Aanpassing BW in verband met implementatie van richtlijn oneerlijke handelspraktijken; Voorlopig verslag van de vaste commissie voor Justitie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20072008-30928, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

20-12-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

30928 nr. B

18-12-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Wijze van implementatie3. Handhaving en rechtsmiddelen4. Verhouding tot het strafrecht5. ArtikelsgewijsArtikel 193aArtikel 193bArtikel 193cArtikel 193gArtikel 193iOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30928Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 928Aanpassing van de Boeken 3 en 6 van het Burgerlijk Wetboek en andere
wetten aan de richtlijn betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen
jegens consumenten op de interne marktBVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 18 december 2007Het voorbereidend onderzoek heeft de commissie aanleiding gegeven tot
het maken van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende vragen.1. InleidingDe leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling
kennis genomen van het wetsvoorstel. Zij hebben een aantal vragen, deels van
meer algemene aard, deels betrekking hebbend op voorgestelde wetsbepalingen.In de eerste plaats valt het hen op, dat van het wetsvoorstel gebruik
is gemaakt om wetstechnische onvolkomenheden in de Wet handhaving consumentenbescherming
weg te nemen. De leden van de CDA-fractie merken op dat de implementatiewet
niet de juiste plaats is om zulks te doen, ook al is er een zekere inhoudelijke
samenhang.De leden van de VVD-fractie hebben kennis
genomen van het onderhavige wetsvoorstel. De hoofdlijnen en strekking van
dit wetsvoorstel worden door deze leden onderschreven. Met dit wetsvoorstel
worden oneerlijke handelspraktijken tegengegaan en wordt het niveau van consumentenbescherming
in Nederland gelijkgesteld aan die van andere lidstaten. Dit komt onder meer
de werking van de interne markt ten goede. De leden van de VVD-fractie hebben
nog enkele vragen.De leden van de PvdA-fractie hebben kunnen
constateren, dat de richtlijn oneerlijke handelspraktijken een breed draagvlak
heeft in onze samenleving. Niet alleen consumentenorganisaties achten een
adequate regeling met betrekking tot oneerlijke handelspraktijken van belang
(de regering gaf al aan, dat de Consumentenbond in vier weken tijd 1500 meldingen
door consumenten van oneerlijke handelspraktijken ontving), maar ook het bedrijfsleven
onderkent het belang van een intercommunautaire regeling. Niet alleen vanuit
de optiek van eerlijke concurrentie, maar ook ter sauvering van de goede naam
en faam van handelsbedrijven. Daar het om een totale harmonisatie
gaat hebben deze leden over de inhoudelijke bepalingen van de artikelen 193a
tot en met 194 geen verdere opmerkingen.2. Wijze van implementatieHet valt de leden van de CDA-fractie op, dat
het bepaalde in artikel 12 van de richtlijn wel erg gemakkelijk wordt aangeduid
als omkering van de bewijslast. Enige tijd geleden heeft zich een vergelijkbare
discussie voorgedaan met de toenmalige minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
De Geus, over het wetsvoorstel 30 237 Wijziging van de Wet gelijke behandeling
van mannen en vrouwen en het Burgerlijk Wetboek ter uitvoering van Richtlijn
2002/73/EG. Zie hiertoe met name de inbreng van CDA-woordvoerder Franken.1 De slotsom van dat debat was dat niet gesproken kan worden
van omkering van de bewijslast, maar hooguit van verschuiving van de bewijslast.
De leden van de CDA-fractie hebben de indruk dat dat ook thans aan de orde
is.Zo wijzen zij erop, dat het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering in
artikel 111 en in artikel 128 aan partijen de verplichting oplegt om over
en weer hun stellingen volledig en zoveel mogelijk volledig beargumenteerd
uiteen te zetten. Dat geldt eiser, maar ook de verwerende gedaagde. Indien
deze laatste zijn verweer onvoldoende helder presenteert en onvoldoende onderbouwt,
kan dat ook op basis van het bestaande artikel 150 Rv de rechter aanleiding
geven om te komen tot een rechterlijk vermoeden en de gedaagde met het bewijs
belasten, dat de stellingen van de eiser onjuist zijn, respectievelijk tegenbewijs
opdragen. Een bijzonderheid die zich in het kader van de toepassing van artikel
12 van de richtlijn voordoet is, dat in feite aan de orde wordt gesteld de
juistheid van feitelijke beweringen van de zijde van de handelaar zoals deze
eerder door die handelaar zijn gedaan. Dat brengt met zich mee, dat de eisende
partij ten eerste zal moeten stellen en bewijzen, dat die feitelijke beweringen
zijn gedaan. Pas nadat dat is gebeurd, kan aan de orde komen dat de handelaar
bewijs moet leveren voor de juistheid van die feitelijke beweringen. De indruk
zou kunnen ontstaan, dat de richtlijn voorschrijft, dat handelaren zouden
moeten bewijzen dat hun handelspraktijken niet oneerlijk zijn en dus zouden
moeten bewijzen, dat zij geen misleidende informatie hebben verstrekt. Dit
is echter niet wat de richtlijn vraagt. Dat in feite ook de richtlijn geen
omkering van bewijslast vraagt, volgt ook uit de overige elementen van de
bepaling in de richtlijn namelijk dat de bewijsopdracht van de handelaar passend
moet lijken en de beslissing daarover moet worden genomen met inachtneming
van de rechtmatige belangen van de handelaar en van elke andere partij bij
de procedure en met inachtneming van de omstandigheden van de zaak in kwestie.
Deze elementen worden alle reeds gedekt door de bestaande bepaling van artikel
150 Rv. De leden van de CDA-fractie vragen zich dan ook af waarom de regering
het nodig heeft gevonden artikel 12 uit de richtlijn te implementeren in artikel
193j van het wetsvoorstel.De artikelen 193g en 193i implementeren bijlage 1 bij de richtlijn. De
vraag is wat precies onder het begrip «onder alle omstandigheden»
moet worden verstaan. Begrijpen de leden van de CDA-fractie het goed, dan
moet die passage worden uitgelegd in het licht van overweging 17 van de richtlijn.
Daarin wordt immers met zoveel woorden gezegd, dat bij optreden van de in
de bijlage bedoelde handelspraktijken geen individuele toetsing meer plaatsvindt
aan het bepaalde in de artikelen 5 tot en met 9. Anders gezegd: doet zich
zo’n praktijk voor, dan is zij oneerlijk zonder dat de eisende partij
behoeft te stellen en te onderbouwen, dat de praktijk in strijd is met de
vereisten van professionele toewijding en het economisch gedrag wezenlijk
verstoort of kan verstoren, terwijl ook de rechter aan die bepaling
van artikel 5 van de richtlijn niet meer behoeft te toetsen. Zien deze leden
dat juist? Is de regering het ook met deze leden eens, dat de aanduiding «onder
alle omstandigheden» evenmin op zich een omkering van bewijslast meebrengt,
maar – indien de eiser of verzoeker de in bijlage 1 genoemde praktijken
feitelijk heeft bewezen – de kwalificatie niet meer terzake doet en
de verwerende handelaar met tegenbewijs zal kunnen worden belast?Een handelspraktijk is, zo begrijpen de leden van de VVD-fractie, onder meer oneerlijk indien de handelaar handelt in
strijd met de vereisten van professionele toewijding waardoor het vermogen
van de gemiddelde consument om een geïnformeerd besluit te nemen aanmerkelijk
wordt beperkt en de gemiddelde consument daardoor een besluit neemt over een
overeenkomst dat hij anders niet had genomen. De norm «vereisten van
professionele toewijding» wordt hier als nieuwe norm in het Burgerlijk
Wetboek geïntroduceerd. Deze norm zal door jurisprudentie nader worden
ingevuld. De regering geeft enige richting aan de invulling van deze norm
door aan te geven dat in de definitie van deze norm twee elementen zijn opgenomen,
te weten «bijzondere vakkundigheid» en «de zorgvuldigheid».
Indien een handelaar op een normaal niveau functioneert is hij professioneel
toegewijd. Wat een normaal niveau is kan worden beoordeeld aan de hand van
de feiten en omstandigheden, zoals handelsgebruiken, gedragscodes of een afgelegde
eed of belofte. Het begrip «professionele toewijding» komt onder
meer terug in artikel 193e sub d. De wijze van betaling wordt gezien als essentiële
informatie als bedoeld in artikel 193d (misleidende omissie) die moet worden
verstrekt indien deze afwijkt van de vereisten van professionele toewijding.
In artikel 193f wordt verwezen naar artikel 7:46c lid 1 BW, waar ook de wijze
van betaling als essentiële informatie wordt genoemd. In laatstgenoemd
artikel wordt echter niet het voorbehoud van professionele toewijding gemaakt.
Betekent dit dat dit voorbehoud niet geldt als het om koopovereenkomsten gaat
die worden gesloten via het internet?De algemene norm voor oneerlijke handelspraktijken is nader uitgewerkt
in handelspraktijken die misleidend zijn en handelspraktijken die agressief
zijn. Niet alleen misleidende handelingen vallen onder de norm «misleidende
handelspraktijk», maar ook misleidende omissies waaronder het niet geven
van informatie aan consumenten. In het bijzonder noemt de richtlijn de informatieverplichtingen
die voortvloeien uit andere richtlijnen. Indien deze vereiste informatie niet
wordt verstrekt is er te allen tijde sprake van een oneerlijke handelspraktijk.
Voorbeelden van richtlijnen die informatieverplichtingen bevatten, zijn de
Europese Richtlijn inzake elektronische handel1
en de Europese Richtlijn betreffende de bescherming van de consument inzake
op afstand gesloten overeenkomsten2 (hierna Richtlijn
koop op afstand), die in respectievelijk de Wet elektronische handel en Wet
koop op afstand zijn geïmplementeerd (Boek 3 BW, titel 1, afdeling 1A
en Boek 7, titel 1, afdeling 9A BW). Hierin zijn specifieke informatieverplichtingen
opgenomen die aanbieders van diensten van de informatiemaatschappij moeten
naleven. In de praktijk komt het naar het oordeel van de leden van de VVD-fractie
nogal eens voor dat deze informatieverplichtingen niet worden nagekomen. In
artikel 193f van onderhavig wetsvoorstel wordt specifiek verwezen naar deze
informatieverplichtingen. Het niet voldoen aan deze informatieverplichtingen
levert een oneerlijke handelspraktijk op. Daarmee is deze wet een mooie stok
achter de deur om te bevorderen dat bedrijven die via het internet hun goederen
en diensten verkopen, (alsnog) aan deze informatieverplichtingen gaan voldoen.
Dit komt het vertrouwen in elektronische handel en de effectiviteit er van
ten goede. In de Memorie van Toelichting wordt bij de artikelen 193d en 193 e (misleidende
omissie) aangegeven dat hoewel informatie wel gegeven wordt, er toch sprake
kan zijn van een misleidende omissie, indien de vereiste informatie niet begrijpelijk
of op dubbelzinnige wijze wordt verstrekt. Wat wordt verstaan, zo vragen de
leden van de VVD-fractie, onder de begrippen «niet begrijpelijk»
en «dubbelzinnig»? Moet voor de uitleg van deze begrippen worden
aangesloten bij de uitleg die in de Memorie van Toelichting bij de Wet elektronische
handel en Wet koop op afstand wordt gegeven?De leden van de PvdA-fractie constateren,
dat de consument een overeenkomst kan vernietigen louter op grond van het
feit, dat aan een overeenkomst «onredelijk bezwarende bedingen»
(artikel 6:236 BW, de zwarte lijst) zijn verbonden. Zou het niet passend zijn
in de wetsystematiek om een gelijke vernietigingsmogelijkheid aan de consument
te bieden, indien vaststaat dat van «oneerlijke handelspraktijken»
(artikelen 6:193g en 6:193i BW, zwarte lijsten) is gebruik gemaakt? Het is
deze leden ter ore gekomen, dat in België wél deze mogelijkheid
is of zal worden ingevoerd. Kan de regering toelichten, wat het verschil in
rechtssysteem tussen ons land en België is, wat tot een andersoortige
behandeling noodzaakt?Ten slotte vragen de leden van de PvdA-fractie, of er al vorderingen door
de regering zijn gemaakt inzake de toegezegde nota met betrekking tot het
mogen behouden van de prestatie door de consument, indien de daaraan ten grondslag
liggende overeenkomst op grond van oneerlijke handelspraktijken tot stand
is gekomen («afschrikwekkende werking», naar aanleiding van ingetrokken
amendement nummer 12)?3. Handhaving en rechtsmiddelenEen meer algemene opmerking van de leden van de CDA-fractie betreft de hoogte van de op te leggen bestuurlijke boete.
Een verhoging van het aanvankelijke maximum van € 67 000 tot € 450 000
geeft tenminste de indruk, dat de boete in sterke mate een punitief karakter
zal hebben. Dit bezwaar wordt nog versterkt door het gegeven dat als gevolg
van aanneming van het amendement van het lid Vos op stuk nummer 14 de Consumentenautoriteit
en de Autoriteit Financiële Markten (AFM) ook op basis van de open normen
in de richtlijn en thans neergelegd in het wetsvoorstel zullen kunnen optreden
onder toepassing van bestuursrechtelijke sancties. De indienster van het amendement
spreekt in de toelichting onder 2 ook niet voor niets van «straf»
wanneer het om de op te leggen boete gaat, daarmee ook nadrukkelijk het punitieve
karakter onderstrepend.Ware het niet wenselijk, zo vragen de aan het woord zijnde leden van de
CDA-fractie, om de handhaving van deze consumentenbescherming ook onder de
regie te brengen van het Openbaar Ministerie via de Wet OM-afdoening? Bijkomend
voordeel daarvan zou zijn, dat het dan ook uiteindelijk de Hoge Raad is die
voor de noodzakelijke rechtseenheid zorg kan dragen. Zolang er geen overheveling
van de bestuursrechtelijke handhaving naar de Wet OM-afdoening heeft plaatsgevonden,
lijkt een voorziening zoals voorgesteld in het amendement van het lid Vos,
te weten cassatie in het belang der wet, op zich een adequaat middel om rechtseenheid
te bevorderen. In zijn brief van 6 november 20071 heeft de minister van Justitie zich tegen het amendement gekeerd,
ook tegen dit onderdeel ervan. Deze leden vragen de minister van Justitie
nog eens de conclusie van die brief – namelijk: «het is onwenselijk
en ook onnodig cassatie in het belang der wet op te nemen» – nader
toe te lichten en met name dat het onwenselijk zou zijn om deze voorziening
op te nemen. Hoe zit het echter met de veelheid aan handhavingsmogelijkheden en sancties
op het niet naleven van de informatieverplichtingen? Deze lijken naar het
oordeel van de VVD-fractie divers te zijn. De
bestuursrechtelijke handhaving van onderhavig wetsvoorstel ligt bij de Consumentenautoriteit
en de Autoriteit Financiële Markten. De handhaving van de Wet elektronische
handel dient – overigens net als van het onderhavig wetsvoorstel –
in beginsel langs privaatrechtelijke weg plaats te vinden. Daarnaast zijn
de controleurs van de Belastingdienst/Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst –
Economische Controle Dienst (Belastingdienst/FIOD-ECD) aangewezen als ambtenaren
die zijn belast met de opsporing van het niet nakomen van de informatieverplichtingen.
Zie artikel 15f van boek 3 BW. De consequentie van het niet naleven van bepaalde
informatieverplichtingen van de Wet koop op afstand is dat de consument in
plaats van 7 dagen 3 maanden de tijd heeft een overeenkomst zonder opgave
van redenen te ontbinden. De consument is dan geen vergoeding verschuldigd
aan de verkoper. Hoe ziet de regering de vormgeving van het handhavingsbeleid
voor zich nu er zoveel partijen betrokken zijn bij de handhaving en de consument
zoveel mogelijkheden krijgt om zijn recht te halen?De leden van de PvdA-fractie hebben ook nog
enkele vragen met betrekking tot de handhaving en de rechtsmiddelen, die daartoe
ten dienste staan. Op dit terrein komt Nederland enige beleidsvrijheid toe;
een vrijheid, waarvan ook de Tweede Kamer gebruik heeft gemaakt door de aanvaarding
van amendement nummer 14. Overigens is dit amendement door u ontraden.Deze leden constateren, dat er thans zoveel verschillende rechtsmiddelen
zijn en zoveel verschillende partijen daarbij betrokken, dat hierdoor een
onoverzichtelijke situatie dreigt te ontstaan, zeker ook na aanvaarding van
genoemd amendement nummer 14. Deze leden wijzen bijvoorbeeld op de civiele
verzoekschriftprocedure ex artikel 3:305d BW, de vordering uit onrechtmatige
daad ex artikel6:162 BW, de vorderingen tot vernietiging ex artikelen 3:44
en 6:228 BW, de bestuursrechtelijke handhaving op grond van de Wet handhaving
consumentenbescherming en tenslotte de strafrechtelijke trajecten op basis
van valsheid in geschrifte, bedrog en mishandeling. Is wel inzichtelijk voor
de betrokken partijen – zeker voor de gewone consument – zo vragen
deze leden, welk rechtsmiddel als het meest raadzame kan of moet worden aangewend?
Wil de regering nog eens systematisch een overzicht geven van de thans ter
beschikking staande rechtsmiddelen en hun toepassing? Kan de regering daarbij
nog eens toelichten, waarom zij het amendement nummer 14, waardoor ook de
open normen van de artikelen 6:193b en 6:193i BW aan een bestuursrechtelijke
toetsing kunnen worden onderworpen, heeft ontraden?4. Verhouding tot het strafrechtDe leden van de CDA-fractie vragen zich ook
af hoe met name het punitieve karakter van de boete zich verhoudt tot de criteria
die zijn bedoeld in de brief van de minister van Justitie van 8 november
20051. Zij verzoeken de regering om aan de hand
van de indicatoren in de bij de brief gevoegde notitie te beargumenteren waarom
ten aanzien van de in de richtlijn verboden gedragingen bestuursrechtelijke
handhaving met een dergelijk sterk punitief karakter niettemin verantwoord
is. Daarbij wijzen zij erop, dat enkele van de als agressieve handelingen
aangemerkte gedragingen ook zeer nauw aansluiten bij normen waarvan op de
overtreding straf bedreigd wordt in het Wetboek van strafrecht en waarbij
in de praktijk ook voor de daadwerkelijke handhaving inzet van de politie
noodzakelijk is. Verwijzend naar bijlage 1 bij de richtlijn merken deze leden
op, dat de gedraging genoemd onder 24 neerkomt op vrijheidsbeneming, gedraging 25 op huisvredebreuk, gedraging 26 op stalking en de gedragingen
onder 30 en 31 op bedrog of oplichting. Ook verscheidene van de gedragingen
die als misleidend zijn aangemerkt in bijlage 1 kwalificeren als bedrog of
oplichting.5. ArtikelsgewijsDe leden van de CDA-fractie hebben voorts
nog een aantal artikelsgewijze vragen en opmerkingen, waarop zij het antwoord
dan wel de reactie van de regering vragen.Artikel 193aKan de regering toelichten wie allemaal bedoeld wordt met de aanduiding
in het eerste lid onder b «degene die ten behoeve van hem handelt»?Kan de regering toelichten hoe de in het eerste lid onder h bedoelde «machtspositie»
zich verhoudt tot het begrip misbruik van economische machtspositie in de
Mededingingswet?In het tweede lid wordt gesproken over de handelaar die redelijkerwijs
kan voorzien dat de daar bedoelde groep bijzonder vatbaar is voor de handelspraktijk
of voor het onderliggende product. De vraag van de leden van de CDA-fractie
is hoe het begrip «redelijkerwijs» hier moet worden geïnterpreteerd.
Dient hier subjectief sprake te zijn van een redelijk inzicht van de handelaar
of gaat het hier om een objectief te duiden begrip?Artikel 193bHet is de leden van de CDA-fractie opgevallen, dat het tweede punt van
artikel 5 van de richtlijn minder letterlijk is geïmplementeerd in het
tweede lid van deze bepaling dan elders in het wetsvoorstel. Het begrip «economisch
gedrag» lijkt op het eerste oog in ieder geval ruimer dan het vermogen
om een geïnformeerd besluit te nemen. Dergelijke ruime toepassing lijkt
ook op zijn plaats, omdat een handelspraktijk er (mede) op gericht kan zijn
om consumenten er van te weerhouden met een concurrent een transactie aan
te gaan. Dit laatste wordt in ieder geval ook gedekt door de formulering in
de richtlijn en lijkt niet gedekt door het bepaalde in het tweede lid van
artikel 193b onder b, temeer omdat in de memorie van toelichting (pagina 14)
het enkel gaat om het sluiten van een overeenkomst tussen de consument en
de handelaar die zich bedient van een oneerlijke handelspraktijk.Artikel 193cIn de aanhef van het eerste lid is de leden van de CDA-fractie het woordje «zoals»
opgevallen. Zij hebben de indruk, dat dit ten onrechte is opgenomen. De opzet
van de richtlijn en ook de beoogde opzet van het wetsvoorstel is immers, dat
in artikel 193b de algemene omschrijving wordt gegeven van de oneerlijke handelspraktijk,
waarbinnen dan vervolgens twee niet limitatief bedoelde subgroepen worden
onderscheiden, te weten die van de misleidende handelspraktijk en die van
de agressieve handelspraktijk, waarna vervolgens wel limitatief worden opgesomd
de handelingen die misleidend zijn (artikel 6) en waarbinnen dan vervolgens
op grond van bijlage 1 handelspraktijken als misleidend worden aangeduid die
dat onder alle omstandigheden zijn. Door de toevoeging in de aanhef van het
eerste lid van artikel 193c van het woordje «zoals» ontstaat als
het ware een open definitie die – zo lezen de leden van de CDA-fractie
althans artikel 6, eerste lid van de richtlijn – was bedoeld als een
gesloten definitie. Artikel 193gValt de bewering «dit product voldoet aan de eisen van instelling
x» ook onder de omschrijving onder d en zo ja, geldt dat ook als daadwerkelijk
aan de eisen wordt voldaan, maar er geen sprake is van aanbeveling, erkenning
of goedkeuring?Wat moet onder g precies worden verstaan onder «bedrieglijk beweren»,
waarbij het de leden van de CDA-fractie met name gaat om de kwalificatie bedrieglijk?
In dit verband wijzen zij erop, dat ook elders in de wetstekst die aanduiding
voorkomt (zie onder q en v van deze bepaling, alsmede artikel 193i onder h).
Moet bij de invulling van dit begrip rekening worden gehouden met het strafrechtelijke
begrip bedrog in het Wetboek van strafrecht?Artikel 193iKan de regering toelichten wat precies met de clausulering in het bepaalde
onder b wordt bedoeld?De leden van de commissie zien de beantwoording van de regering met belangstelling
tegemoet.De voorzitter van de commissie,Van de BeetenDe griffier van de commissie,Van Dooren XNoot1Samenstelling:Holdijk (SGP), Dölle (CDA), Tan (PvdA), Van de Beeten (CDA), voorzitter,
Broekers-Knol (VVD), De Graaf (VVD), Kneppers-Heynert (VVD), Kox (SP), Westerveld
(PvdA), vice-voorzitter, Russell (CDA), Engels (D66), Franken (CDA), Peters
(SP), Quik-Schuijt (SP), Haubrich-Gooskens (PvdA), Ten Horn (SP), Janse de
Jonge (CDA), Koffeman (PvdD), Böhler (GL), Van Bijsterveld (CDA), Strik
(GL), Lagerwerf-Vergunst (CU), Rehwinkel (PvdA), Duthler (VVD) en Yildirim
(Fractie-Yildirim).XNoot1Handelingen I 2006/07, blz. 25, linkerkolom.XNoot1PbEG L178, 17 juli 2000.XNoot2PbEG L144, 4 juni 1997.XNoot1Kamerstuk 30 928, nr. 15.XNoot1Kamerstuk 29 849, nr. 30. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20072008-30928-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl