Wijziging bepalingen Mediawet ivm herziening reclameregeling voor publieke lokale en regionale omroep; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24336, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-09-1995

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24336 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen deelReclameregeling voor de lokale en regionale publieke omroepRegionale kabelomroepSamenwerking tussen de regionale en landelijke omroepCommerciële omroepDienstverlening via de kabelnettenArtikelsgewijze toelichting Artikel I AC, D en EFGHIJLN en ORST, V en WYZ en CCAA, BB en FFDDEENNArtikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24336Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 336Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband met een herziening
van de reclameregeling voor de publieke lokale en regionale omroep, het bevorderen
van de samenwerking tussen de publieke regionale en landelijke omroep en het
toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk niveaunr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING Algemeen deelHet voorliggende wetsvoorstel heeft in de eerste plaats betrekking op
een aantal zaken die op korte termijn regeling behoeven, te weten het opnemen
van een definitieve reclameregeling voor de lokale en regionale publieke omroep
en een definitieve regeling inzake regionale (publieke) kabeltelevisie. De
experimentele regelingen die thans voor deze onderwerpen gelden, lopen binnen
afzienbare tijd af. Daarnaast wordt een aantal zaken geregeld die nauw met
genoemde onderwerpen samenhangen of anderszins thans wenselijk worden geacht,
zoals het bevorderen van de samenwerking tussen de regionale en landelijke
publieke omroep, het toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk
niveau, het vervangen van het thans geldende toestemmingenregime voor commerciële
omroep door een stelsel van registratie, alsmede het verruimen van de reeds
bestaande mogelijkheid voor kabelexploitanten om mededelingen uit te zenden
met betrekking tot de dienstverlening door middel van de draadomroepinrichting.Met dit wetsvoorstel wordt een eerste stap gezet in de richting van een
verdere liberalisering van de mediawetgeving zoals uiteengezet in de Notitie
liberalisering Mediawet, die op 26 juni 1995 door het kabinet aan de Tweede
Kamer is aangeboden (Kamerstukken II 1994/95, 23 968, nr. 9). Reclameregeling voor de lokale en regionale publieke omroepDe reclameregeling voor lokale en regionale omroepinstellingen heeft nog
altijd een experimenteel en tijdelijk karakter. Deze regeling werd in september
1991 van kracht en zou oorspronkelijk vervallen met ingang van 1 januari 1994.
De regeling werd vlak daarvoor verlengd met twee jaar en expireert derhalve
met ingang van 1 januari 1996.Alle dertien regionale omroepen hebben toestemming gevraagd en verkregen
voor het verzorgen van reclameboodschappen. Zij hebben alle een overeenkomst
als bedoeld in artikel 43b van de Mediawet gesloten met één
of meer uitgevers. Van de ongeveer vierhonderd lokale omroepen hebben circa
250 omroepen inmiddels toestemming verkregen voor het verzorgen van reclameboodschappen.
Van deze 250 lokale omroepen hebben er rond de 110 een overeenkomst met een
uitgever van een dag- of nieuwsblad. In de overige gevallen kwam
geen uitgever in aanmerking voor het sluiten van een dergelijke overeenkomst.Met betrekking tot de reclame-opbrengsten van de regionale omroepen kan
geconstateerd worden dat die de afgelopen jaren substantieel zijn toegenomen:
bedroeg de bruto-omzet voor de gezamenlijke regionale omroepen in 1992 nog
f 17 miljoen, in 1994 was dat toegenomen tot f 37 miljoen. De netto-opbrengst
voor de regionale omroepen steeg in diezelfde periode van f 6 miljoen
tot f 15 miljoen (bron: ROOS jaarverslag 1994). Daarbij moet bedacht
worden dat de reclame-inkomsten per afzonderlijke regionale omroep aanzienlijke
verschillen vertonen, afhankelijk van hun publieksbereik en de hoeveelheid
verkochte reclamezendtijd.Bij de lokale omroepen is het – vanwege hun zeer grote heterogeniteit –
niet mogelijk om een betrouwbare opgave te doen van de reclame-inkomsten.
Het staat wel vast dat de reclame-opbrengst voor veel lokale omroepen, in
het bijzonder in de grotere steden, een belangrijke bron van inkomsten vormt.Over het geheel genomen blijkt er bij adverteerders dus behoefte te bestaan
om zich (ook) via de niet-landelijke publieke omroep te manifesteren en vinden
de omroepen baat bij deze inkomstenbron. Het kabinet acht het dan ook niet
wenselijk dat de experimentele regeling vervalt zonder dat daarvoor een nieuwe
regeling in de plaats wordt gesteld. Dit zou immers betekenen dat aan de lokale
en regionale omroep een belangrijke inkomstenbron zou worden ontnomen op een
moment waarop – door het toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk
niveau – concurrentie op lokaal en regionaal niveau wordt toegelaten.
Een tweede (tijdelijke) verlenging van de bestaande regeling wordt evenmin
wenselijk geacht.De voorkeur van de regering gaat uit naar een definitieve reclameregeling
voor de publieke lokale en regionale omroepinstellingen, die zoveel mogelijk
aansluit bij de reclameregeling voor de landelijke publieke omroep. Voorts
wordt om diverse redenen (waarop in het vervolg van deze toelichting nader
zal worden ingegaan) de mogelijkheid van niet-landelijke commerciële
omroep geïntroduceerd. De verplichte samenwerking tussen de lokale en
regionale omroepinstellingen enerzijds en de uitgevers van lokale onderscheidenlijk
regionale dag- en nieuwsbladen anderzijds, zoals bedoeld in artikel 43b van
de huidige Mediawet, komt mede daarom te vervallen. Dat laat de mogelijkheid
tot vrijwillige samenwerking overigens onverlet, zolang die past binnen de
kaders die de Mediawet oplegt aan publieke omroepinstellingen. Met name is
daarbij van belang het verbod voor publieke omroepinstellingen om dienstbaar
te zijn aan het maken van winst door derden (artikel 55). Dat verbod houdt
in dat het niet langer mogelijk zal zijn om een vast percentage van de reclame-inkomsten
af te staan aan uitgevers van dag- en nieuwsbladen zonder dat daar een rechtstreekse
tegenprestatie van die uitgevers tegenover staat. Zo'n verplichte uitkering
kan immers niet worden aangemerkt als normaal economisch handelen. Wat wel
tot de mogelijkheden behoort is het betalen van een reële vergoeding
aan uitgevers als tegenprestatie voor diensten die door hen aan de desbetreffende
regionale en lokale omroepinstellingen worden verleend.Voor de regionale en lokale omroepen zal de voorgestelde reclameregeling
naar verwachting beter werken dan de huidige, omdat zij, door het vervallen
van de verplichte afdracht aan de uitgevers, over meer reclame-inkomsten zullen
beschikken. Daarbij zij overigens aangetekend dat die verbetering, vanwege
de hiervoor gememoreerde heterogeniteit van met name de lokale omroepen, niet
voor iedere individuele omroep hoeft te gelden.Aangezien met de definitieve reclameregeling voor lokale en regionale
publieke omroep de verplichte rechtstreekse afdracht aan uitgevers vervalt
en aansluiting wordt gezocht bij de regeling die geldt voor de landelijke
publieke omroep, worden de lokale en regionale omroepen niet langer vrijgesteld
van de afdracht van een percentage van de inkomsten uit reclameboodschappen
ten behoeve van het Bedrijfsfonds voor de pers. Een dergelijke plicht gold
tot dusverre reeds voor de STER, de commerciële omroepinstellingen en
de verzorgers van een abonneeprogramma. Overigens is dat percentage tot dusverre,
gelet op de vermogenspositie van het Bedrijfsfonds voor de pers, steeds vastgesteld
op nul. Regionale kabelomroepDe huidige Mediawet biedt de mogelijkheid voor regionale televisie-experimenten:
het Commissariaat voor de Media kan tijdelijk, doch voor ten minste één
jaar en ten hoogste drie jaar, aan een regionale omroepinstelling die zendtijd
heeft verkregen, op verzoek van die instelling, in plaats van of naast het
toewijzen van zendtijd voor een televisieprogramma toestemming verlenen om
een regionaal televisieprogramma te verzorgen dat wordt uitgezonden door middel
van de draadomroepinrichtingen in de desbetreffende provincie (artikel 75a).In diverse provincies wordt van die experimentele regeling gebruik gemaakt,
waarbij voor de oudste experimenten het einde van genoemde driejarige periode
nadert. Het betreft de omroepinstellingen Radio Drenthe, Radio Noord en Radio
Oost. Deze omroepinstellingen zelf hebben met enthousiasme een op de streek
georiënteerde programmering opgebouwd. De uitzendingen ondervinden doorgaans
grote belangstelling van de bevolking ter plaatse. De experimenten kunnen
derhalve als succesvol worden beschouwd. Dit maakt het wenselijk om de experimentele
regeling inzake regionale (kabel)televisie om te zetten in een definitieve
regeling, waarbij tevens de mogelijkheid wordt geopend om te komen tot regionale
kabelradio (naast de al bestaande regionale radio via aardse zenders). Voor
beide vormen van regionale kabelomroep geldt dat de opbrengst van de provinciale
opslag op de omroepbijdrage hiervoor niet mag worden aangewend. Het feit dat
de regionale kabelomroep niet door alle betalers van de desbetreffende opslag
kan worden ontvangen, vormt de grond voor dat verbod.Voor de duidelijkheid zij erop gewezen dat dit verbod niet geldt voor
de regionale radio- en televisieprogramma's die door middel van een aardse
zender worden uitgezonden en vervolgens via de kabel worden doorgegeven. Tot
dusverre maakt enkel Omrop Fryslân van deze verspreiding via een aardse
zender gebruik voor zijn regionale televisieprogramma. Samenwerking tussen de regionale en landelijke omroepHet moge duidelijk zijn dat met het toestaan van niet-landelijke commerciële
omroep de vraag, hoe de publieke omroepfunctie ook op lokaal en regionaal
niveau kan worden behouden en waar mogelijk versterkt, aan urgentie wint.
Het is van belang dat ook op niet-landelijk niveau een duidelijk herkenbare
publieke omroep blijft bestaan. Het belang van een dergelijk aanbod, speciaal
gericht op «stad en streek», wordt algemeen erkend. Om die publieke
omroepfunctie in stand te houden, is krachtige samenwerking tussen publieke
omroepinstellingen op landelijk, regionaal én lokaal niveau vereist.
Dat is de afgelopen jaren bij verschillende gelegenheden onderstreept.De regering is van plan om in de volgende fase van wetgeving te komen
met maatregelen die ertoe leiden dat via een krachtige samenwerking tussen
regionale en lokale omroepen het behoud van de publieke omroepfunctie op niet-landelijk
niveau wordt veilig gesteld. Vooruitlopend daarop, wordt in het voorliggende
wetsvoorstel een eerste (en vooralsnog experimentele) regeling opgenomen inzake
de samenwerking tussen de landelijke en regionale omroep op televisiegebied. De regering is voorstander van de samenwerking die de NOS en de ROOS op
het gebied van regionale publieke televisie nastreven. De beoogde regionale
vensters op een landelijk televisienet sluiten aan bij de bestaande praktijk
in een aantal landen om ons heen (Duitsland, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk)
en completeren de samenwerking tussen landelijke en regionale omroep op radiogebied.
Hiervoor werd al onderstreept dat die samenwerking tussen de diverse publieke
omroepniveaus aan urgentie wint, naarmate zowel op landelijk als op niet-landelijk
niveau commerciële omroepen zich meer manifesteren. Daarom wordt in dit
wetsvoorstel de mogelijkheid geboden dat het Commissariaat voor de Media eenmaal
voor een periode van drie jaar televisiezendtijd toewijst aan de NOS ten behoeve
van dergelijke regionale vensterprogramma's.Gelet op de technische infrastructuur van de landelijke televisienetten
wordt begonnen met zeven regionale edities; de NOS en de ROOS overleggen nog
over een groei naar meer edities. De regering stelt zich overigens op het
standpunt dat hierbij niet per se aansluiting moet worden gezocht bij de bestuurlijke
indeling van Nederland, hetgeen uiteindelijk zou resulteren in (ten minste)
één regionaal televisieprogramma per provincie. Het ligt meer
voor de hand om bij dat groeimodel uit te gaan van de specifieke eisen die
het medium regionale televisie met zich brengt, in termen van regionale identiteit
én betaalbaarheid.De zendtijdtoewijzing door het Commissariaat geschiedt op voorwaarde dat
de NOS en de ROOS overeenstemming hebben bereikt zowel over de dagen en uren
waarop het programma zal worden uitgezonden, als over de inhoud van de diverse
regionale edities. Deze edities worden door de regionale omroepinstellingen
geproduceerd, maar uitgezonden onder verantwoordelijkheid van de NOS. Op deze
regionale vensters zal echter niet het NOS-programmavoorschrift van toepassing
zijn (artikel 51d), maar het programmavoorschrift voor regionale omroep (artikel
51e). De NOS blijft echter verantwoordelijk voor de naleving van de wettelijke
voorschriften. Voor het overige worden de verschillende regionale edities
te zamen beschouwd als één programma voor landelijke omroep.
Deze constructie lijkt vooruitlopend op een definitieve regeling – de
meest praktische oplossing.Uit het bovenstaande vloeit voort dat de reclameblokken in en rond de
regionale vensters worden verzorgd door de STER. Uiteraard kunnen de bestaande
regionale reclame-exploitatiemaatschappijen hierbij een rol vervullen. Het
is niet meer dan redelijk dat de regionale omroepen tot op zekere hoogte meedelen
in de opbrengst van de desbetreffende reclameblokken. Het wetsvoorstel eist
daarom dat tussen de NOS en de ROOS overeenstemming bestaat over de verdeling
van deze STER-inkomsten. De aan de regionale omroepen toekomende bedragen
mag de STER dan – als «uitgaven» in de zin van artikel 28 –
in mindering brengen op de inkomsten die zij krachtens artikel 28 ter beschikking
stelt van de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen.De financiering van de regionale vensters geschiedt uit het budget voor
landelijke omroep. De regionale vensters worden immers gezamenlijk aangemerkt
als een NOS-programma. Uiteraard zal bij de verdeling van de STER-inkomsten
met dit gegeven rekening moeten worden gehouden. Commerciële omroepVooruitlopend op een verdere liberalisering van de mediawetgeving, kan
thans reeds het verbod op niet-landelijke commerciële (kabel)omroep vervallen.
In het regeerakkoord van het huidige kabinet is neergelegd dat het omroepbeleid
voorwaarden moet scheppen voor een sterke, herkenbare publieke omroep, maar
ook ruimte moet bieden aan vormen van commerciële omroep. Op landelijk
niveau is commerciële omroep via de kabel inmiddels wettelijk geregeld;
het is wenselijk om zulks ook voor het niet-landelijk niveau te doen. Door diverse organisaties uit de omroepwereld, de uitgeverswereld en de
reclamewereld is de behoefte geuit om ook omroepactiviteiten op niet-landelijk
niveau commercieel te exploiteren. Voorts is gebleken – bijvoorbeeld
ten tijde van de provisorische uitgifte van etherfrequenties voor commerciële
radio-omroep – dat initiatieven op dat terrein vaak niet van de grond
kunnen komen, omdat aan de landelijke verspreidingseis voor commerciële
kabelomroep niet kan worden voldaan. Commerciële omroepactiviteiten op
lokaal en regionaal niveau komen tegemoet aan de behoefte om zich geleidelijk
aan van kleinschalige naar een grootschaliger vorm van omroep te ontwikkelen.
In het bijzonder kan dit betekenis hebben voor de uitgevers, nu de verplichte
samenwerking tussen hen en de lokale en regionale publieke omroepinstellingen
beëindigd wordt.Overigens is de komst van niet-landelijke commerciële omroep reeds
geruime tijd geleden in het vooruitzicht gesteld. Het vorige kabinet kondigde
in zijn brief over het mediabeleid van 15 april 1992 (Kamerstukken II 1991/92,
22 147, nr. 22) reeds aan, dat het verbod op niet-landelijke commerciële
omroep zou moeten worden heroverwogen. Een belangrijke overweging was toen
dat door de Europese regelgeving commerciële omroep op niet-landelijk
niveau de facto reeds mogelijk is vanuit de andere lidstaten van de Europese
Unie. Hoewel dit zich als zodanig niet heeft voorgedaan, is het ontbreken
van enige kabelverspreidingseis voor buitenlandse omroepinstellingen wel een
belangrijk voordeel geweest ten opzichte van beginnende commerciële omroepinstellingen
in Nederland, die om voor toestemming in aanmerking te komen – eerst
met een aanzienlijk aantal kabelexploitanten moeten contracteren. Buitenlandse
omroepinstellingen die het oogmerk hebben in Nederland landelijke omroep te
bedrijven, kunnen echter hun aandeel geleidelijk opbouwen (RTL4 en RTL5) en
eventueel daarna alsnog een Nederlandse toestemming aanvragen (bijvoorbeeld
Radio 10, Holland FM en Euro Jazz). Door deze mogelijkheid ook voor Nederlandse
omroepinstellingen te openen, wordt dit nadeel ten opzichte van buitenlandse
omroepinstellingen opgeheven.Het voorgaande is de aanleiding om op korte termijn de mogelijkheid voor
niet-landelijke commerciële omroep in de wet op te nemen. In praktische
termen houdt dat in, dat de landelijke verspreidingseis voor commerciële
kabelomroep (artikel 71h) vervalt. De niet-landelijke commerciële omroep
zal in de eerste plaats op verspreiding via de kabel zijn aangewezen. Gelet
op de schaarste aan etherfrequenties zal het voor de niet-landelijke commerciële
omroep niet direct mogelijk zijn om, in aanvulling op de kabelverspreiding,
via aardse zenders uit te zenden.Uiteraard dringt de vraag zich op welke gevolgen het toestaan van niet-landelijke
commerciële omroep kan hebben voor de inkomsten die regionale en lokale
publieke omroepen verwerven met het uitzenden van reclameboodschappen. Dit
vergt een inzicht in de vraag of de markt voor lokale en regionale reclame
nog kan groeien en of niet de kans bestaat dat regionale en lokale publieke
omroepen die thans financieel nog rondkomen, hun activiteiten zullen moeten
inkrimpen of staken wanneer die inkomsten door concurrentie van commerciële
omroepinstellingen zullen verminderen. Een goed onderbouwde prognose is echter
niet zonder meer te geven. Uit de ervaringen met de experimentele reclameregeling
is – zoals hiervoor aangegeven – wel gebleken dat adverteerders
ruimschoots gebruik maken van de geboden reclamemogelijkheden. Niettemin kan
niet gegarandeerd worden dat lokale en regionale publieke omroepinstellingen
geen nadeel zullen ondervinden van commerciële omroepactiviteiten ter
plekke. De regering is wel van mening dat bij een regeling voor toelating
van niet-landelijke commerciële omroep tevens maatregelen moeten worden
getroffen ten behoeve van de versterking van de continuïteit van de publieke
lokale en regionale omroepen. In eerdergenoemde Notitie liberalisering Mediawet
zijn daartoe organisatorische en financiële maatregelen aangekondigd.
Het kabinet is bereid om op basis van provinciale omroepplannen
het thans nog bestaande maximum voor de provinciale opslag op de omroepbijdrage –
het welbekende provinciale tientje – los te laten. De opbrengst kan
vervolgens worden aangewend ten behoeve van de publieke niet-landelijke omroep
in de respectieve provincies (radio én televisie, regionaal én
lokaal). Dat biedt de mogelijkheid om een adequate – en goeddeels publieke –
financiering van de beoogde publieke omroepvoorziening «voor stad en
streek» te realiseren.Deze maatregelen kunnen voor een belangrijk deel tegemoet komen aan mogelijk
ongewenste effecten van de invoering van commerciële niet-landelijke
omroep. Daaraan kan worden toegevoegd dat met de hier voorgestelde definitieve
reclameregeling de verplichte afdracht aan de uitgevers vervalt en dus meer
reclame-inkomsten voor de niet-landelijke publieke omroepen beschikbaar zullen
zijn. Ook is van belang dat er vooralsnog geen etherruimte beschikbaar zal
zijn voor commerciële radio op niet-landelijk niveau. De commerciële
initiatieven zullen voorlopig op kabelverspreiding zijn aangewezen.De gevolgen van de komst van commerciële omroep op niet-landelijk
niveau zullen naar verwachting voor de regionale publieke omroep minder groot
zijn dan voor de lokale publieke omroep. De regionale publieke omroep wordt
immers grotendeels uit de omroepmiddelen (de provinciale opslag) bekostigd,
terwijl de lokale publieke omroepen op gemeentelijke subsidies en reclame-inkomsten
zijn aangewezen (in een aantal gevallen zelfs uitsluitend op reclame-inkomsten).
Met name die lokale omroepen die geheel of grotendeels van reclame-inkomsten
afhankelijk zijn, zullen de gevolgen van commerciële concurrentie ondervinden.Overigens verwacht de regering niet dat er op lokaal niveau op grote schaal
commerciële initiatieven zullen ontstaan, zeker niet buiten de grote
steden. De lokale (reclame)markt is daarvoor niet groot genoeg. Bovendien
zal het bij de commerciële initiatieven in de grote steden in veel gevallen
gaan om specifieke doelgroepenzenders (bijvoorbeeld minderheden of liefhebbers
van minder gangbare muzieksoorten).Het kabinet is van plan om, op basis van de in de Nota frequentiebeleid
(Kamerstukken II 1994/95, 24 095, nr. 2) aangekondigde «review»
van het gebruik van de landelijke en niet-landelijke omroepfrequenties, te
komen tot een evenwichtiger verdeling van omroepfrequenties over publieke
en commerciële gegadigden. Naar verwachting zullen dan ook voor de niet-landelijke
commerciële omroep frequenties kunnen vrijkomen. Voor de verdeling van
deze frequenties over de verschillende commerciële gegadigden zullen
criteria in de wet worden opgenomen.Het toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk niveau betekent
een aanzienlijke verlichting van de eisen die aan commerciële omroepinstellingen
worden gesteld. De preventieve toetsing kan tot een minimum beperkt worden.
Het kabinet is daarom van mening dat het vereiste van voorafgaande toestemming
door het Commissariaat voor de Media kan vervallen en dat kan worden overgegaan
op een stelsel van registratie. Zowel de administratieve lasten van de commerciële
omroepinstellingen als de bestuurslasten van de overheid worden hierdoor verlicht.
Krachtens het voorliggende wetsvoorstel dient een commerciële omroepinstelling
zich voorafgaand aan de eerste uitzending in te schrijven bij het Commissariaat.
Deze inschrijving kan op een beperkt aantal gronden worden geweigerd of doorgehaald.
De inschrijving is noodzakelijk voor een goede uitoefening van het –
ook door de Europese televisierichtlijn geëiste – toezicht van
de Nederlandse overheid (i.c. het Commissariaat) op de binnenlandse omroepinstellingen.Door deze wijzigingen wordt het ook voor kleinschalige, particuliere en
niet op winst gerichte initiatieven, zoals migrantenomroep, een stuk eenvoudiger om – onder de wettelijke vlag van commerciële
omroep – op lokaal of regionaal niveau programma's te verzorgen. Ook
op landelijk niveau is dit geen ongebruikelijke figuur, zoals de Stichting
Concertzender bewijst.In het nieuwe wettelijk systeem worden de kabelkrant en andere tekstprogramma's
beschouwd als vormen van commerciële omroep. Het tot dusverre bestaande
liberale reclameregime voor kabelkranten zal blijven bestaan. De definitie
van kabelkrantprogramma is enigszins verruimd (men vergelijke het huidige
artikel 66, onderdeel d, met het voorgestelde artikel 71d). Hierdoor is het
mogelijk in een kabelkrantprogramma tot op zekere hoogte bewegende beelden
op te nemen (bijv. bewegende reclameboodschappen) met behoud van het lichtere
wettelijk regime dat geldt voor deze tekstprogramma's. Dienstverlening via de kabelnettenBij het kabinet bestaan voornemens om de dienstverlening via de kabelnetten
zoveel mogelijk vrij te laten. Vooruitlopend op die liberalisering van het
kabelregime wordt het in dit wetsvoorstel mogelijk gemaakt dat de kabelbeheerder
of -exploitant zelf een (service)programma gaat verzorgen dat via zijn kabelnet
wordt uitgezonden. Dat programma dient uitsluitend of hoofdzakelijk te bestaan
uit mededelingen die betrekking hebben op de dienstverlening door middel van
het desbetreffende kabelnet. Tot dusverre biedt de Mediawet aan de beheerder
van een kabelnet enkel de mogelijkheid om «mededelingen met betrekking
tot de dienstverlening» uit te zenden naar alle aangeslotenen (artikel
67). Artikelsgewijze toelichting Artikel I AIn dit wetsvoorstel worden de regelingen voor commerciële omroep
en abonneeprogramma's zoveel mogelijk op elkaar afgestemd. Dit geldt ook voor
de definitie van abonneeprogramma, onderscheidenlijk verzorger van een abonneeprogramma
(welk begrip in de huidige wet nog niet gedefinieerd is). Het voornemen bestaat
om in een volgende wetgevingsfase deze afstemming verder door te voeren, bijvoorbeeld
door het verzorgen van abonneeprogramma's op te nemen in de regeling voor
commerciële omroep. Dit is echter in technisch-juridische zin een ingrijpende
operatie, gelet op de verschillen in definitie tussen abonneeprogramma enerzijds
en omroep anderzijds en de wijze waarop deze verschillen in de gehele wet
doorwerken. Om deze reden wordt in het voorliggende wetsvoorstel volstaan
met een zoveel mogelijk gelijkluidende formulering van de verschillende regelingen.Het opnemen van een definitie van verzorger van een abonneeprogramma maakt
het noodzakelijk een aantal artikelen redactioneel aan te passen (zie de onderdelen
B en GG tot en met KK).Onder de geldende wetgeving is commerciële omroep altijd landelijke
omroep en valt daarmee vanzelf onder de definitie van binnenlandse omroep.
Nu wordt voorgesteld commerciële omroep ook op niet-landelijk niveau
mogelijk te maken, is het nodig deze uitdrukkelijk onder de definitie van
binnenlandse omroep te brengen. C, D en EDe wijziging van artikel 43a heeft tot gevolg dat de lokale en regionale
omroepinstellingen niet langer een afzonderlijke toestemming behoeven aan
te vragen voor het verzorgen van reclameboodschappen. Krachtens het nieuwe
artikel 43a vloeit deze bevoegdheid direct uit de toewijzing van zendtijd
voort.Nu niet langer toestemming behoeft te worden gevraagd, kan artikel 43b,
dat de aanvraagprocedure regelt, vervallen. Dit betekent niet zonder meer
dat bestaande samenwerkingsverbanden van in het bijzonder regionale omroepinstellingen
en dagbladuitgevers met betrekking tot de reclame-exploitatie beëindigd
moeten worden. Deze samenwerkingsverbanden kunnen op vrijwillige basis worden
voortgezet, maar zullen daarbij voortaan wel moeten worden getoetst aan artikel
55. Een gefixeerde uitkering uit de reclame-inkomsten aan de dagbladuitgevers
zonder dat daar een directe tegenprestatie tegenover staat, behoort dan niet
meer tot de mogelijkheden, omdat de (contractuele) verplichting tot het doen
van een dergelijke uitkering niet kan worden aangemerkt als normaal economisch
handelen. Een vergoeding aan de uitgevers als tegenprestatie voor door hen
verleende diensten is echter wel toegestaan. Partijen zullen derhalve in ieder
geval op basis van gelijkwaardigheid en vrijwilligheid moeten onderhandelen
over nieuwe overeenkomsten met ingang van 1 januari 1996; op deze datum eindigen
de bestaande overeenkomsten (zie artikel 25c, onderdeel d, van het Mediabesluit).Met betrekking tot de voorgestelde wijzigingen van artikel 43d wordt verwezen
naar de toelichting bij onderdeel DD. FVerwezen wordt naar de toelichting bij de onderdelen AA, BB en FF. GDe wijziging van onderdeel b beoogt te verduidelijken dat niet alleen
omroepprogramma's van buitenlandse omroepinstellingen, maar ook abonneeprogramma's
van buitenlandse aanbieders in Nederland via de kabel mogen worden doorgegeven.In de nieuwe onderdelen d en e wordt vastgelegd dat de kabelbeheerder
slechts de programma's van geregistreerde commerciële omroepinstellingen
en geregistreerde verzorgers van een abonneeprogramma mag doorgeven (tenzij
het gaat om programma's van buitenlandse instellingen als bedoeld in onderdeel
b). De kabelbeheerder zal zich er derhalve in voorkomende gevallen, voor hij
tot doorgifte overgaat, bij het Commissariaat voor de Media van moeten vergewissen
of de desbetreffende instelling is ingeschreven.Nu commerciële omroep op niet-landelijk niveau wordt toegelaten,
is het niet langer nodig de kabelkrant sui generis te behandelen. Het verzorgen
van een kabelkrant of vergelijkbaar (tekst)programma kan worden aangemerkt
als een vorm van (kleinschalige) commerciële kabelomroep.Artikel 66 wordt uitgebreid met de programma's van de Wereldomroep. Hoewel
deze programma's bestemd zijn voor het buitenland en voor Nederlanders in
het buitenland (artikel 76) en derhalve niet primair bedoeld zijn voor ontvangst
door het publiek in Nederland, is er geen reden om kabeldoorgifte daarvan
te verbieden, voor zover zij in Nederland rechtstreeks te ontvangen zijn.
Dit betekent uiteraard niet dat het de Wereldomroep voortaan is toegestaan
programma's voor binnenlandse omroep te verzorgen. HDeze wijziging maakt het mogelijk dat de kabelbeheerder of -exploitant
een programma gaat verzorgen dat uitsluitend of hoofdzakelijk bestaat uit
mededelingen met betrekking tot de dienstverlening door middel van de draadomroepinrichting
(het z.g. servicekanaal). Dit onderdeel loopt vooruit op een verdere liberalisering
van het kabelregime en sluit aan bij plannen die enkele kabelexploitanten
hebben ontwikkeld om de aangeslotenen een breder servicepakket te kunnen bieden.De verruiming ten opzichte van het huidige artikel 67 is gelegen in het
criterium «hoofdzakelijk». Gelet op de verschillende wijzen waarop
het servicekanaal in de praktijk kan worden ingevuld, is het niet goed mogelijk
om reeds bij voorbaat in de wet te omschrijven wanneer een programma aan dit
criterium voldoet. Er is daarom voor gekozen de nadere omschrijving van het
criterium «hoofdzakelijk» aan het Commissariaat voor de Media
over te laten, zodat – met behoud van de rechtszekerheid voor belanghebbenden –
flexibel kan worden gereageerd op de ontwikkelingen van het servicekanaal
in de praktijk. Als uitgangspunt voor de regeling van het Commissariaat kan
gelden dat een programma voldoet aan de eis, bedoeld in artikel 67, eerste
lid, indien ten minste 70% van het programma uit de daar genoemde mededelingen
bestaat. IGelet op de gewijzigde marktposities is het niet langer nodig om commerciële
omroepinstellingen en verzorgers van een abonneeprogramma wettelijk te verplichten
tot het betalen van de kostprijs voor kabeldoorgifte, zeker nu deze verplichting
niet geldt voor buitenlandse omroepinstellingen. Het vaststellen van de prijs
voor kabeldoorgifte dient aan de marktpartijen zelf te worden overgelaten.De verplichting om vóór de eerste uitzending de identiteit
van de programmaverzorger aan het Commissariaat voor de Media bekend te maken,
wordt door middel van het in dit wetsvoorstel opgenomen stelsel van registratie
in feite uitgebreid tot alle commerciële omroepinstellingen en verzorgers
van een abonneeprogramma.Gelet op het voorgaande kan artikel 69, eerste lid, vervallen.De z.g. «open window»-regeling van artikel 69, tweede lid,
is opnieuw geredigeerd en verplaatst naar artikel 73, vijfde lid. Met deze
wijziging wordt duidelijker vastgelegd dat de verzorger van het abonneeprogramma
de verantwoordelijkheid voor dit programma-onderdeel draagt, en niet de kabelbeheerder. JHet huidige artikel 71, eerste lid, beoogde in de eerste plaats ontduiking
van het toenmalige verbod op binnenlandse commerciële omroep tegen te
gaan. Voor deze bepaling is thans niet langer een voldoende rechtvaardigingsgrond
aanwezig. Ook het huidige tweede lid is achterhaald, nu de wet geen programma's
meer kent die geen reclameboodschappen mogen bevatten. Het huidige derde en
vierde lid zijn overbodig geworden, omdat in het systeem van het voorliggende
wetsvoorstel de kabelkrant en andere tekstprogramma's worden beschouwd als
een vorm van binnenlandse commerciële kabelomroep. LIn het algemene deel van de toelichting is reeds aangegeven waarom, tegelijk
met het toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk niveau, het
toestemmingenregime wordt vervangen door een stelsel van registratie. N en ODe inschrijving kan slechts op een zeer beperkt aantal gronden worden
afgewezen respectievelijk doorgehaald. Daarbij is aansluiting gezocht bij
de weigerings- en intrekkingsgronden die thans gelden voor de toestemmingen
voor commerciële omroep, waarbij echter aangetekend moet worden dat het
aantal voorschriften waaraan commerciële omroepinstellingen moeten voldoen
(en derhalve het aantal gronden voor weigering), vooral als gevolg van het
vervallen van de kabelverspreidingseis is verminderd.De cross-ownershipregeling geldt niet voor de verzorgers van televisieprogramma's
die, voor zover het de beeldinhoud betreft, uitsluitend of nagenoeg uitsluitend
bestaan uit stilstaande beelden. De verzorgers van de lokale kabelkrant zijn
immers over het algemeen uitgevers van dag- en/of nieuwsbladen. Het criterium
«uitsluitend of nagenoeg uitsluitend» zal bij regeling van het
Commissariaat voor de Media nader worden omschreven, waarbij als uitgangspunt
kan worden gehanteerd dat aan dit criterium in ieder geval is voldaan als
het programma voor ten minste 90% uit stilstaande beelden bestaat (zie ook
de toelichting op onderdeel H). Ten opzichte van de definitie in het huidige
artikel 66, onderdeel d, is dit een verruiming, die het bijvoorbeeld mogelijk
maakt in een kabelkrantprogramma tot op zekere hoogte bewegende reclameboodschappen
op te nemen met behoud van het lichtere regime dat geldt voor tekstprogramma's
(zie de toelichting op onderdeel R). RDe Europese richtlijn geeft de nationale wetgever in twee gevallen de
bevoegdheid om af te wijken van de bepalingen van de richtlijn. Artikel 9
van de richtlijn bepaalt dat de artikelen inzake het minimum percentage Europese
produkties (en Europese produkties van onafhankelijke producenten) niet van
toepassing zijn op «plaatselijke televisie-uitzendingen die geen deel
uitmaken van een nationaal net». Bovendien mogen de Lid-Staten krachtens
artikel 20 van de Europese richtlijn afwijken van de regels inzake programma-onderbrekende
reclame en de maximum percentages reclame «voor wat betreft de uitzendingen
die uitsluitend bestemd zijn voor het nationale grondgebied en die niet rechtstreeks
of onrechtstreeks in één of meerdere andere Lid-Staten kunnen
worden ontvangen».De mogelijkheid om op deze uitzonderingsbepalingen een beroep te doen,
wordt uitdrukkelijk in de wet vastgelegd (vergelijk het huidige artikel 71,
derde lid). Zij zullen bij algemene maatregel van bestuur nader worden uitgewerkt.
Daarbij zal worden vastgelegd dat de Europese quota niet van toepassing zijn
op commerciële omroep met een lokaal karakter, en dat de reclamemaxima
en de beperkingen met betrekking tot programma-onderbrekende reclame niet
gelden voor de kabelkrant en andere tekstprogramma's (tenzij deze programma's
door middel van een satelliet worden uitgezonden, in welk geval zij per definitie
grensoverschrijdend zijn). SDe hoogte van de toezichtskosten die commerciële omroepinstellingen
verschuldigd zijn, zal mede afhankelijk worden gesteld van het aantal aangeslotenen
dat het programma kan ontvangen (zie de toelichting bij onderdeel U). De desbetreffende
instellingen dienen daarom jaarlijks aan het Commissariaat voor de Media hiervan
een opgave te doen. Uiteraard zal het Commissariaat zo nodig een onderzoek
kunnen instellen naar de juistheid van deze gegevens. T, V en WIn de regeling inzake de vergoedingen die commerciële omroepinstellingen
verschuldigd zijn, en de wijze van inning daarvan, wordt een aantal wijzigingen
aangebracht.In de eerste plaats zijn de vergoedingen niet langer verschuldigd aan
de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, maar aan het Commissariaat
voor de Media. Het Commissariaat is immers de instantie die de inschrijvingen
in ontvangst neemt en het toezicht daarop uitoefent.In de tweede plaats is als gevolg van het schrappen van het toestemmingenregime
de vergoeding voor het verlenen van de toestemming vervallen.In de derde plaats wordt bepaald dat bij het vaststellen van de toezichtskosten
rekening zal worden gehouden met het aantal kabelabonnees dat het programma
kan ontvangen. De kleinschalige commerciële omroepinstellingen zullen
daardoor een lagere vergoeding verschuldigd zijn dan de landelijke. Daarnaast
zal, evenals nu reeds het geval is, rekening worden gehouden met het gemiddelde
aantal uitzenduren per dag. Met het tweede lid wordt niet beoogd een limitatieve
opsomming te geven van de factoren waarmee de minister bij het vaststellen
van de bedragen rekening moet houden. Hij kan tevens andere dan de genoemde
factoren laten meewegen, indien dat noodzakelijk is om te komen tot een redelijke
toerekening van kosten aan de instelling waarop toezicht moet worden uitgeoefend. YHet huidige artikel 72, vijfde lid, bevat een regeling die ontduiking
van het verbod op niet-landelijke commerciële omroep door middel van
een pro forma abonneeprogramma moet tegengaan. De voorgestelde introductie
van niet-landelijke commerciële omroep maakt deze bepaling overbodig.Het huidige zevende lid is nader uitgewerkt in de voorgestelde artikelen
73a en 128.Met de nieuwe artikelen 72 tot en met 73a is zoveel mogelijk aansluiting
gezocht bij de bepalingen die gelden voor commerciële omroep. Z en CCZoals in het algemene deel van de toelichting al is aangegeven, wordt
de experimentele regeling inzake regionale kabeltelevisie omgezet in een definitieve
regeling. Tegelijkertijd wordt de mogelijkheid geopend om regionale kabelradio
te verzorgen. Ook voor regionale kabelradio geldt dat de opbrengst van de
provinciale opslag op de omroepbijdrage daarvoor niet mag worden aangewend.
Voor de duidelijkheid kan nog worden opgemerkt dat deze bepaling niet geldt
voor de regionale radio- en televisieprogramma's die door middel van een aardse
zender worden uitgezonden en krachtens artikel 65 op alle draadomroepinrichtingen
in de desbetreffende provincie moeten worden doorgegeven. AA, BB en FFIn de wet van 18 mei 1995 (Stb. 320) is per abuis nagelaten de wettelijke
sponsorregeling voor de publieke omroep van overeenkomstige toepassing te
verklaren op de Wereldomroep. Bij de behandeling van deze wet in de Eerste
Kamer heeft de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen toegezegd
deze omissie zo snel mogelijk te herstellen, hetgeen met het voorliggende
wetsvoorstel geschiedt. De regeling voor de Wereldomroep wijkt in zoverre
af van die voor de publieke omroep, dat de Wereldomroep de sponsorcontracten
niet behoeft voor te leggen aan het dagelijks bestuur van de
NOS. Als samenwerkings- en coördinatie-orgaan is de NOS immers slechts
werkzaam ten behoeve van de landelijke publieke omroep, en niet ten behoeve
van de Wereldomroep.De Wereldomroep verzorgt van oudsher alleen radioprogramma's. De Mediawet
sluit het verzorgen van televisieprogramma's echter niet uit. Bij de Wereldomroep
bestaan inmiddels vergevorderde plannen om in samenwerking met de NOS een
satelliet-televisieprogramma te verzorgen dat gericht is op Nederlanders in
het buitenland (Europa). Dit initiatief is inmiddels bekend als «BVN-tv»
(het Beste Van Nederland-televisie). Op een dergelijk televisieprogramma is
de Europese richtlijn van toepassing. Om deze reden worden ook de artikelen
53, 53a en 54, die (mede) bedoeld zijn als uitvoeringsmaatregelen van de Europese
richtlijn, van overeenkomstige toepassing verklaard. Deze artikelen gelden
uiteraard niet voor de radioprogramma's van de Wereldomroep.De Wereldomroep is thans de enige vorm van omroep waarbij nog geen reclame
is toegestaan. Het kabinet ziet voor het handhaven van dit verbod onvoldoende
redenen, zeker nu de Wereldomroep concrete plannen heeft om samen met de NOS
een televisieprogramma te verzorgen. Gelet op het karakter van de programma's
van de Wereldomroep (gericht op het buitenland en op Nederlanders in het buitenland),
wordt overigens niet verwacht dat de hoeveelheid reclame groot zal zijn.De reclame zal ten behoeve van de Wereldomroep worden verzorgd door de
STER, op dezelfde wijze waarop dat gebeurt voor de landelijke publieke omroep.
Dit betekent dat de inkomsten uit deze reclame in de omroepmiddelen (artikel
28 van de Mediawet) vloeien. DDNu wordt voorgesteld de verplichting van de lokale en regionale omroepinstellingen
om een deel van de reclame-inkomsten af te dragen aan de lokale en regionale
dagbladuitgevers, te schrappen, behoeft de lokale en regionale omroep niet
langer te worden vrijgesteld van de dotatie ten behoeve van het Bedrijfsfonds
voor de pers. EEKrachtens het huidige artikel 134, eerste lid, oefent het Commissariaat
geen toezicht uit op de bepalingen die betrekking hebben op het indelen van
de zendtijd voor landelijke omroep (de artikelen 41 tot en met 41c). De zendtijdindeling
is immers een zelfstandige bevoegdheid van het dagelijks bestuur van de NOS,
op de naleving waarvan de NOS zelf toeziet (artikel 21, tweede lid).In artikel 41a wordt bepaald aan welke voorwaarden de indeling van de
zendtijd van de STER moet voldoen. Dit artikel strekt tevens tot uitvoering
van een aantal belangrijke onderdelen van de Europese richtlijn. Om deze reden
is de regering tot de conclusie gekomen dat ten aanzien van dit specifieke
onderdeel van de zendtijdindeling het toezicht van het Commissariaat niet
gemist kan worden. Het gaat daarbij dan niet om het toezicht op de besluiten
van het dagelijks bestuur van de NOS, maar om het toezicht op de naleving
van de in artikel 41a genoemde normen door de instellingen die zendtijd hebben
verkregen (de STER in het bijzonder). Het Commissariaat kan dus niet het besluit
tot zendtijdindeling als zodanig aantasten, maar wel achteraf sanctionerend
optreden als bijvoorbeeld zou blijken dat in een bepaald klokuur meer dan
twaalf minuten reclame is uitgekomen. NNIn het algemene deel van deze toelichting is het voorgestelde artikel
166 reeds inhoudelijk besproken en toegelicht.In het eerste lid wordt het nieuwe begrip programma-editie gebruikt om
verwarring met het begrip programma te voorkomen. De (zeven of meer) verschillende
regionale programma-edities die tegelijkertijd worden uitgezonden, worden
gezamenlijk als één programma voor landelijke omroep aangemerkt,
dat wordt uitgezonden onder verantwoordelijkheid van de NOS.In het tweede lid, onderdeel a, wordt bepaald dat in ieder geval tussen
de NOS en de regionale omroepinstellingen overeenstemming moet bestaan over
de inhoud van de regionale programma-edities. Hiermee wordt niet bedoeld dat
tot op detail overeenstemming over de inhoud van ieder onderdeel moet bestaan,
maar wel dat overeenstemming moet bestaan over de programmatische formule,
de redactionele opzet e.d.Het programma (d.w.z. de regionale programma-edities te zamen) wordt voor
de toepassing van de Mediawet aangemerkt als een NOS-programma (een programma
voor landelijke omroep). De enige uitzondering hierop is het programmavoorschrift.
Niet het programmavoorschrift van de NOS (artikel 51d) is van toepassing,
maar op de verschillende regionale programma-edities is het programmavoorschrift
voor regionale omroep (artikel 51e) van toepassing. Artikel IIDie personen en instellingen die reeds onder de huidige wetgeving rechtmatig
een programma via de kabel verzorgen, hebben tot 1 februari 1996 de tijd om
zich te laten registreren. Het gaat daarbij om: commerciële omroepinstellingen
die toestemming hebben verkregen, verzorgers van een abonneeprogramma voor
televisie die in het bezit zijn van een vergunning van het Commissariaat voor
de Media en verzorgers van een abonneeprogramma voor radio (die onder de huidige
wetgeving geen toestemming of vergunning nodig hebben). Artikel IIIHet huidige artikel 165a bepaalt dat met ingang van 1 januari 1996 de
bepalingen inzake het reclameregime voor de lokale en regionale omroep zullen
vervallen, in welk geval reclame niet langer zal zijn toegestaan. Om dit te
voorkomen, is het noodzakelijk dat artikel 165a vóór 1 januari
1996 vervalt. Artikel I, onderdeel MM, van dit wetsvoorstel zal daarom reeds
met ingang van 31 december 1995 in werking treden. Een dag later volgt dan
de inwerkingtreding van de rest van het wetsvoorstel.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,A. Nuis 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24336-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl