Wijziging Wet op de waterhuishouding t.b.v. introductie algemene regels waterkwantiteitsbeheer e.e.a. onderwerpen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28475, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

29-08-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28475 nr. 5

26-08-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenVergunning, registratieplicht of algemene regelBestuurlijke en bedrijfseffecten, uitvoerbaarheid en gevolgen
voor het milieuSlotopmerkingenArtikelenArtikel 13, eerste lidArtikel 44Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28475Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 475Wijziging van enige bepalingen van de Wet op de waterhuishouding ten
behoeve van de introductie van algemene regels in het kader van het waterkwantiteitsbeheer
en enkele andere onderwerpennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 26 augustus 2003Met grote belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van de
vaste commissie voor Verkeer en Waterstaat van 26 september 2002. Ik dank
de leden van de verschillende fracties voor hun inbreng en constateer dan
zij in algemene zin positief staan ten opzichte van het wetsvoorstel. In deze
nota ga ik in op de verschillende vragen en opmerkingen uit het verslag.AlgemeenDe leden van de CDA-fractie, de VVD-fractie, de LPF-fractie en de PvdA-fractie stellen vragen omtrent de vermindering van
de administratieve lastendruk die met dit wetsvoorstel kan worden bereikt.In de huidige situatie is het in bepaalde gevallen verboden om water te
lozen in, of te onttrekken aan, oppervlaktewater zonder vergunning van de
kwantiteitsbeheerder. Dat verbod geldt eveneens ingeval door anderen dan kwantiteitsbeheerders
water wordt afgevoerd naar of aangevoerd uit oppervlaktewateren (artikel 24
Wet op de waterhuishouding). Voor rijkswateren worden deze gevallen bepaald
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur1.
Voor de overige wateren worden de gevallen bepaald in een verordening van
provinciale staten of van de kwantiteitsbeheerder – de waterschappen
(artikelen 13 en 24, derde lid, Wet op de waterhuishouding).Het wetsvoorstel opent de mogelijkheid om gevallen buiten het vergunningstelsel
te laten, en daarvoor algemene regels te stellen. De kwantiteitsbeheerder
kan in de nieuwe situatie kiezen: gevallen die naar zijn oordeel regulering
verdienen, komen ofwel onder het vergunningstelsel ofwel onder door hem te
stellen algemene regels. Door gevallen die nu met een vergunningstelsel gereguleerd
worden onder algemene regels te brengen, kunnen administratieve lasten bespaard
worden – zowel voor het bestuur als voor de bestuurden. Er ligt over
het algemeen minder werk besloten in het stellen van regels voor categorieën
van gevallen dan in het per geval op aanvraag beslissen over het toestaan
of weigeren en het zo nodig opleggen van voorschriften en beperkingen. Voor
degene die wil overgaan tot lozen, onttrekken, afvoeren of aanvoeren,
bieden algemene regels duidelijkheid op voorhand; zij maken het doorlopen
van een vergunningsprocedure overbodig.Het is niet te verwachten dat álle gevallen waarin de kwantiteitsbeheerder
regulerend op wil treden onder algemene regels gebracht kunnen worden. De
waterschappen hebben niettemin eerder aangegeven, mede met het oog op de doelmatigheid,
behoefte te hebben aan dit instrument. Het is aannemelijk – zo meent
ook het Adviescollege toetsing administratieve lasten – dat het instrument
een vermindering van lasten teweeg zal brengen. Dit wetsvoorstel stelt de
betrokkenen in staat om die lastenvermindering te realiseren, ook zonder dat
op voorhand vaststaat hoeveel die vermindering zal zijn. Dat laatste hangt
immers af van het gebruik dat van het wetsvoorstel gemaakt zal gaan worden.
Dat neemt niet weg dat het wel mogelijk is om een indruk te geven van de orde
van grootte van het aantal gevallen waar het hier om gaat.Voor de rijkswateren worden op jaarbasis ongeveer 10 aanvragen tot het
verlenen van een vergunning als bedoeld in artikel 24 van de Wet op de waterhuishouding
behandeld. Een inventarisatie bij de waterschappen leerde dat zij op jaarbasis
ongeveer 2500 aanvragen afwikkelen. Aangenomen dat het mogelijk is om 75%
van deze 2500 aanvragen onder het regime van algemene regels te brengen dan
geeft dat op jaarbasis een vermindering van 1875 vergunningprocedures.De leden van de CDA-fractie, de VVD-fractie, de PvdA-fractie en de fractie
van de ChristenUnie informeren naar de voornemens
om de waterstaatswetgeving te moderniseren en aan te passen.Het wettelijk instrumentarium ten behoeve van het waterbeheer is neergelegd
in een groot aantal wetten en daarop gebaseerde uitvoeringsregelingen. Er
bestaat een vrij algemene consensus dat het geheel van wetgeving omtrent waterkwantiteit,
waterkwaliteit, waterkering en beheer van (natte) waterstaatswerken een wat
verbrokkeld karakter vertoont. De beleidsontwikkelingen hebben tot nu toe
geleid tot stapsgewijze aanpassingen van de verschillende wetten, of tot afzonderlijke
projectwetten1. Ook op dit moment ligt aanpassingswetgeving
voor bij het parlement of worden wijzigingen voorbereid2. Is het nu zo dat deze stapsgewijze veranderingen – hoewel misschien
ieder voor zich wenselijk – de verbrokkeling van de wetgeving versterken
en aan een goed wetgevend instrumentarium in de weg staan? Deze vraag is niet
nieuw. Al eerder is overwogen om de wetgeving te verbeteren door het tot stand
brengen van een integrale waterwet3. Begin 2002
heeft de toenmalige Staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat de Commissie
van Advies inzake de Waterstaatswetgeving (CAW) gevraagd te adviseren over
integrale waterwetgeving. De CAW beschrijft in haar advies dat de bestaande
wetgeving niet voldoet aan algemene wetgevingseisen van transparantie, samenhang
en consistentie4. De CAW adviseert om een nieuwe
integrale waterwet tot stand te brengen.Er zijn verschillende redenen om het advies van de CAW te volgen en de
waterwetgeving te vernieuwen. Door integratie en stroomlijning kan de waterwetgeving
sterk aan kwaliteit en eenvoud winnen, hetgeen uiteraard de toepassing van
de regels zal vergemakkelijken. Van belang is ook dat het op een integrale
leest schoeien van de waterwetgeving goed aansluit bij de benadering die op
communautair niveau is gekozen in de vorm van de kaderrichtlijn water5. Een project van integratie van de waterwetgeving zal
beeldbepalend en omvangrijk zijn, reden waarom daartoe in de achter ons liggende
perioden waarin demissionaire bewindslieden optraden, geen besluit kon worden
genomen. Het is de bedoeling dat na de implementatie van de kaderrichtlijn
in de geest van deze richtlijn de integratie van de waterwetgeving ter hand
wordt genomen.De leden van de PvdA-fractie vragen om nader
in te gaan op de taken en bevoegdheden die de provincies na het inwerkingtreden
van dit wetsvoorstel zullen hebben op het gebied van het waterkwantiteitsbeheer.
Op welke wijze kunnen provinciale staten invloed blijven uitoefenen op het
waterkwantiteitsbeleid en is er dus sprake van een democratische controle
op dat beleid? Deze leden vragen voorts in hoeverre de provincie betrokken
zal blijven bij de algemene regels, die de waterschappen zullen stellen.Op grond van dit wetsvoorstel worden twee – met elkaar samenhangende –
bevoegdheden verschoven van de provincies naar de waterschappen.In de huidige situatie wijst de provincie (voor wateren niet in beheer
bij het Rijk) de gevallen aan waarin voor lozen, onttrekken, afvoeren en aanvoeren
een vergunning nodig is. De provincie kan het waterschap de bevoegdheid geven
om de provinciale aanwijzing uit te breiden met andere gevallen. Dat is in
de praktijk vaak gebeurd. Op grond van het wetsvoorstel worden al deze gevallen
aangewezen door het waterschap. Bovendien kan het waterschap in de nieuwe
situatie kiezen: gevallen die regulering verdienen, kunnen ofwel onder het
vergunningstelsel ofwel onder algemene regels worden gebracht.De keuze voor het waterschap als het meest geëigende openbaar lichaam
om de gevallen vast te stellen, is mede tot stand gekomen op basis van overwegingen
van de zijde van zowel de provincies als de waterschappen.In de democratische controle op de besluiten van het waterschap wordt
op de eerste plaats voorzien door de structuur van het waterschap zelf: het
waterschap is een openbaar lichaam met een gekozen algemeen bestuur, samengesteld
uit vertegenwoordigers van categorieën van belanghebbenden bij de uitoefening
van de taak van het waterschap.De Wet op de waterhuishouding voorziet in invloed van het provinciaal
bestuur op de besluitvorming door het waterschap. Het waterschap dient bij
het aanwijzen van de hiervoor bedoelde gevallen rekening te houden met zijn
beheersplan (artikel 24, tweede lid, in samenhang met artikel 13, eerste lid,
nieuw). Dat plan moet op zijn beurt rekening houden met het provinciaal plan
voor de waterhuishouding (artikel 9, eerste lid). Bovendien blijft ook het
algemene stelsel van toezicht door de provincie, zoals dat is neergelegd in
de Waterschapswet, van toepassing (zie met name titel V van de Waterschapswet).Tot slot kan de minister van V en W ter zake een aanwijzing geven als
een samenhangend en doelmatig beleid en beheer met betrekking tot de waterhuishouding
dat vordert (artikel 24, tweede lid, in samenhang met artikel 15).Een vergelijkbaar betoog kan gehouden worden ten aanzien van de tweede
bevoegdheidsverschuiving: het aanwijzen van de gevallen waarin meldingen en
opgaven gedaan moeten worden van lozen, onttrekken, afvoeren en aanvoeren.
Deze registratieplicht is een instrument dat in samenhang met het instrument
van vergunningen en algemene regels ingezet kan worden om op een adequate
wijze het lozen, onttrekken, afvoeren en aanvoeren te reguleren. Het ligt
in de rede om de bevoegdheid tot het aanwijzen van de registratieplichtige
gevallen bij hetzelfde orgaan te leggen als de bevoegdheid tot het aanwijzen
van de gevallen waarin een vergunningplicht of algemene regels gelden.De leden van de PvdA-fractie vragen naar de
gevolgen van het vervangen van het beroep op gedeputeerde staten door de algemene
procedure op grond van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)Naar aanleiding van deze vraag dient om te beginnen de memorie van toelichting
op dit punt te worden hersteld.In artikel 44 van de Wet op de waterhuishouding is geregeld dat een belanghebbende
administratief beroep in kan stellen bij gedeputeerde staten tegen een beslissing
van het waterschap inzake een vergunning als bedoeld in artikel 24 van de
wet. Het wetsvoorstel schrapt deze bepaling. In de memorie van toelichting
is verwoord dat hierdoor het administratief beroep vervalt en de reguliere
bezwaar- en beroepsprocedure uit de Awb van toepassing wordt.Het schrappen van artikel 44 heeft echter tot gevolg dat het algemene
systeem van administratief beroep op gedeputeerde staten, zoals geregeld in
artikel 153 van de Waterschapswet, tot toepassing komt, aangenomen dat voor
de desbetreffende besluiten geen goedkeuring als bedoeld in artikel 148 Waterschapswet
is voorgeschreven. Dit algemene systeem van administratief beroep is slechts
van toepassing op bepaalde besluiten van het waterschap, waaronder besluiten
omtrent de regeling van de waterbeheersing. Een besluit inzake een vergunning
als bedoeld in artikel 24 van de Wet op de waterhuishouding is een besluit
omtrent de regeling van de waterbeheersing. Kortom: het schrappen van artikel
44 van de Wet op de waterhuishouding heeft tot gevolg dat de specifieke regeling
van administratief beroep uit die wet (in beginsel) vervangen wordt door de
algemene regeling van administratief beroep uit de Waterschapswet.Zoals al is verwoord in de memorie van toelichting zal in het kader van
de evaluatie van de Waterschapswet het beroep op gedeputeerde staten tegen
besluiten van waterschappen in het algemeen worden bezien.Het wetsvoorstel schrapt nu de specifieke regeling in de Wet op de waterhuishouding.
Materieel verandert er dan niets omdat de specifieke regeling wordt overgenomen
door de algemene regeling van de Waterschapswet. De algemene regeling wordt
vervolgens bezien bij de evaluatie van de Waterschapswet.De leden van de ChristenUnie vragen waarom
de implementatie van de kaderrichtlijn water niet in het voorliggende wetsvoorstel
is meegenomen.Een wetsvoorstel ter implementatie van de kaderrichtlijn water is bij
koninklijke boodschap van 5 maart 2003 aan de Tweede Kamer ter overweging
aangeboden1. Dit implementatiewetsvoorstel heeft
een spoedeisend karakter en beperkt zich strikt tot hetgeen wordt geregeld
in de kaderrichtlijn.Vergunning, registratieplicht of algemene regelDe leden van de CDA-fractie menen dat het
absoluut verbieden van bepaalde handelingen vragen oproept. Als in een bepaald
gebied ondernemers verantwoord omgaan met wateronttrekking, lopen zij dan
de kans voor goed gedrag te worden gestraft?Een kenmerk van dit wetsvoorstel is dat het niet zozeer beoogt materieel
veranderingen aan te brengen in het gevoerde beleid, als wel het instrumentarium
dat ter beschikking staat doelmatiger te maken – zowel voor de bestuursorganen
als voor de belanghebbenden.Op dit moment worden in bepaalde gevallen onttrekkingen onaanvaardbaar
geacht. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij onttrekkingen ten behoeve
van beregening van gronden in droogtegevoelige gebieden in tijden van aanhoudende
droogte. Aan dit beleid wordt op verschillende manieren uitvoering
gegeven. Op de eerste plaats door onder bepaalde omstandigheden geen onttrekkingsvergunning
te verlenen Op de tweede plaats door in onttrekkingsvergunningen op te nemen
dat de onttrekking onder bepaalde omstandigheden gestaakt moet worden. Tot
slot baseerden beheerders in veel gevallen een verbod op de regeling voor
buitengewone omstandigheden zoals deze was opgenomen in de artikelen 37 en
38.Materieel kan hetzelfde bereikt worden door op grond van het door dit
wetsvoorstel ingevoegde artikel 33a een verbod op te leggen. Deze laatste
methode is doelmatiger in die gevallen waarin nu met (het weigeren van) individuele
vergunningen wordt gewerkt. Beheerders kunnen bovendien niet meer gebruik
maken van de artikelen 37 en 38 omdat deze artikelen zijn geschrapt door de
Wet van 16 mei 2002, houdende vervanging van paragraaf 17 van de Waterstaatswet
1900 door algemene regels inzake voorbereiding op en optreden bij gevaar voor
waterstaatswerken (Stb. 292). De artikelen 37 en 38 waren gericht op niet
voorziene situaties. Het was echter niet goed meer vol te houden dat de jaarlijks
(vaak meerdere keren per jaar) terugkerende beregeningsverboden gezien moeten
worden als buitengewone omstandigheden. In verband met de inwerkingtreding
van genoemde Wet van 16 mei 2002 per 1 september 2002 is in de nota van wijziging
een voorstel opgenomen waarmee het onderhavige wetsvoorstel in overeenstemming
wordt gebracht met het vervallen van de artikelen 37 en 38 van de Wet op de
waterhuishouding.De leden van de PvdA-fractie vragen waarom
is gekozen voor de mogelijkheid om waterschappen algemene regels te laten
vaststellen voor specifieke handelingen in specifieke wateren. Wat zijn de
belangrijkste nadelen van het huidige systeem? Zijn er risico's verbonden
aan het nieuwe stelsel en is de controle op het waterkwantiteitsbeheer afdoende?Zoals in het voorgaande antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie
al is opgemerkt, wil dit wetsvoorstel met name het uitvoeringsinstrumentarium
doelmatiger maken en is het niet gericht op een beleidsmatig andere aanpak.
In dat verband bewerkstelligt het wetsvoorstel dat een aantal gevallen dat
nu met een vergunningstelsel gereguleerd wordt, onder de werking van algemene
regels gebracht kan worden. Daarmee kunnen administratieve lasten bespaard
worden – zowel voor het bestuur als voor de bestuurden.Het belangrijkste nadeel van de huidige regeling is dat zij deze mogelijkheid
om een doelmatiger instrumentarium in te zetten niet kent. Bovendien is de
voorheen gehanteerde methode om onttrekkingen ten behoeve van beregening van
gronden in droogtegevoelige gebieden in tijden van aanhoudende droogte op
grond van de artikelen 37 en 38 te verbieden niet meer mogelijk, zoals hiervoor
al is geschetst.Deze wijziging van het instrumentarium geeft geen aanleiding om te veronderstellen
dat daar bijzondere risico's aan zijn verbonden.Wat betreft de controle door het provinciaal bestuur op het door het waterschap
uitgevoerde waterkwantiteitsbeheer kan verwezen worden naar het eerdere antwoord
op een vraag van deze leden omtrent de rol van de provincies na de inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel.Deze leden verwijzen naar een zinsnede uit de memorie van toelichting,
waarin staat dat «onttrekkingen en opstuwingen die geen significant
effect hebben op de (ecologische of chemische) watertoestand» kunnen
worden vrijgesteld van het vergunningvereiste. Zij vragen wie bepaalt of er
sprake is van een significant effect en hoe de kwaliteit van de ecologische
en chemische watertoestand in dit wetsvoorstel wordt gewaarborgd.Deze zinsnede uit de memorie van toelichting is een parafrase uit de kaderrichtlijn
water. Artikel 11 van de richtlijn schrijft voor dat de lidstaten zorg dragen
voor maatregelenprogramma's. Een maatregelenprogramma omvat basismaatregelen
en waar nodig aanvullende maatregelen. Ten aanzien van de basismaatregelen
schrijft de richtlijn (onder meer) voor dat deze beheersingsmaatregelen omvatten
«van de onttrekking van zoet oppervlaktewater en grondwater en de opstuwing
van zoet oppervlaktewater, met inbegrip van () het vereiste van voorafgaande
toestemming voor wateronttrekking en opstuwing». De richtlijn bepaalt
daarbij dat «de lidstaten () onttrekkingen en opstuwingen die geen significant
effect hebben op de watertoestand, van deze beheersmaatregelen (kunnen) vrijstellen»1. De «watertoestand» wordt voor oppervlaktewateren
bepaald door de ecologische en chemische toestand ervan.2Deze maatregelenprogramma's moeten negen jaar na de datum van inwerkingtreding
van de richtlijn zijn vastgesteld en twaalf jaar na de datum van inwerkingtreding
van de richtlijn operationeel zijn.3De lidstaten moeten aan deze richtlijn uitvoering geven in hun nationale
wetgeving en zullen bij die implementatie invulling geven aan het begrip «geen
significant effect».De bedoeling van de introductie van het instrument algemene regels is
dat regulering mogelijk is voor die gevallen van lozing, onttrekking, aanvoer
of afvoer van waterhoeveelheden waarvoor het vergunningeninstrument per geval
te zwaar zou zijn, maar die in samenhang met andere gevallen toch optreden
van de kwantiteitsbeheerder wenselijk maken. Die bedoeling wordt via de nota
van wijziging beter in de wettekst tot uitdrukking gebracht door in het beoogde
artikel 33a, tweede lid, van de Wwh overeenkomstig de hierna voor wat betreft
de wijzigingen gecursiveerde passage te herzien: «De regels kunnen enkel
betreffen de lozing, onttrekking, aanvoer of afvoer van waterhoeveelheden
die, niet zelfstandig maar wel in samenhang met
andere lozingen, onttrekkingen, aanvoer of afvoer, van nadelige invloed kunnen
zijn op de peilregeling, de grondwaterstand of de waterbeweging, dan wel de
kwantiteitsbeheerder kunnen nopen tot bijzondere beheersmaatregelen.»
Daarmee is tevens in de wettekst een invulling gegeven van het voor opstuwingen
en onttrekkingen geldende richtlijncriterium dat er bij toepassing van algemene
regels in plaats van het vergunningeninstrument per geval geen significant effect mag zijn. Aangezien in de overeenkomstige
tekst van artikel 24, tweede lid, niet eenzelfde wijziging wordt aangebracht,
blijft die bepaling, betreffende de aanwijzing van vergunningplichtige gevallen,
wel de afzonderlijk significante gevallen omvatten. Bij de bijzondere beheersmaatregelen
gaat het hier natuurlijk vooral om maatregelen die in het kader van de Wwh-vergunning
of de algemene regels kunnen worden voorgeschreven. Die maatregelen kunnen,
gelet op artikel 24, vijfde lid en het beoogde artikel 33a, derde lid, die
onderling overeenkomen, ook van kwalitatieve aard zijn, omdat de Wvo niet
van toepassing is op onttrekkingen.Het is de leden van de fractie van de ChristenUnie niet duidelijk waarom de kwantiteitsbeheerder beter in staat is
de cumulatieve effecten van lozingen uit drainages in droogtegebieden te beheersen
indien hij algemene regels kan stellen ten aanzien van verschillende categorieën
drainages.De beheersing van de hier bedoelde effecten is in beginsel ook mogelijk
door de desbetreffende lozingen aan te wijzen als vergunningplichtige gevallen
en bij iedere aanvraag om een vergunning of deze vergunning te weigeren, dan
wel aan de vergunning de nodige voorschriften en beperkingen te verbinden.
Omdat het bij dit soort gevallen meestal gaat om de cumulatieve effecten van
alle dergelijke lozingen in een bepaald gebied zal de beslissing
op de aanvraag met name bepaald worden door het beleid dat ter zake in het
droogtegevoelige gebied wordt gevoerd om deze cumulatieve effecten te beheersen.
Het kan in de uitvoering aanzienlijk eenvoudiger zijn om dit beleid tot uitvoering
te brengen door ter zake een algemene regel vast te stellen. Er is dan niet
meer de noodzaak om de individuele vergunningprocedures af te wikkelen. Kort
gezegd: het«beter» kunnen beheersen betreft met name het ter beschikking
hebben van een doelmatiger beheersingsinstrument.Deze leden vragen ook om aan te geven waarom ter zake van onttrekkingen
ten behoeve van de koeling van installaties niets is geregeld in de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren.De Wet verontreiniging oppervlaktewateren richt zich op het in het oppervlaktewater
brengen van afvalstoffen, verontreinigende of schadelijke stoffen. De nadelige
effecten van het onttrekken van water ten behoeve van de koeling van installaties
vormt niet een belang ter bescherming waarvan het vergunningsvereiste ingevolge
de Wet verontreiniging oppervlaktewateren is gesteld. Dit aspect kan wel geregeld
worden op grond van de Wet op de waterhuishouding.1Nu kan bij formele wet een aspect wat geregeld is in de ene wet (de Wet
op de waterhuishouding) overgebracht worden naar een andere wet (de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren). Het ligt echter niet in de rede om in dit kader voor
dit bijzondere aspect de inrichting van beide wetten te wijzigen.Deze leden merken op dat in de memorie van toelichting wordt gesteld dat
in het algemeen voldaan zal worden aan het vergunningsvereiste uit de kaderrichtlijn
water voor individuele onttrekkingen. Zij vragen hoe de toevoeging «in
het algemeen» moet worden gelezen. Zij vragen ook naar de betekenis
van het begrip «een significant effect».Hiervoor is al beschreven dat de kaderrichtlijn eist dat twaalf jaar na
de datum van inwerkingtreding van de richtlijn de maatregelenprogramma's operationeel
moeten zijn. Tot een maatregelenprogramma behoren de basismaatregelen en hiervan
maken deel uit maatregelen ter beheersing van de onttrekking en opstuwing
van zoet oppervlaktewater, met inbegrip van het vereiste van voorafgaande
toestemming (vergunning). Er hoeven geen beheersingsmaatregelen getroffen
te worden voor onttrekkingen en opstuwingen die geen significant effect op
de watertoestand hebben.Hoewel zoals gezegd de door de richtlijn beoogde goede watertoestand in
Nederland met name bevorderd wordt door de waterkwaliteitswetgeving, kunnen kwantitatieve aspecten als stroomkwantiteit en
stroomsnelheid ook een zekere rol spelen. Deze aspecten kunnen – als
zij spelen – gereguleerd worden met het vergunningstelsel van artikel
24 van de Wet op de waterhuishouding. Zo bezien is in het algemeen voldaan
aan het vergunningsvereiste uit de kaderrichtlijn water.Het is denkbaar dat het geschetste Nederlandse stelsel in strijd komt
met de richtlijn in het bijzondere geval dat: (1) er sprake is van een onttrekking
die op zichzelf een significant effect heeft op de watertoestand en (2) er
géén sprake is van regulering door middel van het vergunningstelsel
van artikel 24.Het vergunningstelsel van artikel 24 vindt geen toepassing als de desbetreffende
gevallen niet overeenkomstig artikel 24, tweede lid, in samenhang met artikel
13 zijn aangewezen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur (rijkswateren)
of bij verordening van de kwantiteitsbeheerder (overige wateren).
Voor een goede implementatie is het dus nodig dat de waterschappen bij verordening
de desbetreffende gevallen aanwijzen. Hoewel het in de rede ligt dat de waterschappen
hier tijdig zorg voor zullen dragen is de aanwijzing niet op voorhand verzekerd
en kan het nodig zijn om een dergelijke verplichting op te leggen in het kader
van de implementatie van de kaderrichtlijn. Omdat de in de richtlijn genoemde
maatregelen pas in 2012 operationeel hoeven te zijn is er nog enige tijd om
dit deel van de implementatie tot stand te brengen.Bestuurlijke en bedrijfseffecten, uitvoerbaarheid en gevolgen
voor het milieuDe leden van de PvdA-fractie vragen waarom
het wetsvoorstel geen gevolgen heeft voor afvalstromen en emissies naar de
lucht, de bodem en het oppervlaktewater.Al enkele malen is in deze nota gememoreerd dat het voorliggende wetsvoorstel
niet beoogt materieel veranderingen aan te brengen in het gevoerde beleid
ten aanzien van lozen, onttrekken, afvoeren en aanvoeren, maar gericht is
op het ter beschikking stellen van een doelmatiger instrumentarium. Juist
dit kenmerk van het wetsvoorstel heeft tot gevolg dat het wetsvoorstel op
zich materieel (in de zin van emissies naar de lucht, de bodem en het oppervlaktewater)
niet tot wijzigingen zal leiden.De leden van de PvdA-fractie en de leden van
de fractie van de ChristenUnie stellen vragen
naar de effecten voor bedrijven.Zowel de betrokken bestuursorganen als bedrijven kunnen baat hebben bij
het doelmatiger instrumentarium dat door dit wetsvoorstel wordt geboden. Als
gebruik gemaakt wordt van de met dit wetsvoorstel geschapen mogelijkheid om
gevallen die nu gereguleerd worden met een vergunningstelsel onder algemene
regels te brengen, komt de afhandeling van de desbetreffende vergunningprocedures
te vervallen. Dergelijke procedures brengen administratieve lasten met zich,
zowel voor het bestuur als voor de bedrijven.Hoewel het wetsvoorstel er niet op is gericht om materieel veranderingen
aan te brengen in het gevoerde beleid, is het niet uitgesloten dat ter gelegenheid
van de verandering in het instrumentarium, de betrokken bestuursorganen ook
aanpassingen aanbrengen in het gevoerde beleid. Hoewel deze aanpassingen dan
niet het beoogde gevolg zijn van het wetsvoorstel, gaat de invoering er van
wel met deze aanpassingen gepaard. Er is bij het overleg dat over het wetsvoorstel
is gevoerd niet naar voren gekomen dat deze effecten bij meer dan een enkel
bedrijf op zullen treden, als zij al op zullen treden.SlotopmerkingenDe leden van de CDA-fractie vragen wie verantwoordelijk
is voor de voorlichting en wie de kosten daarvan draagt.Naast de voorgeschreven bekendmaking van het wetsvoorstel zal aan de invoering
daarvan ook aandacht besteed worden door de Unie van Waterschappen, binnen
de Rijkswaterstaatsorganisatie en in de vakbladen. Er is hier geen sprake
van een zodanige extra inspanning dat daarvoor bijzondere geldelijke voorzieningen
moeten worden getroffen.De leden van de PvdA-fractie vragen hoe de
betrokken organen in staat gesteld worden om te wennen aan de nieuwe systematiek.
Zij vragen of de wijze waarop deze verandering vorm krijgt en
de mate van vernieuwing in de gaten wordt gehouden, wordt geëvalueerd
en hoe de Tweede Kamer hierover wordt geïnformeerd.Het wetsvoorstel voorziet in een overgangsregeling zodanig dat de bestaande
aanwijzingen van vergunningplichtige of registratieplichtige gevallen ook
na de inwerkingtreding van de wet gewoon van kracht blijven. Dit loopt door
tot het moment dat de waterschappen ter zake voorschriften stellen en die
voorschriften van kracht worden (zie het nieuwe artikel 63).Het ligt in de rede om na enige tijd te bezien of ook in de praktijk gebruik
is gemaakt van het nieuwe instrumentarium dat door dit wetsvoorstel wordt
geïntroduceerd. De Tweede Kamer zal over de resultaten van dit onderzoek
worden geïnformeerd.Deze leden vragen voorts wat de stand van zaken is met betrekking tot
de evaluatie van de Waterschapswet, waarover in de memorie van toelichting
wordt gesproken.Wat betreft de evaluatie van de Waterschapswet wordt nog gewacht op de
uitkomsten van de discussies over de bestuurssamenstelling en de financiering
van waterschappen. Zodra het kabinetsstandpunt daarover gereed zal zijn en
tevens naar aanleiding van dat kabinetsstandpunt, zal het traject van de evaluatie
weer worden opgepakt.ArtikelenArtikel 13, eerste lidDe leden van de CDA-fractie willen weten binnen welk
kader de in dit artikel bedoelde verordening door de kwantiteitsbeheerder
wordt vastgesteld.Het waterschap dient als kwantiteitsbeheerder bedoeld in dit artikel bij
de vaststelling van de verordening rekening te houden met zijn beheersplan –
zoals is verwoord in het eerste lid van dit artikel. Het waterschap moet bij
het vaststellen van dat plan rekening houden met het provinciaal plan voor
de waterhuishouding (artikel 9, eerste lid).Zie in dit verband ook het antwoord in het onderdeel Algemeen op de vragen
van de leden van de PvdA-fractie omtrent de bevoegdheden van de provincies
op het gebied van het waterkwantiteitsbeheer.Deze leden vragen ook wat de registratieverplichting inhoudt. Zij menen
dat in theorie deze verplichting in alle gevallen kan worden opgelegd en dat
er dan sprake zou zijn van een verkapte vergunning. Tot slot vragen zij inzicht
in het aantal mogelijke gevallen van verplichte registratie.Deze in artikel 12 geregelde verplichting betreft de melding van de wijze
van afvoer, aanvoer, lozing of onttrekking en – eventueel – de
meting van de afgevoerde, aangevoerde, geloosde of onttrokken waterhoeveelheden,
het houden van aantekening daarvan en het doen van opgave van de verkregen
gegevens.Nadere regels daaromtrent zijn bij algemene maatregel van bestuur vastgesteld.1De veronderstelling van deze leden dat de registratieplicht zou kunnen
verworden tot een verkapte vergunning is niet geheel duidelijk. Een vergunningstelsel
behelst de noodzaak van een voorafgaande toestemming van de overheid
voor een bepaalde handeling. Een registratieplicht – hoe uitgebreid
ook – verplicht de betrokkene meldingen te doen omtrent een bepaalde
handeling, maar leidt niet tot een vereiste van toestemming.Wat betreft de omvang van de verplichte registratie kan er ook hier op
worden gewezen dat het wetsvoorstel er niet op is gericht om het huidige beleid
ter zake inhoudelijk te veranderen.Artikel 44De leden van de CDA-fractie vragen naar de consequenties van het schrappen
van het in dit artikel geregelde beroep op gedeputeerde staten.Zie in dit verband het antwoord in het onderdeel Algemeen van deze nota
op de vragen van de leden van de PvdA-fractie naar de gevolgen van het vervangen
van het beroep op gedeputeerde staten door de algemene procedure op grond
van de Algemene wet bestuursrecht. Daar blijkt dat het schrappen van dit artikel
materieel niet of nauwelijks gevolgen met zich brengt.De Staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat,M. H. Schultz van Haegen-Maas GeesteranusXNoot1Zie afdeling 4 van de Uitvoeringsregeling waterhuishouding.XNoot1Een reguliere aanpassing is bijvoorbeeld de Wet van 16 mei 2002, houdende
vervanging van paragraaf 17 van de Waterstaatswet 1900 door algemene
regels inzake voorbereiding op en optreden bij gevaar voor waterstaatswerken
(Stb. 292). De Deltawet grote rivieren is een voorbeeld van een projectwet.XNoot2Op dit moment ligt voor bij de Tweede Kamer de Implementatiewet EG-kaderrichtlijn
water (Kamerstukken II 2002–2003, 28 808). In voorbereiding is
een wijziging van de Wet op de waterkering, op 15 mei 2002 is een voorontwerp
uitgebracht.XNoot3De derde nota waterhuishouding (1988) stelt dat het «de bedoeling
(is) de verdere verbetering van de wetgeving in hoofdzaak te doen plaatsvinden
door middel van een gefaseerde uitbouw van de Wet op de waterhuishouding».
Opgemerkt moet worden dat in de vierde nota waterhuishouding (1998) evenwel
is gezegd dat «op korte termijn geen beslissing genomen moet worden
over verdere integratie van de waterwetgeving».XNoot4Advies van mei 2002 getiteld «Die op water is, moet varen».XNoot5Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober
2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende
het waterbeleid (PbEG L327).XNoot1Zie kamerstukken II 2002–2003, 28 808.XNoot1Zie artikel 11, derde lid, onderdeel e, van de richtlijn.XNoot2Zie artikel 2, onderdeel 17, van de richtlijn.XNoot3Zie artikel 11, zevende lid, van de richtlijn.XNoot1Zie in dit verband de uitspraak van de Afdeling Bestuursrechtspraak van
de Raad van State van 18 juli 1995, AB 1995, 508.XNoot1Zie de artikelen 6 tot en met 10 van de Uitvoeringsregeling waterhuishouding. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28475-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl