Interimwet betaalbaarheidsheffing huurwoningen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30410, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

23-12-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30410 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30410Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 410Regels met betrekking tot het heffen van een structurele bijdrage van
verhuurders van woningen ten behoeve van de uitgaven van het Rijk in het kader
van de betaalbaarheid van het wonen (Wet betaalbaarheidsheffing huurwoningen)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 8 augustus
2005 en het nader rapport d.d. 13 december 2005, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer.
Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 30 juni 2005, no. 05.002435, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel
van wet houdende regels met betrekking tot het heffen van een structurele
bijdrage van verhuurders van woningen ten behoeve van de uitgaven van het
Rijk in het kader van de betaalbaarheid van het wonen (Wet betaalbaarheidsheffing
huurwoningen), met memorie van toelichting.Het voorstel voert een zogeheten betaalbaarheidsheffing in voor een deel
van de verhuurders met betrekking tot hun woningvoorraden. De betaalbaarheidsheffing
wordt geheven van verhuurders van zelfstandige woonruimte die 25 woningen
of meer verhuren op de peildatum (1 juli van elk jaar), voorzover die
woningen de heffingsgrens, een bij algemene maatregel van bestuur te bepalen
WOZ-waarde, niet te boven gaan. De hoogte van de heffing per woning wordt
jaarlijks berekend aan de hand van de geraamde opbrengsten. De omvang daarvan
wordt bepaald door enerzijds de budgettaire taakstelling die is gelegd op
de begroting van het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer (VROM) van € 250 miljoen per jaar, welk bedrag jaarlijks
wordt geïndexeerd en anderzijds door de toename van de uitgaven voor
de huurtoeslag die het gevolg is van de geleidelijke liberalisatie van het
huurprijzen. De geraamde opbrengsten zijn voor de jaren 2006–2009 in
het wetsvoorstel zelf opgenomen. Ten slotte wordt voorgesteld om de mogelijkheid
te creëren onder bepaalde voorwaarden een overeenkomst tussen woningcorporaties
tot onderlinge verrekening van de voorgestelde heffing algemeen verbindend
te verklaren.De Raad maakt een aantal opmerkingen met betrekking tot het wetsvoorstel.
Hij is van oordeel dat in verband met deze opmerkingen over het voorstel in
deze vorm niet positief kan worden geadviseerd.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 30 juni
2005, nr. 05.002435, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 8 augustus 2005, nr. W08.05 0276/V, bied ik
U hierbij aan.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet aldus
te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal.Naar aanleiding van het advies van de Raad van State merk ik het volgende
op.1. GrondslagHet wetsvoorstel wil van bepaalde verhuurders een bijdrage heffen, ter
dekking van bezuinigingen op de begroting van het ministerie van VROM, in
het bijzonder op de huurtoeslag. Ook wordt een toename in het aantal beroepen
op de Wet op de huurtoeslag verwacht als gevolg van wijzigingen in het huurprijzenbeleid.
De hiermee gepaard gaande kosten worden eveneens gedekt uit de opbrengsten
van de betaalbaarheidsheffing. Deze heffing wordt gerechtvaardigd geacht door
de omstandigheid dat de Wet op de huurtoeslag vraagondersteunend en prijsondersteunend
werkt voor verhuurders. De huurtoeslag maakt het voor huishoudens met lage
inkomens financieel mogelijk om huurwoningen van een redelijke kwaliteit te
huren die anders voor hen niet bereikbaar zouden zijn. Voor zover de heffing
ook drukt op woningen die niet door huishoudens worden bewoond die gebruik
maken van een huurtoeslag, hebben verhuurders volgens de toelichting indirect
profijt van de Wet op de huurtoeslag, aangezien zonder de vraag- en prijsondersteuning
van de Wet op de huurtoeslag de algehele vraag naar huurwoningen, waarvan
de huurprijs is gereguleerd, lager zou liggen. Dan zou ook de algehele huurprijsstelling
lager moeten liggen om de verhuurbaarheid in stand te houden1. Het wetsvoorstel moet uitdrukkelijk een grotere verantwoordelijkheid
bij verhuurders doen ontstaan, door hen te laten bijdragen aan de betaalbaarheid
van woningen voor de lagere inkomens2. In
de memorie van toelichting (paragraaf 1.2) wordt de betaalbaarheidsheffing
gekenschetst als een bestemmingsheffing. De heffing drukt op alle huurwoningen
met uitzondering van de geliberaliseerde huurwoningen en van onzelfstandige
wooneenheden. Het gaat om ongeveer 3 miljoen huurwoningen. Volgens de toelichting
wordt circa 40 % van 2,3 mln huurwoningen bewoond door huishoudens
die gebruik maken van de Wet op de huurtoeslag3.De Raad merkt over de gekozen grondslag op dat er daarin geen rekening
mee wordt gehouden dat de baat mede afhankelijk is van de mate waarin het
huurbeleid het mogelijk maakt om die baat te realiseren en van de omstandigheden
waaronder de huurprijs tot stand komt. De huurtoeslag is in de eerste plaats
een inkomensondersteunende maatregel. Als neveneffect van die inkomensondersteuning
kan een huurtoeslag vraag- en prijsondersteunend werken. In het niet-geliberaliseerde
deel van de huurmarkt zal die werking worden beperkt door de maximale huurprijs.
Verder zal in grote delen van het land4 de prijs
die de verhuurder binnen de marges van het huurbeleid kan vragen, betaald
moeten worden vanwege de schaarste aan betaalbare woningen. De maximumhuurprijs
fungeert in die delen van het land als begrenzing van de verdiencapaciteit.
De combinatie van deze factoren leidt ertoe dat de Raad grote twijfel heeft
over de directe baat als grondslag voor de voorgestelde heffing. Deze twijfel
bij de directe baat maakt de daarvan afgeleide indirecte baat evenzeer zeer
twijfelachtig. Het gestelde indirecte profijt van de huurtoeslag voor al die
woningen die onder de heffing vallen, maar niet door huishoudens worden bewoond
die gebruik (kunnen) maken van de huurtoeslag is, naar het oordeel van de
Raad, een wankele grondslag om de heffing op te baseren.Het is de Raad opgevallen dat in een op 19 november 2004 aan de Tweede
Kamer der Staten-Generaal aangeboden brief inzake het huurbeleid, een drietal
alternatieven voor de betaalbaarheidsheffing wordt besproken, die alle drie
worden afgewezen5. Zo wordt het alternatief van
een fiscale aanslag afgewezen om fiscaal-juridische redenen. Een dergelijke
aanslag zou niet beperkt kunnen worden tot de verhuur van woningen. Het is
de Raad in dit licht niet duidelijk waarom de voorgestelde bestemmingsheffing
die geen duidelijke grondslag heeft, dan wel tot de mogelijkheden behoort.Nu er naar het oordeel van de Raad geen goede grondslag is voor de voorgestelde
heffing, is de keuze om deze te heffen van bepaalde verhuurders willekeurig.
De Raad adviseert daarom de voorgestelde heffing achterwege te laten.1. De gekozen motivering voor het opleggen van de voorgestelde betaalbaarheidsheffing
huurwoningen aan verhuurders van huurwoningen met een WOZ-waarde
die de zogenoemde heffingsgrens niet te boven gaat, is door de Raad als onvoldoende
beoordeeld. Daarom is de voorgestelde betaalbaarheidsheffing huurwoningen
opnieuw overwogen. Mijn conclusie is dat het zeer wenselijk blijft om de voorgestelde
betaalbaarheidsheffing huurwoningen in te voeren en dat het redelijk en niet
willekeurig is om die heffing aan alle verhuurders van gereguleerde huurwoningen
op te leggen.Vooropgesteld wordt dat de voorgestelde betaalbaarheidsheffing huurwoningen
zal worden geheven over de huurwoningen waarvoor een bij of krachtens de wet
geregeld huurprijsregime geldt (de zogenoemde gereguleerde huurwoningen).
De motivering voor de betaalbaarheidsheffing huurwoningen komt er in grote
lijnen op neer dat de verhuurders van de gereguleerde huurwoningen opereren
op een door de overheid gecreëerde en in stand gehouden markt. Deze markt
van gereguleerde huurwoningen met een betaalbare huur is gecreëerd door
de overheid door middel van objectsubsidies gericht op de bouw van gereguleerde
woningen, en in stand gehouden door voortdurende huurprijsregulering. Voor
de minst draagkrachtige groepen is bovendien het instrument van de huurtoeslag
in het leven geroepen.Op deze markt van gereguleerde huurwoningen zijn twee groepen verhuurders
actief. De toegelaten instellingen die gezamenlijk het overgrote deel van
de gereguleerde huurwoningen verhuren en de commerciële verhuurders,
veelal beleggers. De markt van gereguleerde huurwoningen is door de (voortgaande)
overheidsbemoeienis aantrekkelijk gebleken voor zowel toegelaten instellingen
als beleggers. Voor beide groepen geldt dat het hier gaat om een stabiele
markt, waar het risico dat de huurders de huur niet kunnen opbrengen gering
is. Voor beleggers geldt bovendien dat ze zekerheid hebben over het behalen
van een bepaald rendement. De mogelijke rendementen mogen lager liggen dan
op bijvoorbeeld aandelen, maar de risico’s zijn vrijwel nihil. Daarmee
is de verhuur van gereguleerde huurwoningen een aantrekkelijke belegging.De uitgaven van het Rijk, en meer specifiek die ten laste van de begroting
van het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
voor de betaalbaarheid van het wonen vormen een belangrijke pijler onder de
markt van gereguleerde huurwoningen. Daarom wordt het redelijk geacht om de
verhuurders die actief zijn op deze markt een bijdrage aan die uitgaven in
de vorm van de voorgestelde betaalbaarheidsheffing huurwoningen op te leggen.Gelet op het bovenstaande is het algemeen deel van de memorie van toelichting
ingrijpend aangepast.2. Effecten in verband met de liberalisering van het huurbeleid De liberalisering van het huurbeleid (verruiming van het huurprijzenbeleid)
strekt ertoe de mogelijkheden voor verhuurders te vergroten om binnen grenzen
meer marktconforme huurprijzen toe te passen, zodat zij in staat worden gesteld
om meer te investeren1. Het kabinet vraagt de
verhuurders daarbij als tegenprestatie de betaalbaarheid van het wonen voor
kwetsbare groepen te waarborgen.Er is, zo betoogt de minister, algehele overeenstemming dat de woningmarkt
op slot zit waardoor woningzoekenden, in het bijzonder huishoudens met lage
inkomens, starters en ouderen, zeer moeizaam aan een (betaalbare) woning kunnen
komen. Het beleid van de minister is er in essentie op gericht door middel
van het vergroten van de verdiencapaciteit van verhuurders hen aan te moedigen
tot investeringen in vergroting van het aanbod, waardoor de spanning op de
woningmarkt afneemt. Ter uitvoering daarvan worden met name met corporaties
afspraken gemaakt over nieuw te bouwen woningen.De Raad mist in de memorie van toelichting een beschouwing over de effecten
van invoering van een betaalbaarheidsheffing op het nieuwe huurbeleid.Voor zover de voorgestelde betaalbaarheidsheffing niet kan worden afgewenteld
op huurders, worden de inkomsten van verhuurders afgeroomd. De introductie
van deze heffing leidt er dan toe dat de ruimte voor investeringen in nieuw
te bouwen woningen zal afnemen en dat het mede beoogde doel van de verruiming
van het huurprijzenbeleid ten dele teniet wordt gedaan. Gelet op de gespannen
woningmarkt betekent deze extra last voor verhuurders, die ten dele zal worden
afgewenteld op huurders, een toenemende spanning op de woningmarkt.Verder zal de invoering van een betaalbaarheidsheffing geen stimulans
vormen voor verhuurders om te investeren in nieuwe woningen in het gereglementeerde
gebied (wat wel een doelstelling van de minister is). In dat segment
van de huurwoningenmarkt is immers de huurprijs gemaximeerd, waardoor de verdiencapaciteit
beperkt is, terwijl de verhuurder ter zake van die woningen heffingplichtig
is. De Raad adviseert de effecten van de invoering van een betaalbaarheidsheffing
op het nieuwe huurbeleid te inventariseren en op basis daarvan de invoering
ervan opnieuw af te wegen.2. Bij de beslissing om al dan niet te investeren in de bouw van
nieuwe gereguleerde huurwoningen zal de voorgestelde betaalbaarheidsheffing
huurwoningen een rol gaan spelen. De toegelaten instelling of belegger die
overweegt in de bouw van nieuwe huurwoningen te investeren, zal de last van
de betaalbaarheidsheffing huurwoningen op de exploitatie van de te bouwen
woningen meewegen bij de beslissing. Die last zal overigens in de regel maar
een beperkt deel van de exploitatielasten van een nieuwe huurwoning vormen.
De verwachting is dat in ieder geval de toegelaten instellingen zich, gegeven
hun doelstellingen, niet van investeringen zullen laten weerhouden door deze
last. Omdat die last bovendien beperkt is, zeker in relatie tot de toename
van de verdiencapaciteit die met de voorgenomen verruiming van het huurprijsbeleid
gepaard gaat, zal de investeringscapaciteit van de toegelaten instellingen
niet zwaarwegend beïnvloed worden door de voorgestelde betaalbaarheidsheffing
huurwoningen. Voor beleggers geldt dat zij vooral zullen investeren in de
middeldure en dure huurwoningen. Overigens doen zij dat nu ook al. Voor investeringen
in die huurwoningen, die in het algemeen een WOZ-waarde zullen hebben die
boven de heffingsgrens ligt, zal de voorgestelde betaalbaarheidsheffing huurwoningen
geen effect hebben. Dat beleggers in dergelijke duurdere huurwoningen investeren,
past in het beleid dat is gericht op het bevorderen van de bouw van duurdere
huurwoningen om zo de doorstroming op de (huur)woningmarkt te bevorderen.De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.3. Andere effectenDe memorie van toelichting besteedt aandacht aan de effecten van de invoering
van de betaalbaarheidsheffing voor verhuurders, zowel landelijk als op het
niveau van de regio. Gemist worden echter de effecten van afwenteling van
de betaalbaarheidsheffing op de inkomens van huurders, in het bijzonder die
huurders die geen beroep (kunnen) doen op de Wet op de huurtoeslag en die
nog niet de maximaal mogelijke huurprijs betalen. Er bestaat geen inzicht
in de omvang van deze groep huurders en in de mate waarin er voor deze groep
een negatief effect op hun koopkracht zal optreden. De Raad adviseert in de
toelichting hierop in te gaan en de mogelijke negatieve effecten te betrekken
bij de nadere afweging van het voorstel.Onverminderd het voorgaande, merkt de Raad het volgende op.3. Naar verwachting zal de voorgestelde betaalbaarheidsheffing huurwoningen
niet leiden tot grootschalige negatieve inkomenseffecten voor huurders. Enerzijds
zal ook in de toekomst van de huurprijsregulering een dempend effect uitgaan.
De huurprijzen van de gereguleerde huurwoningen, de huurwoningen waarover
de voorgestelde betaalbaarheidsheffing zal worden geheven, kunnen nu en in
de toekomst niet ongebreideld worden verhoogd. Anderzijds wordt het overgrote
deel van de gereguleerde huurwoningen verhuurd door de toegelaten instellingen.
Aangezien de toegelaten instellingen de taak hebben om huurwoningen tegen
betaalbare huren te verhuren aan de huurders met lagere inkomens ligt het
in de rede te veronderstellen dat die toegelaten instellingen weliswaar financiële
compensatie zullen zoeken voor de betaalbaarheidsheffing huurwoningen, maar
de last van de voorgestelde betaalbaarheidsheffing huurwoningen niet onverkort
zullen afwentelen op de huurders.De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.4. Hardheidsclausule van artikel 63 AwrDe toelichting stelt dat bij een heffingplichtige financiële continuïteitsproblemen
kunnen optreden in geval van een samenstelling van het woningbezit met onvoldoende
huuropbrengstenpotentieel1. Indien in zulke gevallen
betalingsproblemen optreden kan de verhuurder volgens de toelichting een beroep
doen op de ontheffingsmogelijkheid via de hardheidsclausule van artikel 63
van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr). Hierover het volgende.In de eerste plaats biedt de hardheidsclausule van artikel 63 Awr de Minister
van Financiën de mogelijkheid om tegemoet te komen aan «onbillijkheden
van overwegende aard, welke zich bij de toepassing van de belastingwet mochten
voordoen». Met de toepassing van een hardheidsclausule dient, wanneer
het gaat om belastingen of heffingen, zeer terughoudend te worden omgegaan,
gelet op het uitgangspunt dat het gaat om een beperkte uitzondering op de
wet. Toepassing van een hardheidsclausule op een situatie die bij het opstellen
van de wet uitdrukkelijk onder ogen is gezien, ligt dan ook niet in de rede.
Kort gezegd: het moet gaan om (vooraf bij het opstellen van de wet) onvoorziene
onbillijkheden van overwegende aard. Betwijfeld wordt dan ook of voor de in
de toelichting genoemde gevallen toepassing van artikel 63 Awr in de rede
ligt.In de tweede plaats staat de motivering voor de voorgestelde toepassing
van een vermindering of vrijstelling van de betaalbaarheidsheffing via de
hardheidsclausule, die is gelegen in het huuropbrengstpotentieel, op gespannen
voet met de grondslag van de heffing. In de toelichting wordt immers voor
de verschillende situaties gesteld dat er sprake is van een directe of indirecte
baat die het opleggen van de heffing rechtvaardigt. Er is daarbij geen eenduidige
en rechtstreekse koppeling gelegd tussen het huuropbrengstpotentieel en het
opleggen van de heffing. Tot slot merkt de Raad op dat, indien het gewenst
is om voor het opleggen van de heffing het bestaan van huuropbrengstpotentieel
als voorwaarde te stellen, het niet voor de hand ligt om dit via het instrument
van de hardheidsclausule te «regelen», maar het meer in de rede
ligt, al dan niet op verzoek, een vrijstelling te formuleren. Dit geldt temeer
nu in het fiscale stelsel van rechtsbescherming geen rechtsmiddelen openstaan
tegen het besluit van de minister inzake toepassing van de hardheidsclausule.Gelet op het bovenstaande adviseert de Raad een ontheffingsmogelijkheid
niet via artikel 63 Awr vorm te geven.4. De hardheidsclausule die is vervat in artikel 63 van de Algemene
wet inzake rijksbelastingen is ook van toepassing op de heffing en invordering
van de betaalbaarheidsheffing huurwoningen. In voorkomende gevallen kunnen
heffingsplichtige verhuurders daarop een beroep doen. Het is niet nodig geoordeeld
om een specifieke ontheffingsmogelijkheid in het wetsvoorstel op te nemen.
De memorie van toelichting is op dit punt aangepast.5. Overeenkomstige toepassing van de Awr en de Invorderingswet 1990De Raad merkt in de eerste plaats op dat in gevallen waarin de Awr en
de Invorderingswet 1990 van overeenkomstige toepassing worden verklaard, de
vraag rijst of verschillende artikelen van die wetten van overeenkomstige
toepassing dienen te worden uitgesloten, aangezien de rijksbelastingdienst
bij de heffing en invordering van rijksbelastingen over een aantal vergaande
bevoegdheden en dwangmiddelen beschikt en dat in dat kader aan belastingplichtigen
verschillende vergaande (administratieve) verplichtingen zijn opgelegd, en
het niet zonder meer redelijk is die ook voor andere heffingen toe te passen.
In dit verband kan worden gewezen op de bepalingen inzake de omkering van
de bewijslast (zoals artikelen 25, zesde lid, en 27e Awr), de administratieplicht
en in verband daarmee de informatieverplichtingen ten behoeve van de belastingheffing
ten aanzien van derden (artikelen 52 en 53 Awr) en het recht van voorrang
(artikel 21 van de Invorderingswet 1990). De Raad adviseert het wetsvoorstel
op dit punt alsnog te bezien.In de tweede plaats geldt dat nu op dit wetsvoorstel de Awr van overeenkomstige
toepassing is verklaard, ook het fiscale stelsel van rechtsbescherming van
toepassing zal zijn. Gelet op het stelsel van de Awr staan alleen rechtsmiddelen
open, indien het een besluit betreft dat door de inspecteur is genomen, en
bovendien in de wet is bepaald dat het desbetreffende besluit voor bezwaar
vatbaar is. Dit brengt mee dat besluiten van de Minister van VROM in het kader
van hoofdstuk 7 van het wetsvoorstel niet voor bezwaar en beroep vatbaar zullen
zijn. Om hierin alsnog te voorzien adviseert de Raad te verduidelijken dat
voor dat hoofdstuk de overeenkomstige toepassing van de Awr wordt uitgesloten.
Dit is ook van belang in verband met bijvoorbeeld de afwijkende beslistermijnen
in de Awr.Tot slot merkt de Raad op dit punt op dat het stelsel van heffing bij
wege van voldoening op aangifte van toepassing is op de betaalbaarheidsheffing.
In afwijking van artikel 19, derde lid, Awr dient de heffing voor 1 oktober
van het heffingsjaar te worden voldaan. Daarbij is echter verzuimd te bepalen
op welk tijdstip de belastingschuld verschuldigd wordt. Dat is
onder andere van belang voor het bepalen van het tijdstip waarop de naheffingstermijn
van artikel 20, derde lid, Awr vervalt. De Raad adviseert daarin te voorzien.5. Het advies van de Raad om de Algemene wet inzake rijksbelastingen
(hierna: AWR) en de Invorderingswet 1990 (hierna: IW 1990) niet integraal
van overeenkomstige toepassing te verklaren, is niet overgenomen.Het werkingsgebied van de AWR en de IW 1990 is in de loop der jaren uitgebreid
doordat deze wetten (deels) van overeenkomstige toepassing zijn verklaard
ten aanzien van verschillende belastingen en heffingen, niet zijnde rijksbelastingen.
Indien de rijksbelastingdienst is belast met het gehele proces van heffen
en invorderen van dergelijke belastingen en heffingen wordt de lijn gevolgd
dat de AWR en de IW 1990 integraal van (overeenkomstige) toepassing zijn.
Om die reden zijn, bijvoorbeeld bij de heffing en invordering van de heffingen
op grond van de Mijnbouwwet en de Wet bereikbaarheid en mobiliteit, de AWR
en de IW 1990 integraal van overeenkomstige toepassing verklaard.Of de verschillende bepalingen van de AWR en de IW 1990 ook daadwerkelijk
toepassing kunnen vinden, kan worden herleid uit de aard en strekking van
de desbetreffende bepaling. Omdat wordt voorgesteld om de betaalbaarheidsheffing
huurwoningen op aangifte te laten voldoen, is hoofdstuk III van de AWR bijvoorbeeld
niet van toepassing, dat ziet op de heffing bij wege van aanslag. Dit geldt
ook voor bijvoorbeeld artikel 22a van de IW 1990, dat ziet op naheffingen
van de motorrijtuigenbelasting.De achtergrond van de hiervoor geschetste lijn is het streven naar een
zo groot mogelijke uniformering van de heffings- en invorderingsbepalingen.
Bij de vormgeving van de voorgestelde Wet betaalbaarheidsheffing huurwoningen
is er vanuit het oogpunt van efficiency en uniformiteit voor gekozen de rijksbelastingdienst
te belasten met het gehele proces van heffen en invorderen van de betaalbaarheidsheffing
huurwoningen. Om die reden zijn in lijn met hetgeen hiervoor is geschetst
de AWR en de IW 1990 integraal van overeenkomstige toepassing verklaard.De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.De AWR en de IW 1990 zijn niet van toepassing op het bepaalde in hoofdstuk
7 van het wetsvoorstel. In artikel 8 van het wetsvoorstel is bepaald dat de
heffing en de invordering van de voorgestelde betaalbaarheidsheffing huurwoningen
geschieden met overeenkomstige toepassing van de AWR en de IW 1990. Hoofdstuk
7 van het wetsvoorstel regelt geen heffing of invordering, maar de onderlinge
verrekening tussen de toegelaten instellingen van de door hen verschuldigde
betaalbaarheidsheffing huurwoningen en de algemeen verbindendverklaring hiervan.
Hoofdstuk 7 van het wetsvoorstel heeft dus geen betrekking op de heffing of
invordering van de voorgestelde betaalbaarheidsheffing huurwoningen. Daarom
zijn de AWR en de IW 1990 niet van toepassing op het bepaalde in hoofdstuk
7 van het wetsvoorstel. Op de besluiten van de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, bedoeld in hoofdstuk 7 van het wetsvoorstel,
is de Algemene wet bestuursrecht onverkort van toepassing. De gebruikelijke
systematiek van bezwaar en beroep geldt ook voor deze besluiten.De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.In artikel 7 van de voorgestelde Wet betaalbaarheidsheffing huurwoningen
is het tijdstip waarop de belastingschuld verschuldigd wordt, bepaald op 1 juli
van het heffingsjaar.6. Eigendom, bezit, concernverhoudingenHet begrip belastingplichtige wordt in het voorstel omschreven als degene
die op 1 juli van het heffingsjaar krachtens eigendom, bezit of beperkt
recht het genot heeft van 25 of meer huurwoningen (dat wil zeggen in Nederland
voor verhuur bestemde zelfstandige woonruimte als bedoeld in artikel 234 van
Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek), waarvan de WOZ-waarde niet hoger is dan
de heffingsgrens.De Raad merkt hierover in de eerste plaats op, dat deze omschrijving ertoe
kan leiden dat er meer dan één heffingplichtige per woning is,
bijvoorbeeld in die gevallen waarin zowel krachtens eigendom als krachtens
beperkt recht genot van de huurwoning bestaat. De Raad adviseert dit gevolg
uit te sluiten.In de tweede plaats merkt de Raad op dat onduidelijk is hoe deze bepalingen
worden toegepast in concernverhoudingen. Dit is vooral van belang in verband
met de uitzondering tot 25 huurwoningen in de situatie dat de afzonderlijke
ondernemingen in het concern niet boven deze grens komen, maar het concern
als geheel wel. De Raad adviseert te voorzien in een regeling.6. Slechts in een beperkt aantal gevallen kan er sprake zijn van
meer dan één heffingsplichtige per woning, bijvoorbeeld krachtens
eigendom en krachtens beperkt recht. Als genothebbende krachtens eigendom,
bezit of beperkt recht wordt aangemerkt degene die op 1 juni van het
heffingsjaar als zodanig bij het Kadaster bekend staat, tenzij blijkt dat
op dat tijdstip een ander de genothebbende krachtens eigendom, bezit of beperkt
recht van die onroerende zaak was. Voor de heffingsplicht is bepalend wie
het genot (lees: de inkomsten) heeft van een huurwoning met een WOZ-waarde
die niet hoger is dan de heffingsgrens.In het geval waarin sprake is van twee of meer van de (volle) eigendom
van een onroerende zaak afgeleide zakelijke rechten van ongelijke soort, is
voor de heffingsplicht doorslaggevend de omstandigheid wie van de zakelijk
gerechtigden gerechtigd is tot het genot van de vruchten van de onroerende
zaak, waarbij niet relevant is of de zaak daadwerkelijk vruchten afwerpt.
Indien, bijvoorbeeld, op een huurwoning met een WOZ-waarde die niet hoger
is dan de heffingsgrens zowel het zakelijke recht van vruchtgebruik als dat
van erfpacht is gevestigd, wordt alleen de vruchtgebruiker als heffingsplichtige
aangemerkt.Er kan dus slechts sprake zijn van twee of meer heffingsplichtigen per
woning in geval van twee of meer genothebbenden krachtens een zakelijk recht
van dezelfde soort. Voor deze situatie is een nieuw artikel opgenomen. Artikel
10 (nieuw) ziet op de onderlinge verhouding indien er sprake is van twee of
meer heffingsplichtigen ten aanzien van één woning.Het wetsvoorstel is zodanig aangepast dat rechtspersonen die samen met
een of meer met hen verbonden rechtspersonen van 25 of meer huurwoningen met
een WOZ-waarde die niet hoger is dan de heffingsgrens krachtens eigendom,
bezit of beperkt recht het genot hebben, zijn aangemerkt als groep. Zo’n
groep is heffingsplichtig. Namens de groep doet een van de rechtspersonen
die onderdeel is van die groep aangifte en voldoet daarbij de verschuldigde
betaalbaarheidsheffing huurwoningen.7. De grens van minder dan 25 woningenHet voorstel voorziet in een uitzondering op de heffingplicht voor verhuurders
met minder dan 25 woningen. De reden voor deze uitzondering is volgens de
toelichting gelegen in de «fair balance», het voorkomen van een
individuele en buitensporige last (paragraaf 3.2.1) en de administratieve
lasten die in relatie tot de heffing relatief hoog zouden zijn.De Raad onderschrijft dat verhuurders met kleinere aantallen huurwoningen
in sommige gevallen minder mogelijkheden zouden kunnen hebben om de gevolgen
van de betaalbaarheidsheffing op te kunnen vangen, maar dat zal van geval
tot geval verschillen en ook, zoals ook in de toelichting wordt betoogd, voor
sommige verhuurders met meer dan 25 woningen gelden. Verder is begrijpelijk
dat voor kleinere bedragen wordt afgezien van heffing, indien de administratieve
lasten en uitvoeringskosten niet meer in verhouding staan tot de opbrengst.
Uitgaande van de modelberekeningen in paragraaf 3.3 van de toelichting
zal het echter gaan om bedragen die kunnen oplopen tot meer dan 150 euro per
woning en ruim 3000 euro per heffingplichtige. Ter vergelijking kan erop worden
gewezen dat in de Wet inkomstenbelasting 2001 (artikel 9.4, eerste lid, onder
a) het vaststellen van de aanslag inkomstenbelasting achterwege blijft indien
de aanslag minder of gelijk aan 40 euro bedraagt. De Raad is van oordeel dat
bedragen die thans aan de orde zijn het achterwege blijven van de heffing
ten aanzien van deze groep verhuurders met een beroep op de administratieve
lasten en de uitvoeringslasten, mede in het licht van het gelijkheidsbeginsel,
nadere motivering behoeft. De Raad adviseert daarin te voorzien.7. De door de Raad bedoelde grens, van € 40 in de inkomstenbelasting,
is van een andere orde dan de in dit wetsvoorstel voorgestelde vrijstelling
aan de voet. Bij de heffing van de inkomstenbelasting gelden ook
vrijstellingen, zoals de heffingskortingen en het heffingvrije vermogen. Deze
bepalen mede het uiteindelijk verschuldigde bedrag. De zogenoemde aanslaggrens
van € 40 ziet louter op het sluitstuk van de heffing, te weten het
al dan niet opleggen van een aanslag. Deze grens is laag omdat in verreweg
de meeste gevallen het leeuwendeel van die heffing al is gerealiseerd via
de loonbelasting, en vrijwel alle met die heffing samenhangende administratieve
handelingen al zijn verricht. In veel gevallen is zelfs ook aangifte inkomstenbelasting
gedaan en is deze aangifte door de rijksbelastingdienst beoordeeld. De grens
van€ 40 behelst dan ook feitelijk alleen de kosten van het daadwerkelijke
opleggen van een aanslag en de daarmee verbonden inningskosten.De voorgestelde vrijstelling bij minder dan 25 huurwoningen voorkomt dat
de rijksbelastingdienst of de verhuurder enige handeling hoeven te verrichten.
Hierdoor blijft een verhoudingsgewijs gering aantal huurwoningen buiten de
heffing, maar wordt het aantal feitelijk heffingsplichtigen enorm gereduceerd,
hetgeen de uitvoering aanzienlijk vereenvoudigt en leidt tot een minimale
toename van de administratieve lasten.Het wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn op dit punt aangepast.8. OvergangsregelingArtikel 15 van het voorstel is niet toegelicht. De consequentie van deze
regeling is, dat, indien het daarin bedoelde wetsvoorstel wordt ingetrokken
of verworpen de in artikel 2, derde lid, bedoelde AMvB komt te vervallen en
geen heffingsgrenzen gelden. Effect daarvan zou kunnen zijn dat de heffing
geen doorgang vindt, omdat de heffingsgrenzen niet zijn bepaald. Of dit effect
bedoeld is, is onduidelijk. De Raad adviseert artikel 15 nader te bezien.8. Artikel 15 van het wetsvoorstel als aan de Raad voorgelegd, is
geschrapt. In plaats daarvan zijn de heffingsgrenzen per gemeente opgenomen
in de bijlage bij de voorgestelde Wet betaalbaarheidsheffing huurwoningen.De in de bijlage bij het wetsvoorstel opgenomen heffingsgrenzen zijn gebaseerd
op de uitgangspunten van de thans door de regering voorgestane huurprijsregulering.
Deze grenzen zijn bepaald op een niveau dat in beginsel overeenkomt met de
grenzen van het (voorgestane) geliberaliseerde huurprijssegment. Een landelijk
uniforme grenswaarde voor de huurprijsregulering gebaseerd op WOZ-waarden
zou echter onvoldoende aansluiten op de verschillen tussen regionale woningmarkten,
de in die regio’s aanwezige huurwoningvoorraad en de omvang van het
aantal huishoudens in die regio met een lager inkomen als hierboven bedoeld.
Om die reden is in de voorgestane huurprijsregulering gekozen voor regionaal
gedifferentieerde grenzen voor het geliberaliseerde huursegment. Om redenen
van o.a. eenvoud wordt het aantal verschillende grenswaarden zo beperkt mogelijk
gehouden. Gezien de samenhang van dit wetsvoorstel met de voornemens inzake
de huurprijsregulering, is er in dit wetsvoorstel voor gekozen de heffingsgrenzen
op overeenkomstige manier vast te stellen.9. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de artikelen 4 en 5 van
het wetsvoorstel aan te passen. In de artikelen 4 en 5 zoals die aan de Raad
zijn voorgelegd, was bepaald dat het verschil tussen het voor 2006 en 2007
in artikel 4 geraamde heffingsbedrag en het in 2006 en 2007 daadwerkelijk
door de rijksbelastingdienst geïnde bedrag wordt verrekend met het over
2008 respectievelijk 2009 geraamde heffingsbedrag. Ook was bepaald dat indien
de cumulatieve boveninflatoire huurstijging waarmee bij de raming van het
heffingsbedrag voor 2006 en 2007 is gerekend meer dan 1%-punt afwijkt
van de feitelijke cumulatieve boveninflatoire huurstijging in 2006 en 2007,
het verschil tussen die twee percentages wordt verrekend met het over 2008
respectievelijk 2009 geraamde heffingsbedrag.Na nadere beschouwing is er voor gekozen om deze systematiek te wijzigen.
De toepassing van een zo adequaat mogelijke ramingsmethodiek verkleint de
kans dat er significante verschillen zullen ontstaan tussen de raming en de
feitelijke realisatie. De verwachting is bovendien dat de rijksbelastingdienst
over voldoende instrumenten beschikt om verschuldigde heffingen te innen.
Bovendien was in de in artikel 6 van het wetsvoorstel opgenomen formule voor
berekening van het heffingstarief reeds voorzien in een onzekerheidstoeslag
van 5 procent. Met die onzekerheidstoeslag is naar verwachting het risico
dat kan voortvloeien uit verschillen tussen de parameters waarmee is gerekend bij de bepaling van het tarief en de feitelijke ontwikkelingen
terzake afgedekt. Tezamen met het belang dat heffingsplichtige verhuurders
hebben bij zo veel mogelijk zekerheid vooraf omtrent het bedrag dat zij over
enig heffingsjaar verschuldigd zijn, heeft dit geleid tot een wijziging van
de artikelen 4 en 5 van het wetsvoorstel zoals dat aan de Raad is voorgelegd.De artikelen 4 (nieuw) en 5 (nieuw) van het wetsvoorstel bepalen niet
langer dat het verschil tussen het voor enig heffingsjaar geraamde heffingsbedrag
en het in dat heffingsjaar daadwerkelijk geïnde bedrag wordt verrekend
met het over het twee jaar na dat heffingsjaar geraamde heffingsbedrag.Daarnaast bepalen de artikelen 4 (nieuw) en 5 (nieuw) van het wetsvoorstel
dat het verschil tussen de over de heffingsjaren 2006 en 2007 geraamde percentages
van de cumulatieve boveninflatoire huurstijging en de in die heffingsjaren
feitelijke percentages van de cumulatieve boveninflatoire huurstijging wordt
verrekend met de over de heffingsjaren 2008 respectievelijk 2009 geraamde
heffingsopbrengsten indien het tweede genoemde percentage meer dan 1%-punt
lager of meer dan 2%-punt hoger is.10. Voorts zijn in het voorstel van wet en de memorie van toelichting
enkele redactionele wijzigingen doorgevoerd.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet aldus
te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,S. M. DekkerXNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Memorie van toelichting, par. 1.3, tweede alinea.XNoot2Memorie van toelichting, par. 1.1, derde alinea.XNoot3Memorie van toelichting, par. 1.3, tweede alinea.XNoot4Blijkens de memorie van toelichting, par. 4.4., onder b, tweede alinea
is de huurmarkt in grote delen van Nederland, met uitzondering van het noorden
van het land, delen van Overijssel en Flevoland, gespannen.XNoot5Kamerstukken II, 2004–2005, 27 926, nr. 39, par. 3.5.XNoot1Kamerstukken II, 2004/05, 27 926, nr. 43, p. 2.XNoot1Memorie van toelichting, par. 3.2.3, eerste alinea. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30410-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl