Vreemdelingenbeleid; Brief staatssecretarissen over de monitoring van teruggekeerde uitgeprocedeerde Iraanse asielzoekers
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 280

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

31-10-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

19637 nr. 280

28-10-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen kaderMonitoring in Iran Periode tweede helft 1996Reactie van de Iraanse autoriteitenOntwikkelingen in 1997Informatieverstrekking aan de KamerMonitoring als instrument in het asielbeleidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vluchtelingenbeleidnr. 280BRIEF VAN DE STAATSSECRETARISSEN VAN JUSTITIE EN VAN BUITENLANDSE ZAKEN Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 28 oktober 1997In antwoord op het verzoek van Uw Kamer, zoals gedaan tijdens de regeling
van werkzaamheden op 21 oktober jl.1, informeren
wij U over de wijze waarop monitoring van teruggekeerde uitgeprocedeerde
Iraanse asielzoekers in de afgelopen periode heeft plaatsgevonden. Wij
zullen daarbij achtereenvolgens ingaan op de algemene uitgangspunten van het
monitoringsbeleid die ook in overleg met Uw Kamer tot stand zijn gekomen en
worden gehanteerd, de specifieke monitoringsactiviteiten welke het afgelopen
jaar in Iran zijn uitgevoerd, de vraag in hoeverre Uw Kamer hierover geïnformeerd
is en tenslotte op de vraag op welke wijze de regering uitvoering denkt te
geven aan de motie terzake, door Uw Kamer aangenomen op 27 juni 1997. Algemeen kaderMet uw Kamer is bij diverse gelegenheden gecorrespondeerd over het algemeen
kader dat geldt ten aanzien van monitoring. In eerste instantie in de brief
aan de Tweede Kamer van 23 februari 1996 over de geïntegreerde aanpak
van het terugkeerbeleid.In deze brief wordt voorop gesteld dat alleen personen over wier veiligheid
na terugkeer geen twijfel bestaat in aanmerking komen voor terugzending.Vervolgens gaat de brief in op de modaliteiten van monitoring: «Als
het gaat om terugkeer op wat grotere schaal, zoals voorzien in het kader van
de geïntegreerde aanpak van de terugkeerproblematiek, dan kunnen nog
aanvullende maatregelen worden getroffen (het zogenaamde «monitoring»).
Zo kan in die gevallen de aankomst op de luchthaven in het land van herkomst
in die gevallen worden gevolgd door speciaal aangewezen medewerkers bij de
Nederlandse ambassade en zal aan de terugkeerders adres en telefoonnummer
van de ambassade worden verstrekt, waar zij zich kunnen vervoegen. De ambassades
kunnen verder een bijdrage leveren door via hun contacten met de lokale autoriteiten
en vertegenwoordigers van mensenrechtenorganisaties de vinger
aan de pols houden». In een brief van de Staatssecretaris van Justitie, mede namens de Staatssecretaris
van Buitenlandse Zaken, van 9 mei 1996 (TK 1995–1996, 19 637, nr.
186) wordt nader op deze problematiek ingegaan.De desbetreffende passage (pag. 8, onder c) begint met te stellen: «Uitgangspunt
bij het terugkeerbeleid is dat alleen personen over wier veiligheid na terugkeer
geen twijfel bestaat in aanmerking komen voor terugkeer. Bovendien wordt de
veiligheidssituatie in de landen van herkomst nauwgezet gevolgd en kan er,
indien er aanwijzingen zijn dat betrokkene bij terugkeer ernstige problemen
ondervonden heeft, hiernaar onderzoek worden ingesteld».Daarop wordt herhaald hetgeen reeds in de brief van 23 februari 1996 over
monitoring was opgemerkt en vervolgens gesteld: «In het geval dat er
aanwijzingen zijn dat de uitzetting heeft geleid tot problemen bij de terugkeer
van betrokkene, kan dit aanleiding zijn een onderzoek in te stellen naar de
situatie van deze persoon. Dit onderzoek wordt afhankelijk van de omstandigheden
van het geval door de Nederlandse ambassade ter plekke zelf uitgevoerd dan
wel door inschakeling van lokale mensenrechtenorganisaties en vertrouwenspersonen.»
Over deze benadering bestaat naar het voorkomt overeenstemming tussen Uw Kamer
en de regering.De hieronder weergegeven vormen van monitoring die in Iran in de verschillende
fasen zijn uitgevoerd, moeten tegen deze achtergrond worden bezien. Monitoring in Iran Periode tweede helft 1996Na hervatting van uitzettingen naar Iran (vanaf mei 1996) is een relatief
intensieve vorm van monitoring ontwikkeld, bestaande uit aanwezigheid bij
inreis op het vliegveld, een of meer huisbezoeken, en vervolgcontacten. Daartoe
werd de ambassade te Teheran versterkt met een immigratiemedewerker. In deze
periode hebben 34 uitzettingen plaatsgevonden van uitgeprocedeerde asielzoekers.
De eerste maanden is deze medewerker in nagenoeg alle gevallen bij de aankomst
op het vliegveld van Teheran aanwezig geweest. Daarbij werd geconstateerd
dat diegenen die over geldige Iraanse reisdocumenten beschikten direct konden
inreizen en dat diegenen die op een in Nederland door de Iraanse ambassade
afgegeven laissez-passer reisden werden ondervraagd over hun identiteit, maar
vervolgens konden inreizen.In die periode zijn bovendien, ook zonder dat er meldingen waren die op
problemen wezen, bij uit Teheran afkomstige terugkeerders een of meer huisbezoeken
afgelegd, in de regel binnen drie dagen na terugkeer. Overigens bleek niet
in alle gevallen een huisbezoek mogelijk, omdat betrokkenen op het door hun
opgegeven adres niet bekend waren.Met een aantal van de in deze periode uitgezette personen is ook nog geruime
tijd na hun terugkeer, in sommige gevallen tot zes maanden of langer contact
onderhouden.De bevindingen van de eerste maanden wezen uit dat zich bij inreis op
de luchthaven van Teheran geen problemen voordeden. Vanaf oktober 1996 is
monitoring op de luchthaven beperkt tot diegenen waar een huisbezoek alleen
in geval van melding van problemen zou worden afgelegd, te weten zij die buiten
Teheran woonachtig waren. Voor wat betreft terugkeerders met een
woonadres in Teheran heeft vanaf dat moment monitoring plaatsgevonden door
een of meer huisbezoeken.In deze periode is in de media enkele malen melding gemaakt van problemen
die eerder uitgezette Iraniërs na hun terugkeer zouden hebben ondervonden.
Deze berichten zijn door de Ambassade nagetrokken. In alle gevallen bleek
dat betrokkenen niet met problemen zijdens de Iraanse autoriteiten waren geconfronteerd,
althans niet om redenen die van belang zouden kunnen zijn voor de in Nederland
doorlopen asielprocedure.Het laatste bericht dat een verwijderde ex-asielzoeker problemen had ondervonden,
werd op 25 november 1996 ontvangen en betrof een inwoner van Isfahan. De immigratiemedewerker
heeft daarop in Isfahan (dat 500 km van Teheran ligt) nasporingen verricht
en heeft uiteindelijk door een gesprek in Teheran met betrokkene vast kunnen
stellen dat dit bericht ongegrond was.Sindsdien, d.w.z. sinds eind november 1996, zijn geen berichten meer ontvangen
dat uitgezette asielzoekers problemen zouden hebben ondervonden. Ook de in
die periode toegepaste vormen van monitoring wezen niet op problemen. De bevindingen
van de immigratiemedewerker zijn desgewenst voor vertrouwelijke kennisname
door de leden van Uw Kamer beschikbaar. Reactie van de Iraanse autoriteitenOp 11 december 1996 werd de Nederlandse Ambassadeur te Teheran ontboden
op het Iraanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, waar hem het volgende te
verstaan werd gegeven. Iran kan niet accepteren dat de ambassade monitoring
activiteiten uitvoert t.a.v. uit Nederland verwijderde asielzoekers. Deze
activiteiten, die worden beschouwd als een inmenging in interne Iraanse aangelegenheden,
zullen niet worden geduld. Indien de ambassade hier toch mee door zou gaan,
zouden daar consequenties aan worden verbonden. Door ambassadeur Damme is
deze redenering uiteraard van de hand gewezen en hij heeft erop aangedrongen
dat de ambassade haar activiteiten kon voortzetten.Op 17 december 1996 werd door het Ministerie van Buitenlandse Zaken de
Nederlandse ambassadeur geïnstrueerd om op zijn eerdere gesprek terug
te komen en op hoog niveau op een herziening van de Iraanse stellingname aan
te dringen. Dit vervolggesprek kon pas op 14 januari 1997 plaatsvinden, maar
leidde niet tot het gewenste resultaat. Ontwikkelingen in 1997Bovenstaande ontwikkelingen zijn besproken tussen het ministerie van Buitenlandse
Zaken en de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Daarbij is afgewogen dat pogingen
om de eerdere nadrukkelijke vormen van monitoring voort te zetten ongetwijfeld
tot gevolg zouden hebben dat de betrokken medewerker(s) hun werk geheel zouden
moeten staken, en dat derhalve ook andere vormen van monitoring onmogelijk
zouden worden.Tevens is overwogen dat de monitoring tot eind 1996 geen aanwijzingen
had opgeleverd dat er zich bij terugkeer reële problemen voordeden. De
inreis via het vliegveld van Teheran verliep zonder bijzondere moeilijkheden.
Ook bij de afgelegde huisbezoeken was niet gebleken dat terugkeer van afgewezen
asielzoekers voor dezen onoverkomelijke problemen opleverde.Ook was inmiddels duidelijk geworden dat diegenen die naar Iran waren
verwijderd gemakkelijk contact kunnen blijven onderhouden met in Nederland
achtergebleven vrienden en verwanten en dat langs die weg eventuele berichten
over arrestaties of verdwijningen snel ter kennis van de Nederlandse autoriteiten
konden worden gebracht.Op basis hiervan is de werkwijze aangepast, inhoudende dat aan terugkeerders
het adres en telefoonnummer van de Ambassade wordt verstrekt, met het verzoek
enige dagen na terugkeer in Iran contact op te nemen. Uiteraard zou de Ambassade
steeds worden geïnformeerd over elke individuele verwijdering en terzake
attent blijven op signalen die kunnen duiden op problemen.Deze lijn wordt tot op heden gevolgd. Van het geringe aantal afgewezen
asielzoekers dat sinds die tijd naar Iran is uitgezet, nl. 16, heeft een aantal
zich inderdaad bij de Ambassade gemeld. Zoals hierboven al aangegeven is dit
jaar ook nog contact onderhouden met ex-asielzoekers die al in 1996 waren
uitgezet. Van problemen in dit verband is tot dusverre niet gebleken. Sinds
begin december zijn noch van de zijde van in Nederland achtergebleven familieleden,
noch van de zijde van de advocaten van de uitgezette personen, noch van de
zijde van particuliere belangenorganisaties verzoeken ontvangen om onderzoek
in te stellen naar de beweerde arrestatie of verdwijning van een verwijderde
afgewezen Iraanse asielzoeker. De bij de hoorzitting op 20 oktober jl. door
INLIA genoemde gevallen zijn, voorzover op basis van de door INLIA verstrekte
gegevens nagegaan kan worden, noch op Justitie, noch op BZ te traceren.Zoals uit het bovenstaande blijkt is het aantal verwijderde uitgeprocedeerde
asielzoekers sedert december 1996 sterk teruggelopen. Dit is toe te schrijven
aan een afnemende bereidheid van de Iraanse autoriteiten medewerking te verlenen
aan de verstrekking van reisdocumenten. In januari werd door de Iraanse ambassade
in Den Haag tegenover de IND gesteld dat in het vervolg alleen l-p's zouden
worden verstrekt aan Iraniërs die over andere Iraanse identiteitsbewijzen
beschikken. Sinds juni 1997 geeft de Iraanse Ambassade alleen laissez-passer's
af indien betrokkene bereid is een schriftelijke verklaring te overleggen
waaruit blijkt dat hij vrijwillig naar Iran terugkeert.De sinds begin 1997 gevolgde wijze van monitoring is overigens vergelijkbaar
met of zelfs intensiever dan methoden van andere westerse landen. Duitsland
kent een vergelijkbare methode door uitgezette Iraniërs in de gelegenheid
te stellen om na zes maanden een bezoek aan de ambassade te brengen. Twee
derde van hen maakt van deze gelegenheid gebruik. De monitoring door Zweden
vindt alleen in enkele incidentele gevallen plaats. Geen van beide landen
is bekend met wezenlijke problemen die door uitgezette asielzoekers zouden
zijn ondervonden.Gelet op de problemen bij de afgifte van laissez-passers door de Iraanse
ambassade en de door de Iraanse instanties opgeworpen obstakels t.a.v. monitoring
is in het voorjaar van 1997 overwogen deze kwesties door een missie op hoog-ambtelijk
niveau in Teheran aan de orde te laten stellen. De sindsdien opgetreden diplomatieke
complicaties in de relatie met Iran zijn er de oorzaak van dat dit voornemen
tot dusver niet kon worden uitgevoerd. Een dergelijke missie ligt nog steeds
in ons voornemen en zal thans op korte termijn worden ondernomen. Informatieverstrekking aan de KamerIn het kader van de hoorzitting over Iran van 20 oktober jl. is aan de
orde gekomen dat de Kamer niet tijdig of niet volledig over de precieze modaliteiten
van de toegepaste monitoring is ingelicht, noch over de deels door de Iraanse
autoriteiten opgelegde beperkingen daarbij. Kennelijk is ook de indruk ontstaan
dat thans in het geheel geen monitoring meer plaatsvindt. Hierbij
is wellicht ook sprake van een misverstand over de strekking van de passage
over monitoring in het ambtsbericht van 5 juni jl.Hierin wordt over monitoring het volgende gezegd.«Sinds het uitbrengen van het laatste ambtsbericht van 1 mei 1996
zijn enkele tientallen Iraniërs naar hun land verwijderd, waarbij steeds
de aankomst op de luchthaven door de Nederlandse ambassade is gadegeslagen.
Tevens heeft in de meeste gevallen een bezoek aan het huisadres achteraf plaatsgevonden
(ongeveer 3 dagen na aankomst). Geen van de verwijderde Iraniërs heeft
na terugkeer problemen ondervonden van de zijde van de autoriteiten wegens
zijn/haar verblijf in Nederland en het indienen van een asielverzoek (gegevens
over een onderzocht mogelijk probleem).»Deze passage was echter niet zozeer bedoeld om feitelijk informatie te
verschaffen over de methode van monitoring, doch als onderbouwing van de conclusie
dat uitzetting van afgewezen asielzoekers naar Iran tot op dat moment niet
tot bijzondere problemen had geleid.In het debat van 26 juni jl. over de motie Van Oven c.s. is niet uitgebreid
ingegaan op de praktijk van de monitoring. Door deze samenloop van omstandigheden
is, naar wij constateren, een misverstand ontstaan. Monitoring als instrument in het asielbeleidTijdens het plenaire debat van 26 juni jl. over het terugkeerbeleid en
het vluchtelingenbeleid (25 386 en 19 637) heeft Uw Kamer een motie
aangenomen ingediend door de heren van Oven, Rijpstra en Dittrich, waarin
de regering wordt verzocht het monitoring systeem zodanig uit te breiden dat
kan worden gerapporteerd of de asielzoeker bij terugkeer – ook op langere
termijn problemen heeft ondervonden. Voorts wordt de regering verzocht Uw
Kamer binnen een half jaar na indiening van de motie te informeren over de
voortgang van deze uitbreiding van het monitoringssysteem en de resultaten
daarvan.De regering is van mening dat het antwoord op de vraag of terugkeer naar
een land niet bij voorbaat onmogelijk moet worden geacht gelegen dient te
zijn in een beoordeling van een aantal algemene aspecten in dat land. In de
door de Staatssecretaris van Justitie toegezegde brief over de indicatoren
voor het vvtv-beleid zal hierop meer in detail worden ingegaan.Nadat het beleid dat terugkeer in principe mogelijk moet worden geacht
is vastgesteld, kan monitoring een instrument vormen dat de regering in staat
stelt om aan de hand van specifieke, individuele ervaringen te bezien of de
uitgangspunten van het beleid de toets van de praktijk kunnen doorstaan. Monitoring
is bedoeld om informatie te verstrekken die kan bijdragen aan nadere onderbouwing
van het beleid of aanleiding kan geven tot heroverweging hiervan.Het uitgangspunt blijft dat alleen personen over wier veiligheid na terugkeer
geen twijfel bestaat, in aanmerking komen voor terugkeer.Monitoring maakt echter geen onderdeel uit van de asielprocedure. Nadat
de asielzoeker zich bij een aanmeldcentrum heeft gemeld, zijn asielverzoek
vervolgens in behandeling is genomen, met inbegrip van de mogelijkheid van
beroep op de rechter en uiteindelijk een definitieve en onherroepelijke afwijzing
is gevolgd, is de asielprocedure aan zijn definitieve einde gekomen. Er dient
naar het oordeel van de regering dan ook voor te worden gewaakt dat geen nieuw
systeem wordt gecreëerd dat de uitkomst van de behandeling van het asielverzoek
na terugkeer in eigen land weer op losse schroeven zou kunnen zetten. Monitoring moet worden gezien als een extra middel om te verifiëren
dat afgewezen asielzoekers inderdaad veilig kunnen terugkeren. Dat betekent
niet dat iedere asielzoeker na terugkeer behoeft te worden gevolgd.Dit uitgangspunt brengt met zich mee dat in de ogen van de regering monitoring
zowel in tijd als in omvang beperkt kan zijn. Het gaat er immers, zoals eerder
gezegd, niet om inzicht te krijgen in alle individuele gevallen, maar om een
voldoende representatief beeld te krijgen van hetgeen in de praktijk na terugkeer
geschiedt om te kunnen concluderen of de uitgangspunten van het beleid juist
zijn geweest.In het licht van de ervaringen welke inmiddels met de monitoring in Iran
zijn opgedaan, in samenhang beschouwd met de ervaringen van andere landen
over een langere periode, is de regering van mening dat uitbreiding van het
monitoringssysteem niet noodzakelijk is, omdat dit geen nieuwe inzichten oplevert
voor de beleidsvorming. De manier waarop monitoring thans plaatsvindt, omvat
bovendien meer dan individuele contacten, al dan niet naar aanleiding van
melding van problemen. De betrokken ambassades beschikken over een uitgebreid
netwerk van contacten dat mede gebruikt wordt om de situatie aandachtig te
volgen. Het zou echter niet verstandig zijn daarover al te zeer in detail
te treden.Het voorgaande overziend komen wij tot de conclusie dat de thans gehanteerde
vorm van monitoring afdoende is en een verdere uitbreiding daarvan niet meer
bijdraagt aan het door Uw Kamer beoogde doel. De Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. SchmitzDe Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,M. Patijn XNoot1Zie Handelingen nr. 5, vergaderjaar 1997–1998. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-280.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl