Nederlanders in buitenlandse gevangenissen en buitenlanders in Nederlandse gevangenissen; Brief minister over de verdragseis in de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25203, nr. 12

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

21-05-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25203 nr. 12

11-05-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamDe motieven voor de verdragseis in de Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissenEen vergelijking met de situatie in DuitslandIs een wijziging van artikel 2 van de Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissen wenselijk?ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25203Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 203Nederlanders in buitenlandse gevangenissen en buitenlanders in Nederlandse
gevangenissennr. 12BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 11 mei 1999Tijdens het overleg met uw Kamer op 19 januari jl. is mij de vraag voorgelegd
of ik bereid ben te overwegen een wijziging voor te stellen van de Wet overdracht
tenuitvoerlegging strafvonnissen, strekkende tot het laten vervallen van de
verdragseis als voorwaarde voor de tenuitvoerlegging van buitenlandse strafvonnissen
in Nederland dan wel tot het maken van een uitzondering op dit vereiste voor
zover het gaat om gedetineerden die zelf naar Nederland wensen te worden overgebracht.
Aan dit verzoek ligt de gedachte ten grondslag, dat aldus in meer gevallen
een overdracht van in het buitenland gedetineerden mogelijk zal zijn. In dit
verband werd mij om een brief verzocht over de verdragseis in de Wet overdracht
tenuitvoerlegging strafvonnissen, waarbij een vergelijking wordt gemaakt met
Duitsland. Ik heb uw Kamer een dergelijke brief toegezegd. Inmiddels heb ik
de daarvoor benodigde informatie van het Duitse Ministerie van Justitie ontvangen
en kan ik mijn toezegging hierbij nakomen. De motieven voor de verdragseis in de Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissenArtikel 2 van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen bevat
als eerste voorwaarde voor de overname van de tenuitvoerlegging van buitenlandse
strafvonnissen de verdragseis. Het bepaalt dat de tenuitvoerlegging in Nederland
van buitenlandse rechterlijke beslissingen niet geschiedt dan krachtens een
verdrag. Artikel 2 past in de traditionele benadering van de Nederlandse (grond)wetgever
om voor het verlenen van ingrijpende vormen van rechtshulp door de Nederlandse
justitie aan het buitenland een verdragsbasis te verlangen (vgl. artikel 2,
derde lid, van de Grondwet, de artikelen 2 en 51 van de Uitleveringswet en
de artikelen 552m en 552o van het Wetboek van Strafvordering). Voor een goed
begrip van artikel 2 van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen
acht ik het wenselijk aan de hand van de wetsgeschiedenis nog eens terug te
kijken naar de motieven die er toe hebben geleid de traditionele
lijn door te trekken naar deze vorm van internationale samenwerking in strafzaken.In de memorie van toelichting (kamerstukken II, 1983/84, 18 129,
nr. 3) wordt over de keuze voor de verdragseis voor de tenuitvoerlegging van
buitenlandse strafvonnissen in Nederland het volgende gesteld.Het motief voor deze keuze ligt, net als in het uitleveringsrecht, in
de overweging, dat dit stelsel van internationale samenwerking alleen goed
kan functioneren als de daarbij betrokken staten voldoende vertrouwen in de
kwaliteit van elkaars strafrechtspleging hebben. Uitgangspunt is immers dat
de in het buitenland gewezen strafrechtelijke beslissing wordt erkend en geaccepteerd
en voor wat de vaststelling van de feiten betreft niet meer kan worden herzien.Niet alleen de beoordeling van de strafbaarheid van de feiten, maar ook
de wijze waarop tot de vaststelling van de feiten is gekomen in de Staat van
veroordeling onttrekt zich aan de toetsing door de autoriteiten van de staat
die tenuitvoerlegging van een opgelegde sanctie overneemt. Men moet er dan
ook op kunnen vertrouwen dat de in het buitenland genomen beslissing in overeenstemming
met de fundamentele beginselen van een behoorlijke strafrechtelijke procedure
tot stand is gekomen. Deze overwegingen moeten uiteindelijk zwaarder wegen
dan overwegingen van humanitaire aard, die er voor pleiten dat ook mogelijkheden
worden geschapen dat Nederlanders, die veroordeeld en gedetineerd zijn in
landen, met welke wegens onvoldoende vertrouwen op dit gebied het sluiten
van verdragen bezwaren oproept, naar Nederland worden overgebracht om hun
straf verder te ondergaan.Nu de overdracht van de tenuitvoerlegging impliceert dat meerdere staten
op dit gebied bevoegdheden kunnen uitoefenen, biedt een verdragsrechtelijke
regeling nog het bijkomende voordeel, dat daarin garanties voor de veroordeelde
kunnen worden geboden tegen het risico ter zake van dezelfde feiten meerdere
malen aan strafexecutie onderworpen te worden en tegen andere mogelijke gevolgen
van de overdracht, die zijn penitentiaire positie zouden kunnen verslechteren. De verdragseis brengt mee dat Nederlanders die zijn gedetineerd in een
land waarmee geen verdrag bestaat dat voorziet in hun overbrenging, niet voor
overbrenging naar Nederland in aanmerking komen. Deze consequentie is tijdens
de parlementaire behandeling van het voorstel van de Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissen uitdrukkelijk aan de orde gekomen.Als een oplossing voor het probleem werd onder meer voorgesteld op de
verdragseis een uitzondering te maken in het geval de veroordeelde met zijn
overbrenging naar Nederland instemt. De regering heeft dit voorstel in de
memorie van antwoord (kamerstukken II, 1984/85, 18 129, nr. 6, p. 5).
afgewezen omdat: «het onjuist zou zijn ervan uit te gaan dat instemming
van de betrokkene de Nederlandse overheid (met inbegrip van de justitie) ervan
zou ontslaan zich met de kwaliteit van het buitenlandse rechtsregiem in te
hoeven laten». Het kwam de regering voor: «dat de Nederlandse
overheid zich niet achter een door de veroordeelde gegeven instemming kan
verschuilen en daardoor gerechtigd wordt de ogen te sluiten voor de kwaliteit
van de rechtspraak of de strafrechtstoepassing in het buitenland. Indien Nederland
de tenuitvoerlegging van een in het buitenland gewezen strafrechtelijke beslissing
overneemt, houdt dat een erkenning van die beslissing in en Nederland kan,
naar het voorkomt, op deze erkenning worden aangesproken, ook internationaal».Ook werd overwogen de verdragseis geheel te laten vervallen. De regering
achtte destijds, alles tegen elkaar afwegende, de argumenten die pleiten voor
het handhaven van de verdragseis echter van groter gewicht dan de argumenten
die pleiten voor het afzien daarvan. In de nota naar aanleiding van het eindverslag
(Kamerstukken II, 1985/86, 18 129, nr. 9, blz. 1 en 2) is
dit onder meer als volgt toegelicht: «Kern van die argumenten is, dat
wij het onze taak achten zoveel mogelijk te voorkomen dat de rechter in een
positie wordt gebracht, waarin hij tot exponent kan worden van een internationaal
geschil, veroorzaakt door diepgaande verschillen van inzicht tussen Nederland
en andere landen over opvattingen omtrent de kwaliteit van strafrechtspleging
en de daartoe minimaal in acht te nemen maatstaven. De wetenschap, dat zulke
geschillen gemakkelijk kunnen ontstaan met landen wier rechtstraditie fundamenteel
afwijkt van de onze, en dat de beheersing van zulke conflicten een zaak van
de regering is, zou bovendien de onafhankelijkheid waarin en onbevangenheid
waarmee de rechter tot zijn oordeelsvorming dient te komen onder grote druk
zetten. De wetgever dient er niet op uit te zijn de rechter in een dergelijke
positie te plaatsen.Uit het bovenstaande mag niet de conclusie worden getrokken, dat ons de
humanitaire aspecten, verbonden aan het lot van in bepaalde landen gedetineerde
Nederlanders, niet aan het hart gaat. Integendeel, ons is er alles aan gelegen
om te trachten hun lot te verzachten en wij zetten ons daarvoor ook in. Onze
stelling is alleen dat de instrumenten van het internationale strafrecht,
dat wil zeggen het recht van de internationale samenwerking in strafzaken,
hier niet op toegesneden zijn en er beter andere middelen en methoden kunnen
worden beproefd en in de praktijk ook wel met succes zijn toegepast.» Een vergelijking met de situatie in DuitslandDe Duitse wet op de internationale rechtshulp van 1982 (IRG) verlangde
aanvankelijk ook een verdragsbasis voor de tenuitvoerlegging van buitenlandse
strafvonnissen in Duitsland. Anders dan de Nederlandse wet werd daarop een
uitzondering gemaakt voor gevallen waarin het ging om een tot een vrijheidsbenemende
sanctie veroordeelde Duitser die met de overname van de tenuitvoerlegging
door Duitsland had ingestemd. Met de inwerkingtreding van de wet tot uitvoering
van het VN-Verdrag tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope
stoffen is hierin enige jaren geleden verandering gekomen; de verdragseis
voor de tenuitvoerlegging van buitenlandse strafvonnissen is komen te vervallen.
Gelet op de toelichting op het ontwerp van wet (Deutscher Bundestag, 22.10.92,
Drucksache 12/3533, p. 19) is het daarbij van belang geacht dat indien een
verzoek tot overname van de tenuitvoerlegging van een buitenlands strafvonnis
niet op een verdrag is gebaseerd, de regering altijd de mogelijkheid heeft
de gevraagde rechtshulp te weigeren. Daarnaast is overwogen dat op grond van § 49
lid 1 onder 2 IRG de tenuitvoerlegging van een buitenlands strafvonnis in
Duitsland slechts toelaatbaar is, wanneer die beslissing in overeenstemming
met de fundamentele beginselen van het Europees Verdrag inzake de rechten
van de mens tot stand is gekomen.Anders dan in Duitsland, heeft Nederland met opzet deze voorwaarde niet
expliciet in de artikelen 2–7 van de Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissen opgenomen. Dit zou tot gevolg hebben gehad dat in iedere zaak
de verplichting zou bestaan om aan deze voorwaarde te toetsen, ook indien
daarop door de veroordeelde geen beroep wordt gedaan, terwijl de regering
van mening was dat een rechter zo min mogelijk met een dergelijke toetsing
zou moeten worden belast. Gekozen is voor een algemene voorafgaande toetsing
van het vertrouwen in de kwaliteit van de strafrechtspleging door middel van
de verdragseis. In het concrete geval heeft de Nederlandse exequaturrechter
vervolgens op grond van artikel 30, lid 1, onder d, van de Wet overdracht
tenuitvoerlegging strafvonnissen als veiligheidsklep wel nog de mogelijkheid
om de tenuitvoerlegging ontoelaatbaar te verklaren indien hij van mening is
dat bij afweging van alle betrokken belangen een beslissing tot tenuitvoerlegging
in Nederland in redelijkheid niet kan worden genomen. Toepassing
van deze bepaling komt aan de orde indien onverhoopt geconstateerd zou moeten
worden dat een schending van mensenrechten in de Staat van veroordeling heeft
plaatsgevonden.Gelet op de uitzondering die de Duitse wet aanvankelijk op de verdragseis
maakte en de omstandigheid dat deze voorwaarde inmiddels geheel is komen te
vervallen, heb ik het Duitse Ministerie van Justitie gevraagd naar de gevolgen
hiervan voor de praktijk van de overbrenging. Hoewel geen statistische gegevens
beschikbaar zijn, werd mij te kennen gegeven dat procedures tot overbrenging
vanuit niet-verdragslanden zeer moeizaam verlopen en dat van overbrengingen
naar Duitsland vanuit niet-verdragslanden nauwelijks sprake is geweest. Mij
is gebleken dat ook Zweden geen verdragsbasis vereist voor overbrenging en
een vergelijkbare ervaring heeft. Zo blijkt slechts één persoon
vanuit een niet-verdragsland naar Zweden te zijn overgebracht. De betrokkene
was zeer ziek en is kort na zijn overbrenging overleden. Ook Nederland wordt
sporadisch met dergelijke zeer schrijnende gevallen geconfronteerd en heeft
tot op heden via diplomatieke weg een oplossing voor deze gevallen gevonden.Afgezien van de reeds vermelde oorzaken blijkt dat de overbrenging van
gedetineerden zonder verdragsbasis vaak afstuit op het feit dat de Staat van
veroordeling in bijna al die gevallen wel een verdragsbasis vereist om met
een overbrenging mee te werken. Is een wijziging van artikel 2 van de Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissen wenselijk?Uit het bovenstaande is gebleken dat zowel het voorstel om de verdragseis
te laten vervallen als het voorstel om op deze eis een uitzondering te maken
voor het geval de veroordeelde met zijn overbrenging naar Nederland instemt
reeds tijdens de parlementaire behandeling van de Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissen in ogenschouw zijn genomen. Destijds is er mijn inziens op
goede gronden voor gekozen deze voorstellen niet te volgen. Voor het standpunt
dat Nederland ook internationaal op de tenuitvoerlegging van buitenlandse
strafvonnissen die in strijd met alle beginselen van een behoorlijke strafrechtspleging
tot stand zijn gekomen, kan worden aangesproken, kan inmiddels steun worden
gevonden in de jurisprudentie van het Europese Hof voor de Rechten van de
Mens. Ik noem de zaak Drozd en Janousek (EHRM 26 juni 1992, A 240), waarbij
Frankrijk werd aangesproken op de tenuitvoerlegging van een te Andorra gewezen
strafvonnis, terwijl deze laatste Staat destijds geen partij was bij het EVRM,
blijkt dat het Hof van mening is dat de beoogde staat van tenuitvoerlegging
de overname van de tenuitvoerlegging van het strafvonnis moet weigeren indien
de wijze waarop het strafvonnis in de andere staat tot stand is gekomen een
flagrante schending van artikel 6 van het EVRM oplevert. Ook in de zaak Iribarne
Perez (EHRM 24 oktober 1995), waarbij Frankrijk werd aangesproken op de onmogelijkheid
om de rechtmatigheid van de detentie in Frankrijk op grond van een te Andorra
gewezen strafvonnis door een Franse rechter te laten toetsen, achtte het Hof
het van belang of bij de totstandkoming van het strafvonnis in Andorra sprake
was geweest van een flagrante schending van de rechten van de mens. ConclusieGelet op het voorafgaande zie ik geen aanleiding om op de bij de totstandkoming
van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen gemaakte keuze voor
een verdragseis terug te komen. De juridische argumenten voor het stellen
van de verdragseis gelden onverkort.Bovendien blijkt dat het laten vallen van de verdragseis in de praktijk
niet tot het gewenste doel, meer gevallen van overbrenging, leidt.
Ik vermeld nog voor de goede orde dat uit gegevens van het Ministerie van
Buitenlandse Zaken blijkt dat veruit het merendeel van de in het buitenland
gedetineerde Nederlanders vast zit in landen met wie een verdragsrelatie bestaat.Tijdens het overleg met uw Kamer op 19 januari heb ik gewezen op het feit
dat de mogelijkheden om het instrument van de overbrenging van gedetineerden
effectief toe te passen, beperkt is juist voor die gevallen waarbij vanwege
de humanitair slechte omstandigheden in het land van detentie toepassing zeer
wenselijk zou zijn. Uit deze brief kunt u opmaken dat ik tot de conclusie
kom dat ook de opheffing van de verdragseis dit probleem niet zal oplossen.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25203-12.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl