Vreemdelingenbeleid; Brief minister over nieuw beleidskader betreffende aanscherping vreemdelingenrechtelijke openbare-ordebeleid
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 971

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

05-10-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

19637 nr. 971

30-09-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleiding1. Achtergrond2. Het voorstel tot aanscherping van de glijdende schaalVoorstel nieuwe glijdende schaal 3. Conclusies ACVZ-advies en inhoudelijke reacties van
de minister voor V&IConclusie 1 ACVZ: effectiviteit huidige glijdende schaalReactie MV&IConclusie 2 ACVZ: Europese wet- en regelgevingReactie MV&INadere toelichting MV&I op de Europese richtlijnenRichtlijn EU-onderdanenRichtlijn gezinsherenigingRichtlijn langdurig ingezetenen van derde landenRichtlijn inzake de erkenning als vluchtelingConclusie 3 ACVZ: Openbare orde beleid andere EU landenReactie MV&I4. Voorgestelde beleidsalternatieven van de ACVZ en inhoudelijke
reacties van de minister voor V&IBeleidsalternatief 1 ACVZ: specifieke regeling veelplegersReactie MV&IBeleidsalternatief 2 ACVZ: verbeteringen in de uitvoeringReactie MV&IBeleidsalternatief 3 ACVZ: integrale Europese benaderingReactie MV&I5. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vreemdelingenbeleidnr. 971BRIEF VAN DE MINISTER VOOR VREEMDELINGENZAKEN EN INTEGRATIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 30 september 2005InleidingVia deze brief informeer ik u over het voorstel voor een nieuw beleidskader
inzake de aanscherping van het vreemdelingenrechtelijke openbare orde beleid,
het advies van de Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken (ACVZ) terzake en
mijn reactie op het ACVZ-advies.In deze brief wordt eerst teruggeblikt op het voorstel voor aanscherping
van het vreemdelingenrechtelijk openbare orde beleid, de motivering daartoe
en de adviesaanvraag. Vervolgens volgen de conclusies en de door de ACVZ voorgestelde
beleidsalternatieven, beide voorzien van een reactie.1. AchtergrondEén van de belangrijkste doelstellingen van het kabinet is het
terugdringen van criminaliteit en overlast en de bevordering van de veiligheid
in Nederland. Deze doelstellingen zijn mede ingegeven door de groeiende ergernis
in de Nederlandse samenleving over berovingen, geweld, vernielingen en overlast.
Er zijn inmiddels belangrijke beleidsinitiatieven genomen ter bestrijding
van criminaliteit en overlast. Hierbij valt te denken aan het «Veiligheidsprogramma»
en het actieprogramma «Jeugd terecht». Deze initiatieven zijn
veelal niet specifiek gericht op speciale groepen zoals bijvoorbeeld vreemdelingen,
maar vergroten de mogelijkheden om risicogroepen te identificeren en aan te
pakken.Het vreemdelingenrechtelijk openbare orde beleid is specifiek gericht
op het verminderen van het risico dat vreemdelingen een inbreuk op de openbare
orde maken. De intrekking van de verblijfsvergunning en vervolgens verwijdering
van de vreemdeling is een vreemdelingenrechtelijke maatregel gericht op de
bescherming van de samenleving. Deze maatregel staat naast de
sanctiemaatregelen die in het kader van het strafrecht kunnen worden uitgevoerd.De aanwezigheid van criminele vreemdelingen, waaronder een grote groep
veelplegers, is in Nederland een toenemend probleem. Veelplegers worden veelal
tot beperkte vrijheidsstraffen veroordeeld. Hierdoor wordt de huidige minimale
(cumulatieve) strafoplegging, die de voorwaarde vormt om tot intrekking van
de verblijfsvergunning over te gaan, niet gehaald. De aanscherping van het
openbare orde beleid is een specifiek instrument dat primair bedoeld is voor
de vreemdelingenrechtelijke aanpak van niet-Nederlandse veelplegers. Het nieuwe
beleidskader zal tevens een duidelijk signaal moeten geven aan nieuwkomers
en aan hen die het voornemen hebben naar Nederland te komen. De boodschap
is: misdrijven worden in Nederland niet getolereerd en zullen verblijfsrechtelijke
consequenties hebben, ongeacht de strafmaat. De preventieve werking staat
hier centraal.Eind 2004 is er een nieuw beleid voor de aanpak van veelplegers geïmplementeerd.
In de nieuwe aanpak staat de persoonsgerichte aanpak voorop. Dit betekent
dat het totale criminele verleden van de veelpleger in beeld wordt gebracht
en niet alleen de afzonderlijke delicten worden berecht. Zeer actieve meerderjarige
veelplegers kunnen langdurig uit de roulatie worden genomen door plaatsing
in een inrichting voor stelselmatige daders (ISD). Met deze maatregel kan
van deze groep tot maximaal twee jaar de vrijheid worden ontnomen. Ten behoeve
van de aanpak van jeugdige veelplegers zijn extra plaatsen in justitiële
jeugdinrichtingen gecreëerd. Deze algemene aanpak voor veelplegers voorziet
niet in specifieke vreemdelingenrechtelijke maatregelen voor de aanpak van
niet-Nederlandse veelplegers. De voorgenomen aanscherping voorziet daarin
wel en kan dus worden gezien als een aanvullende maatregel op het veelplegersbeleid.Aanscherping van het openbare orde beleid past ook in het Integratiebeleid
Nieuwe Stijl, waarin afstand wordt genomen van de sfeer van vrijblijvendheid,
en waar nodig eisen zullen worden gesteld en sancties worden ingevoerd die
ook daadwerkelijk worden toegepast. Pluriformiteit, het kenmerk bij uitstek
van de Nederlandse samenleving, kan immers alleen dan floreren wanneer er
consensus is over basiswaarden en wanneer men zich houdt aan vigerende normen.
Met name de oververtegenwoordiging van (jonge) allochtonen in de criminaliteit
heeft een nadelig effect op de integratie van minderheden, en dient dus te
worden bestreden. Aanscherping van openbare orde-criteria met het oog op het
vreemdelingenrechtelijk stringenter kunnen aanpakken van niet-Nederlandse
daders van strafbare feiten is dan ook geheel in de geest van het huidige
integratiebeleid.Voorts valt aanscherping van openbare orde-criteria in de context van
het huidige beleid ter preventie en bestrijding van geweldsmisdrijven onder
allochtonen, vooral met het oog op huiselijk geweld en eergerelateerd geweld
met als meest extreem verschijnsel het eerwraakmotief. In de door het kabinet
in 2002 gepresenteerde nota Privé Geweld – Publieke Zaak, werd
al geconstateerd dat huiselijk geweld in Nederland een ernstig maatschappelijk
probleem is. In het eveneens in 2002 gepresenteerde onderzoeksrapport inzake
huiselijk geweld onder Surinamers, Antillianen, Arubanen, Marokkanen en Turken
bleek dat huiselijk geweld onder allochtone gezinnen verontrustend hoog is.
Op basis van deze rapporten is al veel beleid ontwikkeld. Desalniettemin ontbreekt
het de politie momenteel nog aan een geschikt vreemdelingenrechtelijk instrument
om een groep beruchte niet-Nederlandse veelplegers van huiselijk geweld proportioneel
aan te kunnen pakken. In dit verband verwijs ik naar het in april van dit jaar verschenen WODC-rapport «Verdacht
van criminaliteit». De hoofdconclusie van het rapport is dat allochtonen
in het algemeen vaker verdacht worden van criminaliteit dan autochtonen en
dat het hoogste verdachtenpercentage de groep mannelijke niet-westerse allochtonen
betreft. In het rapport wordt geen onderscheid gemaakt tussen allochtonen
en vreemdelingen, echter indien wordt vastgesteld dat een van criminaliteit
verdachte allochtoon een misdrijf waarop een gevangenisstraf staat heeft begaan
en geen Nederlander is dan is het vreemdelingenrechtelijk openbare orde beleid
van toepassing.Tot slot kunnen de voorgestelde aanscherpingen tevens in samenhang worden
gezien met maatregelen zoals voorgesteld in het huidige wetsvoorstel Herijking
Strafmaxima, dat momenteel ter behandeling in de Eerste Kamer ligt. Hierbij
zijn met name de voorgestelde verhogingen met een jaar van de strafbedreiging
voor mishandeling en mishandeling met voorbedachten rade, evenals de voorgestelde
toevoeging van «levensgezel» aan het eerste lid van art. 304 WvS
uit bedoeld. Hierdoor wordt de strafbedreiging tegen mishandeling ten minste
drie jaar, waardoor het plegen van dit misdrijf voortaan ook vreemdelingenrechtelijke
consequenties kan hebben in de vorm van intrekking van de vergunning voor
onbepaalde tijd.2. Het voorstel tot aanscherping van de glijdende schaalIn het huidige openbare orde-beleid wordt gewaarborgd dat in de strafrechtelijke
procedure alle relevante feiten en omstandigheden door de strafrechter worden
meegewogen en betrokken in de opgelegde strafmaat. Deze waarborgen zijn voor
het vreemdelingenrecht neergelegd in de glijdende schaal. Daarbij wordt waarde
toegekend aan een belangenafweging waarbij de aard en de ernst van het gepleegde
feit alsmede de hoogte van de opgelegde straf dienen te worden gewogen tegen
het individuele belang van de vreemdeling om in Nederland te verblijven. Indien
sprake is van openbare orde aspecten dient altijd een individuele persoonsgerelateerde
belangenafweging te worden gemaakt waarbij te allen tijde eerst een toetsing
plaatsvindt aan de relevante Europese wet- en regelgeving en de rechtstreeks
werkende bepalingen uit verdragen, zoals de artikelen 3 en 8 van Europees
Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en artikel 33 van het Vluchtelingenverdrag,
en de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM).
Het internationaal-rechtelijke toetsingskader is en blijft het uitgangspunt
bij de individuele belangenafweging die plaatsvindt in het kader van het vreemdelingenrechtelijk
openbare orde beleid.Het voorgestelde – nationale – beleidskader is mede bedoeld
als instrument ter preventie van misdrijven en bestrijding van herhaalde misdrijven
onder vreemdelingen. De specifieke maatregel dat in bepaalde gevallen het
aantal veroordelingen – ongeacht de strafmaat – kan leiden tot
verblijfsbeëindiging, is nadrukkelijk bedoeld om niet-Nederlandse veelplegers
vreemdelingenrechtelijk aan te kunnen pakken.Het voorstel bestaat uit de volgende maatregelen. In de eerste fase van
het rechtmatig verblijf van de vreemdeling zal de mogelijkheid worden gecreëerd
in alle gevallen te kunnen ingrijpen indien hij een misdrijf heeft gepleegd
waarop een gevangenisstraf staat. Uiteraard spelen de ernst en de zwaarte
van het gepleegde misdrijf een rol bij de beslissing tot beëindiging
van het rechtmatig verblijf, maar zullen niet langer – zoals dit tot
op heden het geval is – doorslaggevend zijn in de beoordeling. De maatregel
houdt in dat, met inachtneming van de relevante Europese wet- en regelgeving,
elke strafrechtelijke veroordeling wegens een misdrijf waarop een gevangenisstraf
staat, vreemdelingenrechtelijke consequenties kan hebben. De glijdende
schaal in de huidige vorm wordt daarmee voor de eerste periode van rechtmatig
verblijf losgelaten en er wordt (meer) aangesloten bij het beleid inzake de
eerste toelating. In het voorstel is dit de periode tot drie jaar. Na deze
eerste fase zullen ernst en zwaarte van het misdrijf wel een afzonderlijk
element in de beslissing tot beëindiging van het rechtmatig verblijf
vormen.Het stelsel van de huidige glijdende schaal voor de periode na drie jaar
van rechtmatig verblijf wordt in stand gelaten; aanscherping vindt plaats
door verlaging van de strafmaat en/of vergroting van de treden. Ingeval van
meerdere veroordelingen worden de onvoorwaardelijke gedeelten van de opgelegde
strafmaat bij elkaar opgeteld, zoals dit ook op dit moment het geval is. Bij
een verblijfsduur van tenminste drie jaar, maar minder dan vijf jaar geldt
daarnaast als nieuwe maatregel dat drie veroordelingen wegens een misdrijf
waar een gevangenisstraf op staat, ook kunnen leiden tot beëindiging
van het verblijf. In dat geval is het dus niet noodzakelijk dat de onvoorwaardelijke
gedeelten van de opgelegde strafmaat (ook) een maand bedragen. In de periode
na vijf jaar van rechtmatig verblijf wordt aanscherping gerealiseerd door
verlaging van de strafmaat. Ten slotte zal in de glijdende schaal, zoals dit
tot heden het geval is, geen eindtreden worden opgenomen. Na tien jaar blijft
de glijdende schaal onverkort van toepassing, indien en voor zover de vreemdeling
in het bezit is van een vergunning voor (on)bepaalde tijd.Schematisch laat het zich het best vertalen in het volgende overzicht.Voorstel nieuwe glijdende schaal Minder dan 3 jaarElke
veroordeling wegens een misdrijf waarop een gevangenisstraf staat kan worden
tegengeworpen Ten minste 3 jaar, maar minder dan 51 maand onvoorwaardelijk of drie keer veroordeeld wegens een
misdrijf waarop een gevangenisstraf staat Ten minste 5 jaar, maar minder dan 63 maanden Ten minste 6 jaar, maar minder dan 76 maanden Ten minste 7 jaar, maar minder dan 89 maanden Ten minste 8 jaar, maar minder dan 9 jaar12 maanden Ten minste 9 jaar, maar minder dan 10 jaar24 maanden Ten minste 10 jaar36
maanden3. Conclusies ACVZ-advies en inhoudelijke reacties van
de minister voor V&IHieronder volgen de conclusies en de door de ACVZ voorgestelde beleidsalternatieven,
beide voorzien van een reactie.Conclusie 1 ACVZ: effectiviteit huidige glijdende schaalDe algemene conclusie van de ACVZ is dat de effecten van de aanscherping
van de glijdende schaal van juli 2002 nog niet kunnen worden overzien aangezien
nog geen drie jaren zijn verlopen. In dit verband verwijst de ACVZ naar de
evaluatie van de IND.Reactie MV&IDeze conclusie deel ik. Hierbij dient echter wel het volgende te worden
opgemerkt. In de IND-evaluatie wordt onder meer geconcludeerd dat de effecten
van de aanscherping van juli 2002 slechts in zeer beperkte mate in kaart zijn
te brengen aangezien een aanzienlijk deel van de toetsing van de glijdende
schaal niet zichtbaar is voor de IND. De toetsing wordt hoofdzakelijk uitgevoerd
door de VD en wordt niet door de IND geregistreerd.Dit betekent dat er helaas onvoldoende gegevens beschikbaar zijn waardoor geen duidelijk beeld bestaat omtrent de effectiviteit van het
huidige openbare orde beleid. Er zijn inmiddels de nodige maatregelen genomen
op het gebied van de uitvoering van het openbare orde beleid. Bij de voorgestelde
reactie op beleidsalternatief 2 wordt hierop uitgebreid teruggekomen.
Voor wat betreft de registratie geldt dat het herziene VRIS-protocol een duidelijke
registratiesystematiek voorschrijft. Zo wordt voorzien in de registratie van
de verblijfsduur en de pleegdatum in de procedure Gedetineerde Registratie.
Tevens bepaalt het protocol dat in een zo vroeg mogelijk stadium de verblijfsrechtelijke
status van een van criminele feiten verdachte vreemdeling wordt vastgesteld.
Het vervolgtraject zal daardoor makkelijker verlopen.Los van de noodzakelijke effectiviteit van de uitvoering van het openbare
orde beleid, staat de wenselijkheid om, in het licht van de verscherpte aanpak
van criminaliteit, tot een strenger nationaal vreemdelingenrechtelijk openbare
orde beleid te komen.In het Hoofdlijnenakkoord is vastgelegd dat prioriteit zal worden gegeven
aan de intensivering van het bestrijden van misdrijven en herhaalde misdrijven
en dat initiatieven zullen worden ontwikkeld die gericht zijn op specifieke
groepen zoals niet-Nederlandse veelplegers. De voorgestelde aanscherping van
de glijdende schaal is een maatregel die is gericht op een specifieke groep.
Tevens is de aanscherping mede bedoeld als middel ter preventie van criminaliteit
onder vreemdelingen. Er zal een duidelijk signaal van uitgaan aan nieuwkomers
in Nederland alsook aan personen die het voornemen hebben zich in Nederland
te vestigen.Conclusie 2 ACVZ: Europese wet- en regelgevingDe ACVZ concludeert dat de voorgestelde aanscherping niet in overeenstemming
is met jurisprudentie van het EHRM en de volgende EU-richtlijnen:• EU-richtlijnen 64/221/EG en (de opvolger) 2004/38/EG) waarin het
verblijfsrecht is vastgesteld voor elke onderdaan van een lidstaat in een
andere EU-lidstaat.• EU-richtlijn 2003/86/EG inzake het recht op gezinshereniging.• EU-richtlijn 2003/109/EG betreffende de status van langdurig ingezeten
onderdanen van derde landen.• EU-richtlijn 2004/83/EG, inzake de erkenning als vluchteling.De ACVZ oordeelt dat het voorstel voor aanscherping op gespannen voet
staat met de bepalingen van het Europese Verdrag van de Rechten van de Mens,
met name vanwege de rechtstreekse koppeling van opgelegde straf en verblijfsduur.
Dat geldt volgens de ACVZ met name voor tweede-generatie vreemdelingen.De ACVZ stelt tevens dat de uit de richtlijnen voortvloeiende toetsing
complexer is dan het voorgestelde openbare orde beleid en zij een verderstrekkende
rechtsbescherming bieden dan is voorgesteld. Zo wordt in het EG-recht, behalve
de opgelegde gevangenisstraf in relatie tot de verblijfsduur ook het risico
dat van het individu uitgaat meegewogen.Reactie MV&IVooropgesteld dient te worden dat de relevante Europese wet- en regelgeving
en de jurisprudentie van het EHRM de basis vormt voor het nationale openbare
orde beleid. Dit betekent dat indien sprake is van openbare orde aspecten
altijd eerst een toetsing plaatsvindt aan de Europeesrechtelijke normen waarbij
het belang van de bescherming van de openbare orde wordt gewogen tegen het
belang van de vreemdeling. Er vindt dus altijd een belangenafweging plaats; hoe die belangenafweging
vervolgens uitvalt, hangt af van de feiten en omstandigheden van het individuele
geval. Met het oog op het vergroten van de rechtszekerheid voor de betrokkenen
en de duidelijkheid van het beleid voor de uitvoering zullen de door het EHRM
vastgestelde toetsingscriteria in nadere beleidsregels verder worden uitgewerkt.In geval voortgezet verblijf wordt geweigerd of de vreemdeling ongewenst
wordt verklaard, wordt beoordeeld of inmenging in het recht op het uitoefenen
van het gezinsleven gerechtvaardigd is. Hierbij wordt het belang van de bescherming
van de openbare orde gewogen tegen het belang van de vreemdeling waarbij de
jurisprudentie van het EHRM wordt betrokken. Met de bijzondere positie van
tweede generatie vreemdelingen wordt met name rekening gehouden in het zesde
en achtste lid van artikel 3.86 van het Vreemdelingenbesluit 2000. De rechtstreekse
koppeling van opgelegde straf en verblijfsduur betekent voor deze categorie
vreemdelingen geenszins automatische verblijfsbeëindiging, ook hier zal
eerst een nauwkeurige belangenafweging dienen plaats te vinden.De richtlijnen inzake EU-onderdanen, langdurig ingezetenen van derde landen
en gezinshereniging bevatten wegingsfactoren waaraan getoetst wordt voordat
een toetsing aan het nationale openbare orde beleid plaatsvindt. De richtlijn
EU-onderdanen kent het zwaarste wegingscriterium bij verblijfsbeëindiging
namelijk dat betrokkene een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging
voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt. De richtlijn langdurig
ingezetenen van derde landen bepaalt dat betrokkene een actuele en voldoende
ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde of binnenlandse veiligheid.
De richtlijn inzake het recht op gezinshereniging bepaalt dat bij verblijfsbeëindiging
het risico dat van de persoon uitgaat kan worden meegewogen. De drie richtlijnen
kennen drie verschillende wegingscriteria toe ten aanzien van drie verschillende
categorieën personen. Bij de richtlijn gezinshereniging is het wegingscriterium
optioneel. De ACVZ stelt dat de verschillende wegingscriteria even zwaar zijn
als het Europeesrechtelijk criterium zoals opgenomen in de verordening inzake
EU-onderdanen. Dat is echter niet zo, aan EU-onderdanen wordt de hoogste mate
van bescherming geboden via de desbetreffende richtlijn, de mate van bescherming
voor langdurig ingezetenen en gezinsherenigers ligt lager.De Europeesrechtelijke wegingsfactoren impliceren dat altijd eerst wordt
nagegaan of het voortgezet verblijf van betrokkene nog altijd (op het huidige
moment) een gevaar voor de samenleving met zich brengt. Er vindt dus altijd
een individuele persoonsgerelateerde belangenafweging plaats op basis van
Europese wet- en regelgeving en jurisprudentie. Het gevolg van deze belangenafweging
kan zijn dat het belang van de bescherming van de samenleving prevaleert boven
het belang van de vreemdeling. In dat geval kan het nationale openbare orde
beleid worden toegepast. Indien de belangenafweging tot gevolg heeft dat het
belang van de vreemdeling prevaleert dan vindt geen toepassing van het nationale
openbare orde beleid plaats. Deze systematiek wordt ook gehanteerd in het
huidige openbare orde beleid en blijft onveranderd in het voorstel tot aanscherping.Van strijdigheid tussen de voorgenomen aanscherping van de glijdende schaal
en Europese wet- en regelgeving is derhalve geen sprake. Eén en ander
betekent wel dat het nationale openbare orde beleid, indien de Europeesrechtelijke
wegingsfactoren aan de orde zijn, niet in alle gevallen kan worden toegepast. Nadere toelichting MV&I op de Europese richtlijnenHieronder wordt afzonderlijk op de richtlijnen – in het bijzonder
op de wegingscriteria – ingegaan.Richtlijn EU-onderdanenDe verblijfsbeëindigingscriteria om redenen van openbare orde of
-veiligheid zijn neergelegd in artikel 27 van de richtlijn. Ingevolge deze
criteria kunnen de lidstaten de vrijheid van verkeer en verblijf van gemeenschapsonderdanen
en hun familieleden, ongeacht hun nationaliteit, beperken onder meer om redenen
van openbare orde. Eén van de redenen die in de richtlijn staat genoemd,
is dat het gedrag van betrokkene een actuele, werkelijke en voldoende ernstige
bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt.Uitgangspunt is dat in geval van burgers van de Europese Unie en hun familieleden
eerst aan het Europeesrechtelijke criterium «actuele bedreiging van
een fundamenteel belang van de samenleving» wordt getoetst en, indien
daaraan is voldaan, ook aan de glijdende schaal. Slechts indien aan beide
toetsingscriteria is voldaan, kan verblijfsbeëindiging op grond van openbare
orde plaatsvinden.De vaststelling van een «actuele bedreiging van een fundamenteel
belang van de samenleving» behoeft niet per se op het bestaan van een
strafbaar feit te berusten. Een zodanige actuele bedreiging kan bijvoorbeeld
ook worden afgeleid uit lidmaatschap van of de deelneming aan activiteiten
van een organisatie, waarvan de activiteiten door een Lidstaat van de EU,
EER of Zwitserland als een gevaar voor de maatschappij zijn aangemerkt.Bij de implementatie van de richtlijn inzake het verblijfsrecht van EU
onderdanen komt daarin op zichzelf geen wijziging. De implementatie van deze
richtlijn zal plaatsvinden op het niveau van algemene maatregel van bestuur.
Er is dus geen sprake van een conflict tussen de voorgestelde aanscherping
en de genoemde richtlijn.Met betrekking tot de vaststelling van «actuele bedreiging van een
fundamenteel belang van de samenleving» en de afwegingen die daarbij
een rol spelen zal rekening moeten worden gehouden met het tijdsverloop tussen
het tijdstip van het begaan van het misdrijf en de vreemdelingenrechtelijke
openbare orde maatregel.Aan het einde van de strafrechtelijke procedure zal opnieuw moeten worden
beoordeeld of het gedrag van betrokkene nog steeds, en dus ook in het licht
van de ontwikkelingen die zich tussentijds hebben voorgedaan, een actuele
bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt.Richtlijn gezinsherenigingVolgens artikel 6 van de richtlijn kan toegang of verder verblijf, van
degenen die zich beroepen op het recht op gezinshereniging, worden beëindigd
op grond van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid. Daarbij
moet (in bepaalde gevallen) rekening worden gehouden met onder meer het risico
dat van de persoon uitgaat.Het is niet zo dat met de implementatie van deze richtlijn het communautaire
openbare orde criterium «actuele bedreiging van een fundamenteel belang
van samenleving», zoals dat geldt voor burgers van de Unie en hun familieleden,
van toepassing wordt op onderdanen van derde landen, zoals door de ACVZ wordt
gesuggereerd. Deze richtlijn maakt op basis van artikel 63 van het Verdrag tot oprichting
van de Europese Gemeenschap nu juist onderscheid op basis van nationaliteit
en hanteert andere criteria.De richtlijn bepaalt onder meer dat de lidstaat bij de besluitvorming
tot intrekking van de verblijfstitel of weigering deze te verlengen om redenen
van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid, ook de ernst van
de inbreuk of het soort van inbreuk van het gezinslid op de openbare orde
of de openbare veiligheid in overweging neemt, of het risico dat van die persoon
uitgaat.Het risico dat van de persoon uitgaat kan derhalve in aanmerking worden
genomen, maar dat wordt door de richtlijn niet voor alle gevallen voorgeschreven.
Deze bepaling laat ruimte aan de lidstaten om daaraan wel of geen toepassing
te geven.Tevens bepaalt de richtlijn dat in geval van intrekking van een verblijfstitel
de lidstaten terdege rekening houden met de aard en de hechtheid van de gezinsband
van de betrokken persoon en met de duur van zijn verblijf in de lidstaat,
alsmede met het bestaan van familiebanden of culturele of sociale banden met
zijn land van herkomst.De glijdende schaal schept het kader om na vaststelling van gevaar voor
of inbreuk op de openbare orde tot verblijfsbeëindiging over te gaan.
Van een verplichting tot verblijfsbeëindiging, in geval aan de criteria
van de glijdende schaal is voldaan, is geen sprake.Voorts is het bestuursorgaan ingevolge artikel 3:2 Awb verplicht de nodige
kennis te vergaren omtrent de relevante feiten en af te wegen belangen en
ingevolge artikel 3:4 Awb is het bestuursorgaan gehouden de rechtstreeks bij
het besluit betrokken belangen af te wegen, zodanig dat de nadelige gevolgen
voor een of meer belanghebbenden niet onevenredig zijn in verhouding tot de
met het besluit te dienen doelen. De glijdende schaal doet daaraan niet af.
Er vindt dus altijd een individuele belangenafweging plaats. Daarmee is aan
de randvoorwaarden van de richtlijn inzake gezinshereniging voldaan.Echter de ACVZ moet worden toegegeven dat het in de huidige glijdende
schaal geïncorporeerde evenredigheidsbeginsel, met de aanscherping niet
meer zonder meer gegarandeerd is; voor de eerste drie jaar rechtmatig verblijf
is de glijdende schaal los gelaten en na 10 jaar rechtmatig verblijf is, mits
sprake is van de in de glijdende schaal genoemde minimum straf, de verblijfsbeëindiging
in principe te allen tijde mogelijk. Gelet hierop zullen, onder andere met
betrekking tot aspecten van gezinshereniging nadere beleidsregels worden opgesteld.Richtlijn langdurig ingezetenen van derde landenIn deze richtlijn is onder artikel 6 de bepaling opgenomen dat om redenen
van openbare orde of binnenlandse veiligheid de status van langdurig ingezetene
kan worden onthouden. Hierbij dient onder meer rekening te worden gehouden
met het gevaar dat van de persoon in kwestie uitgaat.Het criterium voor intrekking van de status, althans verwijdering, op
grond van de openbare orde of binnenlandse veiligheid is neergelegd in artikel
12 van de richtlijn. Hierin wordt bepaald dat de betrokkene een actuele en
voldoende ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde of binnenlandse
veiligheid.Evenals bij de richtlijn inzake het recht op gezinshereniging is het niet
zo dat bij deze richtlijn het communautaire openbare orde criterium «actuele
bedreiging van een fundamenteel belang van de samenleving» zoals dat
geldt voor burgers van de Unie en hun familieleden, van toepassing wordt op
onderdanen van derde landen, zoals door de ACVZ wordt gesuggereerd. De richtlijn langdurig ingezetenen van derde landen geeft uitvoering aan
onder meer de verklaring van de Europese Raad van 15 en 16 oktober 1999
in Tampere. In deze verklaring wordt bepaald dat de juridische status van
onderdanen van derde landen meer in overeenstemming moet worden gebracht met
die van onderdanen van de lidstaten. Tevens wordt bepaald dat iemand die gedurende
een nader te bepalen periode legaal in een lidstaat heeft verbleven en een
vergunning tot langdurig verblijf heeft, in deze lidstaat een aantal uniforme
rechten zou moeten verkrijgen die zo dicht mogelijk bij de rechten van EU-burgers
liggen.Overweging 16 meldt dat langdurig ingezetenen hogere bescherming tegen
uitzetting moeten genieten en dat deze bescherming is gebaseerd op de criteria
die zijn vastgesteld in de rechtspraak van het EHRM. De bescherming tegen
uitzetting houdt in dat de procedures de mogelijkheid van beroep bieden. Volgens
overweging 21 moet de lidstaat waar de langdurig ingezetene zijn recht van
verblijf wil uitoefenen kunnen nagaan of de betrokkene geen bedreiging vormt
voor de openbare orde, de binnenlandse veiligheid of de volksgezondheid.Het vorenstaande heeft uitvoering gevonden in onder meer artikel 6, eerste
lid, in samenhang met het tweede lid, van de richtlijn. Hierin wordt bepaald
dat de lidstaat voor het weigeren om de status van langdurig ingezetene toe
te kennen, om redenen van openbare orde of binnenlandse veiligheid, bij de
besluitvorming rekening houdt met de ernst van de inbreuk of het soort van
inbreuk dat op de openbare orde of de binnenlandse veiligheid is gepleegd
en het gevaar dat van de persoon in kwestie uitgaat. Hierbij moet tevens worden
gelet op de duur van het verblijf en het bestaan van banden met het land van
verblijf. Dit is een ander criterium dan het communautaire openbare orde criterium «actuele
bedreiging van een fundamenteel belang van de samenleving» van de richtlijn
EU onderdanen.Het criterium voor intrekking van de status van langdurig ingezetene,
althans verwijdering, op grond van de openbare orde of binnenlandse veiligheid
is neergelegd in artikel 12 van de richtlijn. Hierin wordt bepaald dat de
betrokkene een actuele en voldoende ernstige bedreiging vormt voor de openbare
orde of binnenlandse veiligheid. Niet vereist is echter dat daardoor een fundamenteel
belang van de samenleving wordt aangetast zoals dat geldt voor EU-onderdanen.
Ook in zoverre is de rechtspositie niet (geheel) gelijk geworden aan die van
burgers van de Unie.Het ligt voor de hand om in voorkomende gevallen eerst vast te stellen
of de betrokkene een actuele en voldoende ernstige bedreiging vormt voor de
openbare orde en, indien dat is vastgesteld, te toetsen aan de glijdende schaal.
Indien niet kan worden vastgesteld dat betrokkene een actuele en voldoende
ernstige bedreiging van de openbare orde of de binnenlandse veiligheid vormt,
wordt niet toegekomen aan toepassing van de glijdende schaal.De aanscherping van de glijdende schaal komt aldus niet in strijd met
deze richtlijn. Wel kan gevolg van het openbare orde criterium van de richtlijn
zijn dat de aanscherping van de glijdende schaal niet altijd het beoogde effect
heeft in geval de onderdaan van een derde land, houder is van de status van
EG-langdurig ingezetene. Het hangt er vanaf hoe het criterium voldoende ernstige
bedreiging moet worden geïnterpreteerd. Echter dit geldt ook voor het
thans geldende vreemdelingenrechtelijke openbare orde beleid.Richtlijn inzake de erkenning als vluchtelingDe ACVZ concludeert dat als gevolg van de werking van Richtlijn 2004/83/EG,
inzake de erkenning als vluchteling, de verblijfsbeëindiging om redenen van openbare orde van een verdragsvluchteling met meer waarborgen
is omgeven dan van een regulier verblijf hebbende vreemdeling of een asielzoeker
die om subsidiaire redenen is toegelaten. Het voorgestelde glijdende schaal-beleid
zou op het hier gemaakte onderscheid niet expliciet ingaan en zou geen rekening
houden met voornoemde ondergrens. Dit zou onder omstandigheden kunnen leiden
tot beslissingen in strijd met genoemde internationale afspraken.Het Nederlandse openbare orde beleid maakt geen onderscheid tussen verdragsvluchtelingen
en regulier verblijf hebbende vreemdelingen, maar staat daaraan ook niet in
de weg.Ingevolge de Vreemdelingencirculaire 2000 wordt, indien de vreemdeling
is toegelaten op grond van artikel 29, eerste lid, onder a of b, Vreemdelingenwet
2000, (allereerst) onderzocht of verwijdering mogelijk is op grond van internationale
regels. Hierbij is voor uniformiteit in de uitvoering wenselijk dat duidelijkheid
bestaat over de invulling van de volgens het Vluchtelingenverdrag en in de
Richtlijn 2004/83/EG vereiste «bijzonder ernstige misdrijf». De
invulling van dit vereiste zal nader worden onderzocht en in een beleidskader
worden vastgelegd.Indien dat mogelijk is, wordt vervolgens de glijdende schaal toegepast,
waarbij vanzelfsprekend alle relevante feiten en belangen worden betrokken
en afgewogen, ingevolge de artikelen 3:2 en 3:4 Awb. Indien verwijdering niet
mogelijk is, wordt niet toegekomen aan toepassing van de glijdende schaal.Indien de asielvergunning is verleend op grond van artikel 29, eerste
lid, onder c of d, Vreemdelingenwet 2000 vindt bedoeld onderzoek niet plaats
en wordt de glijdende schaal wel dadelijk toegepast, waarbij vanzelfsprekend
eveneens alle relevante feiten en belangen worden betrokken en afgewogen,
ingevolge de artikelen 3:2 en 3:4 Awb.Conclusie 3 ACVZ: Openbare orde beleid andere EU landenEen beperkte vergelijking van het voorgestelde openbare orde en glijdende
schaal-beleid met het beleid in omringende landen leidt tot de conclusie dat
de voorgestelde aanpassing van de glijdende schaal zou resulteren in het –
op Denemarken na – meest restrictieve beleid ter zake van verblijfsbeëindiging
om redenen van openbare orde.Reactie MV&IDeze conclusie onderschrijf ik. Zoals de ACVZ zelf ook aangeeft in haar
rapport is er geen cijfermateriaal beschikbaar op basis waarvan een analyse
van de effectiviteit van het beleid in omringende landen kan worden gemaakt.
Evenmin zijn er vergelijkende studies verricht naar het openbare orde beleid
in Europese landen.Navraag inzake openbare orde en verblijfsbeëindiging bij een aantal
Europese landen levert het volgende beeld op:In Noorwegen kan tot verblijfsbeëindiging
van de vreemdeling worden overgegaan na een veroordeling voor een misdrijf
met een strafbedreiging van meer dan drie maanden, of meerdere veroordelingen
tot een gevangenisstraf in de afgelopen drie jaar. Vreemdelingen die binnen
een periode van vijf jaar voorafgaand aan het verblijf in Noorwegen, in het
buitenland een straf hebben uitgezeten of zijn veroordeeld voor een misdrijf
waaraan de Noorse strafwetgeving een strafbedreiging van meer dan drie maanden
toekent, kunnen worden uitgezet.In het Verenigd Koninkrijk kan een vreemdeling
worden verwijderd als hij is veroordeeld voor een misdrijf waarop een gevangenisstraf
staat en de strafrechter een aanbeveling tot uitzetting doet. Indien de strafrechter
geen aanbeveling tot uitzetting doet kan de minister van Binnenlandse Zaken besluiten, gezien de ernst van het misdrijf en met het oog op
het openbaar belang, betrokkene na het uitzitten van de straf het land uit
te zetten. Bij de afweging dient rekening te worden gehouden met het EVRM,
de aard en de ernst van het misdrijf en het gevaar voor recidive. Meerdere
veroordelingen voor minder ernstige overtredingen kunnen ook leiden tot verblijfsbeëindiging.
In Frankrijk is in juli 2004 het openbare orde
beleid voor het laatst aangescherpt. Door deze wijziging wordt uitzetting
vergemakkelijkt en de gronden voor uitzetting uitgebreid. Personen die goed
geïntegreerd zijn kunnen nu op basis van de bepalingen worden uitgezet
(voor de wijziging kon dit niet). Een uitzettingsbesluit is een administratief
besluit, waartegen bij de administratieve rechter beroep kan worden aangetekend.
Vreemdelingen die in Spanje of in het buitenland
strafrechtelijk zijn veroordeeld voor een misdrijf waarop volgens de Spaanse
strafwetgeving een gevangenisstraf van meer dan 1 jaar staat kunnen worden
verwijderd. Betrokkenheid bij activiteiten die een risico vormen voor de veiligheid
van de Staat en/of de betrekkingen met andere landen schaden en deelname aan
activiteiten die een ernstige verstoring van de openbare orde en/of veiligheid
teweeg brengen kunnen leiden tot verwijdering. Voor vreemdelingen met een
permanente verblijfstitel geldt dat zij alleen uitgezet kunnen worden als
zij zich schuldig hebben gemaakt aan activiteiten die een risico vormen voor
de staatsveiligheid of veroordeeld zijn voor een ernstig misdrijf en er een
gerede kans op recidive bestaat. In Denemarken geldt
dat een vreemdeling bij een verblijf tot drie jaar en een veroordeling tot
een gevangenisstraf, een voorwaardelijke gevangenisstraf of een andere vrijheidsontnemende
straf, kan worden uitgezet. De duur van de opgelegde straf is niet doorslaggevend
voor de verblijfsbeëindiging.Uit deze indicatieve vergelijking blijkt dat in Denemarken een koppeling
wordt gelegd tussen de duur van het verblijf en de opgelegde straf. Denemarken
kent het meest restrictieve openbare orde beleid van de vijf vergeleken landen.In Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk wordt geen koppeling gelegd tussen
de verblijfsduur en de opgelegde straf. In Noorwegen kan iedere vreemdeling,
ongeacht de verblijfsduur, worden uitgezet na een veroordeling voor een misdrijf
met een strafbedreiging van meer dan drie maanden. In het Verenigd Koninkrijk
kan tot verblijfsbeëindiging worden overgegaan na een veroordeling voor
een misdrijf waarop een gevangenisstraf staat en de strafrechter een aanbeveling
tot verwijdering doet.Hierbij dient wel te worden opgemerkt dat van de bovengenoemde Europese
landen Denemarken en het Verenigd Koninkrijk niet gebonden zijn aan de richtlijnen
2003/86/EG inzake gezinshereniging, 2003/109/EG inzake langdurig ingezetenen
en richtlijn 2004/83/EG inzake de erkenning als vluchteling vanwege een «opt
out», die zij bij hun respectievelijke toetredingen tot de Europese
Gemeenschap hebben bedongen. Noorwegen behoort niet tot de Europese Gemeenschap
en is om die reden evenmin aan de genoemde drie richtlijnen gebonden. Zij
zijn wel allen gebonden aan richtlijn 2004/38/EG inzake EU onderdanen en hun
familieleden, ongeacht hun nationaliteit. Ook zijn zij wel gebonden aan de
artikelen 3 en 8 van het EVRM, artikel 33 Vluchtelingenverdrag en de internationale
jurisprudentie ter zake.De voorzichtige conclusie die door de ACVZ wordt getrokken is derhalve
niet onjuist. De voorgenomen aanscherping zou ertoe kunnen leiden dat Nederland
evenals Noorwegen en Denemarken tot de groep van landen gaat behoren met het
meest restrictieve openbare orde beleid in Europa. De relatieve restrictiviteit
van het Nederlandse openbare orde beleid zegt niets over de inhoudelijke merites
van dit beleid. Het preventieve signaal dat van een restrictief beleid uitgaat
sluit aan bij één van de doelstellingen van de
voorgenomen aanscherping en dient derhalve als positief te worden gezien.
Verder geldt dat tot nu toe weinig tot geen kritiek is op het Deense openbare
orde beleid vanuit andere Europese landen en internationale organisaties.
De Deense normen zijn kennelijk proportioneel en algemeen geaccepteerd.4. Voorgestelde beleidsalternatieven van de ACVZ en inhoudelijke
reacties van de minister voor V&IBeleidsalternatief 1 ACVZ: specifieke regeling veelplegersDe ACVZ stelt voor om in de huidige glijdende schaal een gespecificeerde
regeling voor veelplegers op te nemen.Reactie MV&IDit voorstel kan in zijn algemeenheid worden onderschreven. Zoals eerder
aangegeven is het nieuwe beleidsvoorstel onder meer specifiek gericht op het
aanpakken van niet-Nederlandse veelplegers. Een effectieve uitvoering van
het vreemdelingenrechtelijk openbare orde beleid wordt momenteel belemmerd
door de omstandigheid dat veelplegers veelal tot beperkte vrijheidsstraffen
worden veroordeeld. Hierdoor wordt de minimale (cumulatieve) strafmaat voor
de mogelijkheid tot intrekking van de verblijfsvergunning niet gehaald. De
ACVZ onderschrijft de wenselijkheid voor een nieuwe regeling voor de aanpak
van niet-Nederlandse veelplegers. De ACVZ stelt voor om het aantal keren dat
binnen een bepaalde periode een misdrijf wordt gepleegd ook te laten meewegen
in plaats van alleen de opgelegde straf. Het voorstel tot aanscherping voorziet
in een gerichte aanpak van veelplegers conform het voorstel van de ACVZ, maar
gaat verder in die zin dat ook zonder dat een bepaalde al dan niet cumulatieve
strafmaat wordt gehaald het aantal veroordelingen kan leiden tot verblijfsbeëindiging.Beleidsalternatief 2 ACVZ: verbeteringen in de uitvoeringDe ACVZ geeft aan dat verbeteringen in de uitvoering van het openbare
orde beleid kunnen bijdragen aan het vergroten van de effectiviteit daarvan.Reactie MV&IDe opvatting van de ACVZ dat verbeteringen in de uitvoering kunnen bijdragen
aan de effectiviteit van het openbare orde beleid onderschrijf ik. Uit de
IND-evaluatie is gebleken dat verschillende uitvoeringsaspecten extra aandacht
behoeven. Zo wordt in de IND-rapportage onder meer geconcludeerd dat de raadplegingsbevoegdheid
van de IND voor de informatiesystemen beperkt is waardoor geen volledige openbare
orde check uitgevoerd kan worden. De overdracht van taken van de Vreemdelingendienst
(VD) naar de IND heeft bij de medewerkers onduidelijkheid doen ontstaan over
de rolverdeling tussen beide diensten ten aanzien van het toetsen aan het
openbare orde beleid. De communicatiestructuur tussen de IND, de VD en het
OM blijkt nog niet optimaal.Daarnaast wordt in de rapportage een drietal conclusies getrokken die
minder van uitvoeringstechnische aard zijn maar meer een juridisch beleidsmatig
karakter hebben. Zo bestaat er door de beperkte beschikbaarheid van buitenlandse
strafvonnissen nauwelijks zicht op misdrijven die buiten Nederland zijn gepleegd
waardoor niet altijd een volledige openbare orde toets kan worden verricht.
Voorts wordt de afweging van belangen die in het kader van artikel 8 EVRM
is voorgeschreven door medewerkers als lastig ervaren. Tenslotte,
binnen het project Persoons Gerichte Aanpak vreemdelingen (PGAv) van de regiopolitie
Rotterdam-Rijnmond wordt de termijn van vijf jaar (waarbinnen de straffen
van de glijdende schaal kunnen worden opgeteld) als een struikelblok ervaren;
een termijn van tien jaar zou naar verwachting effectiever zijn.Mede naar aanleiding van de conclusies van de IND-evaluatie zijn onlangs
verschillende maatregelen genomen die moeten bijdragen aan een doelmatiger
uitvoering van het openbare orde beleid. Zo is er een wetgevingstraject in
werking gezet om de noodzakelijke wettelijke grondslag te creëren voor
een brede raadpleegbevoegdheid van HKS en NSIS/OPS door de IND. Daarnaast
zijn afspraken gemaakt tussen de IND en de politie voor een werkbare tussenoplossing,
totdat in een wettelijke basis is voorzien.Er is een nieuwe werkinstructie opgesteld die ziet op een systematische
toetsing aan het openbare orde beleid waarbij specifieke aandacht wordt besteed
aan de belangenafweging in het kader van artikel 8 EVRM. Tevens worden IND-medewerkers
in een nieuwe werkinstructie er nadrukkelijk op gewezen dat de werkprocessen
in het kader van de openbare orde onverkort dienen te worden toegepast. In
een aparte instructie wordt de praktische uitvoering van de openbare toets
beschreven. In het kader van het beleid met betrekking tot vreemdelingen in
de strafrechtketen (VRIS) is een nieuw protocol opgesteld. Dat protocol voorziet
in de wijze waarop de uitvoering van de openbare orde toets is belegd. Voorts
zijn er bij de IND, de VD en het OM wederzijdse contactpunten ingesteld ten
behoeve van een efficiënte informatie-uitwisseling. Op het gebied van
de registratie van strafvonnissen geldt dat het herziene VRIS-protocol hierin
voorziet.Met betrekking tot de uitwisseling van de strafvonnissen is in april 2005
door de Europese ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken besloten tot
invoering van een systeem om na te gaan of een verdachte al in andere EU-landen
is veroordeeld. Hierdoor wordt het makkelijker om verdachten die naar een
ander EU-land zijn uitgeweken, op het spoor te komen. Er is besloten om een
dubbel systeem op te zetten, één voor EU-burgers en één
voor mensen van buiten de EU. Voortaan moeten alle EU-landen verplicht de
veroordelingen van hun eigen burgers in andere EU-landen bijhouden in hun
strafregister. Voor niet-EU-burgers komt er een elektronisch zoeksysteem waarmee
kan worden nagegaan of een verdachte eerder is veroordeeld in andere EU-landen.
De verwachting is dat dit systeem begin 2006 operationeel zal zijn. De gemaakte
afspraken zien alleen op de uitwisseling van strafvonnissen tussen strafrechtelijke
instanties en niet op de uitwisseling van strafvonnissen tussen strafrechtelijke
en bestuursrechtelijke instanties.De ACVZ doet een aantal concrete voorstellen die de effectiviteit van
de uitvoering van het openbare orde beleid verder kunnen verhogen.Het voorstel om vreemdelingen die een verblijfsvergunning krijgen schriftelijk
in kennis te stellen van de mogelijkheden tot verblijfsbeëindiging bij
crimineel gedrag kan beschouwd worden als een maatregel in de sfeer van de
preventie. De IND zal worden verzocht de uitvoering van dit voorstel nader
te onderzoeken waarbij tevens de mogelijkheden zouden kunnen worden bezien
of een dergelijke kennisgeving ook in een eerdere fase (bij de aanvraag) kan
worden uitgereikt.Daarnaast laat ik onderzoeken of dit voorstel ook toegepast kan worden
in het visumproces, aanvragers van een visum voor kort of lang verblijf zouden
dan bij de aanvraag op de post de kennisgeving uitgereikt krijgen.De voorstellen van de ACVZ met betrekking tot het verbeteren van het registratieproces
onderschrijf ik. Overigens voorziet het herziene VRIS-protocol reeds in het
consequent vastleggen in de strafrechtelijke procedure van de status van de
betrokken vreemdeling. Het opzetten van een centrale unit bij de IND voor openbare orde-zaken
en de betere afstemming van de vreemdelingenrechtelijke en de strafrechtelijke
procedures bieden perspectief voor een betere stroomlijning van de uitvoering
van het openbare orde beleid. In overleg met de betrokken strafrechtelijke
instanties zal worden nagegaan in welke mate en op welke termijn aan deze
voorstellen uitvoering kan worden gegeven.Beleidsalternatief 3 ACVZ: integrale Europese benaderingDe ACVZ stelt voor om bij het toepassen van de glijdende schaal meer de
Europese benadering te volgen, dat wil zeggen dat de normen uit de relevante
EU-richtlijnen integraal bij de belangenafweging dienen te worden betrokken.Reactie MV&IDe suggestie van de ACVZ voor een integrale benadering van het openbare
orde beleid deel ik, zij het dat het enige nuancering behoeft.Zoals eerder is aangegeven dient, indien er sprake is van openbare orde
aspecten, altijd de voorgeschreven belangenafweging te worden gemaakt. Het
uitgangspunt is dat in alle gevallen waarin de relevante Europese weten regelgeving
van toepassing is dan wel rechtstreeks werkende bepalingen uit Verdragen dat
zijn, zoals de artikelen 3 en 8 van het EVRM, artikel 33 van het Vluchtelingenverdrag,
dan wel de jurisprudentie van het EHRM van toepassing is, altijd eerst daaraan
wordt getoetst. Hierbij dient te worden opgemerkt dat de Europese richtlijnen
per definitie onderscheid maken naar nationaliteit, op basis van artikel 63
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. De richtlijnen
64/221/EEG en 2004/38/EG zijn van toepassing op burgers van de Unie en hun
familie en gezinsleden, ongeacht hun nationaliteit, terwijl de richtlijnen
2003/86/EG, 2003/109/EG en 2004/83/EG van toepassing zijn op onderdanen van
derde landen, die geen familieof gezinslid zijn van een burger van de Unie.
In Europees verband zijn door middel van de richtlijnen derhalve de Europese
juridische kaders op elkaar afgestemd. Met het oog op het vergroten van de
rechtszekerheid voor de betrokkenen en de duidelijkheid van het beleid voor
de uitvoering zullen er nadere beleidsregels worden opgesteld.Er is derhalve reeds in grote mate sprake van een integrale benadering
van het openbare orde beleid.5. ConclusieHet nationale vreemdelingenrechtelijke openbare orde beleid wordt begrensd
door de Europeesrechtelijke normen die zowel uit Europese wet- en regelgeving
als het EVRM voortvloeien. Om deze reden wordt, zoals de ACVZ voorstelt, gekozen
voor een integrale benadering van het vreemdelingenrechtelijke openbare orde
beleid die is gebaseerd op het Europees recht. Binnen het Europeesrechtelijke
kader vindt altijd een individuele persoonsgerelateerde belangenafweging plaats.
Het gevolg van deze belangenafweging kan zijn dat het belang van de bescherming
van de samenleving prevaleert boven het belang van de vreemdeling. In dat
geval kan het nationale openbare orde beleid worden toegepast. Indien de belangenafweging
tot gevolg heeft dat het belang van de vreemdeling prevaleert dan vindt geen
toepassing van het nationale openbare orde beleid plaats. Er is derhalve geen
sprake van strijdigheid tussen de voorgenomen aanscherping van de glijdende
schaal en Europese wet- en regelgeving.Ten aanzien van de richtlijn inzake de erkenning als vluchteling geldt
dat het openbare orde beleid geen onderscheid maakt tussen verdragsvluchtelingen
en regulier verblijf hebbende vreemdelingen, maar staat daaraan ook niet in
de weg. De Vreemdelingencirculaire 2000 bepaalt dat indien de vreemdeling
is toegelaten op grond van artikel 29, eerste lid, onder a of b, Vreemdelingenwet
2000, (allereerst) onderzocht wordt of verwijdering mogelijk is op grond van
internationale regels. Indien dat mogelijk is, wordt vervolgens de glijdende
schaal toegepast. Indien de verblijfsvergunning is verleend op grond van artikel
29, eerste lid, onder c of d, Vreemdelingenwet 2000 vindt bedoeld onderzoek
niet plaats en wordt de glijdende schaal wel dadelijk toegepast.Het EHRM heeft aangegeven dat bij verblijfsbeëindiging op grond van
openbare orde beleid met een aantal algemene wegingsfactoren rekening moet
worden gehouden. Toetsing aan deze algemene wegingsfactoren vindt altijd plaats
voordat getoetst wordt aan het nationale openbare orde beleid.De voorgenomen aanscherping heeft niet tot gevolg dat Nederland in Europa
uit de pas gaat lopen voor wat betreft het openbare orde beleid. Nederland
zal mogelijk wel tot de groep van landen gaan behoren met het meest stringente
vreemdelingenrechtelijke openbare orde beleid hetgeen zal bijdragen aan de
beoogde signaalwerking van de aanscherping.Tot slot, de opvatting van de ACVZ dat verbeteringen in de uitvoering
kunnen bijdragen aan de effectiviteit van het openbare orde beleid onderschrijf
ik. Hierbij teken ik aan dat onlangs in de uitvoering al een serie maatregelen
is genomen. De aanvullende uitvoeringsmaatregelen die door de ACVZ worden
voorgesteld kunnen het uitvoeringsproces verder verbeteren en zullen worden
overgenomen.De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,M. C. F. Verdonk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-971.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl