Wijziging van de Interimwet ammoniak en veehouderij (verlenging; einde legalisering); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26370, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-01-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26370 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam§1. Inleiding§ 2. Beëindiging legalisering§ 3. Verlenging werkingsduurArtikelsgewijze toelichting Artikel I, onder A (wijziging artikel 5)Artikel I, onderdelen B en C (wijziging artikel 6 en schrappen
artikel 7)Artikel I, onder D (wijziging artikel 8)Artikel I, onder F (wijziging artikel 15)Artikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26370Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 370Wijziging van de Interimwet ammoniak en veehouderij (verlenging; einde
legalisering)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING §1. InleidingDe Interimwet ammoniak en veehouderij (hierna: de Interimwet) bevat regels
die een gemeente moet hanteren bij de beslissing inzake milieuvergunningen
voor veehouderijen. Die regels treden in de plaats van het reguliere toetsingskader
van de Wet milieubeheer met betrekking tot de beoordeling van de milieugevolgen
van door een veehouderij veroorzaakte ammoniakdepositie op voor verzuring
gevoelige gebieden.De Interimwet is in werking getreden met ingang van 26 augustus 1994,
met als doel een aantal problemen in de vergunningverlening door gemeenten
op te lossen en een kader te bieden voor het gemeentelijk en regionaal ammoniakreductiebeleid.
Aanleiding voor de Interimwet was jurisprudentie van de toenmalige Afdeling
voor de geschillen van bestuur van de Raad van State. De rechter oordeelde
de toepassing door het bevoegd gezag van het toetsingskader voor de aanvaardbaarheid
van ammoniakemissie en -depositie zoals dat was aangereikt in de richtlijn
Ammoniak en Veehouderij 1991 (de «tweede ecologische richtlijn»),
op enkele belangrijke onderdelen in strijd met de Hinderwet. Dat leidde tot
de volgende knelpunten:1. het gemeentelijk beleid gericht op het op peil brengen van het achtergebleven
vergunningenbestand van veehouders (legalisering) werd voor een belangrijk
deel geblokkeerd;2. de onzekerheid over de mogelijkheid van vergunningverlening voor oprichting
en uitbreiding van veehouderijbedrijven in de concentratiegebieden legde de
introductie van emissiearme stallen vrijwel volledig stil;3. de met de richtlijn geïntroduceerde saldomethode werd in haar
toepassing sterk beperkt.Om deze knelpunten op te lossen biedt de Interimwet aan gemeenten een
toetsingskader voor de aanvaardbaarheid van legalisering, oprichting of uitbreiding
van veehouderijbedrijven. Dit toetsingskader geeft aan tot welke waarden van
de ammoniakdepositie voor deze situaties vergunning kan worden verleend. Daarbij
kan, in het geval van een door een veehouder gewenste toename van de ammoniakdepositie,
toepassing gegeven worden aan een gebiedsgerichte saldomethode.Naast het oplossen van bovengeschetste problemen is de Interimwet bedoeld om een planmatige aanpak van de vergunningverlening te stimuleren.
Daartoe bevat de Interimwet een wettelijke basis voor gemeentelijke ammoniakreductieplannen.De werkingsduur van de huidige Interimwet is beperkt tot vijf jaar, zodat
de wet expireert met ingang van 26 augustus 1999. Destijds is gekozen voor
een tijdelijke wet, om zo snel mogelijk het hoofd te kunnen bieden aan de
genoemde problemen. De verwachting dat de legalisering binnen deze periode
van vijf jaar voltooid zou kunnen worden, zal naar alle waarschijnlijkheid
uitkomen. Het realiseren van een definitieve opvolger voor de huidige Interimwet
blijkt echter meer tijd te vergen dan indertijd is voorzien. De met dit wetsvoorstel
beoogde verlenging van de werkingsduur van de Interimwet heeft tot doel om
daarvoor alsnog voldoende tijdsruimte te creëren. § 2. Beëindiging legaliseringMet het wetsvoorstel wordt geen verlenging beoogd van de mogelijkheid
van legalisering van de ammoniakdepositie afkomstig van bestaande veehouderijen
zonder (toereikende) milieuvergunning. Wij stellen derhalve voor om aan die
mogelijkheid per 26 augustus 1999 een einde te laten komen. Vanaf die datum
zullen voor bedrijven zonder vergunning dezelfde regels gaan gelden als voor
nieuw op te richten dan wel uit te breiden bedrijven.De artikelen 6 en 7 van de huidige Interimwet voorzien in de mogelijkheid
van vergunningverlening voor veehouderijen die ten tijde van de inwerkingtreding
van de Interimwet niet over een (toereikende) milieuvergunning beschikten.
Aan die legalisering liggen drie uitgangspunten ten grondslag:1. iedere veehouderij opgericht voor 1 januari 1987 komt, althans
wat betreft de milieugevolgen van ammoniakdepositie, in aanmerking voor een
milieuvergunning;2. de ammoniakdepositie die maximaal kan worden toegestaan, wordt berekend
aan de hand van het aantal binnen de veehouderij aanwezige dieren op een bepaalde
peildatum in het verleden;3. als bij legalisering een hogere waarde wordt toegestaan dan 15 mol,
dan dient de depositie binnen vijf jaar te worden verminderd tot de laagste
waarde die in het betrokken geval in redelijkheid kan worden gevergd; deze
vermindering kan behalve door het nemen van maatregelen ook geëffectueerd
worden door (gedeeltelijk) beëindigen van het bedrijf.Reeds bij de totstandkoming van de huidige Interimwet is ermee rekening
gehouden dat waarschijnlijk niet aan alle illegale bedrijven binnen de looptijd
van de Interimwet een toereikende vergunning verleend zou kunnen worden. Daarover
wordt in de memorie van toelichting bij de Interimwet opgemerkt: «Het
geringe aantal bedrijven zonder vergunning, dat na vijf jaar nog zal resteren,
zal als gevolg van deze ontwikkeling met aanzienlijk minder bestuurslasten
daadwerkelijk te sluiten zijn of op korte termijn zelf stoppen, te meer daar
dit perspectiefloze bedrijven zijn. Het bedrijfsleven «rond» deze
veehouders zal geen enkel lange termijnvertrouwen in hen hebben, waar het
gaat om kredietverlening en leveranties.»1Deze prognose uit 1993 kan worden afgezet tegen de door de Inspectie Milieuhygiëne
sinds 1994 verzamelde cijfers over veehouderijbedrijven die (nog) niet over
een vergunning beschikken. Uit deze gegevens blijkt dat in 1994 volgens opgave
van gemeenten ongeveer 6900 bedrijven geen toereikende vergunning hadden.
Tot 1 februari 1998 zijn van deze groep circa 4500 bedrijven gelegaliseerd.
Om de situatie na te gaan rond de resterende 2400 bedrijven heeft
de Inspectie Milieuhygiëne in 1997 en in februari van 1998 aanvullende
inventarisaties uitgevoerd. Hieruit bleek dat van de resterende bedrijven
vele gestopt zijn. Verder blijkt een groot aantal bedrijven tot de categorie
«hobby-boer» te behoren, dat wil zeggen dat de bedrijfsomvang
zo klein is dat zij niet vergunningplichtig zijn.Uitgaande van deze gegevens is ingeschat dat de achterstand in vergunningverlening
per 1 maart 1998 nog ruim 800 veehouderijbedrijven betrof. Het gaat daarbij
hoofdzakelijk om relatief kleinere veehouderijen. Gelet op het feit dat voor
een groot aantal van deze bedrijven op 1 maart 1998 nog vergunningsprocedures
liepen, is het waarschijnlijk dat inmiddels de legalisering voor deze bedrijven
grotendeels is afgerond.Tot deze groep van ruim 800 behoren daarnaast veehouderijen die op grond
van artikel 6 van de Interimwet weliswaar gelegaliseerd zouden kunnen worden
voor zover het de door hen veroorzaakte ammoniakdepositie betreft, maar die
een zodanige stankhinder veroorzaken dat de milieuvergunning uiteindelijk
toch niet verleend kan worden. Verlenging van de legaliseringsmogelijkheid
van de Interimwet biedt deze bedrijven geen soelaas. Het gaat om een groep
van enkele tientallen tot ten hoogste honderd bedrijven (zie ook hierna).De verwachting is dus dat aan alle veehouders die hun bedrijf wensen voort
te zetten en waarvoor de legaliseringsmogelijkheid van de Interimwet soelaas
biedt, op 26 augustus 1999 daadwerkelijk vergunning zal zijn verleend.
Er is dus geen reden om de werkingsduur van de legaliseringsbepalingen te
verlengen. Wij stellen dan ook voor, overeenkomstig het gestelde in de brief
van 24 april 1997 van onze ambtsvoorgangers inzake de evaluatie van de
Interimwet,1 om de legaliseringsregeling te beëindigen.
De huidige artikelen 6 en 7 worden vervangen door een nieuw artikel 6, waarin
met betrekking tot veehouderijen waarvoor een milieuvergunning is verleend
met toepassing van artikel 6 zoals dat luidde voor 26 augustus 1999,
de waarde van de depositie die bij een latere milieuvergunning ten hoogste
kan worden toegestaan, in beginsel2 wordt gefixeerd
op de waarde van de depositie die volgt uit de eerstbedoelde vergunning.Wat betreft de hierboven bedoelde stankknelpunten zij nog het volgende
opgemerkt. Het is onwenselijk dat illegale situaties, met de daarmee gepaard
gaande rechtsonzekerheid voor zowel de betrokken bedrijven als hun omgeving,
in stand blijven. De veehouderijen die op 26 augustus 1999 nog niet over
een toereikende milieuvergunning zullen beschikken, zullen derhalve actief
moeten worden aangepakt. Dat is uiteraard in eerste instantie de verantwoordelijkheid
van het bevoegd gezag (de gemeente). In de Richtlijn veehouderij en stankhinder
1996 zijn het bevoegd gezag suggesties aangereikt over de in deze gevallen
mogelijke acties. Centraal hierbij staat een maatwerkbenadering waarbij in
overleg tussen gemeente en veehouder wordt vastgesteld hoe de stankhinder
binnen een redelijke termijn tot een aanvaardbaar niveau kan worden teruggebracht.
Dit kan door het nemen van (gefaseerde) technische maatregelen of door (na
een eventuele overgangstermijn) beëindiging van het bedrijf. Gezien het
beperkte aantal bedrijven waarvoor dit geldt, lijkt het niet noodzakelijk
om hiervoor nog extra landelijke afspraken te maken.Als het mogelijk is om de stankhinder alsnog tot een aanvaardbaar niveau
te reduceren, dan zal vervolgens wat ammoniak betreft moeten worden uitgegaan
van de regels voor oprichting of uitbreiding van bedrijven. Toepassing van
de saldomethode van artikel 8, vierde lid, van de Interimwet zou dan alsnog
soelaas kunnen bieden. § 3. Verlenging werkingsduurIngevolge artikel 15 van de huidige Interimwet vervalt de wet met ingang
van 26 augustus 1999. In 1996 is de Interimwet geëvalueerd. In het
daarover uitgebrachte verslag1 werd geconstateerd
dat er nog slechts een beperkte evaluatie mogelijk was, en dat voor het verkrijgen
van meer exacte kennis van de landelijke en regionale ontwikkelingen en mogelijke
knelpunten rond de vergunningverlening en handhaving op grond van de Interimwet,
een diepgaander onderzoek nodig zou zijn over een langere periode. Deze kennis
is ook nodig om te komen tot de voorbereiding van het ammoniakinstrumentarium
na expiratie van de huidige Interimwet.In 1997 hebben tussen rijksoverheid, provincies, gemeenten en overige
betrokken partijen uitvoerige discussies plaatsgevonden over het toekomstige
ammoniakinstrumentarium. Lange tijd waaierde de discussie breed uit over de
mogelijke alternatieven, vooral vanwege het feit dat het ammoniakvraagstuk
door de betrokken partijen en in de regio's sterk wisselend wordt ervaren.
In het regeerakkoord (zomer 1998) zijn afspraken gemaakt over het ammoniakbeleid
en het beleid inzake de veehouderij. Deze afspraken vormden het uitgangspunt
voor het overleg tussen Rijk, provincies en gemeenten over de hoofdlijnen
van het toekomstig ammoniakbeleid voor de concentratiegebieden. In het kader
van de voorbereiding van het wetsvoorstel Reconstructiewet concentratiegebieden
is hierover recent overeenstemming bereikt.In het ammoniakbeleid komt het accent te liggen op de emissie van ammoniak.
Daaraan wordt invulling gegeven door generieke technische eisen te stellen.
Voor bescherming van voor verzuring gevoelige gebieden van de Ecologische
Hoofdstructuur zijn daarnaast aanvullende maatregelen noodzakelijk. Deze maatregelen
zullen een begrenzing inhouden van de omvang van de varkens- en pluimveestapel
nabij deze gebieden. Deze begrenzing zal niet meer worden gerealiseerd met
een stelsel van depositienormen, zoals nu in de Interimwet, maar door een
regeling op basis van varkens- en pluimveerechten. Dit aanvullend ammoniakbeleid
voor de concentratiegebieden zal in 1999 worden uitgewerkt in wetsvoorstellen,
waarbij in het bijzonder moet worden gedacht aan de Wet milieubeheer, de Meststoffenwet
en de Wet herstructurering varkenshouderij.Over het toekomstig ammoniakbeleid buiten de concentratiegebieden zal
begin 1999 verder worden overlegd met de provincies, gemeenten en de overige
betrokken partijen. Nadat ook daarover overeenstemming is bereikt, zullen
de gemaakte afspraken in de hierboven genoemde wetsvoorstellen worden verwerkt,
dan wel in aparte wetsvoorstellen worden uitgewerkt.Het bovenstaande schetst in het kort de stand van zaken rond de ontwikkeling
van het toekomstig ammoniakbeleid. Voor de concentratiegebieden kan begin
1999 aan de voorbereiding van de wetsvoorstellen worden begonnen en voor de
niet-concentratiegebieden in de tweede helft van dat jaar. Voor de daarop
volgende wettelijke procedure tot en met inwerkingtreding van het nieuwe ammoniakinstrumentarium
is echter de resterende werkingsperiode van de Interimwet tot 26 augustus
1999 te kort. Wij stellen daarom voor om de expiratiedatum van de Interimwet
te verlengen tot 1 januari 2002. Hierbij is het uitdrukkelijk niet onze intentie
om de wet in elk geval tot deze datum te laten doorlopen. Als het lukt om
de vervangende toekomstige ammoniakregelgeving eerder in werking te laten
treden, dan zal, met toepassing van het gewijzigde artikel 15 van de Interimwet,
bij koninklijk besluit een eerder tijdstip worden bepaald waarop de wet vervalt. Artikelsgewijze toelichting Artikel I, onder A (wijziging artikel 5)Door de wijziging van artikel 6 is het niet meer nodig om in artikel 5
de werkingssfeer van dit artikel expliciet uit te sluiten voor de in artikel
6 bedoelde gevallen: na de wijziging heeft artikel 6 betrekking op veehouderijen
waarvoor eerst op of na 26 augustus 1994 een toereikende milieuvergunning
is verleend, terwijl artikel 5 betrekking heeft op veehouderijen waarvoor
op 26 augustus 1994 reeds een toereikende milieuvergunning gold. Artikel I, onderdelen B en C (wijziging artikel 6 en schrappen
artikel 7)Het voorgestelde artikel 6 komt in de plaats van de huidige artikelen
6 en 7 van de Interimwet. Ingevolge het huidige artikel 6 moet de in artikel
3 bedoelde depositiegrenswaarde worden bepaald aan de hand van de feitelijke
depositie op één of meer in het verleden gelegen peildata, waarbij
artikel 7 in beginsel verplicht tot het voorschrijven van reducerende maatregelen
indien de op deze wijze bepaalde grenswaarde hoger is dan 15 mol. Ingevolge
het voorgestelde artikel 6 is de grenswaarde in beginsel gelijk aan de grenswaarde
die volgt uit de vergunning die is verleend met toepassing van de huidige
artikelen 6 en 7, dat wil zeggen de beschikking waarbij de gemeente voor de
veehouderij voor het eerst een (toereikende) milieuvergunning heeft verstrekt.
De maximale depositiewaarde die ingevolge de legaliseringsbeslissing is toegestaan,
geldt in beginsel dus ook als grenswaarde voor latere beslissingen tot vergunningverlening.
Deze depositiegrenswaarde kan ingevolge een gemeentelijk ammoniakreductieplan
echter worden verhoogd met toepassing van de saldomethode van artikel 8, vierde
lid, van de Interimwet, of worden verlaagd met toepassing van artikel 8, tweede
lid, het laatste althans na aanvaarding door het parlement van het wetsvoorstel
tot wijziging van de Interimwet ammoniak en veehouderij (reparatie ten behoeve
van gemeentelijk ammoniakreductiebeleid, kamerstukken II 1997/98, 26 118,
nr. 2). Deze verlaging is bedoeld als gehele of gedeeltelijke «afroming»
van vervuilingsruimte naar gelang van de ontwikkeling van de (stal)techniek,
indien een veehouder zelf het initiatief neemt tot een zodanige uitbreiding
of wijziging van zijn bedrijf dat de vergunningsprocedure opnieuw gevolgd
moet worden.Met de zinsnede «waarvoor een vergunning is verleend met inachtneming
van dit artikel zoals dat luidde voor 26 augustus 1999» wordt mede gedoeld
op de situatie dat een vergunning niet alleen gebaseerd is op het huidige
artikel 6, maar tevens op het huidige artikel 7 en/of op artikel 8, tweede
of vierde lid. Als bijvoorbeeld de ingevolge het huidige artikel 6 geldende
depositiewaarde is verlaagd met toepassing van de reductieverplichting van
artikel 7, dan is die lagere waarde (zoals die is af te leiden uit de legaliseringsvergunning)
de ingevolge het voorgestelde artikel 6 geldende depositiewaarde.Als de gemeente artikel 6 toepast op een manier die later door de rechter
wordt vernietigd (de gemeente weigert bijvoorbeeld ten onrechte legalisering),
en de gemeente op of na 26 augustus 1999 opnieuw een beslissing op de aanvraag
neemt, dient zij daarbij uit te gaan van de Interimwet zoals deze luidde vóór
26 augustus 1999. Ingevolge het voorgestelde artikel 6 is ook in die gevallen
de uiteindelijke, onherroepelijk geworden, legaliseringsvergunning bepalend
voor de depositiegrenswaarde. Artikel I, onder D (wijziging artikel 8)Ook het reeds bij de Tweede Kamer ingediende, in onderdeel 1 van dit wijzigingsartikel
genoemde (reparatie)wetsvoorstel bevat een wijziging van artikel 8, tweede
lid, van de Interimwet. Indien dat wetsvoorstel wordt aanvaard, zal het naar
verwachting, na tot wet te zijn verheven, eerder in werking treden dan het
onderhavige wetsvoorstel. Mocht die verwachting niet uitkomen, dan zal voor
onderdeel 1 een nota van wijziging worden voorgesteld.Het reparatiewetsvoorstel
bevat ook een wijziging van artikel 8, vierde lid, van de Interimwet: «ingevolge
de artikelen 4 tot en met 7» wordt vervangen door «ingevolge de
artikelen 4 tot en met 7 of het tweede lid» en «in onmiddellijke
samenhang» wordt vervangen door: in samenhang. De nu voorgestelde wijziging
van artikel 8, vierde lid, kan echter ook in werking treden in het geval dat
het reparatiewetsvoorstel niet zou worden aanvaard. Daarom is onderdeel 2
van dit wijzigingsartikel, anders dan onderdeel 1, niet voorwaardelijk geformuleerd.
Mocht het onderhavige wetsvoorstel het reparatiewetsvoorstel echter «inhalen»,
dan zal een nota van wijziging worden voorgesteld voor artikel I, onderdeel
D, onder 2, van het reparatiewetsvoorstel. Artikel I, onder F (wijziging artikel 15)De verlenging van de werkingsduur van de Interimwet heeft niet automatisch
tot gevolg dat ook de werkingsduur van alle bestaande ammoniakreductieplannen
wordt verlengd. Dat hangt namelijk af van de formulering van het plan. Als
het plan bepaalt dat het geldt zolang de Interimwet geldt, dan blijft het
plan ook gelden na 26 augustus 1999. Wordt in het plan echter bepaald dat
het een geldigheidsduur heeft «overeenkomstig de Interimwet namelijk
tot uiterlijk 26 augustus 1999», dan bestaat het risico dat het plan
geacht moet worden met ingang van 26 augustus 1999 van rechtswege te vervallen,
ook al wordt de werkingsduur van de Interimwet voordien verlengd. In een dergelijk
geval moet het plan derhalve tijdig vóór 26 augustus 1999 opnieuw
worden vastgesteld en goedgekeurd, tenminste als de betrokken gemeenteraad
of gemeenteraden het wenselijk vindt of vinden dat voor zijn of hun gemeenten
ook na 26 augustus 1999 een ammoniakreductieplan geldt. Artikel IIDeze bepaling betekent dat aan veehouderijen waarvoor een legaliseringsvergunning
is aangevraagd vóór 1 maart 1999, ook op of na 26 augustus 1999
nog een legaliseringsvergunning kan worden verleend. Zonder deze bepaling
zou de gemeente alle op 26 augustus 1999 nog niet afgehandelde aanvragen (inclusief
aanvragen waarop de gemeente ingevolge een rechterlijke uitspraak opnieuw
een beschikking moet geven) moeten afdoen met toepassing van het nieuwe recht,
dat geen ruimte meer laat voor legalisering.Veehouders die hun aanvraag op of na 1 maart 1999 indienen, kunnen er
dus niet meer op rekenen dat zij nog voor legalisering in aanmerking komen.
Voor deze datum is gekozen omdat veehouders al sinds de totstandkoming van
de huidige Interimwet weten dat op 26 augustus 1999 een einde komt aan de
mogelijkheid tot legalisering. Gezien de in beginsel geldende maximale beslistermijn
van zes maanden (artikel 3:28 van de Algemene wet bestuursrecht) vinden wij
het redelijk om de voorwaarde te stellen dat veehouders hun aanvraag een half
jaar eerder dan 26 augustus 1999 ingediend moeten hebben. Aan deze bepaling
hebben wij tegelijkertijd met de indiening van dit wetsvoorstel brede bekendheid
gegeven. Artikel IIIMet uitzondering van artikel I, onderdeel F, van dit wetsvoorstel (wijziging
van de expiratiedatum van de Interimwet) hebben alle wijzigingen betrekking
op het vervallen van de legaliseringsregeling van de huidige artikelen 6 en
7. De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. PronkDe Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,H. H. Apotheker XNoot1Kamerstukken II 1992/93, 23 221, nr. 3, blz. 15.XNoot1Zie blz. 10, onder punt 3, van de brief van 24 april 1997, kenmerk DWL/97090875,
aan de voorzitter van de vaste commissie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij
en van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer van de Tweede
Kamer inzake Evaluatie Interimwet Ammoniak en Veehouderij (niet gedrukt als
kamerstuk).XNoot2Namelijk behoudens toepassing in een gemeentelijk ammoniakreductieplan
van artikel 8, tweede of vierde lid, van de Interimwet. Zie hiervoor de toelichting
bij de voorgestelde wijziging van artikel 6 van de Interimwet (artikel I,
onder B).XNoot1Zie de brief van 24 april 1997, kenmerk DWL/97090875, aan de voorzitter
van de vaste commissie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij en van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer van de Tweede Kamer inzake Evaluatie
Interimwet Ammoniak en Veehouderij (niet gedrukt als kamerstuk). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26370-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl