Vaststelling begroting van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2004; Verslag algemeen overleg over de loverboysproblematiek
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29200-VI, nr. 160

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

02-06-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29200-VI nr. 160

26-05-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieAntwoord van de ministerNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29200-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 200 VIVaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie van Justitie
(VI) voor het jaar 2004nr. 160VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 26 mei 2004De vaste commissie voor Justitie1 heeft op
28 april 2004 overleg gevoerd met minister Donner van Justitie over deloverboysproblematiek. Het overleg vond plaats aan de
hand van twee series schriftelijke vragen en antwoorden (Handelingen 2003/2004,
nrs. 688 en 689).Van dit overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag uit.Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Örgü (VVD) herinnert eraan
dat haar fractie enige jaren geleden de toenmalige minister van Justitie vragen
heeft gesteld over de loverboysproblematiek, waarop de toezegging kwam dat
er onderzoek zou worden gedaan. Vervolgens hebben de toenmalige bewindslieden
van VWS de Kamer geïnformeerd over enige onderzoeken, waaruit bleek dat
meer dan de helft van de minderjarige meisjes die in de prostitutie terecht
was gekomen, daartoe was gedwongen door hun vriend. In dat verband lieten
deze bewindslieden ook weten dat er een programma voor hulpverlening door
gemeenten was opgesteld in het kader van het nationaal actieplan aanpak seksueel
misbruik van kinderen. Daarna heeft de huidige staatssecretaris van VWS de
Kamer nog een keer bericht over de benodigde capaciteit voor opvang en hulpverlening
en daarbij ook aangegeven dat het registreren van slachtoffers bijzonder moeilijk
was. Al met al moet de conclusie zijn dat er de afgelopen jaren maar bijzonder
weinig is gedaan aan het aanpakken van de loverboysproblematiek. Wel is er
nu in de Kamer aandacht voor dit onderwerp.Zij vraagt hoe de minister ervoor gaat zorgen dat in alle regio's het
slachtoffervolgsysteem wordt ingevoerd. Verder vraagt zij wat de uitkomst
is van de landelijke expert meeting over de loverboys van Antilliaanse afkomst.
Deze maken een vrij groot deel van het totale aantal loverboys in Nederland
uit en bij hen is er het specifieke probleem dat in het algemeen geen adres
bekend is, zodat ze niet of nauwelijks te registreren zijn.Inmiddels is ook de politie bekend geworden met het fenomeen loverboys.
De strafmaat voor deze daders schijnt echter bizar laag te zijn, met als gevolg
dat ze soms niet eens vervolgd worden, ook niet als er aangifte tegen hen
is gedaan. Onlangs nog hebben vier jongens in Rotterdam wel de maximale straf
van 30 maanden gekregen, maar volgens de officier van justitie is dat alleen
gebeurd omdat het ging om minderjarige slachtoffers. In veel gevallen
is de straf een stuk lager en dat is voor mevrouw Örgü niet aanvaardbaar.Zij vindt dat de jeugdzorginstellingen en de gemeenten op dit punt hun
verantwoordelijkheid moeten nemen, door jeugdbeleid uit te zetten en onderling
samen te werken. Het kabinet dient erop toe te zien dat dit ook gebeurt. De
gedachte van een expertisecentrum spreekt haar aan. Verder moeten de al gestarte
voorlichtingsactiviteiten worden voortgezet. Voor de slachtoffers is het van
groot belang dat er een integrale aanpak is en dat er voldoende opvangplekken
zijn. Daarnaast dringt zij erop aan dat de loverboys zo goed mogelijk geregistreerd
worden, mede om de aangiften van slachtoffers te versterken, en dat hogere
straffen mogelijk worden, zowel vrijheidsstraffen als financiële straffen.
Zij pleit ervoor om al deze punten in een alomvattend plan van aanpak te regelen,
waar naast voorlichting en hulpverlening ook wordt voorzien in een hardere,
meer effectieve aanpak van de loverboys.Aansluitend wijst zij erop dat er inmiddels 100 mln extra is uitgetrokken
voor jeugdzorg. Daaruit kunnen voorlichtingsactiviteiten, een integrale aanpak
en meer opvangplekken worden gefinancierd. Dat loverboys zo goed mogelijk
moeten worden geregistreerd, vindt zij vanzelfsprekend, alleen al omdat de
slachtoffers daardoor serieus worden genomen. Bij de loverboys gaat het om
een specifieke groep die niet zonder meer onder de noemer «pooier»
kan worden gebracht, want het betreft meestal jeugdige jongens en ook de slachtoffers
zijn in het algemeen minderjarig.Mevrouw Arib (PvdA) merkt eerst op dat de
loverboysproblematiek in feite al jarenlang actueel is. Dankzij goedwillende
burgers en betrokken maatschappelijke organisaties is het probleem nu meer
zichtbaar geworden, hebben de media er aandacht aan gegeven en zijn er ook
vragen vanuit de Kamer gesteld. Helaas ligt er geen visie van de minister
of een plan van aanpak voor dit ernstige probleem op tafel, en moet de Kamer
het nu alleen doen met de antwoorden op de schriftelijke vragen. Bovendien
stralen die antwoorden voor haar een zekere mate van machteloosheid en laksheid
uit. Zo wordt benadrukt dat het gaat om een ingewikkelde problematiek waar
moeilijk greep op te krijgen valt, en wordt gezegd dat politie en justitie
problemen ondervonden bij het opstellen van dossiers of het op gang brengen
van de registratie van loverboys, hoewel dit punt al jarenlang actueel is.
Zij vindt dan ook dat de minister eerder zijn verantwoordelijkheid had moeten
nemen, een verwijt dat zij trouwens ook zou willen richten tot de vorige minister
van Justitie. Voor zover er al iets wordt gedaan tegen de loverboysproblematiek,
gebeurt dat in de sfeer van het particulier initiatief. Dat is op zichzelf
uitstekend, maar de minister mag zich daar niet achter verschuilen. Het gaat
immers om strafbare feiten waar de politie tegen op dient te treden.Mevrouw Arib pleit met nadruk voor een deugdelijk onderzoek naar de omvang
van de loverboysproblematiek. Om hoeveel daders en om hoeveel slachtoffers
gaat het, en hoe zijn de daders te typeren? Daar is nu geen enkel zicht op
en het in kaart brengen van de problematiek is dan in de eerste plaats nodig.
De minister kan hierbij een voorbeeld nemen aan enkele gemeenten die al werken
aan preventie en bestrijding van loverboyspraktijken. Ook vindt zij dat loverboyzaken
apart geregistreerd moeten worden, net zoals dat nu op gang is gebracht bij
huiselijk geweld en eerwraak. Aanvankelijk werd verondersteld dat registratie
van zaken van huiselijk geweld en eerwraak bijzonder ingewikkeld zou zijn
en er toch geen effecten van verwacht mochten worden, maar inmiddels is gebleken
dat dit anders ligt.In de antwoorden heeft de minister laten weten dat het selecteren van
loverboyzaken een buitengewoon tijdrovend dossieronderzoek zou vergen, omdat
dit handmatig zou moeten gebeuren. Daarom is niet bekend, aldus de minister,
hoeveel strafzaken tegen loverboys zijn gevoerd en wat de uitkomsten
daarvan zijn geweest. Houdt de minister daar nog steeds aan vast?Loverboysproblematiek valt bij de politie onder de zedenafdeling. Overigens
beschikken niet alle politiekorpsen over een aparte zedenafdeling. Verder
moet zo'n afdeling uiteraard prioriteiten stellen en op dit moment ligt de
prioriteit sterk bij de aanpak van kinderporno. Op zichzelf is dat terecht,
maar daardoor is er onvoldoende aandacht voor het optreden tegen loverboys.
Welke mogelijkheden heeft de politie volgens de minister om hier toch actief
tegen op te treden?Zij begrijpt dat justitie weinig of niets kan doen als er geen aangifte
wordt gedaan, maar anderzijds gaat het in het algemeen om zeer kwetsbare meisjes
die soms gedrogeerd worden en in ieder geval lang niet altijd in staat zijn
om aangifte te doen. Bovendien worden de meisjes, als ze eenmaal aangifte
hebben gedaan, vaak bedreigd en achtervolgd. Hoe denkt de minister over het
instellen van een meldpunt, min of meer analoog aan het meldpunt kinderporno?
Dan kunnen ook betrokken instanties of scholen een melding doen en ontstaat
er bovendien een goed overzicht van de omvang van de loverboysproblematiek.Naast actief optreden door de politie pleit zij voor een integrale hulpverlening,
voorlichting en preventie. Er gebeurt op dit vlak wel iets, maar dat is nog
versnipperd en vooral op basis van lokale initiatieven. Is er al zicht op
een expertisecentrum? In het bijzonder vraagt zij aandacht voor meisjes met
een islamitische achtergrond. Dit is een omvangrijke groep binnen de groep
slachtoffers en deze meisjes vormen ook een gemakkelijke prooi voor loverboys,
die ervoor zorgen dat de meisjes uit hun familie worden verstoten, waarna
ze hun slag kunnen slaan. De voorlichting zal mede gericht moeten worden op
ouders. In dit geheel ziet zij een duidelijke rol voor moslimorganisaties
en organisaties van allochtonen.Een behoorlijke straf voor de daders vindt mevrouw Arib belangrijk. Taakstraffen
die tot nu toe ook wel worden gegeven, vindt zij niet acceptabel. Het gaat
immers om strafbare feiten waar het strafrecht op van toepassing is. Verder
zal er een apart traject moeten worden uitgezet voor behandeling van de vaak
jeugdige daders.Mevrouw De Pater-van der Meer (CDA) merkt
eerst op dat, hoewel de term «loverboy» anders suggereert, het
in feite om criminele activiteiten gaat. Gezien de ernst van deze activiteit
is zij ook geneigd te stellen dat deze activiteiten volgens het volwassenenstrafrecht
behandeld zouden moeten worden. Deze activiteiten zijn achtereenvolgens het
verleiden van minderjarigen, het kweken van afhankelijkheidsrelaties en het
ten slotte aanzetten tot ontucht of prostitutie, met soms een duidelijke relatie
met mensenhandel en een internationaal karakter. De nationale rapporteur mensenhandel
heeft al enige keren over dit soort praktijken gerapporteerd en daarbij een
aantal van circa 500 buitenlandse minderjarige prostituees genoemd, met de
aantekening dat het er vermoedelijk méér zijn. Verder wordt
het aantal Nederlandse minderjarige prostituees geschat op 1000 tot 1500,
maar ook hier met de aantekening dat het er wellicht veel méér
zijn.Zij heeft bewust gewezen op de relatie met mensenhandel, omdat daaruit
blijkt dat niet alleen in Nederland, maar ook in de landen van herkomst preventie
en voorlichting nodig zijn. Onder andere de Stichting Vrouwenhandel richt
zich op die landen. Met het oog hierop lijkt het zinvol om de nationaliteit
van de daders te registreren, omdat dan wellicht een patroon van landen van
herkomst zichtbaar wordt. Verder zal voorlichting niet alleen op de meisjes
zelf moeten worden gericht, maar ook op de ouders, want zij kan zich nauwelijks
voorstellen dat er nooit signalen zijn in de thuissituatie of op school als
een loverboy bezig is om een afhankelijkheidsrelatie te creëren. Verder
komt uit de rapportages van de nationale rapporteur mensenhandel naar voren
dat het in toenemende mate ook om minderjarige jongens gaat, dus
ook daar zal voorlichting op gericht moeten worden.Daarnaast is van belang dat de factoren waardoor minderjarigen afhankelijk
kunnen worden van loverboys, bekend zijn en herkend kunnen worden, omdat het
dan wellicht mogelijk is om de spiraal naar afhankelijkheid te doorbreken.
In dat verband vraagt zij hoe het op dit moment staat met een expertisecentrum.In het geval het slachtoffer of de ouders er niet toe gebracht kunnen
worden om aangifte te doen, zou ook mevrouw De Pater de term «machteloosheid»
willen gebruiken. Zij dringt er dan ook op aan dat in de voorlichting nadrukkelijk
aandacht wordt gegeven aan het nut en de noodzaak om aangifte te doen en om
als getuige op te treden, want in Nederland geldt niet automatisch dat deze
zaken ook zonder aangifte worden opgepakt en tot een veroordeling leiden.
Daarom ziet zij de meerwaarde van een meldpunt op dit vlak niet zo. Zij beseft
dat er het risico is dat de loverboys zullen proberen de slachtoffers door
intimidatie te weerhouden van het doen van aangifte, maar daarvoor kunnen
beschermde opvangplaatsen worden ingezet. Bovendien blijft de situatie even
bedreigend en beangstigend als voorheen wanneer er geen aangifte wordt gedaan,
want zonder aangifte en het afleggen van een getuigenverklaring komt er in
deze gevallen nu eenmaal geen vervolging en dus ook geen veroordeling van
de daders.Als zij het zich goed herinnert, is nog niet zo lang geleden de strafmaat
verhoogd voor degenen die minderjarigen tot ontucht of prostitutie brengen.
In dit verband vraagt zij hoe gehandeld wordt jegens de mededader die ook
misbruik maakt van de situatie van de minderjarige prostituee. Verder heeft
zij uit artikel 250a van het Wetboek van Strafrecht opgemaakt, dat het váker
iemand aanzetten tot ontucht of prostitutie een grond voor strafverzwaring
is. Wordt deze mogelijkheid gebruikt in het geval van loverboys? Gebeurt dat
ook in het geval van jeugdige daders, of worden deze al als volwassenen berecht?De fractie van de heer Rouvoet (ChristenUnie)
heeft bij diverse discussies al benadrukt, dat criminaliteit niet wordt uitgebannen
door het opheffen van het bordeelverbod en het legaliseren van bordelen en
prostitutie. Dat blijkt nu opnieuw in het geval van loverboys. Het betreft
een schrijnend, maar ook een lastig aan te pakken probleem. Het gevoel van
machteloosheid herkent hij dan ook. De stelling dat er ook laksheid in het
geding is, gaat hem overigens te ver. Zo is er geen precieze omschrijving
van het verschijnsel «loverboy» en moet gewerkt worden met delictsomschrijvingen
als souteneurschap of mensenhandel. Verder is er in de praktijk een geringe
pakkans en gaat het om een lucratieve bezigheid, zodat het aantrekkelijk is
voor lieden die graag snel rijk willen worden, met voorbij zien van de belangen
en het welzijn van de betrokkenen die zonder meer worden uitgebuit. Bovendien
speelt het verschijnsel zich af in een sfeer van intimidatie en angst, waardoor
het extra moeilijk is om er greep op te krijgen. Daarnaast ervaren betrokkenen
dat ze soms moeilijk terecht kunnen bij hulpverlening en krijgen ouders nogal
eens het gevoel dat de positie van loverboys in feite beter beschermd is dan
die van hun kinderen die het slachtoffer zijn geworden van loverboys. Ouders
en slachtoffers lopen namelijk bij de politie vaak aan tegen een muur van
onmacht, omdat de meisjes geen aangifte durven te doen en er ook verder geen
bewijzen zijn.Voorts geldt dat de registratie moeilijk is en dat expertise, samenwerking
en communicatie, ook binnen de politie, soms tekort schieten. Ook scholen
melden het niet altijd als er mannen bij de school rondhangen, omdat ze dat
niet vinden passen in de privacy van leerlingen.Vooral voorlichting over zaken als de risico's, de kwetsbare plekken en
de werkwijze van loverboys lijkt de heer Rouvoet van groot belang, eventueel
ook via een Postbus 51-spot. Hoe staat het met de voorlichting hierover op de scholen voor voortgezet onderwijs, waar indertijd in een kamerbreed
aangenomen motie van zijn hand om is gevraagd? Ligt er een rol voor het komende
landelijke expertisecentrum?Anoniem aangifte doen blijkt lastig te zijn. Als het al op de een of andere
manier mogelijk wordt gemaakt, zal trouwens toch ter zitting weer de identiteit
van het slachtoffer moeten worden vastgesteld. Hij vraagt daarom of het wellicht
mogelijk is – analoog aan hetgeen geldt voor huiselijk geweld –
dat er ambtshalve tot opsporing en vervolging wordt overgegaan, als er aanwijzingen
zijn dat het gaat om een loverboy. Verder heeft hij begrepen dat het mogelijk
is dat de Raad voor de kinderbescherming aangifte doet, mits het openbaar
ministerie daarmee instemt. Daarmee blijft er overigens het probleem dat het
slachtoffer uiteindelijk ter zitting zal moeten verschijnen en haar identiteit
moet worden vastgesteld, met de loverboy vlak in de buurt. Is dit probleem
te ondervangen door het mogelijk te maken dat ter zitting ook op sofi-nummer
kan worden verschenen? De rechter of de rechter-commissaris heeft dan de mogelijkheid
om de identiteit buiten twijfel vast te stellen, en de loverboy heeft dan
nauwelijks meer de mogelijkheid om naam en woonplaats van betrokkene te achterhalen.Hij wijst vervolgens op de problemen met de opvang van meisjes die slachtoffer
van loverboys zijn geworden, in verband met capaciteitsproblemen in de jeugdzorg.
Op dit moment is er maar één gespecialiseerde opvanginstelling,
in Leeuwarden. Vaak komen de meisjes daarom in justitiële jeugdinrichtingen
terecht, waar vaak ook loverboys worden ondergebracht. Hij vindt dat een zeer
ongewenste situatie. Kan gewerkt worden aan het realiseren van specifieke
voorzieningen voor de opvang van deze meisjes?Daarnaast wijst hij erop dat veel meisjes vaak grote schulden hebben bij
de loverboys. Bovendien komen ze niet voor schuldsanering bij de gemeentelijke
kredietbank in aanmerking, omdat ze geen gewoon inkomen hebben gehad. In dit
verband heeft hij begrepen dat een nieuwe trend is dat meisjes niet alleen
tot prostitutie gebracht worden, maar ook nog worden gedwongen om op hun eigen
naam hoge leningen af te sluiten, waarna de loverboy het geld opstrijkt en
het meisje dumpt. Hij dringt erop aan dat ook aan deze problemen aandacht
wordt gegeven.Ook de heer Van der Staaij (SGP) wijst erop
dat de loverboysproblematiek uiterst schrijnend is. Nog onlangs heeft hij
bij een werkbezoek aan Amsterdamse hulpverleningsorganisaties gehoord, met
welk een duivels raffinement afhankelijkheidsrelaties worden gecreëerd
om met name kwetsbare jonge vrouwen in de richting van prostitutie te loodsen.
De aanpak van deze problematiek verdient daarom hoge prioriteit en ook daarom
is het onbevredigend dat het debat vandaag moet worden gevoerd aan de hand
van antwoorden op schriftelijke vragen, en er geen integrale rapportage over
de voortgang van de aanpak ligt.Uit de antwoorden blijkt dat er lang niet voldoende concrete informatie
is om te kunnen beoordelen of het beleid toereikend is. Zo is het van groot
belang dat er meer informatie komt over het daderprofiel. Inmiddels is wel
bekend dat zowel daders als slachtoffers vaak van allochtone afkomst zijn,
vooral Marokkaanse en Antilliaanse, zodat in de benadering van het probleem
in ieder geval rekening gehouden moet worden met culturele kwetsbaarheden.
Gebeurt dat ook in de praktijk? Daarnaast is een adequate registratie van
slachtoffers en loverboyspraktijken van groot belang, opdat er goed zicht
blijft op de maatschappelijke realiteit van deze praktijken. Verder is een
kernprobleem dat deze praktijken aantrekkelijk blijven door een geringe pakkans
en doordat er grof geld mee verdiend kan worden.Pogingen om de pakkans te vergroten stuiten in de praktijk vaak op de
zeer geringe bereidheid om aangifte te doen, wat te maken zal hebben met de
ontkenningsfase, afhankelijkheidsgevoelens ten opzichte van de loverboy,
schaamte en angst voor wraak. In het geval het slachtoffer meerderjarig is,
kan de politie blijkbaar helemaal niets doen als er geen aangifte wordt gedaan.
Is het echt niet mogelijk dat bijvoorbeeld bij negentienjarigen de politie
ook aan de slag kan gaan als ze een melding van de ouders krijgt? Daarnaast
is een goede opvang een stimulans om aangifte te doen. Nu komt het nog steeds
met enige regelmaat voor dat minderjarige slachtoffers worden opgevangen in
jeugdgevangenissen, wat uiteraard buitengewoon ongewenst is.De heer Van der Staaij is het ermee eens dat de repressieve aanpak zich
tevens richt op het financieel kaalplukken van loverboys, mits dat niet dient
ter vervanging van een daadwerkelijke vrijheidsstraf. Hij heeft berichten
gekregen dat er in de praktijk nog maar uiterst weinig veroordelingen van
loverboys zijn, terwijl het om ernstige vergrijpen gaat. In ieder geval hoort
er niet met een taakstraf te worden volstaan, maar moet een stevige celstraf
worden opgelegd, mede om recidive te voorkomen. Bovendien geldt voor een deel
van de groep loverboys, gelet op de etnische en culturele achtergrond, dat
een straf al vrij snel als licht wordt ervaren, dus ook uit dien hoofde is
een stevige celstraf aangewezen. Dat laatste geldt uiteraard voor álle
loverboys, want bepalend is de ernst van het vergrijp.Hij pleit ook voor een dadergerichte benadering, nu er vaak van allerlei
kanten al de nodige informatie is en aan de hand daarvan wellicht te traceren
valt, welke groep jongeren het betreft. Die groep dient dan actief in de gaten
te worden gehouden.Het opzetten van een landelijk expertisecentrum heeft zijn instemming,
maar hij dringt er wel op aan dat dit niet ten koste gaat van het stimuleren
en ondersteunen van concrete preventieprojecten van gemeenten en van instellingen
als het Scharlaken Koord.Mevrouw Tonkens (GroenLinks) vindt het niet
zo gelukkig dat er vandaag gediscussieerd moet worden aan de hand van antwoorden
op schriftelijke vragen. Anderzijds illustreert dit wel het belang van de
Kamer hecht aan dit onderwerp.Nu er nog weinig concrete informatie over de loverboysproblematiek is
en er alleen een beperkt onderzoek uit 1998 ligt, zal zij graag zien dat er
een breed onderzoek wordt gedaan naar deze problematiek, waarbij niet uitsluitend
met hulpverleners wordt gesproken zoals in 1998 is gebeurd. In dat brede onderzoek
kan tevens worden betrokken hoe de situatie in andere landen is en hoe die
landen de problematiek aanpakken. Als belangrijke onderzoeksvraag ziet zij,
hoe het komt dat de loverboys zo weinig respect tonen voor de gevoelens van
hun slachtoffers, en hoe dat veranderd zou kunnen worden. Ook is van belang
om te weten of de daders zich nog aan andere criminaliteit schuldig maken,
bijvoorbeeld drugshandel of straatroof. Bovendien zal zij graag onderzocht
zien in welke mate er sprake is van dwang in de legale en de illegale prostitutie
en wat daaraan gedaan zou kunnen worden.De minister toont zich bereid om het opzetten van een expertisecentrum
welwillend te bezien, als er om zo'n centrum gevraagd wordt. Waarom neemt
de minister dan niet direct zélf actie om zo'n centrum op te zetten?
Is hij ook bereid daar het nodige geld voor beschikbaar te stellen? De extra
100 mln moet al voor vele doeleinden worden ingezet, niet alleen voor jeugdzorg,
maar ook voor preventie en bestrijding van ziekten als aids en diabetes. Overigens
zou mevrouw Tonkens er de voorkeur aan geven om zo'n centrum onder te brengen
bij een al bestaande instelling, bijvoorbeeld de mr. De Graafstichting.Ook zij vindt dat er meer specifieke opvanghuizen voor deze meisjes moeten
komen, want deze meisjes horen zeker niet thuis in penitentiaire inrichtingen.
Bovendien kunnen ze in specifieke opvanghuizen goed geholpen worden in het
vergroten van hun weerbaarheid.Een aantal gemeenten, met name Zwolle, hebben inmiddels een plan van aanpak
voor de loverboysproblematiek. Zij vraagt om de centrumgemeenten met klem
te verzoeken binnen twee jaar zo'n plan van aanpak op te stellen. Ook kan
zij zich voorstellen dat een succesvolle aanpak als die in Zwolle landelijk
wordt geïmplementeerd.De politie kan, zo wordt in de beantwoording gezegd, niet zoveel doen,
behalve systematische verkeerscontroles houden op plaatsen waar veel loverboys
komen, bijvoorbeeld rond vmbo-scholen en opvanghuizen. Vindt de minister dat
een zinvolle aanpak?Ten slotte vraagt zij of naar het oordeel van de minister bij loverboys
eenzelfde aanpak voor de daderhulpverlening zou moeten worden gevolgd als
bij huiselijk geweld inmiddels het geval is.Antwoord van de ministerDe minister constateert dat de loverboysproblematiek
deel uitmaakt van het bredere probleem van minderjarigen in de prostitutie.
De term «loverboys» is zeer misleidend, want daarmee worden jonge
criminelen bedoeld die samen met een ander of in familieverband meisjes of
jongens afhankelijk maken, met het doel om ze vervolgens in de prostitutie
aan het werk te zetten waarbij ze hun geld moeten afgeven. In die zin is een
loverboy niets anders dan een pooier of een souteneur, en gaat het in feite
om het misdrijf van mensenhandel.Er zijn geen duidelijke cijfers over het aantal minderjarigen in de prostitutie.
In het onderzoek uit 1998 wordt gesproken over 1000 tot 1500 minderjarige
meisjes in de prostitutie, waarvan circa tweederde uit het buitenland afkomstig
was, en met de aantekening dat niet al die minderjarigen onder dwang in de
prostitutie werkten. In 2001 is in het kader van een evaluatie van de opheffing
van het bordeelverbod door het Verweij Jonker Instituut nader onderzoek gedaan
naar het aantal minderjarigen in de prostitutie, maar ook dat onderzoek heeft
geen duidelijker beeld opgeleverd. De bewindsman vindt het overigens niet
zo belangrijk wat de precieze cijfers nu zijn, want het verschijnsel doet
zich voor en dat verschijnsel moet worden aangepakt. Bovendien is niet goed
mogelijk om precieze cijfers te verkrijgen, want het exploiteren van minderjarigen
in de prostitutie is een apart strafbaar feit en daarom werken deze meisjes
niet in legale bedrijven.Van een aantal landen is globaal bekend hoe het daar staat met de jeugdprostitutie,
maar er zijn geen specifieke cijfers over de loverboysproblematiek in die
landen. In Nederland is er een aparte registratie van zaken van minderjarigen
in de prostitutie, namelijk de registratie van de zaken die vallen onder artikel
250a van het Wetboek van Strafrecht. Deze zaken maken onderdeel uit van het
totale aantal zaken van mensenhandel: 200 in het jaar 2002. Acht van die 200
zaken betroffen het in de prostitutie brengen van minderjarigen, en eveneens
acht het opzettelijk voordeel trekken uit prostitutie van minderjarigen. Hieruit
blijkt al dat de strafrechtelijke aanpak niet direct hét middel is
om dit verschijnsel terug te dringen, maar dat het veel meer gezocht moet
worden in preventie en voorlichting. Dat neemt niet weg dat de aanwijzing
is gegeven om in alle gevallen waarin er bewijs geleverd kan worden, tot vervolging
over te gaan. Er wordt dus hoge prioriteit aan gegeven, maar helaas is het
in de praktijk uitermate moeilijk om in dit soort zaken het benodigde bewijs
te verkrijgen.De bewindsman herinnert eraan dat nog slechts enkele jaren geleden de
strafmaat voor dit misdrijf is verhoogd. Hij neemt dan ook aan dat de berichten
over een bizar lage straf voor loverboys stammen uit de periode voorafgaand
aan deze verhoging van de strafmaat. Toch zijn al in 1996 in de regio Utrecht
straffen van vijftien maanden tot vijf jaar opgelegd. Recent zijn in Den Haag
straffen van achttien maanden tot zes jaar opgelegd. In beide gevallen is
ook een vordering tot het ontnemen van voordelen ingesteld en
toegewezen. Verder zijn er recent veroordelingen gekomen in Rotterdam en Den
Bosch, en ook in die zaken zal nog een ontnemingsvordering worden ingesteld.
In nog aanhangige zaken zullen straffen van vier tot zes jaar worden geëist.
Hij verwacht niet dat door het nog verder verhogen van de strafmaat het verschijnsel
zal verdwijnen, vooral omdat nu eenmaal maar een klein deel van de loverboysgevallen
strafrechtelijk aangepakt kan worden.In het kader van het nationaal actieplan aanpak seksueel misbruik van
kinderen is vanuit de ministeries van Justitie en VWS het platform jeugdprostitutie
gevormd, om samen met deskundigen zicht te krijgen op het verschijnsel. De
vorming van dit platform is mede een gevolg van het aannemen van de motie-Rouvoet.
Ten behoeve van het overleg in dit platform is een notitie opgesteld over
onderzoek, informatie, voorlichting, verbetering van de justitiële aanpak
en verbetering van de hulpverlening, en over deze punten wordt nu binnen het
platform gesproken. Er wordt in dat kader wel gestreefd naar het verkrijgen
van een landelijk beeld, maar de aanpak zal primair lokaal gericht moeten
zijn. Mede daarom is het de bedoeling om het expertisecentrum niet een zelfstandige
instelling te laten zijn, maar onder te brengen bij het al bestaande expertisecentrum
huiselijk geweld. Dat geeft ook een waarborg voor verspreiding van de specifieke
expertise naar de hulpcentra in het kader van de aanpak van huiselijk geweld
in de centrumgemeenten.De minister voelt weinig voor een aparte registratie van loverboysgevallen,
want strafrechtelijk is het niet van belang op welke manier een minderjarige
in de prostitutie is gebracht. Bovendien maakt het aantal strafzaken maar
een gering deel uit van het geschatte aantal gevallen waarin een minderjarige
in de prostitutie is gebracht. De manier waarop dit is gebeurd, is wél
van belang voor preventie en voorlichting, en dat is ook een reden voor het
opzetten van een expertisecentrum en voor het slachtoffervolgsysteem, waarmee
de politie een beter beeld kan krijgen van de achtergrond van de daders en
hun methoden. Dat beeld kan dan vervolgens weer dienen als input voor een
meer gerichte aanpak vanuit het expertisecentrum.De bewindsman is niet bekend met een landelijke expert meeting over loverboys
van Antilliaanse afkomst.Het grote probleem bij het strafrechtelijk aanpakken van het loverboyverschijnsel
is gelegen in de zeer geringe bereidheid bij de slachtoffers om aangifte te
doen. Daar zijn tal van redenen voor, vaak ook heel begrijpelijke. Dat wil
niet zeggen dat zonder aangifte voor de politie de kous af is, want als er
andere informatie beschikbaar is, wordt ook zonder aangifte geprobeerd het
bewijs rond te krijgen. Desondanks is er uiteindelijk altijd een getuige nodig,
namelijk degene die in de prostitutie is gebracht, en het bewijs zal altijd
rondgemaakt moeten worden door middel van een getuigenis van deze persoon.
Anonimiseren biedt hier geen oplossing, want de verdachte moet altijd weten
welke feiten hem ten laste worden gelegd en moet ook altijd in staat zijn
om de getuigen te horen. Met het oog hierop is het begrijpelijk dat er een
beperkte bereidheid tot het doen van aangifte is, maar zonder aangifte is
het weer vrijwel ondoenlijk om het loverboyverschijnsel via het strafrecht
aan te pakken.Om de aangiftebereidheid te vergroten, zal dus toch een beroep moeten
worden gedaan op betrokkene en op de ouders, waarbij duidelijk gemaakt wordt
dat het anders nauwelijks mogelijk is om de dader adequaat aan te pakken.
Hij zegt toe de diverse suggesties die op het punt van het doen van aangifte
zijn gedaan, nader te bezien op hun mogelijkheden. Anonieme aangifte is ook
nu al mogelijk, maar op het moment dat het bewijs moet worden geleverd, moet
er een getuigenis worden afgelegd en wordt toch onvermijdelijk de naam van
betrokkene duidelijk. Verder is het wellicht mogelijk voor de politie om op
den duur lokaal bepaalde patronen te herkennen en vervolgens het bewijs rond
te krijgen, omdat het dan om meerdere gevallen gaat. In individuele gevallen
zal in de meeste gevallen het bewijs echter steeds door het slachtoffer
geleverd moeten worden.De minister wijst er vervolgens op, dat hij het probleem niet oplost door
grootse visies op papier te zetten en die aan de Kamer te zenden. Het wegnemen
van het probleem wordt wel bevorderd door voorlichting, door het ontwikkelen
van deskundigheid, door ervoor te zorgen dat de beschikbare informatie komt
op de plaats waar die nodig is en gebruikt kan worden, en door zoveel mogelijk
te proberen om de betrokken minderjarigen weer uit de prostitutie te halen.
Verder wordt er gewerkt aan een goede communicatie binnen de politiekorpsen
en tussen de korpsen onderling over informatie inzake mensenhandel, aan het
ontwikkelen van bestuurlijk inzicht op plaatselijk niveau in de problematiek
van prostitutie, en aan het verkrijgen, via de politie, van een informatiepositie.
Daarnaast wordt bezien hoe ervoor gezorgd kan worden dat bijvoorbeeld scholen
die signalen opvangen, die altijd doorgeven. In strafrechtelijke zin heeft
de politie vaak niets aan zulke signalen, maar de politie kan aan de hand
van deze signalen haar aandacht wel beter richten.In de loop van de jaren treden er veranderingen op in onder andere de
dadergroep en de toegepaste methoden. Op dit moment beperkt het verschijnsel
loverboys zich allerminst meer tot Marokkaanse en Antilliaanse jongeren. Deze
groepen waren voorheen wel oververtegenwoordigd, maar dat wordt steeds minder.
Verder dreigt het wervingsgebied zich te verplaatsen naar buiten de Randstad.
Bovendien bestaat de indruk dat de exploitatie van een minderjarige nu vaak
tot een zeer besloten kring wordt beperkt, en pas na het bereiken van de meerderjarige
leeftijd ruimer wordt.Op dit moment lopen er al een aantal preventie- en voorlichtingsprojecten,
onder andere bij het Scharlaken Koord en het maatschappelijk werk. Ook wordt
er aandacht aan gegeven in het vmbo-lespakket.Onderkend wordt dat het niet uitsluitend om meisjes, maar ook om jongens
gaat. Daar wordt op ingespeeld.Als er medeplegers zijn, zullen die eveneens vervolgd worden. In een aantal
gevallen is dat ook al gebeurd. Artikel 250a van het Wetboek van Strafrecht
kent geen afzonderlijke recidiveregeling, maar er is wel een algemene regeling
die leidt tot strafverzwaring in het geval van herhaalde recidive. Verder
worden in de aanwijzing aanpak mensenhandel een aantal factoren genoemd waarmee
in de vervolging rekening gehouden dient te worden, juist ook op het punt
van recidive.Nadere gedachtewisselingMevrouw Örgü (VVD) is er blij mee
dat de minister het expertisecentrum centraal heeft gesteld, want dit centrum
kan een belangrijke rol bij preventie, voorlichting en opvang spelen. Het
antwoord van de minister op dit punt vindt zij echter te beknopt. Zij vraagt
dan ook om een brief waarin de opzet van dit centrum nader wordt uitgewerkt.Op enkele andere punten is zij niet zo tevreden met het antwoord van de
minister. In de eerste plaats wil zij, nu het om zo'n schrijnende problematiek
gaat, dat loverboygevallen voortaan apart worden geregistreerd. Verder vindt
zij nog steeds, ook na de uiteenzetting van de minister over de straffen die
onlangs zijn opgelegd, dat de strafmaat voor loverboy-activiteiten omhoog
moet. Een straf van 30 maanden vindt zij niet acceptabel. Bovendien lijkt
het haar goed om veel meer bekendheid te geven aan de hoogte van de straffen
die nu worden opgelegd, en aan het punt van het ontnemen van financiële
voordelen. Ook hoort zij nog steeds dat er, ook in gevallen dat er aangifte
wordt gedaan, niet echt werk van wordt gemaakt en dat een loverboy na een
paar maanden weer vrijkomt.Mevrouw Arib (PvdA) stelt dat er na de beantwoording
nog steeds reden is voor een gevoel van machteloosheid.Zij vraagt wanneer het expertisecentrum er zal zijn. Zij kan zich voorstellen
dat het wellicht goed is om dat een onderdeel te laten zijn van het expertisecentrum
huiselijk geweld, maar zij ziet ook het risico dat hierdoor de specifieke
aandacht voor het loverboyverschijnsel ondergesneeuwd raakt. Misschien is
het daarom toch verstandiger om eerst een apart centrum op te zetten waar
specifieke kennis kan worden opgebouwd, en dit pas op een later moment onder
te brengen bij het expertisecentrum huiselijk geweld.Zij blijft van mening dat onderzoek naar de omvang van het verschijnsel
nodig is om beleid te kunnen uitzetten. Het onderzoek uit 1998 is verouderd
en daarom is nieuw onderzoek noodzakelijk, ook om de trends te kunnen zien.In gesprekken met politiemensen is haar voorgehouden dat de politie het
als een ernstig probleem ziet, maar niet altijd voldoende geld en menskracht
beschikbaar heeft om er iets tegen te doen. Is dit inderdaad zo?Zij heeft een antwoord gemist op haar vragen over specifieke aandacht
voor slachtoffers met een islamitische achtergrond, en over een behandeling
voor daders die niet beseffen welke gevolgen hun daden hebben.Zij onderstreept ten slotte het belang van opvangcentra, waar de slachtoffers
in een veilige omgeving kunnen worden begeleid om weer deel te gaan nemen
aan de samenleving.Mevrouw De Pater-van der Meer (CDA) vraagt
om de notitie die is opgesteld voor het platform jeugdprostitutie, ook aan
de Kamer toe te zenden.Zij twijfelt over het voornemen om het expertisecentrum onder te brengen
bij het expertisecentrum huiselijk geweld, omdat het toch om een andersoortige
problematiek gaat. Anderzijds speelt in beide gevallen het punt van de afhankelijkheid
een belangrijke rol. Al met al gaat zij daarom wel akkoord met het onderbrengen
bij het expertisecentrum huiselijk geweld.Een belangrijk verschil tussen enerzijds loverboyspraktijken en anderzijds
seksueel misbruik van kinderen of huiselijk geweld is, dat er in het tweede
geval vrijwel altijd sporen zijn, op grond waarvan de dader kan worden aangepakt.
Dat ontbreekt bij loverboyspraktijken en zij gaat ervan uit dat het daarom
niet goed mogelijk zal zijn om anoniem of op sofi-nummer te getuigen. Desondanks
hoopt zij dat er nog een creatieve mogelijkheid gevonden kan worden. Los daarvan
blijft het van groot belang om meer zaken te gaan vervolgen en dat er aangifte
wordt gedaan en het slachtoffer ook wil getuigen, in combinatie met een bescherming
van het slachtoffer.Zij herinnert aan haar vraag of daders, ook als zij zelf minderjarig zijn,
altijd volgens het volwassenenstrafrecht worden berecht, gezien de ernst van
het delict. Met haar vraag naar medeplegers heeft zij ook gedoeld op degenen
die misbruik maken van minderjarige prostituees. Dit is bij het opheffen van
het bordeelverbod strafbaar gesteld en zij hoort graag of hier aandacht voor
is.De heer Van der Staaij (SGP) heeft weinig
gehoord over impulsen die de minister zou willen geven om de loverboysproblematiek
beter aan te gaan pakken. Hij begrijpt dat het om een lastige problematiek
gaat en dat er geen directe verantwoordelijkheid voor de centrale overheid
is, maar een stimulerende en faciliterende rol zou de centrale overheid hier
niet misstaan.Hij vraagt om nog iets dieper op in te gaan op zijn vraag uit de eerste
termijn over het verkrijgen van meer inzicht in het daderprofiel en de achtergronden
van de daders, juist om tot een betere bestrijding te kunnen komen.Hij onderstreept de stelling van de minister dat niet alles met strafrecht
kan en dat het streven ook moet zijn om de slachtoffers weer uit de prostitutie te halen. Wordt daar in de praktijk concreet vorm aan gegeven
en is er bij de politie aandacht voor signalen van slachtoffers?Ten slotte wijst hij op nog twee onbeantwoorde vragen, enerzijds over
de opvang van slachtoffers in jeugdgevangenissen, anderzijds over het punt
van de schuldsanering.Mevrouw Tonkens (GroenLinks) vindt het jammer
dat de minister veel vragen heeft laten liggen. Wat haar inbreng betreft,
gaat het om de vraag of er iets te leren valt van de groei van de aangiftebereidheid
bij slachtoffers van seksueel misbruik en huiselijk geweld, om het punt van
de capaciteit van de opvang, om diverse vragen over onderzoek, om de vraag
of de minister extra geld voor het expertisecentrum beschikbaar wil stellen,
om het punt van daderhulpverlening en om plannen van aanpak bij gemeenten.Zij heeft bij de beantwoording nauwelijks een gevoel van urgentie bij
de minister bemerkt, terwijl de Kamer juist van mening is dat er dringend
het nodige moet gebeuren. Gezien de stelling van de minister dat het strafrecht
niet het goede instrument is om de loverboysproblematiek aan te pakken en
dat het vooral gezocht moet worden in preventie en voorlichting, lijkt het
erop dat het beter was geweest om een andere minister voor deze discussie
uit te nodigen. Zo begrijpt zij vanuit het perspectief van het strafrecht
dat de manier waarop iemand in de prostitutie is gebracht, er niet toe doet,
maar vanuit het perspectief van preventie en voorlichting is het wél
zeer relevant hoe iemand in de prostitutie terecht is gekomen.De minister beaamt dat het bij de loverboysproblematiek
gaat om een bepaalde methode om een minderjarige in de prostitutie te brengen.
In strafrechtelijke zin doet het er niet toe welke methode wordt gebruikt,
maar voor voorlichting en preventie is de methode wél van belang en
juist daarom is hij voorstander van een expertisecentrum. Het lijkt hem echter
niet zinvol om bij de registratie van het delict nog weer onderscheid te gaan
maken naar de methode, zeker niet gezien de relatief geringe aantallen: in
2002 ging het om zestien gevallen, in 2003 om 28. Bovendien dringt de Kamer
ook aan op het verminderen van de administratieve lasten van de politie en
ook dat is urgent.Op zichzelf is het mogelijk om de strafmaat te verhogen, maar enkele jaren
geleden is de maximale strafmaat voor dit delict al op zes jaar gesteld, terwijl
er nu bij de Kamer een wetsvoorstel ligt om de strafmaat voor mensenhandel,
waar dit delict onder valt, op vijftien jaar te stellen. In het Nederlandse
rechtssysteem is de minister van Justitie niet bij machte om aanwijzingen
aan rechters te geven over de hoogte van de straffen die zouden moeten worden
opgelegd. In recente zaken zijn straffen tot vier en zes jaar opgelegd. Het
is best mogelijk dat er ook eens een straf van 30 maanden is opgelegd, maar
daar waren dan zeker redenen voor.Het lijkt hem niet primair op de weg van het ministerie van Justitie te
liggen om publiciteit te geven aan de hoogte van de straffen die worden opgelegd.
Hij verzekert nogmaals dat, als er aangifte wordt gedaan, er ook mee aan de
slag wordt gegaan. Het blijft echter mogelijk dat uiteindelijk het bewijs
niet rond te krijgen is, zodat er geen vervolging kan worden ingesteld. Naar
aanleiding van de opnieuw gebruikte term «machteloosheid» wijst
hij erop dat er gedaan wordt wat eraan gedaan kan worden. Veel papier helpt
daar niet bij.Het expertisecentrum wordt in ieder geval in de loop van dit jaar ingesteld,
vermoedelijk nog voor de zomer. Uiteraard worden de kosten van dit centrum
gedragen. Hij zal de Kamer hier nader over informeren en daarbij ook ingaan
op de suggesties van de kant van de heer Rouvoet over aangiftemogelijkheden,
en op de vraag van mevrouw Tonkens of er iets te leren valt van de groei van
de aangiftebereidheid bij slachtoffers van seksueel misbruik en huiselijk
geweld.Het ministerie van Justitie gaat niet over klachten van politiemensen
over te weinig middelen om de loverboysproblematiek aan te pakken, want de
prioriteiten worden op lokaal niveau gesteld. Bij beperkte middelen moeten
er keuzes worden gemaakt, maar de problematiek van mensenhandel is een duidelijke
prioriteit.De specifieke problematiek van meisjes met een islamitische achtergrond
zal de bewindsman onder de aandacht brengen van zijn collega voor Vreemdelingenzaken
en Integratie.Opvang is in de eerste plaats een zaak van de nieuwe bureaus jeugdzorg
die opereren onder de Wet op de jeugdzorg. Opvang in justitiële jeugdinrichtingen
betreft een specifieke vorm van opvang, namelijk crisisopvang van slachtoffers
die behandeling nodig hebben, maar waar geen plaats voor is. In dat geval
is alles beter dan betrokkene maar op straat te laten lopen. Er wordt gezocht
naar een oplossing op dit punt, maar die moet primair gezocht worden in de
sfeer van opvang en behandeling waar in de eerste plaats het ministerie van
VWS voor verantwoordelijk is.Als daders behandeling nodig hebben, wordt die zoveel mogelijk ook gegeven.
Het gaat echter maar om kleine aantallen en bovendien staat voor hem de hulpverlening
aan de slachtoffers op de eerste plaats. De daders moeten, zo vindt hij, eerst
worden gestraft. Speciale programma's om hen te confronteren met de gevolgen
van hun handelen, zijn voor hem vers twee.Artikel 250a geldt voor jeugdigen even hard als voor volwassenen. Vanaf
het zestiende jaar is het mogelijk om jeugdigen als volwassenen te berechten,
als daar redenen voor zijn.In reactie op de oproep om een stimulerende rol te spelen, wijst de bewindsman
er nogmaals op dat hij zelf alleen kan sturen langs de strafrechtelijke kant.
Daarmee heeft hij maar een beperkte greep op het geheel.Het punt van een verschuiving in het daderprofiel zal binnen het nieuwe
expertisecentrum voorwerp van aandacht moeten zijn.Op dit moment kan hij geen antwoord geven op de vraag over schuldsanering.
Hij zegt toe daarnaar te kijken.De voorzitter van de vaste commissie voor Justitie,De Pater-van der MeerAdjunct-griffier van de vaste commissie voor Justitie,Van BemmelXNoot1Samenstelling:Leden: Van de Camp (CDA), Klaas de Vries (PvdA), Van Heemst (PvdA), Vos
(GroenLinks), Rouvoet (ChristenUnie), Adelmund (PvdA), De Wit (SP), Albayrak
(PvdA), Luchtenveld (VVD), Wilders (VVD), Weekers (VVD), De Pater-van der
Meer (CDA), voorzitter, Çörüz (CDA), Verbeet (PvdA), ondervoorzitter,
Kant (SP), Wolfsen (PvdA), Azough (GroenLinks), Jan de Vries (CDA), Van Haersma
Buma (CDA), Eerdmans (LPF), Van Vroonhoven-Kok (CDA), Van Fessem (CDA), Straub
(PvdA), Nawijn (LPF), Griffith (VVD), Van der Laan (D66), Visser (VVD) en
Lazrak (Groep Lazrak).Plv. leden: Van Hijum (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Timmer (PvdA), Halsema
(GroenLinks), Van der Staaij (SGP), Kalsbeek (PvdA), Van Velzen (SP), Tjon-A-Ten
(PvdA), Van Baalen (VVD), Blok (VVD), Hirsi Ali (VVD), Aasted Madsen-van Stiphout
(CDA), Jager (CDA), Van Heteren (PvdA), Vergeer (SP), Arib (PvdA), Karimi
(GroenLinks), Buijs (CDA), Sterk (CDA), Varela (LPF), Joldersma (CDA), Ormel
(CDA), Van Dijken (PvdA), Van As (LPF), Örgü (VVD), Lambrechts (D66)
en Rijpstra (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29200-VI-160.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl