Wetboek van Strafrecht en andere wetten; wijziging ivm concentratie strafbaarstelling frauduleuze gedragingen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23993, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

31-08-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23993 nr. 6

25-08-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. Algemeen 1. Opzet van het wetsvoorstel2. Financiële en organisatorische gevolgenII. Artikelen Artikel I, onderdeel BOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23993Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 993Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en andere wetten met het oog
op de opneming in het Wetboek van Strafrecht van eenvormige strafbepalingen
inzake het verstrekken van onware gegevens en het nalaten te voldoen aan wettelijke
verplichtingen om tijdig gegevens te verstrekken (Concentratie strafbaarstelling
frauduleuze gedragingen)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 25 augustus 1995Van het uitgebrachte verslag heb ik met genoegen kennis genomen. Uit het
gestelde meen ik te mogen afleiden, dat de fracties zich in hoofdzaak met
het voorstel kunnen verenigen. Vele fracties hebben bedenkingen ingebracht
tegen de kwalificatie als misdrijf van het niet-opzettelijke verstrekken van
onware gegevens (voorgesteld artikel 227a, eerste lid, van het Wetboek van
Strafrecht (Sr) en het niet-opzettelijk nalaten aan een inlichtingenplicht
te voldoen (voorgesteld artikel 227b, eerste lid, Sr). Op dat onderwerp zal
hieronder eerst worden ingegaan, waarna de overige vragen, voor zover nog
van belang, zullen worden beantwoord. I. Algemeen 1. Opzet van het wetsvoorstelBijna alle fracties hebben te kennen gegeven, dat er bedenkingen bestaan
tegen de strafbaarstelling van de feiten omschreven in de voorgestelde artikelen
227a, eerste lid, en 227b, eerste lid, Sr als misdrijf. Deze feiten betreffen,
kort gezegd, het niet-opzettelijk verstrekken van onware informatie en het
niet-opzettelijk nalaten te voldoen aan een informatieplicht. Het eerste feit
kent thans geen pendant in de sociale zekerheidswetten, het tweede is in voorkomend
geval als overtreding strafbaar gesteld. In de memorie van toelichting is
de gekozen systematiek verantwoord door te stellen, dat het hier een geval
betreft waarin de kwalificatie als misdrijf niet dwingend geïndiceerd
maar wel gerechtvaardigd is, terwijl de opneming in de misdrijfbepalingen
van artikelen de 227a en 227b Sr uit systematisch oogpunt de voorkeur heeft.
Hiertegen is, wanneer ik het betoogde juist versta, aangevoerd, dat de wetssystematiek
geenszins verhindert deze bepalingen als overtredingen in het derde boek van
het Wetboek van Strafrecht op te nemen. Het in de toelichting aangevoerde
systematische argument legt onvoldoende gewicht in de schaal om de kwalificatie
als misdrijf te rechtvaardigen waar bij deze (niet-opzettelijke) feiten een
kwalificatie als overtreding meer voor de hand zou liggen. Naar aanleiding
van deze opmerkingen, heb ik het wetsvoorstel op dit punt heroverwogen. Ik
ben daarbij tot de conclusie gekomen, dat er te weinig overtuigende
redenen zijn om het voorstel in de bestaande vorm te handhaven. Bij deze nota
is dan ook een nota van wijziging gevoegd, waarin de feiten die in de eerste
leden van de artikelen 227a en 227b Sr als misdrijf strafbaar waren gesteld,
als overtreding in het derde boek worden ondergebracht (vgl. de daarbij voorgestelde
artikelen 447c en 447d Sr). De thans voorgestelde bepalingen bevatten delictsomschrijvingen
die in hoofdzaak gelijk zijn aan die van de oorspronkelijk voorgestelde bepalingen.
Deze zijn echter in zoverre vereenvoudigd, dat niet meer wordt geëist,
dat de dader «weet of redelijkerwijze moet vermoeden» dat de gegevens
voor de vaststelling van het recht van belang zijn. Waar de feiten thans overtredingen
opleveren, ligt het niet voor de hand dit bestanddeel dat op opzet of culpa
ten aanzien van de aard van de gegevens ziet, te handhaven. In het voorgestelde
artikel 447d Sr is voorts het bestanddeel betreffende de strekking van de
gedraging geschrapt. Daardoor sluit de bepaling thans aan bij die thans geldende
bepalingen waarin een dergelijke eis evenmin wordt gesteld (vgl. de memorie
van toelichting p. 16).De kwalificatie van de feiten als overtredingen zou tot gevolg hebben,
dat de kennisneming daarvan is opgedragen aan de kantongerechten. Deze consequentie
is ongewenst met het oog op de concentratie van de behandeling van fraudezaken
binnen de parketten. Om die reden wordt dan ook een wijziging van de Wet op
de rechterlijke organisatie voorgesteld, waardoor de kennisneming van deze
feiten aan de rechtbank wordt opgedragen.In antwoord op de vraag daaromtrent van de leden van de CDA-fractie kan
ik opmerken, dat nadere wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht met het
oog op een effectievere fraudebestrijding thans niet worden overwogen. Mij
hebben geen signalen bereikt, dat de in aanmerking komende strafbepalingen
tekort zouden schieten.De leden van de fracties van de VVD en de SGP hebben gevraagd naar de
overwegingen op grond waarvan niet is gekozen voor één kaderwet
betreffende de handhaving op het gebied van de sociale zekerheid.In antwoord hierop kan ik erop wijzen, dat deze vraag is onderzocht door
de Interdepartementale werkgroep tweede fase wetgevingsproject fraudebepalingen.
Het advies van deze werkgroep is de Kamer aangeboden bij brief van 7 februari
1992 (vgl. Kamerstukken II, 1991–1992, 22 300 VI, nr. 35). In die
brief hebben de toenmalige bewindslieden aangegeven het, op de gronden in
hoofdstuk 7 van het advies genoemd, niet wenselijk te achten te komen tot
een omvattende kaderwet. Dat oordeel wordt ook thans onderschreven. De belangrijkste
overwegingen, die tot mijn genoegen de fractie van D66 hebben overtuigd, die
tegen een dergelijke kaderwet pleiten zijn de volgende. De sociale zekerheidsvoorzieningen
hebben regeling gevonden in verschillende wetten waarin voor de betrokkenen
telkens enigszins andere, op de materie afgestemde gedragsvoorschriften worden
gesteld. Het zou op zich zelf mogelijk zijn deze gedragsvoorschriften en de
daaraan verbonden sanctieregels vanuit de desbetreffende materiewetten over
te brengen naar een afzonderlijke wet. Hiertegen bestaat echter het bezwaar,
dat daarmee de thans bestaande interne samenhang in die materiewetten wordt
doorbroken. Ook de overzichtelijkheid zou daarmee nauwelijks worden gediend
wanneer ervan uit wordt gegaan dat niet is beoogd inhoudelijk wijziging in
de materie te brengen. Ik ben dan ook van oordeel, dat aan de met dit wetsvoorstel
gekozen werkwijze de voorkeur moet worden gegeven.De leden van de VVD-fractie hebben – met verwijzing naar de thans
voor de verschillende frauduleuze gedragingen geldende strafmaxima –
gevraagd naar een eventuele differentiatie van de strafmaat evenals naar de mogelijkheid dat de thans geldende strafmaten in praktijk zullen
blijven voortleven.Met betrekking tot de mogelijkheid van differentiatie van de strafmaat
per delict kan erop worden gewezen, dat de frauduleuze gedragingen waarop
dit voorstel betrekking heeft, thans in niet altijd gelijke bewoordingen zijn
strafbaar gesteld en met uiteenlopende straffen worden bedreigd. Zoals in
de memorie van toelichting (onder 2.3 en 7.2) is uiteengezet, zijn de verschillen
die de thans geldende strafbepalingen vertonen vanuit het door die bepalingen
beschermde rechtsbelang niet te verklaren. Met het oog daarop is in dit voorstel
gekozen voor een eenvormige strafbedreiging.De vraag in hoeverre de thans geldende strafmaxima ook in de toekomst
in de praktijk van de straftoemeting naar verwachting zullen blijven voortleven,
is niet gemakkelijk te beantwoorden. Om daaromtrent enigermate gefundeerde
uitspraken te kunnen doen zou bekend moeten zijn welk gewicht de strafrechter
thans bij de bepaling van de ernst van het feit toekent aan de hoogte van
het wettelijk daarbij bepaalde strafmaximum. Over dergelijke gegevens heb
ik niet de beschikking. Het lijkt mij echter aannemelijk, dat de rechter bij
de straftoemeting op grond van de voorgestelde artikelen 227a en 227b Sr zal
pogen de ernst van het desbetreffende feit te bepalen door het af te zetten
tegen gevallen van bij voorbeeld valsheid in geschrift die een vergelijkbare
wederrechtelijke bevoordeling tot gevolg hebben gehad.De genoemde fractieleden hebben voorts gevraagd of het wenselijk wordt
geacht de mogelijke samenloop tussen het feit van artikel 69b Algemene wet
inzake rijksbelastingen (nieuw) en de artikelen 227a en 227b Sr uit te sluiten.
In iets algemenere zin is deze vraag ook opgeworpen door de leden van de fracties
van de SGP en het GPV.In antwoord op deze vraag kan ik erop wijzen, dat het wetsvoorstel tot
wijziging van de Algemene wet inzake rijksbelastingenen van de Invorderingswet
1990 in verband met de herziening van het stelsel van administratieve boeten
en van het fiscale strafrecht (Kamerstukken II, 1993–1994, 23 470)
een nieuwe formulering van de fiscale strafbepalingen bevat. Het vierde lid
van het voorgestelde artikel 69 Algemene wet inzake rijksbelastingen bevat
een bepaling die de mogelijkheden van samenloop van fiscale en commune strafvervolging
beperkt. In overleg met de Staatssecretaris van Financiën wordt nagegaan
in hoeverre dit gedeelte van het voorstel aanpassing behoeft. Daarbij zullen
ook de mogelijkheden van samenloop met de voorgestelde artikelen 227a en 227b
Sr in beschouwing worden genomen.Met betrekking tot artikel 227a Sr noemen de leden van de VVD-fractie
het geval dat iemand verzuimt bij de afsluiting van een arbeidsongeschiktheidsverzekering
melding te maken van een daarvoor relevant lichamelijk gebrek. Zij vroegen
zich af wat de verzekeraar kan doen en of deze niet altijd zowel strafrechtelijk
als civielrechtelijk zal ageren om de verzekerde onder druk te zetten en bewijsrechtelijk
voordeel te verwerven. Acht de regering dit mogelijk en wenselijk, zo vroegen
deze leden.Het geschetste geval, zo merk ik in de eerste plaats op, zou zich in vergelijkbare
vorm ook thans kunnen voordoen wanneer een verzekerde valselijk schriftelijk
opgeeft geen lichamelijke gebreken te hebben. In dat geval zou artikel 225
Sr kunnen worden toegepast. In de praktijk veronderstelt dit, dat de verzekeraar
van de geconstateerde onware opgave aangifte heeft gedaan waarbij de gegevens
waarop de verzekeraar zijn oordeel baseert aan de politie zullen zijn overgelegd.
De beslissing om ter zake van het feit waarop de aangifte betrekking heeft,
strafvervolging in te stellen, blijft uiteraard aan het openbaar ministerie
voorbehouden. De vraag in hoeverre aannemelijk is dat verzekeraars in dergelijke
gevallen op de door de fractieleden aangevoerde gronden altijd aangifte zullen doen, moet open blijven. Naar mij is gebleken, is het de verzekeraars
tot dusverre niet mogelijk gebleken te inventariseren in hoeveel gevallen
thans aangifte van fraude wordt gedaan. Bijgevolg is ook een vergelijking
van dat getal met het aantal gevallen van door verzekeraars als vaststaand
aangenomen gevallen van strafbare fraude onmogelijk. Gegeven de ongeclausuleerde
bevoegdheid van artikel 161 van het Wetboek van Strafvordering tot het doen
van aangifte van strafbare feiten is het uiteraard wel mogelijk, dat verzekeraars –
al dan niet op grond van motieven als door de VVD-fractie genoemd –
er naar streven de strafvervolging in dit soort gevallen te bevorderen. Waar
de wet het gebruik van deze bevoegdheid aan het inzicht van de betrokkene
overlaat, kan zulks ook niet onwenselijk worden geacht. Met betrekking tot
de motieven die zouden leiden tot een veelvuldig gebruik van deze bevoegdheid,
kan nog wel worden opgemerkt, dat niet zonder meer duidelijk is dat verzekeraars
in hun verhouding tot de verzekerde in de regel behoefte hebben aan extra
pressiemiddelen of versterking van hun bewijsrechtelijke positie.De leden van de VVD-fractie vroegen tenslotte of frauduleuze aanwending
van de pincode van een ander ook onder het bereik van artikel 232 Sr valt.
Naar mijn oordeel moet deze vraag bevestigend worden beantwoord. Het gebruik
van een betaalpas met de daar op zichzelf wel bijbehorende pincode die evenwel
aan een ander is toegekend, moet in dit geval worden aangemerkt als het gebruik
van een valse betaalpas (vgl. HR 8 december 1992, NJ 1993, 323). Het geval
is vergelijkbaar met het gebruik van een huissleutel op het daarvoor bestemde
slot door iemand die daartoe geen recht heeft (vgl. HR 20 mei 1986, NJ 1987,
130); in handen van deze gebruiker is de gebruikte sleutel vals.De leden van de fractie van D66 hebben in verband met het wetsvoorstel
23 909 geconstateerd, dat een strafrechtelijke sanctie naast een niet-punitieve
sanctie kan worden opgelegd. Zij vroegen zich af, of dan niet met één
reactie zou moeten worden volstaan. Ten aanzien van de uitsluiting van cumulatie
van punitieve sancties vroegen zij zich af, of dit niet zou leiden tot het
uitblijven van elke (punitieve) sanctie.De genoemde fractieleden hebben terecht vastgesteld, dat hetzelfde feitencomplex
kan leiden tot de toepassing van punitieve en andere (reparatoire) sancties.
Daartegen bestaat naar mijn oordeel geen bezwaar. De reden om cumulatie van
punitieve sancties uit te sluiten is erin gelegen, dat deze sancties van gelijke
strekking zijn nu zij zijn gericht op afschrikking en leedtoevoeging. Die
situatie doet zich bij ongelijksoortige sancties niet voor. In het geval bij
voorbeeld dat iemand zich wederrechtelijk bevoordeelt, kan de verplichting
tot terugbetaling van het onrechtmatig verworven voordeel heel wel worden
gecombineerd met de plicht tot betaling van een boete. Het eerste strekt immers
tot herstel van de rechtmatige toestand, het tweede vormt de bestraffende
reactie op de normschending. Deze situatie komt ook binnen het strafrecht
voor: de oplegging van de maatregel van artikel 36e Sr bij voorbeeld kan met
de oplegging van een straf worden gecombineerd.Naar mijn oordeel behoeft de uitsluiting van de mogelijkheid voor een
feitencomplex een bestuurlijke boete op te leggen wanneer strafvervolging
is ingesteld, er niet toe te leiden dat in het geheel geen sanctie wordt opgelegd.
In het kader van de samenwerking tussen de met de handhaving van de sociale
zekerheidswetgeving belaste instanties is voorzien in de verstrekking van
informatie omtrent de afdoening. Dat betekent dat de gevallen waarin bestraffing
in enige vorm op zijn plaats is, terwijl geen strafrechtelijke reactie volgt,
aan de betreffende instantie worden gemeld zodat deze alsnog in de gelegenheid
is een bestuurlijke boete op te leggen. De leden van de fractie van de SGP hebben mede in relatie met de voorgestelde
verhoging van de strafmaat gevraagd of de overbrenging van de strafbepalingen
uit de sociale zekerheidswetten naar het Wetboek van Strafrecht berust op
een gewijzigd inzicht in de strafwaardigheid van de feiten.Ten aanzien daarvan kan worden opgemerkt, dat de overbrenging van de feiten
naar het Wetboek los staat van de waardering van de strafwaardigheid. Deze
strekt er in de eerste plaats toe te voorzien in een eenvoudig toegankelijke
en eenvormige strafbaarstelling van gedragingen die thans op vele plaatsen
in de wet en op minder uniforme wijze zijn strafbaar gesteld. Overigens zij
opgemerkt, dat het gewijzigd inzicht van de wetgever in de strafwaardigheid
van het feit in verband met artikel 1, tweede lid, Sr met name van belang
is wanneer de latere strafbaarstelling een lager maximum kent dan de eerdere:
de latere gunstiger bepaling dient te worden toegepast tenzij het oordeel
van de wetgever over de strafwaardigheid van de eerdere feiten niet is gewijzigd.
In dit voorstel worden de strafmaxima verhoogd; op feiten begaan voor de inwerkingtreding
van de nieuwe bepalingen blijven de thans geldende bepalingen van toepassing.
Zoals in de memorie van toelichting (p. 5) is uiteengezet sluit de thans voorgestelde
strafmaat aan bij vergelijkbare delicten in de fiscale sfeer. De strafmaat
is, dit in antwoord op een vraag van de fractie van het GPV, niet gekozen
met het oog op de gevolgen voor de toepassing van dwangmiddelen.De leden van de fractie van het GPV hebben gevraagd waarom het voorstel
niet voorziet in de aanpassing van artikel 225 Sr en in aanvulling van titel
XXV (bedrog).Naar is betoogd in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel dat
heeft geleid tot de wijziging van artikel 225 Sr bij Wet van 4 juni 1992 (Stb.
287), heeft artikel 225 Sr zich gaandeweg ontwikkeld van een bepaling strekkende
tot bescherming van vertrouwen in schriftelijke stukken tot een bepaling waarmee
tegen wederrechtelijke bevoordeling door middel van valsheid kan worden opgetreden.
Als zodanig is het artikel thans in de praktijk van groot belang. Naar mijn
oordeel zou wijziging van deze goed functionerende bepaling aanpassingsproblemen
kunnen scheppen die de handhaving niet ten goede komen. Hoewel deze leden
kan worden toegegeven, dat het anders dan schriftelijk verstrekken van onware
informatie en het nalaten de benodigde informatie te verstrekken ook kenmerken
van bedrieglijkheid heeft, heb ik gemeend dat het verband met artikel 225
Sr, zoals dat tegenwoordig wordt gehanteerd, de voorgestelde plaatsing in
titel XII rechtvaardigt. Met betrekking tot de reikwijdte van het voorgestelde artikel 227b Sr,
waarnaar de leden van de GPV-fractie vroegen, zij opgemerkt, dat aldus wordt
aangesloten op de strafbepalingen in de sociale zekerheidswetten waarin op
het nalaten de benodigde gegevens te verstrekken straf wordt gesteld. 2. Financiële en organisatorische gevolgenDe leden van de fractie van D66 vroegen of de concentratie van de strafbaarstellingen
in het Wetboek van Strafrecht zou kunnen leiden tot verhoging van de werkdruk
voor de strafrechter. Daarnaast vroegen zij in te gaan op de mogelijkheid
ter zake van de voorgestelde artikelen 227a en 227b Sr voorlopige hechtenis
toe te passen.De overbrenging van strafbepalingen uit de verschillende sociale zekerheidswetten
naar het Wetboek van Strafrecht is er niet op gericht uitbreiding te geven
aan het aantal strafbare gedragingen. Op die grond behoeft dan ook niet voor
een grotere belasting van de strafrechter te worden gevreesd. Naar mijn opvatting
behoeft, waar in de wijze waarop deze feiten worden opgespoord
geen verandering wordt voorzien, evenmin te worden verwacht, dat omschrijving
van delicten in het Wetboek van Strafrecht zal leiden tot intensievere opsporing
en derhalve tot een groter aantal strafzaken.Met betrekking tot de mogelijkheden voorlopige hechtenis toe te passen
kan in de eerste plaats worden opgemerkt, dat het aantal gevallen waarin thans
van de bijzondere bepalingen uit de sociale zekerheidswetgeving gebruik gemaakt
wordt, gering is. Het gedeelte daarvan waarin, in het bijzonder gelet op de
te verwachten strafoplegging, kan worden gedacht aan preventieve vrijheidsbeneming,
is uiteraard nog weer aanmerkelijk minder. Hiervan uitgaande behoeft van dit
voorstel geen druk op de detentiecapaciteit te worden verwacht. II. Artikelen Artikel I, onderdeel BDe leden van de PvdA-fractie hebben gesuggereerd de artikelen 227a en
227b Sr te voorzien van een kwalificatie, omdat aldus zou worden voorkomen
dat het openbaar ministerie het artikel in elke tenlastelegging zou moeten
citeren. Naar mijn indruk is bij de gedane suggestie sprake van een misverstand.
Het is namelijk niet noodzakelijk dat een tenlastelegging de tekst van de
overtreden strafbepaling inhoudt. De tenlastelegging dient, wil zij tot veroordeling
kunnen leiden, de verweten gedraging (met vermelding van plaats en tijd) zodanig
te omschrijven, dat daaruit blijkt dat alle bestanddelen van de wettelijke
strafbepaling zijn vervuld. Die omschrijving kan overigens een feitelijke
zijn. Wanneer het wetsvoorstel 23 705 (vormverzuimen) zal zijn aanvaard
en inwerking getreden, dient de dagvaarding ook de voorschriften te vermelden
waarbij het feit is strafbaar gesteld. Daaraan kan worden voldaan door opneming
van een formule als «strafbaar gesteld bij artikel 227a van het Wetboek
van Strafrecht».De leden van de fractie van de VVD hebben gevraagd of het bestanddeel
«redelijkerwijs moet vermoeden» als objectief criterium is bedoeld
en of de omschrijvingen die daarvan in de toelichting op p. 4 en p. 8 worden
gegeven tot interpretatieverschillen aanleiding kunnen geven. Ook de leden
van de fractie van de SGP hebben op dit punt een vraag gesteld.De eerste vraag van deze fractieleden kan bevestigend worden beantwoord:
de gestelde norm is een objectieve. Met de genoemde passages in de toelichting
is niet beoogd een verschillende uitleg aan de wettelijke term te geven: het
gaat bij het «redelijk vermoeden» (zoals even verder op p. 9 van
de toelichting is gesteld) om de zorgvuldigheid die van de gemiddelde burger
mag worden geëist ten aanzien van de juistheid van de door hem verstrekte
informatie. Wie, anders gezegd, informatie doorgeeft terwijl hij naar objectieve
normen met de onwaarheid ervan bekend behoort te zijn, heeft naar die normen
gemeten het redelijk vermoeden dat die informatie onwaar is.De leden van genoemde fractie voorzien voorts de mogelijkheid van debat
over de concretisering van de vereiste deskundigheid en zorgvuldigheid van
de gemiddelde burger en stellen voor dat als uitgangspunt wordt genomen de
«van iedere burger minimaal te eisen deskundigheid en zorgvuldigheid».In reactie hierop kan worden opgemerkt, dat de in de toelichting aangereikte
maatstaf van de «gemiddelde burger» in het strafrecht een gebruikelijke
is.Uiteraard kan daarover in concrete gevallen meningsverschil bestaan, maar
deze blijken in de regel geen bijzondere moeilijkheden op te roepen. Naar
mijn verwachting zal dat in dit geval niet anders zijn. Met betrekking tot het door de VVD-fractie voorgestelde criterium lijkt mij een probleem,
dat dit gemakkelijk zo kan worden opgevat dat voor deze feiten een lagere
graad van deskundigheid en zorgvuldigheid wordt vereist dan in het algemeen
ten aanzien van andere feiten geldt. Daarmee zou voor de onderhavige delicten
een uitzonderingspositie worden geschapen waarvan de rechtvaardiging mij niet
zonder meer duidelijk is.Daarnaast komt het mij niet onwaarschijnlijk door, dat de door de VVD-fractie
omschreven norm, die van een even hoge graad van abstractie is als de in de
toelichting genoemde, evenzeer tot voorwerp van debat in het concrete geval
kan worden gemaakt.Met betrekking tot het criterium van de «gemiddelde burger»
heeft de SGP-fractie zich afgevraagd of uitkeringsgerechtigden, die geen ervaring
hebben met de gronden van een uitkering, niet te snel onder werking van de
strafwet zullen vallen.Naar ik meen, behoeft hiervoor niet te worden gevreesd. Het criterium
verwijst immers niet naar enige bijzondere deskundigheid, maar ziet juist
op de zaken die in het algemeen bekend behoren te zijn.In reactie op de vraag van de leden van de fractie van D66 betreffende
het redactieverschil tussen artikel 227a, eerste lid, en 227b, eerste lid.
Sr verwijs ik graag naar de nota van wijziging die bij deze nota is gevoegd.
In de thans voor de desbetreffende bepalingen voorgestelde tekst is de redactie
gelijk gemaakt en vormt het strekkingsvereiste, dat bij de eenvoudige vorm
van schending van een informatieplicht minder past, geen bestanddeel van de
delictsomschrijving meer.De leden van genoemde fractie vragen voorts een nadere uiteenzetting bij
het gestelde in de memorie van toelichting (p. 10) met betrekking tot de term
«gegevens (die) van belang zijn voor de vaststelling». Zij vroegen
zich af of door het gebruik van de woorden «van belang kunnen zijn»
niet beter tot uitdrukking wordt gebracht, dat voor het belang van de gegevens
niet wezenlijk is dat de gegevens dwingend leiden tot een hogere verstrekking
of tegemoetkoming.Met betrekking tot dit punt stel ik graag voorop, dat de voorgestelde
tekst zoals op de betreffende plaats in de memorie toegelicht inderdaad beoogt
aan te geven, dat het belang van de gegevens niet pas bestaat wanneer deze
dwingend leiden tot de vaststelling van een ruimere aanspraak dan waarop in
werkelijkheid recht bestaat. Kort gezegd kan het betoogde aldus worden verduidelijkt:
gegevens zijn in de zin van de voorgestelde artikelen van belang, wanneer
zija) voor de vaststelling van een recht noodzakelijk zijn, ofb) wanneer zij (hoewel het benodigde wellicht ook anderszins zou zijn
te achterhalen) voor die vaststelling in het algemeen worden gebruikt, ofc) wanneer zij in het concrete geval worden gebruikt, hetgeen zal blijken
uit het feit dat ernaar is gevraagd.De leden van de fractie van de SGP hebben terecht gesignaleerd dat in
de kopjes bij de paragrafen 5.4, 5.5 en 5.6 van de memorie van toelichting
abusievelijk melding wordt gemaakt van artikel 227h waar dit moet zijn 227b.In antwoord op de vragen dienaangaande van de fractie van het GPV kan
ik bevestigen dat het strekkingsvereiste moet worden opgevat als een geobjectiveerd
bestanddeel. Met de genoemde leden kan ik instemmen voor zover zij veronderstellen,
dat de verstrekking van onjuiste gegevens meestal zal strekken tot bevoordeling.
Aangezien dat echter niet altijd het geval behoeft te zijn, meen ik dat het
bestanddeel niet overbodig is.Aangezien thans in de bij deze nota gevoegde nota van wijziging een andere
opzet is gekozen voor de verhouding tussen de opzettelijke en de
niet-opzettelijke schending van informatieverplichtingen, doet zich de vraag
die deze leden stelden betreffende artikel 227b, tweede lid, Sr niet meer
voor.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23993-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl