Wijziging Sanctiewet 1977 en In- en uitvoerwet tot vereenvoudiging implementatie van internat. verplichtingen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26872, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-11-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26872 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 21 juni 1999, no.
W02.99.0162/II, met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging
geeft
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26872Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 872Wijziging van de Sanctiewet 1977 en van de In- en uitvoerwet tot vereenvoudiging
van de implementatie van internationale verplichtingenAADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 21 juni
1999 en het nader rapport d.d. 27 oktober 1999, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Buitenlandse Zaken, mede namens de staatssecretaris van
Economische Zaken. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 2 april 1999, no. 99.001461, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Buitenlandse Zaken, mede namens de Staatssecretaris
van Economische Zaken, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet met memorie van toelichting, houdende wijziging van de
Sanctiewet 1977 en van de In- en uitvoerwet tot vereenvoudiging van de implementatie
van internationale verplichtingen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 2 april 1999,
nr. 99.001461, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij en in afschrift aan
de Staatssecretaris van Economische Zaken te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 21 juni 1999, nr. W02.99.0162/II, bied ik U hierbij
aan.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met zijn advies rekening zal
zijn gehouden.1. Het wetsvoorstel strekt er mede toe de in de Sanctiewet 1977 en de
In- en uitvoerwet opgenomen procedures voor de implementatie van internationale
sanctiemaatregelen te wijzigen, omdat die te omslachtig en tijdrovend zouden
zijn 2.Voorgesteld wordt om maatregelen die «uitsluitend strekken ter uitvoering
van bindende besluiten van volkenrechtelijke organisaties of van bindende
internationale afspraken» voortaan steeds bij ministeriële regeling
vast te stellen en deze regeling niet meer te vervangen door een algemene
maatregel van bestuur.De Raad van State merkt hierover het volgende op.a. Het is geenszins uitgesloten dat een sanctiemaatregel
één of meer bepalingen zal bevatten die afwijken van de wet.
Artikel 4 van de Sanctiewet 1977 opent expliciet de mogelijkheid om af te
wijken van de artikelen 6 en 8 van de Vreemdelingenwet. De Raad heeft zich
in een reeks adviezen kritisch uitgelaten over de implementatie van internationale
besluiten bij een van een hogere regeling afwijkende lagere regeling3. Naar het oordeel van de Raad is het slechts in uitzonderlijke
gevallen – wanneer de implementatietermijn op objectieve gronden voorzienbaar
te kort is om een regeling op het geëigende niveau tot stand
te brengen – toegestaan om tijdelijk een voorziening op een lager niveau
te treffen en van de hogere regeling af te wijken. Waar het gaat om een afwijking
van de wet in formele zin – zoals in casu – dient voor een dergelijke
tijdelijke afwijking bovendien in beginsel slechts gebruik te worden gemaakt
van een algemene maatregel van bestuur. Maatregelen ter implementatie van
internationale besluiten die een afwijking van de hiervoor genoemde bepalingen
uit de Vreemdelingenwet inhouden, zouden derhalve – als de lijn van
de Raad wordt gevolgd – slechts tijdelijk bij algemene maatregel van
bestuur mogen worden vastgesteld. De voorgestelde artikelen 2, tweede lid,
en 4, van het wetsvoorstel gaan in dit opzicht dan ook te ver waar ook een
definitieve afwijking bij ministeriële regeling mogelijk wordt gemaakt.
De Raad adviseert het wetsvoorstel op dit punt aan te passen.b. Vorenstaande betekent echter niet dat zolang geen
sprake is van een afwijking van een wet in formele zin (of een algemene maatregel
van bestuur) implementatie per definitie kan plaatsvinden op het niveau van
ministeriële regeling. Ingevolge aanwijzing 26 van de Aanwijzingen voor
de regelgeving is delegatie aan de minister – waar het gaat om implementatie
van internationale besluiten – slechts toegestaan indien deze besluiten
de Nederlandse wetgever, behoudens op ondergeschikte punten, geen ruimte laten
voor het maken van keuzen van beleidsinhoudelijke aard. De formulering van
het voorgestelde artikel 2, tweede lid, van de Sanctiewet 1977 en artikel
2, vierde lid, van de In- en uitvoerwet, is naar het oordeel van de Raad dan
ook niet gelukkig. In deze bepalingen wordt – zoals hiervoor reeds is
opgemerkt – gesproken van «bindende» besluiten en afspraken.
Het feit dat besluiten of afspraken bindend zijn, hoeft echter niet per definitie
te betekenen dat zij geen ruimte laten voor het maken van keuzen van beleidsinhoudelijke
aard. De Raad meent dan ook dat de stellige opmerking in de laatste paragraaf
van het algemeen deel van de memorie van toelichting dat bij bindende internationale
besluiten nationale beleidsruimte ontbreekt, niet houdbaar is. De Raad adviseert
deze opmerking te nuanceren en in de wet te bepalen dat van de bevoegdheid
om bij ministeriële regeling te implementeren slechts gebruik zal worden
gemaakt indien het gaat om technische aangelegenheden of om spoedeisende zaken.
In het laatste geval dient de ministeriële regeling zo spoedig mogelijk
door een algemene maatregel van bestuur te worden vervangen.c. De formulering van de hiervoor genoemde bepalingen
is ook om andere redenen ongelukkig. In de eerste plaats omdat het begrip
«bindend besluit» wordt geïntroduceerd naast het reeds bestaande
begrip «besluiten tot de voldoening waaraan de lidstaten juridisch zijn
verplicht» (artikel 6, tweede lid, van de Sanctiewet 1977 en artikel
2c, derde lid, van de In- en uitvoerwet), zonder dat duidelijk is of hiermee
een verschil in reikwijdte is beoogd, en zo ja, wat dit verschil dan is. In
de tweede plaats omdat onduidelijk is wat moet worden verstaan onder «bindende
internationale afspraken». Uit de Grondwet volgt dat Nederland slechts
via verdragen en besluiten van volkenrechtelijke organisaties kan worden gebonden
aan het geschreven volkenrecht. Internationale «afspraken» kunnen
Nederland dan ook slechts binden indien zij in verdragen of bindende besluiten
van een volkenrechtelijke organisatie zijn neergelegd. De Raad adviseert dan
ook het begrip «bindende internationale afspraken» te vermijden.d. In de memorie van toelichting wordt gesteld1 dat de hiervoor bedoelde procedure leidt tot een herhaling
van zetten, omdat de vooruitlopend op de definitieve regeling vastgestelde
ministeriële regelingen worden vervangen door gelijkluidende algemene
maatregelen van bestuur.De Raad wijst er echter op dat – mede als gevolg van de advisering
door de Raad – de tekst van dan wel de toelichting op de definitieve
algemene maatregel van bestuur regelmatig afwijkt van de daaraan voorafgaande
ministeriële regeling.De hiervoor genoemde stelling dient dan ook in ieder geval te worden genuanceerd.1. Alvorens te reageren op de afzonderlijke opmerkingen van de Raad, hecht
ik eraan te benadrukken dat de voorstellen die in het wetsvoorstel zijn neerge-
legd, in overeenstemming zijn met het kabinetsstandpunt Versnelde implementatie
van EG- en andere internationale besluiten dat door de Minister van Justitie
op 12 augustus 1999 aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal werd aangeboden
(Kamerstukken II, 1998/99, 26 200, VI, nr. 65). In het standpunt benadrukt
het kabinet het belang van het tijdig en juist implementeren van EG- en andere
internationale verplichtingen. In het standpunt komt allereerst de mogelijkheid
aan de orde om implementatie binnen de bestaande kaders te bewerkstelligen.
Eerst wanneer deze weg niet tot een tijdige implementatie kan leiden, kunnen –
onder stricte condities – verdergaande maatregelen – met name
een buitenwerkingstellingsbevoegdheid – benut worden. Het onderhavige
wetsvoorstel bevat geen grondslag voor de toepassing van een dergelijk ultimum
remedium. De voorstellen bewegen zich binnen de huidige kaders en strekken
ertoe de toepassing van het bestaande delegatie-instrument te stroomlijnen,
door beperking van het aantal mede-ondertekeningen van sanctieregelingen en
van regelingen op grond van de In- en uitvoerwet– en door het vereenvoudigen
van de regelgevingsprocedure.Het wetsvoorstel voldoet daarbij aan de toepassingscondities die het kabinetsstandpunt
formuleert voor delegatie van regelgevende bevoegdheid als instrument voor
de uitvoering van internationale verplichtingen, te weten:– beperkte nationale beleidsruimte,– (zeer) korte termijnen voor de implementatie.Ter adstructie van deze stelling kan worden gewezen op de omstandigheid
dat de Europese Unie sanctieregimes van de Verenigde Naties door middel van
verordeningen aan de lidstaten oplegt. Verordeningen werken rechtstreeks,
laten geen of weinig beleidsruimte en kennen – juist vanwege de directe
werking – geen implementatietermijn van enige betekenis. Voor de uitvoering
van dergelijke verordeningen kan veelal worden volstaan met strafbaarstelling
van overtreding van de bepalingen van de verordening en – soms –
met het aanwijzen van de instanties die naar nationaal recht bevoegd zijn.In dit verband zij voorts verwezen naar aanwijzing 339 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving. Ook de in die aanwijzing genoemde omstandigheid dat het
te implementeren internationale besluit vaak gewijzigd zal worden vormt een
indicatie tot delegatie. De sanctiepraktijk – bijvoorbeeld met betrekking
tot Joegoslavië – leert dat ook aan dit criterium wordt voldaan.a. Anders dan de Raad veronderstelt bieden de bepalingen die in dit wetsvoorstel
zijn neergelegd geen grondslag om op overeenkomstige wijze als de voorstellen
waarop voetnoot 2 van 's Raads advies betrekking heeft, in internationaal
verplichte sanctiemaatregelen af te wijken van de wet. Artikel 4, 1°,
van de Sanctiewet 1977, bevat slechts de grondslag om met voorbijgaan van
de aanspraken die in de artikelen 6 en 8 van de Vreemdelingenwet zijn vervat,
de toegang en het verblijf te weigeren aan vreemdelingen die onderdaan zijn
van een in het sanctiebesluit genoemde staat, dan wel gevestigd zijn in een
in het sanctiebesluit aangewezen gebied of in het bezit zijn van documenten
voor grensoverschrijding afgegeven door bij het sanctiebesluit genoemde instanties.
Het «afwijkend regime» – een weigeringsgrond ten aanzien
van verzoeken om toelating en verblijf en een intrekkingsgrond met betrekking
tot reeds verleende verblijfsvergunningen – is derhalve reeds neergelegd
op het niveau van de formele wet – artikel 4 van de Sanctiewet 1977 –
en kan bij gedelegeerde regelgeving worden geactiveerd. De woorden «in
afwijking van» hebben in artikel 4 van de Sanctiewet eenzelfde functie
als de formulering in aanwijzing 85 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
Daar komt bij dat niet goed voorstelbaar is dat en op welke wijze een tijdelijke
regeling waarin toepassing wordt gegeven aan artikel 4 van de Sanctiewet 1977
zou kunnen worden vervangen door een definitieve voorziening op het niveau
van de formele wet. Niet alleen zijn sanctieregimes naar hun aard tijdelijk,
ook de opzet van de aangehaalde artikelen van de Vreemdelingenwet verdraagt
zich niet met de toevoeging van bepalingen waarin – onder aanduiding
van de desbetreffende staat – vastgelegd wordt ten aanzien van welke
vreemdelingen de aanvullende weigerings- en intrekkingsgrond kan worden toegepast.b. De keuzeruimte die bindende internationale sanctieregimes laten is –
leert de praktijk – minder ruim dan de Raad kennelijk veronderstelt
en beperkt zich tot de hoogte van de strafsancties en de keuze van de bevoegde
instantie. Wat de strafsancties aangaat heeft de formele wetgever zijn standpunt
reeds neergelegd in de Wet op de economische delicten. De keuze van de bevoegde instantie vloeit als regel voort uit de aard van de materie en correspondeert
met de aanwijzing van de bevoegde ministers op grond van artikel 1, onderdeel
c, van de Sanctiewet 1977. Een differentiatie tussen technische aangelegenheden
en spoedeisende zaken enerzijds en andere aangelegenheden anderzijds als door
de Raad bepleit, zou de wetgeving nog verder compliceren dan nu al het geval
is – en dus het tegendeel van het oogmerk van de onderhavige wijziging
bewerkstelligen– zonder dat deze differentiatie in de praktijk enige
betekenis zou kunnen hebben: de internationale praktijk leert immers dat elk
bindend sanctieregime en elk bindend in- en uitvoerregime zo spoedeisend is,
dat implementatie op een hoger niveau dan de ministeriële regeling onvermijdelijk
tot een te late uitvoering – en dus overtreding – van internationale
verplichtingen zou leiden.c. Overeenkomstig het advies van de Raad is de redactie van de voorgestelde
artikelen van de Sanctiewet 1977 en van de In- en uitvoerwet aangepast.d. De omstandigheid dat soms tekstuele afwijkingen tussen de ministeriële
regeling en de daarop volgende algemene maatregel van bestuur optreden, vormt
niet zonder meer een argument om de ministeriële regeling te vervangen
door een algemene maatregel van bestuur. Indien de afwijkingen het gevolg
zijn van hangende de totstandkoming van de algemene maatregel van bestuur
opgekomen ontwikkelingen die nog net «meegenomen» kunnen worden,
kan aan een zodanige tekstuele afwijking geen grond voor een vervanging van
een ministeriële regeling door een algemene maatregel van bestuur worden
ontleend. Integendeel: de ervaringen met betrekking tot het Sanctiebesluit
Joegoslavië 1999 zetten de stelling in de memorie van toelichting dat
het huidige wettelijke stelsel leidt tot een herhaling van zetten en een onoverzichtelijk
regelstelsel kracht bij. Het Sanctiebesluit Joegoslavië 1999 –
een algemene maatregel van bestuur – bleek luttelijke weken na inwerkingtreding
al verouderd te zijn: ingevolge de Sanctieregeling luchtvaart Joegoslavië
1999 en de Sanctieregeling financiële sancties Joegoslavië 1999,
die enkele weken na inwerkintreding van het Sanctiebesluit Joegoslavië
1999 tot stand kwamen, is deze algemene maatregel van bestuur al weer grotendeels
buiten werking gesteld. De lotgevallen van het Sanctiebesluit Angola 1998
vormen een nog krachtiger argument om de regelgevingsprocedure voor de implementatie
van internationale sanctieregimes te vereenvoudigen: het Sanctiebesluit Angola
1998 moest zelfs voordat het in werking kon treden al gedeeltelijk buiten
werking worden gesteld. Het voert in het bestek van dit rapport te ver om
de b(iz)arre gang van zaken bij de implementatie van de internationale sancties
jegens Unita met toepassing van de Sanctiewet 1977 in zijn huidige redactie
uiteen te zetten. Verwezen zijn naar de toelichting bij de Sanctieregeling
Angola 1998.2. Ingevolge het voorgestelde artikel 5 van de Sanctiewet 1977 (artikel
I, onderdeel E) kan de minister bij een door hem in te stellen of aan te wijzen
college of instantie advies inwinnen inzake de toepassing van deze wet. De
bewoordingen van deze bepaling – in het bijzonder de woorden «college»
en «advies» – lijken erop te wijzen dat het daarbij zal
gaan om een adviescollege in de zin van de Kaderwet adviescolleges.In de artikelsgewijze toelichting wordt echter opgemerkt dat de bepaling
ertoe strekt een wettelijke grondslag te creëren voor het raadplegen
van De Nederlandsche Bank NV bij de beslissing op aanvragen om ontheffing
en in meer algemene zin over de uitvoering van financiële sanctiemaatregelen.
Een dergelijke raadpleging kan niet worden aangemerkt als «advisering
over algemeen verbindende voorschriften of te voeren beleid van het Rijk»
in de zin van artikel 1, onderdeel a, van de Kaderwet adviescolleges. Nu het
voorgestelde artikel 5 van de Sanctiewet 1977 bovendien de bevoegdheid tot
instelling van de instantie toekent aan de minister, kan – gelet op
de artikelen 4 en 6 van de Kaderwet adviescolleges1 –
niet zijn beoogd een adviescollege in te stellen. De Raad adviseert de formulering
van artikel 5 van de Sanctiewet 1977 aan te passen om mogelijke misverstanden
over de status van de daar bedoelde instantie te voorkomen.2. De redactie van artikel 5 van de Sanctiewet 1977 is overeenkomstig
het advies van de raad aangepast. 3. In het voorgestelde artikel 11, tweede lid, van de Sanctiewet 1977
(artikel I, onderdeel H) wordt gesproken van het vaststellen van «besluiten
van algemene strekking». Hiermee wordt, gelet op artikel 1:3, tweede
lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), kennelijk gedoeld op alle besluiten,
met uitzondering van de beschikking. De formulering van het artikel wijkt
aldus af van die van artikel 11 van de In- en uitvoerwet, waarop deze bepaling
blijkens de toelichting is geënt. In het tweede lid van die bepaling
wordt gesproken van «verordeningen», in het derde lid van «besluiten
zonder algemene gelding». Nu de terminologie van het voorgestelde artikel
11 van de Sanctiewet 1977 beter aansluit bij de formulering van artikel 1:3
Awb, adviseert de Raad artikel 11 van de In- en uitvoerwet aan te passen aan
het onderhavige wetsvoorstel. In ieder geval dient in de memorie van toelichting
op de verschillen te worden ingegaan.3. De redactie van artikel 11 van de In- en uitvoerwet is overeenkomstig
het advies van de raad aangepast.4. Voor een redactionele kanttekening verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.4. De redactionele kanttekening is verwerkt.Na ontvangst van het advies van de Raad zijn in de artikelen 7 en 9 van
de Sanctiewet 1977 nog aanpassingen van technische en redactionele aard verwerkt.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens de Staatssecretaris van Economische Zaken, verzoeken
het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie
van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen Bijlage bij het advies van de Raad van State van 21 juni 1999, no.
W02.99.0162/II, met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging
geeft– Gelet op het voorgestelde artikel 11 van de Sanctiewet 1977 (artikel
I, onderdeel H) in artikel 1 van de Sanctiewet 1977 «bedrijfslichaam»
definiëren.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot2Memorie van toelichting, onder: «Procedure (Sanctiewet en Iuw)».XNoot3Bijvoorbeeld in de adviezen inzake de nota van wijziging
op het wetsvoorstel, houdende wijziging van de Wet op de accijns in verband
met de afschaffing van de fiscale grenzen; kamerstukken II 1992/93, 22 697
en inzake het wetsvoorstel houdende wijziging van de Wet inzake bloedtransfusie;
kamerstukken II 1994/95, 23 805).XNoot1Onder: «Procedure (Sanctiewet en Iuw)».XNoot1Artikel 4 gaat uit van instelling bij wet; artikel 6 stelt dat een adviescollege
slechts bij ministeriële regeling kan worden ingesteld als het gaat om
een eenmalige advisering over een bepaald vraagstuk. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26872-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl