoger beroepen. Volgens deze leden moet het belang
van de rechtseenheid en rechtsontwikkeling voorop staan, en deze belangen
moeten zwaar wegen bij het overwegen van een vereenvoudiging. Deze leden vragen
of deze afweging wel zorgvuldig genoeg is gebeurd. Is de angst van de enorme
werkdruk voor de Afdeling eigenlijk wel terecht? Kan de regering de stelling
onderbouwen dat 100% in hoger beroep zal gaan? Ontkent zij hiermee niet de
trechterwerking bij vreemdelingenzaken die in een steeds volgend stadium leidt
tot minder rechtsmiddelen? Is het juist dat momenteel 30% van de vreemdelingenzaken
in beroep gaat?Artikel 92De leden van de CDA-fractie vinden de in dit artikel genoemde termijnen
niet aan de korte kant, gegeven het feit dat identiteitsonderzoek en voorbereiding
van uitzetting (bezoek aan diplomatieke vertegenwoordiging of transport naar
grenspost) de nodige tijd vergt.De leden van de fractie van GroenLinks zijn bijzonder ingenomen met deze
bepaling, die de vroegtijdige en periodieke rechterlijke toetsing van een
vrijheidsontnemende maatregel regelt, zoals zij dat drie jaar voordat dit
artikel in werking zal treden in een amendement aan de Kamer hebben voorgesteld.
Naast een verbetering van de rechtsbescherming van de gedetineerde, zal dit
een efficiënter gebruik van de celcapaciteit betekenen en een enorm bedrag
aan schadevergoeding besparen. Deze besparingen zullen helaas teniet worden
gedaan door de verruiming van de gronden voor vrijheidsontneming.Artikel 93De leden van de fractie van GroenLinks merken ten aanzien van het tweede
lid op dat zij twijfels hebben bij de bepaling dat bij een periodieke toetsing
de rechter kan afzien van horen, ook zonder toestemming van partijen. Zoals
de memorie van toelichting schetst, zal een herhaaldelijke beoordeling nog
indringender moeten zijn dan een eerste beoordeling, omdat de vrijheidsontneming
al weer langer heeft geduurd. Dit zal hogere eisen stellen aan het belang
van de vrijheidsontneming. Is dan de mogelijkheid om het verzoek van partijen
om een onderzoek ter zitting te negeren wel een goed signaal?Artikel 94De leden van de CDA-fractie willen weten wanneer het onderzoek inzake
telehoren zal zijn afgerond? Artikel 95Is het denkbaar dat, gezien de huidige tendens van een geringere belangstelling
van de advocatuur voor vreemdelingenzaken, in de toekomst wellicht niet kan
worden voldaan aan het vereiste van het derde lid, vragen de leden van de
CDA-fractie. Welke maatregelen worden in dat geval overwogen?Moet uit de opmerking over de kwaliteit van de rechtsgang worden afgeleid
dat de huidige kwaliteit te wensen overlaat?Artikel 96De leden van de CDA-fractie willen van de regering een reactie op het
feit dat de NVvR heeft aangedrongen op het creëren van de mogelijkheid
voor de president van de rechtbank om een of meer raadslieden toe te voegen.
Welke goede diensten kan deze mogelijkheid in de praktijk bewijzen?Artikel 98De leden van de fractie van GroenLinks vragen ten aanzien van het eerste
lid door wie bepaald wordt of het nodig is dat een andere raadsman wordt toegevoegd.
Wordt het verzoek van de vreemdeling altijd gehonoreerd?Artikel 101De leden van de fractie van GroenLinks vragen of de regering bekend is
met de klacht dat advocaten, mede door hun drukke werkzaamheden, vaak hinder
ondervinden van het regime in het Huis van Bewaring of andere ruimte waarin
de vreemdeling zich bevindt, waardoor het uitgangspunt van de vrije toegang
op het spel komt te staan? Zo ja, is de regering bereid hiernaar onderzoek
te doen en eventueel nadere regels op te stellen die voor elke ruimte de vrije
toegang kunnen waarborgen?Artikel 103Aan welke hoogte van de aan vreemdelingen toegekende vergoeding moet worden
gedacht, zo vragen de leden van de CDA-fractie.Artikel 104De leden van de CDA-fractie vragen of inzake het derde lid kan worden
aangegeven in wat voor gevallen de vreemdeling onevenredig in zijn persoonlijke
levenssfeer wordt geschaad?De leden van de fractie van GroenLinks leggen de regering de volgende
vragen ter beantwoording voor. Ten aanzien van lid 3: Kan de regering inzicht
verschaffen in de hier bedoelde criteria?Wat betreft lid 4: Kan de regering inzicht verschaffen in de hier bedoelde
gevallen?Ten aanzien van lid 5: Deze leden achten het onwenselijk dat van instellingen
als scholen, gezondheidscentra en hulpverleningsinstellingen kan worden gevraagd
om gegevens te verstrekken. Is de regering niet bang dat hierdoor vreemdelingen
worden afgehouden van elementaire levensbehoeften nu het gevolg van gebruikmaking
van voorzieningen zou kunnen zijn dat zij worden uitgezet of in bewaring genomen?
Een nog marginaler bestaan zal hiervan het gevolg zijn. Zijn onderwijsinstellingen
ook verplicht gegevens te verstrekken over leerplichtige kinderen? Zo ja,
waarom? Wat zijn de consequenties voor deze instellingen als zij niet reageren
op een verzoek om gegevens? Artikel 105De leden van de CDA-fractie vragen waarop de strafbepaling van hechtenis
van ten hoogste zes maanden of een geldboete van de tweede categorie is gebaseerd?
Waarom is geen differentiatie aangebracht is deze strafbepalingen, bijvoorbeeld
door voor vervoersondernemingen hogere geldboetes vast te stellen? In welke
gevallen en hoe vaak wordt in de praktijk hechtenis dan wel geldboete opgelegd?
Wat is globaal gezien de minimale, de gemiddelde en de maximale geldboete
die in de praktijk wordt opgelegd?Waarom worden, zoals het tweede lid aangeeft, de in het eerste lid strafbaar
gestelde feiten als overtredingen beschouwd?De leden van de fractie van GroenLinks vragen of de regering rekening
houdt met de lage prioriteit die het Openbaar Ministerie toekent aan de vervolging
van deze strafbare feiten alsmede van de weigerachtigheid van de rechterlijke
macht indien een vreemdeling niet uitzetbaar is?Artikel 106In artikel 106 lid 1 wordt melding gemaakt van het begrip «gevoelen
van de Ministerraad». De leden van de VVD-fractie vragen de regering
te verduidelijken wat met «gevoelen van de ministerraad» precies
wordt bedoeld?De leden van de CDA-fractie willen weten hoe dit artikel zich verhoudt
tot het besluitmoratorium van artikel 41? Houdt de noodzaak om in verband
met Brusselse besluitvorming bepaalde groepen buiten het bereik van de Vreemdelingenwet
te kunnen houden mede verband met het voorkomen van aanzuigende werking, zoals
in het nader rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State
is aangegeven?Moet uit de toelichting worden begrepen dat wijziging van de regelgeving
waarbij ten gunste van gemeenschapsonderdanen wordt afgeweken, kan gebeuren
via algemene maatregel van bestuur en wijziging waarbij ten nadele van gemeenschapsonderdanen
wordt afgeweken moet gebeuren via wetswijziging?Artikel 108De leden van de SGP-fractie vragen in welke gevallen aan de vergelijkbare
bepaling in de thans geldende wet toepassing is gegeven. Is het niet mogelijk
en uit oogpunt van rechtszekerheid wenselijk een meer begrensde afwijkingsmogelijkheid
op te nemen?Artikel 110Lid 4 van artikel 110 heeft tot gevolg dat een groep vreemdelingen enige
jaren eerder een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd krijgt, dan onder
het regime van de huidige wet het geval zou zijn geweest. De leden van de
VVD-fractie vragen of de regering kan aangeven hoeveel gevallen het betreft.
Voorts vragen zij de regering dit voorstel nader te motiveren.Wat betekent concreet de in het eerste lid bedoelde omzetting van rechtswege
van verblijfstitels? Wat zijn de praktische gevolgen voor de werklast in de
asielketen, vragen de leden van de CDA-fractie.In de memorie van toelichting op het vierde lid wordt gesteld dat het
gros van de houders van een «vvtv-humanitair» op den duur toch
voor onbepaalde tijd in Nederland mag blijven. Kan deze uitspraak worden verduidelijkt?
Hoe omvangrijk is dit aantal, absoluut en procentueel ten opzichte van het
totaal aantal houders van een «vtv-humanitair»? Artikel 111De leden van de VVD-fractie vragen de regering nader te motiveren waarom
er voor is gekozen de oude inkomenseis nog drie jaar te handhaven.De leden van de CDA-fractie vragen of een vergelijkend overzicht kan worden
gegeven van de voor de verschillende genoemde categorieën geldende inkomenseisen,
zowel bezien naar het regime van de huidige als dat van de nieuwe wet?Krijgt onder de nieuwe wet een toegelaten vluchteling geen vrijstelling
meer van de inkomenseis? Zijn onder de nieuwe wet in het geheel geen vrijstellingen
meer mogelijk?Artikel 112De leden van de SP-fractie stellen vast dat de regering voornemens is
na het invoeren van de wet alleen nog verblijfsvergunningen nieuwe stijl te
verlenen op al eerder gedane aanvragen. Hierbij vallen de nog lopende aanvragen
onder het oude recht, maar ontvangen de aanvragers de nieuwe status. Onder
de huidige vreemdelingenwet ontvangt men de gespecificeerde toelatingsgrond
(a-status, VVTV et cetera). Hoe wil de regering dit recht op de specificatie
van de toelatingsgrond honoreren onder de ene statustoewijzing uit art. 27
van het wetsvoorstel?Artikel 113De leden van de SP-fractie stellen vast dat onder de oude wet personen
die een VVTV hadden, na drie jaar automatische een A-status kregen. Onder
het wetsvoorstel (art. 110, lid 6) zal een VVTV automatisch omgezet worden
naar een vergunning voor 3 jaar, waarna een hertoetsing op de verleningsgronden
plaatsvindt. De leden van de SP achten dit in strijd met het vertrouwensbeginsel
omdat onder het oude recht een VVTV overging in een A-status en nu aan hertoetsing
wordt onderworpen. De regering stelt dat onder de oude wet (MvT blz. 94, art.
112) het ook mogelijk was een A-status in te trekken. De facto gebeurde dat
niet, waarmee deze argumentatie van de regering spaak loopt. Wat is het commentaar
van de regering op geconstateerde rechtsongelijkheid?Artikel 118Bepaald is dat verschillende artikelen of onderdelen daarvan op een verschillende
datum in werking kunnen treden. De leden van de VVD-fractie vragen of er aanleiding
is daar gebruik van te maken.Aan welke volgorde dan wel prioriteiten moet worden gedacht als gebruik
wordt gemaakt van de mogelijkheid van dit artikel om verschillende onderdelen
of artikelen van de wet op verschillende data in werking te laten treden,
vragen de leden van de CDA-fractie.III. BIJLAGE BIJ DE MEMORIE VAN TOELICHTINGHet is de leden van de CDA-fractie opgevallen dat de geconsulteerde organisaties
en instanties zich voornamelijk hebben uitgelaten over de uitvoerbaarheid
van de wet en over de door hen gesignaleerde knelpunten en risico's en onzekerheden
die een succesvolle implementatie en uitvoering van de wet in de weg kunnen
staan. Dat betreft met name de onzekerheid betreffende de instroom, de vraag
of bestaande achterstanden bij IND en Vreemdelingenkamers zijn weggewerkt
en de vraag of tijdig kwantitatief en kwalitatief gezien voldoende
personeel beschikbaar zal zijn. Daarnaast wordt het bewerkstelligen van goede
samenwerking en afstemming, met name ook op het gebied van informatie-uitwisseling,
tussen de ketenpartners als een belangrijke voorwaarde voor uitvoerbaarheid
en effectiviteit van de wet gezien.Het is deze leden ook opgevallen dat geen van die organisaties en instanties
zich expliciet positief over de wet hebben uitgelaten, in die zin dat zij
de wet een duidelijke verbetering achten ten opzichte van de huidige wet.
Dat is in ieder geval niet goed uit de bijlage op te maken. Kan, los van de
door betrokkenen gesignaleerde problemen rond de in- en uitvoering van de
wet, worden aangegeven wat de geconsulteerde organisaties en instanties zien
als duidelijke verbeteringen en wat als verslechteringen van de nieuwe wet
ten opzichte van de huidige wet?Als een belangrijke voorwaarde voor succesvolle uitvoering van de wet
wordt de noodzaak van goede samenwerking tussen de ketenpartners aangegeven.
In de paragraaf «Ketenafstemming» wordt gesignaleerd dat bij het
opstellen van een doorstroommodel ten behoeve van de uitvoeringstoets gebleken
is, dat het soms op cruciale punten aan informatie ontbreekt. Vervolgens wordt
opgemerkt: «Gezien de ervaringen met de informatievoorziening in de
keten in de afgelopen periode zal ik stappen ondernemen om te komen tot een
aanpak van de ketenbrede informatievoorziening». De leden van de CDA-fractie
leiden hieruit af dat al geruime tijd bekend is dat er grote problemen op
dit gebied zijn. Waarom worden dan nu pas stappen ondernomen en welke stappen
zijn dat? Hoe houdt de regering de vinger aan de pols in dit verbetertraject,
waarvan wordt gesteld dat het de primaire verantwoordelijkheid van de betrokken
organisaties is, om de interne systemen tijdig en volledig op de verwerking
van de nieuwe procedures in te richten? Het meest zorgelijke in deze paragraaf
achten deze leden de opmerking dat niet mag worden verwacht dat de ketenbrede
informatievoorziening op korte termijn zal zijn herzien en dat dit een proces
van jaren is. Deze leden hebben dan ook grote twijfels over de mogelijkheid
van effectieve uitvoering van de nieuwe wet.Dit klemt volgens deze leden temeer, daar uit de paragrafen «achterstanden»
en «personeel» is af te leiden dat het met het oplossen van de
knelpunten op deze terreinen naar hun oordeel niet goed gaat. De passage waarin
wordt gesteld: «de aandacht die in de uitvoeringstoetsen aan het wegwerken
van de achterstanden wordt gegeven is naar mijn oordeel niet altijd overal
in overeenstemming met de ernst van deze voorwaarde», spreekt wat dat
betreft boekdelen. Als vervolgens wordt aangegeven dat met de belangrijkste
uitvoeringsorganisaties plannen worden opgesteld
voor het wegwerken van de achterstanden, dat met de IND afspraken in voorbereiding zijn om te komen tot het verwerken van
deze achterstanden en dat met de Vreemdelingenkamers overleg
plaats vindt, met als doel het maken van gelijksoortige afspraken dan
lijkt dat zorgelijk laat, gezien de beoogde invoeringsdatum van de nieuwe
wet. Wat is de huidige stand van zaken betreffende deze plannen en afspraken?
Aan welke bijzondere maatregelen moet worden gedacht als wordt aangegeven
dat die niet worden geschuwd?Een en ander geeft de leden van de CDA-fractie aanleiding tot de vraag
of inmiddels wordt overwogen de beoogde invoering van de nieuwe wet per 1
januari 2001 uit te stellen, dan wel op basis van artikel 118 verschillende
onderdelen of artikelen op verschillende data in werking te laten treden.
In het laatstgenoemde geval: welke onderdelen en artikelen zouden het eerst
voor invoering in aanmerking komen en waarom? INDDe leden van de CDA-fractie vragen wat de huidige stand van zaken is bij
de IND, mede gezien de tussentijdse beoordeling op 1 oktober 1999 (en op 1
januari 2000)? Is er al zicht op welke aanvullende maatregelen (zoals het
projectmatig inzetten van personeel of het gebruik maken van personeel van
de raad van State) noodzakelijk worden geacht? Hoe staat het met het te nemen
(dan wel inmiddels genomen) initiatief tot een gezamenlijke aanpak van de
werving en opleiding van juridisch-inhoudelijke personeel voor de IND, Vreemdelingenkamers,
Raad van State en rechtshulp en van medewerkers op het gebied van toezicht
en terugkeer voor de IND, Vreemdelingendiensten en Kmar? Wat is de stand van
zaken betreffende het ingezette verbeterproces bij de IND en de aanpassingen
van de organisatie aan de recente instroom?VreemdelingenkamersDe leden van de CDA-fractie vragen hoe de bijzondere inspanning verloopt
die de Vreemdelingenkamers in de aanloop naar de Nieuwe vreemdelingenwet moeten
leveren om de achterstanden weg te werken?Hoe staat het met de poging te bevorderen dat de Vreemdelingenkamers voor
werving en opleiding van juridisch personeel samenwerking zoeken met de ketenpartners?Raad van StateHoe verloopt de werving en selectie van nieuw personeel?COAHet COA wijst onder andere op de noodzaak dat op alle momenten voldoende
aandacht wordt besteed aan het duidelijk informeren van zowel vreemdeling
als hulpverlener (over m.n. de mogelijke uitkomsten van de asielprocedure).
Welke stappen worden ondernomen ter voorbereiding en straks ter uitvoering
van die voorlichting?RechtshulpKan worden verduidelijkt wat de NovA heeft bedoeld met «politieke
daadkracht» bij de uitvoering van de wet, vragen de leden van de CDA-fractie.VreemdelingendienstenDe leden van de CDA-fractie hebben kennisgenomen van het verschil van
mening tussen de Raad van Hoofdcommissarissen en de regering over de vraag
of de nieuwe wet zal leiden tot toename van de werkzaamheden van de politieorganisaties.
De verwachting van de regering is dat de toezichtinstrumenten onder de nieuwe
wet een eenvoudiger taakuitoefening mogelijk maken. Zou aan de andere kant
niet juist een taakverzwaring kunnen optreden, doordat juist vanwege de verruimde
toezichtmogelijkheden zaken die vroeger niet konden worden aangepakt in de
nieuwe situatie wel worden aangepakt? Hoe moet in dit verband de opmerkingen
in het commentaar van de Raad van Hoofdcommissarissen worden begrepen dat
personeelsuitbreiding noodzakelijk is nu de verwachting van 30%–50%
«vertrek» is verhoogd tot 70%, dat er niet voldoende personele
mogelijkheden zijn voor volledige uitvoering en handhaving, en dat binnen
de uitvoering van de politietaken voortdurend een prioriteitenafweging moet
worden gemaakt? Gesteld wordt: «Waar in de praktijk desondanks blijkt
dat taakverzwaring optreedt, zal een passende oplossing worden
gezocht.» Aan welke oplossing wordt gedacht en hoe zal de financiering
worden geregeld?De leden van de CDA-fractie vernemen graag de mening van de regering over
de nadrukkelijke aandacht die de Raad van Hoofdcommissarissen in zijn commentaar
van 31 mei 1999 heeft gevraagd voor het fenomeen van de criminele vreemdeling
die hardnekkig weigert mee te werken aan identiteitsonderzoek. Deelt de regering
de opvatting van de Raad dat onder de nieuwe wet het niet mogelijk is deze
criminele vreemdelingen (langdurig) in bewaring te stellen teneinde zijn identiteit
vast te stellen? Deelt de regering de opvatting van de Raad dat dit ertoe
leidt dat op jaarbasis duizenden illegale criminele vreemdelingen niet verwijderd
kunnen worden en opnieuw in het criminele circuit zullen verschijnen? Deelt
de regering de opvatting van de Raad dat dit door aanpassing van het wetsvoorstel
onmogelijk moet worden gemaakt en dat het in verband hiermee van belang is
dat de glijdende schaal die wordt gehanteerd om te bepalen of een vreemdeling
ongewenst moet worden verklaard, moet worden afgeschaft? Wat is het oordeel
van de regering over de door de Raad voorgestelde aanpassing van de artikelen
57 en 105?Hoe beoordeelt de regering de verwachting van de raad dat onder de nieuwe
wet het aantal vergunninghouders dat in woningen in met name de grote steden
zal zijn gehuisvest, zal toenemen en dat als gevolg van het ingeburgerd raken
van deze vreemdelingen er maatschappelijke onrust en verzet zal gaan optreden
bij het na drie jaren intrekken van de verblijfsvergunning en het vervolgens
uitzetten van deze mensen uit Nederland?De leden van de CDA-fractie onderschrijven ten volle de aandacht die de
Raad van Hoofdcommissarissen vraagt voor informatieverstrekking aan een breed
publiek, vanwege de mogelijke «impact» van het nieuwe wettelijke
regime op de rechten op opvang en de plicht tot vertrek. Deze leden zijn van
mening dat alle actoren in de vreemdelingenketen en in de Nederlandse samenleving
zich bewust moeten zijn van de verantwoordelijkheid die zij hebben om vreemdelingen
zo goed mogelijk en realistisch te informeren over de regels betreffende het
Nederlandse toelatingsbeleid. Deze leden zijn het dan ook volledig eens met
de uitspraak van de regering dat zowel de vreemdeling als de Nederlandse samenleving
zorgvuldig moeten worden geïnformeerd over het Nederlandse toelatingsbeleid
en dat, als de taakuitoefening van de politie aan het eind van de keten dan
moet bestaan uit het begeleiden en bewerkstelligen van het vertrek van de
niet toegelaten vreemdeling, de politie daarbij zal moeten kunnen rekenen
op begrip in plaats van op onwetendheid gebaseerde weerstand. Gegeven het
grote belang dat ook de regering toekent aan goede voorlichting en uitleg
over het Nederlandse toelatingsbeleid, hoe zal de informatie daarover verricht
gaan worden richting de vreemdeling, de actoren in de asielketen en de Nederlandse
samenleving?Wat is overigens het oordeel van de regering over de berichtgeving in
de media inzake het vreemdelingenbeleid; is die over het algemeen als evenwichtig
of als eenzijdig te kenschetsen?Koninklijke marechausseeDe leden van de CDA-fractie vinden de reactie van de regering op het door
de Kmar voorziene belangrijke gevolg van de Nieuwe vreemdelingenwet, namelijk
een intensivering van de taken op het gebied van gedwongen verwijdering van
vreemdelingen, teleurstellend. Uit die reactie spreekt een naar hun mening
te passieve houding inzake het uitzettingsbeleid, temeer daar wordt benadrukt
dat het vertrek van vreemdelingen zonder verblijfsrecht niet enkel met wettelijke
bepalingen of inzet van voldoende personeel kan worden gegarandeerd. De leden
van de CDA-fractie delen de opvatting van de regering dat de Kmar een belangrijke
rol heeft inzake het vertrek van niet-toegelaten vreemdelingen.
Hoe ziet de regering concreet de invulling van die belangrijke rol, mede tegen
de achtergrond van de in de terugkeernotitie aangegeven benodigde samenstel
van maatregelen en activiteiten?Klopt het dat in het doorstroommodel Nieuwe Vreemdelingenwet wordt uitgegaan
van een jaarlijks vertrek uit Nederland van totaal 35 000 uitgeprocedeerde
asielzoekers, naast de regulier uit te zetten groep illegalen en vreemdelingen
die niet langer rechtmatig in Nederland verblijven? Klopt het dat voor de
daadwerkelijke uitzetting uit Nederland van dit aantal de benodigde uitzetcapaciteit
met een factor 4,5 moet worden vermenigvuldigd? Klopt het dat hierbij geen
rekening wordt gehouden met een nog te maken inhaalslag om de al jaren in
Nederland aanwezig geachte grote groep illegalen uit te zetten? Van welke
aantallen uit te zetten uitgeprocedeerde asielzoekers en andere vreemdelingen
en van welke daarbij benodigde personeelsaantallen zal worden uitgegaan? Wordt
hierbij rekening gehouden met (een van) de door de Kmar opgestelde rekenmodellen?Deelt de regering de mening dat een goed identiteitsonderzoek door de
Kmar bij de registratie, voorafgaand aan de «intake» van de asielzoeker
in het aanmeldcentrum, voorkomt dat belangrijke informatie over reis- en smokkelroutes
de Kmar ontgaat en het leggen van een civielrechtelijke claim bij de vervoerder
waarborgt? Klopt het dat deze informatie, die wel aanwezig is op de aanmeldcentra
Zevenaar en Rijsbergen, niet beschikbaar is voor het MTV van de Kmar en dat
de Kmar geen bevraagfunctionaliteit heeft op decentrale registratie vreemdelingen?
Deelt de regering de mening dat dit een kritische factor is die absoluut verbetering
behoeft?Aangegeven wordt dat de taken van de Kmar bij de grensbewaking en het
falsificatieonderzoek van groot belang zijn en niet belemmerd mogen worden
door capaciteitsproblemen. Waarop is de aanname gebaseerd dat de huidige problemen
die door de Kmar worden geschetst bij de werving van nieuw personeel in elk
geval niet zullen verergeren? Op welke manier wordt uitwerking gegeven aan
het voorstel de werving af te stemmen met de politie en de IND?Wat vindt de regering van de suggestie om een «monitorbureau»
voor de procesbewaking en -evaluatie op te richten, waarin vertegenwoordigers
van diverse uitvoerende diensten participeren?Hoe beoordeelt de regering het door de Kmar gesignaleerde risico dat niet
zeker is dat er aan de «achterkant» van de procedure kan worden
beschikt over voor de uitzetting noodzakelijke documenten en vliegtuigstoelen,
waardoor een gerede kans bestaat dat door «klinkerprocedures»
en fenomenen als «met onbekende bestemming vertrekken» er geen
verbeteringen zullen optreden ten opzichte van de huidige situatie.Wat is de stand van zaken betreffende de formulering van concrete, meetbare,
kwantitatieve doelen inzake het uitzettingsbeleid?TolkenHoe staat het met de ontwikkelingen inzake kwantiteit en kwaliteit van
tolken en de ketenbrede aanpak van het tolkenprobleem?De voorzitter van de commissie,Van HeemstDe griffier van de commissie,PeXNoot1Samenstelling: Leden: Van de Camp (CDA), Biesheuvel (CDA), Swildens-Rozendaal
(PvdA), Scheltema-de Nie (D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA),
Apostolou (PvdA), Middel (PvdA), Van Heemst (PvdA), voorzitter, Dittrich (D66),
ondervoorzitter, Rabbae (GL), Rouvoet (RPF), Van Oven (PvdA), O. P. G. Vos
(VVD), Van Wijmen (CDA), Patijn (VVD), De Wit (SP), Ross-van Dorp (CDA), Niederer
(VVD), Nicolaï (VVD), Halsema (GL), Weekers (VVD), Van der Staaij (SGP),
Wijn (CDA) en Brood (VVD).Plv. leden: Balkenende (CDA), Verhagen (CDA), Wagenaar (PvdA),
Van Vliet (D66), Arib (PvdA), Duijkers (PvdA), Kuijper (PvdA), Albayrak (PvdA),
Barth (PvdA), Hoekema (D66), Karimi (GL), Schutte (GPV), Santi (PvdA), Van
den Doel (VVD), Rietkerk (CDA), Rijpstra (VVD), Marijnissen (SP), Buijs (CDA),
Van Baalen (VVD), Van Blerck-Woerdman (VVD), Oedayraj Singh Varma (GL), De
Vries (VVD), Van Walsem (D66), Eurlings (CDA) en Kamp (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26732-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl