Regeling van de inwerkingtreding van het Legkippenbesluit 2003; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28968, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

21-01-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28968 nr. 7

14-01-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenWelzijnssituatie legkippenGevolgen voor het bedrijfslevenOverigOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28968Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 968Regeling van de inwerkingtreding van het Legkippenbesluit 2003nr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 14 januari 2004Met belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van de vaste
commissie voor Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit omtrent het onderhavige
wetsvoorstel.In deze nota ga ik in op de vragen die in het verslag zijn gesteld en
op de opmerkingen die erin zijn gemaakt.AlgemeenMet het wetsvoorstel wordt beoogd het Legkippenbesluit 2003 in werking
te laten treden. Dat besluit voorziet in de implementatie van richtlijn 1999/74/EG
van de Raad van de Europese Unie van 19 juli 1999 tot vaststelling van
minimumnormen voor de bescherming van legkippen (PbEG L 203) (hierna:
de richtlijn). De implementatietermijn van deze richtlijn is op 1 januari
2002 verlopen.Voor de goede orde wijs ik erop dat reeds in november 2001 een besluit
aangaande deze materie aan de Tweede Kamer is overgelegd, dat strekt tot implementatie
van de richtlijn. Dat Legkippenbesluit komt inhoudelijk overeen met het Legkippenbesluit
2003, met dien verstande dat het eerstgenoemde besluit niet voorziet in de
huisvesting van legkippen in aangepaste (of verrijkte) kooien. De Tweede Kamer
heeft in 2001 verzocht de inwerkingtreding van het Legkippenbesluit bij wet
te regelen. Een daartoe strekkend wetsvoorstel is begin 2002 bij de Tweede
Kamer ingediend. Dat wetsvoorstel (28 110) is nog steeds bij de Kamer
aanhangig.De leden van de CDA-fractie vroegen hoe de regering aankijkt tegen de
verschillen in interpretatie van de richtlijn in sommige lidstaten. Door deze
interpretatieverschillen zou het gelijke Europese speelveld verstoord worden.In dat verband merk ik op dat de lidstaten verplicht zijn de richtlijn
correct om te zetten in hun nationale recht. De Commissie van de Europese
Gemeenschappen ziet toe op de correctheid van deze omzetting en zal de lidstaten
erop aanspreken indien hun nationale recht niet overeenstemt met de bepalingen
van de richtlijn. Enkele bepalingen waarvan de richtlijn enige interpretatieruimte
laat, moeten in de handhavingspraktijk nader worden ingevuld. Hiertoe maak
ik beleidsmatige afspraken met de betrokken handhavingsdiensten. De leden van de PvdA-fractie twijfelden aan de wenselijkheid van de aangepaste
kooi bij zowel de sector zelf als bij de consument.Bij de overige onderdelen van het verslag gaan de genoemde leden nader
op dit onderwerp in. Te bestemder plaatse zal ik aan dit onderwerp aandacht
besteden.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen zich af waarom de regering
er juist nu voor kiest om regels te stellen over pluimveehouderijsystemen.
De oude houderijsystemen zouden volgens deze leden hun beste tijd gehad hebben.In antwoord daarop mek ik op dat artikel 10 van het EG-Verdrag de lidstaten
verplicht tot uitvoering van gemeenschapsbesluiten. Als een lidstaat zijn
Europese verplichtingen niet nakomt, schendt deze daarmee het loyaliteitsbeginsel
dat in het genoemde artikel is verwoord.De Nederlandse regering is dus op grond van het EG-Verdrag verplicht bepaalde
regels te stellen ter implementatie van een richtlijn. Aan deze verplichtingen
moet voldaan worden. Met het Legkippenbesluit 2003 wordt hieraan uitvoering
gegeven. De richtlijn zelf geeft aan dat de termijn daarvoor liep tot 1 januari
2002.Welzijnssituatie legkippenDe leden van de PvdA-fractie waren van mening dat de aangepaste kooi niet
voldoende verbetering van het dierenwelzijn biedt ten opzichte van de legbatterij.
Ze stelden dat de artikelen 4, vierde lid, en 5 van het Legkippenbesluit 2003
indruisen tegen minimale voorwaarden van dierenwelzijn. Daarom stelden deze
leden voor de genoemde artikelen te schrappen.Allereerst merk ik op dat wijziging van het Legkippenbesluit 2003 niet
aan de orde is in de behandeling van de wet die de inwerkingtreding van dat
besluit regelt. De inwerkingtredingswet biedt in beginsel geen mogelijkheid
om het besluit te wijzigen in bovengenoemde zin, tenzij het wetsvoorstel zodanig
wordt gewijzigd dat bepaalde artikelen niet in werking treden. Dit ben ik
niet voornemens te doen.Verder zijn de vereisten omtrent de aangepaste kooi opgenomen in de richtlijn
en daarom zijn ze ook overgenomen in het Legkippenbesluit 2003. Het kabinet
stelt ingevolge zijn beleid met betrekking tot implementatie van EU-regelgeving
geen eigen afwijkende normen vast. Het Hoofdlijnenakkoord bevat hieromtrent
de volgende passage: «Nederland zal geen nieuw beleid introduceren dat
stringenter is dan de Europese normen voorschrijven, tenzij een specifiek
Nederlands probleem een specifiek Nederlandse oplossing vergt». De huisvesting
van legkippen is geen specifiek Nederlands onderwerp en levert dus geen situatie
op die een uitzondering op die noopt tot afwijking van het uitgangspunt dat
in het Hoofdlijnenakkoord is geformuleerd. Ik voer dan ook op dit onderwerp
geen afwijkend nationaal beleid.Ik kies dientengevolge ervoor om de markt te laten bepalen of productie
van eieren zal plaatsvinden volgens het vastgestelde minimum welzijnsniveau,
dan wel op een hoger welzijnsniveau. In het geval van legkippen kan de producent
voor een hoger welzijnsniveau ook een meeropbrengst verkrijgen. Voor pluimveehouders
is het daarom aantrekkelijk om op een hoger welzijnsniveau te produceren.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen zich af waarom er nog tien
jaar lang wordt toegestaan dat kippen in kooien worden gehouden.Dienaangaande merk ik op dat artikel 5, tweede lid, van de richtlijn bepaalt
dat de lidstaten het houden van kippen in niet-aangepaste kooien met ingang
van 1 januari 2012 moeten verbieden. Nu het kabinetsbeleid inhoudt dat
bij implementatie van EU-regelgeving in beginsel de nationale implementatieregelgeving
EU-conform dient te zijn, is deze termijn uit de richtlijn ongewijzigd
overgenomen in het Legkippenbesluit 2003. In de richtlijn wordt uitgegaan
van een normale afschrijvingstermijn voor kooisystemen en die wordt dan ook
in het Legkippenbesluit 2003 overgenomen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen zich tevens af waarom er
geen norm is opgenomen voor de hoeveelheid strooisel of voor de oppervlakte
die met strooisel bedekt dient te zijn.Net als bij de vorige vraag, geldt hier dat de voorschriften uit de richtlijn
ongewijzigd zijn overgenomen in het besluit, ingevolge het kabinetsbeleid
met betrekking tot EU-implementatie. De richtlijn bevat geen voorschriften
op deze onderdelen, dus is er in de nationale regelgeving ook geen voorziening
voor getroffen. Wel staat in de richtlijn dat er in de kooi een met strooisel
bedekte ruimte moet zijn waar de kippen kunnen scharrelen en bodempikken.
Welke oppervlakte ermee bedekt moet zijn om de welzijnssituatie van de legkippen
te optimaliseren, staat niet in de richtlijn. De ruime formulering van de
norm in de richtlijn blijkt in de praktijk tot onduidelijkheden te leiden.
Daarom zal ik onderzoek laten doen om na te gaan welke oppervlakte voldoende
is om kippen in staat te stellen te scharrelen en te bodempikken.Verder vroegen de leden van de fractie van GroenLinks zich af waarom de
regering een minimumruimte van 600 cm2 per kip voor te schrijven
terwijl het Wetenschappelijk Veterinair Comité van de Europese Commissie
in zijn Rapport over het welzijn van legkippen 592 cm2 adviseert.Ik merk op dat hier kennelijk sprake is van een misverstand. Niet het
rapport van het wetenschappelijk comité is maatgevend voor de normen
die de regering in het nationale recht moet omzetten, maar de richtlijn. Er
is uiteindelijk een minimale oppervlakte van 600 cm2 per kip vastgesteld
in het Legkippenbesluit 2003, die ongewijzigd is overgenomen uit artikel 6,
eerste lid, onderdeel a, van de richtlijn. De bepaling in het Legkippenbesluit
2003 wijkt dus niet af van die in de richtlijn.Tenslotte vroegen de leden van de fractie van GroenLinks wat de welzijnsvoordelen
zijn van de aangepaste kooi met betrekking tot de zitstok. In de huidige vorm
zou het besluit volgens deze leden geen garantie geven dat de zitstok ook
daadwerkelijk gebruikt kan worden.Hierover merk ik op dat het besluit een vrije ruimte van 20 cm boven de
zitstok voorschrijft, overeenkomstig de bepaling in de richtlijn. Die vrije
hoogte zou voldoende moeten zijn voor een kip om van de zitstok gebruik te
kunnen maken.Gevolgen voor het bedrijfslevenDe leden van de PvdA-fractie stelden dat de aangepaste kooi niet past
in de ontwikkelingen in de intensieve veehouderij.Met de leden van deze fractie ben ook ik van mening dat in een nieuwe
aanpak van de intensieve veehouderij aandacht moet zijn voor kwaliteit, dierenwelzijn,
milieu en voedselveiligheid. Echter, deze discussie staat los van de verplichting
die Nederland heeft tegenover de Europese Unie om richtlijnen in het nationale
recht te implementeren. Het Legkippenbesluit 2003 zorgt ervoor dat Nederland
op het punt van pluimveehouderijsystemen aan zijn Europese verplichtingen
voldoet. Een discussie op nationaal niveau over de toekomst van de pluimveehouderij
kan en mag er niet toe leiden dat Nederland de internationale verplichtingen
waar we ons aan moeten houden, niet nakomt. Daarbij heb ik ervoor gekozen
om de Europese minimumnormen te implementeren en niet de pluimveehouders te
verplichten een hoger welzijnsniveau te hanteren. Om dat hogere welzijnsniveau
te bereiken, zal de markt haar werk moeten doen. Volgens de leden van de PvdA-fractie past de verrijkte kooi niet in de
ontwikkelingen die zich naar aanleiding van de vogelpest zullen voordoen.Ik merk op dat in het rapport Ketenconsequenties van
de uitbraak van vogelpest dat door het Landbouw Economisch Instituut
(LEI) in maart 2003 is uitgebracht, is geconcludeerd dat de vogelpest mogelijk
verregaande gevolgen kan hebben, maar dat de bedrijven bij een beperkte periode
van leegstand in het algemeen de tegenslag kunnen opvangen. Bij enkele individuele
bedrijven zouden zich wel knelpunten kunnen voordoen. De gevolgen van de vogelpest
staan evenwel los van de vraag of in Nederland wel of niet de aangepaste kooi
in de regelgeving moet worden opgenomen. Nu het kabinetsbeleid is dat een
level playing field met de andere EU-lidstaten wordt nagestreefd, ligt het
in de rede dat er ook regels worden gesteld voor de aangepaste kooi. Of pluimveehouders
deze kooien zullen gaan gebruiken, zal afhangen van economische ontwikkelingen
in internationaal en nationaal verband.De leden van de VVD-fractie verzochten een inzet in de EU voor afschaffing
van de legbatterij in 2012.Ik wijs deze leden erop dat deze afschaffing per 1 januari 2012 al
is voorzien in de richtlijn zelf en is overgenomen in artikel 2, derde lid,
onderdeel b, van het Legkippenbesluit 2003. De richtlijn verplicht alle lidstaten
om erop toe te zien dat het houden van kippen in legbatterijen met ingang
van de genoemde datum verboden wordt. Op de naleving van die verplichting
door de lidstaten houdt de Commissie van de Europese Gemeenschappen toezicht.Tevens verzochten de leden van de VVD-fractie het kabinet zich ervoor
in te zetten dat in alle lidstaten de richtlijn op dezelfde wijze wordt geïnterpreteerd.Hierop kan ik antwoorden dat de Europese Commissie door middel van inspecties
toezicht houdt op de naleving van de richtlijn door de lidstaten. Dit toezicht
omvat zowel de implementatie in nationale regelgeving als de controle en handhaving
door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten. De genoemde leden vroegen
om een uitspraak over gelijke interpretatie van de richtlijn. Die uitspraak
kan ik op dit punt niet geven, gelet op het bovenstaande.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen zich af, waarom ervoor
gekozen is om een huisvestingssysteem dat een krimpende markt bedient, mogelijk
te maken. Ze wijzen in dit verband op de concurrentie van producenten uit
Thailand en Brazilië die is toegenomen sinds de uitbraak van de vogelpest.Voor de goede orde wijs ik erop dat de genoemde buitenlandse concurrentie
betrekking heeft op de pluimveevleessector. Voor de eiersector als geheel
is er daarentegen weinig veranderd sinds de exportstop als gevolg van de uitbraak
van de vogelpest. Er is zelfs een groeiende markt voor consumptie-eieren uit
alternatieve houderijsystemen. De markt doet dus haar werk in het stimuleren
van de omschakeling naar alternatieve houderijsystemen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen hoeveel bedrijven gebruik
maken van de aangepaste kooi en hoeveel er belangstelling voor hebben getoond.In antwoord daarop merk ik op dat voor zover mij bekend ongeveer een miljoen
legkippen is gehuisvest in een kooisysteem dat eenvoudig kan worden omgebouwd
tot een aangepaste kooi. Ongetwijfeld hebben ook andere pluimveehouders zich
georiënteerd op aangepaste kooien. Echter, vanwege de meerkosten van
een ei uit een dergelijk kooisysteem, is het onwaarschijnlijk dat reeds ruim
vóór 2012 veel pluimveehouders zullen omschakelen naar een aangepaste
kooi. De eieren uit deze kooisystemen moeten tot die tijd namelijk
concurreren met goedkopere eieren uit gewone batterijkooien die ook de benaming
«kooi-ei» dragen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen tevens of het onderzoek
naar de ontwikkeling van aangepaste kooien op het Spelderholt inmiddels stopgezet
is.In antwoord daarop kan ik meedelen dat ik de afgelopen jaren geen onderzoek
naar aangepaste kooien meer heb gesubsidieerd. De beschikbare onderzoeksgelden
worden zoveel mogelijk ingezet voor transitie naar een duurzame pluimveehouderij.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen waarom de aangepaste kooi
bedrijfseconomisch interessant zou zijn.Ik merk daarover op dat er volgens het rapport De toekomst
van de Nederlandse eiproductenindustrie (april 2002) van het LEI
op dit moment geen aanwijzingen zijn dat de aangepaste kooi bedrijfseconomisch
interessant zou kunnen zijn. De argumentatie waarmee de genoemde leden hun
vraag ondersteunen, kan ik dus delen. De genoemde leden betoogden dat de verhoogde
kostprijs van een ei niet gecompenseerd lijkt te worden door een betere marktpositie
van een dergelijk ei, omdat eieren uit aangepaste kooien in de ogen van de
consument nog steeds kooi-eieren zijn en niet kunnen concurreren met eieren
van legkippen uit niet-aangepaste kooien.De aangepaste kooi is in het Legkippenbesluit 2003 opgenomen teneinde
de richtlijn te kunnen implementeren op de manier die in overeenstemming is
met het kabinetsbeleid, namelijk EU-conform. Het is niet aan mij om op voorhand
uit te sluiten dat pluimveehouders van de aangepaste kooi gebruik zullen maken,
ook al zijn de signalen uit de sector dat er vooralsnog weinig belangstelling
voor dergelijke kooien is.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen verder, of het niet de
verwachting is dat in Duitsland de vraag naar scharreleieren sneller zal stijgen
dan het aanbod. Liggen hier geen kansen voor Nederlandse producenten, zo vroegen
ze zich af.Inderdaad wordt verwacht dat de vraag in Duitsland naar met name scharreleieren
zal stijgen. Eén supermarktketen zal vanaf 1 januari 2004
in een groot aantal filialen een scharrelei als goedkoopste ei gaan verkopen.
Het is niet uitgesloten dat ook de andere supermarktketens binnen enkele jaren
dit voorbeeld zullen volgen. De vraag naar scharreleieren zal dan sneller
stijgen dan het aanbod in Duitsland en hier liggen dus exportkansen voor Nederlandse
pluimveehouders.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen of het kabinet weet dat
Finland een omschakelsubsidie instelt voor omzetten van batterij- naar scharrelstallen,
en of het bereid is ook in Nederland zo een flankerend beleid in te stellen.In antwoord daarop kan ik opmerken dat een subsidie helemaal niet nodig
is om de omschakeling naar alternatieve huisvestingsmethoden te stimuleren.
De markt doet gewoon haar werk. Geforceerde omschakeling gestimuleerd door
middel van subsidies had tot overproductie en tot een daling van de prijs
kunnen leiden. Bovendien zou een omschakelsubsidie tot oneerlijke concurrentie
kunnen leiden tussen degenen die met subsidie omschakelen en degenen die op
eigen kracht reeds zijn omgeschakeld.Eind 2002 was 33% van de legkippen gehuisvest in alternatieve systemen
(scharrelkooi, vrije uitloop of biologisch). Voor 2000 en 2001 zijn de cijfers
respectievelijk 27% en 28%. Daarentegen was in 1990 nog slechts 9% zo gehuisvest.
Dit wijst erop dat er sinds een aantal jaren een sterke groei is van alternatieve
huisvestingssystemen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen welke mogelijkheden het
kabinet ziet om gelijktijdig met de inwerkingtreding van de wet een flankerend beleid te voeren dat gericht is op het vergroten van het marktaandeel
van eieren uit alternatieve systemen.Ik ben van mening dat flankerend beleid niet nodig is. Het marktaandeel
van eieren uit alternatieve huisvestingssystemen is op dit moment al groeiende
en heeft geen aanvullende stimulans van de overheid nodig.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen voorts of het kabinet mogelijkheden
ziet om een convenant af te sluiten met supermarkten om de verkoop van scharrel-
en volière-eieren te bevorderen.Ik ben van mening dat een dergelijke afspraak bij uitstek door producenten
en groothandel zelf gemaakt kan worden, zeker gelet op mijn uitgangspunt dat
niet de overheid, maar de consument de vraag naar kooi- dan wel scharreleieren
bepaalt. Mogelijk is hierin ook een rol weggelegd voor dierenbeschermingsorganisaties.
Voor zover ik weet hebben de meeste supermarktketens in de loop van 2002 en
2003 aan Wakker Dier toegezegd geen kooi-eieren meer te verkopen en afspraken
te maken met hun producenten over de omschakeling naar alternatieve huisvestingssystemen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen of het kabinet mogelijkheden
ziet om afspraken te maken met de verwerkende industrie en grootverbruikers
uit de horeca om een bepaald aandeel scharrel- of volière-eieren af
te nemen.Ook hier, net als met betrekking tot afspraken met supermarkten, zie ik
eerder een rol weggelegd voor maatschappelijke organisaties dan voor mij,
om bedrijven aan te spreken op hun maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Ik heb overigens begrepen dat Wakker Dier een campagne heeft gevoerd die gericht
is op de eierverwerkende industrie met als doel de omschakeling van producenten
naar alternatieve huisvestingssystemen te bevorderen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen welke mogelijkheden het
kabinet ziet voor een communicatietraject, deels of geheel door de overheid,
om consumenten te wijzen op de productieomstandigheden en voedselveiligheid
van de eieren uit de verschillende systemen.Naar aanleiding hiervan merk ik op dat op dit moment de omschakeling naar
alternatieve houderijsystemen zo snel gaat dat een dergelijk communicatietraject
niet nodig is. Maatschappelijke organisaties verzorgen zelf voorlichting over
pluimveehouderij, gericht op de consument en op de handel.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen voorts welke mogelijkheden
het kabinet ziet om ervoor te zorgen dat er een eenduidig systeem van keurmerken
komt.In antwoord daarop wijs ik de leden erop dat er reeds een dergelijk eenduidig
systeem bestaat. Het systeem van keurmerken voor houderijsystemen van legkippen
is gekoppeld aan de benamingen zoals deze zijn toegestaan volgens de Verordening
(EG) Nr. 1651/2001 van de Commissie tot wijziging van Verordening (EEG) nr.
1274/91 houdende bepalingen ter toepassing van Verordening (EEG) nr. 1907/90
van de Raad betreffende handelsnormen voor eieren. De voorschriften ten aanzien
van de vermelding van de herkomst zijn voor Nederland vastgelegd via het Landbouwkwaliteitsbesluit
eieren. Sancties op de niet-naleving van die voorschriften zijn vastgelegd
in de Landbouwkwaliteitswet.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen tevens hoe het kabinet
wil voorkomen dat door middel van keurmerken en verpakkingen ten onrechte
claims ten aanzien van dierenwelzijn gedaan worden?Naar aanleiding daarvan merk ik op dat het krachtens het Landbouwkwaliteitsbesluit
eieren reeds verboden is om onterechte claims te maken ten aanzien
van de herkomst van de eieren; een kooi-ei mag op grond van dit verbod dus
niet ten onrechte als een scharrelei worden aangeboden op de markt. Op elke
verpakking moet de juiste benaming van het houderijsysteem zijn vermeld. Bovendien
moet het houderijsysteem ook in codevorm zijn gestempeld op het ei. De Stichting
Controlebureau Pluimvee, Eieren en Eiproducten ziet hierop toe.Op het onterecht maken van claims ten aanzien van dierenwelzijn stelt
de Landbouwkwaliteitswet een aantal sancties, die door middel van tuchtrecht
kunnen worden opgelegd. Te denken valt aan een berisping, geldboete, plaatsing
van de betrokkene onder verscherpte controle of openbaarmaking van de tuchtrechtelijke
uitspraak. Strafrechtelijk optreden is onder omstandigheden ook mogelijk,
in plaats van de tuchtrechtelijke handhaving.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen hoe zich de welzijnswinst
en de bedrijfseconomische voordelen van de aangepaste kooi verhouden ten opzichte
van de grote administratieve lasten die de wetgeving met zich meebrengt. Zij
vroegen of dit de handhavingsinspanningen waard is en of er door deze inspanningen
nog wel behoefte zal bestaan bij ondernemers om te investeren in aangepaste
kooien, gelet op de extra administratieve lasten.Ik merk dienaangaande op dat het al dan niet toestaan van aangepaste kooien
geen effect heeft op de administratieve lasten of de controlelast voor zowel
overheid als bedrijven. Administratieve lasten betreffen immers informatie-
en registratieverplichtingen, terwijl het Legkippenbesluit eisen stelt aan
de fysieke kant van houderijsystemen voor legkippen. Gelet hierop zullen de
administratieve lasten niet van invloed zijn op de keuze van de ondernemer.OverigDe leden van de CDA-fractie vroegen of de bevoegdheid om EU-regelgeving
strikt te implementeren niet kan worden overgedragen aan de Productschappen
voor Vee, Vlees en Eieren (PVE), temeer omdat het PVE ook al regels heeft
gesteld ten aanzien van vleeskuikenouderdieren en de vleeskalkoenen.In antwoord hierop, stel ik voorop dat de PVE-welzijnsverordeningen over
vleeskuikenouderdieren en vleeskalkoenen geen betrekking hebben op implementatie
van EU-normen maar dat het in deze gevallen gaat om nationaal beleid dat door
het productschap in zijn eigen regelgeving wordt vastgelegd. Het betreft in
beide gevallen autonome productschapsverordeningen, die zoals de leden terecht
opmerken, gestoeld zijn op een akkoord tussen de Dierenbescherming en de pluimveesector.Geheel anders is de situatie in het geval van de legkippen. Over dit onderwerp
is een EU-richtlijn vastgesteld, en het is in eerste instantie de Nederlandse
overheid zelf die verantwoordelijk is voor de implementatie daarvan.Het kabinetsbeleid is dat implementatie van EU-regelgeving bij autonome
productschapsverordening niet aan de orde is. Wel kan, als het wettelijk kader
dat mogelijk maakt, implementatie plaatsvinden bij productschapsverordening
die in medebewind wordt vastgesteld. Daarbij zal het productschap regels moeten
stellen ter implementatie van de richtlijn. Per saldo zal implementatie door
een productschap niet leiden tot minder of tot minder gedetailleerde regelgeving,
maar tot regelgeving in een andere vorm dan regelgeving van de rijksoverheid.De vraag is ook of het wel mogelijk is dat het productschap de onderhavige
richtlijn implementeert, gelet op het stelsel van de Nederlandse wetgeving
terzake. Voor de implementatie van de richtlijn over legkippen is het kader
van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren (GWWD) bepalend
voor het instrumentarium dat de overheid ter beschikking staat. Met betrekking
tot de onderwerpen die in de richtlijn worden geregeld, bepaalt de GWWD dat
deze in Nederland bij algemene maatregel van bestuur (amvb) geregeld moeten
worden. Dit betekent dat er daarnaast geen ruimte meer is voor het productschap
om zelf, in autonomie of in medebewind, eigen regels te stellen.De GWWD bepaalt voorts in artikel 108 dat bij amvb of ministeriële
regeling, ter uitvoering van die wet gegeven, medewerking kan worden gevorderd
van het bestuur van een bedrijfslichaam. Deze medewerking kan mede erin bestaan
dat het productschap zelf nadere regels stelt ter uitvoering van de wet. Het
zal daarbij overigens vaak slechts om technische of uitvoeringsaspecten gaan;
de meerwaarde hiervan voor de eigen maatschappelijke rol van het bedrijfsleven
is dus gering. Het Rijk zal zelf doorgaans de hoofdlijnen van het welzijnsbeleid
in het besluit neerleggen.Met betrekking tot welzijnsnormen die niet strekken tot implementatie
van EU-regelgeving is er mogelijk een grotere rol voor de productschappen,
indien ook de Kamer instemt met de volgende systematiek. Indien het een terrein
betreft dat niet door de rijksoverheid wordt geregeld, kan de betrokken sector
zelf afspraken maken over bovenwettelijke normen. Als het wenselijk wordt
gevonden dat de desbetreffende bovenwettelijke normen algemeen verbindend
zijn, kan een productschap met betrekking tot dat onderwerp een autonome verordening
vaststellen. De handhaving van die verordening zal wel via het tuchtrecht
moeten plaatsvinden.Samengevat betekent het bovenstaande dat EU-implementatie een zaak van
de rijksoverheid blijft, maar dat de sector zelf langs privaatrechtelijke
weg bovenwettelijke normen kan opstellen. Over onderwerpen waar geen EU-implementatie
aan de orde is en waar algemeen verbindende bovenwettelijke normen wenselijk
geacht worden, kan een productschap bij autonome verordening regels stellen.De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom Nederland niet langer voorop
wil lopen op welzijnsgebied.Naar aanleiding daarvan merk ik op dat in het Hoofdlijnenakkoord is opgenomen
dat Nederland binnen Europa een level playing field voor marktpartijen wil
nastreven. Hiertoe moeten de minimumstandaarden op welzijnsgebied op EU-niveau
worden vastgelegd zodat in alle EU-lidstaten gelijke normen gelden. Nederland
kan echter ook voorop lopen zonder dat dit wordt afgedwongen via wetgeving.
Zo kunnen producten met meerwaarde worden ontwikkeld, kunnen consumenten hun
welzijnseisen tot uitdrukking brengen in hun koopgedrag en kunnen producenten
en supermarktketens hun maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen door met
elkaar een convenant af te sluiten en volgens een hogere standaard te gaan
produceren. Het resultaat van deze maatschappelijke ontwikkelingen kan zijn
dat Nederland dan alsnog voorop loopt. Op dit moment produceert Nederland
al relatief veel alternatieve eieren vergeleken met veel andere landen in
Europa en de groei zet nog steeds door.Daarnaast is in het Hoofdlijnenakkoord opgenomen dat Nederland in Europa
zowel bij nieuwe Europese regelgeving als bij evaluatie van bestaande Europese
regelgeving zal streven naar een zo goed mogelijk dierenwelzijn. Dit houdt
in dat Nederland zijn inspanningen voor het verbeteren van dierenwelzijn vooral
zal richten op de EU, om op Europees niveau regels vast te stellen die dan
voor alle lidstaten gelijk moeten zijn.De leden van de PvdA-fractie vroegen verder waarom de regering nu wel
de aangepaste kooi in wetgeving opnemen, terwijl daar eerder geen sprake van
kon zijn.Zoals ook blijkt uit de beantwoording van eerdere vragen, verwacht ik
dat het voor de sector weinig uitmaakt of de aangepaste kooi wel of niet wordt
opgenomen in het Legkippenbesluit 2003. Pluimveehouders hebben
hoe dan ook een beter toekomstperspectief als zij vóór 2012
overstappen naar een alternatieve huisvestingsvorm. Men kan derhalve voor
beide opties kiezen. Ik vind onverkorte implementatie van de richtlijn een
heldere weg. De uiteindelijke keuze voor een bepaald huisvestingssysteem die
de producent maakt, zal voornamelijk ingegeven worden door economische afwegingen.
In dat kader past het ook, zoals al eerder opgemerkt, dat consumenten, maatschappelijke
organisaties, handelaren, supermarktketens en verwerkende industrie gezamenlijk
een signaal afgeven aan de producenten over welke huisvestingssystemen hun
voorkeur hebben, door eieren uit die systemen te kopen en niet die uit andere
huisvestingssystemen.De leden van de PvdA-fractie vroegen of er ook andere lidstaten zijn die
niet verder gaan dan het Europese minimumniveau.In antwoord daarop kan ik mededelen dat verschillende landen, evenals
Nederland, de richtlijn nog niet hebben geïmplementeerd. Van de landen
de richtlijn reeds hebben geïmplementeerd, heeft een ruime helft de minimumnormen
overgenomen, terwijl de andere helft aanvullende eisen stelt.De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom de regering de aangepaste
kooi en de legbatterij toestaat terwijl de consument een voorkeur heeft voor
scharreleieren. De regering zou volgens deze leden de voorkeur van de consument
moeten ondersteunen door die kooien te ontmoedigen en alternatieve productiewijzen
te stimuleren.Naar aanleiding daarvan merk ik op dat, zoals reeds eerder aangegeven,
batterijkooien met ingang van 1 januari 2012 worden verboden in de hele
Europese Unie, conform de eisen van veel Europese burgers. Wanneer consumenten
weigeren eieren uit aangepaste kooien te kopen, zullen deze ook niet geproduceerd
worden. Naar verwachting zal de eiproductenindustrie het door het verbod op
batterijkooi moeilijk krijgen in Europa. Als gevolg daarvan zal de afzet van
kooieieren die na 2012 uitsluitend afkomstig kunnen zijn uit aangepaste kooien,
fors lager liggen dan de huidige afzet van batterijkooieieren. Het effect
van beide maatregelen zal zijn een terugloop van de kooiproductie in Europa
en een groei van de alternatieve productie. De omslag van legbatterijen naar
alternatieve houderijsystemen vindt niet uitsluitend plaats via wetgeving.
Economische factoren zijn in deze uiteindelijk doorslaggevend.De Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit,C. P. Veerman 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28968-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl