Auteurswet 1912 e.a.; wijziging ivm EG-richtlijn van 19-11-92 betreffende huurrecht en uitleenrecht; Brief minister en staatssecretaris ondermeer over tijdelijk verbodsrecht av-media/positie nieuwe media
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23247, nr. 21

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

13-03-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23247 nr. 21

28-02-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Afstand van rechten2. Tijdelijk verbodsrecht av-media en positie nieuwe media2.1 De bibliotheken en de nieuwe media2.2. Aanwezigheid en beschikbaarheid2.3. Uitleenbaarheid2.4. Het karakter van het tijdelijk verbodsrecht2.5. Heroverweging van het absolute leenrecht met betrekking
tot computerprogramma's2.6. Het tijdelijk verbodsrecht voor de audio-/video-CD2.7. Samenvatting CD-I, CD-ROM en overige AV-media3. Onderwijs- en onderzoekbibliotheken 3.1. Positie wetenschappelijke bibliotheken/schoolbibliotheken/schoolboekenfondsen3.2. Afkoopsom/omvang uitlenen3.3. Vergoedingsregime4. Positie Stichting Leenrecht (De rechtspersoon bedoeld
in artikel 15f)5. Vrijstelling betaling van leenvergoeding voor geschriften
door jongeren6. Het uitlenen van bladmuziek7. Kunstuitleen8. De juridische status van pay per view/video on demand9. Positie leesportefeuilles10. Hoe groot is de kring van belanghebbenden in het kader
van artikel 15d?11. Uitzondering voor blindenbibliothekenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23247Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 247Wijziging van de Auteurswet 1912 en de Wet op de naburige rechten in
verband met de richtlijn van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 19
november 1992, PbEG 1992, L 346/61 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht
en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendomnr. 21BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIE EN DE STAATSSECRETARIS VAN ONDERWIJS,
CULTUUR EN WETENSCHAPPENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 28 februari 1995Tijdens het op 12 december 1994 gevoerde wetgevingsoverleg met de Vaste
Commissie voor Justitie is toegezegd dat een aantal vragen schriftelijk zou
worden beantwoord en dat daarbij tevens op een aantal onderwerpen nog nader
zou worden ingegaan. Met deze brief geven wij gaarne uitvoering aan deze toezeggingen.Daarbij komen de volgende onderwerpen aan de orde:1. afstand van rechten;2. tijdelijk verbodsrecht av-media/positie nieuwe media;3. onderwijs- en onderzoekbibliotheken;4. positie Stichting Leenrecht;5. vrijstelling van betaling van leenvergoeding door jongeren;6. bladmuziek;7. kunstuitleen;8. juridische positie van pay-per-view/video-on-demand;9. leesportefeuilles;10. wie is belanghebbende in het kader van art. 15d;11. blindenbibliotheken.Wij zenden u hierbij tevens een nota van wijzigingen toe waarin naast
een aantal noodzakelijk geworden wijzigingen van meer technische aard, ook
de in deze brief ingenomen standpunten zijn verwerkt. 1. Afstand van rechtenDoor de PvdA-fractie is amendement nr. 16 ingediend met als doel de auteur
de mogelijkheid te geven afstand van zijn recht op een billijke vergoeding
voor uitleen te doen.Het principe dat een individuele auteur over de mogelijkheid moet kunnen
beschikken om afstand van zijn leenrecht te doen, kunnen wij onderschrijven.
Gezien de huidige stand van de automatisering bij de openbare
bibliotheken is dit echter nog niet te verwezenlijken bij de openbare bibliotheken
zelf.Het amendement in deze vorm stuit op uitvoeringstechnische bezwaren. Deze
zijn mede het gevolg van het feit dat de heer Van Heemst bij zijn voorstel
tot het mogelijk maken om afstand te doen van het recht op een billijke vergoeding
kennelijk is uitgegaan van de vooronderstelling dat de openbare bibliotheken
een betaling per uitgeleend exemplaar zouden vragen waardoor de gebruiker
de mogelijkheid zou hebben dat specifieke exemplaar tegen een lager tarief
te lenen. Een betaling per uitgeleend exemplaar is slechts één
van de mogelijkheden. Ook een algemene contributieverhoging, differentiatie
van tarieven, een hogere contributie indien meer dan een bepaald aantal boeken
wordt geleend etc. behoren tot de mogelijkheden. Indien de openbare bibliotheken
echter niet overgaan tot het invoeren van een betaling per uitlening wordt
door de introductie van afstand van recht niet bereikt wat de indiener van
het amendement daarmee beoogt. Wij zijn van mening dat de openbare bibliotheken
vrij moeten zijn in de wijze waarop zij uitvoering willen geven aan de consequenties
van dit wetsvoorstel en niet als gevolg van dit wetsvoorstel verplicht moeten
worden om tot invoering van een betaling per uitlening over te gaan. De geldende
praktijk is immers dat de meeste openbare bibliotheken een forfaitair contributiebedrag
hanteren. Het wetsvoorstel ziet ook niet op de wijze waarop de individuele
openbare bibliotheek de vergoedingen incasseert.Indien voor een bepaalde publikatie afstand van de billijke vergoeding
wordt gedaan betekent dit bovendien voor elke openbare bibliotheek afzonderlijk
dat zij in haar geautomatiseerde systeem een sleutel aan de publikatie moet
toevoegen waaruit dit blijkt. De computersystemen zullen derhalve aangepast
moeten worden. Aangezien door de openbare bibliotheken geen gebruik gemaakt
wordt van één centrale computer maar er sprake is van automatisering
per individuele openbare bibliotheek met als gevolg een aantal verschillende
automatiseringssystemen, betekent dit dat elke openbare bibliotheek per publikatie
zal moeten nagaan of afstand is gedaan van recht en dat zij dit vervolgens
afzonderlijk zal moeten invoeren in haar eigen geautomatiseerde systeem. Uitvoering
van het amendement betekent dus ook dat de administratieve lasten van de openbare
bibliotheken toenemen en als gevolg hiervan verhoging van de financiële
lasten van de bibliotheken. Daar komt bij dat het doen van afstand van een
billijke vergoeding een recht is dat de individuele auteur toekomt. Hoe dienen
de bibliotheken en de incasso-organisatie om te gaan met publikaties waaraan
door verschillende auteurs is meegewerkt en waarvoor door één
auteur afstand van zijn billijke vergoeding is gedaan? Ook dit stuit op uitvoeringstechnische
bezwaren. Gevolg zal uiteindelijk zijn dat door toeneming van de administratieve
lasten van de incasso-organisatie er minder geld voor verdeling beschikbaar
is.Het afzien van een billijke vergoeding dient naar onze mening, als een
rechthebbende dat wenst, derhalve vanwege de administratieve en financiële
lasten niet bij de incasso van de billijke vergoedingen gerealiseerd te worden.
Om deze redenen ontraden wij aanvaarding van het amendement in deze vorm.Met inachtneming van de hierboven verwoorde bereidheid om de mogelijkheid
van afstand van recht op te nemen in het wetsvoorstel en de nog bestaande
praktische onmogelijkheid om dit op het niveau van de individuele rechthebbenden,
individueel werk en individuele bibliotheek te realiseren, is in artikel 15c lid 3 van de Auteurswet 1912 en artikel 2 lid 6 van de Wet op de naburige
rechten gekozen voor een constructie dat afstand van recht mogelijk is door
een schriftelijke mededeling aan de onderhandelingsstichting en de incassostichting.
Daarmede wordt de mogelijkheid geschapen om in het kader van de onderhandelingen
over de hoogte van de leenvergoeding rekening te houden met het
feit dat een aantal auteurs afstand van het leenrecht heeft gedaan. Afhankelijk
van het aantal auteurs en het aantal publikaties zal dit gegeven van invloed
zijn op de totale leenvergoeding die de bibliotheken moeten betalen. De incassostichting
dient eveneens te beschikken over deze informatie omdat hiermede rekening
dient te worden gehouden bij de verdeling van de geïncasseerde gelden.
De automatisering van de bibliotheken kan zich zo ontwikkelen dat het misschien
in de toekomst wel mogelijk wordt voor de bibliotheek om bepaalde werken,
waarvoor een auteur afstand van zijn leenrecht heeft gedaan, tegen een lager
tarief aan te bieden. Op grond van de voorgestelde wijzigingen zou ook dit
gerealiseerd kunnen worden. 2. Tijdelijk verbodsrecht av-media en positie nieuwe mediaZoals aan de Kamer is toegezegd, zullen wij in een afzonderlijke notitie
de positie van de nieuwe media in het geheel van het auteursrecht aan de orde
stellen. Met het opstellen van deze notitie zal echter geruime tijd zijn gemoeid,
gelet op het complexe karakter van deze materie.Voor dit moment spitsen wij onze reactie derhalve toe op het voorliggende
wetsvoorstel voor het verhuur- en leenrecht.In het wetgevingsoverleg zijn verschillende thema's aan de orde gesteld
die wij onder dit hoofd zullen bespreken. Aan het slot van dit onderdeel komen
wij tot een hernieuwde afweging die in de nota van wijzigingen is verwerkt. 2.1 De bibliotheken en de nieuwe mediaZoals in het wetgevingsoverleg al naar voren is gekomen, dient ons inziens
hierbij onderscheid te worden gemaakt tussen de aanwezigheid en beschikbaarheid
van nieuwe media in de openbare bibliotheek en de uitleenbaarheid er van. 2.2. Aanwezigheid en beschikbaarheidVoor de standpuntbepaling omtrent de aanwezigheid in de openbare bibliotheek
sluiten wij aan bij de in de Notitie openbaar bibliotheekwerk (22 568,
nr. 1) verwoorde opvattingen. Op blz. 19 wordt gezegd: «Vrije toegankelijkheid
van gepubliceerd materiaal met eerbiediging van intellectuele eigendomsrechten,
zoals het auteursrecht, is een democratisch goed. Informatie moet geen bezit
of monopolie van enkelen worden.» Deze cultuurpolitieke doelstelling
die wordt gehanteerd in het overheidsbeleid met betrekking tot openbare bibliotheken,
sluit als zodanig alle soorten informatiedragers in. De scheidslijn moet dan
ook niet langs de soorten media worden gelegd, maar moet worden getrokken
op basis van het criterium dat eerder op blz. 18 van de Notitie is gesteld,
namelijk dat «..de bibliotheek zich vooral (moet) richten op haar culturele
en inhoudelijk-informatieve missie en niet bijvoorbeeld uit marktgerichtheid
zich bezig (behoort te) houden met het actuele, het goedlopende en/of het
recreatieve.» Het is, mede met het oog op het recht van vrije meningsuiting
en van vrije informatieverstrekking en -verwerving, de verantwoordelijkheid
van de bibliotheken zelf om hier verdere concretisering aan te geven. 2.3. UitleenbaarheidWaar het gaat om de uitleenbaarheid lijkt het vanzelfsprekend aan te sluiten
bij de door de bibliotheken algemeen gehanteerde criteria om te bepalen of
materialen wel of niet uitleenbaar zijn. Voor niet-uitleenbaarheid gelden
meestal overwegingen van onhanteerbaarheid, kostbaarheid en de noodzaak van
permanente beschikbaarheid in de openbare bibliotheek zelf. Voor
de nieuwe media vervalt grotendeels het argument van de onhanteerbaarheid.
Het argument van kostbaarheid blijft gelden evenals de naar onze mening terechte
afweging welke naslagwerken steeds ter plaatse beschikbaar moeten zijn voor
bezoekers van de openbare bibliotheek en dan niet alleen voor bezoekers met
een gerichte zoekvraag, maar ook voor grasduiners. De grote lijn zou naar
ons inzicht dan ook moeten zijn dat kostbare werken en naslagwerken in de
vorm van CD-I's en CD-ROMs op grond van en naar analogie van het voorgaande
niet uitgeleend behoren te worden. Dit materiaal moet immers ter beschikking
zijn voor de bibliotheekbezoeker voor raadpleging ter plekke. Voor CD-I's
en CD-ROMs die in de verkoop zijn gebracht en die geen naslagwerken bevatten,
maar bijvoorbeeld spelletjes of films, behoort uitlening in beginsel tot de
mogelijkheden. 2.4. Het karakter van het tijdelijk verbodsrechtTijdens het wetgevingsoverleg is van diverse zijden het tijdelijk verbodsrecht
vervat in artikel 15c aan de orde gesteld. Gaarne lichten wij de
diverse aspecten hiervan in onderlinge samenhang nader toe.In artikel 15c wordt in het kader van het leenrecht een tijdelijk
verbodsrecht, een tijdelijk exclusief recht – ook wel window-periode
genoemd – voorgesteld voor andere werken dan geschriften en computerprogramma's.
Voor uitlenen van bijvoorbeeld cd's en video's is gedurende 6 maanden nadat
deze rechtmatig in Nederland in het verkeer zijn gebracht toestemming van
de rechthebbende nodig. Voor het uitlenen van geschriften bestaat van meet
af aan een vergoedingsrecht, voor het uitlenen van computerprogramma's bestaat
een verbodsrecht.Met dit tijdelijk verbodsrecht wordt een aantal doelstellingen beoogd.
Een daarvan is een scheve concurrentiepositie tussen openbare bibliotheken
en commerciële verhuurbedrijven te voorkomen. Ten gevolge van het tijdelijk
verbodsrecht zullen de uitleen- en de verhuursector gedurende 6 maanden dezelfde
onderhandelingspositie hebben ten opzichte van het uit te lenen of te verhuren
werk. Beide sectoren zijn gedurende die periode geconfronteerd met een exclusief
recht op basis waarvan door de rechthebbenden zal kunnen worden onderhandeld.
Daarna resteert met betrekking tot het uitlenen voor de rechthebbende slechts
een vergoedingsrecht. Met het tijdelijk verbodsrecht wordt voorts beoogd rechthebbenden
gedurende 6 maanden in de gelegenheid te stellen hun produkt niet alleen via
verhuur of uitleen maar ook langs andere kanalen optimaal te exploiteren,
met name via de koopmarkt. Dit speelt vooral bij populair audio- en videomateriaal.
Een verschraling van het aanbod wordt zo tegengegaan. Naar onze mening zal
een gedifferentieerde vergoeding een vervanging van het tijdelijke verbodsrecht
door een vergoedingsrecht niet volledig kunnen compenseren. De onderhandelingspositie
van de rechthebbenden is dan uiteraard zwakker. Het is niet wel denkbaar dat
in die omstandigheden tot een voor beide partijen acceptabele, reële
leenvergoeding zal worden gekomen, die het verlies in verkoop en andere exploitatiemogelijkheden
kan compenseren en voorts nog van een zodanig laag niveau is dat de consument
zal kiezen voor lenen en niet voor kopen. Daarnaast is het grote bezwaar tegen
het vervallen van het tijdelijk verbodsrecht, zoals hierboven reeds is uiteengezet,
het ondermijnen van de concurrentiepositie van de commerciële verhuurbedrijven.
Van de kant van CD-verhuurders is een schrapping van het tijdelijk verbodsrecht
terzake van uitlenen bepleit op grond van de overweging dat rechthebbenden
de verhuur wel zullen toestaan als voor het uitlenen alleen een vergoedingsaanspraak
bestaat. Wij delen deze verwachting niet. De omstandigheid, dat terzake van
uitlening een vergoedingsaanspraak bestaat, zal rechthebbenden er niet van
weerhouden hun exclusieve verhuurrecht uit te oefenen indien zij menen dat
vanwege commerciële overwegingen verhuur (tijdelijk) verboden dient te
worden teneinde andere exploitatievormen zoals koop te bevorderen.
Het argument van eventuele oneerlijke concurrentieverhoudingen speelt dan
overigens niet, aangezien de wetgeving zelf een onderscheid in regime maakt
tussen verhuur en uitlening.Het voorgestelde, tijdelijke, verbodsrecht is geen novum. Ook in ons omringende
landen bestaat ten aanzien van uitleen een – tijdelijk – exclusief
recht. In België bestaat een tijdelijk verbodsrecht van zes maanden ten
aanzien van de uitlening van geluidswerken en audiovisuele werken, fonogrammen
en eerste vastleggingen van films. Deze termijn van zes maanden kan door de
Koning worden verlengd of verkort. Na afloop van de termijn resteert een vergoedingsrecht
(artikelen 23, 47, 62 Wet betreffende het auteursrecht en de naburige rechten
van 1994). In het Verenigd Koninkrijk bestaat een exclusief leenrecht dat
niet in de tijd is beperkt, met de mogelijkheid van een dwanglicentie, voor
fonogrammen, films en computerprogramma's (Copyright, Designs and Patents
Act 1988, sections 18 en 66 in verbinding met Schedule 7, paragraaf 8 en 34).
Ook in Frankrijk bestodsrecht verandert in een vergoedingsrecht zes maanden
nadat het werk of de prestatie rechtmatig in Nederland in het verkeer is aat
een exclusief leenrecht, gegrond op het bestemmingsrecht. Op basis hiervan
wordt door middel van convenanten het uitlenen geregeld. Denemarken tenslotte
kent een exclusief uitleenrecht voor cinematografische werken en computerprogramma's.Het verbgebracht. De richtlijn biedt de ruimte voor deze regeling. Immers,
door eerste rechtmatige verkoop van een exemplaar van een werk of prestatie
in de Gemeenschap wordt het distributierecht uitgeput, dat wil zeggen is verdere
verhandeling vrij, met uitzondering van verhuur of uitleen (artikel 1, vierde
lid, juncto artikel 9, tweede en derde lid van de richtlijn). Verhuur en uitleen
worden dus niet door de uitputting geraakt. Ter zake van uitleen zijn vervolgens
ingevolge artikel 5 van de richtlijn afwijkingen mogelijk van het uitsluitend
uitleenrecht. In het wetsvoorstel is gekozen voor een beperking in de tijd
tot zes maanden en een koppeling van de afloop van de termijn aan in het verkeer
brengen in Nederland. Deze temporele en geografische restrictie van het uitleenrecht
vallen binnen de beleidsvrijheid van de wetgever.De termijn vangt aan bij het in het verkeer brengen in Nederland. Dit
aanvangsmoment is voor de betrokkenen zeer wel kenbaar. Er verschijnen regelmatig
releaselijsten waarin wordt aangegeven wanneer beeld- en geluidsdragers op
de markt komen. Deze gegevens zijn ook beschikbaar via databanken. Ook in
vakliteratuur (bijvoorbeeld het vakblad Muziek en beeld) verschijnen wekelijks
overzichten van nieuwe uitgaven. De rechthebbenden hebben zich voorts bereid
verklaard met bibliotheken tot centrale inkoopafspraken te komen teneinde
eventuele praktische problemen over de aanvang van de termijn te voorkomen.
Overigens geschiedt inkoop ook thans reeds in grote mate centraal. Koppeling
van de aanvang van de termijn van zes maanden aan in het verkeer brengen in
een van de lid-staten van de Europese Unie compliceert de toepassing van het
tijdelijk verbodsrecht zeer, aangezien deze informatie – in tegenstelling
tot die over nationale releases – voor gebruikers niet gemakkelijk te
traceren is.Overigens blijkt uit de huidige praktijk al dat rechthebbenden weten om
te gaan met een in de tijd gefaseerde uitoefening van hun exclusieve openbaarmakingsrecht.
Wij verwijzen in dit verband naar de vertoning van films in bioscoop en op
de t.v. en de videoverhuur. 2.5. Heroverweging van het absolute leenrecht met betrekking
tot computerprogramma'sVolgens de huidige tekst van het wetsvoorstel geldt ten aanzien van computerprogramma's
een absoluut leenrecht. Dit heeft tot gevolg dat CD-I en CD-ROM
onder het absolute leenrecht vallen indien een computerprogramma onderdeel
uitmaakt van deze dragers.Achtergrond van het huidige voorstel is dat het naar onze mening wenselijk
is met betrekking tot deze nieuwe digitale technologie grote voorzichtigheid
te betrachten bij het uitwerken van de auteursrechtelijke bescherming van
deze produkten. Daarbij dient in aanmerking te worden genomen dat het auteursrecht
in beginsel uitgaat van exclusieve openbaarmakings- en verveelvoudigingsrechten
en dat er bijzondere redenen aanwezig moeten zijn voor afwijking van deze
exclusieve rechten. De omstandigheid dat een auteursrechthebbende een exclusief
leenrecht heeft betekent nog niet zonder meer dat hij te allen tijde het uitlenen
van zijn werk zal verbieden. Ook voor de auteursrechthebbende is het van belang
dat zijn werk voor het publiek beschikbaar is. Het exclusieve leenrecht geeft
de rechthebbende een betere positie bij de onderhandelingen over het uitlenen.
Wij zijn dan ook van mening dat het niet verantwoord is om thans reeds een
uitzondering te maken op het exclusieve leenrecht ten aanzien van computerprogramma's
in het algemeen.Door de Kamer is gewezen op de aard van de computerprogramma's voorkomend
op CD-I en CD-ROM. Het zou hier in het algemeen niet gaan om zelfstandige
programmatuur met een eigen inhoud, maar om zoekprogrammatuur die tot functie
heeft om de inhoudelijke informatie die op de drager is opgenomen, toegankelijk
te maken.Het gaat naar onze mening te ver om ten behoeve van het uitlenen van CD-I
en CD-ROM het algemene verbodsrecht terzake van het uitlenen van computerprogramma's
te schrappen. De overwegingen, die aan dit verbodsrecht ten grondslag liggen
en die op blz. 3 van de nota naar aanleiding van het eindverslag zijn weergegeven,
gelden naar onze mening nog onverkort en worden ook niet bestreden door de
fracties. Teneinde enerzijds het absolute verbodsrecht terzake van het uitlenen
van computerprogramma's te handhaven en anderzijds rekening te houden met
de bijzondere situatie die zich voordoet bij CD-I en CD-ROM, stellen wij voor
om terzake van het uitlenen van computerprogramma's die onderdeel uitmaken
van een ander werk of van een prestatie in de zin van de Wet op de naburige
rechten en die uitsluitend dienen om dat werk of die prestatie toegankelijk
te maken, een uitzondering op de hoofdregel te maken en te voorzien in een
tijdelijk verbodsrecht terzake van uitlenen. Aldus wordt eventuele concurrentieverstoring
tussen de leen- en verhuursector – althans tijdelijk – voorkomen
en wordt aan de beschikbaarheid van deze media in openbare bibliotheken geen
in de tijd onbeperkte belemmering gesteld. Middels het tijdelijk verbodsrecht
wordt deze media, die nog in een ontwikkelingsfase verkeren en waarmee grote
investeringen gemoeid zijn, wel een extra bescherming geboden die zij onzes
inziens thans behoeven. Op de achtergrond speelt in onze overwegingen steeds
mee het gegeven dat in vergelijking met foliomedia voor veel leners de elektronische
media eenvoudig en zonder kwaliteitsverlies integraal te kopiëren zijn.
Dit geldt ook voor CD-ROM en, zij het thans nog in mindere mate, voor CD-I.
Wij zijn ons er van bewust dat voor het kopiëren andere regelingen dan
het verhuur- en leenrecht van toepassing zijn. Zij maken echter alle deel
uit van een beoogd samenhangend pakket van auteursrechtelijke regelingen.
Er moet dan ook in het ene onderdeel voor worden gewaakt dat daarmee niet
de werking van andere onderdelen ontkracht wordt. 2.6. Het tijdelijk verbodsrecht voor de audio-/video-CDTen aanzien van de audio-cd hebben bij het voorgestelde tijdelijk exclusief
recht drie belangenafwegingen gespeeld.Deze betroffen: de belangen van de producenten voor wie de verkooppiek
van het populaire materiaal meestal valt in de eerste zes maanden
na het op de Nederlandse markt brengen; de belangen van de verhuurbedrijven
van cd's die niet in een ongelijke concurrentiepositie met de uitleeninstellingen
moeten worden gebracht; de belangen van de openbare bibliotheken die ten principale
alle informatiedragers voor uitlening beschikbaar willen stellen zodra deze
in het verkeer zijn gebracht.Wij hebben daarbij overwogen dat de in het wetsvoorstel opgenomen vorm
van een tijdelijke verbodsmogelijkheid – waarbij op de rechthebbende
geen verplichting berust om die daadwerkelijk te gebruiken – het meest
tegemoet komt aan het uitgangspunt dat een auteursrechtelijke regeling, zonder
de andere belanghebbenden bij het auteursrechtelijk beschermde werk onevenredig
te kort te doen, de rechthebbende een adequaat instrumentarium moet verschaffen
om zijn recht te kunnen uitoefenen. De rechthebbende kan immers steeds besluiten
om het hem formeel toekomende verbodsrecht voor de betreffende periode niet
of genuanceerd en gedifferentieerd toe te passen.Wij hebben ons bij onze afweging mede laten leiden door de opvatting dat
de toepassing van het tijdelijk verbodsrecht in de praktijk steeds betrekking
zal hebben op populair bestsellermateriaal waarvan de aanwezigheid in een
zo vroeg stadium in de bibliotheken naar onze opvatting niet zodanig tot de
kernfuncties van de bibliotheek behoort dat dit zou moeten prevaleren boven
andere belangen.Wij menen dat het door de Kamer geopperde systeem van gedifferentieerde
tariefstelling een vervanging van het tijdelijk verbodsrecht door een vergoedingsrecht
niet zal kunnen compenseren. Voorts zal een gedifferentieerde tariefstelling
tot onevenredig en dus ongewenst hoge vergoedingen kunnen gaan leiden wanneer
daarmee de door de rechthebbenden verwachte derving van inkomsten uit verkoop
zou moeten worden gecompenseerd, hetgeen een negatieve invloed op het uitlenen
kan hebben. Tenslotte zal zo'n differentiatie ernstige administratieve consequenties
voor de in artikel 15d bedoelde onderhandelingsstichting hebben;
wij noemen slechts de te verwachten onbesliste disputen over de te hanteren
uitgangspunten en de daaruit voortvloeiende bestuurlijke lasten.Het vorenstaande geldt mutatis mutandis voor de video-CD.Op grond van het bovenstaande zien wij geen aanleiding om het wetsvoorstel
op dit punt onzerzijds te wijzigen. 2.7. Samenvatting CD-I, CD-ROM en overige AV-mediaHet bovenstaande heeft tot gevolg dat voor niet-boek materialen in het
algemeen de volgende regeling kan gelden:– Op CD-I en CD-ROM waarbij het computerprogramma uitsluitend dient
om de informatie toegankelijk te maken en voorts op alle CD-audio en op CD-video
is een tijdelijk verbodsrecht van zes maanden van toepassing waarna een leenvergoedingsrecht
gaat gelden.– Op de overige CD-I en CD-ROM waarin een computerprogramma is vervat
is het absolute verbodsrecht van toepassing. 3. Onderwijs- en onderzoekbibliotheken 3.1. Positie wetenschappelijke bibliotheken/schoolbibliotheken/schoolboekenfondsenDoor verschillende fracties is gevraagd naar de mogelijkheid de schoolbibliotheken
te kwalificeren als bedrijfsbibliotheek om zo buiten de werkingssfeer van
de richtlijn te vallen. In de richtlijn is in de definitie van uitlening onder
meer als criterium opgenomen dat uitlening plaatsvindt via door
het publiek toegankelijke instellingen. In de toelichting (punt 1.3) bij het
oorspronkelijke voorstel voor de Richtlijn van 28 januari 1991 wordt met betrekking
tot de notie «voor het publiek toegankelijk» opgemerkt dat de
term «publiek» zeer breed moet worden opgevat: enkel instellingen
die alleen uitlenen aan een beperkte groep van personen die een onderlinge
persoonlijke band of een persoonlijke band met de inrichter van de instelling
hebben, moeten als niet toegankelijk voor het publiek worden beschouwd. Dat
betekent, zoals ook in de memorie van antwoord bij het wetsvoorstel (pag.
11) is opgemerkt dat uitlenen door bedrijfsbibliotheken die niet voor het
publiek toegankelijk zijn, niet als uitlening in de zin van de richtlijn c.q.
het wetsvoorstel kan worden aangemerkt. Er zijn echter bedrijfsbibliotheken
die wel voor derden toegankelijk zijn. In sommige gevallen zouden deze bibliotheken
dus niet en in andere gevallen wel onder de werkingssfeer van de richtlijn
c.q. het wetsvoorstel kunnen vallen. «Bedrijfsbibliotheek» blijkt
derhalve geen hanteerbaar begrip. De term als zodanig komt ook niet voor in
de richtlijn zelf. De interpretatie van de notie «voor het publiek toegankelijk»
in de richtlijn is overigens een zaak van de rechter.Wat betreft de schoolboekenfondsen zijn er – zoals al in het wetgevingsoverleg
is vermeld heb – in de praktijk drie situaties mogelijk:a. de school koopt de boeken zelf aan en heeft het beheer van het schoolboekenfonds
zelf in handenb. de school koopt de boeken aan en besteedt de administratie van het
schoolboekenfonds uit aan de boekhandelc. aankoop en beheer van de schoolboeken zijn geheel in handen van uitgeverij
en boekhandel.In de eerste twee gevallen gaat het om activiteiten waarmee geen economisch
of commercieel voordeel wordt behaald, waarmee ze tot het terrein van de uitleen
behoren en begrepen zijn in de afkoopregeling. In het derde geval is wel sprake
van commercieel of economisch voordeel en dus van verhuur; deze situatie valt
dus buiten de afkoopregeling.Door hun taak – het verschaffen van verplichte onderscheidenlijk
facultatieve leermiddelen – hebben de schoolboekenfondsen en schoolbibliotheken
een soortgelijke functie binnen het onderwijs als de wetenschappelijke bibliotheken.
Wij willen daarom het uitgangspunt handhaven om al deze voorzieningen aan
hetzelfde regime van leenvergoeding te onderwerpen. 3.2. Afkoopsom/omvang uitlenenVerschillende fracties hebben gevraagd naar de wijze waarop het afkoopbedrag
voor de onderwijs- en onderzoeksector tot stand is gekomen en naar de relatie
met de omvang van het uitlenen. Graag willen wij hier nader op ingaan.Onderzoek van het Wetenschappelijk Onderzoek en Documentatiecentrum (WODC)
van het Ministerie van Justitie op basis van de officiële CBS-gegevens
wijst uit dat in 1991 door openbare bibliotheken ca. 173 miljoen geschriften
werden uitgeleend, door bibliotheken van universiteiten en hogescholen ca.
3,6 miljoen. De uitleningen in wetenschappelijke bibliotheken betreffen voor
het merendeel het verstrekken van kopieën, waarvoor het reprorecht geldt.
Het aantal uitleningen dat onder de werking van deze wet gaat vallen, becijferde
het WODC destijds op ca. 350 000 geschriften per jaar. Evenals bij de
reproregeling achten wij het voor de leenrechtregeling redelijk voor de verschillende
sectoren in het onderwijs verschillende tarieven te hanteren. Ook de Stichting
Leenrecht heeft zich tot diversificatie in de tariefstelling bereid verklaard.
Voor de wetenschappelijke sector kan worden uitgegaan van een bedrag dat thans
in openbare bibliotheken wordt gehanteerd, namelijk 8 à 10 cent per
uitlening. Dat betekent dat voor deze sector een bedrag van ca. minimaal f 30 000
wordt gereserveerd. Het resterende bedrag van de afkoopsom van
f 400 000 is bestemd voor de voorzieningen in de overige sectoren
van onderwijs, d.w.z. schoolboekenfondsen voorzover vallend onder de leenrechtregeling,
en schoolbibliotheken.In de sector van de schoolboekenfondsen worden volgens onderzoek van de
Stichting voor Economisch Onderzoek (Naar een verhuur- en leenrecht in de
Europese Gemeenschap, 1990) ca. 22 miljoen exemplaren per jaar verhuurd dan
wel uitgeleend. Schattingen op basis van praktijkgegevens van commerciële
bedrijven die zich met schoolboeken bezighouden, komen veel lager uit, namelijk
op ca. 17 miljoen boeken die per jaar worden verhuurd dan wel uitgeleend.
De boeken die worden verhuurd, vallen buiten de leenrechtregeling. Voorzover
daarover gegevens bekend zijn, zou hun aandeel ongeveer de helft van het totaal
bedragen.Bij de schoolbibliotheken zijn weinig exacte gegevens over het uitlenen
bekend. In het voortgezet onderwijs zou het globaal om 1 à 1,5 miljoen
uitleningen per jaar gaan.Voor de niet-wetenschappelijke sectoren van het onderwijs kan een relatief
lager vergoedingsbedrag worden gehanteerd naar analogie van de praktijk in
de reproregeling. Uiteraard gaat het om een globale vaststelling. 3.3. VergoedingsregimeDoor de PvdA-fractie is een amendement (nr. 15) ingediend dat ertoe strekt
de instellingen van onderwijs en onderzoek en de aan die instellingen verbonden
bibliotheken alsmede de Koninklijke Bibliotheek vrij te stellen van de verplichting
tot betaling van een leenvergoeding. Dit op grond van het feit dat de Europese
Richtlijn daartoe de mogelijkheid biedt (artikel 5, derde lid). Wij willen
niet bestrijden dat de richtlijn de mogelijkheid van vrijstelling biedt. In
het wetsvoorstel is echter uitdrukkelijk gekozen voor een afkoopsom te bepalen
door de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Ook hiertoe biedt
de richtlijn de mogelijkheid (artikel 5, eerste lid). Deze variant achten
wij meer dan die van vrijstelling overeenkomen met de centrale gedachte die
ten grondslag ligt aan de richtlijn, namelijk dat aan de auteur een vergoeding
moet worden betaald voor het lenen. Dat is ook de auteursrechtelijke grondslag
van de afkoopregeling. Naar onze mening wordt op deze wijze met het wetsvoorstel
beter uitvoering gegeven aan de richtlijn.Voorts doet een afkoopregeling recht aan de specifieke positie van het
onderwijs en het onderzoek, zoals bijvoorbeeld een bepaalde klantenkring en
de aard van het gebruik. Zoals al eerder gesteld voorkomt deze regeling tenslotte
problemen van administratieve en begrotingstechnische aard. Reden waarom is
gekozen voor de constructie waarbij de minister zelf betaalt. Een open-einde-regeling
voor de onderwijssector moet ook daarom worden vermeden. Wij menen derhalve
te moeten vasthouden aan de in het wetsvoorstel gemaakte keuze en amendement
nr. 15 niet te moeten overnemen.Over de overwegingen die hebben geleid tot het bedrag van de afkoopsom
zal de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen de onderhandelingsstichting
informeren. Met deze procedure menen wij tegemoet te komen aan de wens van
een aantal Kamerleden om de onderhandelingsstichting in het proces te betrekken.
Overigens moet de minister zich periodiek in de Kamer verantwoorden in het
kader van budgetrecht.In de in artikel IV bedoelde evaluatie ligt de mogelijkheid besloten om
in de toekomst de afkoopregeling aan te passen, mocht dit noodzakelijk blijken. 4. Positie Stichting Leenrecht (De rechtspersoon bedoeld
in artikel 15f)Zoals de ervaringen met het reprorecht hebben geleerd, is centraal beheer
van deze vergoedingsaanspraken door een deugdelijk gelegitimeerde inningsorganisatie
onontbeerlijk voor de praktische effectuering van deze rechten. Zonder een
dergelijke structuur blijft de wet een dode letter. Voor de individuele rechthebbenden
is het immers praktisch onmogelijk om de inning van de door verschillende
betalingsplichtigen verschuldigde leenvergoedingen te realiseren. Het voorstel
biedt betalingsplichtigen een duidelijk betaaladres. Indien betaling van de
verschuldigde vergoedingen aan de inningsorganisatie heeft plaatsgevonden,
heeft de betalingsplichtige de zekerheid dat hij aan zijn verplichting heeft
voldaan en kan hij niet verrast worden met onvoorziene vorderingen.Voor de verdeling van de geïnde vergoedingen zal de incasso-organisatie,
waarbij gedacht wordt aan de Stichting Leenrecht, regels moeten vaststellen
in het kader van een repartitiereglement dat door de Minister van Justitie
in overeenstemming met de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen
zal moeten worden goedgekeurd. Bij de uitoefening van zijn wettelijke taak
staat de stichting, zoals gezegd, onder toezicht van een College dat er op
zal moeten toezien dat de stichting naar behoren functioneert. Nadere regels
terzake van dit toezicht zullen bij algemene maatregel van bestuur worden
uitgewerkt. Zo zal de stichting verplicht worden de jaarrekening en het jaarverslag
ter kennis te brengen van de betrokken bewindslieden en zal het College van
Toezicht verplicht worden jaarlijks schriftelijk verslag uit te brengen over
zijn bevindingen. Daarnaast zullen het horen van betalingsplichtigen en de
behandeling van klachten door het College van Toezicht geregeld worden.Wij zijn van mening dat het hier voor kort weergegeven wettelijke stramien
voldoende waarborgen bevat voor een deugdelijk functioneren van de incasso-organisatie.
Overigens is reeds in het in mei 1982 verschenen eindrapport van de Commissie
Incasso, Beheer en Repartitie Auteursrechtgelden gepleit voor collectieve
incasso van bepaalde vergoedingsaanspraken. 5. Vrijstelling betaling van leenvergoeding voor geschriften
door jongerenInherent aan het auteursrechtelijk karakter van de wet is dat voor iedere
uitlening moet worden betaald, ongeacht of de lening plaats vindt door of
ten behoeve van een jeugdige of een volwassene.Het totaal aantal uitleningen vermenigvuldigd met het door partijen overeengekomen
bedrag per uitlening levert per openbare bibliotheek als eindsom het totaalbedrag
op dat moet worden betaald.Met betrekking tot de wijze waarop de bibliotheken het verschuldigde geld
realiseren, laat het wetsvoorstel de bibliotheken en de subsidiërende
overheden een grote mate van beleidsvrijheid. De openbare bibliotheek kan
voor verschillende methoden kiezen en daarbij desgewenst de jeugdigen ontzien
waar het betreft de uitlening van geschriften. Als er voor de jeugd al vrijdom
van contributie bestaat en de openbare bibliotheek kiest er voor om het verschuldigde
bedrag te realiseren door middel van contributieverhoging, dan betalen in
feite de volwassenen voor de kinderen. Een andere mogelijkheid is dat het
verschuldigde bedrag wordt verworven door middel van doorberekening per uitlening
aan de lener. Ook dan is het mogelijk om aan de volwassenen een hoger bedrag
in rekening te brengen dan aan de jeugd en aldus de jeugd meer of minder te
ontzien. 6. Het uitlenen van bladmuziekHet SEO-onderzoek «bladmuziek, een onderzoek naar het kopiëren
van muziekwerken» bevestigt dat het kopiëren van bladmuziek op
grote schaal geschiedt en uit verschillende bronnen. Vaak zullen daarbij de
in artikel 16b Auteurswet ten aanzien van het verveelvoudigen gestelde
grenzen worden overschreden. Wij beseffen dat deze praktijk voor rechthebbenden
nadelig is.Strikt genomen zouden rechthebbenden het kopiëren van bladmuziek
uit de bron openbare bibliotheek kunnen voorkomen indien zij zouden beschikken
over een exclusief leenrecht en zij de uitlening van bladmuziek zouden verbieden.
Openbare bibliotheken zouden dan nog wel bladmuziek ter inzage beschikbaar
kunnen stellen. Het beschikbaar stellen houdt het risico in van kopiëren
van de bladmuziek in de openbare bibliotheek. Een absoluut leenrecht voor
deze categorie werken sluit mitsdien het kopieerrisico niet uit. Hetzelfde
geldt voor een tijdelijk verbodsrecht terzake van uitlening van bladmuziek.
Overigens speelt bij de uitlening van bladmuziek de actualiteitswaarde geen
beduidende rol, waardoor een tijdelijk verbodsrecht geen soelaas zal bieden
voor het kopieerprobleem. Het leenrecht is naar onze mening niet het geschikte
instrument om dit probleem op te lossen. Wel kan bij de vaststelling van de
leenvergoedingen voor bladmuziek rekening worden gehouden met de omstandigheid
dat de uitleentermijn voor deze werken langer is dan de voor het uitlenen
van andere geschriften gebruikelijke termijn. 7. KunstuitleenTijdens het wetgevingsoverleg hebben wij toegezegd artikel 12b te schrappen.
Daarmee komt het weerlegbaar vermoeden van overdracht van het leenrecht op
werken van beeldende kunst in geval van verkoop door de maker te vervallen.
Rest evenwel een knelpunt: de werken die in het kader van de Beeldende Kunstenaarsregeling
zijn verworven, kortom, de BKR-werken. Zowel rijk als gemeenten hebben nog
altijd grote hoeveelheden BKR-werken in hun bezit, die destijds ter uitvoering
van het sociaal kunstenaarsbeleid, de BKR, zijn verkregen. De regeling beoogde
een maatschappelijke functie aan de aldus verkregen werken te geven. Middel
hiertoe was onder meer de terbeschikkingstelling door middel van uitleen aan
openbare instellingen, zoals scholen en ziekenhuizen, en de uitleen aan particulieren,
door tussenkomst van de instellingen van kunstuitleen. Deze laatste uitleenmogelijkheid
was met zoveel woorden in artikel 39 van de BKR opgenomen. De BKR-werken die
zich thans in het uitleen-circuit bevinden, zijn met dat doel ter beschikking
gesteld, hetgeen deze werken onderscheidt van de overige in art. III genoemde
werken waarvoor het recht op een billijke vergoeding geldt. Mede gelet op
het bijzondere subsidieregime waaronder deze werken zijn verworven, achten
wij, het aangewezen geen vergoedingsaanspraak in het leven te roepen. Deze
constructie is naar onze mening in overeenstemming met de Richtlijn, die de
mogelijkheid biedt om bestaande voorraden van zijn werking uit te sluiten.
Wij beseffen dat, strikt genomen, ook de werken die na afloop van de BKR doch
voor de datum van inwerkingtreding van het wetsvoorstel ten behoeve van de
kunstuitleen zijn verworven, als zodanige voorraden zouden kunnen worden aangemerkt.
We menen echter dat een regeling, waarbij ook andere werken van de werking
van de regeling worden uitgesloten, niet in overeenstemming is met het tijdens
het wetgevingsoverleg geuite voornemen om een pragmatische oplossing te zoeken
voor de BKR-werken.Nu bij nota van wijziging artikel 12b wordt geschrapt, gaan wij er van
uit dat aan een reactie op de overige over dit artikel gemaakte opmerkingen
geen behoefte meer is. 8. De juridische status van pay per view/video on demandPay-per-view is een abonneeprogramma dat slechts kan worden ontvangen
door degenen die te kennen hebben gegeven het programma op dat tijdstip voor
een bepaalde prijs te willen ontvangen. In dit opzicht wijkt pay-per-view
af van de thans gangbare vorm van abonneeprogramma's, waarbij de abonnee voor
een vast maandelijks bedrag het programma onbeperkt kan ontvangen. In beide
gevallen bepaalt de verzorger van het abonneeprogramma welk programma op welk
tijdstip wordt uitgezonden. Bij video-on-demand wordt een bepaald assortiment
van werken (bijvoorbeeld speelfilms) aangeboden en kan de aanvrager bepalen
welk werk hij op welk tijdstip wil zien. Zowel pay-per-view als video-on-demand
betreffen derhalve exploitatievormen die als (immateriële) openbaarmakingshandelingen
in de zin van artikel 1 van de Auteurswet 1912 moeten worden aangemerkt. Er
worden immers geen originelen of kopieën van het werk ter beschikking
gesteld, doch enkel een signaal via de kabel en/of ether. Deze handelingen
vallen niet onder de definitie van verhuren of uitlenen als bedoeld in artikel
1, eerste lid van de richtlijn, aangezien er geen sprake is van het voor gebruik
ter beschikking stellen van originelen of exemplaren van een werk. De exploitatiehandelingen
pay-per-view en video-on-demand behoren derhalve, evenals bijvoorbeeld het
uitzenden naar een algemeen publiek (omroep), tot het exclusieve recht van
de auteursrechthebbende en kunnen mitsdien niet zonder zijn toestemming worden
verricht. 9. Positie leesportefeuillesDe exploitatie van tijdschriften door leesportefeuillehouders kan als
verhuur in de zin van de richtlijn en het onderhavige wetsvoorstel worden
aangemerkt. Er is immers sprake van het voor een beperkte tijd en tegen een
direct of indirect economisch of commercieel voordeel voor gebruik ter beschikking
stellen. De richtlijn laat voor wat betreft het verhuren de lid-staten geen
enkele vrijheid om af te wijken van het in artikel 1 van dat instrument geformuleerde
exclusieve verhuurrecht. Het verhuurrecht zal onderwerp dienen te worden van
contractuele afspraken tussen leesportefeuillehouders en tijdschriftenuitgevers
en andere rechthebbenden. Overigens is in Duitsland reeds sedert 1972 het
verhuurrecht – ook voor leesportefeuillehouders – ingevoerd en
zijn terzake contractuele regelingen getroffen. Onze verwachting is, gelet
ook op de belangen van de uitgevers bij de advertentie-inkomsten, dat in Nederland
redelijke afspraken zullen worden gemaakt.In het kader van de Brusselse onderhandelingen over de richtlijn is door
Nederland voortdurend gepleit voor een vergoedingsaanspraak voor zowel verhuren
als uitlenen. Dit standpunt werd echter voor wat betreft het verhuren afgewezen
door een meerderheid van lid-staten. 10. Hoe groot is de kring van belanghebbenden in het kader
van artikel 15d?Een besluit tot vaststelling van de vergoedingshoogte door het bestuur
of de voorzitter van de in artikel 15d bedoelde stichting kan op
grond van artikel 15, derde lid, onder a, Boek 2 B.W. worden vernietigd op
vordering van iemand die een redelijk belang heeft bij de naleving van de
verplichting die niet is nagekomen. In concreto kan niet worden aangegeven
hoe groot de kring van belanghebbenden is die een beroep kan doen op artikel
15, derde lid, onder a, Boek 2 B.W. In het eerste lid van artikel 15 Boek
2 B.W. worden de gronden voor vernietiging opgesomd. De vordering tot vernietiging
kan alleen worden ingesteld door een persoon die een redelijk belang heeft
bij de naleving van de verplichting. Dit redelijk belang moet worden gesteld
en bij betwisting aannemelijk worden gemaakt. Een redelijk belang
van de eisende partij is aanwezig indien de niet-nakoming haar heeft geschaad.De vraag of leesportefeuillehouders of andere verhuurders als belanghebbende
in de zin van artikel 15 Boek 2 B.W. kunnen worden aangemerkt zal door de
rechter van geval tot geval aan de hand van de concrete omstandigheden moeten
worden beoordeeld. Denkbaar is dat er sprake is van een redelijk belang van
leesportefeuillehouders of andere verhuurders indien de door de onderhandelingsstichting
vastgestelde leenvergoeding in geen verhouding staat tot de voor verhuur overeengekomen
vergoedingen. Overigens is te verwachten dat er sprake is van onderlinge beïnvloeding
van de in de verschillende circuits gevoerde onderhandelingen over verhuur
en uitleen. 11. Uitzondering voor blindenbibliothekenTer uitvoering van de door ons tijdens het wetgevingsoverleg gedane toezegging
is in bijgaande nota van wijziging een uitzondering opgenomen terzake van
het uitlenen door blindenbibliotheken.Amendement nr. 18 is door dit onderdeel van de nota van wijziging overbodig
geworden.De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,A. Nuis 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23247-21.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl