Goedkeuring Besluit van 31-10-1994 betr. het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-24127, nr. 205

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

29-02-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24127 nr. 205

27-02-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemene beoordelingVK-compensatie en mogelijke herziening van het vigerend
stelselInformatieverschaffing in 1992 en verantwoording regeringAmendement-HoogervorstHet systeem van eigen middelen en de toepassingTekstueelOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24127Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 127Goedkeuring van het op 31 oktober 1994 te Luxemburg tot stand gekomen
Besluit betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen
(Trb. 1994, 278)nr. 205VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIES VOOR EUROPESE SAMENWERKINGSORGANISATIES
EN VOORFINANCIËN1Vastgesteld 27 februari 1996De vaste commissies voor Europese Samenwerkingsorganisaties en voor Financiën,
belast met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel wensten in dit
voorlopig verslag de volgende opmerkingen en vragen te formuleren. Algemene beoordelingDe leden van de fractie van de VVD wensten zich, na de uitvoerige
schriftelijke voorbereiding en de intensieve gedachtenwisseling in de Tweede
Kamer, te beperken tot enkele algemene opmerkingen en daarmede verband houdende
vragen.Deze leden hadden met zorg kennis genomen van de stijging van de netto
afdrachten door Nederland aan de Europese Unie. Zij deelden de beoordeling
van hun collegae in de Tweede Kamer dat de Nederlandse delegatie naar de Europese
Raad te Edinburgh zich heeft gebaseerd op onjuiste aannames ten aanzien van
de toekomstige ontwikkelingen rond de financiering van de Unie en mede daardoor
slecht heeft onderhandeld. De Nederlandse netto-positie is inmiddels voor
het jaar 1994 gestegen tot circa 4 miljoen gulden, waardoor ons land na Duitsland
de grootste netto betaler is geworden ter grootte van een BNP percentage van
0,66. Er lijkt geen reden te veronderstellen, dat zonder beleidswijzigingen
deze situatie zal verbeteren, eerder het tegendeel. Door de uitvoering van
de MacSharry afspraken zal Nederland steeds minder profiteren van het Gemeenschappelijk
Landbouw Beleid.De leden van de CDA-fractie hadden met reserve kennis genomen
van dit wetsvoorstel. Met name was hun opgevallen op welke wijze dit voorstel
door de Tweede Kamer is aanvaard ondanks substantiële bezwaren niet alleen
afkomstig van partijen die niet in de regering vertegenwoordigd zijn.Zo is o.a. naar voren gebracht dat:– ernstige twijfel bestaat aan de kwaliteit van de Europese uitgaven; – de hulp uit de structuurfondsen excessief is en het budgettaire
wanbeleid van (één der) lid-staten stimuleert; – naar schatting 80% van deze hulp ondoelmatig is;– vernietigende kritiek van de Europese Rekenkamer nauwelijks tot
verbetering leidt;– de kwetsbaarheid voor fraude onverminderd blijft;– aanvaarding van dit wetsvoorstel Nederland in de periode 1995–1998
met een netto bijdrage van 20 mrd (= f 3 300,– per huishouden)
tot de grootste netto betaler aan de Europese Unie maakt.Deze en andere (thans niet herhaalde) bezwaren moeten door een meerderheid
in de Tweede Kamer lichter zijn bevonden dan veronderstelde voordelen; zodanige
voordelen zijn bij de behandeling in de Tweede Kamer naar het oordeel van
de leden van de CDA-fractie echter nauwelijks of niet expliciet duidelijk
geworden.Het kabinet zelf achtte het «niet acceptabel» (nota naar aanleiding
van het verslag, nr. 5, p. 20) «dat Nederland relatief de grootste netto-betaler
van de EU is, terwijl het een vergelijkbare behandeling met andere grote netto-betalers
wordt onthouden».Dit alles overziende vernamen deze leden gaarne van de bewindslieden welke
overwegingen in concreto er toe zouden moeten leiden – derhalve anders
dan abstracte belangen of vage veronderstellingen – dat aan het onderwerpelijke
Besluit op grond van alle gesignaleerde nadelen niet goedkeuring zou dienen
te worden onthouden.De leden behorende tot de PvdA-fractie stelden vast dat de
toelichting in de memorie van toelichting beperkt was geweest. Naar aanleiding
van vragen uit de Kamer – vooral naar aanleiding van trefzekere vragen
van de VVD-fractie, die zich echter eerder bij de besluitvorming inzake de
Europese Raad van Edinburgh, passiever had opgesteld – had de memorie
van antwoord echter uitstekende informatie verschaft over de stelsels van
Eigen Middelen die vanaf 1970 hebben gegolden, en over de achtergronden van
het stelsel dat in Edinburgh is overeengekomen en dat thans ter goedkeuring
voorligt.Deze leden hadden geen behoefte om in herhaling te treden van het debat
inzake de uitkomst van de onderhandelingen in Edinburgh, en over de financiële
vooruitzichten, het plafond van de uitgaven en de onderlinge verhouding van
de verschillende elementen binnen het stelsel van Eigen Middelen dat toen
in de Europese Raad is overeengekomen, inclusief het hoge beslag die de uitgaven
voor landbouw- en structuurbeleid leggen op de EU-begroting (80%), en de kwestie
van de VK-compensatie. Dat wilden zij te meer niet omdat verwerping van het
wetsvoorstel zou nopen tot heronderhandeling tussen de lid-staten op een moment
dat van de periode waarvoor het nieuwe stelsel moet gelden reeds een jaar
(1995) is verstreken. Zij konden zich bovendien zeer wel vinden in de inhoud
van de twee moties-Ybema c.s., alsmede in de twee moties-Van der Ploeg c.s.
die door de Tweede Kamer ter afronding van het plenaire debat met algemene
stemmen zijn aanvaard. VK-compensatie en mogelijke herziening van het vigerend
stelselDe leden van de fractie van de VVD waren bereid te erkennen
dat Nederland netto-betaler kan blijven, gezien de relatieve welvaart van
ons land en de grote voordelen, die onze open en op export gerichte economie
ontleent aan de vrije Europese markt van goederen en diensten. Overigens bevindt
Nederland zich wat zijn welvaart betreft in de middengroep van lid-staten.
Mede daarom zal de Nederlandse netto-positie niet onbeperkt mogen oplopen.
In ieder geval wordt het volstrekt legitiem geacht, dat Nederland, indien
in 1999 tot voortzetting van een compensatiesysteem voor het VK moet worden
besloten, zich inspant om dat systeem van toepassing te doen verklaren op
alle netto-betalers, subsidiair dat Nederland een met Duitsland
vergelijkbare vermindering van de bijdrage aan de Britse compensatie verkrijgt.In dit verband onderstreepten de leden van de VVD-fractie dat het huidige
systeem van compensatie voor het VK in 1999 afloopt, zodat reeds nu met andere
belanghebbende landen een aanpak van dit probleem moet worden besproken en
de Europese Commissie wordt bewogen een wijziging van het systeem voor te
stellen. Deze leden stelden de vraag of de Nederlandse regering reeds nu een
signaal kan afgeven over de ernst van dit vraagstuk, dat het draagvlak voor
de Europese integratie in de Nederlandse maatschappij dreigt aan te tasten.
Is het denkbaar dat bij ratificatie een verklaring wordt afgegeven die de
verhoging van Het Eigen Middelen plafond slechts tijdelijke werking geeft
tot 1999, respectievelijk dat Nederland de ratificatie pas deponeert op het
moment dat evident wordt dat het thans vigerende plafond van 1,20% niet langer
voldoende is om de noodzakelijke uitgaven te doen? De indruk bestaat immers
dat dit oude plafond voorshands voldoende blijft en dat op langere termijn
gezien oplossingen voor het financieringsprobleem gezocht moeten worden in
een stringent uitgavenbeleid. Versterking van de Nederlandse onderhandelingspositie
tijdens de herziening van 1999 lijkt dan ook geboden.Ten aanzien van de VK-compensatie, die voor Nederland op jaarlijks ca.
400 mln. gulden neerkomt, onderschrijft de regering het standpunt «dat
het van een reeds grote netto-betaler moeilijk verwacht kan worden ook nog
bij te dragen aan de compensatie van een andere lid-staat» (nr. 5, p.
19), zo merkten de leden van de CDA-fractie op.In de brief van de regering aan de Tweede Kamer d.d. 14 februari 1995
noemt de minister van Financiën «het niet acceptabel»......
«dat, waar bepaalde lid-staten compensaties voor of reducties op hun
afdrachten ontvangen, deze aan andere lid-staten in vergelijkbare omstandigheden
onthouden worden».De regering meent «dat uitzonderingsposities voor één
of enkele lid-staten te allen tijde voorkomen dienen te worden». De
leden van de CDA-fractie vernamen gaarne welke concrete stappen de regering
zal nemen die passen op de zoëven geciteerde stellingname en wanneer,
en welke concrete effecten zij daarbij verwacht. Een voornemen dat «in
de komende jaren zal worden bezien op welke wijze gekomen kan worden tot een
meer evenwichtig systeem» (nr. 5, p. 20) achten deze leden niet passend
in bedoelde zin. Informatieverschaffing in 1992 en verantwoording regeringDe leden behorende tot de PvdA-fractie wilden met de regering
de discussie aangaan over de vraag of het parlement voldoende gelegenheid
heeft om invloed uit te oefenen op beslissingen met zulke grote financiële
consequenties voor Nederland. Bij rijksbegrotingen, begrotingswijzigingen
en wetsvoorstellen met financiële consequenties plegen verplichtingen
van tientallen miljoenen al tot uitvoerig gemeen overleg tussen regering en
Staten-Generaal te leiden. Hier is sprake van verplichtingen in de omvang
van miljarden. Toch is het desbetreffende voorstel van de Europese Commissie
niet op wijze van nationale begrotingen, of in een aangepaste vorm, aan de
Kamers voorgelegd, voorzien van een berekening welke de gevolgen van die voorstellen –
dan wel van variaties daarop – zouden hebben voor de Nederlandse overheidsfinanciën.
Achteraf is immers gebleken dat Nederland inmiddels de zwaarste lasten draagt,
terwijl ons land niet tot de rijkste EU-leden behoort.Wat is wel gebeurd? De regering heeft in de Miljoenennota 1993 rekening
gehouden met een aanzienlijke toename vanaf 1996 binnen het kader
van het Eigen Middelen Besluit 1988. Verder was de Tweede Kamer afhankelijk
van de summiere geannoteerde agenda's van vergaderingen van de raad van ministers
van de EG/EU die de regering aan de Kamer pleegt toe te zenden, zij het meestal
zeer kort voorafgaand aan die vergaderingen, en van eveneens summiere verslagen
daarvan achteraf.De leden behorende tot de PvdA-fractie zouden daarom van de regering een
overzicht willen ontvangen van de documenten, door de regering aan de Kamers
overgelegd, op grond waarvan de Kamers destijds een geïnformeerd oordeel
hadden kunnen uitspreken over de aanvaardbaarheid van financiële verplichtingen
die op Nederland zouden gaan drukken, en wel voorafgaande aan de vergadering
van de Europese Raad in Edinburgh.Deze leden vroegen de regering daarbij ook, bij wijze van voorbeeld, kritisch
te kijken naar het Verslag van het z.g. Conclaaf van de ministers van Financiën
van 27 november 1992 (op 9 december aangeboden aan de vaste commissie EG-zaken
van de Tweede Kamer), en naar de «geannoteerde voorlopige agenda»
van de Europese Raad, aan de Tweede Kamer aangeboden op 3 december (Kamerstuk
21 501–20, nr. 24), dus ruim een week voor de vergadering in Edinburgh
op 11/12 december 1992.Wil de regering gespecificeerd uitleggen op welke wijze de Tweede Kamer
uit deze summiere stukken de gevolgen had kunnen bevroeden van de beslissingen
die in Edinburgh zouden worden genomen die thans ter goedkeuring voorliggen,
zo vroegen deze leden. Hadden de leden van de Tweede Kamer die op 10 december
1992 een Mondeling Overleg voerden met de minister-president en de minister
van Buitenlandse Zaken (verslag Kamerstuk nr. 21–501–02/21 501–20
nr. 82) gegevens ter beschikking die hen een overzicht verschaften over de
voorliggende opties voor een Nederlands standpunt en van de consequenties
daarvan?Het valt op dat de uitleg die achteraf is gegeven, in het verslag aan
de Tweede Kamer (21 501–20, nr. 25) bestaat uit twee alinea's onder
het hoofd «Delors II», waarin alleen sprake is van het «overall»
plafond van de eigen middelen die op dat moment 1,2% BNP bedraagt, doch zal
oplopen tot 1,27 in 1999, waarna enige algemene opmerkingen worden gemaakt
over de landbouw-kosten ten gevolge van de McSharry-voorstellen, over de kosten
van structuuracties en over de handhaving van de bestaande VK-compensatie.Dit is te meer opmerkelijk nu in de memorie van toelichting en de memorie
van antwoord aan de Tweede Kamer over het onderhavige wetsvoorstel, alsmede
in het plenaire debat een grote hoeveelheid informatie is verschaft die zeker
na Edinburgh, maar in belangrijke mate ook daaraan voorafgaand, bij de regering
blijkbaar aanwezig was. Waarom is die informatie niet voor en na Edinburgh
ook aan die Kamer overgelegd, zodat deze zich een oordeel kon vormen over
aard en omvang van de verplichtingen die Nederland op zich ging nemen, c.q.
op zich genomen had?Het beroep op de omstandigheid dat het hier ging om onderhandelingsposities
is in dit verband onvoldoende. Niets verzet zich ertegen om het parlement
tevoren inzicht te geven in de aard van de problemen die bij de onderhandelingen
aan de orde zullen komen, inclusief mogelijke variaties, en om daarover het
inzicht van het parlement in te winnen. En zeker verzet zich niets er tegen
om na afloop opening van zaken te geven. Maar het blijkt dat pas begin 1995
inzicht is gekomen bij de regering over de consequenties van Edinburgh en
van het Inter Institutioneel Akkoord van 1993, getuige de notitie van de minister
van Financiën van februari 1995.Thans dringt zich de indruk op dat de regering hetzij de omvang van de
voorliggende problematiek, en de mogelijke verplichtingen voor Nederland,
niet bewust was, hetzij dat de regering zich deze ten volle bewust was maar
deze inzichten niet met het parlement wilde delen. Het is mogelijk, zo stelden deze leden, dat de regering zal antwoorden
dat de aard van de beslissing over een Eigen Middelenbesluit, in dit geval
in het kader van het z.g. Delors II-pakket, nu eenmaal zeer grote onzekerheden
met zich meebrengt over de consequenties voor de verschillende lid-staten,
en dat de regering niet over meer gegevens beschikte dan die welke aan het
parlement zijn overgelegd.In dat geval doet zich de vraag voor hoe voor zeven jaar een stelsel van
middelen kan worden vastgesteld dat is gebaseerd op onzekere gegevens, in
ieder geval voor wat betreft de consequenties voor de afzonderlijke lid-staten.De leden van de PvdA-fractie vroegen de regering op deze vragen gedetailleerd
in te gaan, niet alleen omdat zij alsnog over deze wijze van informatieverschaffing
verantwoording wilden vragen, maar ook omdat zij wilden voorkomen dat het
parlement opnieuw op deze wijze voor een fait accompli kan worden gesteld,
waarvan de gevolgen in dit geval bovendien pas geruime tijd later bekend werden,
met name aan de hand van het voorliggende wetsvoorstel.Deze leden zagen zeer wel in dat de onderhandelingen in Edinburgh onder
druk stonden van kwesties als het Deens referendum en de toetreding van nieuwe
leden. Ook zagen deze leden het voordeel van het opnieuw voor meerdere jaren
vastleggen van een kader voor de uitgaven en inkomsten van de EG/EU. Maar
zij meenden dat, als het gaat om EG-besluitvorming die vergelijkbaar is met
de nationale begrotingsprocedure, de inzet van de regering daarbij voorwerp
zou moeten zijn van vergelijkbaar parlementair toezicht. Dat is alleen mogelijk
als voor het parlement tijdig inzicht bestaat over aard en omvang van de financiële
verplichtingen die uit de Europese besluitvorming voor Nederland voortvloeien.Eenzelfde vraagstelling als zij hierboven inzake «Edinburgh»
hebben geformuleerd ten aanzien de wijze van overleg met de Staten-Generaal
zouden deze leden ook willen formuleren voor het aandeel van de regering in
de besluitvorming inzake het Inter Institutioneel Akkoord van oktober 1993,
waarvoor immers binnen de Raad unanimiteit vereist was. In welke mate heeft
de regering terzake van haar inzet hierbij het gevoelen van de Tweede Kamer
ingewonnen? Amendement-HoogervorstOmdat de leden behorende tot de PvdA-fractie hun aandacht in
het bijzonder wilden geven aan de wijze van verantwoording van de regering
in het kader van de voorbereiding van een besluit van de Europese Raad zoals
dat thans in het wetsvoorstel ter goedkeuring voorligt, vroegen zij nadere
uitleg van het regeringsstandpunt inzake het amendement-Hoogervorst (19 december
1996, kamerstuk 24 127, nr 6). In de toelichting daarop wijst de indiener op het feit dat voor de vaststelling
van de z.g. financiële vooruitzichten, die werken als een soort meerjarenbegroting
voor de EU, niet de instemming van de Staten-Generaal is vereist. Volgens
het Inter Institutioneel Akkoord tussen Parlement, Raad en Commissie van 1993
(over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure),
welk akkoord is opgesteld binnen het kader van het Eigen Middelen Besluit,
kunnen die financiële vooruitzichten worden gewijzigd, met gevolgen voor
de omvang van de eigen middelen.Het voorgestelde amendement bedong dat de medewerking van de regering
aan een dergelijk wijziging de instemming vooraf zou behoeven van de Staten-Generaal. Het amendement is pas in een laat stadium, tussen het eerste en het tweede
deel van het plenaire debat, ingediend. Dit is te betreuren, omdat de gedachtenwisseling
hierover, en met name het verzet hiertegen van de minister van Buitenlandse
Zaken, niet uitmunt door helderheid, terwijl toch de onderliggende gedachte
(het vindiceren van het begrotingsrecht van de Staten-Generaal) op eerste
gezicht sympathie verdient.Het verzet van de regering is blijkens de Handelingen vooral gebaseerd
op drie punten: het verstoren van het evenwicht binnen de communautaire rechtsorde;
de precedentwerking; en het feit dat het parlement de regering met zo'n instemmingsrecht
te veel zou binden bij onderhandelingen binnen de raad van ministers van de
EG/EU.De leden behorende tot de PvdA-fractie zagen deze stellingname graag nader
onderbouwd. Daartegenover kan immers worden gesteld:1. dat de vraag welk mandaat een minister heeft bij zijn handelen binnen
de raad van ministers EG/EU afhankelijk is van nationale constitutionele regels,
en met de communautaire rechtsorde dus ook niet zozeer van doen heeft;2. dat precedentwerking hier juist beoogd wordt, omdat het uiteindelijk
gaat om het begrotingsrecht van de Staten-Generaal;3. dat veel wetten de beleidsvrijheid van de overheid begrenzen bij het
uitoefenen van haar bevoegdheden, sterker nog, dat dit juist de kern van de
rechtsstaatsgedachte is.Deze leden zouden daarom gaarne een meer doorwrocht verweer vernemen van
de regering dan dat hetwelk de minister van Buitenlandse Zaken spontaan heeft
gedebiteerd tijdens de plenaire behandeling in de Tweede Kamer.Voorts zouden deze leden graag zien dat een zuivere analyse wordt gegeven
van de verschillen tussen de gevallen waarin de Tweede Kamer bij amendement
een instemmingsrecht heeft gevindiceerd bij de uitvoering van verdragen:voor het eerst bij het Schengen-verdrag;daarna tweemaal bij het Verdrag inzake de Europese Unie (JBZ-raad en EMU;
terzijde: tijdens het debat spraken de minister en de heer Hoogervorst over
het sociaal protocol in plaats van de JBZ-raad; dit moet op een misverstand
berusten);en tenslotte een nota van wijziging (23 659 nr. 8, ingediend op 23
maart 1995) bij het wetsvoorstel goedkeuring Dublins asielverdrag, dat is
aanvaard op 30 januari jl. (23 659). Wat dacht de regering toen van precedentwerking?
Hoe zit het voorts met de eenheid van het regeringsbeleid, vooral gezien het
feit dat de handtekening van de ministers van Justitie en van Buitenlandse
Zaken en die van de staatssecretaris van Justitie onder dat wetsvoorstel staan? Het systeem van eigen middelen en de toepassingDe leden van de VVD-fractie stelden de vraag in hoeverre de
regering wil vasthouden aan het begrip «eigen» middelen. Wanneer
de regering de voorkeur geeft aan een bijdrage die uitsluitend gebaseerd is
op het BNP, zou dit uit het oogpunt van welvaartsvergelijking inderdaad het
billijkste zijn (gesteld dat de criteria voor vaststelling van het BNP voldoende
eenvormig zijn). Bij een dergelijke handelwijze wordt het echter moeilijk
nog langer te spreken van het eigen karakter van de beschikbare middelen.
Nog afgezien van de vraag of de traditionele eigen middelen wel kunnen toevloeien
naar de lid-staat waarin zij worden geïnd, rijst de vraag wat het effect
zou zijn op de rol van het Europese parlement in de begrotingsprocedure.Deze leden vroegen tevens in hoeverre beperking van uitgaven van de structuurfondsen
tot de armere landen voor Nederland blijvend soelaas biedt. Een dergelijke
beperking is op zichzelf aanbevelenswaardig omdat «rondpompen»
van gelden wordt voorkomen en de criteria voor besteding verscherpt kunnen
worden. Tevens wordt ruimte geschapen voor financiering in de landen van Centraal
Europa na hun toetreding. Van een werkelijke bezuiniging lijkt echter geen
sprake te zullen zijn, zodat het probleem van de netto-betalers hiermede niet
wordt opgelost. Integendeel, het probleem van de Britse compensatie zou hierdoor
verzwaard kunnen worden, doordat de uitgaven in het VK afnemen.Tenslotte vroegen de leden van de VVD-fractie welke positie de regering
inneemt ten aanzien van de rapporten van de ambtelijke werkgroepen Joustra
en Van den Berg, die voorstellen hebben geformuleerd voor de verbetering van
de Nederlandse netto-positie na 1999. Deze leden waren tevens geïnteresseerd
in de projectie van een mogelijk systeem van netto-begrenzers en het effect
dat dit zou hebben op het aantal netto-betalers, resp. de grootte van hun
netto-posities. TekstueelWil de regering, zo vroegen de leden behorende tot de PvdA-fractie,
inzicht verschaffen in de etymologische herkomst van het neologisme «triloog»
dat zij aantroffen op p. 9, 4e volle alinea, van de Nota n.a.v. het verslag.
Deze leden maakten uit de context op dat niet «trilogie» (driedelig
drama of epos) wordt bedoeld maar «driegesprek». Is dit neologisme
geboren uit de onjuiste veronderstelling dat «dialoog» «tweegesprek»
zou betekenen? Acht de regering dit neologisme een aanwinst voor onze taal?
 De voorzitter van de commissie voor Europese Samenwerkingsorganisaties,EversdijkDe voorzitter van de commissie voor Financiën,BoorsmaDe griffier voor dit verslag,Baljé XNoot1Samenstelling: Europese Samenwerkingsorganisaties Verbeek
(VVD), Van Graafeiland (VVD), Glasz (CDA), Tuinstra (D66), Braks (CDA), Eversdijk
(CDA), voorzitter, Veling (GPV), Van Eekelen (VVD), Jurgens (PvdA), Wöltgens
(PvdA) en Zwerver (GL). Financiën Boorsma (CDA), voorzitter,
De Boer (GL), Van Dijk (CDA), Stevens (CDA), Schuyer (D66), Hilarides (VVD),
Rensema (VVD), Van den Berg (SGP), Wöltgens (PvdA), Ter Veld (PvdA) en
De Haze Winkelman (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-24127-205.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl