Invoeringswet Wet stedelijke vernieuwing; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27160, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

26-05-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27160 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. AlgemeenHoofdstuk 1. InleidingHoofdstuk 2. Globale inhoud en systematiek wetsvoorstelHoofdstuk 3. Beschrijving overgangssystematiekHoofdstuk 4. Financiële aspectenII. ARTIKELENArtikel 1Artikelen 2 tot en met 5Artikel 6Artikel 7A, B en CDEFArtikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15BDEFGArtikel 16Artikel 17Artikel 18Artikel 19Artikel 20Artikel 21Artikel 22Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27160Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 58 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 160Overgangsbepalingen met betrekking tot de Wet stedelijke vernieuwing
(Invoeringswet Wet stedelijke vernieuwing)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. AlgemeenHoofdstuk 1. InleidingHet onderhavige wetsvoorstel strekt ertoe de overgang te regelen van bestaande
regelgeving naar de Wet stedelijke vernieuwing, waarvan het wetsvoorstel bij
de Staten-Generaal aanhangig is (kamerstukken II 1999/2000, 26 884, nrs.
1–2). Omdat de Wet stedelijke vernieuwing (verder te noemen: Wsv) in
de plaats komt van een groot aantal bestaande regelingen, op grond waarvan
subsidie aan gemeenten en provincies wordt verstrekt, is het noodzakelijk
de overgang van de huidige situatie naar de nieuwe onder de Wsv in de Invoeringswet
Wsv gedetailleerd te regelen. Alleen dan is een verantwoorde invoering van
de Wsv mogelijk. Regeling in de Wsv zelf zou hebben geleid tot een zeer forse
toename van het aantal artikelen van die wet, die alle uitsluitend voor de
invoering en voor overgangssituaties van belang zijn. Daarom is gekozen voor
een aparte invoeringswet.Voor aanleiding en doel van de Wsv en verdere informatie omtrent dat wetsvoorstel
verwijs ik naar de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel Wsv. In hoofdstuk
3 van die memorie bij dat wetsvoorstel is onder 3.7 kort ingegaan op de overgangsproblematiek.
In het onderhavige wetsvoorstel is deze verder uitgewerkt. In hoofdstuk 2
wordt ingegaan op de globale inhoud van het wetsvoorstel en de daarin gehanteerde
systematiek. In hoofdstuk 3 wordt de overgangssystematiek beschreven. In hoofdstuk
4 worden de financiële aspecten behandeld. Vervolgens worden de artikelen
toegelicht.Voorzover in dit wetsvoorstel bepalingen zijn opgenomen waarbij wetten
worden gewijzigd die onder de verantwoordelijkheid van een andere bewindspersoon
dan ondergetekende vallen, dan wel omtrent die wetten overgangsbepalingen
zijn opgenomen, zijn deze bepalingen met de desbetreffende bewindspersoon
afgestemd.Hoofdstuk 2. Globale inhoud en systematiek wetsvoorstelHet wetsvoorstel bevat in hoofdzaak drie categorieën van bepalingen.In de eerste plaats bevat het wetsvoorstel een aantal algemene bepalingen
met betrekking tot de invoering. Deze bepalingen bevatten algemeen
geldende uitgangspunten, zoals b.v. het beginsel dat in het verleden gedane
bestuurlijke subsidietoezeggingen die nog niet hebben geleid tot subsidiebeschikkingen
geacht worden deel uit te maken van het investeringsbudget stedelijke vernieuwing.
Deze algemene bepalingen betreffen ook het onder de werking van de Wsv brengen
van bepaalde (rechts)handelingen die (doorgaans in de loop van het jaar 2000)
reeds zijn verricht voor de inwerkingtreding van de Wsv.In de tweede plaats bevat het wetsvoorstel een hoofdstuk, onderverdeeld
in een vijftal paragrafen. In de eerste vier paragrafen zijn de noodzakelijke
wijzigingen in een viertal wetten, vallend onder de eerste verantwoordelijkheid
van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
opgenomen tezamen met de met de invoering van de Wsv verband houdende overgangsbepalingen
met betrekking tot die specifieke wetten. Aldus zijn per wet de wijzigingen
in die wet en indien noodzakelijk de speciaal op die wet betrekking hebbende
overgangsbepalingen bij elkaar te vinden. Dat vergemakkelijkt het opzoeken
van de voor het merendeel van degenen die de wet raadplegen, relevante bepalingen.
Het betreft wijzigingen in en bepalingen over de Woningwet, de Wet op de stads-
en dorpsvernieuwing, de Wet geluidhinder en de Wet bodembescherming, wetten
die door de Wsv aanmerkelijk worden beïnvloed. Met uitzondering van de
Wet bodembescherming is daarbij steeds een bepaling opgenomen dat bestaande
aanspraken op grond van reeds verleende financiële middelen of subsidies
worden afgehandeld ingevolge de oude regeling. De vijfde paragraaf bevat een
algemene overgangsbepaling.In de derde plaats is in het wetsvoorstel een hoofdstuk opgenomen waarin
de vrijwel uitsluitend technische wijzigingen zijn samengebracht in wetten
die niet onder de eerste verantwoordelijkheid van de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer vallen.Ik merk verder op dat ook de inwerkingtreding van de Wsv in dit wetsvoorstel
is geregeld. De Invoeringswet Wsv treedt op hetzelfde tijdstip in werking.
Wsv en Invoeringswet Wsv hebben een terugwerkende kracht tot en met 1 januari
2000.Hoofdstuk 3. Beschrijving overgangssystematiekAan de in het wetsvoorstel beschreven overgangsmaatregelen liggen wat
betreft de afwikkeling van op voet van «oude» regelingen door
het Rijk aangegane financiële verplichtingen de hierna volgende algemene
uitgangspunten ten grondslag. Deze uitgangspunten zullen ook worden gehanteerd
bij de aanpassing van de te wijzigen algemene maatregelen van bestuur en de
daarop gebaseerde ministeriële regelingen.– «Oude» verplichtingen worden jegens de instanties
naar wie deze door het Rijk zijn aangegaan, in principe ongewijzigd nagekomen
na de inwerkingtreding van de Wsv. Dit betekent bij voorbeeld dat de «oude»
kasritmes ongewijzigd worden aangehouden, alsook dat de subsidies, conform
de «oude» subsidievoorwaarden, besteed moeten worden aan het doel
waarvoor ze zijn toegekend. De desbetreffende instanties zullen in veel gevallen
andere zijn dan de Wsv-budgethouders. Al doende wordt het «oude»
los van het «nieuwe» afgewikkeld. Gecompliceerde boedelscheidingen
kunnen zo worden voorkomen.– In principe worden alleen die wetten gewijzigd waarvan het in
verband met het in werking treden van de Wsv rechtstreeks noodzakelijk is
dat ze gewijzigd worden. Dit betekent dat wetswijzigingen die wellicht gewenst
zijn ter bevordering van het proces van stedelijke vernieuwing maar die geen
directe relatie met de Wsv hebben, voor het moment buiten beschouwing blijven.– «Oude» wetten en lagere regelingen worden geschoond
van overbodige bepalingen. Het gaat hierbij met name om het schrappen van
de hoofdstukken die betrekking hebben op het toekennen van budgetten. In een aantal gevallen vinden immers vanaf 2000 dergelijke toekenningen
niet meer plaats.– De overgangsperiode (d.w.z. de termijn waarbinnen de op voet van
de «oude» regelingen door het Rijk aangegane financiële verplichtingen
worden afgewikkeld) wordt zo veel mogelijk beperkt tot de eerste Wsv-investeringsperiode.
De beleidsmatige betrokkenheid van het Rijk bij de financiële afwikkeling
van de «oude» gelden van de regelingen die in het investeringsbudget
stedelijke vernieuwing opgaan, eindigt met de afhandeling door het Rijk van
de laatste verantwoording daarover in 2005 door de desbetreffende budgethouders.
Alle gelden die op voet van «oude» regelingen vóór
2000 door het Rijk zijn verplicht, dienen uiterlijk 31 december 2004 door
de desbetreffende budgethouders te zijn verplicht. Eventuele middelen die
op 1 januari 2005 vrijkomen (bijvoorbeeld als gevolg van het niet doorgaan
van een plan) vervallen aan de budgethouder. Het ligt voor de hand dat deze
vrijvallende middelen vervolgens worden besteed aan stedelijke vernieuwing,
gericht op de fysieke leefomgeving.Bodemsanering maakt pas met ingang van het tweede investeringstijdvak
Wsv integraal onderdeel uit van het investeringsbudget stedelijke vernieuwing.
Voor de eerste periode is hier voor de zogenoemde procesvariant gekozen. In
de eerste periode maakt het bodemgeld nog geen deel uit van het indicatief
op voorhand te verdelen investeringsbudget stedelijke vernieuwing. Bodemsanering
dient al wel onderdeel uit te maken van de gemeentelijke ontwikkelingsprogramma's
maar pas na de indiening daarvan wordt door het Rijk bepaald hoeveel
budget daarvoor beschikbaar is, gehoord het advies van de provincie. Gelet
op de ingrijpende stelselwijziging die de Wsv speciaal bij bodemsanering behelst,
is het bij dit onderdeel mogelijk dat per 1 januari 2002 het ontwikkelingsprogramma
wordt aangevuld. Gemeenten kunnen voor dit tijdstip met aanvullende voorstellen
komen. Dit betekent dat gemeenten op dat moment tot een verdere integratie
van bodemsanering in het stedelijk gebied kunnen komen en ook de verantwoordelijkheid
voor de zogenoemde statische gevallen (gevallen waar niet de stedelijke dynamiek
maar de milieusituatie aanleiding vormt tot het nemen van maatregelen), voorzover
die uit het investeringsbudget stedelijke vernieuwing worden gefinancierd,
kunnen nemen. Over de aanvullende voorwaarden brengen gedeputeerde staten
een zwaarwegend advies uit.Hoofdstuk 4. Financiële aspectenIn hoofdstuk 4 van het algemeen deel van de memorie van toelichting bij
het wetsvoorstel stedelijke vernieuwing is ook reeds ingegaan op de mogelijke
wijzigingen van het investeringsbudget stedelijke vernieuwing gedurende het
investeringstijdvak. Gelet op het eerder vermelde uitgangspunt dat in het
verleden gedane subsidieverleningen voor een periode, liggend na de inwerkingtreding
van deze wet, in principe conform de voorwaarden uit de desbetreffende (oude)
regelingen worden afgewikkeld, heeft het onderhavige wetsvoorstel verder geen
eigen budgettaire gevolgen.Zoals in voornoemd hoofdstuk 4 van de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel stedelijke vernieuwing reeds is aangegeven, zijn Rijk, provincies
en gemeenten in wisselende intensiteit betrokken bij de geheel of gedeeltelijk
te vervangen regelingen. Daarbij is verder aangegeven dat per saldo, na verloop
van de overgangsperiode, in de nieuwe situatie voor de verschillende overheden
geen sprake zal zijn van een substantieel ander capaciteitsbeslag en dat aangenomen
mag worden dat extra inspanningen die nodig zijn voor het opstellen van een
ontwikkelingsprogramma, ruimschoots worden gecompenseerd door het opheffen
van de verschillende regelingen die in de Wsv-systematiek opgaan
en door het invoeren van de vijfjarencyclus.II. ARTIKELENArtikel 1Met het eerste lid wordt voor de begrippen die in dit wetsvoorstel en
de daarop gebaseerde bepalingen voorkomen, volledig aangesloten bij de begrippen
van de Wsv zelf. Voor de technische aanpassingen in andere wetten, die in
hoofdstuk 2 (de artikelen 7, 10, 15 en 16) en in hoofdstuk 3 (de artikelen
19 en 20) zijn opgenomen, geldt dat uiteraard niet, omdat daarop het begrippenkader
van die andere wetten van toepassing is.In het tweede lid is een bepaling opgenomen, gelijk aan artikel 4, tweede
lid, van de Wsv. Voor een toelichting op het tweede lid zij dan ook verwezen
naar de artikelsgewijze toelichting op artikel 4 van de Wsv.Artikelen 2 tot en met 5In deze artikelen zijn de algemene overgangsbepalingen opgenomen met betrekking
tot (rechts)handelingen in het kader van het investeringsbudget stedelijke
vernieuwing, verricht voorafgaande aan de inwerkingtreding van de Wsv.In artikel 2 is geregeld dat de programma's
inzake stedelijke vernieuwing op basis waarvan bij stadsconvenant met de zogenoemde
rechtstreekse gemeenten – op 20 respectievelijk 21 december 1999 –
is overeengekomen dat budget voor 2000 tot en met 2004 zal worden toegekend,
worden aangemerkt als ontwikkelingsprogramma's in de zin van de Wsv met alle
daaraan verbonden gevolgen. Enige uitzondering is dat zulks niet geldt voor
onderdelen ervan die niet stroken met het in de Wsv en de Invoeringswet Wsv
bepaalde. Die uitzondering zal zich niet licht voordoen omdat bij het afsluiten
van de convenanten de tekst van het wetsvoorstel stedelijke vernieuwing leidraad
is geweest. Aan de andere kant is een dergelijke clausule wel nodig: het wetsvoorstel
stedelijke vernieuwing kan zodanig worden geamendeerd dat delen van de stadsconvenanten
uiteindelijk niet geheel blijken te stroken met de Wsv. De toezegging die
gedaan is in de stadsconvenanten tot verlening van investeringsbudget, zal
formeel gestalte krijgen in een toekenningsbeschikking nadat de Wsv in werking
is getreden. Die toekenningsbeschikking kan uiteraard slechts worden afgegeven
indien aan de bij of krachtens de Wsv gestelde eisen is voldaan, daarbij inbegrepen dat
het ontwikkelingsprogramma aan de bij of krachtens de Wsv gestelde eisen voldoet.
Zou onverhoopt een programma op basis waarvan bij convenant een subsidietoezegging
is gedaan, niet geheel aan die eisen voldoen, dan zal uiteraard in aanvullende
onderhandelingen tussen gemeente en Rijk worden gewerkt aan een verbeterd
ontwikkelingsprogramma, waarna met inachtneming van de Wsv de subsidiebeschikking
kan worden afgegeven. Het voorbehoud dat het ontwikkelingsprogramma moet stroken
met de dienaangaande geldende wettelijke bepalingen vloeit zowel voort uit
de in de stadsconvenanten opgenomen algemene voorwaarde dat de wettelijke
bepalingen leidraad zijn voor de daarin gemaakte afspraken als uit artikel
2 van het onderhavige wetsvoorstel. Het eerste voorbehoud bewaakt het convenantstraject,
het tweede het wettelijke traject. Tezamen vormt dat een voldoende stevige
basis om na de totstandkoming van de Wsv in vervolg op de afgesloten stadsconvenanten
toekenningsbeschikkingen conform die wet en de Invoeringswet Wsv te kunnen
afgeven.De in de Wsv voorgeschreven termijnen zijn de eerste maal niet te halen;
dat kan ook niet anders met een subsidie voor de jaren 2000 tot en met 2004,
waarvoor de wettelijke regeling eerst in de loop van 2000 (met terugwerkende
kracht tot en met 1 januari 2000) in werking treedt. Om dat op te vangen zijn
in artikel 3 afwijkende termijnen opgenomen. De artikelen 3, 4 en 5 strekken er (verder) toe (rechts)handelingen
die betrekking hebben op het investeringsbudget stedelijke vernieuwing en
verricht moeten of moesten worden nog voordat de Wsv in werking zal zijn getreden,
onder de werking van de Wsv te brengen; het betreft gegeven inzicht in het
investeringsbudget en aanwijzingen van gemeenten die om investeringsbudget
te verkrijgen een ontwikkelingsprogramma moeten indienen (artikel 3), provinciale
verordeningen met betrekking tot de verdeling van de middelen voor investeringsbudget
(artikel 4) en aanvragen om investeringsbudget, ingediend vóór
de inwerkingtreding van de wet en de afhandeling van aanvragen voor het eerste
investeringstijdvak (artikel 5). Wat betreft voornoemde provinciale verordeningen
die vóór de inwerkingtreding van deze wet zijn tot stand gekomen,
merk ik nog het volgende op. Zodra de tekst van het wetsvoorstel na de aanvaarding
ervan door de Tweede Kamer vaststaat, zal ik bezien of na de indiening ervan
in het wetsvoorstel aangebrachte wijzigingen van invloed zijn of kunnen zijn
op de inhoud van die verordeningen. Indien dat het geval blijkt te zijn, zal
ik de desbetreffende provincies per brief uiterlijk terstond na de aanvaarding
van het wetsvoorstel door de Eerste Kamer laten weten welke wijzigingen relevant
(kunnen) zijn voor hun verordeningen. Artikel 5,
eerste lid, heeft betrekking op het formeel opschuiven van de uiterlijke datum
van 1 juli 2000 voor de aanvraag tot verlening van investeringsbudget over
de eerste periode; dat is uitsluitend van belang voor zogenoemde niet-rechtstreekse
gemeenten; de overige gemeenten hebben met het oog op de stadsconvenanten
reeds in 1999 aanvragen ingediend. Overigens is in de praktijk voor het indienen
door de niet-rechtstreekse «programmagemeenten» van aanvragen –
met ontwikkelingsprogramma's – bij de provincies overeenkomstig de in
de Wet stedelijke vernieuwing opgenomen uiterlijke datum van 1 juli van het
eerste jaar van het investeringstijdvak 1 juli 2000 aangehouden, doch formeel
dient er na de inwerkingtreding van de wet om redenen van behoorlijke wetgeving
nog enige tijd, in casu vier weken, te worden gegeven om een aanvraag in te
dienen. In de praktijk zal van die mogelijkheid naar verwachting geen gebruik
(behoeven te) worden gemaakt. Voor niet-rechtstreekse en rechtstreekse gemeenten
is van belang dat de termijnen die gelden met betrekking tot reeds ingediende
aanvragen pas gaan lopen bij de inwerkingtreding van de wet; zou dat niet
zijn geregeld, dan zou in vele gevallen niet aan de termijnen, gesteld in
artikel 11, derde lid, van de Wsv, voldaan kunnen worden.Ingevolge het tweede lid worden reeds vóór de inwerkingtreding
van deze wet door gedeputeerde staten op verzoek van de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer uitgebrachte adviezen aangemerkt als
adviezen, gegeven ingevolge deze wet; dat voorkomt dubbel werk en bespoedigt
dus de afdoening. Om dezelfde reden is, indien wel vóór de inwerkingtreding
van de wet gelegenheid is geboden aan gedeputeerde staten om advies uit te
brengen over het ontwikkelingsprogramma, maar daarvan niet binnen de termijn
van vier weken gebruik is gemaakt, in het tweede lid, tweede volzin, geregeld
dat de wettelijke procedure ook dan geacht wordt te zijn gevolgd.In het derde lid is de bevoegdheid van de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer neergelegd om, zo nodig in afwijking
van de in de Wsv voorgeschreven procedure inzake advisering door gedeputeerde
staten en het vervolg daarop, indien het ontwikkelingsprogramma niet verenigbaar
is met het vastgesteld provinciaal bodembeleid, nog in het jaar 2000 op de
aanvraag te beslissen. De minister zal van deze mogelijkheid gebruik maken
indien onverhoopt het wetsvoorstel op een zodanig laat tijdstip in het jaar
2000 tot wet wordt verheven en in werking treedt dat de in dit derde lid bedoelde
procedurele voorschriften in de weg staan aan beslissing op de aanvraag in
2000. Het vierde lid regelt, mogelijk ten overvloede, maar bedoeld om ieder
mogelijk misverstand daaromtrent weg te nemen, dat pas na de inwerkingtreding
op een aanvraag rechtsgeldig kan worden beslist.Artikel 6De in artikel 25 van de Wsv voorgeschreven «wachttermijn»
van acht weken voor algemene maatregelen van bestuur kan aan een behoorlijke
inwerkingtreding van de Wsv in de weg staan. Juist bij de start moet verzekerd
zijn dat alle noodzakelijke regelgeving zoveel mogelijk tegelijk in werking
treedt. De inwerkingtreding zal immers liggen na 1 januari 2000, waarna de
wet vervolgens terugwerkt tot en met 1 januari 2000, zodat de periode van
de noodzakelijke terugwerkende kracht zo kort mogelijk moet worden gehouden.
De voorhangtermijn is voor de algemene maatregelen van bestuur, nodig voor
de invoering van de Wsv, minder noodzakelijk, omdat de Tweede Kamer tijdig
is of wordt ingeschakeld bij de aan die maatregelen ten grondslag liggende
beleidsbrieven en betrokken is bij de materie in de procedure van behandeling
van de Wsv.Artikel 7In dit artikel zijn de wijzigingen in de Woningwet opgenomen. Onderstaand
de toelichting per artikel-onderdeel, voorzover deze onderdelen niet voor
zich spreken.A, B en CArtikel 67 van de Woningwet, waarin de wijze van verdeling van het programma
en van het voorlopige programma is geregeld, kan vervallen aangezien de verdeling
van de gelden wordt geregeld in de Wsv. In dat artikel 67 wordt verwezen naar
onderdelen van artikel 64 van de Woningwet als basis voor die verdeling. Daarom
kunnen ook van artikel 64 van de Woningwet het tweede lid, onderdelen b en
c, en het derde lid vervallen. Deze onderdelen van artikel 64 van de Woningwet
hebben overigens ook al jaren geen functie meer. Onderdeel a van artikel 64,
tweede lid, van de Woningwet kan vervallen, omdat de daarin genoemde gegevens
onderdeel zullen uitmaken van de monitoring in het kader van de Wsv over de
resultaten waarvan periodiek aan de Tweede Kamer zal worden gerapporteerd.
Ook zal hieraan in het verslag over de toepassing en de effecten van de Wsv,
dat ingevolge artikel 23 van de Wsv na afloop van een investeringstijdvak
aan de Staten-Generaal zal worden uitgebracht, aandacht worden besteed. Tenslotte
is de tekst van het eerste lid van artikel 64 sterk vereenvoudigd mede in
het licht van de hierboven gegeven argumenten voor het laten vervallen van
onderdeel a van het tweede lid van dat artikel.Aan de in artikel 68 van de Woningwet opgenomen mogelijkheid om bij algemene
maatregel van bestuur te bepalen dat artikelen van de Woningwet (in casu uitsluitend
nog artikel 65) van toepassing zijn op woonwagens en standplaatsen is na de
wijzigingen in de Woningwet in het kader van de integratie van de woonwagen-
en woonschepenregelgeving (Stb. 1998, 459) geen enkele behoefte meer. Bij
die wet is artikel 65 van de Woningwet immers al van toepassing verklaard
op woonwagens en standplaatsen. Dat artikel had in feite bij die gelegenheid
al kunnen vervallen. Thans wordt voorgesteld hierin alsnog te voorzien.DVerstrekking van geldelijke steun uit 's Rijks kas aan gemeenten ter uitvoering
van het ontwikkelingsprogramma stedelijke vernieuwing is in de Wsv geregeld;
ook kan ingevolge die wet subsidie worden verstrekt voor stedelijke
vernieuwing in de vorm van innovatiebudget of budget op grond van een tijdelijke
stimuleringsregeling. Daarom kan het eerste lid van artikel 81 van de Woningwet
vervallen. Om de mogelijkheid open te houden om in uitzonderingsgevallen voor
andere activiteiten dan die welke vallen onder de Wsv, aan gemeenten en provincies
financiële middelen te verstrekken is het huidige tweede lid van dat
artikel, in enigszins gewijzigde vorm, gehandhaafd (als eerste lid). Het moet
dan wel gaan om activiteiten die passen in het rijksbeleid met betrekking
tot het wonen. Hiermee is samen met artikel 82, eerste lid (nieuw), van de
Woningwet een grondslag gecreëerd voor een nieuwe, soortgelijke, bepaling
als tot nu toe is opgenomen inartikel 33 van het Besluit woninggebonden subsidies
1995 (BWS 1995) (subsidieverlening door de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer), met dien verstande dat een dergelijke
bepaling voortaan geen betrekking meer kan hebben op stedelijke vernieuwing.Gelet op de in het regeerakkoord opgenomen afspraken met betrekking tot
het afbouwen van de regionale hulpstructuren wordt voorgesteld in de artikelen
81 en 82 de passages, betrekking hebbende op samenwerkingsverbanden van gemeenten,
te laten vervallen.EDe verstrekking van subsidie uit 's Rijks kas aan anderen dan gemeenten
in het kader van de stedelijke vernieuwing is mogelijk gemaakt in de artikelen
19 en 20 van de Wsv. Daarom kan het eerste lid van artikel 82 van de Woningwet
vervallen. Om de mogelijkheid open te houden om in uitzonderingsgevallen voor
andere activiteiten dan die welke vallen onder de Wsv, financiële middelen
te verstrekken is het huidige tweede lid van dat artikel, in enigszins gewijzigde
vorm, gehandhaafd (als eerste lid). Het moet dan wel gaan om activiteiten
die passen in het rijksbeleid met betrekking tot het wonen.Voor een toelichting op het voorstel de passages, betrekking hebbende
op samenwerkingsverbanden van gemeenten, te laten vervallen, zij verwezen
naar de toelichting op onderdeel D van dit artikel.De delegatiebepaling, opgenomen in het vierde lid van artikel 82, kan
vervallen, omdat daarvan al in een reeks van jaren nooit gebruik is gemaakt.FVoorgesteld wordt dit artikel te laten vervallen, aangezien aan de mogelijkheid
van subsidiëring in de vorm van leningen in de beperkte gevallen dat
nog op grond van de artikelen 81 en 82 van de Woningwet subsidie kan worden
verleend, geen behoefte bestaat. Ook in de huidige situatie is die vorm van
subsidiëring de afgelopen jaren al niet meer toegepast.Artikel 8In de eerste volzin van dit artikel is voor de Woningwet als uitgangspunt
voor het overgangsrecht bepaald dat op op 31 december 1999 reeds verleende
of vastgestelde subsidies en financiële middelen voor activiteiten in
het kader van stedelijke vernieuwing uit 's Rijks kas op voet van of krachtens
de huidige artikelen 81, eerste lid (financiële middelen en subsidies),
of 82, eerste lid (subsidies), van de Woningwet de huidige regelgeving van
toepassing blijft.Dat betekent met andere woorden dat alle vóór 1 januari
2000 verleende financiële middelen en subsidies – ten aanzien waarvan
aanspraak op betaling ervan op of na 1 januari 2000 uit een vóór
dat tijdstip afgegeven subsidiebeschikking voortvloeit – volgens de
huidige regelgeving worden afgehandeld. Dat betekent ook dat subsidies die
door een budgethouder worden verstrekt uit vóór
1 januari 2000 verkregen financiële middelen in beginsel ook door de
huidige regelgeving worden beheerst. De tweede volzin van het eerste lid maakt
op het vorenstaande in zoverre een uitzondering dat bij of krachtens artikel
9 andere – nieuwe – regels gegeven (kunnen) worden met betrekking
tot deze financiële middelen en subsidies.Bij de inwerkingtreding van de wet nog lopende procedures omtrent de hoogte
van financiële middelen of subsidies ingevolge de Woningwet, de Wet op
de stads- en dorpsvernieuwing (zie artikel 11) en subsidies ingevolge de Wet
geluidhinder (zie artikel 17) of omtrent het wel of niet bestaan van een zodanige
aanspraak (b.v. na intrekking van een subsidie) – omdat bedoelde financiële
middelen en subsidies niet op aanvraag, maar ambtshalve worden verleend, kan
van een weigering geen sprake zijn – worden afgedaan volgens het oude
materiële recht, d.w.z. het recht dat gold op 31 december 1999 dan wel
indien het subsidies ingevolge de Wet geluidhinder betreft, het recht dat
laatstelijk voor de inwerkingtreding van deze wet gold. Het kan daarbij gaan
om lopende rechterlijke procedures, maar ook om procedures in de bezwaarschriftenfase
of zelfs om procedures die pas worden gestart na de inwerkingtreding van de
wet en betrekking hebben op aanspraken over de periode daaraan voorafgaand.
Uit die procedures voortvloeiende andere aanspraken op financiële middelen
of op subsidie dan eerder verleend en nieuwe aanspraken op financiële
middelen of subsidie worden aangemerkt als bestaande aanspraken in de zin
van voornoemde artikelen. Derhalve dienen deze aanspraken op dezelfde wijze
te worden afgehandeld als de reeds op vorenbedoeld tijdstip verleende of vastgestelde
subsidies.Onder reeds verleende of vastgestelde financiële middelen en subsidies
worden in de eerste volzin (in ieder geval) verstaan verleende of vastgestelde
financiële middelen of subsidies op voet van het Besluit woninggebonden
subsidies 1995 en het Besluit locatiegebonden subsidies (BLS).Ingevolge de Woningwet worden uiteraard door het Rijk geen nieuwe financiële
middelen of subsidie meer verleend voor stedelijke vernieuwingsactiviteiten.
Nieuwe subsidies op grond van de gewijzigde artikelen 81 en 82 van de Woningwet
kunnen slechts activiteiten betreffen die passen in het Rijksbeleid met betrekking
tot het wonen en waarvoor niet ingevolge de Wsv subsidie kan worden verleend.
De huidige algemene maatregelen van bestuur, BLS en BWS, zullen vanaf de inwerkingtreding
van de WSV uitsluitend gebaseerd zijn op artikel 9 van dit wetsvoorstel en
zullen betrekking hebben op voornamelijkde uitbetaling, de besteding en de
verslaglegging over de besteding van financiële middelen en subsidies.Met betrekking tot de BLS-gelden geldt een enigszins afwijkend systeem,
voorzover het althans de begrotingstechniek betreft: de daarmee gemoeide gelden
worden behandeld als hierboven aangegeven: de aanspraken op financiële
middelen uit verleende of vastgestelde financiële middelen worden dus
op voet van het BLS afgehandeld, maar maken begrotingstechnisch wel deel uit
van het Wsv-budget! De hiermee gemoeide bedragen komen als het ware bovenop
het bedrag van het investeringsbudget stedelijke vernieuwing, voortvloeiend
uit de Wsv, en worden dus als Wsv-geld in plaats van als BLS-geld uitbetaald.
De gehanteerde systematiek blijkt uit de inrichting van de desbetreffende
begrotingswet (kamerstukken II 1997/98, 25 600 hoofdstuk XI, nr. 2, p.
115). Voor de onderhavige (begrotingstechnische) lijn is gekozen vanwege het
voornemen de grondkostensubsidiëring voor het volgende investeringstijdvak
zo vorm te geven dat deze een volwaardig en integraal onderdeel uitmaakt van
de systematiek van de Wsv. Artikel 9Bestaande algemene maatregelen van bestuur en ministeriële regelingen
blijven ingevolge artikel 8 van toepassing op de ingevolge de artikelen 81,
eerste lid, en 82, eerste lid, van de Woningwet, zoals deze leden luidden
op 31 december 1999, verstrekte financiële middelen en subsidies. Het
betreft in de praktijk dan vooral de bepalingen met betrekking tot de uitbetaling,
de besteding en de verslaglegging. Voorzover het locatiegebonden subsidies
betreft gaat het ook om de bepalingen met betrekking tot de (tussentijdse)
verhogingen (de artikelen 13b tot en met 13d van het Besluit locatiegebonden
subsidies). Bepalingen met betrekking tot de verstrekking door het Rijk hebben
geen betekenis meer, omdat er immers geen nieuwe verstrekkingen meer kunnen
plaatsvinden ingevolge die artikelen, en zullen dan ook worden geschrapt.
Voor het doorsubsidiëren van uiterlijk op 31 december 1999 verleende
of vastgestelde financiële middelen kunnen voornoemde algemene maatregelen
van bestuur en ministeriële regelingen nog wel van belang zijn.Omdat de basis voor de bestaande algemene maatregelen van bestuur vervalt,
is om te voorkomen dat deze algemene maatregelen van bestuur automatisch –
van rechtswege – ook vervallen een nieuwe basis nodig om die maatregelen
onder de vertrouwde namen (Besluit woninggebonden subsidies 1995, BWS 1995,
en Besluit locatiegebonden subsidies, BLS) te kunnen laten voortbestaan. Die
basis is opgenomen in het zesde lid van dit artikel.Door deze nieuwe grondslag voor bedoelde bestaande algemene maatregelen
van bestuur kunnen ook zo nodig na de inwerkingtreding van de Wsv wijzigingen
worden aangebracht in met name de regels met betrekking tot de uitbetaling,
de besteding en de verslaglegging van deze «oude subsidies» (het eerste lid). Anders dan in par. 3.7 van de memorie van
toelichting bij het wetsvoorstel stedelijke vernieuwing is aangegeven, worden
BWS 1995 en BLS dus niet ingetrokken, maar blijven deze uitsluitend ten behoeve
van de bestaande subsidies van kracht.Na de inwerkingtreding van de Wsv zal de grondslag voor:a. de Tijdelijke stimuleringsregeling herstructurering goedkope woningvoorraad;b. de Tijdelijke stimuleringsregeling duurzaam bouwen;c. de Gewenningssubsidieregeling eigen woningbezit;d. de Tijdelijke regeling geldelijke steun liftplaatsing bij bestaande
woongebouwen;e. de Regeling overgangsbepalingen woninggebonden subsidies enf. de Overgangsregeling Besluit woninggebonden subsidies 1993worden neergelegd in de algemene maatregel van bestuur, waarin alle in
verband met de invoering van het investeringsbudget stedelijke vernieuwing
noodzakelijke wijzigingen in bestaande algemene maatregelen van bestuur zullen
zijn opgenomen en die mede zijn grondslag zal vinden in artikel 9, zesde lid
in verbinding met het eerste lid.Het tweede tot en met vijfde lid vinden hun oorsprong in artikel 81, vierde
tot en met zevende lid, van de Woningwet, zoals dat artikel luidde op 31 december
1999. De tekst is vrijwel letterlijk daaraan gelijk. Ook na de inwerkingtreding
van deze wet kan er een noodzaak of een sterke behoefte zijn om van de in
die leden opgenomen mogelijkheden om bij algemene maatregel van bestuur regels
te geven gebruik te maken. Zonder nadere regeling zou dat echter niet meer
mogelijk zijn, omdat immers ingevolge artikel 8 het oude recht – van
vóór 1 januari 2000 – van toepassing is. Artikel 9 biedt
echter ook de mogelijkheid een regeling in de plaats te stellen van het oude
recht. Daarom zijn in dit artikel 9 ook het vierde tot en met zevende lid
van artikel 81 van de Woningwet overgenomen, zodat ook na de inwerkingtreding
van de Wsv deze bevoegdheden zo nodig kunnen worden gebruikt. De op basis
van deze leden in de algemene maatregelen van bestuur opgenomen bepalingen
behouden aldus een rechtsbasis die rechtstreeks op een geldende
wet terug te voeren valt en dus niet via (uitleg van) overgangsrecht moet
worden«geconstrueerd».Na de inwerkingtreding van de Wsv is derhalve artikel 9 van dit wetsvoorstel
de basis voor het BLS en het BWS 1995, die beide uitsluitend nog van belang
zijn voor op 31 december 1999 al verleende subsidies, en zijn de artikelen
81 en 82 van de Woningwet de grondslagen voor eventuele nieuwe subsidies voor
andere activiteiten dan stedelijke vernieuwing, die echter wel betrekking
moeten hebben op het wonen. Aldus is een zuivere scheiding aangebracht tussen
regels voor «oude» subsidies en regels voor mogelijke nieuwe subsidies
ingevolge de Woningwet.Artikel 10Hoofdstuk V (artikelen 39 t/m 43) van de Wet op de stads- en dorpsvernieuwing
(verder te noemen: WSDV) bevat financiële bepalingen die materieel zijn
geïncorporeerd in de Wsv. Derhalve kunnen deze artikelen alle vervallen.
De in verband daarmede noodzakelijke overgangsbepalingen zijn opgenomen in
de artikelen 11 tot en met 14. Op oude aanspraken blijven de artikelen met
het oog op verslaglegging e.d. nog wel van toepassing. Dat is geregeld in
artikel 11.Artikel 11In dit artikel is voor de WSDV als uitgangspunt voor het overgangsrecht
bepaald dat op op 31 december 1999 reeds verleende of vastgestelde financiële
middelen of subsidies voor activiteiten in het kader van stedelijke vernieuwing
uit 's Rijks kas op voet van of krachtens (hoofdstuk V van) de WSDV de huidige
regelgeving in principe (zie artikel 13) van toepassing blijft.Dat betekent met andere woorden dat alle uiterlijk 31 december 1999 verleende
financiële middelen of subsidies – ten aanzien waarvan aanspraak
op betaling ervan op of na 1 januari 2000 uit een vóór dat tijdstip
afgegeven subsidiebeschikking voortvloeit – volgens de huidige regelgeving
worden afgehandeld.Nieuwe financiële middelen worden uiteraard door het Rijk niet meer
verleend ingevolge hoofdstuk V van de WSDV; het hoofdstuk vervalt immers geheel.
De nog toepasselijke bepalingen betreffen vooral de uitbetaling, de besteding
en de verslaglegging over de besteding van financiële middelen/subsidies,
alsmede het doorsubsidiëren van die financiële middelen.Het bovenstaande betekent voor de subsidies ingevolge de WSDV het volgende:1. bestaande aanspraken op basis van de WSDV (vóór inwerkingtreding
Wsv verleende subsidies: zie de circulaire van 15 oktober 1999 van de Staatssecretaris
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, nr. MG 99-20 voor
het jaar 2000 met een uitloop naar 2001) worden niet betaald uit Wsv-geld,
maar uit de WSDV; de WSDV en het daarop gebaseerde Besluit op de stads- en
dorpsvernieuwing (BSDV) blijven op die aanspraken van kracht;2. nog niet verleende subsidies (over de jaren 2001 – exclusief
dat deel waarover in 1999 reeds is beschikt (knelpuntenpot) – en latere
jaren) worden betaald uit de Wsv; deze zijn dus onderdeel van het investeringsbudget
stedelijke vernieuwing.Omtrent het toepasselijke recht op bij de inwerkingtreding van de Wsv
lopende procedures zij verwezen naar het daaromtrent gestelde in de toelichting
op artikel 8. Artikel 12In dit artikel is vastgelegd dat gemeenten die onder de WSDV behoren tot
de zogenoemde rechtstreekse gemeenten (d.w.z. gemeenten die rechtstreeks van
het Rijk, in casu de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer, financiële middelen ontvangen) en dat onder de Wsv niet
langer zijn, hun aanspraken op het Rijk geldend kunnen maken tegenover de
provincie. Daartoe stelt voornoemde minister aan de provincie geld beschikbaar,
die dat vervolgens doorbetaalt aan de gewezen rechtstreekse gemeente(n).Artikel 13Bestaande nog doorwerkende algemene maatregelen van bestuur en ministeriële
regelingen, gebaseerd op de WSDV, worden ingevolge dit artikel gebaseerd op
de Invoeringswet Wsv; de artikelen waarop zij gebaseerd waren, vervallen immers
geheel. Op deze wijze wordt de vertrouwde naam van het Besluit op de stads-
en dorpsvernieuwing gehandhaafd. Het betreft derhalve nadere regeling van
de aanspraken, bedoeld in artikel 11, eerste lid.Bestaande algemene maatregelen van bestuur en ministeriële regelingen
blijven ingevolge artikel 11 van toepassing op de ingevolge hoofdstuk V van
de WSDV, zoals dat luidde op 31 december 1999, verstrekte financiële
middelen en subsidies waarvan de betaling na de inwerkingtreding van de wet
(in de loop van 2000) plaatsvindt. Het gaat dan vooral om de bepalingen met
betrekking tot de uitbetaling, de besteding en de verslaglegging. Bepalingen
met betrekking tot de verstrekking door het Rijk hebben dan immers geen betekenis
meer, omdat er geen nieuwe verstrekkingen meer kunnen plaatsvinden. Voor het
doorsubsidiëren van uiterlijk 31 december 1999 verleende of vastgestelde
financiële middelen kunnen voornoemde algemene maatregelen van bestuur
en ministeriële regelingen nog wel betekenis hebben. Door de in dit artikel
opgenomen nieuwe grondslag voor het BSDV kunnen ook zo nodig na de inwerkingtreding
van de Wsv wijzigingen worden aangebracht in de regels met betrekking tot
de uitbetaling, de besteding en de verslaglegging van deze «oude financiële
middelen en subsidies».Artikel 14Geld dat op 1 januari 2005 nog in kas is bij het stadsvernieuwingsfonds
van een gemeente of provincie en waartegenover geen verplichtingen staan,
kan dan worden teruggevorderd door het Rijk. Thans werken de fondsen soms
met een kassaldo en soms met een verplichtingensaldo. Dit artikel noopt gemeenten
en provincies om een verplichtingensaldo aan te houden, willen zij tenminste
aangegane verplichtingen waarvoor nog geld in kas is, uit die kas na voornoemde
datum kunnen nakomen.Vrijvallende gelden zijn gelden die na 1 januari 2005 vrijvallen en waartegenover
dan geen verplichtingen meer staan. Deze worden niet teruggevorderd en blijven
dus vanaf dat moment gelden die ter beschikking staan van de gemeenten. Dezerzijds
wordt er daarbij van uitgegaan dat deze gelden worden aangewend voor projecten
op het terrein van de stedelijke vernieuwing, die gericht zijn op de fysieke
leefomgeving.Artikel 15Dit artikel bevat de noodzakelijke wijzigingen in de Wet bodembescherming
(verder te noemen: Wbb). Ter toelichting op de afzonderlijke onderdelen zij
het volgende opgemerkt. BIn het kader van de Wsv krijgen rechtstreekse gemeenten investeringsbudget
stedelijke vernieuwing, mede bestemd voor de uitvoering van bodemsanering
in het stedelijk gebied. Op grond van het beleidskader stedelijke vernieuwing
moeten die gemeenten in het ontwikkelingsprogramma aangeven op welke wijze
en voor welk deel zij de markt betrekken (de zogenoemde «multiplier»)
bij de financiering van bodemsanering in het stedelijk gebied. Ten behoeve
van de onderhandelingen met derden is het van belang dat een gemeente kwijting
kan verlenen voor kostenverhaal door de Minister op grond van artikel 75,
eerste en derde lid, van de Wbb, omdat mogelijk kostenverhaal achteraf door
de Staat door een onderhandelingspartij niet wordt geaccepteerd. Dit sluit
aan bij de voornemens in het kader van de beleidsvernieuwing bodemsanering
om het kostenverhaal op grond van artikel 75 van de Wbb te decentraliseren.
Er is op dit moment voor gekozen door middel van een mandaat aan gedeputeerde
staten of burgemeester en wethouders kwijting voor kostenverhaal op grond
van artikel 75, eerste en derde lid, van de Wbb mogelijk te maken. Per gemeente
of provincie zal worden beoordeeld of mandaat kan worden verleend. Voorwaarde
is dat een zorgvuldige toepassing van het juridisch instrumentarium van de
Wbb is gewaarborgd. Het mandaat kan worden ingetrokken, indien blijkt dat
het instrument onzorgvuldig wordt toegepast.DHet voorgestelde artikel 75a, eerste lid, van de Wbb heeft als doel te
regelen dat het financieringssysteem van die wet niet van toepassing is op
bodemsaneringsgevallen die in het ontwikkelingsprogramma van een gemeente
zijn opgenomen en op grond van de Wsv worden gefinancierd. Ten aanzien van
het tweede lid van dit artikel geldt dat, indien voor een geval van ernstige
bodemverontreiniging reeds op grond van de Wsv een bijdrage wordt verkregen,
geen aanspraak op financiering op grond van de Wbb kan worden gedaan. Dit
artikellid regelt voor een geval van ernstige bodemverontreiniging dat slechts
één van de financieringsregimes (Wbb of Wsv) op een geval van
ernstige bodemverontreiniging van toepassing is.EMet de toevoeging van deze zin aan artikel 76, eerste lid, van de Wbb
wordt het mogelijk gemaakt om ook op grond van de Wbb een bijdrage te verlenen
voor een periode van vijf jaar. Hierdoor worden de provincies in staat gesteld
om ook omvangrijke gevallen naar eigen inzicht te plannen en uit te voeren.
De toetsing met betrekking tot deze gevallen zal in navolging van de Wsv op
basis van prestatie-eisen en milieubeleidsmonitoring plaatsvinden.Dit betekent dat de toezegging niet meer op projectbasis, maar op programmabasis
zal plaatsvinden. Voor de mogelijkheid van de programmatische aanpak van vijf
jaar is gekozen om een betere afstemming met het investeringsbudget stedelijke
vernieuwing te realiseren, doordat zoveel mogelijk bij het planningsregime
van de Wsv wordt aangesloten.FDeze bepaling heeft tot doel het overgangsrecht te regelen met betrekking
tot «lopende» gevallen van bodemverontreiniging die onder de Wsv
gaan vallen. Voor deze gevallen geldt dat, voorzover verplichtingen zijn aangegaan
waarvoor een bijdrage is verleend krachtens de artikelen 76, eerste lid, of 77,
eerste lid, van de Wbb, die wet van toepassing blijft. Dit betekent
dat, voorzover door de budgethouder Wbb voor een deelprojectfase verplichtingen
zijn aangegaan, deze deelprojectfase onder de werking van de Wbb blijft vallen.
Na de afronding van de desbetreffende deelprojectfase is overdracht aan een
gemeente in het kader van de Wsv mogelijk.GIn het kader van de Wsv worden die gemeenten die in het kader van de Wet
stedelijke vernieuwing investeringsbudget krijgen, verantwoordelijk voor de
uitvoering van bodemsanering in het stedelijk gebied. Hierdoor is bij die
gemeenten de behoefte ontstaan om ook de taken en bevoegdheden met betrekking
tot de bodemsanering, zoals die zijn neergelegd in de Wbb, in plaats van de
provincies te gaan uitoefenen. Dit sluit aan bij de voornemens in het kader
van de beleidsvernieuwing bodemsanering om meer gemeenten de mogelijkheid
te geven om de bevoegdgezagstatus op grond van de Wbb te verkrijgen.Bij algemene maatregel van bestuur kunnen de gemeenten worden aangewezen
die dezelfde taken en bevoegdheden krijgen als de vier grote steden in het
kader van de Wbb.In eerste instantie zal deze
mogelijkheid in dit kader vooral aan de orde zijn voor de rechtstreekse gemeenten.
Die gemeenten moeten wel zelf aangeven of zij de taken en bevoegdheden willen
uitoefenen. Daartoe zal een gemeente rekening houden met de reikwijdte en
de consequenties van de uitvoering van de taken en bevoegdheden van de Wbb.Artikel 16In het investeringsbudget stedelijke vernieuwing zijn ook de gelden opgenomen
voor de nog af te geven subsidiebeschikkingen met betrekking tot sanering
van verkeerslawaai door middel van geluidwerende maatregelen. Het betreft
hier de sanering van woningen op de zogenoemde A-lijst of op de Raillijst.Op de A-lijst staan woningen:• die op 1 maart 1986 een geluidsbelasting vanwege een weg ondervonden
van ten minste 65 dB(A), dan wel ten minste 60 dB(A) indien zij deel uitmaken
van een verzameling van woningen waarvan ten minste één woning
een geluidsbelasting vanwege een weg ondervond van ten minste 65 dB(A),• die door het gemeentebestuur voor 1 januari 1998 op grond van artikel
88, eerste lid, van de Wet geluidhinder aan de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer zijn gemeld, en• ten aanzien waarvan het gemeentebestuur bij die gelegenheid heeft
verklaard dat het treffen van geluidwerende maatregelen de enige oplossing
is die in aanmerking komt.Op de Raillijst staan woningen:• die voor 1 januari 1997 door het gemeentebestuur of het bestuur
aan de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
zijn gemeld,• die op 1 juli 1987 een geluidsbelasting ondervonden van meer dan
65 dB(A) vanwege een op die datum aanwezige spoorweg, en• ten aanzien waarvan het gemeentebestuur of het bestuur bij die
gelegenheid heeft verklaard dat het treffen van geluidwerende maatregelen
de enige oplossing is die in aanmerking komt.Tot nu toe werd door de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer jaarlijks ongeveer 60 miljoen gulden subsidie ter beschikking
gesteld voor de kosten van deze geluidwerende maatregelen. Met dit budget
zou de saneringsoperatie met betrekking tot de woningen op de A- en de Raillijst
rond 2010 kunnen zijn afgerond. Deze rijksverplichting is nu de basis van de geluidgelden in het investeringsbudget
stedelijke vernieuwing.Omdat er voor gekozen is de kosten van geluidwerende maatregelen met betrekking
tot woningen op de A-lijst ten laste te laten komen van het aan een gemeente
of provincie toegekend investeringsbudget stedelijke vernieuwing, is het niet
meer wenselijk dat deze kostentevens ten laste komen van het Rijk. Om die
reden wordt in onderdeel A voorgesteld in artikel 126 van de Wet geluidhinder
een nieuw tweede lid op te nemen inhoudende dat de kosten van deze geluidwerende
maatregelen met betrekking tot woningen op de A-lijst niet meer ten laste
komen van het Rijk. Artikel 126 van de Wet geluidhinder ziet alleen op de
kosten van saneringsmaatregelen in verband met wegverkeerslawaai. De regeling
dat de kosten van saneringsmaatregelen in verband met spoorweglawaai ten laste
van het Rijk komen, is neergelegd in het Subsidiebesluit openbare lichamen
milieubeheer. Dit besluit zal dan ook tegelijk met de inwerkingtreding van
de invoeringswet zodanig worden aangepast dat de kosten van geluidwerende
maatregelen met betrekking tot woningen op de Raillijst niet meer ten laste
komen van het Rijk.Artikel 126 van de Wet geluidhinder blijft onverkort van toepassing met
betrekking tot maatregelen ten behoeve van het restant van de saneringsopgave
(onder andere geluidwerende maatregelen met betrekking tot woningen op de
B-lijst, bedoeld in artikel 9a van het Subsidiebesluit openbare lichamen milieubeheer).
Er verandert thans niets met betrekking tot de verplichting de andere overheden
in staat te stellen deze maatregelen uit te voeren. Het is evenwel nu nog
niet aan te geven hoe in de toekomst een en ander definitief geregeld zal
worden. De uitkomst van de voorgenomen wijziging van de bestuurlijk-juridische
verhoudingen in het kader van de Modernisering Instrumentarium Geluidbeleid
(kamerstukken II 1997/98, 26 057, nr. 1) speelt daarbij een grote rol.
Het Rijksbeleid is er op gericht eerst de saneringsoperatie met betrekking
tot de A- en de Raillijst af te ronden. De verdeling van het budget in het
kader van het ISV is dan ook gebaseerd op de omvang van het aantal nog te
saneren woningen op de A- en de Raillijst.Onderdeel B bevat een technische aanpassing van artikel 127 van de Wet
geluidhinder. Het tweede lid van dit artikel verwijst namelijk nog naar het
derde lid van artikel 126 van de Wet geluidhinder, dat met ingang van 1 februari
1999 is vervallen (Stb. 1998, 660).In onderdeel C is een wijziging van artikel 128 van de Wet geluidhinder
opgenomen welke voortvloeit uit de bepaling dat de kosten van de in artikel
126, tweede lid (nieuw), van de Wet geluidhinder genoemde geluidwerende maatregelen
niet meer ten laste komen van het Rijk. In artikel 128, eerste lid, van de
Wet geluidhinder is bepaald dat indien gemeenten zich door toepassing van
artikel 126 of 127 van de Wet geluidhinder voor kosten gesteld zien,
die redelijkerwijs niet of niet geheel te hunnen laste behoren te blijven,
de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer een
vergoeding kan toekennen. Alle kosten van de maatregelen, bedoeld in artikel
126, tweede lid (nieuw), van de Wet geluidhinder komen echter ten laste van
het aan een gemeente of provincie toegekend investeringsbudget stedelijke
vernieuwing. De situatie, bedoeld in artikel 128, eerste lid, van de Wet geluidhinder
kan zich met betrekking tot deze maatregelen dus niet meer voordoen. Daarom
is dat lid voor deze maatregelen buiten toepassing verklaard. Artikel 17In dit artikel is voor de Wet geluidhinder als uitgangspunt voor het overgangsrecht
bepaald dat op het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet reeds verleende
of vastgestelde subsidies voor geluidwerende maatregelen met betrekking tot
woningen op de A- (en de Rail)lijst uit 's Rijks kas op voet van of krachtens
de Wet geluidhinder de huidige regelgeving van toepassing blijft.Dat betekent met andere woorden dat alle uiterlijk daags vóór
de inwerkingtreding van deze wet verleende subsidies – subsidies ten
aanzien waarvan aanspraak op betaling ervan op of na dat tijdstip juridisch
vaststaat – volgens de huidige regelgeving worden afgehandeld.Nieuwe subsidie hiervoor wordt door het Rijk niet meer verleend. Daarom
betreffen de nog toepasselijke bepalingen met name de uitbetaling, de besteding
en de verslaglegging over de besteding van de subsidies.Het bovenstaande betekent voor bovenbedoelde subsidies ingevolge de Wet
geluidhinder het volgende:1. bestaande aanspraken (vóór de inwerkingtreding van de
wet verleende subsidies, die een kasritme hebben, lopende tot en met 2002)
worden niet betaald uit Wsv-geld; de Wet geluidhinder en daarbij behorende
lagere regelgeving, zoals het Subsidiebesluit openbare lichamen milieubeheer,
blijven op die aanspraken van kracht;2. nog niet verleende subsidies (over de jaren 2003 en verder) worden
betaald uit de Wsv; deze zijn dus onderdeel van het investeringsbudget stedelijke
vernieuwing.Omtrent het toepasselijke recht op bij de inwerkingtreding van de Wsv
lopende procedures zij verwezen naar het daaromtrent gestelde in de toelichting
op artikel 8.Anders dan in de in de artikelen 8 en 11 bedoelde situaties het geval
is, is wat betreft de subsidies ingevolge de Wet geluidhinder de toepassing
van het oude recht niet beperkt tot subsidies, verleend uiterlijk 31 december
1999, maar geldt het oude recht voor alle subsidies, verleend vóór
de inwerkingtreding van deze wet (in de loop van 2000). Daarvoor is gekozen
omdat, anders dan ingevolge de Woningwet en de WSDV, er ingevolge de Wet geluidhinder
ook tussen 31 december 1999 en de inwerkingtreding van deze wet (wellicht)
nog subsidies voor gevelisolatie verleend kunnen zijn. Ook die subsidies zullen
volgens het huidige recht moeten worden afgehandeld.Artikel 18In de artikelen 8 (voor de Woningwet), 11 (voor de WSDV) en 17 (voor de
Wet geluidhinder) is als uitgangspunt voor het overgangsrecht bepaald dat
bestaande aanspraken op betaling van financiële middelen of subsidie
voor activiteiten van stedelijke vernieuwing uit 's Rijks kas en op verleende
én reeds betaalde zodanige subsidies:a. op voet van of krachtens de huidige artikelen 81, eerste lid, en 82,
tweede lid, van de Woningwet (artikel 8);b. ingevolge de WSDV (artikel 11) enc. ingevolge een subsidieregeling, gebaseerd op de Wet geluidhinder en
de Wet milieubeheer (alleen gevelisolatie; artikel 17) de huidige regelgeving
van toepassing blijft.Dat betekent met andere woorden dat alle vóór de inwerkingtreding
van deze wet (voor Woningwet en WSDV: vóór 1 januari 2000) verleende subsidies – subsidies ten aanzien waarvan
aanspraak op betaling ervan op of na de inwerkingtreding van deze wet (voor
Woningwet en WSDV: op of na 1 januari 2000) voortvloeit uit reeds afgegeven
subsidiebeschikkingen – volgens de huidige regelgeving worden afgehandeld.In artikel 18, eerste lid, is voor alle bestuurlijke toezeggingen en dito
afspraken, die (nog) niet hebben geresulteerd in een subsidieverlening met bijbehorende aanspraak op betaling, ongeacht op welke wet die
zijn of zouden worden gebaseerd, maar die wel betrekking hebben op activiteiten
in het kader van stedelijke vernieuwing, geregeld dat die geacht worden onderdeel
uit te maken van het investeringsbudget stedelijke vernieuwing ingevolge de
Wsv (het criterium «nieuw geld» omvat «oud geld»).
Deze worden dus geacht besloten te zijn in het bedrag aan investeringsbudget
stedelijke vernieuwing waarop de desbetreffende provincie of gemeente recht
heeft. Rijk en in voorkomend geval provincie dienen die toezeggingen/afspraken
dus in het kader van de Wsv na te komen. Dat betekent dat de provincies geacht
worden deze toezeggingen en afspraken te verdisconteren in hun middelenraming
voor de subsidiëring ingevolge de Wsv. De zogenoemde«Belstato»-afspraken
(lopend tot en met 2004) maken onderdeel uit van voornoemde toezeggingen/afspraken.
Dergelijke bestuurlijke toezeggingen en afspraken kunnen soms op wat verborgen
wijze in brieven en documenten opgenomen zijn. Daarom zijn deze niet steeds
goed te traceren. Om die reden is in het tweede lid een procedure opgenomen
ter uitvoering van de in dat lid geregelde garantie.In het tweede lid is namelijk geregeld dat, indien het totaalbedrag van
lopende bestuurlijke toezeggingen en afspraken voor de jaren 2000 tot en met
2004 of die voor de jaren 2005 tot en met 2009 hoger is dan het bedrag aan
investeringsbudget-Wsv over dat tijdvak, dat laatstgenoemde budget tot dat
hogere bedrag wordt verhoogd. Om die vergelijking te kunnen maken dient inzicht
te bestaan in het totaal van bestuurlijke toezeggingen en afspraken met betrekking
tot een provincie of een gemeente in het desbetreffende investeringstijdvak.
Om dat overzicht te verkrijgen is in de tweede volzin een procedure opgenomen.
Deze houdt in dat de desbetreffende gemeente of provincie uiterlijk zes maanden
na de inwerkingtreding van de wet aan de hand van uiterlijk 31 december 1999
gedane schriftelijke mededelingen van de zijde van de minister of van de provincie
dient te hebben aangetoond dat dergelijke toezeggingen redelijkerwijs moeten
worden beschouwd als te zijn gedaan dan wel dergelijke afspraken redelijkerwijs
moeten worden beschouwd als te zijn gemaakt; de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer kan categorieën van schriftelijketoezeggingen
of aanspraken aanwijzen waarvoor die procedure niet geldt; dat zal hij doen
of kunnen doen ten aanzien van toezeggingen of afspraken die hem al op andere
wijze volledig bekend zijn. Omdat de verwachting is dat gelet op de hoogte
van het investeringsbudget het bepaalde in het tweede lid zich niet of nauwelijks
zal voordoen, is het volgen van de procedure als aangegeven in de tweede volzin
van het eerste lid, alleen nuttig voor gemeenten en provincies die aanwijzingen
hebben dat de garantie van het tweede lid voor hun gemeente of provincie een
hoger bedrag aan Wsv-investeringsbudget in het eerste of het tweede investeringstijdvak
kan opleveren. Met de voorgestelde procedure is in ieder geval in de loop
van 2001 zekerheid verkregen over de bestaande toezeggingen en afspraken.
Uiteraard betekent het bovenstaande dat op vermeende toezeggingen en afspraken
waarvan dan nog niet is aangetoond dat zij zijn gedaan onderscheidenlijk gemaakt,
jegens de provincie of het Rijk geen beroep meer kan worden gedaan; ingevolge
het eerste lid worden deze immers aangemerkt als te zijn begrepen in de aanspraken
ingevolge de Wsv, tenzij zij ingevolge de toepassing van het tweede lid via
de daar opgenomen procedure alsnog geheel of gedeeltelijk worden nagekomen.Het derde lid strekt ertoe te regelen dat een provincie in gevallen waarin
door de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
aan een gemeente in die provincie toezeggingen zijn gedaan of door die minister
met een dergelijke gemeente afspraken zijn gemaakt in de zin als in het tweede
lid bedoeld, schadeloos wordt gesteld. Daarvoor geldt wel als voorwaarde dat
redelijkerwijs niet van die provincie verwacht mag worden dat zij die door
de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
gedane toezeggingen of afspraken voor eigen rekening nakomt. Dat betekent
dat de provincie zoveel mogelijk bij de verdeling van het investeringsbudget
rekening dient te houden met alle voor de desbetreffende gemeente bestaande
toezeggingen en afspraken. Alleen voorzover redelijkerwijs niet van haar kan
worden verlangd, dat zij bij die verdeling toezeggingen en afspraken van de
Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer nakomt,
stelt deze haar schadeloos.Voor de relatie met de artikelen 8, 11 en 17 zij ook verwezen naar de
toelichting op die artikelen en naar het algemeen deel van deze memorie.Artikel 19Voorgesteld wordt geen beroep mogelijk te maken tegen een besluit waarin
gedeputeerde staten een gemeente aanwijzen als een gemeente van wie een ontwikkelingsprogramma
wordt verlangd om in aanmerking te kunnen komen voor investeringsbudget. Het
voorstel is ingegeven door het feit dat in het bestuurlijke besluitvormingstraject
met betrekking tot de verlening van subsidie ingevolge de Wsv er andere beslissingen
zijn, gericht op rechtsgevolg – met name de subsidieverlening zelf –
die reeds vatbaar zijn voor beroep. Daarnaast heeft ook een rol gespeeld dat
het besluitvormingsproces niet moet worden belast met procedures van gemeenten
tegen een provincie die tot vertraagde besluitvorming zullen leiden en ook
overigens weinig reële rechtsbescherming kunnen bieden naast de mogelijkheden
die er al zijn in het besluitvormingsproces.Artikel 20De voorgestelde wijziging in de Kaderwet bestuur in verandering, onder
1, is het rechtstreeks gevolg van het voorstel (artikel 7, onderdelen A en
B) om de artikelen 64, tweede lid, en 67 van de Woningwet te laten vervallen.
Tevens is de verwijzing naar artikel 81 van de Woningwet aangepast aan de
voorgestelde vernummering van de leden van dat artikel (onderdeel 2).Artikel 21Doordat zich bij de overgang van het huidige subsidiesysteem op dat van
de Wsv en bijde invoering van de Wsv een ingewikkelde casuïstiek kan
voordoen, waarbij niet is uit te sluiten dat een nadere uitwerking van de
in het wetsvoorstel opgenomen overgangsbepalingen met betrekking tot een of
meer subsidies of subsidiesoorten onverwijld noodzakelijk is, wordt in het
eerste lid van dit artikel voorgesteld aan de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer de bevoegdheid te geven nadere regels
van procedurele of administratieve aard te geven. Daarnaast is in het tweede
lid de bevoegdheid opgenomen om bij algemene maatregel van bestuur regels
met betrekking tot andere – meer materiële – aspecten van
overgangsrecht te geven. In het derde lid is tenslotte vastgelegd dat onder
strenge voorwaarden, voorafgaand aan een dergelijke regeling bij algemene
maatregel van bestuur, de materiële inhoud ervan aanvankelijk bij ministeriële
regeling kan worden geregeld. In dat geval vervalt die regeling echter op
het tijdstip waarop de algemene maatregel van bestuur in werking treedt.De kans dat van deze bevoegdheden ook daadwerkelijk gebruik wordt gemaakt,
acht ik zeer gering, maar mocht onverhoopt de noodzaak zich voordoen, dan
kan op deze wijze adequaat een overgangsprobleem worden opgelost. Uit dien
hoofde acht ik deze bevoegdheden tot nadere uitwerking van in deze wet opgenomen
bepalingen onontbeerlijk.Een hiermee enigszins vergelijkbarebepaling is in invoeringswetten overigens
niet ongebruikelijk (zie b.v. artikel XXXIII van de Invoeringswet Wet op de
accijns) (Stb. 1991, 740). Artikel 22In dit artikel is de inwerkingtreding van zowel de Invoeringswet Wet stedelijke
vernieuwing als de Wet stedelijke vernieuwing geregeld. Beide wetten treden
tegelijk in werking en wel met ingang van de dag na de dag waarop de Invoeringswet
Wet stedelijke vernieuwing in het Staatsblad is geplaatst. Tevens werken beide
wetten terug tot en met 1 januari 2000. Een uitzondering is gemaakt voor paragraaf 4
van hoofdstuk II (de artikelen 16 en 17) van de Invoeringswet Wet stedelijke
vernieuwing, die betrekking heeft op de wijzigingen in en de overgangsbepaling
inzake de Wet geluidhinder. Omdat de desbetreffende subsidies ingevolge de
Wet geluidhinder, anders dan bij voorbeeld de financiële middelen of
subsidies ingevolge de Woningwet of de WSDV, ook nog in het jaar 2000 (kunnen)
zijn verleend, is het wenselijk het huidige recht ook daarop van toepassing
te laten blijven. Dat is geregeld in het voorgestelde artikel 17. Als gevolg
daarvan is in casu ook geen terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2000
vereist.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,J. W. Remkes 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27160-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl