Wijziging van de Mediawet met het oog op noodzakelijke verbeteringen van de wet en de uitvoering daarvan; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28476, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

31-07-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28476 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. Algemeen deelII. ArtikelsgewijsArtikel IOnderdeel APunt 1Punten 2, 3 en 6Punten 4 en 5Punt 7Onderdeel BOnderdeel C en artikel IIOnderdeel DOnderdeel EOnderdeel FOnderdelen G en IOnderdeel HOnderdeel JOnderdeel KOnderdeel LOnderdeel MOnderdeel NPunt 1Punt 2Onderdeel OOnderdelen P en SOnderdeel Q en HHOnderdeel ROnderdeel TOnderdeel UOnderdelen V en WOnderdelen X en YArtikelen 71i, tweede lid, en 71l, eerste lidArtikelen 71k, tweede lid en vierde lid, onderdeel b,
71l, eerste lid en tweede lid, onderdeel b, en 71m, eerste en tweede lidArtikel 71k, derde lidArtikel 71m, derde en vierde lidOnderdeel ZOnderdeel AAOnderdeel BBPunt 1Punt 2Onderdeel CCOnderdelen DD en EEOnderdeel FFOnderdeel GGOnderdeel IIOnderdeel JJOnderdeel KKArtikel IIIArtikel IVArtikel VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28476Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 55 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 476Wijziging van de Mediawet met het oog op noodzakelijke verbeteringen
van de wet en de uitvoering daarvannr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. Algemeen deelDe in dit wetsvoorstel opgenomen wijzigingen vloeien voort uit de wenselijkheid
de Mediawet op een aantal onderdelen te wijzigingen met het oog op technische
verbetering van de wet en de uitvoering daarvan. De wijzigingen zijn dan ook
voor het overgrote deel technisch van aard.Het Nederlandse omroepbestel wordt gekenmerkt door dualiteit, waarbij
naast de publieke omroep de commerciële omroep een volwaardige positie
in het medialandschap inneemt. De publieke omroep is vrijwel geheel in de
Mediawet geregeld, terwijl de regels voor de commerciële omroep met betrekking
tot de verplichtingen ten aanzien van de programma's (waaronder de voorschriften
inzake reclame, telewinkelen, sponsoring en de Europese quotaverplichtingen)
op grond van artikel 71g van de Mediawet voor het overgrote deel in het Mediabesluit
zijn vastgelegd. In de memorie van toelichting bij de wet van 18 december
1991 (Stb. 769), houdende wijziging van bepalingen van de Mediawet met het
oog op de invoering van landelijke commerciële omroep, is in de toelichting
op artikel 71g van de Mediawet aangegeven dat zolang de Europese richtlijn
(richtlijn 89/552/EEG van de Raad van de Europese Unie van 3 oktober
1989, PbEG L 298, hierna: de Europese richtlijn) nog niet in de Nederlandse
wetgeving is geïncorporeerd, de belangrijkste in deze richtlijn gestelde
eisen inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten voor wat betreft
de commerciële omroep nader worden uitgewerkt bij algemene maatregel
van bestuur (Kamerstukken II 1989/1990, 21 554, nr. 3, blz. 31). Mede
om reden van een snelle omzetting van richtlijnbepalingen is gekozen voor
deze, in beginsel als tijdelijk bedoelde delegatiemogelijkheid. Nu de Europese
richtlijn reeds geruime tijd in de Nederlandse mediawetgeving is geïncorporeerd,
vervalt de oorspronkelijke overweging om de regels voor de commerciële
omroep bij algemene maatregel van bestuur vast te leggen. In dit wetsvoorstel
worden de regels voor commerciële omroepen met betrekking tot de verplichtingen
ten aanzien van de programma's zoals die zijn opgenomen in de artikelen 52b
tot en met 52n van het Mediabesluit, overgeheveld naar de Mediawet. Daarbij
wordt, behoudens enkele technische verbeteringen, geen wijziging gebracht
in de desbetreffende regels.Implementatie ten aanzien van de commerciële omroep vergt dan voortaan
formele wetgeving. Opgemerkt zij dat EG-verplichtingen van de Europese richtlijn
zich richten op alle verzorgers van televisieprogramma's, dus op zowel publieke
als commerciële omroepinstellingen. Implementatie van mogelijke toekomstige
wijzigingen van de Europese richtlijn vergt dus in elk geval voor de publieke
omroep al formele wetgeving. De implementatie van de richtlijn voor de commerciële
omroep kan in die wetgeving gelijktijdig en in samenhang worden geregeld.
Om tegemoet te komen aan de wens om in de gevallen waarin de (wijziging van)
de Europese richtlijn dat vereist, over te kunnen gaan tot snelle implementatie,
wordt in de Mediawet de mogelijkheid van versnelde implementatie opgenomen
(artikel I, onderdeel GG).In dit wetsvoorstel is een wijziging van de bepaling van artikel 135 van
de Mediawet inzake het opleggen van bestuurlijke boeten door het Commissariaat
voor de Media opgenomen. Sinds de invoering van de Mediawet in 1988 is het
boeteregime ongewijzigd gebleven. Het stelsel van twee boetecategorieën,
te weten van maximaal f 200 000,– voor overtreding van bepalingen
inzake reclame, sponsoring en de bepalingen inzake non-commercialiteit van
de publieke omroep, en maximaal f 50 000,– voor overtreding
van de andere voorschriften, past in steeds mindere mate bij de aard van de
voorschriften van de Mediawet, met name doordat er in de loop der tijd specifieke
voorschriften in de Mediawet zijn bijgekomen. Voorts heeft de hoogte van de
boetes geen gelijke tred gehouden met de ontwikkelingen op de mediamarkt,
waarbij de invloed van adverteerders, sponsors en rechtenbezitters en de daarmee
gemoeide belangen toenemen en het kijk- en luisterpubliek voor het programma-aanbod
in grotere mate afhankelijk is geworden van bepaalde partijen, zoals omroepnetwerkbeheerders.
Optreden tegen overtredingen van de daarmee samenhangende voorschriften in
de Mediawet dient in alle gevallen adequaat te zijn. Naast een nadere onderverdeling
in drie boetecategorieën is een verhoging van de boetebedragen gewenst
om beter aan te sluiten bij de aard en de ernst van overtredingen van de verschillende
soorten bepalingen van de Mediawet. Verwezen moge worden naar onderdeel EE
en de toelichting daarbij.II. ArtikelsgewijsArtikel IOnderdeel APunt 1De Mediawet maakt onderscheid tussen publieke en commerciële omroep,
waarbij publieke omroep betrekking heeft op het verzorgen en uitzenden van
programma's door instellingen die zendtijd hebben verkregen. Het verzorgen
en uitzenden van programma's langs andere weg is in de systematiek van de
Mediawet «commerciële omroep». Overheidsinstellingen vallen,
voor zover aan hen geen zendtijd is toegewezen, in die systematiek onder het
begrip «commerciële omroepinstelling». In antwoord op vragen
van het voormalige kamerlid mevrouw Van Zuylen naar aanleiding van de verlening
van toestemming voor commerciële omroep aan het gemeentebestuur van Langedijk,
is door de toenmalige Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,
gesteld dat het niet wenselijk is dat overheden toestemmingen voor commerciële
omroep aanvragen en verkrijgen (Tweede Kamer, vergaderjaar 1997/98, Aanhangsel,
nr. 1206). Er was echter geen concrete weigeringsgrond in de Mediawet opgenomen
op grond waarvan het Commissariaat voor de Media de door de gemeente Langedijk
aangevraagde toestemming kon weigeren. Het ging daarbij overigens om een toestemming om gedurende korte tijd (drie dagen) uitzendingen te verzorgen
die geheel gewijd waren aan de gemeenteraadsverkiezingen en waarin geen reclame
werd uitgezonden. Omdat het om een tot dan toe incidenteel geval ging achtte
de toenmalige Staatssecretaris op dat moment wetswijziging nog niet noodzakelijk.
Hoewel niet direct te verwachten is dat overheden massaal toestemmingen voor
commerciële omroep gaan aanvragen, is het niettemin wenselijk vast te
leggen dat overheden zijn uitgezonderd van de rechtspersonen die een aanvraag
voor commerciële omroep kunnen indienen. Door in de definitie van commerciële
omroepinstelling in artikel 1, onderdeel dd, van de Mediawet overheidsinstellingen
uit te sluiten van dat begrip, wordt bereikt dat aan overheidsinstellingen
geen toestemming voor commerciële omroep kan worden verleend.Punten 2, 3 en 6In de praktijk is gebleken dat de definities van reclame-uiting, reclameboodschap
en telewinkelboodschap niet in alle gevallen tot een duidelijke toepassing
leiden. Op grond van de huidige definities is de vraag gerezen of telewinkelboodschappen
tevens onder de definitie van reclameboodschap vallen. Met enkele beperkte
technische aanpassingen in de definitie van reclame-uiting en telewinkelboodschap
kan de Mediawet op dit punt verduidelijkt worden.Punten 4 en 5De definities van «evenement» en «sportwedstrijd»
zoals die tot nu toe in artikel 26 van het Mediabesluit zijn opgenomen, zijn
onder meer van betekenis voor de toepassing van de bepalingen over de verplichtingen
ten aanzien van de programma's van commerciële omroepen. Omdat de bepalingen
van het Mediabesluit over de commerciële omroep worden overgeheveld naar
de Mediawet, worden de definities van «evenement» en «sportwedstrijd»
in de Mediawet opgenomen. Opgenomen is een algemene definitie van evenement
die de betrekkelijk willekeurige opsommingen van artikel 41a, eerste lid,
onderdeel, onder 1°, van de Mediawet, en artikel 26, onderdeel a, van
het Mediabesluit, vervangt.Voor de toepassing van artikel 41a van de Mediawet, dat betrekking heeft
op de mogelijkheid dat programma's van de publieke omroep worden onderbroken
door STER-reclame, heeft de nieuwe definitie van evenement geen gevolgen.
Onderbreking blijft net als nu slechts mogelijk bij programmaonderdelen die
het volledige verslag van sport- en cultuurevenementen betreffen en voorts
alleen in de tijdens het evenement voorkomende gebruikelijke pauzes of tussen
de daarin voorkomende zelfstandige onderdelen. Ook bij het verslag van evenementen
die een dergelijke structuur niet hebben, blijft de huidige situatie, namelijk
dat onderbreking niet is toegestaan, hetzelfde.Punt 7In de definitie van «open net» wordt een technische verbetering
aangebracht. Gebleken is dat door het gebruik van de zinsnede «waarop
televisieprogramma's voor algemene landelijke omroep of algemene omroep door
commerciële omroepinstellingen worden uitgezonden» in de huidige
definitie misverstand zou kunnen ontstaan over de reikwijdte van de definitie.
Op grond van de huidige tekst zou strikt formeel geredeneerd gesteld kunnen
worden dat alleen televisieprogrammanetten waarop programma's van binnenlandse
omroepen (publiek en commercieel) worden uitgezonden, als «open net»
worden aangemerkt. De tekst van onderdeel yy wordt zodanig verduidelijkt dat
er geen misverstand kan ontstaan over het feit dat in het kader van de Europese
richtlijn ook buitenlandse omroepinstellingen die voldoen aan de open net-criteria
daaronder vallen.Onderdeel BIn artikel 13c, eerste lid, is vastgelegd dat de primaire taak van de
publieke omroep is het verzorgen van programma's voor het algemene publiek
die ontvangen kunnen worden door de gehele bevolking in de verzorgingsgebieden
op landelijk, regionaal en lokaal niveau. Het gebruik van het begrip «open
netten» kan echter aanleiding geven tot misverstanden. In de definitie
van «open net» in artikel 1, onderdeel yy, van de Mediawet, die
specifiek is opgenomen met het oog op de invoering van de regels inzake de
uitzending van evenementen van aanzienlijk belang van artikel 72 en 73 van
de Mediawet, is een bereik van ten minste 75% van de Nederlandse bevolking
bepaald. Het bereik van de publieke omroep beslaat, zo volgt ook uit artikel
13, tweede lid, onderdeel a, en de definitie van landelijke, regionale en
lokale omroep in artikel 1, onderdelen u, v en w, van de Mediawet, echter
de gehele bevolking in de onderscheiden verzorgingsgebieden. Door een aanpassing
in artikel 13c, eerste lid, kan hierin verduidelijking worden aangebracht.
Door het vooropstellen van de verspreiding via de ether en kosteloze ontvangst
wordt tevens beter aangesloten bij de uitgangspunten en systematiek van de
Mediawet, waarin zendtijdtoewijzing en etheruitzending bij de publieke omroep
primair is.Onderdeel C en artikel IIIn overleg met de Nederlandse Programma Stichting (NPS) is geconcludeerd
dat een benoemingstermijn van vijf jaar, met de mogelijkheid van herbenoeming
voor een onbeperkt aantal termijnen, tot een relatief lange zittingsduur voor
bestuursleden van de NPS kan leiden. In het belang is van doorstroming en
vernieuwing is besloten de benoemingstermijn van de bestuursleden te verkorten
naar vier jaar, en de mogelijkheid van herbenoeming te beperken tot één
aansluitende termijn van vier jaar. Voorts is geconcludeerd dat de continuïteit
beter gediend is als de bepaling dat alle bestuursleden tegelijkertijd aftreden
wordt geschrapt. Aldus kan een beter evenwicht tussen continuïteit, doorstroming
en verjonging in de bestuurssamenstelling gerealiseerd worden. De wijze van
benoeming van bestuursleden van de NPS is daarmee tevens op vergelijkbare
wijze geregeld als bij onder meer de STER, de Wereldomroep, het Stimuleringsfonds
en de Educom.In artikel II is een overgangsregeling getroffen voor bestuursleden die
voor de eerste maal zijn benoemd in de loop van de op 1 januari 2000
geëindigde vijfjarige termijn van artikel 15, vierde lid, van de Mediawet,
zoals dat artikel luidde voor inwerkingtreding van deze wet. Deze leden hebben
slechts een deel van hun eerste benoemingstermijn zitting kunnen nemen en
zouden na de wijziging nog slechts één termijn van vier jaar
kunnen volmaken. Bepaald is dat deze leden voor een extra termijn van vier
jaar herbenoemd kunnen worden.Onderdeel DDeze wijziging betreft herstel van een onjuiste verwijzing in artikel
16, tweede lid, onderdeel n.Onderdeel EDit betreft een louter terminologische verbetering die er voor zorgt dat
de terminologie in onderdeel d gelijk is aan die van de onderdelen b en c
van het eerste lid van artikel 25.Onderdeel FDit betreft een redactionele verbetering. Gelet op de aanhef van artikel
30 dient de volgorde waarin in onderdeel c de colleges van Burgemeester en
Wethouders en Gedeputeerde Staten worden genoemd te worden omgedraaid.Onderdelen G en IDe (tussentijdse) concessiebeleidsplannen en de aanvragen voor erkenningen
van omroepverenigingen worden ingediend bij het Commissariaat voor de Media.
Deze dient binnen vier weken zijn opmerkingen over de door de NOS ingediende
(tussentijdse) concessiebeleidsplannen en de door omroepverenigingen ingediende
aanvragen voor een (voorlopige) erkenning aan de minister te zenden. Hoewel
bij gelegenheid van de recente concessie- en erkenningverlening door het Commissariaat
binnen vier weken geadviseerd kon worden, heeft het Commissariaat aangegeven
dat verlenging van deze termijn gewenst is. De recente concessieverlening
is niet maatgevend voor volgende gelegenheden. Zo hebben bij de concessiewet
alle op dat moment bestaande omroepverenigingen van rechtswege een erkenning
gekregen. De beleidsplannen van de omroepverenigingen en de toetsing daarvan
waren daar op afgestemd. Bij de volgende gelegenheid zal echter op grond van
de Mediawet een uitgebreidere beoordeling van de aanvragen en beleidsplannen
van zowel de huidige omroepverenigingen, als van nieuwe toetreders plaatsvinden.
Met het oog daarop is het redelijk om de adviestermijn voor het Commissariaat
met vier weken te verlengen tot acht weken.Over de (tussentijdse) concessiebeleidsplannen en de aanvragen voor erkenningen
adviseert ook de Raad voor cultuur. Bij de recente concessie- en erkenningverlening
is gebleken dat een termijn van vier weken ook voor de Raad voor cultuur te
kort is.Onderdeel HIn het Besluit van 21 mei 2001, houdende wijziging van het Mediabesluit
in verband met de wet van 23 maart 2000, Stb. 138 (invoering van een
vernieuwd concessiestelsel voor de landelijke publieke omroep) en de wet van
22 december 1999, Stb. 573 (afschaffing omroepbijdrage), zijn nieuwe
regels gesteld over de procedures voor de indiening van het concessiebeleidsplan
en de tussentijdse concessiebeleidsplannen en de indiening van en besluitvorming
over aanvragen voor een erkenning of voorlopige erkenning van omroepverenigingen.
Referentiepunt in de procedures zijn de tijdstippen waarop de in artikel 30c
van de Mediawet genoemde evaluatiecommissie rapporteert, alsmede de einddatum
van de vijfjaarlijkse erkenningperiode en de tienjarige concessieperiode.
Bepaald is dat de genoemde evaluatiecommissie rapporteert vóór
1 september van het jaar voorafgaande aan het jaar waarin een erkenning-,
respectievelijk concessieperiode afloopt. De bevindingen van de evaluatiecommissie
zijn van belang voor het opstellen van de (tussentijdse) concessiebeleidsplannen
van de NOS en de beleidsplannen van de omroepinstellingen. De tijdstippen
van indiening van de (tussentijdse) concessiebeleidsplannen en de aanvragen
voor erkenningen moeten daarom zodanig zijn, dat zowel de NOS bij het opstellen
van de (tussentijdse) concessiebeleidsplannen, als de omroepen bij het opstellen
van hun beleidsplannen en de aanvragen voor een erkenning, rekening kunnen
houden met het evaluatierapport. Voorts moet in de procedure rekening gehouden
worden met de benodigde tijd voor de in de Mediawet voorgeschreven advisering
door het Commissariaat voor de Media en de Raad voor cultuur. Tot slot moeten
de beslistermijnen zorgvuldige besluitvorming over de erkenningen en de concessieverlening
mogelijk maken. Daarbij wordt tevens rekening gehouden met de
benodigde tijd voor de formele procedures ten aanzien van de totstandkoming
van het koninklijk besluit tot verlening van de concessie aan de NOS. Bij
de nadere uitwerking van de geschetste procedures in het genoemde besluit
van 21 mei 2001 is gebleken dat, als uitgegaan wordt van het huidige
in de Mediawet opgenomen tijdstip waarop de genoemde evaluatiecommissie uiterlijk
rapporteert, voor de verschillende fasen in het proces slechts enkele weken
beschikbaar zijn. In de nota van toelichting bij het genoemde besluit van
21 mei 2001 is dan ook aangekondigd dat bij de eerstvolgende gelegenheid
het rapportagetijdstip voor de evaluatiecommissie in de wet zal worden vervroegd.Onderdeel JBij de concessiewet is het derde lid van artikel 39c vernummerd tot tweede
lid. In artikel 39g, tweede lid, wordt echter nog verwezen naar artikel 39c,
derde lid. Deze onjuiste verwijzing wordt hersteld.Onderdeel KNu de bepalingen voor de commerciële omroep, waaronder die over reclame
en programmaonderbrekende reclame, in de wet zelf worden opgenomen, is er
geen goede reden meer om vergelijkbare bepalingen die voor de STER gelden,
opgenomen in artikel 11 en 12 van het Mediabesluit, in het Mediabesluit te
laten staan. De bepalingen inzake de STER-reclame en de indeling van de STER-zendtijd
kunnen bij elkaar in artikel 41a van de Mediawet worden opgenomen en zullen
dus niet meer verspreid zijn over de Mediawet en het Mediabesluit. Voorts
kunnen de twee delegatiemogelijkheden van het huidige tweede en derde lid
vervallen, waardoor het aantal delegatiegrondslagen beperkt wordt.In verband met het opnemen van een algemene definitie van evenement in
artikel 1, onderdeel pp, van de Mediawet, zijn de bepalingen van artikel 41a,
eerste lid, onderdeel d, onder 2°, 3° en 4°, redactioneel vereenvoudigd.Ter implementatie van de in de Europese richtlijn opgenomen bepaling dat
afzonderlijke reclamespots een uitzondering moeten blijven, is in de Mediawet
het voorschrift opgenomen dat reclame alleen mag worden uitgezonden in blokken
die minimaal twee minuten duren. In de praktijk blijkt dat er in toenemende
mate te weinig aanbod van reclamespots op de televisie is om de ruimte in
de reclameblokken op basis van twee minuten per blok te benutten. Bij de STER
gaat het om ongeveer 30% van de reclameblokjes. Gevolg is dat deze blokjes
worden opgevuld met ander materiaal, zoals aankondigingen, promospots voor
programma's en charitatieve spots. Dit leidt er toe dat in veel gevallen het
reclameblok weer ruim over de twee minuten heen schiet. Het komt herhaaldelijk
voor dat een reclameblokje op die manier gerekt moet worden omdat een paar
seconden niet met reclame zijn gevuld. In die gevallen worden de blokjes dus
kunstmatig gerekt en duren ze onnodig lang, hetgeen ten koste gaat van zendtijd
voor de programma's. Besloten is de minimumduur van de reclameblokjes voor
televisie terug te brengen naar anderhalve minuut. Dit leidt in totaliteit
tot minder reclamezendtijd, omdat een groot aantal reclameblokken niet meer
kunstmatig opgevuld hoeft te worden. De gemiddelde lengte van een reclamespot
voor televisie is 30 seconden. Een minimumduur van anderhalve minuut per blok
is daarmee nog steeds ruim voldoende om te voldoen aan het voorschrift van
de Europese richtlijn dat afzonderlijke reclamespots een uitzondering moeten
blijven. De verkorting van de minimumduur per blok zal niet of nauwelijks
leiden tot meer reclameonderbrekingen bij de publieke omroep. Er gelden immers
stringente beperkingen ten aanzien van reclame bij de publieke omroep, met name terzake van de maximale hoeveelheid reclame per uur en programmaonderbrekende
reclame.Ook voor de commerciële omroep wordt de mimumduur per reclameblok
voor televisie teruggebracht tot anderhalve minuut (onderdeel Y, artikel 71g,
vijfde lid).Onderdeel LIn artikel 41b, eerste lid, onderdeel d, van de Mediawet, was bepaald
dat op twee televisieprogrammanetten dagelijks tussen 02.00 uur en 07.00 uur
geen programma's van de landelijke omroep worden uitgezonden. Deze bepaling,
in de Mediawet opgenomen bij de wet van 28 april 1994, Stb. 385, strekte
er toe de nachtelijke restcapaciteit, bijvoorbeeld bepaalde niet benutte uren
of een deel van de bandbreedte van een frequentie, van de voor landelijke
publieke omroep gereserveerde ethernetten onder voorwaarden beschikbaar te
stellen voor commerciële doeleinden (Kamerstukken II 1991/1992, 22 147,
nr. 22, blz 30–31, en Kamerstukken II 1992/1993, 23 257, nr. 3).
Inmiddels is de wijze van toewijzing van ether-frequenties veranderd. Sinds
de inwerkingtreding van de Telecommunicatiewet worden de gebruiksrechten op
frequentieruimte bij voorrang rechtstreeks aan de publieke omroep verleend.
De NOS heeft dan ook vergunningen verkregen voor de volledige gebruiksrechten
van de landelijk dekkende frequentieruimte voor de drie publieke televisieprogrammanetten.
Er wordt ook geen gebruik gemaakt van de restcapaciteit zoals indertijd voorzien.
De situatie ten tijde van het invoeren van de bepaling van artikel 41b, eerste
lid, onderdeel d, is daarmee verleden tijd. De bepaling heeft dan ook zijn
betekenis verloren. Het vervallen van deze bepaling betekent tevens dat de
vrijkomende nachtelijke rest-uren op de twee televisieprogrammanetten door
de publieke omroep benut kan worden, bijvoorbeeld voor verslaggeving over
bijzondere gebeurtenissen en evenementen en bij calamiteiten en buitengewone
omstandigheden.Onderdeel MOnderhavige bepaling stond tot nu toe in artikel 45, vierde lid, van de
Mediawet. Deze bepaling heeft betrekking op de toewijzing van zendtijd aan
regionale omroepinstellingen. De bepaling kan dan ook beter opgenomen worden
in artikel 42, van de Mediawet, dat betrekking heeft op toewijzing van zendtijd
aan lokale en regionale omroepinstellingen.Onderdeel NPunt 1In de praktijk blijkt het voor het Commissariaat voor de Media niet eenvoudig
om snel en adequaat in te grijpen wanneer er misstanden bij met name lokale
omroepinstellingen worden geconstateerd. Regelmatig komt het voor dat uit
onvrede met het bestuursbeleid of de programmering leden van het programmabeleidbepalend
orgaan hun functie neerleggen. De als bestaansvoorwaarde in artikel 30, onderdeel
c, van de Mediawet neergelegde eis van representativiteit van dat orgaan komt
dan in het gedrang. Op grond van de statuten heeft de omroepinstelling veelal
enkele maanden (drie á vier) de tijd om vacatures in te vullen. Als
dat niet lukt heeft de omroepinstelling, na de constatering dat niet aan artikel
30, onderdeel c, is voldaan, op grond van artikel 45, derde lid, nog een vol
jaar de tijd om het gebrek te herstellen. Aldus kan een omroepinstelling vijftien
maanden blijven uitzenden zonder dat aan de wettelijke representativiteitseis
is voldaan. Het is gewenst deze termijn te verkorten. Het Commissariaat stelde
aanvankelijk een regeling voor waarbij het Commissariaat zelf de termijn zou
kunnen bepalen. Belangrijk bezwaar hiertegen is echter dat het vaststellen
van een termijn aanleiding kan vormen voor het instellen van bezwaar
en beroep en zo tot extra belasting van het bestuurlijk en rechterlijk apparaat
kan leiden. Om die reden is gekozen voor een verkorting van de wettelijke
termijn naar vier maanden, hetgeen ook het Commissariaat thans een adequate
oplossing acht.Punt 2Het ontbreken van een uitzendverplichting voor lokale omroepinstellingen
kan er toe leiden dat omroepinstellingen lange tijd geen gebruik maken van
de toegewezen zendtijd. Zulke slapende omroepinstellingen kunnen daardoor
andere initiatieven die wel in staat zijn uitzendingen te verzorgen blokkeren.
Het is daarom gewenst in de wet op te nemen dat het Commissariaat voor de
Media de zendtijd kan intrekken als daarvan gedurende één jaar
geen gebruik is gemaakt. Daarvan is sprake indien in een periode van een jaar
geen programma is verzorgd dat gedurende ten minste twee maanden onafgebroken
is uitgezonden. Het moet dan gaan om een programma dat voldoet aan de wettelijke
programma-eisen. Deze regeling voorkomt dat de bepaling eenvoudig zou kunnen
worden omzeild doordat een lokale omroep om de termijn van een jaar te onderbreken
bijvoorbeeld slechts enkele minuten uitzendt. Gelet op de betrokkenheid van
het gemeentebestuur respectievelijk provinciebestuur bij de toewijzing van
zendtijd, is het gewenst dat het Commissariaat alvorens te beslissen over
intrekking van de zendtijd het gemeentebestuur respectievelijk het provinciebestuur
consulteert.Onderdeel OZowel voor de publieke als de commerciële omroep geldt het voorschrift
dat reclameboodschappen herkenbaar en duidelijk onderscheiden moeten zijn
van andere programmaonderdelen. Het voorschrift voor de publieke omroep wordt
zodanig technisch aangepast dat de bepaling redactioneel zoveel mogelijk overeenkomt
met artikel 71, eerste lid, waarin het voorschrift voor de commerciële
omroep is opgenomen.Onderdelen P en SIn de artikelen 52b en 56a van de Mediawet wordt de formulering «naam,
handelsmerk, logo of beeldmerk» vervangen door «naam of (beeld)merk».
De termen «logo» en «beeldmerk» zijn synoniem, terwijl
het begrip «handelsmerk» geen gangbaar en onderscheidend begrip
is naast (beeld)merk. De tussen haakjes geplaatste toevoeging «beeld»
is opgenomen om duidelijk te maken dat ook logo's daar onder vallen. Overigens
zijn, gelet op artikel 52b, tweede lid, van de Mediawet, niet alle (beeld)merken
als sponsorvermelding acceptabel. Bijvoorbeeld slogans, ook al zijn deze als
merk gedeponeerd, zijn op grond van het tweede lid van artikel 52b van de
Mediawet niet toegestaan.Onderdeel Q en HHDoor invoering van het in het onderhavige voorstel van wet voorgestelde
artikel 167 (verwezen zij naar onderdeel GG) wordt voorzien in de mogelijkheden
voor versnelde implementatie van Europese besluiten teneinde tijdige implementatie
te waarborgen. Het zesde lid van artikel 53 houdt zijn betekenis voor het
geval het in artikel 53 opgenomen stelsel van zelfregulering ter implementatie
van verplichtingen uit de Europese richtlijn niet naar behoren functioneert.
Omdat artikel 167 ook voorziet in de procedures zoals die thans in artikel
53, zevende en achtste lid, zijn opgenomen, kan daarnaar verwezen worden ter
vervanging van het zevende en achtste lid van artikel 53. Het vorenstaande
geldt mutatis mutandis voor artikel 169, dat op overeenkomstige wijze wordt
aangepast (onderdeel HH).Onderdeel RArtikel 54 van de Mediawet bevat bepalingen over het verplichte aandeel
Europese en onafhankelijke producties in de programma's van de publieke omroepen.
Bij de wijziging van artikel 54 van de Mediawet in de concessiewet is per
abuis de bepaling, inhoudende de afzonderlijke verplichting dat ten minste
een derde deel van de Europese onafhankelijke producties niet ouder mag zijn
dan vijf jaar vervallen. Dit is op korte termijn hersteld via een op artikel
54, derde lid, van de Mediawet, gebaseerde wijziging van het Mediabesluit
(Besluit van 21 mei 2001, Stb. 261, houdende wijziging van het Mediabesluit
in verband met de wet van 23 maart 2000, Stb. 138 (invoering van een
vernieuwd concessiestelsel voor de landelijke publieke omroep) en de wet van
22 december 2000, Stb. 573 (afschaffing omroepbijdrage), onderdelen H
en L). Daarbij is aangekondigd dat de betreffende bepaling bij de eerstvolgende
gelegenheid weer in de wet wordt opgenomen. Onderhavige wijziging strekt daartoe.Onderdeel TIn de Aanpassingswet euro is in artikel 64, eerste lid, onderdeel a, abusievelijk
de aanduiding «EUR» blijven staan. Deze aanduiding wordt vervangen
door het euro-teken.Artikel 64, eerste lid, onderdeel d, legt publieke omroepen de verplichting
op om «na overleg met hun werknemers die zijn belast met de samenstelling
van programma's» een programmastatuut tot stand te brengen waarin de
journalistieke rechten en plichten van deze werknemers worden geregeld. Deze
bepaling is van overeenkomstige toepassing op commerciële omroepen. Naar
aanleiding van nadere beschouwing van de praktijk van de totstandkoming van
de programmastatuten door de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ
en het Commissariaat voor de Media is overwogen dat de positie van werknemers
sterker zou kunnen zijn. Om het belang van dit programmastatuut te onderstrepen
en te benadrukken dat het gaat om een evenwichtig overlegproces tussen werkgevers
(de omroepdirecties) en werknemers (de journalistieke medewerkers) worden
de woorden «na overleg» gewijzigd in «in overeenstemming
met». Overigens beoogt deze wijziging geenszins verandering te brengen
in de bestaande gebruikelijke procedures van overleg binnen de omroepinstellingen,
waarbij de representatieve vertegenwoordiging van de programmamedewerkers
optreedt.Onderdeel UTeneinde zoveel mogelijk transparantie te bewerkstelligen over de wijze
waarop en de mate waarin anderen dan commerciële sponsors bijdragen verstrekken
ten behoeve van programma's van de publieke omroepen, zijn diverse maatregelen
genomen. Zo zijn de richtlijnen inzake de samenwerking tussen rijksoverheid
en omroepen bij het maken van omroepprogramma's aangescherpt (Kamerstukken
II 1999/2000, 26 800 III, nr. 14) en is bij gelegenheid van de concessiewet
in artikel 52b, vierde lid, van de Mediawet, bepaald dat de regels omtrent
de verplichte sponsorvermelding aan het begin of aan het einde van een programmaonderdeel
van overeenkomstige toepassing zijn op bijdragen van anderen dan commerciële
sponsors, zoals overheden. Voorts is in het recent aangepaste Handboek Financiële
Verantwoording voor de publieke omroepen opgenomen dat jaarlijks in het kader
van de financiële verantwoording behalve een gespecificeerd overzicht
van de sponsorbijdragen ook een gespecificeerd overzicht van overheidsbijdragen
wordt verstrekt. Thans wordt wettelijk vastgelegd dat naast het overzicht
van sponsorbijdragen een gespecificeerde opgave voor alle bijdragen
van derden dient te worden verstrekt.Onderdelen V en WDe artikelen 66 en 67 van de Mediawet bieden de mogelijkheid dat het Commissariaat
voor de Media aan een lokale en regionale omroepinstelling toestemming geeft
om in plaats van of naast de toegewezen zendtijd een programma via de kabel
te verzorgen. Het komt met name bij lokale omroepinstellingen nog wel eens
voor dat een omroepinstelling die toestemming heeft om naast de zendtijd een
televisieprogramma via de kabel te verzorgen, met een commerciële omroepinstelling
overeenkomt dat tegen een financiële vergoeding geen gebruik gemaakt
wordt van die toestemming. Op die manier wordt oneigenlijk gehandeld met toestemmingen.
Dit kan worden tegengegaan door het Commissariaat op dezelfde wijze als in
artikel 45 bij de zendtijd de bevoegdheid te geven de toestemming in te trekken
als daarvan gedurende één jaar geen gebruik is gemaakt. Dit
kan op eenvoudige wijze geschieden door in het tweede lid, eerste volzin,
van de artikelen 66 en 67 toe te voegen dat de bepalingen inzake het intrekken
van zendtijd van overeenkomstige toepassing zijn op de toestemmingen.Onderdelen X en YDe in het Mediabesluit opgenomen bepalingen inzake commerciële omroep
worden overgeheveld naar de Mediawet. Daartoe wordt paragraaf 2 van Hoofdstuk
IV Commerciële omroep vervangen door twee nieuwe paragrafen. Paragraaf 2
heeft betrekking op de rechten en verplichtingen ten aanzien van de programma's
van de commerciële omroepinstellingen, paragraaf 3 gaat over de
overige rechten en verplichtingen. Daarmee krijgt dit gedeelte van de Mediawet
dezelfde indeling als Hoofdstuk III, Titel 5, inzake de publieke omroep. Aldus
wordt meer eenheid en systematiek in de Mediawet aangebracht, wat de toegankelijkheid
van de wet bevordert.Bij de overheveling van de bepalingen over de commerciële omroep
naar de Mediawet zijn de bepalingen inhoudelijk niet gewijzigd, behalve dat
de minimumduur van reclameblokken terug is gebracht van twee naar anderhalve
minuut.Met betrekking tot de toepassing van de artikelen inzake reclame en telewinkelen
(artikelen 71f tot en met 71j) zij nog het volgende opgemerkt. In de toelichting
bij het besluit van 7 december 1999, Stb. 545, houdende wijziging van
het Mediabesluit (implementatie wijziging richtlijn «Televisie zonder
grenzen»), is bij de toelichting op artikel 52d Mediabesluit vermeld
dat aankondigingen van omroepinstellingen in verband met de eigen programma's
en met de rechtstreeks daarvan afgeleide ondersteunende producten tot de hoofdtaak
van de omroepinstelling worden gerekend en derhalve niet als reclame worden
aangemerkt. In de praktijk is gebleken dat deze passage tot het misverstand
heeft geleid dat zelfpromotie niet als reclame zou moeten worden aangemerkt.
Uit de overwegingen 34 en 39, en artikel 1, onderdeel c, en artikel 18, derde
lid, van de Europese richtlijn, volgt dat zelfpromotie een vorm van reclame
is. Dit wordt ook op bladzijde 6 van de toelichting bij genoemd besluit van
7 december 1999 bevestigd en vloeit tevens voort uit de bewoordingen
van het huidige artikel 52g, eerste en tweede lid, van het Mediabesluit, welk
artikel thans worden vervangen door artikel 71j van de Mediawet. De toelichting
op bladzijde 9 van het genoemde besluit van 7 december 1999 moet dan
ook zo worden verstaan dat aankondigingen voor eigen programma's en voor rechtstreeks
daarvan afgeleide ondersteunende producten slechts voor de toepassing van
de regels omtrent de maximumhoeveelheid reclame niet als reclame worden meegeteld.In een aantal bepalingen zijn technische en redactionele verbeteringen
aangebracht die hierna kort worden toegelicht.Artikelen 71i, tweede lid, en 71l, eerste lidDoor opneming van een algemene definitie van evenement in artikel 1, onderdeel
pp, van de Mediawet (onderdeel A), kan in deze artikelen volstaan worden met
het gebruik van de term «evenement».Artikelen 71k, tweede lid en vierde lid, onderdeel b,
71l, eerste lid en tweede lid, onderdeel b, en 71m, eerste en tweede lidDe in deze artikelen gebezigde formulering «naam of (beeld)merk»
vervangt de tot nu toe gebruikte formulering «naam, handelsmerk, logo
of beeldmerk». Hiervoor geldt hetzelfde als bij de artikelen 52b en
56a van de Mediawet. Verwezen moge worden naar de toelichting bij de onderdelen
P en S.Artikel 71k, derde lidIn de tot nu toe geldende overeenkomstige bepaling van artikel 52h, derde
lid, van het Mediabesluit, is bepaald dat in gesponsorde programma's producten
of diensten van personen, bedrijven of instellingen mogen worden vermeld of
getoond, mits het niet zodanig gebeurt dat er sprake is van aanprijzingen.
Uit de toelichting bij het besluit van 22 juni 1992 (Stb. 334) tot wijziging
van het Mediabesluit inzake landelijke commerciële omroep en andere wijzigingen,
volgt uit de toelichting op artikel 52h van het Mediabesluit, laatste alinea,
dat de wetgever het oog heeft gehad op de producten/diensten van de sponsor.
Ook uit de toelichting bij het huidige artikel 52j van het Mediabesluit vloeit
dat voort. Immers, als er in een gesponsord programma een product of dienst
vermeld of getoond wordt en de sponsors zijn volgens de regels vermeld, dan
is er, indien de vertoning of vermelding voldoet aan de regels, in beginsel
geen sprake is van misleiding. Dit kan alleen maar gelden met betrekking tot
de producten of diensten van de sponsor zelf. Verduidelijkt is nu dat het
derde lid van artikel 71k betrekking heeft op producten of diensten van de
sponsors. Indien in een gesponsord programmaonderdeel bijvoorbeeld ook producten
of diensten van anderen dan de sponsors worden getoond of vermeld, is artikel
71m daarop van toepassing.Artikel 71m, derde en vierde lidOp grond van de Europese richtlijn wordt zelfpromotie als een vorm van
reclame gezien. Onder zelfpromotie vallen bijvoorbeeld ook aankondigingen
van eigen programma's of het in beeld brengen van het eigen logo van de omroepinstelling.
Vanwege het bijzondere karakter tellen deze vormen niet mee voor de reclamemaxima.
Evenzo ligt het niet voor de hand dat op deze vormen van zelfpromotie het
eerste lid van artikel 71m onverkort van toepassing is. Dat zou immers betekenen
dat bijvoorbeeld aankondigingen van eigen programma's in een reclameblok moeten
worden opgenomen. Om die reden is op uitdrukkelijk verzoek van het Commissariaat
voor de Media de mogelijkheid opgenomen om ontheffing te verlenen. Uitgangspunt
zal een terughoudend beleid in deze zijn. Voor de publieke omroep bevat artikel
52 van de Mediawet reeds een ontheffingsmogelijkheid.Hoewel uit de systematiek van de wettelijke bepalingen omtrent reclame-
en telewinkelboodschappen en al dan niet toelaatbare andere reclame-uitingen
volgt dat artikel 71m niet van toepassing kan zijn op reclameboodschappen
en telewinkelboodschappen, heeft het Commissariaat aangegeven
dat daarover in de praktijk onduidelijkheden kunnen ontstaan. Om die reden
is de wet verduidelijkt.Onderdeel ZIn artikel 72 is de mogelijkheid opgenomen om bij algemene maatregel van
bestuur een lijst van evenementen van aanzienlijk belang voor de Nederlandse
samenleving op te stellen die, indien zij als onderdeel van een televisieprogramma
worden uitgezonden, in ieder geval op een open net uitgezonden dienen te worden.
De doelstelling hiervan is om deze belangrijke sportevenementen en culturele
evenementen voor een breed publiek voor een betaalbare prijs toegankelijk
te laten zijn. De Europese Commissie heeft tijdens het informeel overleg over
de Nederlandse conceptlijst aangegeven dat het de lidstaten vrij staat om
nationale maatregelen te treffen om het recht op informatie te beschermen
en de brede toegang van het publiek te garanderen tot televisie-uitzendingen
van nationale en niet-nationale evenementen van aanzienlijk belang voor de
samenleving. De Commissie verwijst daarbij naar overweging 18 van richtlijn
97/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 30 juni
1997 (PbEG L 202, hierna: wijzigingsrichtlijn). Tevens kan verwezen worden
naar overweging 19 van die richtlijn, waarin is opgenomen dat artikel 3 bis
in richtlijn 89/552/EEG is opgenomen om te voorkomen dat nationale maatregelen
ter bescherming van een legitiem belang omzeild kunnen worden. Een lidstaat
kan er ook echter voor kiezen de nationale regeling niet te notificeren in
de zin van het tweede lid van artikel 3 bis van de Europese richtlijn. Dit
biedt de mogelijkheid op korte termijn de evenementenlijst zoals eerder door
de ministerraad vastgesteld en besproken met de Tweede Kamer (Kamerstukken
II 1999/2000, 26 256, nrs. 19 en 21) in de Nederlandse regelgeving op
te nemen. Op onderhavige regeling is de erkenning door omroepinstellingen
in de ene lidstaat van een evenementenlijst in een andere lidstaat (wederzijdse
erkenning zoals bedoeld in het derde lid van artikel 3 bis van de Europese
richtlijn) dan niet van toepassing. Daartoe wordt de notificatieprocedure
als bedoeld in het tweede lid van artikel 3 bis van de richtlijn gevolgd.Onderdeel AAIn artikel 98b, tweede lid, onderdeel a, wordt een onjuiste verwijzing
hersteld.Onderdeel BBPunt 1In punt 1 van dit onderdeel wordt een onjuiste verwijzing hersteld.Punt 2Op grond van artikel 170c is de algemene omroepreserve bestemd voor de
landelijke publieke omroep en de Wereldomroep. De minister kan aan de NOS
uitkeringen uit de algemene omroepreserve doen. Dit laatste wordt jaarlijks
bezien aan de hand van de stand van de algemene omroepreserve. Van de uit
de algemene omroepreserve overgedragen gelden vormt de NOS het Fonds Omroepreserve
(FOR). De wijziging in punt 2 strekt er toe te bepalen dat in de meerjarenbegroting
tevens een beschrijving wordt opgenomen van de wijze waarop de raad van bestuur
van de NOS voornemens is de FOR-gelden te besteden. Dit sluit aan bij de afspraken
die in huidige praktijk in het kader van de overdracht van gelden uit de algemene
omroepreserve met de NOS zijn gemaakt.Onderdeel CCIn de Aanpassingswet euro is in artikel 109e, eerste lid, tweede volzin,
abusievelijk de aanduiding «EUR» blijven staan. Deze aanduiding
wordt vervangen door het euro-teken.Onderdelen DD en EEHet is gewenst de systematiek van de bestuurlijke boetes aan te passen.In de eerste plaats is een andere verdeling in boetecategorieën gewenst.
De huidige indeling in twee categorieën, te weten f 200 000,–
(€ 90 000) voor overtreding van de bepalingen inzake reclame,
sponsoring, non-commercialiteit van de publieke omroepen en het gebruik van
exclusieve uitzendrechten, en f 50 000,– (€ 22 500)
voor alle overige bepalingen, is vrij grof. Zo kan bijvoorbeeld voor overtreding
van programmavoorschriften slechts een maximum boete van f 50 000,–
(€ 22 500) worden opgelegd. Voorts valt overtreding van bijvoorbeeld
een administratief voorschrift op grond van de huidige regels in dezelfde
boetecategorie als voor overtreding van de programmavoorschriften. Om de maximum
boetebedragen beter af te stemmen op de aard van de voorschriften, wordt thans
een indeling in drie categorieën opgenomen. Daarmee kan, ook naar het
oordeel van het Commissariaat voor de Media, meer recht worden gedaan aan
de aard en het belang van de verschillende voorschriften.In de tweede plaats is een verhoging van de boetecategorieën op zijn
plaats. In de brief van het kabinet van 27 april 2000 inzake de juridische
handhaafbaarheid van de regelgeving inzake de evenementenlijst (Kamerstukken
II 1999/2000, 26 256, nr. 20), is aangegeven dat het goed zou zijn om
te bezien of de boetebedragen van de Mediawet, die sinds de invoering van
de Mediawet in 1988 niet gewijzigd zijn, nog steeds afdoende zijn om adequaat
toezicht te waarborgen. Gelet op de belangen die veelal gemoeid zijn met bijvoorbeeld
uitzendrechten van evenementen, afgezet tegen de huidige maximum boetebedragen,
moet gezegd worden dat de huidige boetebedragen niet al te realistisch meer
zijn. Van groot belang zijn ook de bepalingen die een adequaat programma-aanbod
waarborgen, alsmede de voorzieningen in buitengewone omstandigheden. Voor
deze onderwerpen is een aparte hoge boetecategorie gewenst. Daarnaast is overwogen
dat de omvang van de financiële belangen en bestedingen in de mediasector,
vooral waar het gaat om sponsoring en reclame, fors zijn toegenomen. Daarbij
wordt bijvoorbeeld ook naar nieuwe vormen van samenwerking tussen adverteerders
en omroepen gezocht, waarbij de wettelijke grenzen steeds vaker worden opgezocht.
Afgezet tegen de belangen die een rol spelen meent het kabinet dat de huidige
maximum boetebedragen op een niveau gebracht moeten worden dat beter daarop
afgestemd is, en wel zodanig dat er met inachtneming van de proportionaliteit
voldoende preventieve werking van uitgaat en de boetebedragen een adequaat
optreden mogelijk maken.Alles afwegende is voor de volgende systematiek gekozen. Er is een zware
categorie met een maximum boete van € 225 000 per overtreding.
Daarin vallen, vanwege het maatschappelijk belang van deze voorschriften,
de overtredingen van de bepalingen inzake het gebruik van exclusieve uitzendrechten,
waaronder de evenementenlijst, de bepalingen inzake de verplichte doorgifte
op de kabel en het kabeltarief, het gebruik van frequentieruimte door eenzelfde
commerciële omroepinstelling en de bepalingen met betrekking tot de verplichtingen
van omroepinstellingen tijdens buitengewone omstandigheden of de algemene
noodtoestand. Vervolgens is er een middencategorie, met een maximum boete
van € 135 000. Daarin vallen de overtredingen van de bepalingen
inzake programmavoorschriften, reclame, sponsoring, non-commercialiteit van
de publieke omroepen en een aantal overige verplichtingen van omroepinstellingen.
Tot slot is er een lage categorie, met een maximum boete van € 35 000.
Daarin vallen de overtredingen van de overige bepalingen, zoals administratieve
voorschriften. De bedragen van de midden en lage categorie zijn vastgesteld
aan de hand van indexering van de huidige bedragen van f 200 000,–
en f 50 000,– vanaf 1988. Omdat het net als in de huidige
situatie in alle gevallen gaat om maximum bedragen, kan het Commissariaat
rekening houden met de omstandigheden van het geval en het boetebedrag afstemmen
op de ernst van de overtredingen.Door toevoeging van de Wereldomroep in de aanhef van artikel 135, eerste
lid, kan het huidige tweede lid van artikel 135 vervallen. Daarmee wordt bereikt
dat de mogelijkheid om aan de Wereldomroep bij overtreding van de bepalingen
van de Mediawet die op de Wereldomroep van toepassing zijn een bestuurlijke
boete op te leggen op gelijke wijze wordt geregeld als bij de overige omroepinstellingen.
Zo zullen voortaan ook overtredingen van de bepalingen inzake de rekening
en verantwoording die betrekking hebben op de Wereldomroep aanleiding kunnen
zijn om een bestuurlijke boete op te leggen.Onderdeel FFArtikel 165a van de Mediawet is een bepaling die inmiddels is uitgewerkt.
Deze bepaling kan vervallen.Onderdeel GGIn het algemeen gedeelte van deze memorie is uiteengezet dat de mogelijkheid
van delegatie ten behoeve van implementatie van de Europese richtlijn voor
de commerciële omroep kan vervallen. Implementatie van de richtlijn vergt
voortaan voor zowel de publieke als de commerciële omroep in beginsel
formele wetgeving. Bij de implementatie van de richtlijn staat uiteraard het
volgen van de gebruikelijke wetsprocedure en het daartoe tijdig in gang zetten
van de procedure voorop. De invloed van de richtlijn op de regelgeving inzake
omroep is groot en de tot nu toe gebruikelijke implementatietermijnen zijn
in de praktijk, gelet op de tijd die het volgen van de wetsprocedure vergt,
kort. Zowel bij de oorspronkelijke richtlijn 89/552/EEG van 3 oktober
1989, als bij wijzigingsrichtlijn 97/36/EG van 30 juni 1997 is het niet
haalbaar gebleken om binnen de implementatietermijnen tot tijdige en volledige
implementatie te komen. Het is te verwachten dat op het terrein van omroep
in de toekomst nieuwe regelgeving op communautair niveau tot stand zal komen.
De Europese Commissie zal nog in 2002 een werkplan presenteren in het kader
van een volgende herziening van de richtlijn. Bovendien bestaat er bij de
Europese Commissie verscherpte aandacht voor de handhaving van de implementatietermijnen.
Voor gevallen waarin de noodzaak tot snelle implementatie bestaat kan voorzien
worden in de mogelijkheid van voorwaardelijke delegatie. Daartoe wordt in
een nieuw artikel 167 een delegatiegrondslag opgenomen die strekt tot implementatie
van bindende Europese communautaire besluiten. De bepaling is geformuleerd
overeenkomstig het model dat ter uitvoering van het kabinetsstandpunt Versnelde
implementatie van EG- en andere internationale besluiten (Kamerstukken II
1998/99, 26 200 VI, nr. 65) is opgesteld.Onderdeel IIHet Stimuleringsfonds Nederlandse culturele omroepproducties heeft tot
taak financiële bijdragen te verstrekken aan de landelijke en regionale
publieke omroepinstellingen ten behoeve van de ontwikkeling en vervaardiging
van programmaonderdelen die van bijzondere Nederlandse culturele aard zijn.
Bij gelegenheid van de concessiewet is in de wettelijke taakomschrijving
van de publieke omroep vastgelegd dat die taak niet alleen via de reguliere
drie televisieen vijf radioprogrammanetten vervuld kan worden, maar dat aan
die taak mede invulling gegeven kan worden door andere wijzen van verspreiding
van programmamateriaal (artikel 13c, derde lid, van de Mediawet). Deze zogenaamde
nieuwe diensten zullen aan belang winnen omdat het voor de publieke omroep
belangrijk is dat het publiek ook via nieuwe mediadiensten en nieuwe platformen
wordt bereikt. Het Stimuleringsfonds kan hieraan bijdragen door middel van
ondersteuning van de totstandkoming van culturele producties die geschikt
zijn voor verspreiding via nieuwe diensten. De werkingssfeer van het Stimuleringsfonds
wordt daartoe uitgebreid tot de activiteiten als bedoeld in artikel 13c, derde
lid, van de Mediawet. De criteria voor bijdragen uit het Stimuleringsfonds
zoals die gelden voor televisie- en radioprogrammaonderdelen zijn daarbij
ongewijzigd van toepassing: het moet gaan om producties die van bijzondere
Nederlandse culturele aard zijn, waarbij naast de inhoud ook de wijze van
gebruik of vormgeving van het medium, bijvoorbeeld de artistieke vormgeving
van een website of de wijze waarop verschillende media geïntegreerd worden,
een element in de beoordeling kan zijn.Onderdeel JJDe Mediawet gaat in de artikelen 1, onderdeel ww, 4, 54, 71n, 72, 73 en
76 uit van dynamische verwijzing naar de Europese richtlijn. Conform aanwijzing
343 dient aangegeven te worden met ingang van welk tijdstip wijzigingen van
de desbetreffende bepalingen van de richtlijn doorwerken in het Nederlandse
recht. De formulering van artikel 171 inzake het tijdstip van inwerkingtreding
van wijzigingen van de Europese richtlijn wordt in overeenstemming gebracht
met aanwijzing 343. De Europese richtlijn, inclusief de daarin bij de wijzigingsrichtlijn
97/36/EG aangebrachte wijzigingen, is geheel geïmplementeerd en opgenomen
in het Nederlandse recht. De onderhavige bepaling beoogt dan ook voor toekomstige
wijzigingen van de richtlijn het tijdstip van doorwerking te bepalen.Onderdeel KKDit betreft een technische wijziging in verband met de overheveling van
de bepalingen over de commerciële omroep van het Mediabesluit naar de
Mediawet.Artikel IIIDe Regeling toezichtkosten commerciële omroep is gebaseerd op artikel
71k, tweede lid, van de Mediawet. Genoemd artikel is door overheveling van
de in het Mediabesluit opgenomen bepalingen over de commerciële omroep
vervangen door artikel 71u van de Mediawet. Om onduidelijkheid over de wettelijke
grondslag te voorkomen wordt bepaald dat de regeling thans berust op artikel
71u van de Mediawet.Artikel IVDit overgangsartikel verduidelijkt dat op overtredingen van het bij of
krachtens de Mediawet bepaalde, die begaan zijn voor het tijdstip van inwerkingtreding
van deze wet, alsmede op ten tijde van inwerkingtreding van deze wet aangevangen
bezwaar- en beroepsprocedures, het recht zoals dat gold op de dag voorafgaande
aan het tijdstip van inwerkingtreding van toepassing blijft. Dit is van belang
voor de toepassing van de bepalingen inzake de bestuursrechtelijke handhaving
door het Commissariaat voor de Media, waaronder het opleggen van bestuurlijke
boetes en de toepassing van de bepalingen inzake commerciële
omroep uit het Mediabesluit die thans worden overgeheveld naar de Mediawet.Artikel VIn de concessiewet is in onderdeel TTT een nieuw artikel 82m van de Mediawet
voorzien. Daarin is bepaald dat hetgeen in de Mediawet is geregeld onverlet
laat hetgeen in de Telecommunicatiewet is geregeld. Doel van deze bepaling
is om de verhouding tussen de Mediawet en Telecommunicatiewet aan te geven.
Tijdens de schriftelijke en mondelinge behandeling van de concessiewet in
de Eerste Kamer is de noodzaak van een dergelijke bepaling aan de orde geweest.
Geconcludeerd werd dat bij nader inzien de bepaling overbodig is en eerder
tot meer vragen aanleiding. Het desbetreffende onderdeel van de concessiewet
is daarop buiten werking gelaten. Toegezegd is om bij de eerstvolgende geschikte
gelegenheid onderdeel TTT van de concessiewet alsnog te schrappen, teneinde
te voorkomen dat er bepalingen in formele wetten blijven staan die nimmer
in werking zullen treden (Kamerstukken I 1999/2000, 26 660, nr. 164a,
blz. 12 en nr. 164b, blz. 22–23; Handelingen I 1999/2000, blz. 874,
914–915). Thans wordt deze toezegging gestand gedaan.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,F. van der Ploeg 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28476-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl