Patiënten/consumentenbeleid; Brief minister met een reactie op het RVZ-advies 'Gepaste zorg'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27807, nr. 24

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

01-09-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

27807 nr. 24

25-08-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Standpunt2.1 Algemeen2.2 Betere informatieGezondheidsbevorderingHoe te beslissen al of niet een arts te raadplegen?Investeren in richtlijnontwikkeling en het implementeren
van richtlijnenOndersteunen van het nakomen van afspraken2.3 Financiële prikkels2.3.1 AanbevelingenHoe te beslissen al of niet een arts te raadplegen?Uitgavenmanagement2.3.2 Effecten van financiële prikkels als eigen
betalingen en de no-claimteruggaveregelingTabel 1: Effecten maatregelen op uitgaven en gedrag2.3.3 De no-claimteruggaveregeling, eigen bijdragen en
de huisarts3. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27807Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 807Patiënten/consumentenbeleidnr. 24BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 25 augustus 20041. InleidingU heeft mij 15 juni jl. gevraagd of ik zou kunnen voldoen aan het
verlangen van het geachte lid Kant om met spoed een reactie van de regering
te geven op de RVZ-advies «Gepaste Zorg», dat mij 9 juni
jl. is aangeboden. Hierbij doe ik u dat standpunt toekomen.Aan de RVZ was gevraagd in te gaan op prikkels om overconsumptie van zorg
tegen te gaan. Hiertoe was een viertal vragen geformuleerd:1. Of Nederland zich wat zorgconsumptie betreft onderscheidt van andere,
cultureel vergelijkbare landen.2. Hoe in andere landen patiënten en zorgverleners worden uitgedaagd,
geprikkeld en/of beloond om onnodige zorgconsumptie tegen te gaan.3. Welke buitenlandse praktijken bruikbaar zijn in de Nederlandse zorgcontext.4. In te gaan op uitgavenmanagement. Het gaat daarbij om de vraag op welke
wijze de kosten voor gezondheidszorg beheerst kunnen worden in een omgeving
waarin sprake is van marktgerichte zorg en verzekering en kostenbeheersing
niet meer identiek is aan budgettering en aanbodregulering.Bovenstaande adviesaanvraag is relevant geworden, omdat de afgelopen jaren
de kosten van de gezondheidszorg omhoog zijn geschoten. De toegenomen uitgaven
wijzen op meerconsumptie en mogelijkerwijs zelfs op overconsumptie ten opzichte
van het verleden. Overconsumptie moet zoveel mogelijk worden voorkomen. Ik
kies in dat verband voor een aanpak langs twee sporen: betere informatie voor
patiënten/consumenten enerzijds en financiële prikkels anderzijds.
Ik zal ingaan op de concrete aanbevelingen die de RVZ doet voor beide sporen,
waarbij ik rekening houd met eerdere adviezen van de RVZ. Opvallend vind ik
overigens dat het RVZ-advies «Gepaste Zorg» weinig
voortbouwt op eerdere RVZ-adviezen én er zelfs op een aantal punten
op gespannen voet mee staat.2. Standpunt2.1 AlgemeenOp de vraag of Nederland zich wat zorgconsumptie betreft onderscheidt
van andere, cultureel vergelijkbare landen, stelt de RVZ dat Nederland wat
het gebruik van zorg betreft redelijk gunstig afsteekt ten opzichte van een
groot aantal andere westerse landen. Met betrekking tot de zorgquote neemt
Nederland een middenpositie in. Ik wil daarbij de volgende kanttekening maken.
In de afgelopen jaren zijn in Nederland de zorguitgaven veel sneller gestegen
dan in andere landen. Met een vermoedelijke zorgquote van 9,7% in 2004 heeft
Nederland zich inmiddels ferm in de Europese voorhoede genesteld.Op de vraag hoe in andere landen patiënten en zorgverleners worden
geprikkeld om onnodige zorgconsumptie tegen te gaan, gaat de RVZ in op zowel
financiële als niet-financiële prikkels. De RVZ trekt daarbij de
voorzichtige conclusie dat «niet-financiële
prikkels waarschijnlijk effectiever zijn dan financiële prikkels»
bij het bevorderen van gepaste zorg. De reden hiervoor is dat het niet zorgvuldig
inzetten van financiële prikkels kan leiden tot onderconsumptie door
verzekerden. Overconsumptie is mogelijk als artsen financieel voordeel hebben
van een lange/dure behandeling. Financiële prikkels voor verzekerden
kunnen wel de doelmatigheid bevorderen, als deze gericht worden ingezet op
plaatsen waar verzekerden zelf invloed kunnen uitoefenen om wel of geen zorg
te gebruiken.De aanbevelingen heb ik gelezen als antwoord op zowel de vraag welke buitenlandse
praktijken bruikbaar zijn in de Nederlandse zorgcontext, als op de vraag hoe
verder te gaan met uitgavenmanagement.Ik verbind aan de analyse van de RVZ dan ook de conclusie dat een tweesporenbeleid
noodzakelijk is, van zowel niet-financiële als financiële prikkels.
Het is dan ook nooit mijn beleid geweest om kostenbeheersing uitsluitend via
financiële prikkels te bevorderen. Beide sporen zijn noodzakelijk. In
paragraaf 2.2 ga ik nader in op de niet-financiële prikkels en in
paragraaf 2.3 op de financiële prikkels.2.2 Betere informatieGezondheidsbevorderingDe RVZ wijst er in zijn analyse op dat gedrag de meest belangrijke determinant
voor gezondheid is. De RVZ doet verschillende aanbevelingen met een niet-financieel
karakter om dit gedrag te beïnvloeden. Hij stelt dat het de taak van
de overheid is om op dit gebied tot een goede educatie te komen die leidt
tot zoveel mogelijk «health literacy» bij burgers. Voorts moet
de overheid zorgen voor continue voorlichting en betrouwbare informatieverschaffing
over gezondheid en leefwijze. Ik beschouw deze aanbevelingen als een ondersteuning
van het beleid dat ik in de nota «Langer gezond leven; ook een kwestie
van gezond gedrag» (Tweede Kamer vergaderjaar 2003/2004, 22 894
nr. 20) heb uiteengezet.Hoe te beslissen al of niet een arts te raadplegen?De RVZ komt op dit terrein met zowel financiële als niet-financiële
aanbevelingen. Op de financiële aanbevelingen kom ik in de volgende paragraaf terug. De RVZ stelt voor dat de overheid en de zorgverzekeraars ervoor
zorgen dat burgers met hun vragen op een website of callcenter terecht kunnen.
Potentiële zorgvragers kunnen dan informatie inwinnen over hun hulpvraag,
waarmee het onnodige beroep op zorg afneemt.Ik beschouw deze aanbeveling als een ondersteuning van het door mij ingezette
beleid om de versnippering in de informatievoorziening tegen te gaan, door
een portalorganisatie te starten die voor alle zorggebruikers toegankelijk
is. Deze portalorganisatie zorgt ervoor dat zorggebruikers bij één
internetadres, één telefoonnummer en zo mogelijk ook bij fysieke
loketten in de buurt, terecht kunnen met hun vragen over de zorg. Hierbij
gaat het om vragen over patiëntenrechten, preventie, klachten, ziekten,
diagnoses, behandelingen, zorgaanbieders en zorgverzekeraars. De portalorganisatie
biedt niet direct antwoord op de vraag of een zorggebruiker bij bepaalde symptomen
al dan niet een arts moet raadplegen. Wel biedt de portalorganisatie betrouwbare
informatie die behulpzaam kan zijn bij de keuze die zorggebruikers maken om
al dan niet een arts te raadplegen, zoals informatie over symptomen van ziekten.
Ik koers erop dat eind 2004 vergelijkende informatie over zorgverzekeraars
voor zorggebruikers beschikbaar is. Hierbij gaat het om informatie over prijs/dekking
verzekering, service/bereikbaarheid/bejegening, verzekerdentevredenheid en
ingekochte zorg. Vanaf 2005 wordt vervolgens – voor zover mogelijk –
informatie over de kwaliteit van de ingekochte zorg toegevoegd en in 2006
wordt de dienstverlening uitgebreid met beantwoording van vragen via een telefoonlijn.
Voor het overige verwijs ik naar mijn brief over patiënten/consumentenbeleid
«beleidsbrief nota Met zorg kiezen» (Tweede Kamer vergaderjaar
2003/2004, 27 807 nr. 22).Investeren in richtlijnontwikkeling en het implementeren
van richtlijnenDe RVZ constateert grote regionale verschillen en grote interdoktervariatie
bij een aantal medische interventies. Hoewel het merendeel van de artsen de
bestaande richtlijnen ten aanzien van de geanalyseerde interventies goed volgt,
leveren een aantal artsen zorg die bewezen ineffectief is. Daar ligt ruimte
voor verbetering. Met initiatieven zoals Sneller Beter en het gericht ondersteunen van het kwaliteitsbeleid in de zorg geef
ik invulling aan de aanbevelingen van de RVZ om te bevorderen dat de belangrijkste
schakel in de keten naar gepaste zorg, namelijk de zorgaanbieder, daadwerkelijk
gepaste zorg levert. Ook de stelselherziening en de ruimte die zorgverzekeraars
krijgen om gepaste zorg in te kopen, dragen bij aan de lijn die de RVZ voorstaat.De RVZ beveelt aan om gegevens over de performance van zorgaanbieders
en zorgverzekeraars openbaar te maken. Deze informatie ondersteunt burgers
bij de onderbouwde keuze van zorgverzekeraar en zorgaanbieder. Het RVZ-voorstel
onderschrijf ik zeer. Ik heb u dat reeds gemeld per de eerder genoemde brief
over het patiënten/consumentenbeleid. Ik heb inmiddels opdracht gegeven
om na te gaan hoe een dergelijk overzicht het beste kan worden opgesteld en
gepubliceerd.Ondersteunen van het nakomen van afsprakenDe aanbevelingen die de RVZ richt tot de verzekeraars en huisartsen om
patiënten te helpen therapietrouw te zijn, lijken me passend in het streven
naar meer gepaste zorg. Ik overweeg in het kader van heldere verantwoordelijkheidstoedeling
vooralsnog op dit gebied geen nieuw overheidsbeleid.2.3 Financiële prikkels2.3.1 AanbevelingenHoe te beslissen al of niet een arts te raadplegen?Hiervoor ben ik reeds ingegaan op de aanbevelingen van de RVZ over betere
informatie voor patiënten/consumenten. Hieronder staat de rol van financiële
prikkels centraal. De RVZ stelt voor eigen bijdragen te gaan heffen bij zelfverwijzing.
De RVZ noemt hierbij twee praktische voorbeelden. Ten eerste een eigen bijdrage
voor verzekerden die zonder verwijzing van een huisarts een medisch specialist
consulteren (bijvoorbeeld in geval van spoedeisende hulp). Ten tweede stelt
de RVZ voor verzekeraars de mogelijkheid te bieden eigen bijdragen te vragen
aan hun verzekerden indien zij zorg betrekken van niet-gecontracteerde zorgaanbieders.Ik stel vast dat de RVZ hier pleit voor een gerichte inzet van het instrument
van eigen betalingen. Hoewel deze varianten zeker interessant zijn, denk ik
dat een no-claimteruggaveregeling voor curatieve zorg toch te verkiezen valt;
dit onder meer vanuit het oogpunt van financiële toegankelijkheid (geen
liquiditeitsdrempel) en beperking van administratieve lasten.UitgavenmanagementTen aanzien van uitgavenmanagement is de RVZ nog zeer recent tot de volgende
conclusie gekomen: «Eigen betalingen zijn een instrument
voor uitgavenmanagement dat zowel op de korte als op de lange termijn effect
heeft.» De RVZ wijst hierop in «Exploderende zorguitgaven.
Signalement over uitgavenmanagement» (maart 2003), een signalement dat
de RVZ uitbracht ten behoeve van de kabinetsformatie van Balkenende II. De
RVZ stelde destijds voor om het totaal aan eigen betalingen in de zorg te
verhogen met ruim 3 miljard euro, door ondermeer een eigen risico van € 500
in te voeren.De RVZ sluit dit signalement af met de volgende conclusie «Eigen betalingen – conditio sine qua non voor vraagsturing –
vergroten de kans op een doelmatiger gebruik via eigen verantwoordelijkheid
voor de zorg. Dit creëert een reële vraagzijde en er zal een nieuwe
interactie en dynamiek tussen patiënt en hulpverlener kunnen ontstaan.
De hulpverlener zal gedwongen worden tot kwaliteit en doelmatigheid. Een vergaande
afbouw van de aanbodregulering, inclusief het stimuleren van de ondernemingszin,
is een noodzakelijk complement van het lusten voor lasten-scenario: meer verantwoordelijkheid
bij de consument, meer vrijheid bij de producent. Die tweeslag en die herverdeling
van rollen ziet de Raad als de enige vruchtbare aanpak van het uitgavenmanagement».Deze passage maakt duidelijk dat meer en nieuwe verantwoordelijkheden
voor de burger een absolute vereiste zijn voor de gewenste vraagsturing in
de zorg. Dit kan op de manier zoals de RVZ in het signalement voorstaat, namelijk
door het invoeren van een eigen risico van € 500. Zelf heb ik gekozen
voor een mildere variant, namelijk het invoeren van een no-claimteruggaveregeling
van € 250.Ik zou het hebben gewaardeerd als de RVZ in zijn rapport «Gepaste
Zorg» meer ingegaan was op intelligente en creatieve manieren van uitgavenmanagement,
zoals in het uitgebrachte signalement, waarin de RVZ ondermeer schrijft: «Op dit moment zijn er nog nauwelijks landen met systemen waarin
het spaarmotief een belangrijke rol speelt bij de financiering van de zorg.
Uitzonderingen zijn Singapore en Zuid-Afrika». Ik laat momenteel
inventariseren of het gebruik van het «spaarmotief» in de Nederlandse situatie ook een ondersteuning kan vormen voor het beleid
van meer eigen verantwoordelijkheid voor de burger. In Singapore gaan zeer
hoge eigen betalingen gepaard met een zeer lage zorgquote (3,7% in 2002),
zodat de burgers aldaar lage collectieve kosten dragen voor een hoogstaande
gezondheidszorg.2.3.2 Effecten van financiële prikkels als eigen
betalingen en de no-claimteruggaveregelingDe RVZ brengt in zijn rapportage «Exploderende Zorguitgaven»
de gevolgen van het invoeren van eigen bijdragen en/of eigen risico in beeld.
Tabel 1 geeft deze gevolgen weer. Ter vergelijking heb ik de effecten van
de no-claimteruggaveregeling toegevoegd.Allereerst valt op dat de RVZ zowel voor eigen bijdragen als voor een
eigen risico een positief (remmend) effect verwacht op de uitgaven; dit zowel
op de korte als de lange termijn. Tevens verwacht de RVZ een positief effect
van die instrumenten op het gedrag van alle partijen in de zorg: burger, aanbieder
en verzekeraar. Dat zijn voor mij belangrijke conclusies. Dit geldt ook voor
de conclusie van de RVZ dat eigen betalingen en eigen risico negatieve effecten
voor de burger hebben. De RVZ wijst op een ongewenst effect op inkomens- en
risicosolidariteit. Mede om die reden heb ik besloten te kiezen voor de no-claimteruggaveregeling
in de Ziekenfondswet.In de memorie van toelichting op het wetsvoorstel is dit kort en krachtig
weergegeven. «De no-claimteruggaveregeling vermijdt
de liquiditeitsdrempel die het eigen risico met zich meebrengt en geeft positieve
in plaats van negatieve prikkels». Het belangrijkste solidariteitsargument
is echter dat de no-claimteruggaveregeling bijdraagt aan de houdbaarheid van
een goede gezondheidszorg op lange termijn voor alle Nederlanders, ongeacht
hun inkomen of gezondheidssituatie. Daarmee garanderen we anno 2004 de solidariteit
met gebruikers van zorg in de toekomst. De solidariteit met de huidige gebruikers –
met name chronisch zieken – is gegarandeerd via het hanteren van minimale
toegangsdrempels en diverse inkomenscompensatieregelingen (o.a. verzilveringsregeling).Ook ten aanzien van de uitvoerbaarheid scoort een no-claimteruggaveregeling
beter. Deze leidt immers tot minder administratieve lasten dan een eigen bijdrage
of eigen risicoregeling.Tabel 1: Effecten maatregelen op uitgaven en gedrag Eigen bijdragenEigen risicoNo-claim teruggaveregelingiEffect uitgaven korte termijn+ +++  Effect uitgaven lange termijn+ +++  EU-bestendigheid000/+Gevolgen burger–––/+ Uitvoerbaarheid en hardheid. +++++ Effect zorgconsumptie patiënt*+ +++  Effect doelmatigheid aanbieder*+00 Effect zorginkoopgedrag verzekeraar*+ +++ Bron: RVZ (i) Bewerking Ministerie van VWS* Een plusteken in deze kolom staat voor minder consumptie.De RVZ schrijft in zijn rapport «Gepaste Zorg» over de niet-financiële
en de financiële prikkels: «Uit de analyse van
de ingezette prikkels kan niet geconcludeerd worden dat er prikkels zijn die
bewezen effectief zijn om gepast gebruik te bevorderen». Tot
deze conclusie komt het RVZ op basis van literatuuronderzoek. Deze conclusie
is mijn inziens niet overtuigend, omdat blijkt dat financiële prikkels
wel degelijk een gedragseffect teweeg brengen. In sommige gevallen
is het echter zo dat dit gedragseffect (deels) teniet wordt gedaan, doordat
artsen anders gaan voorschrijven (bijv. meer handelingen per bezoek). Dit
betekent mijn inziens dat we lessen uit het verleden ter harte moeten nemen,
en financiële prikkels op een slimme en effectieve manier moeten inzetten.
Recente ontwikkelingen in Duitsland en Nederland laten zien dat eigen betalingen
wel degelijk de overconsumptie verminderen. Zo hebben nieuwe eigen bijdragen
in Duitsland ertoe geleid dat de uitgaven voor medicijnen en (huis)artsen
het eerste kwartaal respectievelijk 12 en 10 procent minder waren dan een
jaar eerder. Overigens kennen naast Duitsland ook andere landen een actief
gebruik van eigen bijdragen. In Nederland hebben na de verhoging van de eigen
bijdrage in de AWBZ circa 15 000 gebruikers (3,6% van alle cliënten)
de thuiszorg opgezegd. De opzeggingen hebben voornamelijk betrekking op enkelvoudige
huishoudelijke verzorging. In veel van de gevallen ging het om relatief jonge
cliënten/minder bejaarden met een partner. Deze categorie doet na het
opzeggen veelal een beroep op mantelzorg, particuliere zorg of redt zich zelf.Bij eigen bijdragen en eigen risico's is er sprake van een negatieve prikkel.Bij de no-claimteruggaveregeling wordt overconsumptie enigszins geremd
vanwege de ingebouwde positieve prikkel. Het zet
gebruikers van zorg aan tot het nadenken over het gebruik van zorg. Anders
dan bij een eigen bijdrage of een eigen risico vormt onderconsumptie geen
reëel risico bij de no-claimteruggaaf. Deze regeling legt immers geen
enkele financiële verplichting op aan de patiënt bij het raadplegen
van een (huis-)arts.Het CPB heeft het effect van de no-claimteruggaaf op de zorgvraag geraamd
en komt daarbij tot het substantiële bedrag van 0,2 mrd euro op de korte
termijn. De verwachting is dat dit bedrag in de loop van de tijd zal toenemen.
Bij dergelijke ramingen baseert het CPB zich op het Zorgmodel, waarin wetenschappelijke
inzichten op het gebied van eigen betalingen zijn verwerkt (zie hiervoor Ramingsmodel
Zorgsector. Eindrapport tweede fase van het CPB in samenwerking met SCP)1.Door mijn keuze voor de no-claimteruggaveregeling daalt de groei van de
zorguitgaven niet zo sterk als op het moment dat burgers direct moeten afrekenen.
De geraamde afname van de groei van de zorguitgaven bedraagt circa 200 miljoen
euro. Dat betekent in het licht van de huidige begrotingsstanden dat er 200
miljoen euro minder hoeft te worden bezuinigd binnen de zorg.2.3.3 De no-claimteruggaveregeling, eigen bijdragen en
de huisartsDe RVZ stelt dat eigen bijdragen vooral het kostenbewustzijn versterken
op plaatsen waar verzekerden zelf invloed hebben. Het gaat dan om minder ernstige
klachten die in principe in eerste instantie door de huisarts worden behandeld.
De opvatting van het kabinet is dat verhoging van het kostenbewustzijn bij
burgers een cruciale schakel is in vernieuwing van het zorgsysteem, dit laatste
met als primair doel de houdbaarheid op lange termijn.Deze redenering volgend kan de conclusie niet anders zijn dan dat in een
effectieve no-claimteruggaveregeling de huisarts niet mag ontbreken. Daar
zijn nog enkele redenen aan toe te voegen.Ten eerste blijkt uit de RVZ-rapport dat maar liefst 4% van de Nederlanders
zich ervan bewust is dat zij onnodig gebruik maken van huisartsenzorg. Dit
is gelijk aan 3 miljoen contacten met de huisarts op jaarbasis. Hierdoor ontstaat
oneigenlijke werkdruk bij de huisarts, waardoor deze minder aandacht kan schenken
aan die patiënten, voor wie een beroep op de huisarts wel
noodzakelijk is. Het aantal van 3 miljoen contacten is waarschijnlijk nog
een onderschatting, daar huisartsen volgens het RVZ-rapport zelf hebben aangegeven
dat 14% van de zorgvraag waar zij mee te maken krijgen onnodig is.Ten tweede is het gebruik van de huisarts het meest evenwichtig over de
verschillende bevolkingsgroepen verspreid. Het niet meenemen van de huisarts
leidt zodoende tot een financieel zwaardere belasting van de veelgebruikers
van zorg. Ik wil dit voorkomen.Ten derde leidt het uitzonderen van de huisarts tot een budgettaire derving
en minder kostenbewustzijn bij burgers. De budgettaire derving zal elders
gedekt moeten worden in de gezondheidszorg.3. ConclusieHet RVZ-advies «Gepaste Zorg» had als doel een bijdrage te
leveren aan de discussie over het belang van (financiële) prikkels in
de zorg. Ik stel vast dat «Gepaste Zorg» weinig voortbouwt op
eerdere RVZ-adviezen én er zelfs op een aantal punten op gespannen
voet mee staat. In eerdere adviezen wordt actief gepleit voor de invoering
van eigen betalingen in de zorg. Dit vanuit het oogpunt van financiële
opbrengst maar ook van gedragseffect op burgers, aanbieders en verzekeraars.De RVZ is kritisch op de solidariteitseffecten van eigen betalingen. Ik
ben van mening dat via de invoering van een no-claimteruggaveregeling de toegankelijkheid
van de zorg voor alle burgers gewaarborgd blijft. Tevens zal deze regeling
een positief effect hebben op de betaalbaarheid van de zorg en zal het bijdragen
aan het kostenbewustzijn van burgers. Ten slotte sterkt het RVZ-advies mij
in de overtuiging dat het uitbouwen van financiële prikkels goed aansluit
bij internationale ontwikkelingen.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. HoogervorstXNoot1Vliet, R.C.J.A. van (1998), Schatting verzekeringseffecten op basis van
de CBS Gezondheidsenquête ten behoeve van Ramingsmodel Zorgsector, Erasmus
Universiteit Rotterdam Vliet, R.C.J.A. van en H.G. van der Burg (1996), Verdelingsfuncties
voor kosten van zorgvoorzieningen, iBMG, Erasmus Universiteit Rotterdam. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27807-24.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl