Vreemdelingenbeleid; Verslag algemeen overleg over het ambtsbericht Iran en de notitie over toezicht op de terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers naar hun land van herkomst
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 426

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

23-03-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

19637 nr. 426

15-03-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissiesHet antwoord van de regeringNadere gedachtewisselingHet antwoord van de regeringOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vluchtelingenbeleidnr. 426VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 15 maart 1999De vaste commissies voor Justitie1 en Buitenlandse
Zaken2 hebben op 4 februari 1999 overleg gevoerd
met minister Van Aartsen van Buitenlandse Zaken en staatssecretaris Cohen
van Justitie over:– het ambtsbericht Iran (19 637, nr. 413);– de notitie over toezicht op de terugkeer van uitgeprocedeerde
asielzoekers naar hun land van herkomst (19 637, nr. 414).Van het overleg brengen de commissies bijgaand beknopt verslag uit. Vragen en opmerkingen uit de commissiesDe heer Middel (PvdA) zei het ambtsbericht over Iran van een
beduidend betere kwaliteit te vinden dan eerdere ambtsberichten. Hij vroeg
hoe de minister het gevaar inschat dat de positieve ontwikkelingen die in
het ambtsbericht worden geschetst tegenreacties oproepen. Zullen de verscherpte
tegenstellingen tussen de partijen in Iran voor de veiligheidsdienst een aanleiding
zijn om repressiever op te treden? Hij vroeg vervolgens of de weigering van
Iran om de speciale rapporteur van de VN voor de mensenrechten toe te laten,
niet contrasteert met de vermeende ontwikkelingen. Het oordeel van deze rapporteur
luidt dat de mensenrechtensituatie in een aantal opzichten is verbeterd, maar
dat de mensenrechten niet volledig worden geëerbiedigd.In het ambtsbericht wordt gesteld dat vooral groeperingen die door de
Iraanse regering worden gezien als een potentiële bedreiging van de door
haar gewenste islamitische samenleving, het risico lopen slachtoffer te worden van mensenrechtenschendingen. De heer Middel vond dat het zorgvuldigheidsbeginsel
vereist dat deze groeperingen worden gespecificeerd, hetgeen maar zeer ten
dele is gebeurd in zowel het ambtsbericht als in de politieke conclusies die
de staatssecretaris heeft getrokken. Hij vond het opvallend dat vrouwen die
voor hun vrouwzijn uitkomen in het geheel niet worden genoemd. De mensenrechtenschendingen
in Iran en de onzekere toekomst van het land, maken dat Nederland bescherming
moet blijven bieden aan mensen die bescherming nodig hebben.Het intrekken van de voorlopige verblijfstitel in 1995, gevolgd door de
uitstel-van-vertrekregeling (UVV-regeling) en het stilleggen van het beleid,
hebben ertoe geleid dat er vrij veel Iraniërs in Nederland verblijven
die formeel niet, maar materieel wel onder de driejarenregeling vallen. Deheer
Middel vroeg hoeveel mensen materieel onder de driejarenregeling vallen en
of deze groep op grond van de verschillende fases in het beleid voor Iran
in categorieën verdeeld kan worden. Is het rechtvaardig om mensen die
materieel onder de driejarenregeling vallen alsnog terug te zenden?De motie-Van Oven die vroeg om een verscherping van de monitoring is aangenomen
in een periode dat zowel de algemene als de individuele ambtsberichten over
Iran bedroevend slecht waren. Omdat de monitoring in de praktijk niet heeft
gewerkt en omdat de kwaliteit van de ambtsberichten sterk is verbeterd, is
het mogelijk om verder van monitoring af te zien. Als men afziet van monitoring
verdwijnt echter ook de mogelijkheid om achteraf te beoordelen of het verantwoord
was om groepen mensen terug te sturen. Hoe kan dit probleem ondervangen worden?De heer Middel zei ten slotte in grote lijnen met het voorstel van de
regering in te kunnen stemmen. De regering moet wel voorkomen dat alle Iraniërs
over één kam worden geschoren. Dit geldt vooral voor asielzoekers
van wie de zaak wordt herbeoordeeld. Als na een zorgvuldige procedure is gebleken
dat terugzenden verantwoord is, moet dat gebeuren. Daarentegen moet twijfel
over de vraag of terugzenden verantwoord is een reden zijn om af te zien van
uitzetting.De heer Kamp (VVD) zei het ambtsbericht een gedegen werkstuk
te vinden. Hij zag naast misstanden ook positieve ontwikkelingen in Iran.
Zo zijn er meer politieke partijen toegestaan, worden er lokale verkiezingen
gehouden, is er een grotere vrijheid van meningsuiting, meer persvrijheid
en is de positie van vrouwen verbeterd. Groepen die door het conservatief-religieuze
establishment worden gezien als een bedreiging lopen echter nog steeds gevaar.De heer Kamp zei zich in dit overleg te willen beperken tot de vraag of
gedwongen terugkeer van uitgeprocedeerde Iraanse asielzoekers in principe
hervat kan worden. Hij zei deze vraag bevestigend te willen beantwoorden met
dien verstande dat mensen die vervolging of een onmenselijke behandeling hebben
te vrezen, zoals schrijvers, journalisten, homoseksuelen en Bahái,
op een andere manier behandeld moeten worden.Met het besluit van de staatssecretaris wijkt Nederland niet langer af
van de lijn die andere, vergelijkbare landen en de UNHCR volgen. De heer Kamp
noemde dit besluit een goede stap in het beleid dat gericht is op het over
de hele linie aanscherpen van het landenbeleid. Hij meende dat de conclusies
die uit het ambtsbericht van 22 januari 1999 zijn getrokken ook uit het ambtsbericht
van 5 juni 1997 getrokken hadden kunnen worden. Waarom heeft het anderhalf
jaar geduurd voordat deze conclusies daadwerkelijk werden getrokken? Waarom
heeft men aan het standpunt vastgehouden dat geen enkele Iraniër teruggestuurd
kon worden, terwijl de UNHCR meende dat dit wel verantwoord was en jaarlijks
duizenden Iraniërs voor kortere of langere tijd naar hun vaderland terugkeerden?
Is de staatssecretaris nagegaan of zich onder deze mensen ook mensen met een A-status bevonden? Zijn er Iraniërs met een A-status die een
Iraans paspoort hebben aangevraagd en gekregen?De heer Kamp meende dat de staatssecretaris zeer terughoudend moet zijn
bij de herbeoordeling van oude dossiers. Eerdere besluiten zijn zorgvuldig
genomen en desgevraagd door de rechter getoetst. Hij meende dat het uitgangspunt
van de staatssecretaris moet zijn dat aan eerder genomen besluiten wordt vastgehouden.
Waarom meent de staatssecretaris dat herbeoordeling van de oude dossiers nodig
is? Hoeveel dossiers worden herbeoordeeld? Hebben Amnesty International en
VluchtelingenWerk het exclusieve recht dossiers aan te dragen? Kan men herbeoordeling
van andere dossiers nu nog wel weigeren? De heer Kamp vroeg verder hoeveel
Iraniërs moeten terugkeren en of men inmiddels begonnen is met het uitzetten
van mensen. Kan men zijn uitzetting uitstellen door een nieuwe reeks juridische
procedures te beginnen?Ten slotte wees de heer Kamp erop dat het met de huidige aantallen asielzoekers
te verwachten is dat jaarlijks vele duizenden afgewezen asielzoekers zullen
moeten terugkeren. Bij dergelijke aantallen is individueel toezicht onmogelijk.
De regering moet ervoor zorg dragen dat in individuele zaken een zorgvuldige
beslissing wordt genomen. Hierbij kan het volgen van de ontwikkelingen in
de landen van herkomst een hulpmiddel zijn. Bij de onderhandelingen over het
regeerakkoord is men tot de conclusie gekomen dat het daar echter ook bij
moet blijven. De staatssecretaris schrijft terecht in de brief van 22 januari
dat met het onherroepelijk worden van een afwijzende beslissing op een toelatingsverzoek
een definitief einde is gekomen aan de asielprocedure. Beperkt men zich in
de toekomst bij de monitoring daadwerkelijk tot het volgen van de algemene
situatie in een land?De heer Wijn (CDA) merkte op dat het beleid van het kabinet-Kok
I ertoe heeft geleid dat discussies over de Iraanse asielzoekers zeer beladen
zijn en dat de Iraniërs nog steeds in onzekerheid verkeren. Hij vond
het daarom hoog tijd dat de Kamer duidelijke conclusies trekt.De heer Wijn gaf als zijn visie dat er in Nederland altijd plaats moet
zijn voor mensen die te vrezen hebben voor individuele vervolging wegens hun
politieke of godsdienstige overtuiging, hun nationaliteit, ras of het behoren
tot een bepaalde sociale groep. Deze norm is op de langere termijn echter
alleen dan houdbaar als Nederland een consequent beleid voert voor uitgeprocedeerde
asielzoekers. De asielprocedure dient zorgvuldig te zijn en het ambtsbericht
speelt daarbij een belangrijke rol.Het ambtsbericht stelt dat de naleving van de mensenrechten in Iran een
reden voor zorg blijft, ook al zijn er enkele positieve ontwikkelingen te
constateren. De heer Wijn wees erop dat een aantal met Nederland vergelijkbare
landen en de UNHCR ervan uitgaan dat asielzoekers die na een zorgvuldige procedure
worden afgewezen zonder al te grote risico's naar Iran kunnen terugkeren.
VluchtelingenWerk en Amnesty International verzetten zich hier niet tegen.
De heer Wijn zei daarom de conclusie te delen dat een VVTV-beleid voor Iran
niet langer opportuun is. Volgens het ambtsbericht levert vrijwillige terugkeer
in verreweg de meeste gevallen geen problemen op. In welke gevallen levert
of leverde dit wel problemen op? Er staat verder in het ambtsbericht dat de
Iraanse autoriteiten nauwelijks geïnteresseerd zijn in uitgeprocedeerde
asielzoekers, maar tegelijkertijd ook dat, vooral in de eerste periode van
de detentie, grove schendingen van de mensenrechten niet zijn uitgesloten.
Met het oog hierop vroeg hij de bewindslieden of het zeker is dat uitgeprocedeerde
asielzoekers bij hun terugkeer niet hoeven te vrezen voor detentie.De heer Wijn zei dat uit het ambtsbericht niet de conclusie kan worden
getrokken dat Iran een veilig land is, hetgeen betekent dat niet iedere Iraniër
kan worden teruggestuurd. Een zorgvuldige procedure moet daarom gegarandeerd
zijn. De staatssecretaris heeft besloten om in voorkomende gevallen
beslissingen in zaken van Iraanse asielzoekers uit de jaren 1994 tot en met
1996 te heroverwegen. Betekent dit dat in de jaren 1997 en 1998 geen VVTV's
zijn verstrekt? De staatssecretaris is verantwoordelijk voor de zorgvuldige
procedure bij asielzaken en de beslissing om Amnesty International en VluchtelingenWerk
zaken voor herbeoordeling voor te laten dragen, mag er niet toe leiden dat
die verantwoordelijkheid voor een deel bij deze organisaties komt te liggen.
Kan de staatssecretaris garanderen dat alle asielzoekers een zorgvuldige procedure
hebben doorlopen, alvorens vertrek wordt aangezegd?Hoe gaat de staatssecretaris de uitgeprocedeerde Iraanse asielzoekers
uitzetten? Hoe doen Zweden en Duitsland dit? De heer Wijn zei een voorstander
te zijn van begeleide terugkeer. Verwacht de staatssecretaris dat sommige
Iraniërs vrijwillig zullen terugkeren en is die vrijwilligheid noodzakelijk
om tot Iran toegelaten te worden?Op korte termijn zal een ambtelijke missie afreizen naar Iran om daar
te overleggen over consulaire kwesties en problemen rond migratie. Gaat het
daarbij louter om operationele zaken? Verstrekt de Iraanse ambassade laissez-passers?
Ten slotte vroeg de heer Wijn of deze nog nodig zijn nu president Khatami
heeft gezegd dat Iraniërs ook zonder geldige identiteitskaart mogen terugkeren.De heer Dittrich (D66) bestreed de indruk dat president Khatami
een verlicht leider van Iran is. Voor zijn positie en macht is Khatami namelijk
in belangrijke mate afhankelijk van de conservatieve religieuzen. Hij vond
dat dit in het oog gehouden moet worden bij de beoordeling van het ambtsbericht.
De rechtspleging is een farce en lijkt nog verder te verslechteren nu de rechter
ook de taak van het openbaar ministerie vervult. Waar is de stelling op gebaseerd
dat uitgeprocedeerde asielzoekers bij terugkeer in Iran in de regel niet te
maken krijgen met de zwakke punten van dit rechtssysteem? Wat gebeurt er met
mensen die wel met die zwakke punten te maken krijgen?De UNHCR en een aantal landen vinden dat terugkeer naar Iran verantwoord
is. De heer Dittrich zei zich in deze opvatting te kunnen vinden, mits asielzoekers
met een overtuigend vluchtverhaal en mensen uit de risicogroepen ruimhartig
worden bekeken en voor een verblijfsvergunning in aanmerking blijven komen.
Hij vroeg of de bewindslieden ermee kunnen instemmen dat intellectuelen (schrijvers,
journalisten, uitgevers, universitaire docenten et cetera), moslims die tot
het christendom bekeerd zijn en bekeringsactiviteiten hebben ontplooid, Bahái
en homoseksuelen tot de risicogroepen worden gerekend. Zijn de definities
van deze groepen wel voldoende duidelijk? Welke werkinstructie heeft de IND
voor Iraanse homoseksuelen die een asielverzoek indienen?De heer Dittrich meende dat een zorgvuldige procedure een uitgebreide
monitoring overbodig maakt. Hij vond het wel zaak dat het ambassadepersoneel
open staat voor de problemen van mensen die teruggekeerd zijn. Van de ambassade
mag worden verwacht dat zij actief zoekt naar een oplossing voor deze problemen.Het terugkeerbeleid voor Iraniërs van de afgelopen jaren was rommelig
en onduidelijk. Zowel de regering als de Kamer hebben sinds januari 1995 dubbelzinnige
signalen afgegeven die niet alleen voor onzekerheid bij de betrokkenen hebben
gezorgd, maar ook verwachtingen hebben gewekt. De heer Dittrich vond dat daarom
bezien moet worden of het mogelijk is het driejarenbeleid van toepassing te
verklaren op mensen die voor 1996 in Nederland asiel hebben aangevraagd en
bij wie geen sprake is van een contra-indicatie. Hoeveel Iraniërs komen
eventueel voor een dergelijke regeling in aanmerking? Is het eigenlijk wel
mogelijk om mensen die al zolang in Nederland wonen terug te laten keren?
Mocht het niet mogelijk zijn om het driejarenbeleid van toepassing te verklaren
dan vond de heer Dittrich het voorstel om Amnesty International en VluchtelingenWerk
om zaken voor herbeoordeling te laten voordragen een praktisch
en goed voorstel.Mevrouw Halsema (GroenLinks) zei dat de kwaliteit van het ambtsbericht
verbeterd is, maar vond wel dat er nog steeds te weinig bronnen worden gebruikt.
Zij keurde het verder volstrekt af dat in het ambtsbericht zelf politieke
conclusies worden getrokken over de vraag of Iraniërs wel of niet kunnen
worden uitgezet.In het ambtsbericht wordt geconcludeerd dat de Iraanse samenleving zich
zodanig positief ontwikkelt, dat terugkeer niet langer onverantwoord is. Mevrouw
Halsema zei echter tendensen te ontwaren die eigenlijk somber zouden moeten
stemmen. Zo is het politieke klimaat in Iran nog steeds wankel en is het ongewis
in welke richting de Iraanse samenleving zich zal ontwikkelen. President Khatami
lijkt hervormingsgezind, maar zijn beleid wordt voortdurend ondermijnd door
de religieuze leiders van het land. Conservatieve krachten roeren zich steeds
sterker, hetgeen blijkt uit het optreden van terreurgroepen die op een gewelddadige
wijze kritische geluiden de kop in proberen te drukken.Omdat de functie van rechter en aanklager zijn samengevoegd is onpartijdigheid
in het justitiële systeem een fictie geworden. De vrijheid van meningsuiting
was al beperkt, maar het afgelopen jaar is de repressie van schrijvers en
intellectuelen toegenomen. Mevrouw Halsema vroeg of het waar is dat marteling
«slechts» plaatsvindt totdat een bekentenis is afgelegd of de
aangeklaagde is veroordeeld. Impliceert het feit dat de Iraanse rechtsstaat
niet voldoet aan de minimumvoorwaarden niet dat iedere burger getroffen kan
worden door de terreur van het regime en dat het eigenlijk onmogelijk is om
risicogroepen te onderscheiden? De problemen van de Iraanse bevolking worden
ook vergroot door de economische depressie waar het land mee te kampen heeft.Mevrouw Halsema vroeg of een optimistische toekomstverwachting voor Iran
wel gerechtvaardigd is, gezien de negatieve politieke, rechtsstatelijke en
economische ontwikkelingen. Is het ambtsbericht niet te eenzijdig gebaseerd
op de goede bedoelingen van een deel van het regime, terwijl het land in werkelijkheid
af koerst op destabilisatie en een escalatie van onlustgevoelens? Kan men
in gemoede stellen dat Iran aan het centrale uitgangspunt van het asielbeleid
voldoet, namelijk dat alleen personen over wier veiligheid na terugkeer geen
twijfel bestaat, in aanmerking komen voor terugkeer? Is de situatie in Iran
vergeleken met die van een jaar geleden daadwerkelijk verbeterd? Dit is van
belang, omdat een jaar geleden noch de Kamer noch de regering het risico wilde
nemen, mensen terug te sturen naar Iran.Waarom definieert de staatssecretaris risicogroepen als uiteindelijk individuele
toetsing de doorslag geeft? Komen mensen uit de risicogroepen soms automatisch
in aanmerking voor een VVTV? Mevrouw Halsema vroeg in dit verband waarom vrouwen
niet als een aparte risicogroep worden genoemd. Zij meende verder dat geen
enkel asielverzoek van een Iraniër in de AC-procedure mag worden afgedaan,
omdat Iran een kwetsbaar land is met een slechte mensenrechtensituatie. De Iraanse asielzoekers zijn de afgelopen jaren de dupe geworden van het
rommelige beleid dat achtereenvolgende regeringen de afgelopen jaren hebben
gevoerd. Er is eerst jarenlang een gedoogbeleid gevoerd, waarna in 1995 werd
besloten dat mensen terug moesten, niet omdat de situatie in Iran was verbeterd,
maar omdat de regering tot een ander inzicht was gekomen. De regering durfde
hieraan toentertijd klaarblijkelijk geen consequenties te verbinden, want
in de daarop volgende jaren zijn er nauwelijks mensen verwijderd. In de Kamer
is steeds met veel omzichtigheid gesproken over het terugsturen van mensen
naar Iran. De staatssecretaris wil nu de gevallen uit 1994 tot en met 1996
herbeoordelen na jaren van rommelig beleid en niet altijd even zorgvuldige
beoordelingen. Mevrouw Halsema meende dat het beter is om het driejarenbeleid op deze mensen van toepassing te verklaren. Dit is niet alleen rechtvaardiger,
het voorkomt ook een verhoging van de werkdruk bij de IND, de rechters en
de COA's.De heer De Wit (SP) zei dat de stopzetting van het VVTV-beleid
voor Iraanse asielzoekers in 1995 had moeten leiden tot het uitzetten van
uitgeprocedeerde asielzoekers. In juni 1997 heeft de Kamer om monitoring gevraagd
als extra waarborg bij het te voeren terugkeerbeleid. In november 1997 is
het uitzettingsbeleid echter stopgezet en is men overgegaan tot UVV-beleid,
omdat de voorgenomen monitoring niet mogelijk bleek. De heer De Wit zei het
in dit verband vreemd te vinden dat de huidige regering het ontbreken van
toezicht op terugkeer niet langer ziet als een reden om uitzettingen op te
schorten, omdat de mensenrechtensituatie in Iran niet wezenlijk is veranderd.
De onzorgvuldigheid als gevolg van het gedoogbeleid heeft ertoe geleid dat
men al in 1997 aankondigde dat een herbeoordeling van de dossiers nodig was.
Deze aankondiging heeft echter geen vervolg gekregen. De heer De Wit meende
dat al deze beleidswijzigingen tot een onacceptabele onzekerheid hebben geleid
bij de betrokken Iraniërs.Denkt de staatssecretaris dat uitzetting van de Iraanse asielzoekers en
met name van de asielzoekers die in de lange tijd dat zij in Nederland hebben
verbleven in het ongewisse zijn gelaten over hun toekomst, nog een realistische
mogelijkheid is? Om hoeveel uitgeprocedeerde asielzoekers gaat het? Staan
er voor de uitgeprocedeerde asielzoekers nog beroepsmogelijkheden open als
de staatssecretaris overgaat tot uitzetting en wat zijn de eventuele consequenties
hiervan voor de rechterlijke macht? De heer De Wit vroeg of het rommelige
beleid van de afgelopen jaren er niet toe zal leiden dat asielzoekers hun
zaak zullen winnen als zij die aanhangig maken bij de rechter. Is het daarom
niet verstandiger te voorkomen dat zaken aan de rechter worden voorgelegd
door zelf het initiatief te nemen en een analyse te maken van de verschillende
dossiers? Heeft de ruime interpretatie van het UVV-beleid sinds 1996 voor
Iraanse asielzoekers nog gevolgen voor de beoordeling van de individuele zaken?De heer De Wit vroeg of er geen beletselen zullen worden opgeworpen door
Iran zelf, als Nederland daadwerkelijk overgaat tot uitzetting. In het verleden
zijn er immers moeilijkheden gerezen rond de reisdocumenten die door Iran
verstrekt moeten worden. Is op dit punt inmiddels sprake van een wijziging
in het Iraanse beleid? Hij zei verder benieuwd te zijn naar de uitkomsten
van de ambtelijke missie naar Iran.De staatssecretaris zal een aantal zaken uit de jaren 1994 tot en met
1996 herbeoordelen. Welke zaken komen daarvoor in aanmerking? Ten slotte vroeg
de heer De Wit of hierbij opnieuw wordt gekeken naar het asielrelaas en of
de problemen rond het VVTV-beleid geen aanleiding vormen het driejarenbeleid
opnieuw te bezien.De heer Rouvoet (RPF) zei mede namens het GPV te spreken. Hij
constateerde dat de monitoring in de loop van de tijd veranderd is in louter
toezicht op terugkeer, terwijl de Kamer aanvankelijk was voorgespiegeld dat
het aanmerkelijk meer inhield. Hij wees in dit verband op de paradox dat voor
goede monitoring medewerking van de overheid nodig is, maar dat die medewerking
tegelijkertijd een aanwijzing is dat monitoring overbodig is. Als monitoring
noodzakelijk wordt geacht, betekent dit dat er iets mankeert aan de criteria
op grond waarvan een asielzoeker Nederland moet verlaten. Hij vond dat Nederland
een nog zorgvuldiger toelatingsbeleid moet voeren voor Iraniërs, als
monitoring in de praktijk onmogelijk blijkt.De heer Rouvoet zei in te kunnen stemmen met de conclusie dat het op voorhand
niet onverantwoord is om uitgeprocedeerde Iraanse asielzoekers terug te sturen.
Iran is niet voor iedereen een onveilig land, hetgeen niet betekent dat Iran
dus een veilig land is. Hij vond dat de zorgen over de mensenrechtensituatie
en de rechtspleging in Iran gerechtvaardigd zijn. Daarom is het terecht dat
mensen die behoren tot een van de risicogroepen niet worden teruggestuurd.Het is opvallend dat in het ambtsbericht de positie van christenen wel
expliciet wordt genoemd, maar in andere berichten, zoals het persbericht naar
aanleiding van het kabinetsbesluit, niet. De heer Rouvoet zei dat alle twijfel
weggenomen moet worden over de positie van de bekeerde moslims. Deze mensen
moeten zeker niet worden teruggestuurd. Eerder is gesuggereerd dat zij veilig
kunnen terugkeren als zij zich na terugkeer onthouden van evangelisering en
als zij niet laten blijken dat zij niet langer moslim zijn. De heer Rouvoet
vond dit onacceptabel, omdat de Nederlandse definitie van godsdienstvrijheid
niet aangepast mag worden aan de definitie van het Iraanse regime.De heer Rouvoet wees erop dat niet alleen politieke activiteit ertoe kan
leiden dat men gezien wordt als een potentieel gevaar voor de Iraanse samenleving.
Mensen die kennis hebben van verrijking door en corruptie van leden van het
regime lopen in Iran gevaar en moeten daarom dikwijls uitwijken. Hij vroeg
om een ruimhartige interpretatie van het begrip «risicogroep»,
zodat ook die mensen in Nederland kunnen blijven.Ten slotte merkte de heer Rouvoet op dat de voorgeschiedenis van het asielbeleid
voor Iraanse asielzoekers billijkt dat bij het in de afgelopen periode materieel
gevoerde VVTV-beleid de driejarentermijn in acht wordt genomen. De herbeoordeling
is eventueel een alternatief voor de driejarentermijn. Welke precieze redenen
heeft de staatssecretaris voor deze herbeoordeling?De heer Van der Staaij (SGP) noemde de mensenrechtensituatie
in Iran zorgelijk. Onder het bewind van president Khatami is de bandbreedte
waarbinnen mensen hun eigen mening kunnen uitdragen iets toegenomen. De verdwijning
van dissidente auteurs laat echter zien dat er nog steeds terecht kritische
vragen worden gesteld bij de ontwikkeling van de mensenrechtensituatie in
Iran. De trefwoorden voor Iran zijn: zorgelijk en instabiel. Hij vond het
daarom onterecht dat in krantenverslagen over het ambtsbericht de indruk wordt
gewekt dat het ambtsbericht Iran veilig verklaart. Een en ander betekent echter
ook niet dat het op voorhand onverantwoord is om asielzoekers terug te sturen
die, op grond van hun vluchtverhaal, niet in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning.Evenals bij het vorige ambtsbericht zijn ook bij het jongste ambtsbericht
kanttekeningen te plaatsen. Zo staat er dat er geen gegevens zijn over de
strafrechtelijke vervolging van evangeliserende christenen. Had nader onderzoek
hier niet meer duidelijkheid kunnen scheppen? De heer Van der Staaij zei ook
een kanttekening te willen plaatsen bij de afbakening in het ambtsbericht
van het begrip «evangeliserend christen». In het ambtsbericht
wordt namelijk gesproken over actief bekerende christenen, hetgeen in de Iraans
context een moeilijk te hanteren begrip is. De Iraanse regering probeert al
jaren de christelijke kerken te laten uitsterven door van hen te eisen dat
zij zich volstrekt afsluiten van de samenleving. Het begrip «actief
bekeren» heeft in Nederland dan ook een heel andere betekenis dan in
Iran.Kan de staatssecretaris uitleggen waarom er VVTV's zijn verstrekt nadat
het VVTV-beleid in principe beëindigd was? Komen naast Amnesty International
en VluchtelingenWerk andere organisaties in aanmerking voor het voordragen
van zaken voor herbeoordeling? Wat is de reden voor deze herbeoordeling?De heer Van der Staaij zei ten slotte het standpunt van de regering te
delen dat monitoring een aanvullend instrument is en dat het geen overheersende
rol mag spelen bij de individuele procedures. Het is dan wel essentieel dat
de regering een goed inzicht heeft in de situatie van een land van herkomst
en dat zij kan garanderen dat beslissingen in asielzaken zorgvuldig worden
genomen. Aan deze voorwaarden moet voldaan zijn als de regering
de monitoring niet langer een aanvullende rol wil laten spelen bij de beoordeling
van de individuele situatie van asielzoekers. Het antwoord van de regeringDe minister van Buitenlandse Zaken zei niet optimistisch te
zijn over de ontwikkelingen in Iran. Weliswaar heeft president Khatami aangeven
te willen werken aan de «rule of law» in Iran, maar de aanwezigheid
van een duidelijk conservatieve groepering maakt dat men slechts kan hopen
dat de situatie zal verbeteren. De Nederlandse regering en de Europese Unie
hebben met afschuw gereageerd op de moorden in december 1998 en januari van
dit jaar. Deze moorden, die aantonen dat Iran geen veilig land is, zijn ook
aan de orde gesteld tijdens het overleg tussen de EU en Iran op 16 december
1998. De minister wees erop dat men dan ook op geen enkele manier uit het
ambtsbericht mag concluderen dat Iran een veilig land is.De Iraanse regering wil de VN-rapporteur voor de mensenrechten niet in
Iran toelaten. Zij meent dat er sprake is van een dubbele standaard, omdat
Iran anders zou worden beoordeeld dan andere landen in de regio. De minister
zei de houding van de Iraanse regering te betreuren. Deze houding is een verdere
aanwijzing dat er geen reden is om optimistisch te zijn over de situatie in
Iran.Omdat de overheid bij asielzaken snel onder vuur komt te liggen, is het
van cruciaal belang dat de ambtsberichten op de meest zorgvuldige wijze worden
samengesteld en dat er met een betrokken en analytisch oog naar wordt gekeken.
De minister zei daarom verheugd te zijn over de opmerking van verschillende
leden van de commissies dat de kwaliteit van de ambtsberichten is verbeterd.
Hij merkte hierbij op dat het zijn streven is om de kwaliteit verder te vergroten.
De kern van het ambtsbericht is dat ondanks de positieve ontwikkelingen in
Iran de mensenrechtensituatie aanleiding blijft geven tot zorg, vooral voor
die mensen of groepen die door de Iraanse regering worden gezien als een potentiële
bedreiging van de islamitische waarden en normen die de basis zijn van deze
samenleving. Deze mensen en groepen lopen het risico slachtoffer te worden
van mensenrechtenschendingen. Deze inschatting van de situatie in Iran is
de basis geweest voor de conclusies die de staatssecretaris van Justitie heeft
getrokken voor het asielbeleid. De minister zei dat de aanbevelingen van de
commissie-Wijnholt zo veel mogelijk overgenomen worden en dat ambtsberichten
inderdaad geen politieke conclusies mogen bevatten. Deze conclusies dienen
door de regering te worden getrokken.De minister zei dat de missie die naar Iran gaat, samengesteld wordt uit
ambtenaren van de IND en het ministerie van Buitenlandse Zaken. Het hoofddoel
van de missie is de Iraanse regering te bewegen uitgeprocedeerde asielzoekers
een laissez-passer te verstrekken. Tot op heden is zij hier alleen toe bereid
als er sprake is van vrijwillige terugkeer. Zolang de Iraanse regering bij
dit standpunt blijft, is het niet mogelijk om uitgeprocedeerde asielzoekers
naar Iran uit te zetten. Het uitgangspunt van de Nederlandse regering bij
de onderhandelingen hierover is het regeerakkoord, waarin wordt gesteld dat
teruggestuurde asielzoekers moeten worden gadegeslagen bij hun terugkeer op
het vliegveld en dat zij te allen tijde de ambassade om hulp kunnen vragen.Wanneer uitgeprocedeerde en teruggezonden asielzoekers in Iran in aanraking
komen met de rechter is dit meestal naar aanleiding van het niet-vervullen
van de dienstplicht of desertie. Dergelijke zaken worden veelal afgekocht
en de minister zei geen aanwijzingen te hebben dat deze mensen worden gemarteld.
De minister merkte hierbij op dat het vooral de in het ambtsbericht genoemde
groepen zijn die met de zwakke punten van het Iraanse rechtssysteem worden
geconfronteerd. Dit gegeven is een van de redenen dat de staatssecretaris
in zijn beleid een bijzondere positie toekent aan de zogenaamde risicogroepen.De staatssecretaris van Justitie zei dat Iran niet zo onveilig
genoemd kan worden dat terugkeer naar dit land op voorhand onverantwoord is,
waarbij hij wel een bijzondere positie toekende aan de zogenaamde risicogroepen.
Het toezicht op terugkeer is een algemeen instrument en zal niet meer worden
toegepast in individuele gevallen. Een voorwaarde hierbij is wel dat de asielprocedure
in Nederland zo zorgvuldig is dat mensen die moeten terugkeren dat veilig
kunnen doen. De regering heeft deze beleidsconclusies kunnen trekken, omdat
zij de Kamer een nieuw ambtsbericht en de notitie over het toezicht op terugkeer
kan voorleggen en het rapport van de commissie-Wijnholt gereed is. Deze drie
samenhangende rapporten maken het de regering mogelijk nieuwe voorstellen
voor het asielbeleid ten aanzien van Iran aan de Kamer voor te leggen.Het begrip «risicogroep» is ingevoerd om de bewijslast te
vergemakkelijken voor diegenen die tot een van deze groepen behoren. Dit neemt
niet weg dat individuele toetsing van het vluchtverhaal de basis van het asielbeleid
is en blijft. De staatssecretaris gaf aan dat in de werkinstructie van de
IND mensen tot een risicogroep worden gerekend als zij door de Iraanse regering
mogelijkerwijs als een bedreiging worden gezien van de Iraanse samenleving.
Deze risicogroepen zijn: intellectuelen, schrijvers, journalisten, uitgevers,
leidinggevenden van de anglicaanse kerk en de Assemblies of God, de Bahái
en personen die worden verdacht van banden met de Muhajeddin Khalq. Verder
komen homoseksuelen in aanmerking voor een A-status als aannemelijk is dat
de persoon in kwestie een veroordeling te wachten staat voor vermeende homoseksuele
handelingen. De conclusie dat iemand een veroordeling te wachten staat, moet
worden getrokken uit de wijze waarop de betrokkene in zijn asielrelaas duidelijk
maakt dat zijn of haar homoseksualiteit de reden is om Iran te ontvluchten.De positie van vrouwen in Iran is de laatste jaren verbeterd. Dit impliceert
dat er geen aanleiding is om vrouwen in het algemeen als risicogroep aan te
merken. De staatssecretaris merkte hierbij op dat dit onverlet laat dat individuele
vrouwen wel degelijk in aanmerking kunnen komen voor een A-status als er sprake
is van ernstige vormen van discriminatie. Hij zei de Kamer te willen berichten
of het mogelijk is om tot een omschrijving te komen van bepaalde groepen vrouwen
en om die omschrijving vervolgens te gebruiken als de definitie van een nieuwe
risicogroep. Hij zei verder de Kamer nader te willen informeren over de positie
van christenen in Iran, waarbij hij een onderscheid wilde maken tussen mensen
die in Iran zijn bekeerd en diegenen die zich in Nederland hebben bekeerd.
In een werkinstructie van 28 april 1998 is de IND geïnstrueerd alleen
die asielverzoeken af te handelen waarvan niet geloofwaardig wordt geacht
dat de betrokken asielzoeker zich hetzij in Nederland, hetzij in Iran heeft
bekeerd tot het christendom.De veralgemenisering van het instrument van monitoring betekent dat door
de Nederlandse ambassade doorlopend wordt bezien of de beleidsconclusies uit
het ambtsbericht overeenkomen met de praktijk. Men verzamelt hiertoe informatie
via netwerken van de ambassade en mensenrechtenorganisaties. De staatssecretaris
gaf aan dat de veranderde opvatting van de regering over monitoring samenhangt
met haar visie op het gehele asielbeleid. De regering is namelijk van mening
dat pas tot terugkeer overgegaan mag worden als men na een zorgvuldige procedure
tot de overtuiging is gekomen dat terugkeer verantwoord is. Als monitoring
een voorwaarde zou moeten zijn voor terugkeer is dat een testimonium paupertatis
van de asielprocedure.De staatssecretaris gaf aan dat sinds 1995 ongeveer vijfhonderd uitgeprocedeerde
asielzoekers vrijwillig zijn teruggekeerd naar Iran. Er lopen
nog ongeveer tweeduizend procedures en verder verblijven er duizend mensen
in Nederland die uitstel van vertrek hebben gekregen.De grote aantallen asielzoekers die tussen 1994 en 1996 zijn geconfronteerd
met de verwarring in het Nederlandse asielbeleid voor Iran en de toezegging
van de vorige staatssecretaris te komen tot een herbeoordeling, noemde de
staatssecretaris de redenen voor zijn besluit een herbeoordeling te laten
uitvoeren. Deze herbeoordeling zal plaatsvinden in samenspraak met Amnesty
International en VluchtelingenWerk, waarbij hij aantekende dat hij verantwoordelijk
blijft voor de resultaten. Amnesty International en VluchtelingenWerk zullen
zaken aanreiken waarin naar hun mening in het verleden ernstige fouten zijn
gemaakt.De staatssecretaris zei dat er formeel geen sprake kan zijn van driejarenbeleid
voor Iraanse asielzoekers, gezien de periode waarin dit beleid relevant was.
In materieel opzicht kan men in een aantal gevallen wellicht tot een andere
conclusie komen. Gezien de discussie hierover in de Kamer zei hij deze zaak
nogmaals te willen bezien en met nadere voorstellen te zullen komen.Ten slotte zei de staatssecretaris, gezien het ambtsbericht, niet uit
te kunnen sluiten dat in de toekomst asielverzoeken van Iraniërs in de
AC-procedure zullen worden afgedaan. Nadere gedachtewisselingDe heer Middel (PvdA) vroeg de minister nader in te gaan op
het zorgvuldigheidscriterium voor ambtsberichten. Op grond van dit criterium
moeten specifieke groepen worden genoemd die volgens de Iraanse regering een
bedreiging vormen voor de Iraanse samenleving. Komen deze categorieën
overeen met de risicogroepen die de staatssecretaris noemt?Hij merkte op dat, meer dan nu het geval is, door de ambassade in Teheran
informatie ingewonnen moet worden bij oppositionele groepen in Iran.Als met het overleg met de Iraanse regering over het verstrekken van laissez-passers
langere tijd gemoeid is, leidt dit tot onacceptabele onzekerheid bij de betrokken
asielzoekers in Nederland. Het is wellicht inhumaan om dan alsnog tot uitzetting
over te gaan, ook al heeft de regering hier formeel het recht toe. Kan de
minister over dit overleg meer duidelijkheid verschaffen?De heer Middel vroeg de staatssecretaris aan te geven over welke mensen
het gaat als er over de driejarentermijn wordt gesproken. Vindt hij dat deze
mensen een verblijfstitel moet worden verleend, omdat zij hier al zo lang
verblijven? Kan hiervan precedentwerking uitgaan?Ten slotte zei hij dat daadwerkelijk uitvoering moet worden gegeven aan
uitzetting als de Kamer beslist dat dit niet langer onverantwoord is. Dit
is een voorwaarde voor de geloofwaardigheid van het asielbeleid.De heer Kamp (VVD) vroeg of Nederland inderdaad geen mensen
gedwongen uitzet als aan hen geen laissez-passer is verstrekt. Wijkt Nederland
hiermee af van andere Europese landen?Bij vrijwillige terugkeer is er, in tegenstelling tot gedwongen terugkeer,
geen sprake van monitoring. Hij zei dat een dergelijk verschil onlogisch is
en dat de Nederlandse betrokkenheid bij een asielzoeker dient op te houden
als een afwijzende beslissing is genomen op een asielverzoek.De heer Kamp zei bevreesd te zijn dat de staatssecretaris zich met de
herbeoordelingen op een hellend vlak begeeft en dat nu wellicht ook andere
groepen in aanmerking kunnen komen voor herbeoordeling. Hij meende derhalve
dat de staatssecretaris de groep die in aanmerking komt voor herbeoordeling
op basis van duidelijke criteria nauwgezet moet afbakenen. De heer Wijn (CDA) zei gerustgesteld te zijn door de opmerking
van de minister dat er geen indicatie is dat mensen na hun terugkeer worden
gemarteld. Een andere indicatie zou voor hem aanleiding zijn het terugkeerbeleid
voor Iraanse asielzoekers niet te steunen.Hij vond het verbazingwekkend dat de staatssecretaris op dit moment nog
geen standpunt in wil nemen over het driejarenbeleid. Lag het niet voor de
hand dat het driejarenbeleid reeds bij dit overleg aan de orde zou komen?
Desgevraagd gaf hij aan dat het materiële driejarenbeleid in zijn ogen
niet van toepassing is op uitstel van vertrek.De heer Dittrich (D66) vroeg waarom de regering niet heeft
gewacht met formuleren van beleid voor het terugsturen van Iraanse asielzoekers
tot de resultaten van de missie naar Iran bekend zijn. Als Iran niet bereid
is in te gaan op het verzoek aan alle uitgeprocedeerde asielzoekers een laissez-passer
te verstrekken, zullen namelijk grote groepen niet terug kunnen keren.In het verleden is aangegeven dat asielzoekers in gevaar kunnen komen
als zij op het vliegveld gadegeslagen worden. Is dit gevaar inmiddels verdwenen?
Worden de risicogroepen wel voldoende ruim gedefinieerd?De heer Dittrich merkte op dat de discussie over de herbeoordeling uitgesteld
moet worden totdat het standpunt van de staatssecretaris over het driejarenbeleid
bekend is. Als de staatssecretaris immers concludeert dat het driejarenbeleid
materieel van toepassing is, zijn de herbeoordelingen overbodig.Ten slotte merkte hij op dat er snel duidelijkheid moet worden verschaft
over het driejarenbeleid om onrust en wellicht ook escalatie binnen de Iraanse
gemeenschap te voorkomen.Mevrouw Halsema (GroenLinks) zei verheugd te zijn over de toezegging
van de minister dat hij de aanbevelingen van de commissie-Wijnholt overneemt.
Neemt hij ook de aanbeveling over het aantal bronnen uit te breiden en openbaar
te maken? Welke waarde en bewijskracht moeten worden gehecht aan niet openbaar
gemaakte bronnen?Acht de minister het mogelijk dat de situatie in Iran escaleert en dat
Iran als een gevolg daarvan destabiliseert?Mevrouw Halsema wees verder op de onduidelijkheid die bestaat over de
bereidheid van Iran om laissez-passers te verstrekken. Zij vroeg de staatssecretaris
of deze onduidelijkheid en de onzekere toekomst van Iran er niet toe zullen
leiden dat hij Iraanse asielzoekers wederom uitstel van vertrek moet verlenen.
Bestaat er verder niet het gevaar dat de Iraniërs uiteindelijk in de
semi-illegaliteit terecht komen?Ten slotte merkte zij op dat de voorgestelde beleidswijzigingen haars
inziens niet van kracht kunnen worden, totdat de brief van de staatssecretaris
over het driejarenbeleid door de Kamer is besproken.De heer De Wit (SP) vroeg of de onzekerheid die bestaat, omdat
het overleg over de laissez-passers nog niet is afgerond, een reden is om
het UVV-beleid te continueren. Weegt het gedurende zeer lange tijd verleende
uitstel van vertrek mee bij de uiteindelijke beslissing een asielzoeker wel
of niet uit te zetten?De heer Rouvoet (RPF) stemde in met de opmerking van de staatssecretaris
dat monitoring een testimonium paupertatis is van het in Nederland gevoerde
asielbeleid. Een en ander legt wel een zware hypotheek op het toelatings-
en uitzettingsbeleid, omdat Nederland de verantwoordelijkheid draagt wanneer
het onverhoopt toch fout gaat met een teruggekeerde asielzoeker.Hij stelde voor om de term «monitoring» te laten vallen, omdat
hiervan niet langer sprake is. Er is nu nog slechts sprake van een aankomstcheck,
gecombineerd met een helpdeskfunctie van de ambassade. Wil de staatssecretaris in zijn brief over de christelijke groeperingen
in Iran ingaan op het verschil tussen bekeringsactiviteiten en het openlijk
uitkomen voor je geloof? De heer Rouvoet meende dat deze aspecten in elkaar
overlopen. Als het schenden van godsdienstvrijheid een reden voor asiel in
Nederland is, dient voor Iraniërs wel dezelfde definitie van godsdienstvrijheid
te gelden als voor Nederlanders.De heer Rouvoet zei ten slotte dat de onzekerheid rond de laissez-passers
een extra reden is om het driejarenbeleid eventueel van toepassing te verklaren
op Iraniërs.De heer Van der Staaij (SGP) merkte op dat er verschillende
definities van het begrip «risicogroep» worden gegeven. Is dit
geen reden om deze definities scherper te formuleren? Hij zei verder beducht
te zijn voor het gevaar dat te veel waarde wordt gehecht aan het wel of niet
behoren tot een risicogroep. De individuele toetsing moet immers uitgangspunt
van beleid blijven.Gezien de beschamend verwarrende voorgeschiedenis zei de heer Van der
Staaij ten slotte met des temeer belangstelling uit te kijken naar de brief
van de staatssecretaris over het driejarenbeleid. Kunnen bij de herbeoordeling
niet meer organisaties worden betrokken dan alleen Amnesty International en
VluchtelingenWerk? Het antwoord van de regeringDe minister van Buitenlandse Zaken zei dat de ambassade in
Teheran uiteraard contact heeft met NGO's in Iran en ook beschikt over andere
netwerken in het land. Zonder deze contacten is het onmogelijk zich een beeld
te vormen van de situatie in Iran.De missie zal eind februari/begin maart 1999 naar Teheran afreizen. De
minister zei dat het de bedoeling is dat de onderhandelingen niet al te lang
zullen duren. Kort nadat de missie is teruggekeerd, zullen conclusies uit
het overleg met de Iraanse regering worden getrokken. De regering heeft voor
de koninklijke weg gekozen door eerst de Kamer duidelijkheid te verschaffen
over het door de regering voorgenomen beleid en pas dan een missie naar Teheran
te sturen.De minister bevestigde dat de regering de aanbevelingen van het rapport-Wijnholt
overneemt en dat het ministerie van Buitenlandse Zaken zich bij het opstellen
van ambtsberichten zal conformeren aan de richtlijn van de commissie over
de openbaarheid van bronnen.De staatssecretaris zei dat hij in zijn brief aandacht zal
besteden aan aspecten als het aantal betrokkenen, de te onderscheiden groepen
en de eventuele precedentwerking. Hij zei dat naar mate de regering beter
in staat is om een consistent beleid te voeren het gemakkelijker wordt om
het beleid ook daadwerkelijk uit te voeren.De regering gaat in beginsel alleen over tot uitzetting als de uitgeprocedeerde
asielzoeker in het bezit is van een laissez-passer. De staatssecretaris zei
dat Zweden mensen naar Iran uitzet die niet in het bezit zijn van een laissez-passer.
Hij tekende hierbij wel aan dat de Zweedse regering connecties heeft met een
Iraanse vliegmaatschappij, waardoor het aannemelijk is dat er toch sprake
is van een document met dezelfde waarde als een officieel laissez-passer.De staatssecretaris zei dat het werken met risicogroepen mede bedoeld
is als aansporing om extra zorgvuldig te oordelen over het verzoek van een
Iraanse vluchteling. Wanneer een asielzoeker aannemelijk kan maken dat hij
tot een risicogroep behoort, komt hij gemakkelijker in aanmerking voor een
status. Als men niet tot een dergelijke groep behoort, kan men natuurlijk
op grond van de individuele beoordeling in aanmerking komen voor een status.
In dat geval zal een asielzoeker echter meer moeten doen om in aanmerking
te komen voor een status. De staatssecretaris onderkende dat
scherpere definities van risicogroepen het werken met deze begrippen eenvoudiger
maakt. Hij vond scherpere definities echter niet noodzakelijk, omdat de individuele
beoordeling uiteindelijk altijd de doorslag geeft. Het is ook niet nodig om
ruimhartiger met het begrip «risicogroep» om te gaan, omdat het
een eerste aanduiding is die bij de beoordeling wordt meegewogen.De staatssecretaris bevestigde dat het niet de bedoeling is om alle zaken
voor herbeoordeling in aanmerking te laten komen. Met Amnesty International
en VluchtelingenWerk zal de afspraak worden gemaakt dat men moet kunnen motiveren
waarom herbeoordeling nodig is. Desgevraagd zei hij dat alle zaken die worden
voorgelegd ook daadwerkelijk door hem zullen worden beoordeeld. Deze herbeoordeling
zal beperkt blijven tot de groep Iraanse asielzoekers. Hij zei eveneens van
mening te zijn dat eerst zijn oordeel over de driejarentermijn bekend en de
discussie hierover afgerond moet zijn vooraleer de voorbereidingen met Amnesty
International en VluchtelingenWerk voor de herbeoordelingen worden gestart.«Gadeslaan op het vliegveld» is een observatie die bruikbaar
is bij het volgen van algemene ontwikkelingen in een land. De resultaten ervan
zullen worden gebruikt bij de evaluatie van het beleid. De staatssecretaris
bevestigde dat het «gadeslaan» niet langer het volgen van individuele
gevallen betreft. Hij was het eens met de heer Rouvoet dat niet langer over
«monitoring» gesproken moet worden. Dit is de reden dat in de
notitie het begrip «toezicht op terugkeer» wordt gebezigd.In november 1998 heeft de regering de Kamer medegedeeld dat beleidswijzigingen
binnen het asielbeleid onmiddellijk van kracht worden en dat feitelijke uitzettingen
en de effectuering pas plaats zullen vinden nadat het debat met de Kamer over
deze beleidswijzigingen is afgerond. Uitzettingen zijn na dit algemeen overleg
dus mogelijk, zij het dat technische belemmeringen dit onmogelijk maken. Deze
technische belemmeringen blijven bestaan zolang de missie naar Teheran nog
geen positief resultaat heeft opgeleverd. Tot de resultaten van de missie
bekend zijn, zullen er geen veranderingen in de opvang worden doorgevoerd.Ten slotte zei de staatssecretaris dat in zijn brief over de bekeerlingen
de opvatting van de regering over de vraag hoe in dit verband het begrip godsdienstvrijheid
moet worden gehanteerd, meegenomen zal worden.De voorzitter van de vaste commissie voor Justitie,Van HeemstDe voorzitter van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken,De BoerDe griffier van de vaste commissie voor Justitie,Pe XNoot1Samenstelling: Leden: Weisglas (VVD), Scheltema-de Nie (D66), Van Middelkoop
(GPV), Voorhoeve (VVD), Voûte-Droste (VVD), Hessing (VVD), Hoekema (D66),
Marijnissen (SP), Verhagen (CDA), Rouvoet (RPF), Van Oven (PvdA), ondervoorzitter,
De Haan (CDA), Koenders (PvdA), Patijn (VVD), voorzitter, Van den Akker (CDA),
Ross-van Dorp (CDA), Karimi (GroenLinks), Bussemaker (PvdA), Timmermans (PvdA),
Vendrik (GroenLinks), Bos (PvdA), Weekers (VVD), Albayrak (PvdA), Eurlings
(CDA) en Van Dok-van Weele (PvdA).Plv. leden: Blaauw (VVD), Dittrich (D66), Van den Berg (SGP),
Örgü (VVD), Klein Molekamp (VVD), Remak (VVD), Ter Veer (D66), Van
Bommel (SP), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA), De Graaf (D66), Valk (PvdA),
Van der Knaap (CDA), Verbugt (VVD), Balkenende (CDA), Mosterd (CDA), M.B.
Vos (GroenLinks), Feenstra (PvdA), Zijlstra (PvdA), Harrewijn (GroenLinks),
Crone (PvdA), Geluk (VVD), Visser-van Doorn (CDA) en Gortzak (PvdA).XNoot2Samenstelling: Leden: Blaauw (VVD), Weisglas (VVD), Van den Berg (SGP),
Ter Veer (D66), Van Middelkoop (GPV), Apostolou (PvdA), Van Gijzel (PvdA),
Voorhoeve (VVD), Hillen (CDA), Valk (PvdA), Verhagen (CDA), ondervoorzitter,
Hessing (VVD), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA), Hoekema (D66), Marijnissen
(SP), M.B. Vos (GroenLinks), Dijksma (PvdA), Van den Doel (VVD), Koenders
(PvdA), De Boer (PvdA), voorzitter, Van der Knaap (CDA), Ross-van Dorp (CDA),
Karimi (GroenLinks), Timmermans (PvdA) en Wilders (VVD).Plv. leden: Dijkstal (VVD), Bolkestein (VVD), De Graaf (D66), Van 't Riet
(D66), Rouvoet (RPF), Belinfante (PvdA), Duivesteijn (PvdA), Patijn (VVD),
Visser-van Doorn (CDA), Zijlstra (PvdA), Eurlings (CDA), Cherribi (VVD), De
Haan (CDA), Scheltema-de Nie (D66), Van Bommel (SP), Harrewijn (GroenLinks),
Bussemaker (PvdA), Remak (VVD), Albayrak (PvdA), Van Oven (PvdA), Van den
Akker (CDA), Leers (CDA), Vendrik (GroenLinks), Feenstra PvdA) en Balemans
(VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-426.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl