Vaststelling begroting van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 1999; Advies en nader rapport over het concept-kabinetsstandpunt 'Versnelde implementatie van EG- en andere internationale besluiten'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26200-VI, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-08-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26200-VI nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 26200-VI, nr. B b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26200-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 200 VIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 1999BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State over het concept-kabinetsstandpunt
«Versnelde implementatie van EG- en andere internationale besluiten»
(zie kamerstukken II, 1998/99, 26 200 VI, nr. 65) d.d. 23 april 1999
en het nader rapport d.d. 26 juli 1999, aangeboden aan de Koningin door de
minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 15 maart 1999, no. 99.001100, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt de adviesaanvraag inzake het concept-kabinetsstandpunt «Versnelde
implementatie van EG- en andere internationale besluiten», met bijlage.Blijkens mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 15 maart 1999,
nr. 99.001100 machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde concept-kabinetsstandpunt rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 23 april 1999, nr. W03.99.0115/I, bied ik u hierbij
aan.1. Inleiding. In het concept-kabinetsstandpunt wordt het uitgangspunt van de Interdepartementale
Commissie Europees Recht (ICER) (advies van 19 februari 1999) onderschreven
dat implementatie van EG- en andere internationale besluiten via de gebruikelijke
procedure en op het geëigende niveau van wetgeving moet geschieden, maar
dat zich omstandigheden kunnen voordoen waarin verdergaande maatregelen nodig
zijn. In die gevallen kan – zo wordt gesteld – het onder strikte
voorwaarden toepassen van een bevoegdheid tot het bij lagere regeling tijdelijk
buiten werking stellen van hogere regelgeving, waarbij in die lagere regeling
gelijktijdig implementatiemaatregelen worden getroffen, een oplossing bieden.
De Grondwet verzet zich hier volgens het concept-kabinetsstandpunt niet ten
algemene tegen. De zeven door de ICER geformuleerde randvoorwaarden worden
overgenomen.2. Algemeen. In het concept-kabinetsstandpunt wordt opgemerkt dat in de afgelopen jaren
door het treffen van organisatorische voorzieningen ten behoeve van versnelling
van implementatie grote winst is geboekt bij het tijdig implementeren van
onder meer EG-richtlijnen. Terecht wordt gesteld dat op dit vlak nog meer
te bereiken valt. Ook de Raad van State constateert dat met zekere regelmaat
wetsvoorstellen en ontwerp-besluiten ter implementatie van EG-richtlijnen
bij hem aanhangig worden gemaakt op een tijdstip waarop de uiterste
implementatiedatum zo niet reeds verstreken is, dan toch op zodanig korte
termijn zal zijn verstreken dat het praktisch onmogelijk is nog tijdig te
implementeren. Deze situatie doet zich overigens niet slechts voor bij (zeer)
korte implementatietermijnen en bij (zeer) complexe implementatieregelingen,
maar evenzeer bij (middel)lange implementatietermijnen en bij eenvoudige,
beleidsarme implementatieregelingen.De Raad betreurt het dan ook dat geen analyse is gemaakt van de thans
nog bestaande knelpunten bij de implementatie, en meer in het bijzonder van
de verschillen die zich op dit punt voordoen tussen de onderscheiden ministeries
en onderdelen daarvan.De Raad acht het van groot belang dat niet wordt overgegaan tot het creëren
van de door de ICER voorgestelde implementatievoorziening zonder dat ook een
oplossing voor deze knelpunten wordt gezocht. Voorkomen moet worden dat –
ook daar waar wel een voldoende lange implementatietermijn bestaat –
als gevolg van vertraging bij de voorbereiding van het implementatievoorstel
bij de ministeries een tijdige implementatie via de gebruikelijke procedure
en op het geëigende niveau van wetgeving onmogelijk wordt, waardoor het
welhaast noodzakelijk wordt gebruik te maken van de implementatievoorziening.
Naar het oordeel van de Raad dient daarom te worden gewaarborgd dat van een
eventuele implementatievoorziening slechts gebruik kan en zal worden gemaakt
indien de implementatietermijn op objectieve gronden voorzienbaar te kort
is om tijdig een regeling op het geëigende niveau tot stand te brengen.
Zo kan de Raad zich voorstellen dat – indien de regering voornemens
is gebruik te maken van de voorziening – de beide kamers der Staten-Generaal
reeds bij aanvang van de implementatietermijn van dit voornemen in kennis
worden gesteld, onder vermelding van de redenen voor de afwijking van de gebruikelijke
procedure, die overigens in alle gevallen gelegen zullen moeten zijn in de
Europese regeling.De Raad plaatst in dit verband voorts een kanttekening bij de derde in
het ICER-advies genoemde randvoorwaarde, waaruit blijkt dat de implementatievoorziening
bedoeld is voor gevallen waarin weinig of geen beleidskeuzen hoeven te worden
gemaakt. Naar het oordeel van de Raad bestaat echter juist in dergelijke gevallen
geen behoefte aan de voorziening, aangezien naarmate de beleidsvrijheid voor
de lidstaten kleiner is, sneller – en naar mag worden aangenomen snel
genoeg – duidelijk zal zijn hoe de te treffen implementatieregeling
zal moeten luiden.2. AlgemeenDe Raad constateert dat in het concept-kabinetsstandpunt terecht wordt
opgemerkt dat waar het gaat om het treffen van organisatorische voorzieningen
in vergelijking met afgelopen jaren meer winst valt te boeken. In aanvulling
op het aan de Raad aangeboden concept-kabinetsstandpunt kan meer concreet
nog worden gewezen op het volgende. Een extra impuls mag worden verwacht van
het interdepartementale Implementatie-overleg nu dit overleg door de ICER
is gevraagd in versterkte mate toe te zien op de voortgang met betrekking
tot de implementatie van EG-regelgeving, mede aan de hand van vastgestelde
implementatieplannen. Ook wordt gewezen op departementale inspanningen om
de intradepartementale coördinatie op Europees(rechtelijk) terrein te
versterken. Hierna volgen in dit verband twee voorbeelden. Bij het Ministerie
van Verkeer en Waterstaat wordt de juridische functie in toenemende mate op
een centraal niveau vorm gegeven. Bij het Ministerie van VROM is binnen de
Centrale Directie Juridische Zaken een nieuw coördinatieveld Europees
en Internationaal recht ondergebracht. Tenslotte wordt nog gewezen op de nu
ruim een jaar functionerende Interdepartementale Commissie Europees Recht
(ICER). Hiermee is een institutioneel kader gecreëerd waarbinnen in het
algemeen Europeesrechtelijke vraagstukken aan de orde kunnen worden gesteld.De Raad betreurt het dat er geen analyse is gemaakt van de thans nog bestaande
knelpunten bij de implementatie, meer in het bijzonder van de verschillen
die zich op dit punt voordoen tussen de onderscheiden ministeries en onderdelen
daarvan. De constatering van de Raad dat er geen analyse is gemaakt van de
thans nog bestaande knelpunten is in zoverre juist dat aan het kabinetsstandpunt
niet een recente, alle departementen omvattende analyse van bestaande knelpunten
ten grondslag ligt. Wel kan in dit verband worden geconstateerd dat bij verschillende departementen,
die zich in het recente verleden hebben geconfronteerd gezien met een hausse
aan internationale regelgeving, vooral EG-richtlijnen, betrekkelijk recent
dergelijke analyses zijn uitgevoerd. Deze departementen hebben door het treffen
van – op de uitgevoerde analyse gebaseerde – organisatorische
voorzieningen en voorzieningen van wetgevende aard hun werkwijze en wetgeving
beter afgestemd op de implementatie van internationale regelgeving. Het kabinetsstandpunt
dat door het optimaal gebruik maken van bestaande mogelijkheden nog winst
kan worden bereikt, is mede ingegeven door de resultaten die in dit opzicht
bij de betrokken departementen zijn geboekt. Recentelijk heeft ook het Ministerie
van Verkeer en Waterstaat, dat zich reeds geruime tijd ziet geconfronteerd
met een implementatie-achterstand, een analyse gemaakt van de op dit punt
bestaande knelpunten. Deze heeft geresulteerd in een plan van aanpak dat voorziet
in het – met gebruikmaking van de thans bestaande mogelijkheden –
op zo kort mogelijke termijn wegwerken van de bestaande implementatie-achterstand
en het voorkomen van het ontstaan van nieuwe achterstanden. Bij een aantal
departementen, waaronder het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, is echter
geconcludeerd dat tijdige implementatie van internationale regelgeving niet
in alle gevallen kan worden gerealiseerd via de gebruikelijke procedure en
op het geëigende niveau van wetgeving. Aan het slot van deze paragraaf
worden enkele van deze categorieën van gevallen aangeduid.Het ligt voor de hand dat in situaties waarin wordt afgeweken van de gebruikelijke
procedure het parlement hierbij nadrukkelijk wordt betrokken. Dit gaat echter
niet zo ver dat het voorstel van de Raad wordt overgenomen om indien de regering
voornemens is gebruik te maken van de voorziening beide kamers van de Staten-Generaal
reeds bij aanvang van de implementatietermijn van dit voornemen in kennis
te stellen. Gelet op de wijze waarop het parlement al betrokken zal worden
indien het gebruik maken van de buitenwerkingstellingsvoorziening aan de orde
is, wordt deze verzwaring van de procedure minder aangewezen geoordeeld. Deze
betrokkenheid krijgt onder meer vorm via het ten aanzien van niet-rechtstreeks
toepasselijke EG- of andere internationale besluiten voorschrijven van een
voorhangverplichting voor een buitenwerkingstellings-amvb of -regeling (randvoorwaarde
4). De in het kabinetsstandpunt voorgestane variant is zodanig vorm gegeven
dat de Staten-Generaal op een geëigend moment nog een serieuze inbreng
kunnen hebben bij de totstandkoming van de buitenwerkingstellingsregeling.
Daarnaast geldt meer in het algemeen nog dat de beide kamers van de Staten-Generaal
ook al in een eerdere fase, namelijk bij de behandeling van het wetsvoorstel
waarin de voorziening is opgenomen, betrokken zijn geweest en ingestemd hebben
met het inbouwen van de nodige flexibiliteit in de wet.Dezerzijds wordt geoordeeld dat de opvatting van de Raad dat de reden
van afwijking van wettelijke voorschriften uitsluitend gelegen zal moeten
zijn in de Europese regeling, enige nuancering behoeft. Anders dan de Raad
oordeelt, kan een Europese regeling, eenvoudig van opzet en inhoud, waarbij
geen of weinig beleidskeuzen aan de orde zijn complexe implementatieproblemen
met zich meebrengen, bijvoorbeeld omdat de invalshoek van deze regeling een
andere is dan die van de bestaande nationale regelingen, die op een of meer
nationale beleidsterreinen betrekking kunnen hebben. Ook kan een implementatietermijn
objectief gezien zodanig kort zijn dat zelfs relatief eenvoudige implementatiewetgeving
niet tijdig tot stand kan worden gebracht.In het kabinetsstandpunt wordt thans aan bovengenoemde aspecten nadrukkelijker
aandacht besteed.3. Uitzonderlijke gevallen. Het college is ervan overtuigd dat door het wegnemen van de hiervoor bedoelde
knelpunten kan worden bewerkstelligd dat het gros van de implementatieregelingen
via de gebruikelijke procedure en op het geëigende niveau van wetgeving
kan plaatsvinden.Dit neemt niet weg dat ook de Raad erkent dat zich omstandigheden kunnen
voordoen waarin tijdige implementatie niet mogelijk is via de gebruikelijke
procedure en op het geëigende niveau van wetgeving, zelfs als de departementale
organisatie als zodanig geen problemen oplevert en er sprake is van gedelegeerde
regelgevende bevoegdheden. De Raad wil er echter met nadruk op
wijzen dat het niet slechts uit een oogpunt van consistentie en eenheid van
regelgeving onwenselijk is om van de gebruikelijke procedure af te wijken,
bijvoorbeeld door de buitenwerkingstelling van hogere regelingen door lagere
regelingen. Ook de controle op de regelgeving door de volksvertegenwoordiging
is immers in het geding. Daarom is een afwijking van de gebruikelijke procedure
naar het oordeel van de Raad slechts toelaatbaar in uitzonderlijke gevallen.
De Raad onderschrijft daarom de opvatting van de ICER dat buitenwerkingstelling
van hogere regelingen door lagere regelingen slechts toelaatbaar is als de
implementatietermijnen zeer kort of zelfs afwezig zijn.Tegen deze achtergrond zal de Raad hierna ingaan op de door de ICER geformuleerde
randvoorwaarden voor de toepassing van de implementatievoorziening in deze
uitzonderlijke gevallen.3. Uitzonderlijke gevallenMet instemming wordt kennis genomen van het feit dat de Raad in het algemeen
erkent dat zich omstandigheden kunnen voordoen waarin tijdige implementatie
niet mogelijk is via de gebruikelijke procedures en op het geëigende
niveau van wetgeving, zelfs als de departementale organisatie als zodanig
geen problemen oplevert en er sprake is van gedelegeerde regelgevende bevoegdheden.
In het bijzonder zal het dan gaan om de implementatie van internationale verplichtingen
met een zeer korte of zelfs de afwezigheid van een implementatietermijn. In
het concept-kabinetsstandpunt wordt in dit verband bijvoorbeeld gewezen op
richtlijnen en verordeningen die door de Commissie worden vastgesteld. Het
vaststellen van uitvoeringsmaatregelen is dan aan de Commissie gedelegeerd,
met een lichter regime voor de vaststelling.4. Beoordeling van de randvoorwaarden. De Raad onderschrijft het uitgangspunt dat de bevoegdheid tot buitenwerkingstelling
per bijzondere wet wordt geregeld (tweede randvoorwaarde). Aldus is immers
gewaarborgd dat de reikwijdte van deze bevoegdheid van geval tot geval kan
en zal worden beoordeeld.De Raad onderschrijft ook het uitgangspunt dat besluiten tot buitenwerkingstelling
en het vaststellen van een tijdelijke vervangende regeling in dezelfde regeling
worden opgenomen (zevende randvoorwaarde). Voorzover daarvan sprake kan zijn
gelet op hetgeen hierna (in de punten 4b en 4c) is opgemerkt, acht de Raad
het voorts wenselijk dat indien de buitenwerkingstelling en indeplaatsstelling
in een ministeriële regeling zijn opgenomen, deze regeling in het Staatsblad
wordt gepubliceerd.Bij de overige randvoorwaarden plaatst de Raad de volgende kanttekeningen.a. Zoals hiervoor reeds bleek, is de ICER van mening dat het toepassen
van een implementatievoorziening slechts toelaatbaar is in uitzonderlijke
gevallen (paragraaf 3.1 van het ICER-advies). Het heeft de Raad dan ook
verbaasd dat – in paragraaf 3.4 van het ICER-advies – bij
de toelichting op de eerste randvoorwaarde bij wijze van richtsnoer de termijnen
van ten hoogste zes en 18 maanden worden genoemd voor de buitenwerkingstelling
van respectievelijk een algemene maatregel van bestuur en een wet in formele
zin. De implementatietermijnen van EG-richtlijnen zijn over het algemeen niet
zó kort dat het – wanneer de in hoofdstuk 8, en in het bijzonder
in paragraaf 8.3 van de Aanwijzingen voor de regelgeving, beschreven
procedures worden gevolgd en duidelijke afspraken worden gemaakt met de overige
actoren in het wetgevingsproces – onmogelijk is tijdig en correct binnen
een termijn van zes maanden een algemene maatregel van bestuur en binnen een
termijn van 18 maanden een wet in formele zin tot stand te brengen, zeker
wanneer het gaat om een regeling die strekt tot een eenvoudige, beleidsarme
implementatie.Nu het bovendien zeer gebruikelijk is dat in richtlijnen een implementatietermijn
van 18 maanden wordt opgenomen, is naar het oordeel van het college onvoldoende
gewaarborgd dat slechts zeer restrictief gebruik kan en zal worden gemaakt
van de voorziening en komt het beoogde uitzonderlijke karakter van de voorziening
al bij voorbaat onder druk te staan.b. Zoals hiervoor aan het slot van punt 2 reeds is opgemerkt, wordt in
de derde randvoorwaarde zonder meer gesteld dat de bevoegdheid niet wordt
gebruikt indien sprake is van aanzienlijke beleidsvrijheid voor de lidstaten. De Raad onderschrijft het standpunt dat in een dergelijk geval niet
dient te worden geïmplementeerd op het niveau van ministeriële regeling.
Tegen implementatie op het niveau van algemene maatregel van bestuur bestaat
in een dergelijk geval naar het oordeel van de Raad echter geen overwegend
bezwaar, zolang het gaat om een voor de implementatie noodzakelijke regeling,
de implementatietermijn op objectieve gronden voorzienbaar te kort is om tijdig
een wet in formele zin tot stand te brengen en het wetsvoorstel ter vervanging
van de algemene maatregel van bestuur gelijktijdig wordt ingediend met de
vaststelling van de algemene maatregel van bestuur.c. In het voorafgaande punt is reeds opgemerkt dat de Raad van oordeel
is dat buitenwerkingstelling van een wet in formele zin door een ministeriële
regeling ontoelaatbaar is als het gaat om implementatie waarbij nog beleidskeuzen
moeten worden gemaakt. Zoals de Raad reeds meermalen in zijn adviezen heeft
opgemerkt, is hij meer in het algemeen van oordeel dat buitenwerkingstelling
en andere vormen van afwijking van de wet door een ministeriële regeling
in beginsel ontoelaatbaar zijn (adviezen inzake de nota van wijziging op het
wetsvoorstel, houdende wijziging van de Wet op de accijns in verband met de
afschaffing van de fiscale grenzen; kamerstukken II 1992/93, 22 697 en
inzake het wetsvoorstel houdende wijziging van de Wet inzake bloedtransfusie;
kamerstukken II 1994/95, 23 805). In zijn advies van 11 februari 1998
inzake de wijziging van de Wet milieubeheer (toevoeging van bepalingen over
internationale zaken)(kamerstukken II 1997/98, 25 991, A), heeft de Raad
het standpunt ingenomen dat het slechts in één, zeer bijzonder
type geval is toegestaan een wet buiten werking te stellen bij ministeriële
regeling, namelijk als het gaat om de uitvoering van een EG-verordening en
er bovendiena. in redelijkheid geen twijfel kan bestaan welke bij of krachtens de
wet gestelde regeling buiten werking gesteld dient te worden,b. geen inhoudelijke keuzen moeten worden gemaakt enc. gelet op de spoed een voorziening bij algemene maatregel van bestuur
geen gerede oplossing zou lijken. In alle andere gevallen, zelfs de gevallen die bij de vierde randvoorwaarde
«uitzonderlijk» worden genoemd (een beleidsterrein dat duidelijk
wordt beheerst door zeer veranderlijke internationale regelgeving met korte
implementatietermijnen), is een dergelijke buitenwerkingstelling naar het
oordeel van de Raad ontoelaatbaar.Voor de buitenwerkingstelling van een algemene maatregel van bestuur door
een ministeriële regeling geldt, mutatis mutandis, hetzelfde. Ook dat
is slechts in de hiervoor genoemde omstandigheden toelaatbaar.d. De Raad onderschrijft het uitgangspunt dat bij de versnelde implementatie
van niet-rechtstreeks toepasselijke besluiten een voorhangprocedure wordt
gevolgd, nu deze besluiten de lidstaten over het algemeen beleidsruimte laten.
De Raad plaatst daarbij echter de kanttekening dat het – gelet op dit
uitgangspunt – niet voor de hand ligt de voorhang categoriaal uit te
sluiten waar het gaat om de uitvoering van verordeningen, aangezien deze de
lidstaten in sommige gevallen ook – zij het beperkte – beleidsruimte
laten. Voorts adviseert de Raad in de model-voorhangbepaling voor ministeriële
regelingen (voorzover daarvan gelet op hetgeen hiervoor is opgemerkt nog sprake
kan zijn) tot uitdrukking te brengen dat de ontwerp-regeling «in overeenstemming
met het gevoelen van de ministerraad» aan de Staten-Generaal wordt overgelegd.
Blijkens de eerste randvoorwaarde strekt het ICER-advies er immers toe het
kabinet te laten beslissen over het gebruikmaken van de bevoegdheid.e. In de zesde randvoorwaarde wordt gesteld dat de definitieve voorziening
zo spoedig mogelijk in procedure (wordt) gebracht. De Raad acht een dergelijke
niet aan enige termijn gebonden inspanningsverplichting onvoldoende. Hoewel
indiening van een wetsvoorstel bij de Staten-Generaal niet door een individuele
minister geschiedt, verdient een meer op het resultaat gerichte verplichting
de voorkeur. Nu op het moment waarop de implementatie-algemene maatregel van
bestuur wordt vastgesteld duidelijk is welke formeelwettelijke bepalingen
buiten werking moeten worden gesteld en welke regeling daarvoor in de plaats
dient te worden gesteld, kan naar het oordeel van de Raad in de
model-bepaling worden bepaald dat het wetsvoorstel ter vervanging van de implementatie-algemene
maatregel van bestuur op dat moment wordt ingediend.4. Beoordeling van de randvoorwaardenMet instemming wordt geconstateerd dat ook de Raad van oordeel is dat
de bevoegdheid tot buitenwerkingstelling per bijzondere wet dient te worden
geregeld, alsmede dat het besluit tot buitenwerkingstelling en het vaststellen
van de tijdelijke vervangende regeling in dezelfde regeling worden opgenomen.
Dezelfde instemming heeft betrekking op het oordeel van de Raad dat, voorzover
daarvan in de ogen van de Raad sprake kan zijn, de buitenwerkingstelling en
een indeplaatsstelling in een ministeriële regeling worden gepubliceerd
in het Staatsblad.a. termijnenDe verbazing van de Raad bij de toelichting van de eerste randvoorwaarde,
waar termijnen worden gesuggereerd van ten hoogste zes en achttien maanden
voor de buitenwerkingstelling van respectievelijk een algemene maatregel van
bestuur en een wet in formele zin, was aanleiding om te bezien of het uitzonderingskarakter
van de buitenwerkingstellingsbevoegdheid nog sterker dan aanvankelijk het
geval was kon worden benadrukt door het verder inkorten van de genoemde termijnen.
Dit heeft geleid tot aanpassing van het kabinetsstandpunt in die zin dat wordt
uitgegaan van termijnen van vier en twaalf maanden.De Raad geeft overigens aan dat het zeer gebruikelijk is dat in richtlijnen
een implementatietermijn van achttien maanden wordt opgenomen. Dit laat onverlet
dat er voldoende voorbeelden zijn te geven waarbij er nauwelijks of geen sprake
is van implementatietermijnen, terwijl er wel sprake is van wetgeving die
aanpassing behoeft. In eerste instantie wordt hier verwezen naar twee voorbeelden
die zijn vermeld op bladzijde 15 van het ICER-advies.• Richtlijn nr. 98/77/EG van de Commissie van 2 oktober 1998 houdende
aanpassing aan de technische voorschriften van richtlijn nr. 70/220/EEG inzake
de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten met betrekking tot
maatregelen tegen luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen (PbEG
L 286). Voor deze richtlijn gold een implementatietermijn van ruim twee maanden,
voor een aanzienlijke wijziging van een amvb;• Richtlijn nr. 98/25/EG van de Raad en richtlijn nr. 98/43/EG van
de Commissie inzake havenstaatcontrole. Voor deze richtlijnen golden een termijn
van twee en van drie maanden, terwijl voor implementatie wijziging van een
formele wet noodzakelijk is.Ook andere voorbeelden kunnen in dit verband worden genoemd.• Richtlijn nr. 98/99/EG van 14 december 1998 houdende wijziging
van richtlijn nr. 97/12 tot wijziging en bijwerking van richtlijn nr. 64/432/EEG
inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van intercommunautair
handelsverkeer in runderen en varkens (PbEG L 358); deze richtlijn werd eind
december 1998 in de laatste Landbouwraad van dat jaar behandeld en aangenomen.
De implementatiedatum was 1 januari 1999; de behandeling van de ontwerp-richtlijn
in de Raad was overigens tamelijk onverwacht.• Richtlijn 98/45 van 24 juni 1998, houdende wijziging van richtlijn
91/67/EEG inzake de veterinairrechtelijke voorschriften voor het in de handel
brengen van aquicultuurdieren en aquicultuurproducten; de implementatietermijn
is 1 juli 1999. Ter uitvoering van de richtlijn dienen op het niveau van de
Commissie nog uitvoeringsbepalingen te worden vastgesteld. Tot op heden is
dat nog niet gebeurd.• Tenslotte kan in meer algemene termen worden gewezen op de implementatie
van de jaarlijkse vaststelling van quota en technische maatregelen op het
gebied van de visserij. Jaarlijks wordt er op een tijdstip vlak voor Kerst
door de Visserijraad een aantal EU-verordeningen vastgesteld. Het betreft
zowel het vaststellen van de nieuwe visquota voor de lid-staten als de vaststelling
van (aanvullende) technische maatregelen. Ter implementatie is nationale wetgeving
noodzakelijk die nog vóór 1 januari van het volgend jaar moet
zijn vastgesteld en gepubliceerd in de Staatscourant. Op deze problematiek
wordt uitgebreider ingegaan op de bladzijden 17 en 18 van het
in het ICER-advies aangehaalde ICHW-rapport Implementatie van EG-verordeningen
(Over praktijkproblemen: een inventarisatie, een analyse en aanbevelingen –
januari 1997).b en c. beleidsvrijheid en buitenwerkingstelling bij ministeriële
regelingDe Raad onderschrijft het kabinetsstandpunt dat ingeval van aanzienlijke
beleidsvrijheid er tegen een buitenwerkingstellingsvoorziening – onder
voorwaarden – geen overwegend bezwaar behoeft te bestaan, indien de
buitenwerkingstelling en de zogenoemde indeplaatsstelling plaatsvinden op
het naast-lagere regelgevingsniveau. Voorts geeft hij aan meermalen kenbaar
te hebben gemaakt dat in het algemeen buitenwerkingstelling en andere vormen
van afwijking van de wet door een ministeriële regeling in beginsel ontoelaatbaar
zijn.Er zijn echter situaties denkbaar ten aanzien waarvan naar het oordeel
van het kabinet een verdergaande voorziening (buitenwerkingstelling bij ministeriële
regeling van formeelwettelijke bepaling) dan de Raad raadzaam oordeelt, noodzakelijk
kan zijn.In dit verband kan worden verwezen naar punt 1d van het nader rapport
bij de voorgestelde wijziging van de Wet milieubeheer (toevoeging van bepalingen
over internationale zaken)(kamerstukken II 1997/98, 25 991, A). Daar
wordt aangegeven dat een belangrijke overweging om buitenwerkingstelling bij
ministeriële regeling mogelijk te maken kan zijn gelegen in de tijdwinst
die van het grootste belang is. Als belangrijkste voorbeeld wordt dan de verordening
genoemd, die vaak een zeer korte implementatietermijn kent. Daarbij is ook
van belang dat verordeningen de lidstaten doorgaans nauwelijks of geen beleidsvrijheid
gunnen. Tot slot vermeldt dat nader rapport dat de ministeriële verantwoordelijkheid
ervoor borg staat dat een regeling met voldoende waarborgen is omkleed.Onder omstandigheden kan buitenwerkingstelling van formeelwettelijke bepalingen
bij ministeriële regeling dan ook aangewezen zijn, waar het de implementatie
van een verordening betreft, maar ook bij richtlijnen. Het gebruik van de
bevoegdheid zal echter zoveel mogelijk dienen te worden ingeperkt; meer dan
in het ICER-advies, waar in dit verband slechts één voorbeeld
wordt gegeven van wat onder een in dit verband uitzonderlijke situatie dient
te worden verstaan: een beleidsterrein dat duidelijk wordt beheerst door zeer
veranderlijke internationale regelgeving met korte implementatietermijnen.
Dienaangaande zijn dan ook de drie door de Raad genoemde criteria in het kabinetsstandpunt
opgenomen als een verdere uitwerking van hetgeen onder een uitzonderlijke
situatie dient te worden verstaan.d. voorhangprocedureNa ampele overweging is afgezien van het voorstel van de Raad om ten aanzien
van de implementatie van verordeningen het volgen van een voorhangprocedure
niet categoriaal uit te sluiten. Gelet op de rechtstreekse, zelfstandige toepasselijkheid
van een verordening binnen de Nederlandse rechtsorde hoeft vanuit staatsrechtelijk
oogpunt tegen het niet overnemen van het voorstel van de Raad minder bezwaar
te bestaan dan mogelijkerwijs het geval kan zijn bij richtlijnen die juist
een volledige nationale bewerkingsslag dienen te ondergaan. Een praktisch
gevolg van bovengenoemd standpunt is dat minder vaak de vraag aan de orde
hoeft te komen van afwijking van de voorhangprocedure bij implementatiewetgeving,
bedoeld in artikel 1:8, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht.Overgenomen wordt de suggestie van de Raad om in de model-voorhangbepaling
voor ministeriële regelingen tot uitdrukking te brengen dat de ontwerp-regeling
«in overeenstemming met het gevoelen van de ministerraad» aan
de beide kamers van de Staten-Generaal wordt overgelegd.e. definitieve voorzieningIn het algemeen wordt ingestemd met de suggestie van de Raad om een wetsvoorstel
ter vervanging van een implementatie-algemene maatregel van bestuur in te
dienen, naar wordt aangenomen bij de Tweede Kamer, op het moment
van vaststelling van die algemene maatregel van bestuur. Wel is een punt van
aandacht hierbij de procedurele gang van zaken. In deze constellatie is het
bijna onvermijdelijk dat de Raad van State praktisch gelijktijdig advies uit
zal brengen over zowel het ontwerp voor een algemene maatregel van bestuur
als de definitieve voorziening in de vorm van een wetsvoorstel. Duidelijk
zal zijn dat de totstandkoming van de algemene maatregel van bestuur niet
vertraagd mag worden door het eveneens in procedure zijnde wetsvoorstel.Voor de situatie dat een ministeriële regeling dient te worden vervangen
door een algemene maatregel van bestuur wordt in principe gekozen voor een
gelijktijdige behandeling in de ministerraad van de ministeriële buitenwerkingstellingsregeling
en het desbetreffend ontwerp voor een algemene maatregel van bestuur. Onder
opgave van reden kan behandeling in de ministerraad van de definitieve voorziening
op een later moment plaatsvinden, echter in beginsel binnen een periode van
een maand na de behandeling van de buitenwerkingstellingsvoorziening. Enig
uitstel zal overigens wel eens noodzakelijk kunnen blijken, bijvoorbeeld omdat
het inbouwen van een definitieve voorziening in een bestaand regelgevingscomplex
door zijn complexiteit meer tijd vergt dan het vaststellen van een zelfstandige
voorziening. Ook kan enig uitstel aangewezen zijn indien duidelijk is dat
ten aanzien van hetzelfde onderwerp binnen een korte periode nog meer nieuwe –
binnen een korte termijn te implementeren – internationale besluiten
tot stand zullen worden gebracht. In het algemeen zal het overigens niet altijd
zo zijn dat er sprake is van een één op één-vertaling.De hiervoor beschreven termijnen gelden eveneens in het geval dat een
algemene maatregel van bestuur wordt vervangen door een formele wetswijziging,
alsmede in het geval dat een ministeriële regeling dient te worden vervangen
door een formeelwettelijke bepaling.Het kabinetsstandpunt is in deze zin aangepast.5. Reeds bestaande regelgeving. In het concept-kabinetsstandpunt wordt geconcludeerd dat tegen de achtergrond
van het ICER-advies zowel artikel 18.2 van de Telecommunicatiewet, als het
bij de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstel tot wijziging van de Wet milieubeheer
(kamerstukken II 1997/98, 25 991) aanpassing behoeven. Ook het binnen
het ministerie van Verkeer en Waterstaat voorbereide wetsvoorstel bevordering
tijdige implementatie Verkeer en Waterstaat zal in overeenstemming worden
gebracht met het advies.De Raad adviseert om naast de wijziging van artikel 18.2 van de Telecommunicatiewet,
ook de nota van wijziging in het kader van wetsvoorstel 25 991 en het
aan het ICER-advies aangepaste wetsvoorstel bevordering tijdige implementatie
Verkeer en Waterstaat aan hem ter advisering voor te leggen.Het valt de Raad overigens op dat wordt gezwegen over de overige in de
bijlage bij het ICER-advies opgenomen, reeds bestaande, wettelijke implementatievoorzieningen.
De Raad adviseert ook die bepalingen nader te bezien tegen de achtergrond
van het advies.5. Reeds bestaande regelgevingHet advies van de Raad om de voorgenomen wijziging van artikel 18.2 van
de Telecommunicatiewet, de nota van wijziging in het kader van wetsvoorstel
25 991 en het aan het kabinetsstandpunt aan te passen wetsvoorstel bevordering
tijdige implementatie Verkeer en Waterstaat, aan hem ter advisering voor te
leggen zal niet zonder meer worden gevolgd. Voorzover in het concept-kabinetsstandpunt
is aangegeven op welke wijze de hier bedoelde bepalingen in overeenstemming
zullen worden gebracht met dat standpunt zoals het komt te luiden na verwerking
van het advies van de Raad, wordt nieuwe advisering minder opportuun geoordeeld.
Anders is dit indien in de bepalingen wijzigingen worden aangebracht die niet
direct volgen uit het kabinetsstandpunt.Het valt de Raad op dat gezwegen wordt over de mogelijke gevolgen voor
de in een bijlage bij het ICER-advies opgenomen, reeds bestaande, wettelijke
implementatievoorzieningen. Het heeft echter altijd in de lijn der bedoelingen
gelegen deze bepalingen nader te bezien tegen de achtergrond van het advies
van de Raad. Voorzover naar aanleiding hiervan wijziging van een of meer bepalingen
noodzakelijk wordt geoordeeld, zal van geval tot geval worden bezien wanneer
en op welke wijze de wijziging ter hand zal worden genomen. Naar
aanleiding van de opmerking van de Raad schept het kabinetsstandpunt nu nadrukkelijk
duidelijkheid op dit punt.6. Samenvatting. De Raad betreurt het dat er geen analyse is gemaakt van de thans nog bestaande
knelpunten bij de implementatie, en meer in het bijzonder van de verschillen
die zich op dit punt voordoen tussen de verschillende ministeries. Hij verwacht
dat zolang deze knelpunten niet worden opgelost geen wezenlijke verbetering
in de situatie is te verwachten van een bijzondere implementatievoorziening.
Het opnemen van een dergelijke voorziening kan in de huidige situatie zelfs
leiden tot oneigenlijk gebruik. Om dit te voorkomen zou moeten worden gewaarborgd
dat van de voorziening slechts gebruik kan en zal worden gemaakt indien de
implementatietermijn op objectieve gronden voorzienbaar te kort is om tijdig
een regeling op het geëigende niveau tot stand te brengen. Slechts in
uitzonderlijke situaties – als de implementatietermijnen zeer kort of
zelfs afwezig zijn – acht de Raad toepassing van de voorziening toelaatbaar.
Een termijn van zes respectievelijk 18 maanden kan in dit verband in ieder
geval niet als zeer kort worden gekwalificeerd. In zo'n uitzonderlijke situatie
kan de wet in beginsel slechts bij algemene maatregel van bestuur, en in slechts
één zeer bijzonder – in punt 4c genoemd – geval
bij ministeriële regeling, buiten werking worden gesteld. Voor de buitenwerkingstelling
van een algemene maatregel van bestuur door een ministeriële regeling
geldt, mutatis mutandis, hetzelfde. Het moet dan wel gaan om een voor de implementatie
noodzakelijke regeling, terwijl de implementatietermijn op objectieve gronden
voorzienbaar te kort moet zijn om tijdig een regeling op het geëigende
niveau tot stand te brengen. Indien het gaat om implementatie van niet-rechtstreeks
toepasselijke internationale besluiten dient het ontwerpbesluit of –
in voorkomend geval – de ontwerp-ministeriële regeling bovendien
te worden voorgehangen.Het wetsvoorstel ter vervanging van de algemene maatregel van bestuur
dient – ten slotte – te worden ingediend op het moment waarop
laatst genoemde maatregel wordt vastgesteld dan wel binnen een vaste termijn
daarna.Tegen openbaarmaking van dit advies bestaat bij de Raad van State geen
bezwaar.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik verzoek u goed te vinden dat het kabinetsstandpunt Versnelde implementatie
van EG- en andere internationale besluiten aan de Tweede en Eerste Kamer der
Staten-Generaal wordt gezonden.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26200-VI-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl