Hoger beroep in vreemdelingenzaken; Brief minister en staatssecretaris over de wijze waarop de invoering van hoger beroep in deze kabinetsperiode vorm zal worden gegeven
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24424, nr. 2

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

28-12-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24424 nr. 2

19-12-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Algemene voorwaarden voor functioneren van hoger beroep
in vreemdelingenzaken3. Modaliteiten van hoger beroep4. ConclusieOndertekeningBIJLAGE I
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24424Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 424Hoger beroep in vreemdelingenzakennr. 2BRIEF VAN DE MINISTER EN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 19 december 1995 1. InleidingTen vervolge op onze brief van 18 september 1995 (24 424, nr. 1)
over de wijze waarop de invoering van hoger beroep in deze kabinetsperiode
vorm zal worden gegeven, kunnen wij u thans het volgende berichten.Mede naar aanleiding van drie rapporten van de Algemene Rekenkamer en
Berenschot over het functioneren van de Immigratie- en Naturalisatiedienst
(IND) en het Centraal Opvangorgaan Asielzoekers en van Regioplan over de evaluatie
van de Vreemdelingenwet is een aantal alternatieve modaliteiten voor de invoering
van hoger beroep onderzocht. Het feitelijk functioneren van de vernieuwde
Vreemdelingenwet zoals dat uit de rapportage naar voren kwam, is een belangrijk
fundament gebleken voor de uiteindelijke keuze voor een modaliteit die wij
nu voorstellen.Tegen deze achtergrond ligt de conclusie in de reactie op deze rapporten
aan uw Kamer d.d. 21 november 1995, 19 637/24 440, nr. 145, (hierna
te noemen het stappenplan) dat van een ingrijpende stelselherziening in het
vreemdelingenrecht thans geen sprake kan zijn, omdat de praktijk een redelijke
kans en termijn moet worden gegund om zich te ontwikkelen, voor de hand.Uit deze rapporten is de conclusie overgenomen dat de inwerkingtreding
van de vernieuwde Vreemdelingenwet niet heeft geleid tot de beoogde verkorting
van de procedure. De oorzaak daarvan is – als gezegd – allereerst
de onverwacht en niet planbare grote instroom van asielzoekers in 1994 geweest.
In de tweede plaats is gebleken dat alle (nieuwe) mogelijkheden voor het voeren
van accessoire procedures ook daadwerkelijk worden benut op een wijze die
snelle afdoening in de bodemprocedure niet bevordert. Hier telt ook het belang
van de vreemdeling bij iedere mogelijkheid tot verlenging van zijn verblijf
in Nederland, omdat het enkele tijdsverloop kan bijdragen aan de uiteindelijke
inwilliging van het verzoek om toelating. Tegen deze achtergrond heeft het onderzoek naar de haalbaarheid van andere
modaliteiten dan de door de Hoge Raad voorgestelde en de beoordeling van de
uitvoerbaarheid van de criteria van de Hoge Raad enige tijd in beslag genomen.
Wij menen dat dit tijdsverloop juist gelet op de uitzonderlijke complexiteit
van de materie en de wijze waarop deze in de praktijk moet worden uitgevoerd,
niettemin verantwoord is.In het navolgende wordt na een schets aan de voorwaarden binnen welke
het hoger beroep moet functioneren (paragraaf 2) een beschrijving gegeven
van de modaliteit volgens welke hoger beroep in het vreemdelingenrecht naar
onze opvatting kan worden ingevoerd (paragraaf 3). In deze paragraaf worden
eerst de criteria die zijn voorgesteld door de Hoge Raad kort samengevat.
Deze paragraaf bevat een opsomming van voor- en nadelen en een conclusie over
de reële betekenis die daaraan kan worden toegekend. Voorts is bezien
welke gevolgen invoering zou hebben voor de positie van de Adviescommissie
vreemdelingenzaken (ACV) en de Rechtseenheidskamer (REK). Bij de positie van
de REK is alleen aan de orde geweest of er reden bestond voor voortzetting
van de rechtseenheidsfunctie. Dit laat het bestaande onderscheid tussen afdoening
door de enkelvoudige of meervoudige kamer en de verwijzingsmogelijkheid in
haar algemeenheid onverlet.Voorts is nagegaan of de aard van de voorgestelde beperking het gewenste
effect zal hebben, gelet op de doelstelling dat hoger beroep vooral van belang
is voor het andermaal beslissen van complexe feitelijke of juridische vragen.
Voor zoveel mogelijk is berekend welke kosten met het invoeren van de betrokken
modaliteit gemoeid zijn. Bij het berekenen van de kosten is ervan uitgegaan
dat aan het instellen van hoger beroep schorsende werking wordt toegekend
en dat eventuele opvang wordt voortgezet. Dit laatste is vooral van belang
bij de behandeling van asielverzoeken.In paragraaf 4 is de gekozen modaliteit kort samengevat: uitsluiting van
een aantal (eenvoudige) beslissingen die voor hoger beroep in aanmerking komen.
De behandeling van zaken in hoger beroep wordt gereserveerd voor complexe
feitelijke en juridische vragen. Het is aan de appelinstantie om aan de hand
van de door de appellant aangegeven gronden een snelle beslissing te geven
over de vraag of een behandeling van de zaak ten gronde zal plaats vinden
of niet. 2. Algemene voorwaarden voor functioneren van hoger beroep
in vreemdelingenzakenDe Hoge Raad en het kabinet vinden in beginsel de mogelijkheid van hoger
beroep tegen beschikkingen in vreemdelingenzaken gewenst, zoals in de eerder
genoemde brief aan uw Kamer van 18 september 1995 is meegedeeld. Algemene
argumenten daarvoor zijn bevordering van de rechtseenheid in het vreemdelingenrecht
en de rechtszekerheid en de correctie van misslagen in eerste aanleg. Met
de invoering van hoger beroep in vreemdelingenzaken wordt voorts beter aangesloten
bij de bestaande systematiek in het administratief procesrecht, dat in hoofdlijnen
ook op het vreemdelingenrecht van toepassing is. De toegang tot een tweede
feitelijke instantie zou evenwel moeten worden beperkt tot die gevallen waarin
belangrijke vragen van feitelijke of juridische aard een rol spelen.Het kabinet en de Hoge Raad zijn van oordeel dat invoering van hoger beroep
niet moet leiden tot een substantiële verlenging van de procedure. Daarbij
wegen twee belangen zwaar: het belang dat de vreemdeling snel zekerheid wordt
verschaft over de mogelijkheid van verblijf in Nederland en het belang dat
de kosten van opvang betaalbaar en beheersbaar blijven. Wat wij in ieder geval
hebben gepoogd te vermijden is dat met het introduceren van een
appelinstantie een mogelijkheid tot verlengen van de procedure in alle gevallen
zou worden opengesteld. Het hoger beroep mag evenmin een lapmiddel zijn voor
structurele gebreken in de eerdere besluitvorming; het behoort ten slotte
niet als instrument te dienen voor het versterken van een aanspraak op verlenging
van de verblijfsduur. Het dient beperkt te blijven tot substantiële feitelijke
of juridische geschilpunten, waarover discussie mogelijk is. Strikt genomen zal invoering van iedere vorm van hoger beroep bij handhaving
van de duur van de bestuurlijke en rechterlijke procedures op het huidige
niveau moeten leiden tot verlenging van de procedure. Daarin kan slechts verandering
komen, indien de administratieve beslissing in eerste aanleg wordt versneld,
door het vervallen van een of meer delen van de procedure die zijn toegevoegd
ter compensatie van het eerder afwijzen van hoger beroep, of door beperking
van het aantal zaken dat voor behandeling in hoger beroep ten gronde in aanmerking
komt op een zodanige wijze dat dit de gemiddelde duur van de procedure niet
onaanvaardbaar verlengt.Wij blijven vasthouden aan de noodzaak van een inhoudelijke en individuele
beoordeling in alle zaken: in de eerste plaats door de IND en bij afwijzing
vervolgens door de vreemdelingenrechter. Vanuit een oogpunt van doelmatigheid
is gewenst dat gestreefd wordt naar een deugdelijke beslissing in een zo vroeg
mogelijk stadium. In het hiervoor genoemde stappenplan is een aanzienlijk
aantal concrete maatregelen aangekondigd die ertoe strekken de beslissing
in eerste aanleg te versnellen en te verbeteren. Bij de beslissing op asielverzoeken
valt daarbij te wijzen op experimenten in Oisterwijk en Schalkhaar die tot
doel hebben het aantal procedures te verminderen en de duur van de procedure
te bekorten (zie voor een korte schets van het experiment bijlage 1). Voor
de verbetering van de kwaliteit van de beslissing in eerste aanleg zijn vooral
intensivering van de opleiding en verruiming van ervaring van de medewerkers
van de IND gepland en reeds in gang gezet. Deze kwaliteitsverbetering geldt
zowel de behandeling van asielverzoeken als de behandeling van «reguliere»
verzoeken om toelating. 3. Modaliteiten van hoger beroepDe modaliteiten onder a zijn voorgesteld in het advies van de Hoge Raad,
dat bij eerder genoemde brief van 18 september 1995 is toegezonden.a) indien de alleenzittende vreemdelingenrechter het geding verwijst naar
de meervoudige vreemdelingenkamer1 teneinde de
zaak verder te berechten en af te doen, moet tegen die einduitspraak hoger
beroep mogelijk zijn.Ten aanzien van de aard van de beperkte toegang tot hoger beroep verwacht
de Hoge Raad dat de alleenrechtsprekende rechter alleen tot verwijzing besluit
als de zaak ingewikkeld is of als de rechtsvraag die moet worden beslist van
groot (rechtsvormend) belang is. Het recht op hoger beroep ontstaat ongeacht
het resultaat van de beslissing van de meervoudige kamer, maar de procespartijen
zullen de gelegenheid hun belang bij hoger beroep bij de alleenrechtsprekende
rechter uitdrukkelijk te bepleiten, stellig aangrijpen.De positie van de ACV blijft in dit voorstel gewijzigd.De positie van de REK zou gecodificeerd kunnen worden.De Hoge Raad heeft voor wat betreft de betekenis van dit onderdeel van
de modaliteit benadrukt dat het aantal wijzigingen beperkt zal blijven. Of
deze verwachting bewaarheid zal kunnen worden, is onzeker. Dezerzijdse schatting
is dat er onmiskenbaar meer druk zal ontstaan op de verwijzingsbeslissing
en dat niet aannemelijk is dat het aantal verwijzingsbeslissingen
zich op het huidige niveau zal stabiliseren. Dit geeft grond voor de vrees
van toekenning van appel in een aanzienlijk aantal zaken. Door toepassing
van het formele criterium: verwijzing door de enkelvoudige kamer in eerste
aanleg, zullen ook zaken die bij de meervoudige kamer tot klaarheid zijn gebracht,
in aanmerking komen voor behandeling in appel.In aanvulling op het eerste criterium is door de Hoge Raad nog een tweede
categorie zaken voor hoger beroep in aanmerking gebracht:– indien de vreemdelingenrechter een einduitspraak doet die afwijkt
van het uitgebrachte advies van de ACV1, is deze
vatbaar voor hoger beroep.De aard van de aangebrachte beperking impliceert dat de toegang tot de
hoger beroepsvoorziening geheel afhankelijk is van de omstandigheid of van
de zijde van de IND – naast de gevallen waarin een – sterk beperkte –
adviesplicht voor de ACV bestaat – aanleiding is gezien voor het inwinnen
van advies van de ACV. De vreemdeling kan daarop geen invloed uitoefenen.De positie en het gewicht van de ACV worden versterkt.De positie van de REK blijft ongewijzigd; zij kan blijven functioneren
voor de gevallen waar geen hoger beroep is opengesteld.De reële betekenis van dit criterium is dat bij toepassing onzeker
is of de zaken met belangrijke feitelijke of juridische zaken aan het oordeel
van de appelinstantie zullen worden onderworpen. Het precieze aantal gevallen
waarin de in het criterium beschreven situatie zich voordoet, is niet bekend,
maar naar alle waarschijnlijkheid betrekkelijk gering. Dit criterium is vooral
van belang voor van de ACV afwijkende beslissingen, die de Staat niet in de
beslissing op het verzoek om toelating wil overnemen. In het geval dat de
Staat dat wel doet, zal die beslissing leiden tot toelating, waarmee het doel
van de vreemdeling is bereikt.b) – het toekennen van beperkt appel aan de hand van de aard van
de bestreden beschikking; – in de bodemprocedure vol appel met beperking
door vereenvoudigde behandeling buiten de zitting zonder verzet; de appelinstantie
beoordeelt welke zaken voor behandeling ten gronde in aanmerking komen.Aard van de beperking aan de hand van de bestreden beschikking:– conservatoire maatregelen: reden voor uitsluiting: de bestaande
habeas-corpusprocedure in de Vreemdelingenwet (artt. 34a–34j) is toereikend.
De vreemdeling heeft rechtstreeks toegang tot de rechter die de rechtmatigheid
van zijn detentie of andere vrijheidsbeperking kan toetsen. Het karakter van
de maatregel is in beginsel accessoir. De hoofdzaak: het verzoek om toelating
moet in de bodemprocedure worden beslist;– verzoeken om voorlopige voorziening: in het bestuurlijk kort geding
kan de vreemdeling opkomen tegen een overheidshandeling, door welke hij zodanig
in zijn belang wordt getroffen, dat daarover door de rechter onverwijld een
voorlopig oordeel moet worden geveld. Ook hier gaat het vaak om voorzieningen
die worden verzocht ter voorkoming van uitzetting of om op te komen tegen
een fictieve weigering;– KONO-zaken: in gevallen waarin het verzoek om toelating geen behandeling
ten gronde krijgt, omdat het kennelijk niet ontvankelijk of kennelijk ongegrond
(KONO) wordt geacht, behoeft geen hoger beroep te worden opengesteld. Gezien
het beperkte toetsingskader moet worden aangenomen dat hier geen ingewikkelde
feitelijke of juridische vragen aan de orde zijn. Deze zaken komen, veelal
in combinatie met het beroep tegen de conservatoire maatregel: uitzetting,
rechtstreeks bij de rechter; de bezwaarschriftprocedure is uitgesloten (art.
29 onder a Vr.w.). De positie van de ACV blijft ongewijzigd. De advisering op grond van de
bestaande wettelijke adviesplicht zal op de huidige voet kunnen worden voortgezet.
Voor het overige heeft de administratie in eigen land in welke gevallen zij
eigener beweging zaken aan de ACV voorlegt. In de positie van de REK behoeft
ten gevolge van de enkele uitsluiting van deze beslissingen voor het hoger
beroep, geen wijziging te worden gebracht.Reële betekenis: het algemene idee is dat alleen hoger beroep open
moet staan tegen de beslissing in de bodemprocedure. Alleen in dat kader dienen
principiële vragen voor behandeling in appel in aanmerking te komen.
Nu kennelijk een van de effecten van de vernieuwde wet is, dat iedere mogelijkheid
van procedure wordt benut teneinde de feitelijke verblijfsduur te verlengen
en aanspraken op verder verblijf te ondersteunen, moeten geen mogelijkheid
voor nieuwe procedures worden geschapen.Het is naar onze opvatting goed verdedigbaar en geenszins onredelijk dat
vooral in kennelijk eenvoudige zaken, waarin na rechterlijke toets is vastgesteld
dat de vreemdeling geen aanspraak kan maken op toelating, geen aanknopingspunten
voor verdere procedures moeten worden verschaft.– beoordeling van de toegang tot hoger beroep ten gronde door de
appelinstantie;In formele zin is geen sprake van enige beperking, maar van vol appel.Niettemin wordt in een voorfase – voor in de zitting – bezien
of de zaak voor behandeling in hoger beroep ten gronde in aanmerking moet
worden gebracht. Gevallen waarin het hoger beroep kennelijk niet ontvankelijk
of kennelijk ongegrond wordt geacht, worden buiten zitting afgedaan zonder
mogelijkheid van verzet. Twijfelgevallen en gevallen met substantiële
feitelijke of juridische vragen kunnen zo worden uitgezift. De termijn voor
het gemotiveerd instellen van appel is twee weken; binnen vier weken dient
de appelinstantie een beslissing te nemen over de vraag of verder kan worden
geprocedeerd. Het instellen van appel impliceert van rechtswege schorsende
werking, totdat beslist is of de zaak voor afdoening buiten zitting in aanmerking
komt. De afdoening buiten zitting kan worden gecombineerd met een beslissing
over een last tot uitzetting.De positie van de ACV blijft ongewijzigd.De REK kan bij invoering van dit vol appel gecombineerd met uitsluiting
van de hiervoor genoemde categorieën beslissingen, uiteindelijk worden
afgeschaft. Ook in de zaken die van hoger beroep zijn uitgesloten: namelijk
de eenvoudige zaken, is geen taak voor de REK meer weggelegd. Aan het bewaken
van de rechtseenheid op dit niveau kan nauwelijks enige behoefte bestaan.Reële betekenis: Wij achten de combinatie van formele criteria van
beslissingen die naar hun aard voor behandeling in hoger beroep worden uitgesloten
op grond van de hiervoor weergegeven argumenten en een inhoudelijke beoordeling
door de appelinstantie, waarbij kan worden bezien of door appellant aangevoerde
argumenten een behandeling in hoger beroep ten gronde rechtvaardigen, een
aanvaardbare modaliteit voor invoering van hoger beroep. Vooral de beoordeling
door de appelinstantie van welke zaken buiten zitting kunnen worden afgedaan
en welke niet, zal ertoe leiden dat het apparaat niet onnodig zwaar wordt
belast met pro forma ingestelde beroepen. Ten slotte kan op deze wijze ook
het doel: het zo snel mogelijk verkrijgen van duidelijkheid in de hoofdzaak,
beter worden bereikt.Bij de invoering van deze modaliteit bestaat geen reden meer voor handhaving
van het instrument van cassatie in het belang der wet in het vreemdelingenrecht. De kosten van deze modaliteit zijn globaal begroot op f 42 mln. structureel
per jaar. Zodra duidelijkheid is verkregen over de keuze van de appelinstantie,
kan een minder globale indicatie van de kosten worden opgesteld.Een definitieve keuze ten aanzien van het college dat zal worden belast
met de behandeling van hoger beroep in vreemdelingenzaken, zullen wij bepalen
in het kader van de besluitvorming over de derde fase van de herziening van
de rechterlijke organisatie. Daarover zullen u naar verwachting op korte termijn
voorstellen bereiken. 4. ConclusieIn het voorgaande hebben wij een opzet in hoofdlijnen geschetst van een
modaliteit voor het hoger beroep in vreemdelingenzaken, die een reële
selectie zal opleveren van de zaken die een behandeling in hoger beroep ten
gronde waard zijn. Deze modaliteit ziet er kort samengevat als volgt uit.Het aantal zaken waarin het tot een behandeling van de zaak in hoger beroep
moet komen, kan worden beperkt door de beslissing in accessoire procedures
(de toepassing van maatregelen tot vrijheidsbeneming) en de verzoeken om voorlopige
voorziening uit te sluiten. Bovendien kan de beslissing in eenvoudige zaken,
waarin het verzoek om toelating kennelijk niet ontvankelijk of kennelijk ongegrond
wordt geacht (z.g. KONO-zaken) van hoger beroep worden uitgesloten. Daaropvolgend
dient de appelinstantie zelf ook een onderscheid te kunnen maken tussen de
zaken die een behandeling in hoger beroep waard zijn en de zaken die buiten
zitting kunnen worden afgedaan, omdat zij kansloos zijn. Voordeel is ook dat
de Staat rechterlijke beslissingen aan het oordeel van de appelrechter kan
onderwerpen op een wijze die directer is dan de weg die daarvoor in het aanvullende
criterium van de Hoge Raad wordt aangegeven (indien de rechter een van het
ACV-advies contraire beslissing heeft genomen die de Staatssecretaris van
Justitie niet in haar nieuwe beslissing wil overnemen). Het idee van het beperken
van de toegang tot het appel ten gronde vertoont enige overeenkomst met een
z.g. verlofstelsel en beantwoordt aan de doelstelling de rechter in hoger
beroep niet onnodig te belasten met pro forma ingestelde appellen. Het is
een behoorlijke manier om inhoudelijk te schiften welke zaken voor behandeling
ten gronde in aanmerking moeten worden gebracht. Het sluit bovendien aan bij
de reeds bestaande mogelijkheid in het administratief procesrecht om zaken
buiten de zitting af te doen; nieuw is de uitsluiting van verzet. Deze is
nodig, omdat anders het met deze opzet beoogde effect niet wordt bereikt,
maar weer een mogelijkheid voor een nieuwe procedure wordt geschapen.Bij de voorbereiding van het wetsvoorstel met een uitwerking van de hiervoor
geschetste opzet, zullen eveneens mogelijkheden worden onderzocht voor verdere
stroomlijning van de bestaande procedure. Daarbij zullen uiteraard de in het
stappenplan aangekondigde maatregelen centraal staan, maar het onderzoek zal
tevens plaatsvinden tegen de achtergrond van het eerder ingenomen standpunt
dat een ingrijpende wijziging van het bestaande stelsel thans niet aan de
orde is.Wij streven ernaar – desgewenst na een gedachtenwisseling over de
thans gekozen opzet – voor het zomerreces een voorstel voor advisering
door de Raad van State gereed te hebben. De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. SchmitzBIJLAGE IKorte weergave van OC-experimenten te Schalkhaar en OisterwijkDeze weergave is ontleend aan een tussenevaluatie van de OC-experimenten:
een verslag van de IND en het COA van 30 oktober 1995. Doel van het experiment was het verminderen van het aantal procedures
en het terugdringen van de proceduretijd bij de behandeling van asielzaken
in twee opvangcentra. Daartoe zijn bijzondere werkafspraken gemaakt met lokale
rechtsbijstandsverleners en heeft de IND extra personele inzet geleverd.De werkwijze is als volgt:– vanuit de aanmeldcentra wordt een asielzoeker geplaatst in één
van beide opvangcentra:– na 7 dagen wordt de asielzoeker gehoord, waarna een reactietermijn
volgt van 7 dagen voor eventuele aanvullingen en correcties;– na ommekomst van de reactietermijn wordt door de IND een kernoverwegingenformulier
(KOF) opgemaakt; dit formulier bevat een indicatie van de voorgenomen beslissing;– de rechtsbijstandsverlener bespreekt het formulier met de asielzoeker
en formuleert een eventuele schriftelijke of mondelinge reactie;– er vindt overleg plaats over het formulier, de reactie en de beslissing
tussen de asielzoeker, de rechtsbijstandsverlener en de IND; – de uitkomst van het overleg is bepalend voor de beslissing;– de IND maakt de beschikking en reikt haar uit.Voorlopige resultaten zijn:– een stijging van het aantal positieve beslissingen op verzoeken
om toelating.De belangrijkste reden daarvoor is dat door overleg met de rechtsbijstandverleners
eerder en meer gegevens naar voren komen, die aanleiding geven tot honorering
van het verzoek. Deze gegevens worden in de bestaande praktijk pas in de bezwaarfase
bekend.– daling van het aantal procedures: in het bijzonder verzoeken om
voorlopige voorziening en bezwaarschriften;Dit vloeit ten dele voort uit het sneller inwilligen van verzoeken, maar
ook omdat de rechtsbijstandsverlener een grondiger oordeel kan geven over
de vraag of verder procederen zin heeft.– over het vervolgtraject: de toetsing van de afwijzingen door de
rechter, is gelet op het huidige stadium van behandeling van de zaken, nu
niets bekend.De verwachting moet zijn dat de afdoening van beter gemotiveerde beschikkingen
dan in het reguliere model, bij de rechterlijke macht eenvoudiger zou moeten
zijn, met als resultaat minder vernietigingen.In het stappenplan is ten aanzien van deze experimenten vermeld, dat zij
zullen worden voortgezet, voornamelijk met het oog op het volgen van beroep
en bezwaar. Na definitieve evaluatie zal ca. midden van 1996 worden besloten
of tot landelijke invoering kan worden overgegaan. Hieraan zijn aanzienlijke
personele, organisatorische en logistiek-technische gevolgen verbonden, zodat
verdere implementatie niet voor 1 september 1996 mag worden verwacht. XNoot1Uit het rapport van Regioplan blijkt dat verwijzing naar de huidige Rechtseenheid-
kamer (REK) aan de orde is indien «bij een zich voortzettende reeks
van uitspraken bij één rechtbank soms duidelijk een andere
lijn ontstaat dan in andere rechtbanken reeds is uitgezet. Dan wordt wel
de behoefte gevoeld van rechtseenheid» (p. 82). Ook in de gevallen
 waarin vragen over de interpretatie van onduidelijke wettelijke bepalingen
rijzen, kan een zaak naar de REK worden verwezen.XNoot1De terminologie in dit criterium, ook wel aangeduid als «de gevallen
waarin een eindgewijsde contrair is aan een eerder ingewonnen advies van
de ACV», behoeft enige verduidelijking, omdat een rol speelt door
wie en in welke fase van de procedure wordt afgeweken van het ACV-advies.
 Na het ACV-advies moet de SvJ een nieuwe beslissing nemen; als hierin het
voor de vreemdeling positieve advies wordt overge- nomen, stopt de procedure.
 In de gevallen waarin de SvJ het voor de vreemdeling negatieve advies overneemt
en in de gevallen waarin de SvJ afwijkt van het positieve advies van de
ACV, kan de vreem- deling tegen de (nieuwe) afwijzende beslissing in beroep
bij de vreemdelingenrechter. Dat beroep wordt ook in het merendeel van die
 gevallen ingesteld. Er zijn geen gegevens bekend over het aantal uitspraken
van de vreemdelingenrechter, waarin het beroep in afwijking van het negatieve
door de SvJ overgenomen advies gegrond wordt verklaard en waarin het beroep
tegen de negatieve beslissing van de SvJ in afwijking van het positieve
advies van de ACV ongegrond wordt verklaard. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24424-2.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl