Wet inkomensaanvulling 1998; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25914, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-03-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25914 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25914Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 914Vaststelling van regels ter aanvulling van het inkomen van enkele groepen
uitkeringsgerechtigden en belastingplichtigen (Wet inkomensaanvulling 1998)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 4 maart
1998 en het nader rapport d.d. 5 maart 1998, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid mede namens de staatssecretarissen
van Financiën en van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het advies van
de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 2 maart 1998, no.98.001178, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, mede namens
de Staatssecretaris van Financiën en de Staatssecretaris van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid, bij de raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet met memorie van toelichting tot Vaststelling van regels
ter aanvulling van het inkomen van enkele groepen uitkeringsgerechtigden en
belastingplichtigen (Wet inkomensaanvulling 1998).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 2 maart 1998,
nr. 98.001178, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovengenoemd voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit
advies, gedateerd 4 maart 1998, nr. W12.98.0075 bied ik U hierbij aan.Naar aanleiding van het advies van de Raad van State merk ik, mede namens
de Staatssecretaris van Financiën en de Staatssecretaris van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid, het volgende op.1. In de Sociale Nota 1998 heeft de regering aan het begin van de samenvatting
van hoofdstuk 4 gesteld dat de koopkrachtontwikkeling voor 1998 over de hele
linie aanmerkelijke verbeteringen laat zien en dat mede daardoor ook over
de gehele periode 1995 tot 1998 de koopkrachtontwikkeling van alle inkomensgroepen
positief is (kamerstukken II 1997/98, 25 602, nr. 2, blz. 67).Het in die Nota gepresenteerde pakket maatregelen om de koopkrachtverbetering
te realiseren, is mede belast met aanvullende maatregelen om de zogenoemde
Pemba-operatie zo neutraal mogelijk te laten verlopen. Het resultaat van dit
complex maatregelen is geweest dat voor een groot aantal inkomenscategorieën
de koopkrachtverbetering daadwerkelijk en ook met ingang van 1 januari 1998
tot stand is gekomen. Voor een aantal inkomenscategorieën geldt dit niet
of niet terstond. In het voorstel van wet is een pakket aanvullende maatregelen opgenomen
voor de belangrijkste groepen die in januari 1998 een inkomensachteruitgang
hebben ondervonden welke niet het gevolg was van individuele omstandigheden.De in het voorstel van wet in aanmerking genomen groepen zijn:a. de ouderen met een aanvullend pensioen; b. de uitkeringsgerechtigden met een WW- of WAO-uitkering;c. de VUT-gerechtigden;d. de zelfstandigen;e. de uitkeringsgerechtigden met een bovenwettelijke aanvulling op een
WW- of WAO-uitkering.De voorgestelde maatregelen liggen in het algemeen in de belastingsfeer
en zijn:a. voor de genoemde ouderen: verhoging van het zogenoemde inactievenforfait,
verhoging van de ouderenaftrek en de aanvullende ouderenaftrek, en verlaging
van het inkomstenbelastingtarief in de eerste schijf;b. voor de genoemde uitkeringsgerechtigden: verhoging van het inactievenforfait;c. voor de genoemde VUT-gerechtigden: eveneens een verhoging van het inactievenforfait;d. voor de zelfstandigen: verhoging van de zelfstandigenaftrek;e. voor de gerechtigden tot (bepaalde) bovenwettelijke aanvullingen: een
hogere overhevelingstoeslag.De budgettaire last van laatstgenoemde maatregel, die is opgenomen in
artikel 3 van het wetsvoorstel, komt, anders dan bij de overige maatregelen
niet voor rekening van 's Rijks schatkist maar van werkgevers. Het is de Raad
van State niet duidelijk waarom een deel van de koopkrachtreparatie door werkgevers
gedragen moet worden, hoewel deze werkgevers in het kader van het pakket maatregelen
Premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen
(Pemba), dat voor alle partijen evenwichtig en neutraal uitwerkend beoogde
te zijn, niet met een verhoging van de overhevelingstoeslag te maken hebben
gekregen (kamerstukken II 1997/98, 25 691, nr. 3, blz. 2, laatste alinea).Indien het op uitvoeringsgronden niet mogelijk is het koopkrachteffect
te bereiken anders dan door verhoging van de overhevelingstoeslag, dient –
voorzover sprake is van een niet te rechtvaardigen afwenteling van lasten
op de werkgever – in compensatie voor de werkgever te worden voorzien,
bijvoorbeeld door voor het desbetreffende gedeelte van de overhevelingstoeslag
aanvullend een of meer jaren bij de fiscale winstberekening een aftrek toe
te staan. Deze «techniek» is onlangs ook toegepast ten aanzien
van de zogenoemde scholingsaftrek in artikel 11c van de Wet op de inkomstenbelasting
1964 (Wet IB '64) (Wet fiscale structuurversterking (Stb. 1997, 731) artikel
I, onder B).De Raad adviseert compenserende maatregelen te nemen en anders in de memorie
van toelichting te motiveren op welke gronden het te rechtvaardigen is dat
de verhoging van de overhevelingstoeslag ten laste van de betrokken werkgevers
wordt gebracht.De Raad adviseert te motiveren op welke gronden het te rechtvaardigen
is dat de verhoging van de overhevelingstoeslag ten laste van de betrokken
werkgevers wordt gebracht. Die motivering luidt als volgt.Een onderdeel van de Pembamaatregelen vormde de verlaging van de overhevelingstoeslag.
Deze verlaging diende ter compensatie voor werkgevers van de lastenverzwaring
als gevolg van de integratie van de AAW en WAO en vervolgens het verschuiven
van de WAO-premie van werknemers naar werkgevers. De verlaging van de overhevelingstoeslag
heeft er voor zorggedragen dat de werkgevers voor deze verzwaring op macro-niveau
grosso modo zijn gecompenseerd.De werkgevers zijn, zoals de Raad onder punt 2a opmerkt, soms echter geen
WAO-premie verschuldigd over bovenwettelijke aanvullingen. Wél is ook
over deze bovenwettelijke aanvullingen de overhevelingstoeslag verlaagd. Tegenover
dit voordeel voor werkgevers stond soms dus niet de verzwaring van het verschuldigd
zijn van de WAO-premie. Per saldo kregen werkgevers met betrekking tot de
groep bovenwettelijke aanvullingen derhalve een voordeel.Als gevolg van het toepassen van een hoger overhevelingstoeslagpercentage
voor bovenwettelijke aanvullingen wordt dit – onbedoelde – voordeel
voor werkgevers weer ongedaan gemaakt. Per saldo treedt voor de betrokken
werkgevers derhalve geen lastenverzwaring op. Het kabinet acht de keuze voor deze compenserende maatregel derhalve goed
te motiveren.Deze motivatie is in de memorie van toelichting toegevoegd.2. Ten aanzien van artikel 3 van het wetsvoorstel merkt de Raad verder
het volgende op:a. Verhoging overhevelingstoeslag en bovenwettelijke aanvullingen Artikel 3 van het wetsvoorstel betreft de verhoging van de overhevelingstoeslag.
Deze geldt alleen voor de gerechtigden tot bovenwettelijke aanvullingen waarover
in 1997 geen premie WAO is geheven. Zoals is beschreven in de Handleiding
voor loonbelasting, premie volksverzekeringen en premie werknemersverzekeringen
1997 (uitgave van Belastingdienst en Tica/Lisv) zijn over aanvullingen op
de ZW-, WW- en WAO-uitkeringen die door de werkgever worden uitbetaald aan
werknemers die niet langer bij hem in dienstbetrekking zijn, geen premies
werknemersverzekeringen verschuldigd. Over deze aanvullingen moet wel overhevelingstoeslag
worden berekend en dient de loonheffing te worden ingehouden door de ex-werkgever.
De ex-werknemer heeft aldus het voordeel dat hij wel overhevelingstoeslag
ontvangt maar dat geen werknemersverzekeringspremies worden ingehouden.Naar het de Raad voorkomt, is de inkomensachteruitgang bij betrokkenen
meer aan te merken als het wegvallen van een naar doel en strekking van de
regeling onbedoeld voordeel en minder als een noodzakelijkerwijs te repareren
ongerechtvaardigde achteruitgang van inkomen. Op grond dáárvan
zou de voorgestelde reparatiemaatregel achterwege kunnen blijven.b. Verhoging overhevelingstoeslag en belastende terugwerkende kracht Artikel
3 van het wetsvoorstel werkt terug tot en met 1 januari 1998. Dit betekent
dat de werkgever de verhoging van de overhevelingstoeslag met terugwerkende
kracht aan de ex-werknemer moet uitkeren. In zijn brief aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
van 25 juni 1997 heeft de Staatssecretaris van Financiën kenbaar gemaakt
dat aan belastende fiscale maatregelen, behoudens uitzonderlijke gevallen,
geen terugwerkende kracht zal worden toegekend (kamerstukken II 1996/97, 25 212,
nr. 2). De bijzondere omstandigheden die een terugwerkende kracht van een
bezwarende fiscale maatregel kunnen rechtvaardigen, worden volgens deze brief
gevormd door aanmerkelijke aankondigingseffecten of door een omvangrijk oneigenlijk
gebruik of misbruik van een wettelijke voorziening. De Raad stemt in beginsel
met deze opvatting in. Hij voegt daaraan toe dat terugwerkende kracht tot
een datum die ligt vóór de aankondiging van de maatregel, hooguit
toelaatbaar is indien het gaat om het bestrijden van oneigenlijk gebruik of
misbruik.Naar het oordeel van het college is van dergelijke bijzondere omstandigheden
in het onderhavige geval geen sprake, en dient dan ook van terugwerkende kracht
te worden afgezien, tenzij de werkgever in voldoende mate – fiscaal –
wordt gecompenseerd.c. Wet of algemene maatregel van bestuur De raad wijst erop dat in artikel 3 van het wetsvoorstel een materie wordt
geregeld waarin thans is voorzien bij algemene maatregel van bestuur, het
ook in de toelichting genoemde koninklijk besluit van 24 december 1997 (Stb.
806). Het college meent dat het in dit geval de voorkeur verdient, deze materie
te blijven regelen bij algemene maatregel van bestuur en niet bij wet, omdat
dit laatste tot onduidelijkheid kan leiden. Dit neemt niet weg dat het vanwege
de samenhang met (de rest van) het wetsvoorstel, aangewezen is de voorgenomen
wijziging van het genoemde besluit uitdrukkelijk en concreet weer te geven
in de memorie van toelichting.De Raad adviseert artikel 3 van het wetsvoorstel te heroverwegen.a. Over bovenwettelijke aanvullingen is, zoals de Raad terecht stelt,
overhevelingstoeslag verschuldigd. Dit is ook terecht. Bij de Oort-operatie
zijn de opslagpremies AAW en AWBZ verschoven van werkgevers naar werknemers.
Deze laatsten zijn hiervoor gecompenseerd door middel van de overhevelingstoeslag.
Deze opslagpremies waren ook verschuldigd over bovenwettelijke aanvullingen
en het toepassen van de overhevelingstoeslag over ook deze aanvullingen vormde
hiervoor de compensatie.Over deze bovenwettelijke aanvullingen is – afhankelijk van het
karakter daarvan – soms wel en soms geen WAO-premie verschuldigd. Dit
betekent uiteraard in die gevallen, waarin geen WAO-premie is geheven, voor
betrokkenen een hoger netto-inkomen dan in het geval wel premies werknemersverzekeringen
verschuldigd zouden zijn, maar dit voordeel staat geheel los van de invoering
van de overhevelingstoeslag. Het is in de ogen van het kabinet dan ook niet
juist om te spreken van een onbedoeld voordeel van de invoering van de overhevelingstoeslag.Vervolgens is de overhevelingstoeslag gebruikt ter compensatie van de
verschuiving van de WAO-premie van werknemers naar werkgevers. In het geval
WAO-premie verschuldigd was staat tegenover het nadeel van de verlaging van
de overhevelingstoeslag het voordeel van het wegvallen van de WAO-premie.
Dit geldt echter niet voor de bovenwettelijke aanvullingen in die gevallen,
waarin geen WAO-premie is geheven. Personen met een dergelijke aanvullingen
hebben derhalve een inkomensachteruitgang ondervonden als gevolg van de kabinetsmaatregelen
per 1 januari 1998.Dit is voor het kabinet aanleiding geweest om in die gevallen, waarin
geen WAO-premie is geheven de inkomensachteruitgang over bovenwettelijke aanvullingen
ongedaan te maken.b. Als uitgangspunt geldt dat aan belastende regelingen, behoudens in
uitzonderlijke gevallen, geen terugwerkende kracht wordt toegekend. Dit uitgangspunt
is niet alleen in de door de Raad aangehaalde brief, doch ook in de Aanwijzingen
voor de regelgeving vastgelegd. Het kabinet acht de terugwerkende kracht van
artikel 3 in dit geval evenwel acceptabel, nu het gaat om een correctie van
per 1 januari onbedoeld opgetreden negatieve inkomensgevolgen van werknemers,
met een dienovereenkomstige onbedoelde lastenverlichting voor hun werkgevers.
Afgemeten aan de situatie, zoals die was voor 1 januari 1998, is er geen sprake
van lastenverzwaring voor werkgevers uit hoofde van de verplichtingen in het
vlak van de overhevelingstoeslag. Terzake zij overigens verwezen naar het
gestelde onder 1.c. Het kabinet geeft er de voorkeur aan om de materie van de overhevelingstoeslag
in het nu voorliggende wetsontwerp te blijven regelen, in plaats van regeling
bij algemene maatregel van bestuur, en wel om een tweetal redenen. Ten eerste
acht het kabinet het wenselijk dat het totaalpakket aan maatregelen ter aanvulling
van het inkomen van de verschillende categorieën in hun onderlinge samenhang
onderwerp van gemeen overleg met de Staten-Generaal zal kunnen zijn. Ten tweede
kan worden betwijfeld of de Wet brutering overhevelingstoeslag lonen, waar
een bevoegdheid in is neergelegd om de hoogte van de overhevelingstoeslag
bij algemene maatregel van bestuur te regelen, op zichzelf voldoende basis
biedt voor de thans voorgestelde maatregel terzake van de overhevelingstoeslag.
Weliswaar staat die wet toe – na de wijziging daarvan die per 1 januari
1998 is in werking is getreden – dat het percentage van de overhevelingstoeslag
voor verschillende categorieën inhoudingsplichtigen of personen verschillend
kan worden vastgesteld, doch wat thans aan de orde is, dat het percentage
van de overhevelingstoeslag voor eenzelfde inhoudingsplichtige of persoon
verschillend wordt vastgesteld, al naar gelang van het loonbestanddeel waarover
de overhevelingstoeslag wordt berekend (bovenwettelijke uitkering of niet).
Voor deze verdergaande differentiatie lijkt een expliciete bepaling in de
wetgeving in formele zin aangewezen.3. Uit de memorie van toelichting op het voorstel tot wijziging van de
Wet op de inkomstenbelasting 1964 c.a. (aanpassing van de oudedagsreserve
en de zelfstandigenaftrek alsmede vervallen van de vermogensaftrek) is af
te leiden dat de verhoging van de zelfstandigenaftrek met f 575,–
toereikend wordt geacht om het inkomensbeeld van zelfstandigen in overeenstemming
te doen zijn met dat van de overige inkomensgroepen en om de gevolgen van
de invoering van het Pembacomplex te neutraliseren (kamerstukken II 1997/98,
25 690, nr. 3, blz. 6–10). De in de brief van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan
de Voorzitter van de Tweede Kamer van 16 februari 1998 genoemde tijdelijke
inkomensachteruitgang voor zelfstandigen (kamerstukken II 1997/98, 25 857, nr. 6, blz. 3) is terug te voeren op de wijze waarop de belastingdienst
de voorlopige aanslagen voor de inkomstenbelasting en de premie Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen vaststelt. Reparatie is mogelijk – en in paragraaf 4,
onder d, van de memorie van toelichting toegezegd – door een nadere
voorlopige-aanslagregeling. Aangezien geen zelfstandig dragende motieven zijn
aangevoerd om relatieve achteruitgang van zelfstandigen te voorkomen of om
ontoereikende compensatie in verband met de Pemba-problematiek aan te vullen,
ziet de Raad geen reden tot een (algemene) verhoging van de zelfstandigenaftrek.De Raad adviseert artikel 4, onderdeel B, van het wetsvoorstel te heroverwegen.Naar aanleiding van deze opmerkingen van de Raad merkt het kabinet op
dat nader is bezien of verwerking van de verhoging van de zelfstandigenaftrek
per 1 januari 1998 in de voorlopige aanslagen toereikend zou zijn om het resultaat
te bereiken dat bij overigens gelijkblijvende omstandigheden een vergelijking
van de voorlopige aanslagen 1997 en 1998 geen achteruitgang in 1998 laat zien.
Omdat het voorkomen van bedoelde achteruitgang bij beschouwing van de verschillende
posities van zelfstandigen zonder een extra verhoging van de zelfstandigenaftrek
niet kon worden zekergesteld, is mede in het licht van de relatieve koopkrachtontwikkeling
van zelfstandigen nader tot de voorgestelde bescheiden verhoging met f 335
besloten.4. Met betrekking tot de verhoging van het inactievenforfait merkt de
Raad op, dat sprake is van verhullend woordgebruik. Het inactievenforfait
is niet zoals de zelfstandigenaftrek een instrument voor inkomensbeleid, maar
een arbeidskostenaftrek; artikel 37, eerste lid, Wet IB '64 heeft betrekking
op het bedrag van de van de inkomsten uit arbeid aftrekbare kosten. De Raad
heeft bij herhaling kritiek naar voren gebracht tegen verhoging van het arbeidskostenforfait
zonder dat daarbij enige relatie bestaat met werkelijk gemaakte kosten (onder
meer in het advies over het Belastingplan 1998; kamerstukken II 1997/98, 25 691,
B, punt 5). De inzet van het arbeidskostenforfait in het kader van flankerend
inkomensbeleid moet op fiscale gronden worden afgewezen zolang het forfait
niet is omgevormd. Uit punt 5 van het nader rapport op het laatstgenoemde
advies kan worden opgemaakt dat de regering terughoudend zal zijn in het voorstellen
van een nieuwe verhoging voordat in breder verband een nader standpunt is
bepaald. De Raad adviseert deze aspecten opnieuw te bezien.Het gebruik van de term inactievenforfait is anders dan de Raad opmerkt
niet bedoeld om te verhullen dat gekozen is voor een verhoging van de vaste
kostenaftrek die geldt voor inkomsten uit vroegere dienstbetrekking. Kortheidshalve
is deze aftrek aangeduid met de term inactievenforfait. Met betrekking tot
de kritiek die de Raad in herinnering brengt met betrekking tot de verhogingen
van het arbeidskostenforfait voor inkomsten uit tegenwoordige arbeid die de
afgelopen jaren hebben plaatsgevonden, wijst het kabinet op het feit dat aftrek
van werkelijke kosten bij inkomsten uit vroegere arbeid veel minder frequent
voorkomt dan bij inkomsten uit tegenwoordige arbeid. Inzet van een verhoging
van het inactievenforfait voor niet fiscale doeleinden is naar onze mening
daarom minder bezwaarlijk.5. Het wetsvoorstel voorziet in een inhaal met terugwerkende kracht van
de maatregelen in april 1998. Daarover merkt de Raad het volgende op.a. Als nadeel van het «uitsmeren» van de maatregelen over
de periode april – december 1998 wordt, zoals blijkt uit het koopkrachtdebat
in de Tweede Kamer van 19 februari 1998, vermeld dat hierdoor een terugval
van loon of uitkering in de maand januari 1999 ontstaat die onvoldoende «begrepen»
zal worden. De Raad merkt op dat de inhaal in april 1998 ertoe leidt dat de gehele
administratieve verwerking zowel in april als in mei moet worden gewijzigd,
hetgeen aanmerkelijke uitvoeringskosten meebrengt. In paragraaf 4 van de memorie
van toelichting wordt dit geschetst voor verschillende uitvoeringsorganisaties.
Naast de uitvoeringsorganisaties zullen ook werkgevers met de zich tweemaal
voordoende gevolgen van het pakket maatregelen voor hun administratie worden
geconfronteerd indien zij loon uit vroegere dienstbetrekking uitbetalen
waarbij het inactievenforfait of afwijkende premieplicht AOW een rol speelt.De Raad gaat ervan uit dat de werkgevers in ieder geval niet belast zullen
worden met het vermelden op de jaaropgave in de loonbelasting en premieheffing
volksverzekeringen voor de werknemers die niet het gehele jaar in dienst zijn
geweest maar wel in een of meer van de maanden januari – april. Zo dit
wel zal worden voorgeschreven, is het college van oordeel dat voor de daaruit
voortvloeiende uitvoeringslasten compensatie moet worden geboden. De kosten
en lasten van een vermijdbare «extra» ronde dienen niet ten laste
van de inhoudingsplichtigen te worden gebracht.De Raad adviseert in de toelichting nader in te gaan op de hoogte van
de genoemde uitvoeringskosten, en deze mede af te wegen bij de keuze tussen
«inhalen» en «uitsmeren».b. Door de keuze om met terugwerkende kracht de maatregelen in april 1998
in te halen wordt in april 1998 een hoger nettoloon of hogere netto-uitkering
uitbetaald dan in maart 1998, maar in mei 1998 opnieuw een lager nettoloon
of lagere netto-uitkering, aangezien in die uitbetaling de inhaal niet meer
is verdisconteerd. De verschillen in uitbetaling juist in de maanden maart, april en mei
1998 zullen zonder indringende voorlichting niet voor alle ontvangers van
die betalingen duidelijk zijn, hetgeen zeker nu tot misverstanden en wellicht
tot onbehagen kan leiden.De Raad adviseert in de memorie van toelichting nader in te gaan op de
keuze tussen «inhalen» en «uitsmeren».a. De Raad merkt terecht op dat de voorgestelde maatregelen voor werkgevers
gevolgen hebben als gevolg van noodzakelijke administratieve aanpassingen.
Dit is in het onderhavige geval onvermijdelijk en het gevolg van maatregelen
die na ampele overweging zijn gekozen, rekening houdend met de doorwerking
naar volgende jaren. Werkgevers zullen niet belast worden met het vermelden
op de jaaropgaven van de splitsing van de loonheffing in loonbelasting en
premieheffing volksverzekeringen voor de werknemers die niet het gehele jaar
in dienst geweest zijn maar wel in een of meer van de maanden januari –
april. Artikel 31, derde lid van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 1990
ontslaat de werkgever van de verplichting om na afloop van het jaar op de
aan de werknemer te verstrekken jaaropgaaf de loonheffing uit te splitsen
in een belasting- en premiedeel, ingeval zich gedurende het jaar een wijziging
in de premieplicht heeft voorgedaan. Met betrekking tot de uitvoeringskosten
in het algemeen en het verband dat daarbij kan worden gelegd met de keuze
tussen «inhalen» en «uitsmeren» merkt het kabinet
op dat het niet gebruikelijk is en ook niet goed mogelijk is een verantwoorde
schatting te maken van de uitvoeringskosten die voor inhoudingsplichtigen
optreden als gevolg van de verplichting loonbelasting en premie in te houden.b. Het kabinet heeft gemeend dat de politieke intentie, zoals verwoord
op Prinsjesdag, merkbaar moet zijn vanaf het begin van 1998. Gebleken is dat
in sommige gevallen in het begin van dat jaar deze intentie niet waarneembaar
was op het loonstrookje. Het kabinet is van mening, mede naar aanleiding van
het debat in de Tweede Kamer d.d. 19 februari jl., dat waar dit uitvoeringstechnisch
mogelijk is deze intentie zo spoedig mogelijk moet worden gerealiseerd. Het
kabinet heeft om deze reden waar redelijkerwijs mogelijk gekozen om de aanvulling
over de maanden januari tot en met maart in één keer in te halen
in april.De memorie van toelichting is ten aanzien van deze keuze uitgebreid.De keuze betekent, zoals de Raad terecht opmerkt, dat de netto-inkomens
als gevolg van deze keuze in de maanden maart, april en mei zullen verschillen.
Het kabinet gaat ervan uit dat dit door de burgers die dit zullen ervaren
toch meer op prijs zal worden gesteld dan het alternatief, namelijk een langere
reservering van voor deze groep burgers bedoelde gelden in 's Rijkskas alsmede
een alsdan optredend negatief verschil tussen december 1998 en januari 1999.
Teneinde eventuele misverstanden die deze verschillen kunnen oproepen weg
te nemen zal een voorlichtingsfolder beschikbaar worden gesteld. Tevens zullen
de diverse uitvoeringsinstanties hun cliënten voorlichten over de gevolgen
van de voorgestelde maatregelen. De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,Tjeenk Willink Voor het overige heb ik aanleiding gezien om, los van het advies van de
Raad van State, nog enkele verduidelijkingen in de memorie van toelichting
bij het wetsontwerp aan te brengen.Ik mag U verzoeken het hierbij gevoegde voorstel van wet en de gewijzigde
memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25914-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl