Aanpassing Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en enkele andere wetten i.v.m. het nieuwe procesrecht; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20042005-28863, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

11-02-2005

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

28863 nr. C

07-02-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEENCONCLUSIE VAN ANTWOORD IN RECONVENTIE EN OVERDRACHT VORDERING
DOOR EISENDE PARTIJARTIKELENVII Artikel 6aOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28863Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 863Aanpassing van enkele onderdelen van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
en enige andere wetten in verband met het nieuwe procesrechtCVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 7 februari 2005Het voorbereidend onderzoek gaf de commissie aanleiding tot het maken
van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende vragen.ALGEMEENHet onderhavige wetsvoorstel gaf de leden van de CDA-fractie aanleiding tot een aantal opmerkingen. In de eerste plaats
viel het de leden van deze fractie op, dat bij de herziening van het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering blijkens het oorspronkelijke aanpassingsvoorstel
tamelijk veel onvolkomenheden waren ontstaan, met name door onjuiste verwijzingen
en andere technische gebreken. Voorts viel hen op, dat het oorspronkelijke
aanpassingsvoorstel bovendien niet alle onvolkomenheden bleek weg te werken
en dat het nodig was om bij de Tweede Kamer twee nota's van wijziging in te
dienen. Dit wekt enige zorg. Het duidt er immers op, dat een relatief omvangrijk
herzieningsproces als de wijziging van rechtsvordering niet mogelijk zou zijn
zonder het ontstaan van een groot aantal, deels technische, onvolkomenheden.
Het wekt voorts zorg omtrent de zorgvuldigheid waarmee vervolgens die onvolkomenheden
worden aangepakt, indien het nog eens twee nota's van wijziging kost om de
reparatie te completeren.Bedenkelijk wordt het wanneer de minister van Justitie wetsvoorstel 24 212
inzake huurkoop onroerende zaken op instigatie van de Eerste Kamer intrekt
bij brief van 26 april 2004 en dit niet wordt verwerkt in de nota van
wijziging van 22 juli 2004, zodat de Eerste Kamer een gewijzigd voorstel
van wet krijgt voorgelegd met een bepaling omtrent aanpassing van het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering indien wetsvoorstel 24 212 tot wet zal
zijn verheven. Eén en ander gaf de leden hier aan het woord aanleiding
tot de vraag hoe de minister de laatst bedoelde onvolkomenheid denkt weg te
nemen en voorts of de minister er thans zeker van is, dat met het voorliggende
wetsvoorstel alle onjuiste, overbodige of achterhaalde verwijzingen zijn weggewerkt
en ontbrekende verwijzingen of passages zijn toegevoegd.Vervolgens hadden de leden hier aan het woord nog de volgende opmerkingen
en vragen.De leden van de VVD-fractie hadden met belangstelling
kennisgenomen van het wetsvoorstel. Ook zij stelden nog een enkele vraag.CONCLUSIE VAN ANTWOORD IN RECONVENTIE EN OVERDRACHT VORDERING
DOOR EISENDE PARTIJBij de behandeling van de herziening van het Wetboek van Burgerlijk Procesrecht
in de Eerste Kamer is uitdrukkelijk aandacht besteed aan het recht van de
gedaagde in reconventie op een conclusie van antwoord en aan de gevolgen van
overdracht van de vordering door de eisende partij in de loop van een geding.
Over het eerste punt heeft nog een briefwisseling plaatsgehad met de minister
van Justitie. De leden van de CDA-fractie onderkenden,
dat de woorden van de toenmalige minister van Justitie in de Handelingen zijn
terechtgekomen op de wijze zoals in de brief van de huidige minister van Justitie
van 10 december 2004 weergegeven. In ieder geval heeft de uitlating van
de toenmalige minister op de toenmalige woordvoerder voor de CDA-fractie de
indruk gemaakt, dat het punt geregeld zou worden in een veegwet. Wat daarvan
ook zij, de thans door de minister in de memorie van toelichting aangevoerde
argumenten konden de leden van de CDA-fractie nog steeds niet overtuigen.In de eerste plaats blijft het merkwaardig, dat in de wet geen uitdrukking
te vinden is van wat als een fundamenteel beginsel van procesrecht wordt gezien –
de regel van hoor en wederhoor – op het punt van het antwoord in reconventie.
In de tweede plaats bevat de wet geen oplossing voor het geval de rechter
in het comparitievonnis niets heeft bepaald omtrent de conclusie van antwoord
in reconventie. Dit roept ook de vraag op of de minister van mening is, dat
bij ontbreken van een beslissing in een comparitievonnis een dergelijk vonnis
appelabel is, omdat het in strijd is met een fundamenteel rechtsbeginsel.
Indien het antwoord op die vraag positief luidt, betekent dat dus een ongewenste
en onnodige vertraging van een procedure. Indien het antwoord negatief luidt,
rijst de vraag hoe de minister het probleem dan zou willen oplossen. Op voorhand
merkten de leden hier aan het woord op, dat een reactie in de trant van: «een
dergelijke omissie begaat de rechter niet», deze leden niet zou bevredigen.In de derde plaats wezen zij nog op het volgende. De minister meent, dat
artikel 5.8 uit het uniforme landelijke rolreglement voldoende soelaas biedt.
Behalve vanwege het hiervoor genoemde punt is dat ook overigens niet juist.
Het komt veelvuldig voor, dat in een vonnis de mogelijkheid wordt geboden
om hetzij twee weken voorafgaand aan een comparitie schriftelijk een conclusie
van antwoord in reconventie aan de Rechtbank en de wederpartij te sturen,
hetzij mondeling ter comparitie te antwoorden. Tevens wordt in een dergelijk
vonnis dan vaak bepaald, dat stukken waarop partijen zich ter comparitie willen
beroepen twee weken voor de zitting aan de rechter en de wederpartij moeten
worden gestuurd. Dat roept echter de vraag op of deze laatste restrictie ook
geldt voor de producties die bij het antwoord in reconventie horen.Een ander aspect is, dat artikel 5.8 van het rolreglement bepaalt: «de
rechter kan bepalen dat het antwoord ter comparitie kan worden genomen».
Indien de rechter dat vervolgens zo heeft beslist in het tussenvonnis, maar
de gedaagde in reconventie daar – wellicht om goede redenen –
geen gebruik van maakt of van kan maken, rijst de vraag wat rechtens is. Uit
een overleg van de vaste commissie voor Justitie met vertegenwoordigers van
de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak is de leden hier aan
het woord gebleken, dat een dergelijke situatie niet denkbeeldig is en een
rechter zich nog wel eens voor de vraag geplaatst ziet of na de comparitie
niet alsnog gelegenheid moet worden geboden voor het nemen van een conclusie
van antwoord in reconventie.Aangezien dat materieel aanleiding kan geven tot het nemen van een conclusie
die ook weer een repliek in conventie inhoudt, is dat ongewenst. De leden
van de CDA-fractie zouden er dan ook voor willen pleiten om uitdrukkelijk
te bepalen, dat een gedaagde in reconventie een conclusie van antwoord in
reconventie kan nemen door toezending aan de rechter en de wederpartij en
wel met een termijn van zes weken na de rolzitting waarop de conclusie van
eis in reconventie is genomen en uiterlijk twee weken voor de comparitie van
partijen. Het rolreglement kan dan de mogelijkheid bieden om voor de conclusie
van antwoord in reconventie een langere termijn toe te staan en derhalve dan
ook de comparitie van partijen op een latere datum te plannen, indien daartoe
door de gedaagde in reconventie deugdelijke gronden worden aangevoerd. Dit
tijdschema leidt in de praktijk niet tot vertraging, omdat tussen de conclusie
van eis in reconventie en de comparitiedatum doorgaans meer dan acht weken
liggen. Voorts heeft het het voordeel, dat er ook geen vermenging ontstaat
tussen een mondeling ter zitting genomen antwoord in reconventie en een pleidooi
in conventie ter comparitie. Dit laatste is van belang, omdat nogal wat rechtbanken
ter comparitie weigeren om de raadslieden toe te staan schriftelijke aantekeningen
voor te dragen en in het geding te brengen. De leden van de CDA-fractie meenden,
dat deze oplossing niet geregeld behoort te worden in het landelijke rolreglement
en het op dit punt simpelweg mogelijk is om in de wet een «hard and
fast rule» neer te leggen.Datzelfde geldt overigens ook met betrekking tot de problematiek van de
overdracht van de vordering door de eisende partij in de loop van het geding.
Juist is, dat een dergelijke cessie een beroep op verrekening onverlet laat.
Juist is eveneens, dat een reconventie tot het verrichten van een prestatie
die alleen door de oorspronkelijke eiser kan worden verricht, niet ook in
een reconventie aan de orde kan komen. De cessionaris kan die prestatie immers –
meestal – niet leveren. De praktijk leert echter, dat de vordering van
een gedaagde in reconventie doorgaans tweeërlei is: ofwel het leveren
van een prestatie, ofwel het ontvangen van vervangende schadevergoeding. Die
vervangende schadevergoeding kan als verweer aan de orde worden gesteld tegen
de cessionaris en dus in verrekening worden gebracht. Daarbij gaat het dan
veelal tevens om de vraag of de cedent wel in verzuim is, niet alsnog de prestatie
geleverd zou kunnen worden en gaat het ook over de hoogte van de schade. Allemaal
aspecten waar de cedent bij betrokken zou moeten worden. Beide procespartijen –
zowel de cessionaris als de gedaagde in reconventie – kunnen er dus
belang bij hebben dat de cedent in de procedure wordt betrokken. De gedaagde
kan daartoe de cedent in vrijwaring oproepen, maar dat levert nog geen met
een reconventie vergelijkbare processuele positie op. Doet de gedaagde geen
beroep op de bevoegdheid tot oproeping in vrijwaring, kan de cessionaris er
belang bij hebben om de cedent in de procedure te betrekken, zodra hij bijvoorbeeld
het beroep op verrekening door de gedaagde tegengeworpen krijgt. Daartoe heeft
hij echter niet de mogelijkheid. Het verdient dus aanbeveling om – wellicht
als een meer praktisch resultaat van het onderzoek van professor Vranken c.s. –
dit punt op termijn alsnog op de agenda te zetten. Is de minister daartoe
bereid?Tijdens de plenaire behandeling van wetsvoorstel 26 855, Herziening
van het procesrecht voor burgerlijke zaken, zo vervolgden de leden van de VVD-fractie, in het bijzonder de wijze van procederen
in eerste aanleg (Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering) op 4 december
2001, is door de leden van de VVD-fractie aan de orde gesteld
of niet in de wet tot uitdrukking moet komen dat de gedaagde in reconventie
het recht heeft om een conclusie van antwoord te nemen. Bij die gelegenheid
is door de minister toegezegd dat hij daarop in het kader van een veegwet
zou terugkomen. In de perceptie van deze leden en zoals hierboven blijkt ook
in de perceptie van de vertegenwoordiger van de CDA-fractie die tijdens het
plenaire debat op 4 december 2001 namens die fractie het woord voerde,
was er eerder sprake van een toezegging van de minister om in een veegwet
dit punt in overeenstemming met de opvattingen van de Kamer hierover in de
het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering op te nemen dan dat de minister
zich hierover nog eens zou beraden en de uitkomst van dit beraad ongewis zou
zijn. In zijn brief van 10 december 2004 antwoordt de minister, op een
vraag daarover van de vaste commissie voor Justitie van de Eerste Kamer van
29 april 2004, dat door zijn ambtsvoorganger tijdens de plenaire behandeling
van wetsvoorstel 26 855 op 4 december 2001 niet is toegezegd dat
het recht op het nemen van een conclusie van antwoord in reconventie expliciet
in het Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering zou worden opgenomen.Zoals gezegd, was de perceptie van de leden van de VVD-fractie een andere.
Zij wensten dit punt thans wederom aan de orde te stellen. In zijn brief van
10 december 2004 stelt de minister van Justitie: «Algemeen neemt
men aan dat over het bestaan van het recht tot het nemen van een conclusie
van antwoord in reconventie geen twijfel kan bestaan. Vastleggen in de wet
is hiervoor niet nodig.» Inderdaad blijkt uit de literatuur dat over
het nemen van een conclusie van antwoord in reconventie geen twijfel bestaat
(zie o.a. Tekst en Commentaar Burgerlijke Rechtsvordering, Kluwer, Deventer
2002, aantekening 1 bij art. 138 Rv.). Desalniettemin vernamen de leden van
de VVD-fractie graag van de minister waarom hij het niet nodig oordeelt het
recht op het nemen van een conclusie van antwoord in reconventie expliciet
in de wet op te nemen. Is de minister het niet met de leden van de VVD-fractie
eens dat door het vastleggen in de wet van het recht tot het nemen van een
conclusie van antwoord in reconventie duidelijkheid geschapen wordt c.q. mogelijke
misverstanden worden voorkomen? Is de minister het niet met de leden van de
VVD-fractie eens dat wanneer het bestaan van een recht voor een van de procespartijen
algemeen wordt aangenomen, vastlegging in de wet van dat recht vanzelfsprekend
is? Het leek de leden van de VVD-fractie niet wenselijk, in verband met een
zo efficiënt mogelijk verloop van een procedure, dat de (schriftelijke)
conclusie van antwoord in reconventie wordt genomen ná de comparitie.
Uitgangspunt is namelijk (art. 131 Rv) dat na de conclusie van antwoord een
comparitie na antwoord wordt gehouden. Wat geldt voor de eis in conventie
dient ook te gelden voor de eis in reconventie. Dus: conclusie van antwoord
in reconventie vóór de comparitie, waarbij de eiser in reconventie
daarvoor door de rechter een termijn wordt gegeven (art. 133 Rv). Deelt de
minister die opvatting? Zo ja, is hij bereid te bevorderen dat een en ander
met betrekking tot de conclusie van antwoord in reconventie wettelijk wordt
vastgelegd?ARTIKELENVII Artikel 6aDe leden van de CDA-fractie hadden nog een
enkele vraag met betrekking tot het begrip «verstrekking» van
diensten. Had hier niet gesproken moeten worden van de «verrichting»
van diensten? Indien bijvoorbeeld een softwareprogramma in Nederland wordt
bewerkt en die software wordt opgeslagen op een medium dat vervolgens per
post wordt verstuurd, is dan de verstrekking in Nederland geschied of in het
land van aankomst van dat pakket? En hoe ligt dat, indien er sprake
is van een elektronische verzending?Een andere variant is nog, dat vanuit Nederland via remote control op
een computer die zich in het buitenland bevindt werkzaamheden worden verricht.
Is dan de dienst verstrekt in Nederland of in dat andere land? Denkbaar is
ook, dat vanuit Nederland aan een computer in India opdracht wordt gegeven
om via remote control wijzigingen uit te voeren in een applicatieprogramma
op een computer in Duitsland. Is dan de dienst in Nederland verstrekt, in
India of in Duitsland?En wat is de situatie, indien bijvoorbeeld een Nederlandse consultancyfirma
wordt gevraagd om bepaalde onderzoeken te verrichten, daartoe één
of enkele medewerkers gedurende langere of kortere tijd in België ter
plaatse van het bedrijf van de opdrachtgever onderzoek verrichten, vervolgens
weer naar Nederland terugkomen en dan in Nederland nader onderzoek te verrichten
en een rapport te schrijven? Maakt het dan of het aantal bestede uren in België
meer of minder is dan die in Nederland?De voorzitter van de commissie,Van de BeetenDe griffier van de commissie,JanssenXNoot1Samenstelling: Holdijk (SGP), Wagemakers (CDA), Rosenthal (VVD), Witteveen
(PvdA), De Wolff (GL), Van de Beeten (CDA), (voorzitter), Broekers-Knol (VVD), Kox (SP), Westerveld (PvdA), Engels (D66),
Franken (CDA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20042005-28863-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl