Verdrag van Amsterdam; Brief minister bij de notitie 'Hiërarchie der normen'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-25922, nr. 62d

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-02-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25922-(R1613) nr. 62d

22-02-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamHIËRARCHIE DER NORMEN InleidingVerschillende rechtsinstrumentenKeuze van rechtsinstrumentenStrijdigheid van rechtsinstrumenten/voorrangsregelsDe IGC van 1991/Verdrag van MaastrichtDe voorbereiding op de IGC van 1996De reflectiegroepDe IGC-onderhandelingenDe resultaten van AmsterdamDe nieuwe IGC over institutionele hervormingen
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25922Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 22 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 922 (R1613)Goedkeuring van het op 2 oktober 1997 te Amsterdam tot stand gekomen
Verdrag van Amsterdam houdende wijziging van het Verdrag betreffende de Europese
Unie, de Verdragen tot oprichting van de Europese Gemeenschappen en sommige
bijbehorende akten, met Protocollennr. 62dBRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 22 februari 1999Tijdens de behandeling van de goedkeuringswet van het Verdrag van Amsterdam
in de Eerste Kamer is het ontbreken van een hiërarchie van normen in
het Europese recht aan de orde gesteld. Van de zijde van de Kamer is de regering
verzocht om een notitie waarin op dit onderwerp wordt ingegaan. De notitie
zou met name aandacht moeten schenken aan de onderhandelingen over dit onderwerp
tijdens de intergouvernementele conferentie. Deze notitie treft U hierbij
aan.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen HIËRARCHIE DER NORMEN InleidingIn een relatief kort tijdsbestek van nog geen vijftig jaar heeft het Europese
recht zich ontwikkeld. Over de betekenis ervan hoeft niet lang te worden uitgewijd.
Het Europese recht werkt door in de nationale rechtsorde van de lidstaten.
Vrijwel alle terreinen van de samenleving worden door Europees recht geraakt.
Daarbij komt dat de Europese regelgeving in omvang en in mate van detail toeneemt.
Deze snelle rechtsontwikkeling heeft ook vragen en problemen met zich meegebracht.
Bijvoorbeeld de verhouding nationaal en Europees recht, de verenigbaarheid
en afstemming van verschillende regels van Europees en nationaal recht en
de doorzichtigheid, doelmatigheid en uitvoerbaarheid van de Europese regels.
In de discussies over de kwaliteit van de Europese regelgeving wordt vaak
gewezen op het ontbreken van een duidelijke hiërarchie van normen in
het Europese recht. Deze notitie gaat in op de achtergrond van dit concept
en beschrijft hoe de laatste IGC-onderhandelingen over dit onderwerp zijn
verlopen. Verschillende rechtsinstrumentenDe instellingen van de Europese Unie kunnen zich bedienen van verschillende
rechtsinstrumenten om de doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken.
De belangrijkste instrumenten die in het communautaire recht worden gebruikt
zijn de richtlijnen, verordeningen en besluiten (art. 189 EG). Deze instrumenten
zijn juridisch bindend. De instellingen stellen verder met grote regelmaat
juridisch niet-bindende resoluties, aanbevelingen en mededelingen vast. De
tweede en derde pijler van het Unie-Verdrag schrijven andere instrumenten
voor, zoals gemeenschappelijke standpunten en gemeenschappelijke optredens.
Deze Raadsbesluiten binden de lidstaten, maar kunnen niet via het EG-Hof van
Justitie worden afgedwongen. Overigens wordt het instrumentarium in de tweede
en derde pijler door het Verdrag van Amsterdam aanzienlijk duidelijker bepaald
dan tot nu toe het geval is. Van belang zijn uiteraard ook internationale
overeenkomsten tussen de lidstaten of van de lidstaten en/of de Gemeenschap
met derde landen. Keuze van rechtsinstrumentenUit de tekst van het Verdrag is niet altijd duidelijk welk rechtsinstrument
moet worden gebruikt. Voor optreden van de Unie is in ieder geval een specifieke
bevoegdheidstoedeling in het Verdrag vereist. De keuze van het instrument
hangt vervolgens vooral af van de beoogde werking en juridische binding van
de handeling. De keuze hangt evenwel ook samen met overwegingen van politieke
aard. De Commissie kan, bijvoorbeeld op basis van haar inschatting van de
verhoudingen binnen het Europees Parlement en de Raad omtrent een voorstel
dat ze wil doen, besluiten in plaats van een verordening een resolutie in
te dienen. De tekst van het gekozen instrument moet uiteraard wel passen bij
de in het Verdrag vastgelegde definitie van dat instrument. Strijdigheid van rechtsinstrumenten/voorrangsregelsHet Verdrag bepaalt geen hiërarchie tussen de verschillende rechtsinstrumenten.
Het staat dus niet op voorhand vast of een richtlijn boven een verordening
gaat of vice versa. Omdat de instellingen juridisch gezien op gelijke voet
staat kan ook niet worden gesteld dat een besluit van de Raad voorrang heeft
boven een besluit van de Commissie of omgekeerd. Het kan voorkomen dat de
handelingen van de instelling (of van een en dezelfde instelling)
met elkaar strijdig zijn. Bijvoorbeeld strijdigheid tussen een richtlijn van
het Europees Parlement en de Raad en de maatregelen die de Commissie ter uitvoering
van deze richtlijn neemt. In dat soort gevallen zullen voorrangsregels moeten
worden gehanteerd om te bepalen welk besluit prevaleert. Uit de jurisprudentie
van het Hof van Justitie zijn de volgende voorrangsregels af te leiden:– De Verdragsregels gaan voor de (afgeleide, secundaire) basishandelingen;– De juridisch bindende besluiten gaan altijd voor de juridisch
niet-bindende besluiten;– De basishandeling gaat voor de uitvoeringsmaatregelen die op de
basishandeling zijn gebaseerd;– De later genomen besluiten gaan voor de eerder genomen besluiten.In de praktijk is het, ondanks deze globale richtsnoeren, niet altijd
eenvoudig om vast te stellen hoe zich de verschillende Europeesrechtelijke
regels tot elkaar verhouden. (Voor de goede orde zij erop gewezen dat een
juridisch bindende Europese regel in beginsel altijd voor een rechtsregel
van een lidstaat gaat.) De IGC van 1991/Verdrag van MaastrichtTijdens de intergouvernementele conferentie die leidde tot het Verdrag
betreffende de Europese Unie (Verdrag van Maastricht) is het ontbreken van
een hiërarchie van normen aan de orde gesteld. Het onderwerp is destijds
op aandrang van het Europees Parlement, de Commissie en Italië op de
agenda geplaatst. In het voorjaar van 1991, gedurende het Luxemburgse Voorzitterschap,
bleek dat er niet veel steun van de andere lidstaten was voor een uitputtende
bespreking van dit onderwerp. In Maastricht is eind 1991 alleen een verklaring
(nummer 16) aangenomen «betreffende de hiërarchie tussen communautaire
besluiten». In deze verklaring staat dat de intergouvernementele conferentie
van 1996 zal nagaan in hoeverre de indeling van de communautaire besluiten
kan worden herzien met het oog op de vaststelling van een passende hiërarchie
tussen categorieën van besluiten. De voorbereiding op de IGC van 1996Ter voorbereiding op de intergouvernementele conferentie van 1996 hebben
de Europese instellingen rapporten opgesteld over de thema's die naar hun
oordeel in de conferentie aan de orde zouden moeten komen. In deze rapporten
kreeg de hiërarchie van normen slechts geringe aandacht. Het Europees
Parlement wees erop dat de omvang van de voorgenomen wetgeving aan de hand
van een hiërarchie van normen zou kunnen worden teruggedrongen. De Commissie
meende dat het concept van nut kon zijn bij de vereenvoudiging van het wetgevende
proces. Van de zijde van de lidstaten is ook beklemtoond dat de indeling van
communautaire besluiten voor verbetering vatbaar is. In haar IGC-nota van
12 juli 1995 aan de Staten-Generaal wees de Nederlandse regering erop dat
in het wetgevende proces hoofd- en bijzaken niet van elkaar worden gescheiden.
Alle besluiten, ook de nadere regels ter invulling van «hoofdregels»,
moeten vaak via zware procedures van besluitvorming (codecisie) door de instellingen
worden vastgesteld. Voor afgeleide regelgeving zou daarom een verkorte procedure
moeten worden ingevoerd. De reflectiegroepDe hiërarchie der normen is uiteraard, conform de genoemde verklaring
bij het Verdrag van Maastricht, wel in de (aanloop naar de) IGC aan de orde
geweest, maar de bespreking was wederom weinig vruchtbaar. Al tijdens de besprekingen
over de afbakening van de agenda van de IGC in het najaar van
1995 in de zogenoemde reflectiegroep onder leiding van de Spaanse Staatssecretaris
Carlos Westendorp werd duidelijk dat er een grote mate van verdeeldheid was
over de wenselijkheid van een nieuwe indeling van de communautaire besluiten.
Een deel van de reflectiegroep was voor een indeling van Europese wetgeving
in constitutionele, wetgevende en uitvoerende besluiten. Maar een ander deel
van de reflectiegroep meende dat zo'n indeling het huidige Europese wetgevingssysteem
onnodig ingewikkeld zou maken. Tegenstanders van een hiërarchie van normen
wezen het concept onder meer af omdat zij van oordeel waren dat de Unie niet
te vergelijken is (mag worden) met een nationale staat. De indeling van besluiten
zou ook kunnen leiden tot een discussie over een machtenscheiding binnen de
Unie; een onderwerp dat deze landen niet op de onderhandelingstafel wilden
hebben. De IGC-onderhandelingenDe hiërarchie der normen werd daarom al in een vroegtijdig stadium
van de IGC een beladen begrip. Het vraagstuk riep in de lidstaten uiteenlopende
reactie op. De verschillende appreciaties kwamen ongetwijfeld ook voort uit
de verschillende rechtsculturen van de lidstaten. Van oudsher is er in het
continentale recht meer aandacht voor een rangschikking van rechtsinstrumenten
naar vorm geweest dan in het angelsaksische recht, waar inhoud en functie
van het instrument zijn plaats ten opzichte van andere regels bepaalden. De
complexiteit van de materie en de moeilijkheid om alle details en gevolgen
van de invoering van een hiërarchie van normen te overzien, hebben de
distantie van de onderhandelaars ten aanzien van het vraagstuk alleen maar
groter gemaakt. Al tijdens het Italiaanse Voorzitterschap – opmerkelijk
gezien de Italiaanse inzet op dit punt in 1991 – verplaatste de aandacht
zich daarom naar andere aspecten van de aard en kwaliteit van de Europese
wetgeving. De resultaten van AmsterdamOnder het Ierse en het Nederlandse Voorzitterschap is vooral gewerkt aan
onderwerpen die direct of indirect verband houden met de kwaliteit van de
Europese regelgeving. Zo is in de IGC wel veel gesproken over de toepassing
van het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel. In Amsterdam
is uiteindelijk een protocol tot stand gekomen dat precieze regels bevat voor
de toepassing van deze beginselen in de praktijk.In verklaring 31 heeft de conferentie de Commissie opgeroepen om een voorstel
in te dienen ter herziening van het Raadsbesluit uit 1987 inzake de voorwaarden
voor de uitvoering van communautaire regelgeving. De Commissie heeft vorig
jaar zomer dit voorstel ingediend. Dit voorstel wordt momenteel in Raadskader
besproken.Verder is onder meer door de inspanning van het Nederlandse Voorzitterschap
een verklaring (nummer 39) over de redactionele kwaliteit van communautaire
wetgeving aanvaard. Op grond van deze verklaring is gewerkt aan scherpe richtsnoeren
voor de bewaking van de kwaliteit in de Europese regelgeving. Een interinstitutioneel
akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie «betreffende
de gemeenschappelijke richtsnoeren voor de redactionele kwaliteit van de communautaire
wetgeving» is inmiddels tot stand gekomen. Op basis van deze richtsnoeren
en op grond van ervaringen die de afgelopen jaren zijn opgedaan met de doorlichting
van delen van de communautaire wetgeving, zoals het SLIM-project (Simpler
Legislation for the Internal Market), hoopt de regering dat de kwaliteit van
regelgeving zal verbeteren. De nieuwe IGC over institutionele hervormingenHet verloop van de onderhandelingen over de invoering van een algemene
indeling van communautaire besluiten tijdens de twee laatste IGC's geeft weinig
hoop dat op dit punt in een volgende conferentie meer kan worden bereikt.
Desalniettemin blijft de regering van oordeel dat de onderhandelingen over
de nog voor de uitbreiding van de Unie door te voeren institutionele hervormingen
een belangrijk moment vormen om opnieuw de hiërarchie van normen aan
de orde te stellen. Een hiërarchie van normen zou immers een nuttig instrument
kunnen zijn om de besluitvorming van de instellingen doelmatiger te maken
en om de kwaliteit van de Europese regelgeving te verbeteren. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-25922-62d.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl