Vaststelling begroting ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (XIV) voor het jaar 2007; Brief minister ovwer belemmeringen bij duurzaam innoveren veehouderij
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30800-XIV, nr. 109

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-06-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30800-XIV nr. 109

19-06-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingMIA/VamilAmmoniak/geurRuimtelijke ordeningMilieueffectrapportage (MER)Procedures en onderzoekMest en energieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30800-XIVToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 800 XIVVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Landbouw,
Natuur en Voedselkwaliteit (XIV) voor het jaar 2007nr. 109BRIEF VAN DE MINISTER VAN LANDBOUW, NATUUR EN VOEDSELKWALITEITAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 19 juni 2007De vaste Kamercommissies voor LNV en VROM van uw Kamer hebben mij en de
minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer verzocht
om een reactie op belemmeringen die worden ervaren rondom het duurzaam innoveren
van de veehouderij. Deze ervaringen zijn middels een rondetafelgesprek met
betrokkenen en een openbare oproep voor schriftelijke inbrengen verzameld.
Mede namens de minister van VROM voldoe ik met deze brief aan dit verzoek.
Ik zal allereerst in de inleiding ingaan op het gevoerde innovatiebeleid,
waarna ik de thema’s specifiek zal behandelen, te weten MIA/Vamil,
ammoniak en geur, ruimtelijke ordening, milieueffectrapportage (MER), procedures
en onderzoek, mest en energie.InleidingDe land- en tuinbouw is één van de meest innovatieve sectoren
in Nederland. Innovatie is van belang voor de internationale concurrentiepositie
van de agrosector, voor verdere verduurzaming en voor toekomstige welvaartsgroei.
De landbouw staat voor alert inspelen op grote uitdagingen: meer concurrentie,
afnemende subsidies door veranderend Gemeenschappelijk Landbouwbeleid, milieu-
en dierenwelzijnsproblematiek, nieuwe producten ontwikkelen, inspelen op toenemende
vraag naar gezonde kwaliteitsproducten, diversificatie, etcetera.Uitdagingen waarvoor niet één oplossing de beste is. De
landbouw wordt in Nederland hierdoor steeds diverser met bijvoorbeeld grootschalige
landbouw, hoog-technologische landbouw, verbrede landbouw en biologische landbouw.
Deze ontwikkeling naar diversiteit is in feite een ontwikkeling naar nieuwe
vormen van duurzame landbouw. Die heeft dan ook de drie dimensies van duurzaamheid:
economie, ecologie, sociaal.De economische opgave is om in de steeds vrijere wereldmarkt concurrerend
te blijven. In ons dichtbevolkte land heeft de boer te maken met hoge grondprijzen en arbeidskosten. Dit zal de Nederlandse landbouw moeten
compenseren door het realiseren en vermarkten van producten met extra toegevoegde
waarde.De ecologische opgave is dat in ons dichtbevolkte land met een gevoelige
bodem- en watersysteem het extra inspanningen kost om een vergelijkbare milieukwaliteit
te realiseren zoals we het ook in de rest van Europa willen. Dit vergt ook
van Nederlandse boeren extra inspanningen op terreinen zoals mineralen, bestrijdingsmiddelen,
ammoniak en dergeljike. Dit zal in toenemende mate grenzen stellen aan de
wijze van productie. Ook zal de Nederlandse landbouw een inspanning moeten
leveren op het gebied van energie besparing, duurzame energie en de uitstoot
van broeikasgassen.De sociale opgave is erin gelegen dat het Nederlandse platteland, waarin
de boer zijn bedrijf heeft, de afgelopen decennia een ander karakter heeft
gekregen. Het is steeds meer een publiek domein geworden. De Nederlandse stedeling
heeft het platteland ontdekt en de bijzondere waarden die het met zich meebrengt.
Zoals rust, ruimte, stilte, donkerte, landschap etcetera. De burger verlangt
dat de boer voor deze zaken openstaat en met hem daarover communiceert. Ook
verwacht de burger een open en transparant productieproces, waarin dierenwelzijn
wordt gerespecteerd. Een boer die openstaat voor deze waarden, ze respecteert
en zelf deels produceert, hernieuwt daarmee zijn «licence to produce».Bij innovatie hoort een dynamische aanpak en een nieuwe manier van werken.
Het initiatief voor innovaties ligt uitdrukkelijk bij het bedrijfsleven. Zo
vormen nieuwe netwerken van agrarische ondernemers met marktpartijen, maatschappelijke
organisaties, kennisinstellingen en samenleving een uitstekende basis voor
het verder oppakken en uitwerken van innovaties. Toegang tot kennis vanuit
wetenschap en praktijk is daarbij cruciaal, door het aanbieden van goede basisvoorzieningen.
De overheid faciliteert, stimuleert en richt zich op het creëren van
ruimte voor vernieuwend ondernemerschap.De innovatieagenda wordt door verschillende deelsectoren vastgesteld.
Verder worden projecten en kennisgeoriënteerde activiteiten van innoverende
bedrijven ondersteund. In dat kader zijn onder andere de volgende instrumenten
en subsidies in 2007 door LNV opengesteld, gericht op:– praktijknetwerken van samenwerkingsverbanden in de veehouderijsector;– demonstratieprojecten;– vouchers ten behoeve van kennisoverdracht;– samenwerking bij innovatieprojecten;– marktintroductie energie-innovaties.Ik spreek mijn waardering uit over de inbreng van verschillende partijen
en de richting waarmee zij duurzaamheid in de veehouderij gestalte willen
geven. Zij laten daarmee zien overtuigd te zijn van de noodzaak de veehouderij
(blijvend) te ontwikkelen in de richting van integrale duurzaamheid.Verder is het zeer waardevol om vanuit de praktijk te horen welke belemmeringen
ondernemers ervaren bij het verder uitbouwen van hun innovaties. Gezien de
vraag van uw Kamer zal ik met name deze belemmeringen behandelen. In het volgende
zal ik ingaan op de thema’s die uit de reacties van betrokkenen naar
voren komen, te weten:– MIA/Vamil;– ammoniak en geur;– ruimtelijke ordening;– milieueffectrapportage (MER);– procedures en onderzoek;– mest en energie.MIA/VamilIn de reacties wordt op een aantal punten verwezen naar het functioneren
van subsidieregelingen zoals de MIA (Milieu-Investeringsaftrek) en de Vamil
(Willekeurige Afschrijving Milieu-Investeringen).Om deze stimuleringsinstrumenten zo effectief mogelijk te laten functioneren,
wordt op nationaal niveau in overleg met het bedrijfsleven, kennisinstituten
en technologische intermediairs innovatieve technologieën geïdentificeerd.
Naast eventuele ondersteuning in de demonstratiefase vindt voor verdere marktintroductie
fiscale ondersteuning plaats door de regeling Willekeurige Afschrijving Milieu-investeringen
(VAMIL), de Milieu-Investeringsaftrek (MIA) en de regeling Groen Beleggen.
De bedrijfsmiddelen die voor ondersteuning in aanmerking komen, zijn opgesomd
in de zogeheten MIA/Vamil-lijst. In de Milieulijst zijn nu stallen voor pluimvee
en varkens opgenomen die voldoen aan de Maatlat Duurzame Veehouderij (MDV).
Hierbij geldt een MIA-percentage van 40%. De maatlat richt zich in
eerste instantie op ammoniak en dierenwelzijn. Om te voldoen aan de maatlat
moet punten worden gehaald op de reductie van ammoniakuitstoot en op dierenwelzijn.
Het voornemen is de maatlat geleidelijk uit te breiden met andere duurzaamheidsthema’s.
Voor melkveestallen gelden vooralsnog de oude ammoniakeisen met een niveau
van 30% MIA. Voor deze stallen wordt de MDV met bijbehorend MIA-percentage
van 40% zo spoedig mogelijk ingevoerd.Ammoniak/geurIn de reacties wordt door een aantal indieners verwezen naar de huidige
milieuregelgeving voor veehouderijen, met name de Wet ammoniak en veehouderij
en de Wet geurhinder veehouderij.De ammoniakwetgeving stelt grenzen aan de ammoniakemissie door veehouderijbedrijven
in nabijheid van in de wet omschreven categorieën van natuurgebieden.
Zij vormt daarmee geen belemmering voor innovatie, eerder juist een prikkel.
Bedrijven die er in slagen door het toepassen van innovatieve erkende technieken
hun ammoniakemissie per dierplaats te reduceren, worden daarvoor «beloond»
doordat zij binnen de hen toegestane emissieruimte een gewenste uitbreiding
kunnen realiseren.Met de invoering van de nieuwe ammoniakwetgeving is de impact van de wet
op de veehouderijen tot een verantwoord minimum beperkt. De wetswijziging
verkleint het areaal natuur waarvoor de Wet ammoniak en veehouderij geldt
met ongeveer tien procent. De nieuwe regels gaan alleen gelden nabij zeer
kwetsbare natuurgebieden. Provincies moeten deze gebieden aanwijzen.Zij zijn al verantwoordelijk voor het natuurbeleid. Door de wetswijziging
vallen veel minder bedrijven (zo’n veertig procent) onder de nieuwe
wet.Wat betreft ammoniak rond Natura 2000 heb ik u onlangs een Toetsingskader
Ammoniak aangeboden. Dit toetsingskader biedt helderheid aan bedrijven wat
de mogelijkheden zijn voor uitbreiding.Om innovatieve technieken tijdig te erkennen, wordt de wettelijke lijst,
de Regeling ammoniak en veehouderij (Rav) met regelmaat aangepast. De Rav
bevat een lijst met de verschillende stalsystemen per diercategorie en de
daarbij behorende emissiefactoren. Tevens zijn hierin de maximale emissiewaarden
opgenomen voor de berekening van de emissieplafonds op grond van de Wav.Ten slotte noem ik het Besluit ammoniakemissie huisvesting veehouderij.
Met de toekomstige inwerkingtreding van dit besluit zal invulling worden gegeven
aan het algemene ammoniakemissiebeleid voor de veehouderij. Het besluit zal
bepalen dat dierenverblijven, waar emissiearme huisvestingssystemen voor beschikbaar
zijn, op den duur emissiearm moeten zijn uitgevoerd. Dit besluit zal de innovatieve
ontwikkeling van nieuwe stalsystemen volgen en, wanneer dit verantwoord is,
een brede invoering daarvan bewerkstelligen. Op 27 maart 2007 is van
dit ontwerpbesluit een wijziging gepubliceerd. Deze houdt onder meer in dat
veehouderijbedrijven bij het voldoen aan de toekomstige emissienormen gebruik
kunnen maken van de mogelijkheid van interne saldering. Zo wordt straks ook
op die manier flexibiliteit aan de bedrijven geboden.De Wet geurhinder en veehouderij vormt vanaf 1 januari 2007
het toetsingskader voor de milieuvergunning, als het gaat om geurhinder vanwege
dierenverblijven van veehouderijen. Zij vervangt de Wet stankemissie veehouderijen
die van toepassing is in reconstructiegebieden en de drie «stankrichtlijnen»
die van toepassing zijn in de rest van Nederland: de Richtlijn Veehouderij
en Stankhinder 1996, de Brochure Veehouderij en Hinderwet 1985 en het Cumulatierapport.Met de invoering van de Wet geurhinder en veehouderij is er voor de veehouderij
maatwerk mogelijk gemaakt die in individuele gevallen onnodige belemmeringen
kan wegnemen. De oude regels om stankoverlast tegen te gaan vertoonden een
aantal tekortkomingen. Zo hielden ze te weinig rekening met plaatselijke omstandigheden.
Er gold één landelijke norm en daar mochten provincies en gemeenten
niet van afwijken. De rijksoverheid wil juist, waar mogelijk, meer verantwoordelijkheid
geven aan decentrale overheden om lokaal maatwerk te bieden. Door de strakke
regels was het bovendien lastig om geurregelgeving en ruimtelijke ontwikkelingen
goed op elkaar af te stemmen. Soms is het nodig dat de toeristische sector
prioriteit krijgt, in andere gevallen is het verstandiger duurzame landbouw
of nieuwbouw van woningen voorrang te geven. De oude regels boden weinig ruimte
voor een dergelijke fine tuning. Ten slotte was het zo dat het voorgaande
beoordelingskader onnauwkeurig was. Die onnauwkeurigheden maakten het enerzijds
mogelijk dat buiten de stankcirkel mensen heel veel hinder ondervonden. En
omgekeerd kon het zijn dat binnen een stankcirkel slechts beperkte hinder
optrad.Ruimtelijke ordeningAls belemmering voor innovatie wordt op een aantal plaatsen verwezen naar
het beleid voor de ruimtelijke ordening in ons land. Er zou onvoldoende ruimte
zijn in de bestaande plannen voor aanpassing van de structuur van (melk)veehouderijbedrijven
en voor aanpassing van die plannen zouden bedrijven zijn «overgeleverd»
aan de willekeur van provincies en gemeenten.Op dit punt wil ik graag wijzen op de vernieuwde sturingsfilosofie voor
de ruimtelijke ordening waar we met de Nota Ruimte voor hebben gekozen. Het
Rijk wil zich niet meer met alles bemoeien en wil strategisch op hoofdlijnen
sturen. Decentrale overheden krijgen meer ruimte om hun eigen weg te gaan.
Het gaat er uiteindelijk om dat de besluitvorming over de inrichting van de
ruimte dichter bij de direct belanghebbenden komt te liggen. Dat dit kan leiden
tot verschillen in de inrichting van de verschillende regio’s is geen
probleem: diversiteit kan immers heel aantrekkelijk zijn. Zolang maar aan
een aantal basiskwaliteiten wordt voldaan. En die basiskwaliteiten of ondergrenzen
heeft het Rijk vastgelegd in de nota.Ook verwacht ik veel van de invoering van de nieuwe Wet ruimtelijke ordening.
De Wro biedt een nieuw stelsel om beleid voor een duurzame leefomgeving
mogelijk te maken en te normeren. De nieuwe Wro draagt ook bij aan vereenvoudiging
en versnelling van procedures en beroepsprocedures. Zo wordt de duur van de
bestemmingsplanprocedure gehalveerd.Er komt een coördinatieregeling voor Rijk, provincie en gemeente
voor bestemmingswijzigingen, vergunningen, en dergelijke. Hierdoor vindt er
een efficiënte projectbesluitvorming plaats: door de gelijktijdige voorbereiding
en bekendmaking van besluiten, door bundeling van rechtsbescherming (besluiten
worden bij beroep als één besluit aangemerkt) en door beroep
bij één instantie.Ten slotte wijs ik erop dat deze nieuwe coördinatieregeling voor
gemeenten reeds beschikbaar is vanaf 1 februari 2006. Met deze nieuwe
coördinatieregeling kunnen zij de voorbereiding, bekendmaking en vaststelling
van samenhangende vergunningen bundelen. Er geldt dan ook één
beroepsprocedure (deze nieuwe mogelijkheid voor snellere besluitvorming is
via de Interimwet stad- en mileubenadering aan de Wet op de ruimtelijke ordening
toegevoegd).Milieueffectrapportage (MER)In de reacties wordt gewezen op de dubbeling van MER-verplichtingen. Enerzijds
moet tegenwoordig voor ruimtelijke plannen een strategische milieubeoordeling
(SMB of plan-mer) gemaakt worden. Daarnaast moeten bedrijven in deze gebieden
soms voor individuele projecten ook weer een milieueffectrapportage (project-mer)
maken.Op dit punt wil ik wijzen op de duidelijk verschillende rol die een plan-mer
voor gebieden heeft ten opzichte van de individuele project-mer. Begin jaren ’80
is besloten dat, vóórdat projecten uitgevoerd worden, bekeken
moet worden welke effecten voor het milieu dit zou hebben. Dit heeft geresulteerd
in de MER-richtlijn. Later bleek echter dat voor het milieu belangrijke beslissingen
al reeds in de planfase genomen worden.Om al in dit stadium bij het maken van plannen na te denken over de gevolgen
voor het milieu is de SMB-richtlijn ingevoerd. Door al in een vroeg stadium
na te denken over de gevolgen voor het milieu (met een milieurapport) kan
in de meer concrete projectfase beter rekening worden gehouden met het milieu.
In de praktijk versterken de SMB-richtlijn en de MER elkaar derhalve.Een project- en een plan-mer leveren de informatie die nodig is om milieuaspecten
volwaardig mee te wegen bij besluiten over projecten en plannen. In de MER
staan de milieugevolgen van een project en de mogelijke alternatieven. Bij
het maken van de project-mer kan natuurlijk gebruik worden gemaakt van de
informatie uit de plan-mer. Omdat in de planfase al naar de milieueffecten
is gekeken (op het daarvoor passende aggregatieniveau), ontstaat er bovendien
ruimte voor lastenverlichting in de projectfase. Hiervoor worden voorstellen
ontwikkeld. Hierbij dient wel rekening te worden gehouden met de Europeesrechtelijke
kaders.Procedures en onderzoekIn de reacties wordt gewezen op de veelheid van procedures, vergunningsaanvragen
en onderzoeksverplichtingen waarmee initiatiefnemers in de praktijk mee worden
geconfronteerd.Op dit punt verwacht ik veel van het traject wat we nu ingezet hebben
richting de invoering van één omgevingsvergunning voor locatiegebonden
activiteiten. Het kabinet wil de verschillende vergunningen, ontheffingen
en andere toestemmingsvereisten voor wonen, ruimte en milieu zoveel mogelijk
samenvoegen. De bedoeling is dat in de toekomst één
vergunning volstaat: de omgevingsvergunning. Deze kan bijéén
loket worden aangevraagd. Hiervoor gaat één procedure gelden
waarop één besluit volgt. Voor beroep tegen dat besluit zal
er één beroepsprocedure zijn. Voor de vergunningen op grond
van de Natuurbeschermingswet 1998 en de Flora- en faunawet is het de bedoeling
aan te haken bij de omgevingsvergunning.Het kabinet streeft ernaar om de omgevingsvergunning in 2008 wettelijk
in te voeren. Ter voorbereiding van deze majeure verandering in vergunningenland
zijn in 2005 in samenwerking met gemeenten praktijkgerichte projecten gestart
waarin ervaring wordt opgedaan met de verschillende fasen van aanvraag en
behandeling: van het aanvragen van informatie en het indienen van de vergunningaanvraag
tot de behandeling, de vergunningverlening en de handhaving. De projecten
moeten duidelijk maken met welke aspecten rekening moet worden gehouden en
welke regelgeving moet worden aangepast om de omgevingsvergunning te kunnen
invoeren.Verder moet de (rijks)overheid erop letten de beleefde lasten terug te
brengen via bijvoorbeeld efficiënte procedures, uitleg van het belang
ervan, duidelijke aanspreekpunten/1-loket bij overheden en gebruiksgemak (onder
andere elektronische dienstverlening). Daartoe is binnen LNV het project beleefde
lasten afgelopen jaar uitgevoerd en dat zal een vervolg krijgen in de vorm
van een LNV-actieprogramma «beleefde lasten». Voorts zijn alle
vergunningstelsels van LNV doorgelicht op noodzaak, mogelijke vereenvoudiging
en proceduretijd, en zijn omwille van transparantie en vereenvoudiging de
regels inzake subsidies op het terrein van LNV in één integraal
subsidiekader ondergebracht.Mest en energieIn de reacties wordt aangegeven dat duurzame ontwikkeling in de veehouderij
belemmerd wordt door de regelgeving ten aanzien van het verplicht aanwenden
van drijfmest door de mest in of op de bodem te brengen. Dit zou negatieve
effecten hebben op onder meer bodem en bodemvruchtbaarheid. Verder zou drijfmest
met een toevoeging van bepaalde koolstofhoudende producten, bij bovengrondse
aanwending niet méér ammoniak emitteren dan gewone mest die
emissiearm wordt aangewend.Beide stellingen heeft het ministerie in het verleden aan onderzoekers
voorgelegd. Voor de geldigheid van de claims kon echter geen wetenschappelijke
bewijs worden gevonden.Meer perspectief op emissiearme mest leek er te zijn voor andere aanpassingen
in de bedrijfsvoering, met name een speciaal voederregime. Het ministerie
heeft daarnaar in het verleden onderzoek laten doen. Ook nu nog loopt een
uitgebreid verificatieonderzoek in de Noordelijke Friese Wouden. Ik heb de
Stichting milieubewuste veehouderij onlangs uitgenodigd aan te geven of dat
onderzoek nog zinvol zou zijn om uit te breiden. Dat bleek niet het geval.Graag wil ik nog onder uw aandacht brengen dat in antwoord op vragen van
het toenmalige lid Van der Ham mijn ambtsvoorganger heeft geantwoord het plan
te hebben bovengenoemde aspecten te evalueren (TK 2005–2006, nr. 1475,
Aanhangsel). Ik kan u meedelen dat die evaluatie binnenkort van start gaat.
In 2008 zal een rapport daarover beschikbaar zijn. In het rapport komen ook
de neveneffecten aan de orde. De Stichting milieubewuste veehouderij is, naast
andere organisaties, uitgenodigd te reageren op het plan van aanpak voor de
evaluatie en de in dat kader te beantwoorden vragen. Op 22 juni is hiervoor
een bijeenkomst op het ministerie belegd.Naar aanleiding van de hiervoor genoemde evaluatie zal ik bezien of het
in het licht van de milieueffecten verantwoord is ruimte te bieden om mest
op enigerlei wijze ook met andere dan de thans voorgeschreven technieken toe
te dienen. Tot die tijd blijft de verplichting tot het gebruik van emissiearme
toedieningsmethoden onverkort van kracht.In het licht van innovaties op het gebied van duurzame energie wordt er
een aantal punten naar voren gebracht. Zo wordt er in de reacties aangegeven
dat in de huidige Nitraatrichtlijn een grens wordt gelegd in het gebruik van
de hoeveelheid dierlijke mest per hectare. Echter voor een optimale groei
van gewassen is een stikstofgift via kunstmest noodzakelijk. Voor een duurzame
ontwikkeling op het gebied van de teelt van energiegewassen wordt om een uitzonderingspositie
op dit onderdeel van de Nitraatrichtlijn gevraagd.Nederland heeft alleen een derogatie voor melkveebedrijven tot 2010 voor
250 kg stikstof per ha afkomstig van graasdiermest. Eén van de voorwaarden
is dat een bedrijf minstens 70% grasland heeft. De rest van het areaal
kan uit andere gewassen bestaan, bijvoorbeeld energiegewassen waarop eveneens
de hogere gebruiksnorm voor dierlijke mest van toepassing is.Verder wordt er in de reacties op een aantal punten verwezen naar de onduidelijkheid
over de erkenningen en de status van producten uit mestverwerkinginstallaties
of andere bio-installaties, zoals bijvoorbeeld pyrolyse.In mijn brief van 8 mei jongstleden (TK 2006–2007, 28 385,
nr. 83) informeer ik u over de laatste stand van zaken omtrent kunstmestvervangers.
Daarbij wordt gekeken naar verwerkte producten afkomstig van diverse technieken,
waaronder pyrolyse. Verder is er in de Meststoffenwet bepaald dat ook producten
uit dierlijke mest tot dierlijke meststoffen worden gerekend. Daarom tellen
deze producten mee voor de gebruiksnorm dierlijke mest.Ten slotte wordt er in de reacties aangegeven dat er een soort faciliteit
moeten komen vergelijkbaar met het Vlaams Coördinatiecentrum Mestverwerking
(VCM) in België, dat een loketfunctie vervult tussen het bedrijfsleven
en de overheden. Een dergelijke organisatie zou een rol kunnen spelen in zowel
de ontwikkeling van systemen als bij het dynamisch houden van de weten regelgeving
rondom innovatieve ontwikkelingen in de veehouderij.Vlaanderen kent een verplichting tot mestverwerking en de VCM, waarin
overheid en bedrijfsleven participeren, vervult daarbij een rol van betekenis.
In Nederland is geen verplichting tot mestverwerking. Wel heb ik in de afgelopen
jaren mestbe- en verwerking op verschillende wijzen gestimuleerd, onder meer
met de voorziening gedeeltelijke ontheffing uitbreidingsverbod (TK, 2006–2007,
28 385, nr. 79). Verder wijs ik het bedrijfsleven op de website www.mestverwerken.wur.nl,
die een loketfunctie heeft. Voor het dynamisch houden van de wet- en regelgeving
rondom innovatieve ontwikkelingen op dit dossier heb ik regelmatig overleg
met het bedrijfsleven.De minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit,G. Verburg 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30800-XIV-109.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl