Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand in belastingzaken; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24452, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

31-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24452-(R1551) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgave 1. Algemeen2. Positie van Nederland3. De positie van de Nederlandse Antillen en Aruba4. Inwerkingtreding5. Budgettaire en personele aspecten6. Artikelsgewijze toelichting A. Voorstel van rijkswet Artikel 1Artikel 2Artikel 3B. Het VerdragHoofdstuk 1. Reikwijdte van het Verdrag Artikel 1Artikel 2Hoofdstuk 2. Algemene definities Artikel 3Hoofdstuk 3. Vormen van bijstand Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16Artikel 17Hoofdstuk 4. Bepalingen met betrekking tot alle vormen
van bijstand Artikel 18Artikel 19Artikel 20Artikel 21Artikel 22Artikel 23Hoofdstuk 5. Speciale bepalingen Artikel 24Artikel 25Artikel 26Hoofdstuk 6. Slotbepalingen Artikel 27Artikel 30OndertekeningBIJLAGE 1NederlandNederlandse AntillenArubaBIJLAGE 2NederlandNederlandse AntillenArubaBIJLAGE 3BIJLAGE 4
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24452Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 59 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 452 (R 1551)Goedkeuring van het op 25 januari 1988 te Straatsburg tot stand gekomen
Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand in belastingzakennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING Inhoudsopgave 1.Algemeen1 2.Positie
Nederland3 3.Positie Nederlandse Antillen en Aruba44.Inwerkingtreding5 5.Budgettaire en personele
aspecten5 6.Artikelsgewijze toelichting6 Bijlage
1.Opsomming van de belastingen en andere heffingen waarop het
Verdrag van toepassing is19 Bijlage 2.Opsomming bevoegde
autoriteiten voor toepassing van het Verdrag20 Bijlage 3.Omschrijving
van het begrip onderdaan21 Bijlage 4.De huidige regelingen
voor wederzijdse administratieve bijstand221. AlgemeenDe vergroting van de mogelijkheden tot het ontgaan of ontduiken van belastingen
als gevolg van de nog steeds toenemende internationalisering van de economieën
van hun lid-staten is voor de Raad van Europa en de Organisatie voor Economische
Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) – op aanbeveling van de Parlementaire
Assemblée van de Raad van Europa – aanleiding geweest om het
thans ter goedkeuring voorgelegde Verdrag inzake wederzijdse administratieve
bijstand in belastingzaken op te stellen (hierna aan te duiden als: het Verdrag).
Op 25 september 1990 is het Verdrag voor het Koninkrijk ondertekend.Het Verdrag voorziet in een zo ruim mogelijke wederzijdse administratieve
bijstand bij de heffing en de invordering van belastingen. In verband met
de nauwe samenhang tussen de heffing van belastingen en van premies voor de
sociale zekerheid, zowel wat het object van de heffing betreft, als wat in
de meeste landen betreft de voor de heffing verantwoordelijke autoriteiten,
strekt het Verdrag zich ook uit tot de verplichte bijdragen voortvloeiend
uit de sociale verzekeringswetgeving. Waar in het vervolg van deze memorie
over belastingen wordt gesproken omvat deze term tevens de sociale verzekeringspremies
tenzij uit het zinsverband anders blijkt.Het Verdrag omvat alle thans bekende vormen van administratieve bijstand.
Drie hoofdvormen van bijstand worden daarbij onderscheiden:– uitwisseling van inlichtingen;– bijstand bij invordering;– bijstand bij de uitreiking van documenten.Binnen de uitwisseling van inlichtingen worden onderscheiden de uitwisseling
op verzoek, de spontane en de automatische uitwisseling, gelijktijdige boekenonderzoeken
(bijvoorbeeld bij een moedermaatschappij in het ene land en een dochtermaatschappij
in een ander land) en de deelname aan boekenonderzoeken in een ander land.Niet alleen omvat het Verdrag alle thans bekende vormen van administratieve
bijstand, maar het strekt zich ook uit tot alle soorten van belastingen –
met uitzondering van invoerrechten waarvoor reeds veelomvattende internationale
regelingen bestaan die in de verdragsluitende staten worden geheven door de
centrale overheid of door lagere overheden. Voorts strekt het zich zoals reeds
vermeld ook uit tot verplichte bijdragen uit hoofde van de sociale verzekeringswetgeving.Hoewel het Verdrag een ruime reikwijdte heeft, voorziet het tevens in
de mogelijkheid dat staten wel het Verdrag willen ondertekenen maar zich niet,
of niet aanstonds, willen verplichten tot alle in het Verdrag voorziene vormen
van bijstand. Ook biedt het de mogelijkheid de reikwijdte wat betreft de soorten
belastingen te beperken. Het Verdrag gaat echter wel uit van een bepaalde
minimale omvang van de wederzijdse bijstand waartoe de staten zich dienen
te verplichten bij toetreding. Staten die partij worden bij het Verdrag moeten
zich in ieder geval verplichten tot uitwisseling van inlichtingen die van
belang kunnen zijn voor de heffing en invordering van belastingen naar inkomen
of winst, vermogenswinsten en vermogen die geheven worden door centrale overheden.Het Verdrag komt inhoudelijk sterk overeen met een aantal andere internationale
regelingen op dit terrein (zie bijlage 4). Hoewel het Verdrag geen nieuwe
vormen van wederzijdse administratieve bijstand introduceert, maar alle tot
nu toe bekende vormen samenvoegt, kan het toch in de verhouding tot een aantal
landen van betekenis zijn.In de verhouding tot EU-lid-staten zal het Verdrag geen toepassing vinden
tenzij het Verdrag verdergaande bepalingen bevat dan de bepalingen
opgenomen in communautaire regelingen. Dit vloeit voort uit artikel 27, tweede
lid, van het Verdrag. Overigens komt het Verdrag voor wat betreft de vormen
van uitwisseling van inlichtingen tot op grote hoogte overeen met de bepalingen
van de richtlijn nr. 77/799/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten
van de lidstaten op het gebied van de directe belastingen (PbEG L336)1 (hierna: de EG-bijstandsrichtlijn).In de verhouding tot derde (niet EU-)landen is de wederzijdse administratieve
bijstand vrijwel steeds geregeld in bilaterale belastingverdragen die over
het algemeen minder gedetailleerde bepalingen op dit terrein bevatten en van
geval tot geval zekere verschillen vertonen. Zo bevat een aantal (oudere)
verdragen de bepaling dat de uitwisseling van inlichtingen beperkt zal zijn
tot geordend voorhanden zijnde gegevens, of zich niet zal uitstrekken tot
gegevens die afkomstig zijn van banken of andere financiële instellingen.Naast de nog te bespreken uniformerende werking van het Verdrag zijn nog
twee aspecten van de wederzijdse administratieve bijstand van belang. Deze
twee aspecten zijn de rechtsbescherming van de belastingplichtige en het onderscheid
tussen administratieve bijstand en strafrechtelijke rechtshulp.Wat de rechtsbescherming van de belastingplichtige betreft kan worden
opgemerkt dat het Verdrag daarvoor nadrukkelijker oog heeft dan oudere regelingen
op dit gebied. Zo vermeldt het Verdrag uitdrukkelijk de mogelijkheid dat de
nationale wetgeving van een staat de bevoegde autoriteit verplicht de belanghebbende
kennis te geven van het voornemen tot uitwisseling van inlichtingen. Ook vermeldt
het Verdrag gronden om een verzoek om bijstand af te wijzen die niet in andere
regelingen zijn opgenomen en die beogen meer bescherming te bieden aan de
belastingplichtigen (artikel 21, tweede lid, onder e en f).Met betrekking tot het onderscheid tussen administratieve bijstand en
strafrechtelijke rechtshulp kan erop worden gewezen dat het Verdrag duidelijk
maakt dat de staten op die bijstand geen beroep meer kunnen doen als een strafrechtelijke
vervolging eenmaal in gang is gezet. Weliswaar kan naar de wetgeving van de
meeste landen het proces van belastingheffing en strafrechtelijke vervolging
ter zake van fiscale misdrijven tot op zekere hoogte parallel lopen, maar
het Verdrag trekt de grens voor administratieve bijstand daar waar de beslissing
genomen wordt om tot strafrechtelijke vervolging over te gaan. Bovendien schrijft
het Verdrag ook nog voor dat gegevens die op basis van dit Verdrag zijn verkregen
alleen in strafrechtelijke procedures mogen worden gebruikt na toestemming
van de staat die de gegevens verstrekt heeft. 2. Positie van NederlandVoor Nederland is de uitwisseling van inlichtingen tussen belastingadministraties
een belangrijk element van het fiscale verdragsbeleid (verwezen zij naar de
Notitie algemeen fiscaal verdragsbeleid, kamerstukken II 1987/88, 20 365,
nrs. 1–2).Aan dit beleid wordt uitvoering gegeven door, waar mogelijk, in bilaterale
belastingverdragen bepalingen op te nemen die voorzien in de uitwisseling
van inlichtingen niet alleen ten behoeve van de juiste toepassing van het
verdrag maar ook ten behoeve van de toepassing van de nationale wetgeving
van de verdragspartners. Ook bij de totstandkoming van de kapitaalliberalisatie
in de EU heeft Nederland dit beleid uitgedragen. Bij de bespreking van de
vraag of belastingvlucht, die door de kapitaalliberalisatie gemakkelijker
zou kunnen worden, bestreden diende te worden door invoering van een bronbelasting
op bepaalde inkomsten uit vermogen heeft Nederland zich voorstander
getoond om in die discussie het element van gegevensuitwisseling te betrekken.Zoals hiervoor aangegeven voorziet het Verdrag in de mogelijkheid een
aantal voorbehouden te maken. De regering stelt voor dat het Koninkrijk bij
de aanvaarding van het Verdrag een aantal voorbehouden maakt. In de toelichting
op artikel 2 van het voorstel van rijkswet wordt nader op de voorbehouden
voor Nederland ingegaan.In de verhouding tot andere landen is de wederzijdse administratieve bijstand
vrijwel steeds geregeld in bilaterale belastingverdragen die over het algemeen
minder gedetailleerde bepalingen op dit terrein bevatten en van geval tot
geval zekere verschillen vertonen. Zo bevat een aantal (oudere) verdragen
de bepaling dat de uitwisseling van inlichtingen beperkt zal zijn tot geordend
voorhanden zijnde gegevens, of zich niet zal uitstrekken tot gegevens die
afkomstig zijn van banken of andere financiële instellingen. Door partij
te worden bij dit Verdrag komt in de betrekkingen met niet-EU-lid-staten die
eveneens partij zijn bij het Verdrag een grotere uniformiteit tot stand in
de wijze waarop de wederzijdse administratieve bijstand is geregeld.In verband met de goedkeuring van het Verdrag is een wijziging van de
Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen
in voorbereiding. 3. De positie van de Nederlandse Antillen en ArubaDe regeringen van de Nederlandse Antillen en Aruba hebben te kennen gegeven
in beginsel bereid te zijn tot medegelding van het Verdrag voor deze landen.
Door partij te worden bij dit Verdrag wordt een belangrijke impuls gegeven
aan het streven van deze landen van het Koninkrijk om uit te groeien tot internationale
financiële centra. Als uitvloeisel van het streven van de Nederlandse
Antillen en Aruba om een positie op te bouwen als regionaal financieel centrum
wordt door de regeringen van die landen van het Koninkrijk een beleid gevoerd
dat gericht is op het sluiten van zoveel mogelijk verdragen ter voorkoming
van dubbele belasting. De regeringen van de Nederlandse Antillen en Aruba
achten het daarom in het kader van hun fiscaal beleid geboden om uitwisseling
van gegevens op het fiscale vlak vooralsnog slechts te doen plaatsvinden met
landen waarmee bilaterale belastingverdragen zijn gesloten.Tegen deze achtergrond achten deze landen het wenselijk dat zij vooralsnog
niet ten opzichte van alle partijen bij dit Verdrag zonder meer worden gebonden.
Deze landen van het Koninkrijk achten het wenselijk dat bij het tot stand
brengen van de binding van het Verdrag voor het Koninkrijk tot uitdrukking
wordt gebracht dat het Verdrag door deze landen van het Koninkrijk slechts
wordt toegepast in de relatie met de partijen bij dit Verdrag waarmee het
Koninkrijk een belastingverdrag heeft gesloten dat voor de Nederlandse Antillen
en/of Aruba geldt en dat een bepaling inzake de uitwisseling van inlichtingen
bevat. In concreto betekent dit voor de Nederlandse Antillen dat het Verdrag
vooralsnog slechts zal worden toegepast in de relatie met Noorwegen dat als
enige land en partij bij dit Verdrag een belastingverdrag met het Koninkrijk
heeft dat voor de Nederlandse Antillen geldt. Voor de positie van Aruba houdt
dit in dat de bepalingen van het Verdrag vooralsnog niet behoeven te worden
toegepast, bij gebreke van een verdrag ter voorkoming van dubbele belasting
van het Koninkrijk dat (mede)gelding heeft voor Aruba.Overigens zullen binnenkort met België onderhandelingen beginnen
over de uitbreiding van het bestaande belastingverdrag tot de Nederlandse
Antillen en Aruba. Gehoopt wordt dat meer verdragen zullen volgen. Deze zogenoemde beperkte medegelding is geen novum. Een vergelijkbare
beperkte binding aan een verdrag van het Koninkrijk heeft voor de Nederlandse
Antillen ook plaatsgevonden bij het op 17 maart 1978 te Straatsburg tot stand
gekomen Aanvullend Protocol bij het Europees Verdrag aangaande de wederzijdse
rechtshulp in strafzaken ter zake van fiscale vergrijpen (Trb. 1979, 121;
Kamerstukken II 1993/94, 23 523 (R 1492)). Het Protocol is door het
Koninkrijk der Nederlanden in overeenstemming met artikel 7, tweede lid, van
toepassing verklaard op de Nederlandse Antillen op 6 januari 1994.Wat betreft de in het Verdrag voorziene vormen van bijstand kiezen de
Nederlandse Antillen en Aruba vooralsnog voor de minimale omvang van de wederzijdse
bijstand waartoe de partijen bij dit Verdrag zich dienen te verplichten. 4. InwerkingtredingDit Verdrag treedt in werking nadat vijf landen het Verdrag hebben ondertekend
en bekrachtigd.Tot dusver hebben zeven landen het Verdrag ondertekend. Naast het Koninkrijk
dat het Verdrag op 25 september 1990 heeft ondertekend, zijn dat België,
Finland, Noorwegen, de Verenigde Staten van Amerika, Zweden en Denemarken.
Op 15 december 1994 heeft Finland als vijfde land (naast Noorwegen, Zweden,
de Verenigde Staten van Amerika en Denemarken) het Verdrag bekrachtigd. Dit
houdt in dat het Verdrag op 1 april 1995 in werking treedt.Van de landen die het Verdrag hebben bekrachtigd, behouden de Verenigde
Staten van Amerika zich het recht voor geen bijstand te verlenen bij de invordering
van verschuldigde belasting, of bij de invordering van een administratieve
boete, en voorts geen bijstand te verlenen bij de uitreiking van documenten.Het Verdrag bevat geen uitdrukkelijke bepaling over het tijdvak waarop
de verplichtingen die voortvloeien uit het Verdrag betrekking hebben. Dit
maakt het mogelijk dat een verzoek om bijstand ook betrekking zou kunnen hebben
op reeds lang verstreken jaren. Om duidelijkheid te scheppen over het moment
vanaf wanneer de verplichtingen voortvloeiende uit het Verdrag een aanvang
nemen, wordt voorgesteld een voorbehoud te maken voor belastingen die reeds
op het moment van inwerkingtreding verschuldigd waren. Artikel 30, eerste
lid, letter c, van het Verdrag opent daartoe de mogelijkheid. Hierdoor zal
de op basis van dit Verdrag te verlenen en te verzoeken bijstand geen betrekking
kunnen hebben op belastingen die reeds verschuldigd waren op de datum van
inwerkingtreding van het Verdrag voor het Koninkrijk. 5. Budgettaire en personele aspectenDe budgettaire gevolgen van het partij worden bij het onderhavige Verdrag
zijn niet anders dan pro memorie te ramen. Enerzijds worden er al inlichtingen
uitgewisseld met staten die tot op heden het Verdrag hebben bekrachtigd, doch
anderzijds is nog onduidelijk welke landen nog bij het Verdrag partij zullen
worden.Voor de personele gevolgen van de belastingdienst spelen dezelfde aspecten
een rol. Ook deze gevolgen zijn daardoor niet goed te ramen. In beginsel kunnen
de uit het Verdrag voortvloeiende verplichtingen tot een lichte taakverzwaring
leiden.Het Verdrag introduceert geen nieuwe vormen van wederzijdse bijstand maar
voegt alle tot nu toe bekende vormen samen. Met betrekking tot de EU-lid-staten
ontstaat voor wat de uitwisseling van inlichtingen betreft geen wijziging.
In de verhouding tot de andere landen is de wederzijdse administratieve
bijstand niet steeds op dezelfde wijze geregeld in de bilaterale verdragen.
Doordat het Verdrag op het vlak van de uitwisseling van inlichtingen tot op
grote hoogte overeenkomt met de bepalingen van de EG-bijstandsrichtlijn zal
door aanvaarding van het Verdrag door niet-EU-lid-staten een grotere uniformiteit
tot stand komen in de wijze waarop de wederzijdse administratieve bijstand
is geregeld.Gelet op de beperkte medegelding van het Verdrag voor de Nederlandse Antillen
en Aruba zijn de personele en budgettaire gevolgen voor de belastingdiensten
van die landen van het Koninkrijk niet additioneel. Daarbij zij nog opgemerkt
dat voor de Nederlandse Antillen en/of Aruba mogelijk in de toekomst personele
gevolgen kunnen ontstaan, namelijk indien met staten die partij zijn bij dit
Verdrag een belastingverdrag wordt gesloten, dat (mede)gelding heeft voor
de Nederlandse Antillen en/of Aruba. 6. Artikelsgewijze toelichting A. Voorstel van rijkswet Artikel 1Het Verdrag biedt in artikel 29 de staten die partij worden de mogelijkheid
aan te geven voor welk grondgebied het Verdrag zal gaan gelden. De redenen
waarom, gebruikmakend van deze mogelijkheid, bij de aanvaarding van het Verdrag
voor het Koninkrijk de toepassing van het Verdrag wat betreft de Nederlandse
Antillen en Aruba zal worden beperkt tot die partijen waarmee het Koninkrijk
een belastingverdrag heeft gesloten dat van toepassing is op die landen en
dat een bepaling inzake de uitwisseling van inlichtingen bevat, zijn al in
paragraaf 3 van deze memorie uiteengezet. Artikel 2Bij de totstandkoming van het Verdrag is voorzien dat niet alle landen
van het begin af aan bereid of in staat zouden zijn tot het verlenen van alle
in het Verdrag geregelde vormen van bijstand.Artikel 30 van het Verdrag biedt daarom de mogelijkheid van het maken
van voorbehouden. Ondergetekenden zijn van oordeel dat aanvaarding van het
Verdrag voor wat Nederland betreft, onder het maken van de in artikel 2 opgesomde
voorbehouden dient te geschieden. Wat betreft de overwegingen om deze voorbehouden
te maken, merken wij het volgende op. Voorgesteld wordt het Verdrag alleen goed te keuren voor de uitwisseling
van inlichtingen met betrekking tot belastingen naar inkomen of winst, vermogenswinsten
en vermogen en rechten van successie en schenking geheven door de centrale
overheid en met betrekking tot verplichte bijdragen voortvloeiend uit de sociale
verzekeringswetgeving. Dit impliceert dat bij de goedkeuring voorbehouden
dienen te worden gemaakt voor de andere, al dan niet door de centrale overheid
geheven, belastingen die in het Verdrag worden genoemd.Met betrekking tot door lagere overheden geheven belastingen speelt een
aantal omstandigheden een rol. Voor de belastingheffing door lagere overheden
in Nederland is internationale uitwisseling van inlichtingen, gelet op de
aard van die belastingen, niet nodig. De Staatssecretaris van Binnenlandse
Zaken onderschrijft dit standpunt.Indien op dit terrein geen voorbehoud zou worden gemaakt zou een aanzienlijke
werklast kunnen ontstaan door het moeten verstrekken van inlichtingen aan
buitenlandse lagere overheden die verdergaande heffingsbevoegdheden hebben
dan de Nederlandse lagere overheden.Met betrekking tot de omzetbelasting kan worden opgemerkt dat er tot nu toe geen bilaterale regelingen zijn die voorzien in wederzijdse
administratieve bijstand bij de heffing en inning van deze belasting. Wel
is het werkingsgebied van de EG-bijstandsrichtlijn tot deze belasting uitgebreid
in 1979. Voorts is in het kader van de totstandkoming van de interne markt
gewerkt aan een verdergaande samenwerking tussen de belastingadministraties
van de EU-lid-staten.De in EU-verband opgestelde regelingen hebben overeenkomstig artikel 27
van het onderhavige Verdrag in de betrekkingen tussen lid-staten steeds voorrang
boven de bepalingen van dit Verdrag. Tegen deze achtergrond wordt daarom voorgesteld
bij het onderhavige Verdrag een voorbehoud te maken voor de omzetbelasting.
Daarbij komt ook nog dat van de staten die het Verdrag tot nu toe ondertekend
hebben, de Verenigde Staten van Amerika bijvoorbeeld, op federaal niveau in
het geheel geen omzetbelasting kennen. Wanneer echter met de samenwerking
in EU-verband goede ervaringen zijn opgedaan en er meer staten het Verdrag
hebben bekrachtigd kan opnieuw overwogen worden of een voorbehoud voor deze
belasting wenselijk is.Aangezien ook op het gebied van de specifieke verbruiksbelastingen zoals
accijnzen de interne markt tot stand is gekomen stellen wij om soortgelijke
redenen eveneens voor een voorbehoud te maken.Met betrekking tot de rechten van successie en schenking (recht van overgang
daaronder begrepen) menen wij dat het Verdrag wel een waardevolle aanvulling
op de bestaande regelingen (het Koninkrijk heeft een zestal verdragen gesloten
en voorts heeft de Belastingregeling voor het Koninkrijk – hierna aan
te duiden als de BRK – mede betrekking op deze belastingen) kan betekenen.
Bovendien bestaat het voornemen de EG-bijstandsrichtlijn uit te breiden tot
successierechten. Wij stellen daarom voor ter zake van deze belastingen geen
voorbehoud te maken en dus het Verdrag ook van toepassing te laten zijn op
rechten van successie en schenking.Voor de bijstand bij het uitreiken van documenten dient naar ons oordeel
ook een voorbehoud te worden gemaakt. Het uitreiken van documenten via de
belasting-administratie zou een zeer aanzienlijke toeneming van de werkdruk
voor de Nederlandse belastingdienst betekenen. Ook zou de indruk kunnen worden
gewekt dat Nederland de belastingheffing van buitenlandse administraties met
het eigen gezag ondersteunt. Bovendien zou de vreemde situatie ontstaan dat
Nederland eigen belastingbescheiden, zoals aangifte- en aanslagbiljetten,
via de PTT verzendt en de verzending van buitenlandse bescheiden in eigen
beheer zou moeten verzorgen. De Verenigde Staten van Amerika hebben eveneens
een voorbehoud voor de uitreiking via de ter zake competente autoriteiten
van een andere staat gemaakt. Het rechtstreeks via de post zenden van documenten
aan een belasting- of premieplichtige werkt daarentegen voor Nederland wel
bevredigend.Het voorbehoud voor belastingen die op het moment van inwerkingtreding
reeds verschuldigd waren dient om zo groot mogelijke duidelijkheid te scheppen
over het tijdstip waarop het Verdrag begint te werken. Omdat het Verdrag op
dit punt geen uitdrukkelijke bepaling bevat zou zonder het maken van het hier
besproken voorbehoud een verzoek om bijstand ook betrekking kunnen hebben
op reeds lang verstreken jaren. Dit zou de indruk kunnen wekken dat het Verdrag
terugwerkende kracht heeft, hoewel er van terugwerkende kracht strikt genomen
niet gesproken kan worden. Om iedere schijn in die richting te vermijden wordt
daarom voorgesteld dit voorbehoud te maken.Naast de voorbehouden waarvan in dit artikel wordt voorgesteld ze te maken
zullen voor Nederland tevens twee verklaringen worden afgelegd. Het gaat hierbij
om verklaringen als bedoeld in artikel 4, derde lid, en artikel
9, derde lid van het Verdrag. De verklaring als bedoeld in artikel 4, derde
lid, houdt in dat als algemene regel de informatieverstrekkende staat alvorens
de inlichtingen uit te wisselen, de belanghebbende over dit voornemen in kan
lichten. De verklaring als bedoeld in artikel 9, derde lid, houdt in dat als
algemene regel, voor wat betreft de sociale zekerheid, verzoeken om toelating
van buitenlandse ambtenaren bij boekenonderzoeken zullen worden afgewezen.
Het afleggen van deze verklaringen vloeit rechtstreeks voort uit de bestaande
Nederlandse wetgeving, voor wat artikel 4 betreft, en administratieve praktijk,
wat betreft artikel 9 (zie hierna bij de bespreking van die artikelen van
het Verdrag).Ter afsluiting van deze paragraaf zij nog op het volgende gewezen. Bij
brief van 17 juli 1990, nr. IFZ90/1261 aan de Voorzitter van de Tweede Kamer
der Staten-Generaal, waarvan een afschrift is gezonden aan de Voorzitter van
de vaste commissie voor Financiën van de Tweede Kamer, heeft de ambtsvoorganger
van de eerste ondergetekende de Tweede Kamer geïnformeerd over de stand
van zaken met betrekking tot de goedkeuring van het Verdrag voor het Koninkrijk
(kamerstukken II, 1989/90, 21 300 IXB, nr. 48). In die brief is aangegeven
dat bij de bekrachtiging van het Verdrag ook een voorbehoud zou worden gemaakt
voor de bijstand bij de invordering.Dat standpunt hield voor een groot deel verband met uitvoeringstechnische
redenen. Ten tijde van de standpuntbepaling ontving Nederland namelijk aanzienlijk
meer verzoeken om bijstand bij invordering dan het toen zelf deed. Naar de
huidige stand van zaken bestaat deze «onevenwichtigheid» niet
meer. Voorts is de laatste tijd gebleken dat de bijstand bij invordering in
internationale verhoudingen, een doelmatig(er) wapen is geworden bij het bestrijden
van grensoverschrijdende belastingfraude en/of belastingontgaan. Deze gewijzigde
inzichten in de uitvoerende en beleidsmatige sfeer zijn voor ons voldoende
aanleiding om het destijds aangekondigde voorbehoud niet te maken. Wellicht
ten overvloede zij erop gewezen dat bijstand bij invordering niet zal worden
verleend met betrekking tot belastingen waarvoor in artikel 2, eerste gedachtenstreepje,
van dit voorstel van rijkswet een voorbehoud is gemaakt. Artikel 3Voor de Nederlandse Antillen en Aruba is gekozen goedkeuring te vragen
voor een minimale omvang van de wederzijdse bijstand waartoe partijen bij
binding aan het Verdrag verplicht zijn. Het voorbehoud met betrekking tot
artikel 2, eerste lid, letter b, van het Verdrag is daarom ruimer geformuleerd
dan dat van Nederland. Verder wordt een voorbehoud gemaakt voor de te verlenen
bijstand bij invordering voor alle belastingen. Bovendien wordt het voorbehoud
van artikel 30, eerste lid, onder e gemaakt.Naast de voorbehouden waarvan in dit artikel wordt voorgesteld ze te maken
zullen voor de Nederlandse Antillen en Aruba tevens twee verklaringen worden
afgelegd. Het gaat hierbij om verklaringen als bedoeld in artikel 4, derde
lid, en artikel 9, derde lid, van het Verdrag. De verklaring als bedoeld in
artikel 4, derde lid, houdt in dat als algemene regel de informatieverstrekkende
staat alvorens de inlichtingen uit te wisselen, de belanghebbende over dit
voornemen in kan lichten. De verklaring als bedoeld in artikel 9, derde lid,
houdt in dat als algemene regel verzoeken om toelating van buitenlandse ambtenaren
bij boekenonderzoeken, zullen worden afgewezen. B. Het VerdragBij het Verdrag is een in het kader van de Raad van Europa en de OESO
opgesteld «explanatory report» (hierna aan te duiden als: het
rapport) gevoegd waarin de strekking van het Verdrag in detail uiteen wordt
gezet, welk rapport als bijlage bij deze memorie is gevoegd1. Hieronder wordt ingegaan op het rapport en waar nodig tevens op de
Nederlandse situatie ter zake. Hoofdstuk 1. Reikwijdte van het Verdrag Artikel 1Artikel 1, eerste lid, vermeldt het doel van het Verdrag; wederzijdse
bijstand in belastingzaken. Het rapport beschrijft wat een dergelijke bijstand
omvat (toelichting artikel 1, paragraaf 9) en maakt daarbij een strikt onderscheid
tussen administratieve bijstand en rechtshulp in strafrechtelijke aangelegenheden.
Inlichtingen en andere vormen van bijstand die nodig zijn om te vervolgen
en te berechten in fiscale strafzaken moeten daarom worden verkregen door
middel van strafrechtelijke rechtshulp, in voorkomend geval krachtens een
toepasselijk rechtshulpverdrag.Het Verdrag onderscheidt de volgende vormen van administratieve bijstand:– de uitwisseling van inlichtingen– de bijstand bij invordering– de bijstand bij de uitreiking van documenten.Deze kunnen worden gebruikt bij de heffing en invordering van belastingen
en hebben tot doel een juiste uitvoering van nationale wetgeving en tevens
een juiste toepassing van de regels ter voorkoming van dubbele belasting.Tevens wordt aangeduid op welke subjecten het Verdrag van toepassing is.
Het rapport verduidelijkt dit, in paragraaf 21, aan de hand van een aantal
voorbeelden. Artikel 2Artikel 2 somt op welke belastingen en premies door het Verdrag worden
bestreken. Naast de drie belangrijkste belastingcategorieën, de ten behoeve
van de centrale overheid geheven belastingen naar inkomen of winst, vermogenswinsten
en het vermogen, zijn dat dezelfde belastingen maar dan geheven ten behoeve
van lagere overheden, verplichte bijdragen inzake de sociale verzekeringswetgeving
(waaronder wat Nederland betreft zowel de volksverzekeringen als de werknemersverzekeringen
vallen) en andere categorieën belastingen zoals successie- en schenkingsrechten,
omzetbelasting, accijnzen enzovoorts, echter met uitzondering van douane-rechten.
De belastingen waarop het Verdrag van toepassing is worden in een bijlage
A bij het Verdrag opgenomen. De belastingen van het Koninkrijk waarop het
Verdrag van toepassing zal zijn, zijn opgenomen in bijlage 1 bij de memorie
van toelichting.Een staat kan bij bekrachtiging van het Verdrag zowel bepaalde belastingen
als bepaalde vormen van bijstand van de werking van het Verdrag uitsluiten.
Artikel 30 van het Verdrag biedt hiertoe de mogelijkheid. De positie van het
Koninkrijk ter zake is hiervoor in onderdeel A aan de orde gekomen. Hoofdstuk 2. Algemene definities Artikel 3Artikel 3 definieert een aantal termen die in het Verdrag regelmatig worden
gebruikt. Van belang zijn hierbij in het bijzonder de definities van de termen
belasting en belastingschuld. Onder de term belasting wordt ook begrepen de
premieheffing voor sociale verzekeringen. De term belastingschuld ziet naast
verschuldigde belasting eveneens op met deze schuld samenhangende interest
(heffings- en invorderingsrente), kosten bij invordering en administratieve
boeten. Voorts wordt een beschrijving van de begrippen bevoegde autoriteit
en onderdaan gegeven. De bevoegde autoriteit is die instantie die als zodanig
door de aanvaardende staat wordt aangemerkt en aldus wordt opgenomen in bijlage
B bij het Verdrag. Het begrip komt overeen met artikel 4 van het OESO-modelverdrag.
De bevoegde autoriteiten van het Koninkrijk voor de toepassing van het Verdrag,
zijn opgenomen in bijlage 2 bij de memorie van toelichting.Het begrip onderdaan in het verdrag wijkt af van het in het OESO-modelverdrag
gehanteerde begrip inwoner. In bijlage C bij het Verdrag kunnen de landen
die partij worden bij het Verdrag omschrijven wat zij onder het begrip onderdaan
willen verstaan. Die omschrijving is voor het Koninkrijk opgenomen in bijlage
3 van de memorie van toelichting. Hoofdstuk 3. Vormen van bijstand Artikel 4Artikel 4 vermeldt de eerste hoofdvorm van wederzijdse bijstand: de uitwisseling
van informatie. Verplichting tot uitwisseling van inlichtingen bestaat indien
de informatie voorzienbaar van belang is bij de heffing en invordering van
belastingen. Bij uitwisseling van informatie op verzoek dient het inlichtingenverzoekende
land het belang van de verzochte informatie aan te geven. In een geval van
spontane uitwisseling wordt het voorzienbare belang bepaald door het inlichtingenverstrekkende
land. Bij automatische uitwisseling komen twee of meer staten onderling overeen
dat de aard van de te verstrekken informatie voorzienbaar van belang is.Voorts bestaat een verplichting tot uitwisseling van informatie ingeval
sprake is van een vervolging door een administratieve autoriteit (te onderscheiden
van een vervolging door een strafrechtelijke autoriteit) of bij een procedure
voor een rechterlijke instantie zoals de belastingkamer van het Gerechtshof.Dergelijke informatie kan op een aantal manieren worden uitgewisseld de
artikelen 5 tot en met 9 gaan hier nader op in.Het Verdrag maakt een strikt onderscheid tussen administratieve bijstand
en rechtshulp in strafzaken. Indien om informatie ten behoeve van een reeds
aangevangen strafrechtelijke procedure wordt verzocht, dient de weg van de
rechtshulpverdragen te worden bewandeld. Het is wel toegestaan informatie
te vragen teneinde te kunnen beoordelen of er reden is een strafrechtelijke
procedure te initiëren (artikel 4, eerste lid). De aldus verkregen inlichtingen
mogen echter in een dergelijke procedure niet als bewijs worden gebruikt dan
na voorafgaande toestemming van het inlichtingen verstrekkende land (artikel
4, tweede lid). Bovendien staat in paragraaf 56 van het rapport dat op dit
Verdrag in ieder geval geen beroep meer kan worden gedaan zodra een strafvervolging
is aangevangen. Bilateraal kunnen de staten evenwel overeenkomen het vereiste
van toestemming vooraf te laten vervallen. Wat de Nederlandse situatie betreft
zij opgemerkt dat het vijfde lid van artikel 5 van de Wet op de internationale
bijstandsverlening bij de heffing van belastingen (WIB), dat steeds
overleg voorschrijft met de Minister van Justitie in gevallen waarin inlichtingen
worden verzocht ten behoeve van een onderzoek naar strafbare feiten, beoogt
voor Nederland te waarborgen dat niet de weg van administratieve bijstand
wordt gevolgd waar een procedure voor strafrechtelijke rechtshulp toegepast
had behoren te worden.De ontvangende staat mag slechts informatie doorgeven aan een andere staat,
indien de informatie verstrekkende staat hiertoe haar toestemming verleent.
Ook deze bepaling waarborgt de rechtsbescherming van de betrokken belastingplichtige.Het derde lid van artikel 4 bepaalt uitdrukkelijk dat een informatieverstrekkende
staat alvorens de inlichtingen uit te wisselen, de belanghebbende over dit
voornemen in kan lichten. Bij de depositarissen van dit Verdrag (de Secretarissen-Generaal
van de Raad van Europa en de OESO) kan deze mogelijkheid worden aangemeld.
Voor Nederland zal een dergelijke verklaring worden afgelegd in verband met
artikel 5, tweede lid, van de WIB en artikel 10 van het Besluit gegevensverstrekking
sociale verzekeringen (Stb. 1995, 278). Hoewel in dit laatste besluit geen
verplichting is neergelegd om een individuele belanghebbende in kennis te
stellen van de voorgenomen gegevensuitwisseling met een buitenlandse instantie,
staat dit besluit aan een dergelijke handelwijze ook niet in de weg. Met het
oog hierop zal een verklaring als bedoeld in artikel 4, derde lid, worden
afgelegd teneinde de verdragspartijen op deze bevoegdheid van de Nederlandse
instanties opmerkzaam te maken. Artikel 5Een staat kan aan een andere bij het Verdrag aangesloten staat om informatie
verzoeken in individuele gevallen. Dergelijke verzoeken dienen bij voorkeur
schriftelijk te worden gedaan. Indien de informatie niet zonder meer voorhanden
is zal de aangezochte staat tot op zekere hoogte andere methoden moeten benutten
om alsnog de informatie te verkrijgen (bijvoorbeeld door het instellen van
een onderzoek). Deze verplichting wordt begrensd door de artikelen 19 en 20. Artikel 6Artikel 6 regelt de automatische uitwisseling van inlichtingen.Deze vorm van bijstand zal voornamelijk betrekking hebben op gegevens
die de belastingdienst periodiek aangeleverd krijgt (bijvoorbeeld gegevens
betreffende loon- of dividendbelasting). Deze vorm van inlichtingenuitwisseling
vereist wel een voorbereidende overeenkomst tussen de staten inzake de te
volgen procedures en de soort uit te wisselen informatie (artikel 24, eerste
lid). Op grond van artikel 6, eerste lid, WIB zal Nederland, in overleg met
de bevoegde autoriteit van een of meer landen, kunnen besluiten tot een automatische
uitwisseling van bepaalde informatie. Bij een dergelijk overleg dienen de
mogelijkheden, die het bedrijfsproces van de belastingadministraties in beide
landen biedt, te worden beschouwd, alsmede de soort gegevens die zullen worden
uitgewisseld. Deze gegevens dienen, in belang, vergelijkbaar te zijn. De aanwijzingen
alsmede de voorwaarden waaronder de verstrekking zal geschieden worden in
de Staatscourant bekend gemaakt. Artikel 7Naast de uitwisseling op verzoek en de automatische uitwisseling voorziet
het Verdrag ook in uitwisseling van inlichtingen in individuele gevallen zonder
voorafgaand verzoek. Het zal hierbij vooral gaan om informatie die vrijkomt
bij een belastingcontrole of onderzoek. Staten verplichten zich ten aanzien
van de in artikel 7, eerste lid, opgesomde gevallen spontaan
informatie te verstrekken. De opsomming komt overeen met die in artikel 7
van de WIB en heeft als gemeenschappelijk kenmerk dat de staat die inlichtingen
verstrekt reden kan hebben te vermoeden dat zonder deze inlichtingen, de staat
waaraan de inlichtingen worden verstrekt niet in staat zal zijn de dan verschuldigde
belasting correct vast te stellen. Artikel 8Artikel 8 regelt de gelijktijdige boekenonderzoeken. Deze vorm van bijstand
kan bijvoorbeeld worden gebruikt bij een onderzoek naar verrekenprijzen van
gelieerde ondernemingen in verschillende landen.Op verzoek van een staat zullen een of meer staten procedures op kunnen
starten voor gelijktijdige onderzoeken. Iedere aangezochte staat zal zelf
moeten beslissen wel of niet mee te werken aan een onderzoek dat ieder van
de deelnemende staten dan binnen het eigen territoir instelt maar waarbij
wel een gemeenschappelijk belang bestaat. Gelijktijdige onderzoeken en de
uitwisseling van de resultaten van deze onderzoeken kunnen ook een bijdrage
leveren aan het voorkomen van dubbele belasting als gevolg van winstcorrecties
zonder dat daarvoor na het vaststellen van de aanslag nog een, soms langdurige,
overlegprocedure of arbitrage nodig is. Artikel 9In artikel 9 is de deelname aan boekenonderzoeken in het buitenland geregeld.
Een staat kan vertegenwoordigers van een andere staat op verzoek deel laten
nemen aan een boekenonderzoek in de eerstgenoemde staat. Alle beslissingen
die genomen moeten worden in verband met het onderzoek worden genomen door
de staat waar het onderzoek plaatsvindt.In de artikelen 9 tot en met 12 van de WIB zijn bepalingen opgenomen die
voor Nederland het over en weer uitzenden naar en toelaten van ambtenaren
uit EU-lid-staten bij dergelijke onderzoeken mogelijk maken. De mogelijkheid
ambtenaren bij een buitenlands belastingonderzoek aanwezig te doen zijn is
in het Verdrag opgenomen omdat in bepaalde gevallen een snelle behandeling
van de zaak nodig is, of om zich een duidelijk en zo compleet mogelijk beeld
te kunnen vormen van hetgeen zich in het buitenland aan bijvoorbeeld ondernemersactiviteiten
afspeelt. De geheimhoudingsplicht uit artikel 22 van het Verdrag, die bij
de toelichting daarop nog ter sprake zal komen, is op de vertegenwoordigers
in het buitenland onverkort van toepassing.Van de in dit artikel opgenomen mogelijkheid een verklaring af te leggen,
dat als algemene regel verzoeken om toelating van buitenlandse ambtenaren
bij boekenonderzoeken zullen worden afgewezen, zal (wat Nederland betreft)
voor de fiscaliteit geen gebruik worden gemaakt.Wat betreft de sociale zekerheid zijn ten aanzien van de bijstand bij
boekenonderzoeken op internationaal niveau tot nu toe geen regelingen getroffen.
Aangezien op nationaal niveau boekenonderzoeken slechts in zeer bijzondere
gevallen kunnen worden toegepast, dient voor dit terrein een verklaring als
hiervoor bedoeld te worden afgelegd. Artikel 10In artikel 10 is een bepaling opgenomen die ziet op het geval dat de ontvangen
informatie in tegenspraak is met de inlichtingen die reeds bekend waren bij
de om bijstand verzoekende staat. Dit artikel verplicht de verzoekende staat
de aangezochte staat op de hoogte te stellen van deze bevindingen zodat eventueel
om opheldering aan betrokkene gevraagd kan worden. Artikel 11De tweede hoofdvorm van bijstand waarin het Verdrag voorziet is de bijstand
bij invordering.Artikel 11 geeft nadere bepalingen voor de bijstand bij invordering. Staten
die dit gedeelte van het Verdrag aanvaarden, verplichten zich om op verzoek
van een andere staat een belasting- of premieschuld binnen het eigen territoir
in te vorderen als betrof het de invordering van eigen belasting of premie.
In de artikelen 14 en 15 wordt hierop een uitzondering gemaakt. Bijstand bij
invordering kan verzocht worden wanneer de verzoekende staat krachtens zijn
eigen wetgeving de schuld zou kunnen invorderen (maar daartoe geen kans ziet)
en de schuld zelf niet wordt bestreden.Op grond van artikel 30 van dit Verdrag is het mogelijk het recht voor
te behouden geen bijstand te verlenen bij de invordering van verschuldigde
belasting of de invordering van een administratieve boete (de positie van
het Koninkrijk ter zake is hiervoor in onderdeel A aan de orde gekomen). Artikel 12Voor het geval de belastingschuld nog niet onherroepelijk vaststaat en
derhalve nog geen bijstand bij invordering kan worden verzocht, voorziet artikel
12 van het Verdrag in de mogelijkheid van conservatoire maatregelen. Hierdoor
wordt het mogelijk gemaakt conservatoir beslag te leggen krachtens de regelgeving
van de aangezochte staat die de maatregel neemt. Artikel 13Artikel 13 bepaalt welke gegevens en documenten moeten worden verstrekt
bij een verzoek om bijstand bij invordering zodat de aangezochte staat een
dergelijk verzoek kan beoordelen.In geval van bijstand bij invordering verloopt de invordering, behoudens
de uitzonderingen genoemd in de artikelen 14 en 15, volgens de procedures
en gewoonten van de aangezochte staat. Artikel 14Artikel 14 regelt de verjaring. Dit artikel vormt een uitzondering op
de algemene regel dat de invordering geschiedt volgens de procedures en gewoonten
van de aangezochte staat. Met betrekking tot de tijdslimieten geldt in beginsel
de wetgeving van de verzoekende staat, omdat het bestaan van de schuld wordt
beheerst door de wetgeving van die staat. Artikel 15Artikel 15 geeft een tweede uitzondering op de regel dat de invordering
geschiedt volgens de procedures van de aangezochte staat.Deze houdt in dat belasting- of premieschulden in de aangezochte staat
niet bij voorrang worden ingevorderd, dit in tegenstelling tot hetgeen in
de meeste landen, zij het in verschillende mate, geldt voor belastingen of
sociale verzekeringspremies geheven in die landen. Artikel 16Artikel 16 behelst een bepaling met betrekking tot uitstel van betaling
en betaling in termijnen. Alvorens daartoe te besluiten dient de aangezochte
staat overleg te plegen met de verzoekende staat. Artikel 17De derde vorm van bijstand is die bij het uitreiken van documenten van
artikel 17. Hierbij dient in het bijzonder gedacht te worden aan het doorgeleiden
van documenten die een rol spelen in de fase van de heffing van de belasting
of premie. Deze vorm van bijstand speelt echter ook een rol bij de invordering
en kan voorts betrekking hebben op rechterlijke beslissingen. Op grond van
artikel 30 van het Verdrag is het mogelijk het recht voor te behouden geen
bijstand te verlenen bij de uitreiking van documenten (de positie van het
Koninkrijk ter zake is hiervoor in onderdeel A aan de orde gekomen). Hoofdstuk 4. Bepalingen met betrekking tot alle vormen
van bijstand Artikel 18Artikel 18 geeft aan wat een verzoek om bijstand zou moeten bevatten.
De in dit artikel opgesomde gegevens en documenten moeten het de aangezochte
staat vergemakkelijken tijdig de betreffende gegevens te verstrekken. Bedacht
dient te worden dat het hier gaat om concrete gegevens van nader omschreven
personen. Het is niet de bedoeling dat er algemene verzoeken om inlichtingen
ten aanzien van hele groepen van personen worden gedaan. Overigens somt het
rapport nog een aantal andere gegevens op die de aangezochte staat kunnen
helpen. Voorbeelden hiervan zijn dat de verzoekende staat aangeeft om wat
voor belasting het gaat, of dat de betrokken belastingplichtige in de aangezochte
staat goederen bezit die ter zake van de betrokken belastingschuld zouden
kunnen worden uitgewonnen. Artikel 19Artikel 19 bevat de algemene regeling dat een staat alvorens een verzoek
om bijstand te doen, eerst nationaal de gebruikelijke mogelijkheden moet benutten. Artikel 20Artikel 20 schrijft voor hoe aangezochte staten op verzoeken om bijstand
kunnen of moeten reageren. De aangezochte staat doet de verzoekende staat
zo snel mogelijk mededeling omtrent de inwilliging van het verzoek, de daarbij
te nemen maatregelen en het resultaat daarvan. Artikel 21Artikel 21 betreft de bescherming van personen en de begrenzing van de
verplichting om bijstand te verlenen. Het eerste lid van artikel 21 verklaart
uitdrukkelijk dat de in de nationale wetgeving neergelegde rechten van en
waarborgen voor de belasting- en premieplichtige worden gerespecteerd. In
Nederland zijn rechten en waarborgen voor de belastingplichtige neergelegd
in de WIB en voor de premieplichtige in de Organisatiewet sociale verzekeringen.Ten aanzien van de in het tweede lid van artikel 21 opgesomde weigeringsgronden
om bijstand te verlenen wijzen wij erop dat onder het Verdrag de verlening
van bijstand ook kan worden geweigerd indien de belastingheffing waarvoor
bijstand wordt gevraagd strijdig is met algemeen aanvaarde beginselen van
belastingheffing. (Aangezien het Verdrag onder belastingen ook de verplichte
bijdragen inzake de sociale verzekeringswetgeving begrijpt, geldt hetzelfde
mutatis mutandis ook voor de premieheffing.) Gedacht zou bijvoorbeeld kunnen
worden aan een belastingheffing in de verzoekende staat met een
confiscatoir karakter. De toevoeging hangt samen met het feit dat in aanleg
een groot aantal landen partij kan worden bij het Verdrag terwijl niet steeds
tussen al die landen belastingverdragen zijn gesloten. In sommige gevallen
ontbreekt daardoor een volledig inzicht in de belastingheffing van die landen. Artikel 22De verplichting tot geheimhouding van artikel 22 is als volgt geregeld.
De ontvangende Staat dient de geheimhoudingsbepalingen van de verstrekkende
Staat in acht te nemen indien deze verdergaande geheimhoudingsverplichtingen
behelzen dan de bepalingen van zijn eigen recht. Om te voorkomen dat de geheimhoudingsverplichting
wordt geschonden uit onwetendheid, is het niet ongebruikelijk om op documenten
waarin de verstrekte informatie is vervat aan te geven dat op die informatie
een verplichting tot geheimhouding rust.Overtreding van deze verplichting door de ontvangende staat kan een reden
zijn om geen inlichtingen meer te verstrekken.De verkregen inlichtingen kunnen slechts na toestemming van de inlichtingenverstrekkende
staat bekend worden gemaakt in openbare rechtszittingen of in rechterlijke
beslissingen.Dit artikel bepaalt voorts uitdrukkelijk dat voor het doorgeven van informatie
aan een derde staat toestemming vooraf van de verstrekkende staat vereist
is. Artikel 23Artikel 23 bepaalt welk recht van toepassing is op procedures die aanhangig
worden gemaakt op grond van de toepassing van dit Verdrag.Er wordt een onderscheid gemaakt tussen procedures over op basis van dit
Verdrag genomen maatregelen en procedures over de hoogte van de verschuldigde
belasting. Eerstgenoemde procedures worden gevoerd in de handelende staat.
De andere procedures worden gevoerd in de heffende staat. Hoewel artikel 11
van het Verdrag bepaalt dat geen bijstand bij invordering wordt verleend indien
de belastingschuld bestreden wordt, kan niet worden uitgesloten dat desondanks
de belastingplichtige het bestaan of de hoogte van de belastingschuld wenst
te bestrijden, bijvoorbeeld wanneer de belastingplichtige, indien er door
een van de staten een voorbehoud ter zake van de uitreiking van documenten
is gemaakt, onkundig is gebleven van het feit dat aan hem of haar een aanslag
is opgelegd en daardoor niet kenbaar heeft kunnen maken de vordering al dan
niet te bestrijden.Voorts is het in sommige landen mogelijk op het moment dat invorderingsmaatregelen
worden genomen, ongeacht het verloop van termijnen, alsnog het bestaan van
de belastingschuld te bestrijden.Bovendien heeft artikel 23 betekenis voor de situatie waarin staten, in
afwijking van artikel 11, onderling zijn overeengekomen dat bijstand bij invordering
kan worden verzocht ook als de schuld bestreden wordt of nog kan worden bestreden. Hoofdstuk 5. Speciale bepalingen Artikel 24Artikel 24 van het Verdrag voorziet in overleg over de toepassing van
het Verdrag. In de eerste plaats regelt deze bepaling dat contacten tussen
de bevoegde autoriteiten rechtstreeks kunnen lopen en niet via de diplomatieke
kanalen behoeven te verlopen. Het tweede lid voorziet in het bijzonder in
overleg als een om inlichtingen verzochte staat van mening is dat
voldoen aan het verzoek zou leiden tot voor die staat onaanvaardbare economische
of sociale gevolgen.Een nog in te stellen coördinerend lichaam, dat zal opereren onder
auspiciën van de OESO, zal toezien op de toepassing van het Verdrag.
Dit orgaan zal een structuur voor overleg over het functioneren van het Verdrag
in algemene zin en voor interpretatiekwesties van verdragsbepalingen bieden.
Concrete gegevens van individuele belasting- en premieplichtigen komen niet
ter beschikking van het coördinerend lichaam. Artikel 25Artikel 25 behandelt de vraag in welke taal verzoeken en antwoorden op
verzoeken om bijstand moeten worden gesteld. Deze worden in principe gesteld
in een van de officiële talen van de Raad van Europa of de OESO maar
partijen zijn vrij een andere taal overeen te komen. Artikel 26In artikel 26 wordt ingegaan op het kostenaspect van de te verlenen bijstand.
Gewone kosten, gemaakt in een normale procedure, worden gedragen door de aangezochte
staat. Buitengewone kosten, kosten gemaakt bij het nemen van maatregelen op
specifiek verzoek van de andere staat, worden gedragen door de verzoekende
staat. Het staat partijen echter vrij, bilateraal, een andere regeling overeen
te komen. Hoofdstuk 6. Slotbepalingen Artikel 27Artikel 27 van het Verdrag beoogt problemen van strijd tussen het Verdrag
en andere regelingen te ondervangen. Het eerste lid van dit artikel bepaalt
dat de meest verstrekkende bepalingen van de bestaande bijstandsregelingen
prevaleren, ongeacht de datum van totstandkoming ervan. Dit betekent bijvoorbeeld
dat bepalingen in bilaterale belastingverdragen die verder zouden gaan dan
het onderhavige Verdrag, door de bepalingen van dit Verdrag, ook al is dit
van later datum, niet opzij worden gezet. Bedacht dient te worden dat deze
bepaling de weigeringsgronden van dit Verdrag en de bilaterale verdragen niet
opzij zet. Overigens is in dit kader van belang dat het rapport bij het Verdrag
uitdrukkelijk verklaart dat staten in een bepaalde zaak niet meer dan een
regeling gelijktijdig kunnen toepassen.Lid-staten van de EU dienen bij het onderling verlenen van administratieve
bijstand de communautaire regels te hanteren, voorzover deze althans hetzelfde
terrein bestrijken als het Verdrag.Zo zal op grond van deze bepaling de uitwisseling van inlichtingen tussen
EU-lid-staten, voorzover het de belastingen betreft, beheerst blijven door
de EG-bijstandsrichtlijn. Dit geldt echter niet met betrekking tot varianten
van de uitwisseling van inlichtingen waarin de EG-bijstandsrichtlijn niet
voorziet. Artikel 11 van de EG-bijstandsrichtlijn bepaalt namelijk dat verdergaande
verplichtingen tot uitwisseling van inlichtingen welke voortvloeien uit andere
rechtsvoorschriften door de EG-bijstandsrichtlijn niet worden beperkt. Overigens
zij in dit verband opgemerkt dat de verhouding tussen de EG-bijstandsrichtlijn
en de inlichtingenbepalingen van de bilaterale verdragen aan de orde is gekomen
bij de parlementaire behandeling van de WIB (zie kamerstukken II 1984/85,
18 852, nr. 6, blz. 5). Daaruit blijkt dat tussen de EU-lid-staten de
EG-bijstandsrichtlijn in beginsel voorrang heeft boven de bilaterale verdragen. Wat het gebied der sociale zekerheid betreft, betekent het bepaalde in
artikel 27, tweede lid, dat in relatie met de EU-lidstaten en met de staten
van de Europese Vrijhandelsassociatie die partij zijn bij de Overeenkomst
betreffende de Europese Economische Ruimte, de bepalingen van het Verdrag
met betrekking tot de uitwisseling van inlichtingen en de wederzijdse bijstand
bij invordering zullen dienen te wijken voor hetgeen dienaangaande in de Verordening
(EEG) nr. 1408/71 van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 14 juni 1971
betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers
en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden die zich binnen de Europese Gemeenschap
verplaatsen (PbEG C 325 van 10 december 1992) is vastgelegd.Zoals reeds in paragraaf 4 van deze toelichting is opgemerkt, hebben tot
dusver vijf landen het Verdrag bekrachtigd. Dit zijn Finland, Noorwegen, de
Verenigde Staten, Zweden en Denemarken.Daarnaast heeft, naast het Koninkrijk, België het Verdrag wel ondertekend
maar dit land heeft het Verdrag nog niet bekrachtigd. Met betrekking tot deze
landen kan in relatie met artikel 27 van het Verdrag het volgende worden opgemerkt.Van de landen die het Verdrag hebben bekrachtigd behoren Finland, Zweden
en Denemarken tot de landen van de Europese Unie. In relatie tot deze landen –
en België wanneer de ratificatieprocedure aldaar is voltooid –
zal de administratieve bijstand ter zake van de inlichtingenuitwisseling na
de inwerkingtreding van deze goedkeuringswet derhalve gegrond kunnen worden
op het Verdrag zelve, de EG-bijstandsrichtlijn en het met het desbetreffende
land gesloten belastingverdrag. Artikel 27 van het Verdrag brengt nu met zich
dat met betrekking tot deze landen bij het onderling verlenen van administratieve
bijstand ook na het van kracht worden van het Verdrag in beginsel de communautaire
regels worden toegepast. Voorts is de verhouding tussen de EG-bijstandsrichtlijn
en de inlichtingenbepaling van de met deze landen gesloten verdragen aldus
dat de EG-bijstandsrichtlijn voorrang heeft boven deze bilaterale belastingverdragen.Wat betreft de betekenis van het Verdrag met betrekking tot de bijstandsverlening
bij invordering kan met betrekking tot bovengenoemde landen het volgende worden
opgemerkt. De belastingverdragen met Zweden, Denemarken en Finland bevatten
reeds een bepaling inzake de administratieve bijstand bij invordering, zodat
de toegevoegde waarde van het Verdrag op dit punt van beperkte betekenis zal
zijn (bij voorbeeld op het punt van de beperking in het belastingverdrag met
Finland en Denemarken dat geen bijstand bij invordering wordt verleend bij
een verzoek ten aanzien van een onderdaan van de aangezochte staat of een
lichaam dat is opgericht naar het recht van die staat). Het Verdrag heeft
voorts betekenis in relatie met Denemarken, en in de toekomst België,
voor de wederzijdse bijstand op het gebied van het successierecht, het recht
van overgang en het schenkingsrecht en in relatie met Finland voor de bijstand
bij invordering op het gebied van het successierecht en het recht van overgang.
In relatie met Zweden en Finland zal het Verdrag op dit punt van betekenis
kunnen zijn voor de wederzijdse bijstand op het gebied van het schenkingsrecht.Wat betreft de andere twee landen, de Verenigde Staten van Amerika en
Noorwegen, zij opgemerkt dat de belastingverdragen met die landen recent zijn
herzien. De bepalingen inzake de bijstand bij de inlichtingenuitwisseling
in deze verdragen zijn gebaseerd op artikel 26 van het OESO Modelverdrag 1977.
In relatie tot die landen zal het Verdrag naar verwachting dus niet van grote
betekenis zijn. Bij de verhouding tussen het Verdrag en de desbetreffende
belastingverdragen zijn nog wel de volgende aspecten van belang. Bij de bekrachtiging
van het Verdrag hebben de Verenigde Staten zich het recht voorbehouden
geen bijstand te verlenen bij de invordering van de verschuldigde belasting;
een invorderingsbepaling is echter wel opgenomen in het belastingverdrag met
de VS uit 1992. Het Verdrag zal naar verwachting niet van betekenis zijn voor
de bijstand ter zake van inlichtingenuitwisseling op het gebied van het successierecht
en het recht van overgang, maar wel voor de bijstand ter zake van inlichtingenuitwisseling
voor het schenkingsrecht. In relatie met Noorwegen zal het Verdrag van betekenis
zijn voor de wederzijdse bijstand op het gebied van het successierecht, het
recht van overgang en het schenkingsrecht.Voorts wordt wat betreft de wederzijdse bijstand, onder meer op het gebied
van de sociale verzekeringswetgeving, nog verwezen naar bijlage 4 van deze
toelichting. Artikel 30Bij de totstandkoming van het Verdrag is, zoals reeds is opgemerkt, voorzien
dat niet alle staten van het begin af aan bereid of in staat zouden zijn tot
het verlenen van alle in het Verdrag geregelde vormen van bijstand met betrekking
tot alle in artikel 2 van het Verdrag genoemde belastingen. Artikel 30 voorziet
daarom in de mogelijkheid tot het maken van voorbehouden. Voorbehouden kunnen
betrekking hebben op zowel de soorten van belastingen waarop het Verdrag van
toepassing is als de vormen van bijstand die er in geregeld zijn (de positie
van het Koninkrijk ter zake is hiervoor in onderdeel A aan de orde gekomen).Als een staat een voorbehoud heeft gemaakt dan heeft dit tevens tot gevolg
dat de van andere staten verkregen informatie niet gebruikt mag worden bij
belastingen waarop het voorbehoud van toepassing is. Een voorbeeld hiervan
is dat gegevens die betrekking hebben op de inkomstenbelasting niet kunnen
worden gebruikt voor de omzetbelasting als voor deze belasting een voorbehoud
is gemaakt.Overigens impliceert het systeem van voorbehouden niet een eens en voor
altijd gedane keuze. Ook later kunnen voorbehouden worden gemaakt en kunnen
eens gemaakte voorbehouden worden ingetrokken.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. VermeendDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van MierloDe Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. Linschoten BIJLAGE 1 Het volgende is bestemd om te worden opgenomen in bijlage A van het Verdrag.Opsomming van de belastingen waarop het Verdrag in het Koninkrijk van
toepassing is. NederlandArtikel 2, lid 1 (a)InkomstenbelastingLoonbelastingVennootschapsbelastingDividendbelastingVermogensbelastingArtikel 2, lid 1 (b)Premies sociale verzekeringArtikel 2, lid 1 (c)Rechten van successie, overgang of schenking Nederlandse AntillenArtikel 2, lid 1 (a)InkomstenbelastingLoonbelastingWinstbelasting ArubaArtikel 2, lid 1 (a)InkomstenbelastingLoonbelastingWinstbelasting BIJLAGE 2 Het volgende is bestemd om te worden opgenomen in bijlage B van het Verdrag.Opsomming van de bevoegde autoriteiten voor de toepassing van het Verdrag
voor het Koninkrijk. NederlandVoor wat betreft de fiscaliteit:De Minister van FinanciënVoor wat betreft de sociale zekerheid:De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Nederlandse AntillenDe Minister van Financiën ArubaDe Minister van Financiën BIJLAGE 3 Het volgende is bestemd om te worden opgenomen in bijlage C van het Verdrag.Omschrijving van het begrip onderdaan voor het KoninkrijkDe uitdrukking onderdaan betekent voor Nederland:1. alle natuurlijke personen die de Nederlandse nationaliteit bezitten;2. alle rechtspersonen, vennootschappen en verenigingen die hun rechtspositie
als zodanig ontlenen aan de Nederlandse wetgeving.De uitdrukking onderdaan betekent voor de Nederlandse Antillen:1. alle natuurlijke personen die de Nederlandse nationaliteit bezitten;2. alle rechtspersonen, vennootschappen en verenigingen die hun rechtspositie
als zodanig ontlenen aan de Nederlands-Antilliaanse wetgeving.De uitdrukking onderdaan betekent voor Aruba:1. alle natuurlijke personen die de Nederlandse nationaliteit bezitten
en in Aruba een rechtsgeldige verblijfstitel hebben;2. alle rechtspersonen, vennootschappen en verenigingen die hun rechtspositie
als zodanig ontlenen aan de Arubaanse wetgeving. BIJLAGE 4De huidige regelingen voor wederzijdse administratieve bijstandWat betreft de uitwisseling van inlichtingen kan in de eerste plaats worden
gedacht aan de EG-bijstandsrichtlijn en aan de inlichtingenbepalingen in bilaterale
belastingverdragen die over het algemeen gebaseerd zijn op de OESO-modelverdragen
van 1963, 1977 en 1992 (losbladige uitgave). Voorts kan worden gewezen op
het OESO-modelverdrag van 1981 inzake de wederzijdse bijstand bij invordering
en het op 5 september 1952 te Brussel tot stand gekomen verdrag tussen Nederland,
België en Luxemburg nopens wederkerige bijstand inzake de invordering
van belastingschulden (Trb. 1952, 137) (hierna: Benelux-invorderingsverdrag).Binnen het Koninkrijk is de wederzijdse administratieve bijstand in fiscale
aangelegenheden tussen de landen van het Koninkrijk geregeld in de Belastingregeling
voor het Koninkrijk (hierna: BRK).Van de landen die op grond van hun lidmaatschap van de Raad van Europa
of van de OESO partij kunnen worden bij dit Verdrag, heeft Nederland op het
gebied van de belastingen naar inkomen, winst en vermogen, thans niet de mogelijkheid
inlichtingen uit te wisselen met Andorra, Cyprus, IJsland, Liechtenstein,
San Marino en Zwitserland, hetzij omdat het belastingverdrag daarin nog niet
voorziet (Zwitserland), hetzij omdat er geen relevante verdragsverhouding
tussen Nederland en die landen bestaat. Met de overige landen bestaat wel
de wederzijdse afspraak inlichtingen uit te wisselen, hetzij op grond van
de EG-bijstandsrichtlijn, hetzij op grond van het desbetreffende bilaterale
belastingverdrag. Volledigheidshalve zij hier nog gewezen op de richtlijn
nr. 76/308/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen betreffende de wederzijdse
bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit
verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees
Oriëntatie- en Garantiefonds van de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen
en douanerechten (PbEG L073) gewijzigd bij de richtlijn nr. 79/1071/EEG van
de Raad van de Europese Gemeenschappen van 6 december 1979 houdende wijziging
van de richtlijn 76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand inzake de
invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel
uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en
Garantiefonds van de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten
(PbEG 1979 L331), die voorziet in de uitwisseling van inlichtingen ter zake
van de invordering van BTW en accijnzen.Wat betreft het successie- en schenkingsrecht zijn verdragen gesloten
met Finland, Groot-Brittannië, Israël, de Verenigde Staten, Zweden
en Zwitserland. De meeste verdragen gelden voor het successierecht en het
recht van overgang bij overlijden. Het verdrag met Groot-Brittannië geldt
daarnaast ook voor het schenkingsrecht.Behalve het verdrag met Zwitserland kennen de andere verdragen allemaal
een bepaling voor het uitwisselen van inlichtingen.Ten aanzien van het terrein der sociale zekerheid geldt dat, eveneens
als gevolg van het ontbreken van een bilaterale sociale zekerheidsovereenkomst,
thans geen mogelijkheden tot het uitwisselen van informatie bestaan met Australië,
Cyprus, Hongarije, Japan, Malta, San Marino, Tsjechië, Slowakije en Nieuw-Zeeland.
Het verlenen van bijstand c.q. administratieve hulp op grond van de met de
overige landen gesloten bilaterale verdragen beperkt zich in het algemeen
tot die bijstand c.q. hulpverlening die nodig is voor de toepassing van het
desbetreffende verdrag. Naar verwachting zullen op niet al te lange termijn
ten aanzien van Australië en Nieuw-Zeeland, op basis van met deze landen
gesloten bilaterale sociale zekerheidsverdragen, eveneens dergelijke mogelijkheden
worden gecreëerd. Op het gebied van de bijstand bij invordering van belasting bestaan aanzienlijk
minder regelingen. Naast het Beneluxinvorderingsverdrag en de BRK voorziet
slechts een beperkt aantal Nederlandse belastingverdragen hierin. Op het terrein
van de indirecte belastingen kan voorts nog worden gewezen op de EG-Richtlijn
76/308 en de richtlijn 77/794/EEG van de Commissie van 4 november 1977 (PbEG
L333) tot vaststelling van de praktische maatregelen die nodig zijn voor de
tenuitvoerlegging van sommige bepalingen van de richtlijn 76/308/EEG betreffende
de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien
uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees
Oriëntatie- en Garantiefonds van de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen
en douanerechten, (hierna EG-Richtlijn 77/794), gewijzigd bij de richtlijn
86/489 EEG van de Commissie van 24 september 1986 (PbEG L283) houdende wijziging
van richtlijn 77/794/EEG tot vaststelling van de praktische maatregelen die
nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van sommige bepalingen van de richtlijn
76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen
die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel
van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds van de Landbouw, alsmede
van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit
hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde.Wat betreft de bijstand bij invordering van sociale verzekeringspremies
kan worden gewezen op Verordening (EG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing
van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede
op hun gezinsleden, die zich binnen de Europese Gemeenschap verplaatsen (hierna:
Verordening 1408/71), waar in artikel 92 wordt voorzien in een specifieke
bepaling inzake inning van premies op het grondgebied der EU-lidstaten, alsmede
de mede op dit artikel gebaseerde bilaterale invorderingsverdragen die Nederland
heeft met Duitsland, België en Luxemburg. Voorts voorziet artikel 84
van Verordening 1408/71 in de uitwisseling van inlichtingen met betrekking
tot de ter uitvoering van deze verordening getroffen maatregelen, alsmede
in een wederzijdse administratieve hulpverlening voor de toepassing van de
verordening als betrof het de eigen wetgeving.Wat betreft de door het Koninkrijk afgesloten bilaterale sociale zekerheidsverdragen
kan ten slotte worden gesteld dat, behalve het op 7 maart 1974 te 's-Gravenhage
tot stand gekomen verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek
Oostenrijk inzake sociale zekerheid (Trb. 1974, 77), welk verdrag eveneens
een specifieke regeling bevat inzake de invordering van premies, al deze verdragen
een algemene bepaling bevatten strekkende tot het wederzijds verlenen van
bijstand en hulp.Op het gebied van de bijstand bij de uitreiking van documenten voorziet
alleen de eerdergenoemde EG-Richtlijn 77/794 in enige regelingen ter zake.
 XNoot1Zoals aangevuld bij de richtlijn nr. 79/1070/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 6 december 1979 (PbEG L331) tot wijziging van de richtlijn
nr. 77/799/EEG betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten
van de lidstaten op het gebied van de directe belastingen en de richtlijn
nr. 92/12/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 25 februari 1992
(PbEG L076) betreffende de algemene regeling voor accijnsprodukten, het voorhanden
hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, voor de indirecte belastingen.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24452-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl