BW; voorstel van wet van het lid Rosenmöller tot bevordering van deeltijdarbeid; Nota n.a.v. het eindverslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23216, nr. 10

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

13-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

23216 nr. 10

03-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Een wettelijk recht op deeltijdarbeid3. Gelijke behandeling
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23216Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 216Voorstel van wet van het lid Rosenmöller tot wijziging van het
Burgerlijk Wetboek in verband met het recht van de werknemer de overeengekomen
arbeidsduur te verminderen en een verbod voor de werkgever tot het maken van
onderscheid wegens de arbeidsduur (bevordering van deeltijdarbeid)nr. 10NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET EINDVERSLAGOntvangen 3 november 1995De indiener dankt de vaste kamercommissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
voor de snelle opstelling van het eindverslag. Zonder nogmaals uitvoerig in
te gaan op de motieven die aan dit wetsvoorstel ten grondslag liggen, zal
de indiener hieronder zo nauwkeurig mogelijk reageren op de in het eindverslag
opgenomen vragen en antwoorden. 1. InleidingDe meeste fracties hebben met instemming kennisgenomen van de wijziging
die de initiatiefnemer heeft aangebracht op het recht van de werknemer de
overeengekomen arbeidsduur te verminderen. Door deze bepaling driekwart-dwingendrechtelijk
van aard te maken en bovendien enigszins te clausuleren is immers goeddeels
tegemoet gekomen aan de kritiek die een aantal fracties in het voorlopig verslag
naar voren hadden gebracht. Slechts de leden van de fractie van GroenLinks
zijn minder goed te spreken over deze clausulering. Creatieve werkgevers zouden
het recht op deeltijdarbeid alsnog kunnen blokkeren, al dient een werkgever
daarvoor wel goede argumenten aan te voeren. Het risico bestaat, aldus deze
leden, dat het beroep op de rechter zal toenemen, nu verschil van inzicht
kan ontstaan over de juistheid van de door een werkgever gehanteerde argumenten.Voor een toenemend beroep op de rechter is de indiener niet zonder meer
bevreesd. In het algemeen bestaat er geen aanleiding te veronderstellen dat
in concrete situaties veelal verschil van inzicht zal ontstaan over de vraag
wat zwaarwegende bedrijfsorganisatorische belangen zijn, laat staan dat dit
verschil van inzicht dermate moeilijk te overbruggen is dat de rechter eraan
te pas moet komen. De indiener wijst er daarbij op dat er ook op dit moment
al enige CAO-bepalingen bestaan waarin een clausulering van deze of vergelijkbare
aard voorkomt. Voor ambtenaren is het bovendien mogelijk een verkorting van
de arbeidsduur overeen te komen «mits de dienst het toelaat».
Het is de indiener niet gebleken dat deze bepalingen aanleiding zijn geweest
voor het starten van juridische procedures.De leden van de RPF-fractie menen dat een wettelijke regeling ter bevordering
van deeltijdarbeid niet goed te plaatsen is in een periode van deregulering
en van een spontane groei van deeltijdarbeid. Deze leden menen dat de promotie
van deeltijdarbeid in de recente CAO-onderhandelingen tamelijk succesvol is
geweest.Naar aanleiding van deze opmerkingen wijst de initiatiefnemer er in de
eerste plaats op dat dit wetsvoorstel, zoals het inmiddels is aangepast, uitdrukkelijk
ruimte laat voor zelfregulering door CAO-partijen. In die sectoren waarin
naar het inzicht van de sociale partners geen behoefte (meer) bestaat aan
de bevordering van deeltijdarbeid kunnen van de wettelijke norm afwijkende
bepalingen worden overeengekomen. In die zin druist dit wetsvoorstel niet
in tegen een eventuele behoefte bij de sociale partners om zelf tot afspraken
over deeltijdarbeid te komen.Overigens is de indiener minder optimistisch dan de leden van de RPF-fractie
waar het gaat om de inschatting van recente CAO-resultaten op het gebied van
de bevordering van deeltijdarbeid. In de memorie van antwoord heeft de indiener
op pagina 4 reeds aan de hand van het onderzoek «CAO-afspraken 1993»
van het ministerie van SZW aangegeven dat de ervaringen in 1993 weliswaar
wijzen op een zekere toename van het aantal deeltijdbepalingen in CAO's, doch
dat in 77% van de onderzochte CAO's geen bepaling over deeltijdwerk te vinden
is. De indiener heeft verder inmiddels kennisgenomen van een onderzoek van
de Industriebond FNV d.d. juni 1994, getiteld «Deeltijdarbeid: (on)mogelijk?»
In dit onderzoek zijn 238 CAO's in de industriesector geïnventariseerd.
In 88 (37%) van die CAO's is een bepaling opgenomen waaruit blijkt dat deeltijdarbeid
mag, mits het kan. De beperkingen die daarbij gelden zijn echter tamelijk
divers en in een aantal gevallen vrij verregaand. Zo is in 21 CAO's de voorwaarde
aangetroffen dat de normale bedrijfsvoering niet in het gedrang kan komen
of dat de bedrijfsomstandigheden het moeten toelaten. Andere voorwaarden waren
dat het belang van de organisatie niet mag worden geschaad (deze voorwaarde
komt 11 keer voor) of dat het de efficiency van de organisatie en/of de afdeling
niet schaadt (2 keer). Verder kan inwilliging van een verzoek om deeltijdwerk
bijvoorbeeld afhangen van de aard van de werkzaamheden (9 keer), de functie
(3 keer), het oordeel van de werkgever (7 keer) of de redenen waarom iemand
in deeltijd wil werken (2 keer).Uit de opsomming van deze voorwaarden blijkt al dat een verzoek om deeltijdarbeid,
ondanks een CAO-afspraak over deeltijdarbeid, gemakkelijk kan afketsen. Waar
bijvoorbeeld de inwilliging van zo'n verzoek afhankelijk is van het oordeel
van de werkgever, voegt de betreffende CAO- bepaling materieel niet veel toe
aan het algemene arbeidsovereenkomstenrecht.Overigens bevat genoemd onderzoek geen cijfers over de eventuele toename
van deeltijdwerk als gevolg van de toegenomen aandacht voor deeltijdwerk in
de CAO's.Verder is het de indiener bekend dat er CAO's bestaan waarin weliswaar
bepalingen zijn gewijd aan deeltijdarbeid, maar dan gaat het bijvoorbeeld
om een clausule waardoor deeltijders een voorrangsrecht bij vacatures hebben
of om een gelijke behandelingsnorm. Van een meer of minder geclausuleerd recht
op deeltijdwerk is dan geen sprake.De leden van de fracties van PvdA en VVD hebben opnieuw aandacht gevraagd
voor de uit 1993 stammende aanbeveling van de Stichting van de Arbeid terzake
deeltijdarbeid. De leden van de PvdA-fractie hebben daarbij aangegeven verder
geen al te hoge verwachtingen te koesteren over de mate waarin deeltijdwerk
via CAO-bepalingen verder zal worden bevorderd. Bovendien geeft de aanbeveling
van de Stichting van de Arbeid in ieder geval inderdaad geen oplossing voor
werknemers in de niet-CAO-sectoren.De leden van de VVD-fractie menen dat uit het feit dat in Nederland relatief
veel deeltijdwerk voorkomt zou blijken dat de sociale partners de aanbeveling
van de Stichting van de Arbeid serieus nemen. De indiener betwijfelt echter
of er een zodanig sterk verband mag worden aangenomen tussen de stichtingsaanbeveling
en de mate waarin in Nederland deeltijdarbeid voorkomt. Deeltijdarbeid kwam
immers ook al relatief (in verhouding tot andere Europese landen) veelvuldig
voor, voordat de Stichting met haar aanbeveling naar buiten kwam. Het is niet
de indruk van de initiatiefnemer dat de groei van het aantal deeltijdbanen
door deze aanbeveling nog aanzienlijk zou zijn toegenomen.In dit verband vraagt de indiener aandacht voor het advies van de Emancipatieraad
d.d. november 1994 («Mannen die van meer markten thuis zijn»).
In dat advies wordt uitvoerig weergegeven hoe in de afgelopen veertig jaar
het aantal werknemers verdubbelde terwijl het arbeidsvolume gelijk bleef.
In de jaren '60 en '70 vond deze herverdeling van arbeid vooral plaats door
collectieve arbeidsduurverkorting. In de jaren '80 en '90 verschoof het beeld
doordat veel vrouwen in kleine deeltijdbanen op de arbeidsmarkt gingen participeren.
Nu zouden wij, aldus nog steeds de Emancipatieraad, voor een derde fase van
herverdeling staan. In deze derde fase zou de nadruk moeten komen te liggen
op het bevorderen van deeltijdwerk bij mannelijke werknemers. In verband daarmee
pleit de Raad opnieuw voor invoering van een wettelijk recht op deeltijdwerk.De indiener wijst erop dat ook de Commissie Toekomstscenario's Herverdeling
Onbetaalde Arbeid in haar rapport d.d. oktober 1995 een krachtig pleidooi
voert voor een wettelijk recht op deeltijdarbeid.Herverdeling van werk, stimuleren van deeltijdwerk en het bevorderen van
de combineerbaarheid van betaalde arbeid met andere maatschappelijke taken
en aktiviteiten zijn zaken van algemeen belang. Met een dergelijk beleid neemt
het aanbod aan banen toe en wordt recht gedaan aan de in Nederland breed gedragen
emancipatiedoelstelling. Ondanks het feit dat de sociale partners deze uitgangspunten
ook onderschrijven, kan niet worden gezegd dat de bevordering van deeltijdwerk
steeds als belangrijkste richtsnoer in het handelen van werkgevers en werknemers
geldt. Ook andere belangen spelen in CAO-onderhandelingen of in individuele
arbeidsrelaties een rol. Waar de sociale partners er kennelijk nog onvoldoende
in slagen aan de behoefte aan deeltijdwerk tegemoet te komen, is overheidsoptreden
gerechtvaardigd, mede tegen de achtergrond van de te verwachten positieve
werkgelegenheidseffecten, zo houdt de indiener de leden van de fractie van
de VVD voor.De leden van de VVD-fractie werpen verder opnieuw de vraag op of de kosten
van een toename van deeltijdbanen de concurrentiepositie van het Nederlandse
bedrijfsleven niet nadelig zullen benvloeden. Toegegeven kan worden dat enige
extra overheadkosten onvermijdelijk zullen zijn wanneer in een bedrijf op
grote schaal voor deeltijdarbeid wordt gekozen. Tegenover deze extra kosten
kunnen echter ook besparingen staan, bijvoorbeeld doordat werkgevers beter
in staat zullen zijn om werknemers tijdens piektijden in te zetten of door
adequater gebruik van de produktiviteit van de deeltijdwerker. Daarnaast,
de indiener stelde dit in de memorie van antwoord reeds, kunnen zelfs besparingen
optreden, bijvoorbeeld wanneer part-time werknemers in maximale zin gebruik
maken van de spaarloonregeling. De systematiek van de recent voorgestelde
afdrachtskorting voor werkgevers kan, afhankelijk van het loonniveau van een
werknemer bij urenvermindering ook een financieel voordeel voor de werkgever
opleveren. Bovendien zal een verdere herverdeling van betaald werk leiden
tot een verbreding van het draagvlak voor en een vermindering van het beroep
op de sociale zekerheid. Ook dat werkt, zij het indirekt, kostenverlagend.
De indiener deelt, dit alles afwegende, niet de vrees dat de wettelijke bevordering
van deeltijdwerk zou kunnen leiden tot verlies van werkgelegenheid
als gevolg van hogere arbeidskosten.De leden van de VVD-fractie hebben de initiatiefnemer verder gevraagd
in te gaan op de aanname van de regering in de Sociale Nota 1995 dat Nederland
van koploper bijna hekkesluiter is geworden op de Europese welvaartsladder.
In deze analyse, die overigens niet zonder kanttekeningen in de Sociale Nota
1995 wordt opgevoerd, zou Nederland collectief aan het verarmen zijn als gevolg
van de toename van deeltijdarbeid. De indiener meent dat hier sprake is van
een misinterpretatie van het begrip welvaart. Het begrip welvaart wordt in
deze analyse verengd tot bruto binnenlands produkt of gemiddelde arbeidsduur
per hoofd van de bevolking. Daartegenover staat echter dat bij de Nederlandse
werknemer een onmiskenbare behoefte aan vrije tijd bestaat. Ook die factor,
en het feit dat door deeltijdarbeid aan die behoefte tegemoet wordt gekomen,
dient bij de definitie van het begrip welvaart meegewogen te worden. De Sociale
Nota 1995 stelt op pagina 47 dat wij bij de vaststelling van de relatieve
welvaartsverhoudingen deze factoren in ogenschouw moeten nemen. De Sociale
Nota 1996 (p. 36) geeft aan dat ondanks de in verhouding tot het buitenland
zeer sterke daling van het gemiddeld aantal arbeidsuren in de afgelopen decennia,
de stijging van het BBP ten opzichte van de ons omringende landen slechts
in zeer beperkte mate achterbleef. 2. Een wettelijk recht op deeltijdarbeidDe leden van de PvdA-fractie stellen voor om, uitgaande van de emancipatiedoelstelling
van het wetsvoorstel, het recht op deeltijdwerk te beperken tot werknemers
die in voltijd werken en een deeltijdbaan ambiëren. Daarbij zou de maximale
reductie bovendien niet 50% van de overeengekomen arbeidstijd moeten zijn,
maar slechts 20%.Hoewel de indiener wel begrip heeft voor de gedachte achter dit voorstel,
wil hij dit toch niet zonder meer omhelzen. Wanneer het recht op deeltijdwerk
zo sterk beperkt zou worden als de leden van de fractie van de PvdA voorstellen,
zal de regeling wellicht te weinig flexibel zijn. Wat moet de indiener immers
onder een full-time werknemer verstaan? Is dat iemand die 40 uur, 38 uur of
bijvoorbeeld 35 uur werkt? En waarom zou het wel aan een werknemer toegestaan
worden om van 40 uur naar 32 uur terug te gaan, terwijl een andere werknemer
niet de arbeidsduur van 32 naar 24 uur zou mogen verminderen? Een werkweek
van 24 uur kan de betrokken werknemer immers, al naar gelang zijn inkomen,
best economische zelfstandigheid opleveren.Bovendien wil de indiener de doelstelling van het wetsvoorstel niet verengen
tot het belang van het bevorderen van de combineerbaarheid van betaalde arbeid
en zorgtaken, nog los van de vraag of in het voorstel van de leden van de
PvdA-fractie die combineerbaarheid wel zo goed is gewaarborgd. De leden van
de PvdA-fractie lijken zich sterk op dit aspect te concentreren. Het wetsvoorstel
wil evenwel ook tegemoet komen aan werknemers die om andere redenen, bijvoorbeeld
in verband met een opleiding, een deeltijdbaan wenselijk vinden. Daarnaast
beoogt het wetsvoorstel uitdrukkelijk een bijdrage te leveren aan de zo noodzakelijke
banengroei. Hoe meer het voorgestelde wettelijk recht zal worden beperkt,
hoe meer ook laatstgenoemde doelstelling in het gedrang zal komen.De leden van de fracties van PvdA en RPF achten de aanzegtermijn van twee
maanden te kort. De indiener heeft zich hierover nog eens beraden. Vooralsnog
heeft hij echter nog niet tot de overtuiging kunnen komen dat een
langere aanzegtermijn noodzakelijk is om de werking van de regeling te verbeteren.
Hij wijst in dit verband op het evaluatieonderzoek dat in opdracht van het
ministerie van SZW door de Loontechnische dienst is uitgevoerd naar de ervaringen
met de regeling van het ouderschapsverlof (Werkgevers en ouderschapsverlof,
april 1994). Ook bij de vormgeving van het ouderschapsverlof is gekozen voor
een termijn van twee maanden. Uit genoemd onderzoek blijkt dat slechts een
kleine minderheid van de werkgevers, 17% moeite heeft met de aanzegtermijn
in die regeling.Het is voornamelijk om de beide regelingen zoveel mogelijk op elkaar af
te stemmen dat de indiener gekozen heeft voor een termijn van twee maanden.
Nu blijkt dat die termijn in ieder geval voor wat het ouderschapsverlof betreft,
in het algemeen goed te hanteren blijkt te zijn, ziet hij weinig redenen het
wetsvoorstel op dit punt aan te passen. Overigens wijst hij erop dat werkgevers
en werknemers bij CAO van deze termijn afwijkende bedingen kunnen overeenkomen.De leden van de fracties van PvdA en RPF stellen de vraag aan de orde
hoe het voorstel zich verhoudt tot de regel dat wijzigingen in een bestaand
arbeidscontract alleen met wederzijds goedvinden kunnen plaatsvinden. De indiener
meent dat de regel dat veranderingen in de arbeidsvoorwaarden alleen in wederzijdse
overeenstemming kunnen plaatsvinden in het algemeen gesproken zoveel mogelijk
geëerbiedigd moet worden. In de praktijk komen echter uitzonderingen
op dit beginsel voor. Werkgevers kunnen geconfronteerd worden met wijzigingen
die opkomen doordat werknemers van bepaalde rechten gebruik maken. In het
geval een werknemer gekozen wordt in een medezeggenschapsorgaan zal een werkgever
rekening moeten houden met het feit dat met de uitoefening van die medezeggenschapsrechten
arbeidstijd gemoeid is en de werknemer dus niet (volledig) zijn oorspronkelijke
functie kan vervullen. In een arbeidsovereenkomst geformuleerde aanspraken
op bijvoorbeeld loon kunnen opzij gezet worden indien een werknemer zich met
succes kan beroepen op bijvoorbeeld de Wet gelijke behandeling of de Wet op
het minimumloon en de minimumvakantiebijslag. Ook een beroep op de regeling
terzake ouderschapsverlof, het zij nogmaals gesteld, betekent een eenzijdige
verandering van de arbeidsvoorwaarden.Hoewel de indiener het met de leden van de fracties van PvdA en RPF eens
is dat niet lichtvaardig moet worden omgesprongen met het beginsel dat arbeidsovereenkomsten
slechts met wederzijds goedvinden kunnen worden gewijzigd, meent hij dat in
dit geval een (verdere) inbreuk op dat beginsel gerechtvaardigd is door de
doelstellingen van het wetsvoorstel.Door de leden van de fractie van D66 is voorgesteld in de wet op te nemen
in welke gevallen bij werk op projektbasis of op basis van een tijdelijke
arbeidsovereenkomst eventueel recht op deeltijdarbeid bestaat. Deze leden
menen kennelijk dat de nu voorgestelde tekst onvoldoende tegemoet komt aan
werkgevers die een verzoek om deeltijdarbeid willen weigeren in verband met
de tijdelijkheid van de aanstelling. De indiener kan de leden van deze fractie
hierin niet volgen. Wanneer een werknemer die voor de duur van een bepaald
projekt is aangenomen bijvoorbeeld drie maanden voor de beëindiging van
de arbeidsrelatie opeens veel minder wil gaan werken, terwijl de voltooiing
van het projekt daarmee in gevaar komt, ligt het, afhankelijk van de overige
omstandigheden van de situatie, in de rede te veronderstellen dat de werkgever
zich met succes op de uitzonderingsclausule kan beroepen. Een fijnmaziger
wettelijke regeling, zoals bepleit door de leden van de fractie van D66, bergt
het gevaar in zich teveel een strak keurslijf te worden, waardoor onvoldoende
tegemoet kan worden gekomen aan op zichzelf gerechtvaardigde deeltijdwensen
van werknemers met een tijdelijk contract. Bovendien dienen deze leden te
beseffen dat het wettelijk recht op deeltijdarbeid, zoals door de indiener
voorgesteld, slechts kan worden ingeroepen nadat een arbeidsrelatie ten minste
één jaar heeft geduurd.Opnieuw snijden de leden van de fractie van D66 de casus aan van een werknemer
die acht uur per week werkt en zijn dienstverband terug wil brengen naar vier
uur. Deze leden vragen of er niet een bepaalde bodem in de regeling moet worden
opgenomen. Deze opmerkingen van de leden van deze fractie brengen de indiener
op de wedervraag hoe hoog die bodem dan zou moeten worden gelegd. Wanneer
het inderdaad zou gaan om een begrenzing in de orde van grootte van acht uur
per week lijken er weinig argumenten te zijn tegen opname van een dergelijke
beperking. Het is echter de vraag voor welk probleem een dergelijke nuancering
een oplossing wil bieden. Het komt de indiener niet erg aannemelijk voor dat
er werkelijk werknemers zijn met een dienstverband van acht uur per week die
de omvang van dat dienstverband zouden willen beperken. Dergelijke «kleine
deeltijders» zullen over het algemeen juist eerder voor een uitbreiding
van hun functie in aanmerking willen komen. Vooralsnog betwijfelt de indiener
dan ook het nut van een nuancering zoals hier door de leden van de fractie
van D66 voorgesteld.De leden van de RPF-fractie vragen om een verdere toelichting op de eerder
door de indiener ingenomen stelling dat de introductie van deeltijdarbeid
in veel arbeidsorganisaties op weerzin lijkt te stuiten. Zonder al te zeer
in herhalingen te willen vervallen merkt de indiener hierover nog het volgende
op. Uit onderzoeksgegevens, bijvoorbeeld de cijfers die vervat zijn in de
Enquêtes Beroepsbevolking van het CBS, blijkt dat deeltijdarbeid zeer
ongelijk verdeeld is over de verschillende sectoren. In bijvoorbeeld de industrie
is het beeld van de full-time werkzame werknemer duidelijk dominant. In andere
sectoren, waarin zich meer de typische vrouwenberoepen concentreren, heeft
het verschijnsel deeltijdarbeid een hoge vlucht genomen. Te denken valt dan
aan de verpleging en verzorging, het onderwijs en de dienstensector. In het
eerder genoemde advies van de Emancipatieraad, «Mannen die van meer
markten thuis zijn», wordt aangetoond dat deeltijdwerk nog steeds typisch
vrouwenwerk is en dat de tendens naar individuele arbeidsduurverkorting bij
de voltijds werkende mannelijke werknemer eigenlijk nog ingezet moet worden.
Toch leven ook onder werknemers in de sectoren waar voltijdse arbeidspatronen
dominant zijn duidelijk deeltijdwensen. Onderzocht is dat, waar de meeste
mannelijke werknemers nu nog in voltijdse dienstverbanden werkzaam zijn, zij
er idealiter de voorkeur aan zouden geven in een gemiddeld 32-urige werkweek
werkzaam te zijn. De standaard arbeidspatronen lijken echter moeilijk doorbroken
te kunnen worden. In het eerder genoemde advies van de Emancipatieraad wordt
geanalyseerd hoe deeltijdwensen van met name mannelijke werknemers afketsen
op veeleer psychologische dan praktische barrières (vgl. de p's 25
en 61 van dit advies, waarin ook bovengenoemd onderzoek naar deeltijdwensen
bij mannen wordt besproken). Voor wat de opmerking van de leden van de RPF-fractie betreft dat de indiener
te weinig oog zou hebben voor de organisatorische en financiële gevolgen
van deeltijdwerk voor werkgevers verwijst de indiener naar hetgeen hij hierboven
naar aanleiding van een vergelijkbare opmerking van de leden van de VVD-fractie
heeft opgemerkt. Ten overvloede benadrukt de indiener hierbij nogmaals dat
bij nota van wijziging voorzien is in de situatie dat bewilliging in deeltijdverzoeken
in redelijkheid niet van de werkgever gevergd kan worden waar zwaarwegende
bedrijfsorganisatorische belangen zich tegen inwilliging van zo'n verzoek
verzetten. Anderzijds kan het naar het oordeel van de indiener niet zo zijn dat een werkgever altijd zijn veto tegen een deeltijdverzoek mag uitspreken
zodra er maar de geringste organisatorische aanpassing dient te worden gepleegd. 3. Gelijke behandelingDe leden van de fracties van PvdA, D66 en RPF vragen de indiener het wetsvoorstel
van de regering terzake gelijke behandeling van deeltijdwerk en voltijdwerk
van commentaar te voorzien in het licht van zijn eigen voorstel. Voor de goede
orde zij opgemerkt dat de indiener nog niet bekend is met de tekst van een
eventueel regeringsvoorstel. Wel heeft de indiener uiteraard kennisgenomen
van de brief van 23 november 1994 van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
waarin deze het regeringsvoorstel aankondigt, alsmede van het persbericht
van het Ministerie van SZW d.d. 22 juni 1995. Uit die brief leidt de indiener
af dat de plannen van de regering aansluiten bij zijn voorstel. Verder merkt
de indiener op dat geen overleg met de regering is gevoerd. Of de regering,
ondanks het feit dat er momenteel een wetsvoorstel bij de Kamer aanhangig
is, gaat vasthouden aan indiening van een eigen voorstel dat hetzelfde beoogt
te bereiken, is uiteraard niet aan de indiener om te bepalen.De leden van de CDA-fractie menen dat in het wetsvoorstel onvoldoende
zou zijn duidelijk gemaakt welke arbeidsvoorwaarden al dan niet voor gelijke
behandeling in aanmerking komen. De indiener betreurt het dat het, ondanks
de duidelijke tekst van het wetsvoorstel, de leden van de CDA-fractie niet
duidelijk is geworden dat het verbod tot het maken van onderscheid zich dient
uit te strekken tot alle arbeidsvoorwaarden: zowel de primaire als de secundaire.
Het is, met andere woorden, niet de bedoeling van het wetsvoorstel bepaalde
arbeidsvoorwaarden uit te zonderen van de toepassing van de non-discriminatiebepaling.
Mogelijk bedoelen de leden van de CDA-fractie dat geen sluitend overzicht
is verstrekt van de arbeidsvoorwaarden waarbij gelijke behandeling in absolute
zin zal dienen te gelden en de arbeidsvoorwaarden waarbij relatieve, of pro
rato gelijke behandeling zal gelden.In de memorie van toelichting heeft de indiener van de meest gebruikelijke
arbeidsvoorwaarden aangegeven wanneer relatieve en wanneer absolute gelijke
behandeling aangewezen is. Deze beschrijving komt erop neer dat loon en van
het loon of de arbeidsduur afgeleide vormen van beloning, zoals bijvoorbeeld
vakantiebijslag, buitengewoon verlof, ADV, seniorenverlof, de ter beschikking
gestelde opleidingstijd bij niet-verplichte opleidingen, de mate waarin gebruik
gemaakt kan worden van bedrijfsfaciliteiten zoals crèches, steeds pro
rato dienen te worden betaald. Voor onkostenvergoedingen, zoals bijvoorbeeld
reiskosten, kosten voor kleding en dergelijke emolumenten geldt dat een werknemer
ongeacht zijn arbeidsduur voor vergoeding van feitelijke kosten in aanmerking
moet komen. Gelijke behandeling in absolute zin zal gelden voor bijvoorbeeld
medezeggenschapsrechten, de toegang tot beroepsopleidingen, promotiekansen
en dergelijke. Voor wat betreft vergoedingen wegens inconveniëntie is
de indiener van mening dat deeltijdwerkers op dezelfde voet als in voltijd
werkzame collega's aanspraak dienen te hebben op vergoeding. Voor overwerkvergoedingen
zou evenmin onderscheid gemaakt mogen worden naar arbeidsduur. Dit betekent
dat ieder uur buiten het voor een bepaalde werknemer gangbare dienstrooster
als overwerk wordt gedefinieerd. Uiteraard heeft de indiener hiermee niet
een volledige opsomming gegeven van arbeidsvoorwaarden. Wel zijn de meest
gebruikelijke arbeidsvoorwaarden besproken en voor het overige meent hij dat
de hierboven beschreven indeling een duidelijk richtsnoer is om te bepalen
hoe eventuele andere arbeidsvoorwaarden moeten worden benaderd. De indiener
meent hiermee ook een antwoord te hebben gegeven op de vragen
die door de leden van de VVD-fractie op dit punt zijn gesteld.Inmiddels heeft de indiener, dit in antwoord op vragen van de leden van
de CDA-fractie, kennisgenomen van de uitspraak van het Europese Hof inzake
Stadt Lengerich vs Angelika Helmig. Op grond van deze uitspraak hoeven overwerktoeslagen
pas te worden uitbetaald zodra de «normale» arbeidsduur (meestal
dus de voltijds-arbeidsduur) wordt overschreden. Deze uitspraak onderstreept
nog eens extra het belang van dit wetsvoorstel.De leden van de VVD-fractie hebben nog de vraag opgeroepen of het voorgestelde
artikel 1637ija BW niet een te algemeen karakter heeft. De indiener begrijpt
deze vraag niet goed. Uiteraard heeft dit artikel een algemeen karakter. Het
is immers niet de bedoeling allerlei uitzonderingen toe te laten op het verbod
om in de arbeidsvoorwaarden onderscheid te maken op grond van de arbeidsduur.
Slechts daar waar een onderscheid objectief gerechtvaardigd kan worden geacht
door het verschil in arbeidstijd is een verschillende behandeling toelaatbaar.
Met andere woorden: alleen het verschil in arbeidsduur kan een objectieve
rechtvaardiging vormen om eventueel van het beginsel van gelijke behandeling
af te wijken. Een werkgever die meent dat het bedrijfsbelang meebrengt dat
deeltijdarbeid ontmoedigd dient te worden, heeft daarmee niet een uit het
verschil in arbeidsduur voortkomende rechtvaardigingsgrond aangetoond.De nadere nuancering die de indiener, mede als gevolg van de in het voorlopig
verslag door diverse fracties gemaakte opmerkingen, op het voorgestelde artikel
1637ija heeft aangebracht, betekent inderdaad dat verschil van inzicht kan
ontstaan over wat nu precies als objectieve rechtvaardiging kan worden aangemerkt.
In uiterste instantie zal de rechter dit begrip nader moeten uitleggen.Rosenmöller 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23216-10.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl