Wijziging Zorgverzekeringswet en Wet zorgtoeslag houdende vervanging no-claimteruggave door verplicht eigen risico; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31094, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

09-07-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

31094 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W13.07.0138/I
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31094Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 094Wijziging van de Zorgverzekeringswet en de Wet op de zorgtoeslag houdende
vervanging van de no-claimteruggave door een verplicht eigen risiconr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 13 juni
2007 en het nader rapport d.d. 2 juli 2007, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Het advies van de
Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 30 mei 2007, no. 07.001725, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, bij de
Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende
wijziging van de Zorgverzekeringswet en de Wet op de zorgtoeslag houdende
vervanging van de no-claimteruggave door een verplicht eigen risico, met memorie
van toelichting.Het voorstel strekt ertoe de bestaande no-claimteruggaveregeling in de
Zorgverzekeringswet (Zvw) te vervangen door een verplicht eigen risico voor
alle verzekerden van achttien jaar en ouder. Dit eigen risico kan door zorgverzekeraars
in de toekomst onder bij algemene maatregel van bestuur te stellen voorwaarden
tevens worden gebruikt ter bevordering van een doelmatige zorgconsumptie.
Voorts regelt het voorstel dat verzekerden met meerjarige, onvermijdbare zorgkosten
worden gecompenseerd voor de kosten van dit eigen risico.De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel opmerkingen
over de beoogde effecten van het voorstel, de samenhang met de Zvw en de Wet
op de Zorgtoeslag (Wzt), de afbakening van de te compenseren groepen, alsmede
over de vormgeving van, en de verwerking van persoonsgegevens in het voorstel.Hij is van oordeel dat in verband met deze opmerkingen het voorstel nader
dient te worden overwogen. De Raad adviseert enige tijd te nemen om alternatieven
binnen het stelsel van de Zvw en de Wzt te onderzoeken.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 30 mei
2007, no. 07.001725, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 13 juni 2007, nr. W13.07.0138/I, bied ik U
hierbij aan.1. InleidingHet wetsvoorstel geeft uitvoering aan de afspraak gemaakt in het coalitieakkoord
om de huidige no-claimteruggave per 1 januari 2008 te vervangen door
een systeem van een verplicht eigen risico.2 De
toelichting geeft hiervoor twee redenen: de remmende werking van de no-claimteruggaveregeling
is beperkt, onder meer omdat de verzekerde pas achteraf wordt geconfronteerd
met het gevolg van zijn gebruik van medische voorzieningen en het feit dat chronisch zieken en gehandicapten feitelijk geen gebruik kunnen maken
van de no-claimteruggaveregeling omdat zij altijd met zorguitgaven geconfronteerd
worden.De Raad spitst zijn advies toe op een aantal aspecten die met deze keuze
verband houden en die naar zijn oordeel onvoldoende in het voorstel tot uitdrukking
komen. Dit betreft met name de vraag in hoeverre met de voorgestelde vorm
van het verplichte eigen risico de nadelen van het huidige systeem metterdaad
ondervangen kunnen worden. Bovendien roept de voorgestelde compensatie van
chronisch zieken een aantal vragen op in relatie tot het huidige stelsel van
de Zvw en Wzt, de uitvoeringslast en de voorgestelde afbakening van de te
compenseren groepen.De Raad gaat op deze aspecten in, ook vanwege het gegeven dat de no-claimteruggaveregeling
pas sinds 1 januari 2005 is ingevoerd en er nog weinig inzicht bestaat
in de feitelijke effecten daarvan. Een zo snelle invoering van een nieuwe
systematiek behoeft, in het bijzonder vanwege de extra uitvoeringslast die
ermee gepaard gaat, een overtuigende motivering waaruit de meerwaarde van
het voorgestelde ten opzichte van het thans vigerende systeem kan worden afgeleid.De Raad herinnert eraan dat in het recente verleden verschillende stelsels
van eigen bijdragen zijn ingevoerd, zoals de medicijnknaak, een eigen bijdrage
en een eigen risico. Deze zijn alle na vrij korte tijd weer afgeschaft, omdat
zij geen of te weinig effect sorteerden en er uitvoeringsproblemen, ook in
de vorm van hoge kosten, waren die veelal niet opwogen tegen de veronderstelde
baten.De Raad wijst erop dat het thans voorliggende wetsvoorstel ook al weer
wijzigingen aankondigt in de voorgestelde eigen risicoregeling, na 2008.1. InleidingDe Raad geeft aan dat het wetsvoorstel uitvoering geeft aan de afspraak
gemaakt in het Coalitieakkoord om de huidige no-claimteruggave per 1 januari
2008 te vervangen door een systeem van een verplicht eigen risico. De Raad
spitst zijn advies toe op enkele aspecten die met het voorstel verband houden
en die naar zijn oordeel onvoldoende in het voorstel tot uitdrukking komen.
Het betreft de vraag in hoeverre met de voorgestelde vorm van het verplichte
eigen risico de nadelen van de no-claimteruggave metterdaad kunnen worden
ondervangen. Ook stelt de Raad de verhouding van de voorgestelde compensatie
in verhouding tot het huidige stelsel van de Zorgverzekeringswet (Zvw) en
de Wet op de zorgtoeslag (Wzt) aan de orde.De no-claimteruggave heeft tot onvrede geleid. Die onvrede was en is niet
enkel gebaseerd op de invoering van een vorm van eigen betalingen als zodanig
en de vraag of de beoogde effecten wel zouden optreden. Vooral het feit dat
chronisch zieken en gehandicapten door middel van de no-claimopslag in de
nominale premie meebetalen aan de no-claimteruggave voor gezonde verzekerden
terwijl zijzelf waarschijnlijk nooit voor een no-claimteruggave in aanmerking
komen, heeft van het begin af aan de nodige weerstand opgeroepen.Naast de twijfels of de positieve prikkel die van de no-claimteruggave
uitgaat voldoende effectief is in vergelijking met een negatieve prikkel die
van een eigen risico of eigen bijdrage uitgaat, heeft voornoemde breed gevoelde
maatschappelijke en politieke onvrede het huidige kabinet tot een andere politieke
afweging gebracht dan de twee voorgaande kabinetten.Afgesproken is dat een nieuw systeem van eigen betalingen wordt ingevoerd
in plaats van de no-claimteruggave. Deze afspraken zijn de uitkomst van de
andere politieke weging die het huidige kabinet en de daarin samenwerkende
coalitiepartijen hebben gemaakt. Daarbij is tevens afgesproken dat het financiële
nadeel dat chronisch zieken en gehandicapten als gevolg van het nieuwe systeem
van eigen betalingen oplopen op gemiddeld gezonde verzekerden, (zoveel mogelijk)
ongedaan wordt gemaakt.Ter uitvoering van die afspraken is nagegaan welk systeem van eigen betalingen
het best aansluit op het vrijwillig eigen risico en in combinatie daarmee,
de mogelijkheid biedt voor zorgverzekeraars om te sturen op kwaliteit en doelmatigheid
van de zorg. Tevens is bezien welk systeem van eigen betalingen met de minste
uitvoeringskosten is in te voeren. De systemen van de zorgverzekeraars zijn
al ingesteld op een eigen risico, vanwege de keuzemogelijkheid van een vrijwillig
eigen risico die de Zvw biedt. De systemen van de zorgverzekeraars
zijn niet ingesteld op eigen bijdragen die in principe voor alle verzekerde
zorgprestaties gelden; invoering van een algemeen eigen bijdragensysteem zou
majeure aanpassingen vereisen.De Raad wijst erop dat in het recente verleden verschillende stelsels
van eigen bijdragen zijn ingevoerd, die alle na vrij korte tijd weer zijn
afgeschaft. Anders dan de Raad aangeeft zijn de eerdere ingevoerde eigen betalingen
in de Ziekenfondswet (Zfw) in de meeste gevallen niet afgeschaft vanwege het
geringe effect dat zij sorteerden of de grote uitvoeringsproblemen. Dat laatste
argument speelde wel bij de afschaffing per 1 januari 1999 van het algemeen
eigen bijdragensysteem dat in 1997 en 1998 in de Zfw van kracht was. Door
alle daarin opgenomen uitzonderingen en bijzondere situaties, was dat in de
uitvoering zo ingewikkeld geworden dat het kabinet Kok-II heeft besloten tot
de afschaffing ervan met ingang van 1 januari 1999.De overige eigen bijdragen, zoals de door de Raad genoemde eigen bijdrage
geneesmiddelen (de zogenaamde medicijnenknaak), zijn afgeschaft vanwege een
andere politieke weging door een nieuw kabinet van een andere politieke samenstelling.
De afschaffing van de eigen bijdrage voor geneesmiddelen per 1 januari
1990 was bijvoorbeeld een besluit van het net aangetreden kabinet Lubbers-III.
Bij die beslissing speelde ook mee dat toen een nominale premie in de Zfw
bestond die er bij de invoering van die eigen bijdrage begin 1983 nog niet
was. Dat maakte in 1990 via de nominale premie een grotere bijdrage van de
ziekenfondsverzekerden in de financiering van de kosten mogelijk, zonder de
verhouding tussen het werknemers- en werkgeversdeel in de procentuele Zfw-premie
te verstoren. In 1983 bestond die mogelijkheid nog niet omdat de Zfw toen
nog geen nominale premie kende.Bij afschaffing van eerdere eigen bijdragen in de Zfw moest altijd financiële
compensatie geboden worden voor de wegvallende opbrengsten uit de afgeschafte
eigen bijdragen. Dit duidt erop dat de conclusie van de Raad dat die eigen
bijdragen geen financieel effect sorteerden, niet zonder meer gerechtvaardigd
is.Ten aanzien van de kanttekening van de Raad dat het wetsvoorstel voor
de periode na 2008 ook alweer wijzigingen in de voorgestelde eigen risicoregeling
aankondigt, merk ik op dat het hierbij niet zozeer gaat om verandering in
het systeem maar om fasering en verfijning. De mogelijkheden daartoe zijn
al in de wet opgenomen. De randvoorwaarden waaronder daadwerkelijke invoering
plaats kan vinden worden in de komende periode uitgewerkt.De opmerkingen van de Raad hebben geleid tot aanvulling van de toelichting
met de hiervoor aangegeven overwegingen wat betreft de maatschappelijke en
politieke onvrede ten aanzien van de no-claimteruggaveregeling.2. Verwachte effecten van een verplicht eigen risicoHet doel van het voorgestelde verplichte eigen risico is om de zorgconsumptie
af te remmen, waardoor de kostenstijging in de gezondheidszorg af zal nemen,
alsmede om de uitvoerbaarheid van de regeling inzake eigen bijdragen voor
de zorgverzekeraars te verbeteren.1Het valt de Raad op dat de toelichting niet ingaat op de evaluatie van
de no-claimteruggaveregeling.2 Daaruit blijkt
dat de vraag of de no-claimteruggaveregeling het destijds gewenste volume-effect
heeft bewerkstelligd moeilijk te beantwoorden is na slechts één
jaar ervaring, maar dat er mogelijk een bescheiden invloed op het zorggebruik
vanuit gaat.Uit een eerder gegeven overzicht van de voor- en nadelen van een no-claimteruggaveregeling
versus een verplicht eigen risico blijkt, dat de balans voor wat betreft effectiviteit
in de beperking van de zorgconsumptie en uitvoerbaarheid, niet zonder meer
naar de ene of de andere regeling doorslaat.3
Mede tegen deze achtergrond heeft de toenmalige minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport laten weten het niet wenselijk te vinden de no-claimteruggaveregeling
te vervangen door een systeem van een verplicht eigen risico, ondermeer omdat
een «snelle intrekking van een net ingevoerde maatregel niet bijdraagt
aan het beeld van een betrouwbare en consequente overheid».4De Raad wijst bovendien op een aantal aspecten van de voorgestelde regeling
die niet onmiddellijk wijzen op voordelen van een eigen risico ten opzichte
van de bestaande no-claimteruggaveregeling.a. Omvang van en afwegingsmoment voor het verplichte eigen risicoDe no-claimteruggaveregeling en een verplicht eigen risico hebben beide
als nadeel dat bij dure zorgvormen het jaarmaximum al in één
keer wordt bereikt.1 Bij de voorgestelde hoogte
van het verplichte eigen risico van € 150 is dat nog sterker het
geval dan bij de huidige no-claim van € 255. In dit kader wijst
de Raad op een recent rapport van het Centraal Planbureau, waarin de mogelijke
effectiviteit van een eigen risicoregeling is onderzocht en de inschatting
is dat een optimaal systeem van eigen betalingen een voet van 80% bijdrage
combineert met een maximum van€ 600 per verzekerde.2 Het gaat hier dus om een substantieel hoger bedrag. In de toelichting
wordt onderkend dat zich om bovenstaande reden een gebrek aan effectiviteit
voordoet bij het voorgestelde verplichte eigen risico.Het is niet duidelijk of de regering heeft overwogen een aanzienlijk hoger
verplicht eigen risico voor te schrijven, teneinde de kansen op het metterdaad
realiseren van het beoogde effect te vergroten.Daar komt bij dat de invloed van de verzekerde op behandelingen na verwijzing
door de huisarts, zoals naar een medisch specialist, onderzoeken in een laboratorium
en bij medicijngebruik, volgens de Raad beperkt zullen zijn. De keuzeruimte
en afwegingsmogelijkheid doen zich allereerst voor in de eerste lijnszorg,
zoals bij de huisarts. Het thans voorgestelde verplichte eigen risico heeft
evenwel op de huisartsenconsulten geen betrekking. Het is niet duidelijk in
welk segment van de zorg in het kader van de Zvw een vergroting van het beoogde
consumptieremmende effect verwacht wordt.b. «Boter bij de vis»In het voorstel wordt niet geregeld op welk moment het eigen risico moet
worden voldaan. Dit wordt aan de zorgverzekeraar zelf overgelaten, hetgeen
betekent dat deze er ook voor kan kiezen die afrekening pas aan het einde
van het verzekeringsjaar te laten plaatsvinden. Effectieve gedragsbeïnvloeding
veronderstelt evenwel «boter bij de vis»: directe betaling bij
het eerste consult of de eerste behandeling. In onderhavig voorstel is deze
factor niet vanzelfsprekend aanwezig. Zolang de zorgverzekeraar ervoor kiest
om de betalingen in verband met het verplichte eigen risico pas te incasseren
na het gebruik van de medische voorziening, zal de voorgestelde regeling dezelfde
nadelen hebben als de huidige no-claimteruggaveregeling.c. UitvoeringslastenVolgens de toelichting is het voordeel van de eigen risico-systematiek
dat ze kan samenlopen met een eventueel vrijwillig eigen risico, en dat geen
verrekening achteraf nodig is door nagekomen kosten op een veel later moment.
Een administratieve vereenvoudiging lijkt een verplicht eigen risico echter
niet zonder meer te bieden, omdat bij het verplichte eigen risico bepaalde
posten (bijvoorbeeld de huisarts en de kraamzorg) niet worden meegenomen,
terwijl dat bij het vrijwillige eigen risico wel het geval zal zijn.Uit de toelichting blijkt niet hoeveel verzekerden een eigen risico hebben,
maar in de evaluatie van de no-claimteruggaveregeling is vermeld dat slechts
5% van de verzekerden heeft gekozen voor een vrijwillig eigen risico.3 Hieruit volgt dat de zorgverzekeraars voor het grootste
deel van hun verzekerden met betrekking tot het verplicht eigen risico niet
kunnen aansluiten bij de bestaande administratie van een vrijwillig eigen
risico. De Raad veronderstelt daarom dat voor de eigen risico-regeling zorgverzekeraars
in veel gevallen een afzonderlijk administratief systeem moeten opzetten,
terwijl het systeem van de no-claimteruggaveregeling al geruime tijd in hun
administraties is verwerkt.Voorts wordt geen aandacht besteed aan het verschil in uitvoeringslasten
die de regeling bij een restitutiepolis en naturapolis met zich brengt. In
het laatste geval is bijvoorbeeld de vraag hoe het eigen risico geïnd
zal worden en of bijvoorbeeld rekening is gehouden met eventuele incassokosten.4d. AlternatievenIn de toelichting wordt opgemerkt dat de zorgverzekeraars de wens hebben
geuit om het verplichte eigen risico in te zetten als sturingsinstrument ter
stimulering van gezond gedrag, het volgen van preventieprogramma’s en
het gebruik maken van preferente zorg. In het voorstel wordt hiertoe een heel
voorzichtige mogelijkheid geschapen. De Raad meent dat het aanbeveling verdient
de mogelijkheden daartoe te vergroten. Nader zou kunnen worden bezien op welke
wijze binnen de systematiek van de Zvw, en met behoud van de solidariteit
waarop het stelsel is gebaseerd, zorgverzekeraars en verzekerden meer vrijheid
kan worden geboden om verzekerden te stimuleren hun zorggebruik te matigen,
gebruik te maken van doelmatige zorgarrangementen of om verzekerden te stimuleren
zich gezond te gedragen en preventieprogramma’s te volgen. Het past
in het huidige zorgverzekeringsstelsel om aan de partijen zelf (zorgverzekeraars,
zorgaanbieders, verzekerden) over te laten effectieve manieren te vinden om
de zorgconsumptie en de kosten te beperken. In de Zvw is immers gekozen voor
het uitgangspunt van een privaat stelsel, waarbij publiekrechtelijke randvoorwaarden
worden gesteld met het oog op de solidariteit tussen ziek en gezond.e. ConclusieDe Raad komt tot de conclusie dat de toelichting onvoldoende duidelijk
maakt dat er van het thans voorgestelde systeem een groter matigend effect
op de zorgconsumptie zou uitgaan dan van de vigerende no-claimteruggaveregeling.
Nu de no-claimteruggaveregeling nog maar zo kort geleden is ingevoerd, de
voordelen van een verplicht eigen risico niet duidelijk zijn en mogelijke
alternatieven binnen de systematiek van de Zvw onvoldoende zijn onderzocht,
adviseert de Raad de voorgestelde vorm van de eigen risicoregeling opnieuw
te bezien en alternatieven voor hetgeen wordt beoogd in overweging te nemen.Ook de gekozen vorm van de compensatieregeling, waarover hierna meer,
geeft naar het oordeel van de Raad daartoe aanleiding.2. Verwachte effecten van een verplicht eigen risicoDe Raad vindt het opvallend dat in de memorie van toelichting niet wordt
ingegaan op de evaluatie van de no-claimteruggaveregeling. Bovendien wijst
de Raad op een aantal aspecten van de voorgestelde regeling die niet onmiddellijk
wijzen op voordelen van een eigen risico ten opzichte van de bestaande no-claimteruggaveregeling.Het toenmalige kabinet heeft in juni 2006 in zijn standpunt bij de eerste
evaluatie van de no-claimteruggave de conclusie getrokken dat het niet wenselijk
was de no-claimteruggave te vervangen, onder meer omdat «een snelle
intrekking van een net ingevoerde maatregel niet bijdraagt aan het beeld van
een betrouwbare en consequente overheid». Deze conclusie van het toen
zittende kabinet was gerechtvaardigd omdat het een afweging was van hetzelfde
kabinet dat de no-claimteruggave per 2005 heeft ingevoerd. Inmiddels is er
een kabinet van een andere politieke samenstelling aangetreden dat, zoals
ik hiervoor onder 1. heb uiteengezet, zijn eigen afweging heeft gemaakt.a. Omvang van en afwegingsmoment voor het verplichte eigen risicoDe Raad wijst erop dat bij een verplicht eigen risico van € 150
het jaarmaximum in geval van dure zorgvormen nog eerder wordt bereikt dan
bij de huidige no-claimteruggave van € 255. Mede om die reden voorziet
het wetsvoorstel met het nieuw voorgestelde artikel 18a, tweede lid van de
Zvw, in de verfijningsmogelijkheid dat na 2008 voor bij algemene maatregel
van bestuur aan te wijzen zorgvormen een zorggebonden bijdrage gaat gelden.
Hiermee wordt voorkomen dat bij aan te wijzen dure zorgvormen het maximum
van het verplichte eigen risico meteen in zijn geheel wordt bereikt.In reactie op de verwijzing van de Raad naar het discussiestuk 78 dat
het Centraal Planbureau (CPB) in februari 20071uitbracht
over een optimaal systeem van eigen betalingen, merk ik op dat het kabinet
heeft gekozen voor een systeem van eigen betalingen dat volgens het CPB een
volume-effect van ongeveer € 200 miljoen per jaar oplevert. Dit
is hetzelfde volume-effect als bij de huidige no-claimteruggave. Per saldo
is dus bij het verplichte eigen risico hetzelfde gedragseffect te bereiken
met een kleiner verschil wat betreft de financiële effecten (saldo van
nominale premie en no-claimteruggave respectievelijk het eigen risico) tussen
gezonde en zieke verzekerden dan bij de no-claimteruggave het geval is. Dit
is naar het oordeel van het kabinet eveneens een voordeel van het verplichte
eigen risico boven de no-claimteruggave.Het optimale systeem dat in het discussiestuk van het CPB wordt genoemd
heeft een maximum van € 600 per verzekerde. Een dergelijk hoog bedrag
dat dan voor rekening van de verzekerden zelf kan komen acht het kabinet ongewenst in verband met de mogelijk daaruit voortkomende koopkracht-
en liquiditeitsproblemen. Voorts zal deze aanzienlijk hogere maximale eigen
betaling leiden tot een aanzienlijk groter volume-effect. Alles afwegende
heeft het kabinet hier niet voor gekozen. Een volume-effect dat even groot
is als thans bij de no-claimteruggave, acht het kabinet vooralsnog voldoende.Omdat bij het voorgestelde verplichte eigen risico dezelfde zorgvormen
buiten beschouwing blijven als bij de no-claimteruggave, is niet aan te geven
in welk segment van zorg het sterkere consumptieremmende effect van het verplichte
eigen risico zal optreden. Het grotere consumptieremmend effect heeft te maken
met de kenmerken van een verplicht eigen risico ten opzichte van de no-claimteruggave,
namelijk een negatieve financiële prikkel bij zorgconsumptie in plaats
van de positieve prikkel die van de no-claimteruggave uitgaat bij geen of
beperkte zorgconsumptie. Deze verschillen in kenmerken houden in dat bij een
verplicht eigen risico verzekerden vooraf duidelijk het gevolg van gebruik
van medische voorzieningen inzien en weten dat dit kan leiden tot een betaling
van maximaal € 150. Bij de no-claimteruggave is inzicht in het effect
van zorggebruik minder helder.Om die reden zal op het niveau van de individuele verzekerde het consumptieremmend
effect van een verplicht eigen risico groter zijn dan van de no-claimteruggave.
Het CPB heeft dat ook aangegeven in zijn doorrekening van het Coalitieakkoord.b. «Boter bij de vis»De Raad merkt op dat effectieve gedragsbeïnvloeding «boter
bij de vis» veronderstelt; directe betaling bij het eerste consult of
de eerste behandeling. In het onderhavige voorstel is deze factor niet vanzelfsprekend
aanwezig.Het valt niet te ontkennen dat een systeem waarbij de verzekerde zijn
eigen betaling direct bij de behandeling dient af te rekenen, het grootste
gedragseffect zal hebben. Een systeem van eigen betalingen waarbij de betaling
direct aan de zorgverlener moet worden voldaan, is echter ook een systeem
met veel administratieve lasten en uitvoeringskosten omdat er in feite een
dubbel systeem moet worden opgezet, namelijk zowel directe betaling aan de
zorgverleners als verrekening van de eigen betalingen via de zorgverzekeraars.Bij een dergelijke directe betaling aan de zorgverlener kan geen rekening
worden gehouden met het jaarmaximum. De zorgverlener heeft immers geen inzicht
in welke eigen betalingen de verzekerde voor andere zorg bij andere zorgverleners
reeds heeft verricht. Naast de directe betaling aan de zorgverlener zou dan
altijd verrekening achteraf via de zorgverzekeraar dienen plaats te vinden
na toetsing aan het jaarmaximum. De zorgverzekeraar heeft immers op basis
van de ingediende declaraties het overzicht over de totale zorgconsumptie
van zijn verzekerde en daarmee over het totaal van eigen betalingen in een
kalenderjaar.Daarnaast zal bij een systeem van directe betaling aan de zorgverlener,
in een aantal gevallen die eigen betaling niet direct zijn te innen. Hierbij
kan bijvoorbeeld gedacht worden aan verzekerden die als gevolg van een ongeval
acuut in een ziekenhuis moeten worden behandeld. In dergelijke situaties dient
alsnog achteraf inning van de eigen betaling plaats te vinden.Om deze redenen heeft het kabinet besloten om het verplichte eigen risico
door de zorgverzekeraar bij de verzekerde in rekening te laten brengen. Ondanks
het feit dat dan de betaling niet direct aan de zorgconsumptie gekoppeld is,
is een dergelijk systeem op het punt van uitvoering en administratieve lasten
het eenvoudigst.c. UitvoeringslastenHet verplichte eigen risico lijkt niet zonder meer een administratieve
vereenvoudiging te bieden omdat bij het verplichte eigen risico bepaalde zorgvormen
niet worden meegenomen terwijl dat bij het vrijwillige eigen risico wel het
geval is, zo merkt de Raad op.Het verplicht eigen risico is ten opzichte van de no-claimteruggave in
relatie tot het vrijwillig eigen risico een administratieve vereenvoudiging,
omdat de no-claimteruggaveregeling van een andere opzet uitgaat dan een eigen
risico. Bij de no-claimteruggaveregeling keert de zorgverzekeraar een bedrag
uit aan de verzekerde, terwijl met een verplicht of vrijwillig eigen risico
de zorgverzekeraar een bedrag bij de verzekerde in rekening brengt.In reactie op de kanttekening die de Raad plaatst bij de systemen van
de zorgverzekeraars, merk ik op dat de ICT-systemen van zorgverzekeraars reeds
zijn ingesteld op een vrijwillig eigen risico. Hiermee is een verplicht eigen
risico door de zorgverzekeraars per 1 januari 2008 goed uitvoerbaar.
Dat slechts 5% van de verzekerden gekozen heeft voor een vrijwillig
eigen risico laat onverlet dat de ICT-systemen van de zorgverzekeraars zijn
ingesteld op een eigen risico. Het gaat dus om de structuur van het systeem,
niet om de vulling.Verzekeraars bieden grotendeels polissen aan met een combinatie van restitutie
en natura. Bovendien is het ook bij restitutiepolissen vaak zo dat de zorgverzekeraar
de nota aan de zorgaanbieder betaalt. Hierom is aan het onderscheid tussen
restitutie en natura niet specifiek aandacht besteed. De zorgverzekeraar is
vrij om met de verzekerde af te spreken hoe hij het eigen risico int en zal
daarbij mogelijke incassokosten in ogenschouw houden. Dit betreft een eigen
afweging van de zorgverzekeraars.d. AlternatievenDe Raad van State is positief over de sturingsmogelijkheden voor zorgverzekeraars
die in het wetsvoorstel zijn opgenomen. De Raad wil eigenlijk verdere vergroting
van die mogelijkheden omdat dat past binnen het private stelsel van de Zvw.Het gaat hier om een nieuw element waarmee nog geen ervaring bestaat.
De zorgverzekeraars kunnen hier in 2008 ook nog geen invulling aan geven.
Bovendien dient uitgewerkt te worden hoe deze sturingsmogelijkheden gebruikt
kunnen worden zonder afbreuk te doen aan de publieke randvoorwaarden die binnen
de Zvw gelden. Dit doordenken kost tijd. Over de wijze waarop zorgverzekeraars
gestimuleerd kunnen worden meer aandacht te besteden aan preventie, zal worden
ingegaan in de nota die het kabinet over de voornemens op het terrein van
de preventie zal uitbrengen. Het kabinet acht het prematuur om nu reeds ruimere
sturingsmogelijkheden in de wet op te nemen.e. ConclusieDe Raad adviseert de voorgestelde vorm van de eigen risicoregeling opnieuw
te bezien en alternatieven voor hetgeen wordt beoogd in overweging te nemen.Alles afwegende, ook gelet op de eerder onder 1. Inleiding weergegeven
politieke weging, houdt het kabinet vast aan het voorgestelde systeem van
eigen betalingen in de vorm van het voorgestelde verplichte eigen risico.3. CompensatieregelingIn het voorgestelde artikel 118a Zvw worden verzekerden met meerjarige,
onvermijdbare zorgkosten gecompenseerd voor het eigen risico.De Raad wijst in dit verband op het volgende.a. Solidariteit tussen ziek en gezond en tussen rijk en armIn het systeem van de Zvw heeft het principe van solidariteit tussen ziek
en gezond onder andere vorm gekregen in de acceptatieplicht voor een basispakket
en een verbod op premiedifferentiatie. Daarmee is in beginsel de onvermijdbaarheid
van zorgkosten voor bepaalde groepen reeds in de, pas vorig jaar ingevoerde,
Zvw geïncorporeerd. Met de zorgtoeslag is vervolgens voorzien in het
instrument om ongewenste inkomensgevolgen van de premiesystematiek voor bepaalde
verzekerden te compenseren.In het voorstel wordt buiten dit stelsel van de Zvw en de Wzt een aparte
voorziening getroffen, die, naar het oordeel van de Raad, op gespannen voet
staat met dit stelsel. Immers, in het voorstel worden alle verzekerden met
bepaalde chronische zorgkosten, ongeacht hun financiële draagkracht,
gecompenseerd. De Raad ziet niet in waarom ook verzekerden met een grote financiële
draagkracht voor compensatie van het eigen risico in aanmerking zouden moeten
komen. De Raad meent dat voor deze inbreuk op het vorig jaar ingevoerde stelsel
goede gronden aangevoerd moeten worden. Hij heeft in de motivering van het
voorstel geen overtuigende reden daartoe gevonden.De Raad adviseert op het bovenstaande in te gaan en na te gaan op welke
wijze aan een eventuele compensatie van de ziektekosten van chronisch zieken
binnen het bestaande systeem van de zorgtoeslag vorm kan worden gegeven.b. Afbakening van de te compenseren groepDe groep die in het voorstel aanspraak maakt op compensatie voor het eigen
risico wordt in het voorgestelde artikel 118a, eerste lid, als volgt gedefinieerd: «verzekerden
van achttien jaar of ouder met meerjarige, onvermijdbare zorgkosten, behorende
tot bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen groepen».
In de toelichting bij dit artikel wordt opgemerkt dat het niet mogelijk is
aan te duiden wie precies onder het begrip «chronisch zieken en gehandicapten»
vallen omdat er geen eenduidige omschrijving van deze groep is. De oplossing
is daarom om bij algemene maatregel van bestuur te bepalen wanneer sprake
is van «meerjarige, onvermijdbare zorgkosten», waarbij voor het
jaar 2008 aangesloten zal worden bij farmaceutische kostengroepen (FKG’s).
Als in latere jaren een beter dekkende en uitvoerbare definitie van de beoogde
groep ter beschikking zal komen, zal de algemene maatregel van bestuur daarop
worden aangepast, aldus de toelichting.1Het is de Raad niet duidelijk hoe deze beter dekkende en uitvoerbare definitie
met het verstrijken der jaren beschikbaar zal kunnen komen. Er zal altijd
een inhoudelijke keuze nodig zijn om de groep te kunnen afbakenen. De wet
geeft echter geen inhoudelijke (hoofd)criteria aan de hand waarvan deze keuze
zal plaatsvinden.De voorlopige keuze voor aansluiting bij bepaalde FKG’s stuit op
bezwaren. De Raad wijst erop dat als gevolg van dit voorstel chronisch zieken
en gehandicapten, die helemaal geen medicijnen of geen medicijnen uit de aangewezen
FKG nodig hebben, maar bijvoorbeeld wel frequent fysiotherapie en andere medische
behandelingen of hulpmiddelen, bij voorbaat buiten de beoogde groep vallen.
Ook wordt onderscheid gemaakt tussen de beoogde doelgroep en verzekerden die
verschillende jaren achter elkaar onvermijdbare zorgkosten hebben voor verschillende
aandoeningen. Dit onderscheid heeft ertoe geleid dat de hoogte van zorgkosten
niet wordt betrokken in de afbakening van de doelgroep.2 De Raad ziet vooralsnog geen rechtvaardiging voor het gemaakte onderscheid
tussen de hierboven aangeduide groepen verzekerden, nu deze verzekerden feitelijk
in dezelfde positie kunnen verkeren. De Raad wijst op het risico dat met de
voorgestelde afbakening groepen die wat betreft chronische ziektekosten gelijke
inkomensgevolgen zullen ervaren, ongerechtvaardigd ongelijk behandeld worden,
met mogelijke juridische consequenties voor de toepassing daarvan.c. Onderbouwing berekening compensatieVolgens de toelichting zal het bedrag aan compensatie € 59 bedragen.3 Het is de Raad niet duidelijk waarop dit bedrag is gebaseerd.
De Raad wijst erop dat in de no-claimteruggaveregeling bij een gemiddelde
no-claimteruggave van € 91 de gemiddelde zorgconsumptie € 164
per jaar bedraagt; bij het thans voorgestelde systeem van een verplicht eigen
risico wordt uitgegaan van een gemiddelde zorgconsumptie van € 91.
Deze aanname en de verschillen in zorgconsumptie worden niet nader toegelicht.Bovendien wordt niet inzichtelijk gemaakt waarop de veronderstelde premiedaling
van € 92 euro gebaseerd is.De Raad adviseert op deze punten in te gaan.d. UitvoeringslastenDe voorgestelde uitvoering van de compensatieregeling zal plaatsvinden
door het Centraal Administratie Kantoor Bijzondere Ziektekosten (CAK), dat
daarmee voor een groep verzekerden ingevolgde de Zvw een geheel nieuw systeem
zal moeten opzetten. In de toelichting wordt geen inzicht gegeven in de uitvoeringslasten
die hiermee gemoeid zijn. Dat inzicht is temeer van belang nu vrij ingrijpende
voorzieningen moeten worden getroffen bij het CAK teneinde relatief bescheiden
bedragen, namelijk € 59 euro per jaar, te kunnen uitkeren. Ook vanuit
dit oogpunt is het de Raad niet op voorhand duidelijk waarom deze compensatie
niet wordt geïntegreerd in het bestaande stelsel van de zorgtoeslag.e. ConclusieDe Raad is van oordeel dat onvoldoende rekening is gehouden met bovenstaande
aspecten van de compensatieregeling. Hij adviseert de voorgestelde compensatieregeling
opnieuw te bezien in het licht van de mogelijkheden die reeds besloten liggen
in Zvw en de Wzt.3. Compensatieregelinga. Solidariteit tussen ziek en gezond en tussen rijk en armDe Raad wijst erop dat met de zorgtoeslag is voorzien in het instrument
om ongewenste inkomensgevolgen van de premiesystematiek voor bepaalde verzekerden
te compenseren. Daarnaast merkt de Raad op niet in te zien waarom ook verzekerden
met een grote financiële draagkracht voor compensatie in aanmerking zouden
moeten komen. De reden voor compensatie van mensen met meerjarige, onvermijdbare
zorgkosten is dat een eigen risico voor hen onrechtvaardig is, omdat zij geen
keuze hebben in hun zorgconsumptie. Deze reden geldt voor alle inkomensgroepen.b. Afbakening van de te compenseren groepDe Raad heeft kritiek op de keuze om voor de compensatie aan te sluiten
bij bepaalde farmaceutische kostengroepen (FKG’s). De Raad is van mening
dat geen rechtvaardiging is te vinden voor deze keuze omdat andere verzekerden
mogelijk in dezelfde situatie verkeren en geen compensatie krijgen.Het kabinet heeft gezocht naar een criterium dat enerzijds administratief
hanteerbaar is en anderzijds de beoogde groep zo goed mogelijk voorspelt.
In de memorie van toelichting is uitgebreid aandacht besteed aan de verschillende
mogelijkheden die zijn onderzocht. Het kabinet is zich ervan bewust dat thans
geen volledig sluitende administratieve afbakening bestaat van de groep waarvoor
compensatie wordt beoogd. Echter, het voorgestelde criterium zit daar op dit
moment het dichtste bij. FKG’s zijn ontwikkeld als voorspeller van hoge
zorgkosten voortkomend uit chronische aandoeningen. Met toepassing van FKG’s
wordt zoveel mogelijk vermeden dat verzekerden met incidentele hoge zorgkosten
toch in aanmerking komen voor compensatie. Het kabinet heeft in de memorie
van toelichting aangegeven, dat in de komende jaren bezien zal worden of het
criterium verbeterd kan worden.c. Onderbouwing berekening compensatieHet is de Raad niet duidelijk waarop het bedrag van € 59 compensatie
is gebaseerd. Daarnaast merkt de Raad op dat de aanname en verschillen in
zorgconsumptie bij de no-claimteruggave en het verplicht eigen risico niet
nader worden toegelicht en dat niet inzichtelijk wordt gemaakt waarop de veronderstelde
premiedaling van € 92 is gebaseerd.De gemiddelde eigen betaling op grond van een verplicht eigen risico van € 150
voor verzekerden zonder meerjarige, onvermijdbare zorgkosten was geraamd op € 91.
De veronderstelde premiedaling van € 92 was in overeenstemming met
de doorrekening van het Coalitieakkoord. Het betrof het saldo van de gemiddelde
premiedaling van € 98 als gevolg van de invoering van het verplicht
eigen risico en de compensatie voor mensen met meerjarige, onvermijdbare zorgkosten
(€ 6). De compensatie van € 59 was berekend door van het
verplicht eigen risico van € 150, de gemiddelde eigen betaling van
verzekerden zonder meerjarige, onvermijdbare zorgkosten van € 91
af te trekken.Inmiddels zijn nieuwe berekeningen uitgevoerd waarbij de effecten van
de pakketuitbreiding 2008 (onder andere anti-conceptiepil en periodieke tandartscontrole)
zijn meegenomen. Deze nieuwe berekeningen zijn voor het Centraal Planbureau
aanleiding om de financiële effecten van het verplichte eigen risico
te herzien. De uitkomsten van deze nieuwe berekeningen zijn dat de compensatie
geen € 59 zal bedragen maar € 40 en de gemiddelde premiedaling
geen € 92 maar € 111. Naar aanleiding van deze opmerking
van de Raad heb ik de toelichting bij het wetsvoorstel op dit punt verduidelijkt
en daarbij de uitkomsten van de nieuwe berekeningen opgenomen.d. UitvoeringslastenHet is de Raad niet op voorhand duidelijk waarom deze compensatie niet
wordt geïntegreerd in het bestaande stelsel van de zorgtoeslag.De zorgtoeslag waarborgt de financiële toegankelijkheid van de zorgverzekering.
De zorgtoeslag zorgt ervoor dat niemand een groter deel van zijn inkomen aan
de ziektekostenpremie hoeft te betalen dan aanvaardbaar wordt geacht. In de
zorgtoeslag wordt rekening gehouden met de gemiddelde premie en de gemiddelde
eigen betaling. Het kabinet is van mening dat naast de compensatie voor de
gemiddelde eigen betaling via de zorgtoeslag het meerdere voor alle mensen
met meerjarige onvermijdbare zorgkosten gecompenseerd moet worden.
Deze compensatie wordt niet geïntegreerd in het systeem van de zorgtoeslag,
omdat de zorgtoeslag niet bedoeld is om verschillen in zorgkosten te compenseren.Daarnaast heeft de Belastingdienst/Toeslagen aangegeven niet in staat
te zijn om het komende jaar veranderingen aan te kunnen. Het kabinet heeft
daarom gekozen voor een uitvoering door het CAK. Tussen het CAK en de Belastingdienst
bestaat al jaren een goede samenwerking. Het CAK heeft aangegeven de verwerking
op zich te kunnen nemen.4. Verwerking van (bijzondere) persoonsgegevensDe voorgestelde uitvoering van de compensatie-uitkering vindt plaats aan
de hand van FKG’s, die voor de risicoverevening zijn verzameld. Dit
zijn persoonsgegevens betreffende de gezondheid (hierna: medische persoonsgegevens)
en daarmee bijzondere persoonsgegevens in de zin van de Wet bescherming persoonsgegevens
(Wbp). Het feit dat zorgverzekeraars niet mogen doorgeven binnen welke FKG-groep
een verzekerde valt1, doet daar niet aan af.a. Ontbreken advies CBPDe Raad wijst erop dat het CBP over dit wetsvoorstel niet om advies is
gevraagd, terwijl dat wel aangewezen is op grond van artikel 51, tweede lid,
van de Wbp, dat de implementatie vormt van artikel 28, tweede lid, van richtlijn
nr 95/46/EG.2 Het aan het CBP voorleggen van
de regels die krachtens de amvb in het voorgestelde artikel 118a, derde lid,
van de Zvw worden opgesteld, kan deze omissie niet teniet doen, nu de grondslag
voor het verwerken van (bijzondere) persoonsgegevens reeds in genoemd artikel
wordt vastgelegd.De Raad adviseert het CBP alsnog om advies te vragen en als dit leidt
tot een ingrijpende aanpassing van het wetsvoorstel, dit opnieuw aan de Raad
voor te leggen.b. De grondslagHet verwerken van bijzondere persoonsgegevens is in beginsel verboden,
tenzij sprake is van een uitzonderingsgrond als bedoeld in de artikelen 17
tot en met 23 van de Wbp en aan de daarin gestelde eisen is voldaan. Het valt
de Raad op dat aan dit onderwerp in de toelichting geen aandacht wordt besteed.In de toelichting wordt opgemerkt dat de compensatie plaats vindt op basis
van gegevens uit de risicoverevening.3 De Raad
merkt echter op dat in het kader van de risicoverevening de medische persoonsgegevens
worden geanonimiseerd en versleuteld, terwijl in onderhavig voorstel deze
medische gegevens op persoonsniveau worden verwerkt. Dit is een belangrijk
verschil.Voor de verwerking van medische persoonsgegevens moet een grondslag worden
gevonden in artikel 21 of 23 van de Wbp. Mogelijk zou in het onderhavige
geval een grondslag gevonden kunnen worden in artikel 21, eerste lid, onderdeel
f, van de Wbp. Het voorgestelde artikel 118a, derde lid, van de Zvw voldoet
echter niet aan de genoemde bepaling van de Wbp, omdat niet voldaan is aan
de daarin vervatte eis dat de verwerking van de medische persoonsgegevens
noodzakelijk is voor de uitvoering van de wet.Voorts is het voorgestelde artikel 118a, derde lid, van de Zvw onvoldoende
specifiek, nu dit niet afbakent welke instanties welke (soorten) persoonsgegevens
dienen te verstrekken. De Raad wijst erop dat het volgens de toelichting gaat
om een verplichting voor zorgverzekeraars aan het CAK te melden welke verzekerden
tot de relevante FKG-groepen behoren.Tegen deze achtergrond is de voorgestelde grondslag te ruim nu die alle
in artikel 88 van de Zvw genoemde instanties verplicht een niet nader afgebakende
categorie persoonsgegevens, waaronder de bijzondere persoonsgegevens, aan
het CAK te verstrekken, die het CAK vervolgens kan verwerken. Gezien de opzet
van de compensatieregeling ontbreekt volgens de Raad de noodzaak daartoe.Nu kennelijk duidelijk is welke persoonsgegevens door wie moeten worden
verstrekt, is er volgens de Raad, mede in aanmerking genomen artikel 24 van
de Aanwijzingen voor de regelgeving, ook geen reden om nadere regeling van
dit onderwerp te delegeren naar een amvb.De Raad adviseert de grondslag in het voorgestelde artikel 118a van de
Zvw te specificeren, teneinde deze in overeenstemming te laten zijn met de
Wbp.c. Concentratie van medische persoonsgegevensAfgezien van het voorgaande wijst de Raad op het feit dat de compensatieregeling
wordt uitbesteed aan het CAK, via SA-Z/Vektis. Een belangrijk gevolg van deze
uitbesteding aan het CAK is volgens de Raad dat het CAK, dat vooralsnog alleen
betrokken is bij de administratieve uitvoering van (onder andere de eigen
bijdragen in) de AWBZ en de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo), de beschikking
krijgt over een geheel nieuwe verzameling bijzondere persoonsgegevens, namelijk
betreffende zorg geleverd in het kader van de Zvw. Het CAK krijgt daarmee
niet alleen de beschikking over medische persoonsgegevens uit de AWBZ-zorg
en de Wmo, maar ook uit de Zvw-zorg.Hierdoor ontstaat bij deze instantie een concentratie van allerlei bijzondere
(medische) persoonsgegevens. Gezien de risico’s die een dergelijke concentratie
van bijzondere persoonsgegevens met zich brengt (zoals onnodige verzameling,
koppeling, te vergaande verwerking1), acht de
Raad een zorgvuldig afweging tussen de voorgestelde uitvoering en andere alternatieven,
bijvoorbeeld in het kader van de Wzt, aangewezen.De Raad adviseert de keuze voor uitvoering van de compensatieregeling
door het CAK ook tegen deze achtergrond opnieuw te bezien.4. Verwerking van (bijzondere) persoonsgegevensa. Ontbreken advies CBPHet kabinet is – gelet op de bewoordingen van artikel 51, tweede
lid, van de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp) – anders dan de Raad
van oordeel dat een advies van het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP)
over het wetsvoorstel niet is vereist. Artikel 51, tweede lid, van de Wbp
bepaalt dat aan het CBP advies wordt gevraagd over voorstellen van wet en
ontwerpen van algemene maatregelen van bestuur die geheel of voor een belangrijk
deel betrekking hebben op de verwerking van persoonsgegevens. Dit wetsvoorstel
heeft niet geheel of voor een belangrijk deel betrekking op de verwerking
van persoonsgegevens, maar slechts voor een beperkt onderdeel, zodat het naar
het oordeel van het kabinet niet onder het bereik van artikel 51, tweede lid,
van de Wbp valt.Het kabinet heeft hierom geen aanleiding gezien om zonder daartoe nopende
verplichting het wetsvoorstel toch voor advies aan het CBP voor te leggen.Om die reden wordt het advies van de Raad om alsnog advies aan het CBP
te vragen, niet gevolgd maar wordt het wetsvoorstel bij de indiening tevens
ter kennis van het CBP gebracht.b. De grondslagHet kabinet onderschrijft het oordeel van de Raad dat voor de verwerking
van bijzondere persoonsgegevens ten behoeve van compensatie een wettelijke
grondslag is vereist. De Raad meent dat het wetsvoorstel niet voldoet aan
de Wbp, omdat niet is voldaan aan de in artikel 21 Wbp vervatte eis dat de
verwerking van medische persoonsgegevens noodzakelijk is voor de uitvoering
van de wet.Artikel 21, eerste lid, onderdeel f van de Wbp bepaalt dat het verbod
tot verwerking van persoonsgegevens betreffende iemands gezondheid niet van
toepassing is, indien de verwerking geschiedt door een bestuursorgaan «voor
zover dat noodzakelijk is voor een goede uitvoering van wettelijke voorschriften
(...) die voorzien in aanspraken die afhankelijk zijn van de gezondheidstoestand
van de betrokkene».In artikel 118a, eerste lid, van het wetsvoorstel is bepaald dat verzekerden
van achttien jaar of ouder met meerjarige onvermijdbare zorgkosten, behorende
tot bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen groepen, jegens
het CAK recht hebben op een uitkering. Bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur zullen deze groepen verzekerden worden bepaald op basis van onder
de aangewezen FKG’s vallend medicijngebruik. Het recht op uitkering
is derhalve afhankelijk van het behoren tot een bij wettelijk voorschrift
te omschrijven groep personen op basis van bepaalde indicatoren betreffende
de gezondheid. Artikel 118a, derde lid, heeft bovendien uitdrukkelijk betrekking
op de verwerking van persoonsgegevens, waaronder persoonsgegevens betreffende
de gezondheid, met het oog op de uitvoering van artikel
118a.Gelet daarop is het kabinet van oordeel dat de verwerking van medische
persoonsgegevens noodzakelijk is voor de uitvoering van de wet, en dat het wetsvoorstel daarvoor een adequate wettelijke grondslag biedt, die
voldoet aan het bepaalde in artikel 21 Wbp.De Raad is voorts van oordeel dat de in het voorgestelde artikel 118a,
derde lid, neergelegde verplichting tot verstrekking van persoonsgegevens
(aan het CAK) zich zou moeten beperken tot de zorgverzekeraars, en zich niet
mede moet uitstrekken tot de overige in artikel 88 Zvw genoemde instanties.
De zorgverzekeraar is verantwoordelijk voor de melding aan het CAK welke verzekerden
tot de relevante FKG-doelgroepen behoren. Deze melding zal worden gedaan met
gebruikmaking van het sociaal-fiscaalnummer van de belanghebbenden, en zo
mogelijk onder vermelding van het rekeningnummer Thans wordt onderzocht of
het een begaanbare optie is dat zorgverzekeraars ook het rekeningnummer aanleveren.
Omdat dit nog niet duidelijk is, wordt in het wetsvoorstel de mogelijkheid
gegeven bij amvb instanties aan te wijzen die voor het rekeningnummer zorgen.
Daarnaast zal het CAK deze gegevens door raadpleging van de GBA, waarvoor
de colleges van burgemeester en wethouders verantwoordelijk zijn, aanvullen
met de NAW-gegevens van de betrokkenen. Voor het overige ontbreekt, zoals
de Raad stelt, inderdaad de noodzaak voor aanwijzing van andere instanties.
De voorgestelde regeling wordt in verband hiermee aangepast. Daarbij wordt
ook het advies van de Raad gevolgd om de nadere regeling van dit onderwerp
niet te delegeren naar een algemene maatregel van bestuur, maar het in de
wet te regelen.c. Concentratie van medische persoonsgegevensDe Raad meent dat de uitbesteding van de uitvoering van de compensatieregeling
aan het CAK heroverweging verdient, omdat daardoor bij het CAK een concentratie
van bijzondere (medische) persoonsgegevens plaatsvindt die risico’s
met zich meebrengt die bij een alternatieve keuze kunnen worden vermeden.Gegeven de keuze voor de wijze van compensatie die het kabinet heeft gemaakt
en de aan die keuze ten grondslag liggende overwegingen, zijn er geen alternatieven
waarmee dezelfde categorie rechthebbenden op dezelfde wijze door de overheid
kan worden bereikt. In aanmerking nemende dat het CAK een bestuursorgaan is
waarop toezicht wordt gehouden en waarmee de minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport een relatie onderhoudt waarop hij ook politiek aanspreekbaar
is, is de naleving van de toepasselijke wettelijke voorschriften, waaronder
de Wbp, adequaat geborgd.Verder is het antwoord op de vraag in welke wet een aanspraak wordt ondergebracht
(Zvw, AWBZ, Wmo) ook niet een vaststaand gegeven. In de huidige vormgeving
en precieze afbakening van deze onderling sterk samenhangende zorgdomeinen
in afzonderlijke wetten is naar het oordeel van het kabinet dan ook geen belemmering
gelegen om de bedoelde taak bij het CAK te beleggen.5. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij
het advies behorende bijlage.5. Redactionele kanttekeningenAan de redactionele kanttekeningen van de Raad is tegemoetgekomen met
uitzondering van het onderstaande:– De definitie van het Centraal Administratiekantoor is niet gewijzigd.
De enige manier om tegemoet te komen aan het advies van de Raad van State
is het toevoegen van de vestigingsplaats van het Centraal Administratiekantoor,
dit is niet wenselijk aangezien de wet zou moeten worden gewijzigd indien
de vestigingsplaats verandert.– Artikel I, onderdeel F, is niet aangepast aangezien de wetstekst,
anders dan de Raad van State meent, niet strijdig is met de memorie van toelichting.
Bij amvb kunnen de vormen van zorg of overige diensten worden aangewezen die
buiten het (vrijwillige) eigen risico vallen. Bij of krachtens amvb kan het
bedrag worden aangewezen waarvoor dit geldt. Ten einde dit te verduidelijken
is de memorie van toelichting aangepast.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,A. KlinkBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W13.07.0138/I
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– Artikel I, onderdeel A, artikel 1, onder 4, nieuw onderdeel v,
Zvw, «het Centraal Administratiekantoor Bijzondere Ziektekosten B.V.»
is te onbepaald en dient daarom te worden aangepast.– Teneinde Artikel I, onderdeel F, in overeenstemming te brengen
met de bedoeling volgens de toelichting, in het voorgestelde artikel 20 Zvw, «a.
waarvan de kosten tot een bij of krachtens die maatregel te bepalen bedrag»
vervangen door: a. waarvan de kosten tot een bij die maatregel te bepalen
bedrag.– Ingevolge artikel I, onderdeel D, het voorgestelde artikel 18a,
derde lid, Zvw ontbreekt de maatstaf waarmee de indexatie van het verplichte
eigen risico jaarlijks plaatsvindt. De Raad adviseert hierin alsnog te voorzien
(bijvoorbeeld door te verwijzen naar artikel 10.2 van de Wet inkomstenbelasting
2001).– In artikel II, het voorgestelde artikel 4 Wzt «naar verwachting
in het dat jaar betaalt» vervangen door: naar verwachting in dat jaar
betaalt.– In artikel VII, «artikel 118a, eerste lid» vervangen
door: artikel 118a.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2Coalitieakkoord tussen de Tweede Kamerfracties van CDA, PvdA en ChristenUnie,
7 februari 2007.XNoot1Memorie van toelichting. Algemeen deel, 1.1. Inleiding, vijfde tekstblok.XNoot2Evaluatie van de no-claimteruggaveregeling I, Den Haag, 1 juni 2006.
Aarts De Jong Wilms Goudriaan Public Economics bv (APE).XNoot3Kamerstukken I, 2005/06, 29 483, nr. I.XNoot4Kamerstukken II 2006/07, 29 483, nr. 28.XNoot1Memorie Toelichting. Algemeen deel. 1.2. Verplicht eigen risico. Inhoud
wetsvoorstel. Derde tekstblok.XNoot2CPB Discussion Paper. No 78, february 2007. Ed Westerhout and Kees Folmer.
Co-payment systems in health care: between moral hazard and risk reduction.XNoot3Evaluatie van de no-claimteruggaveregeling I, Den Haag, 1 juni 2006.
Aarts De Jong Wilms Goudriaan Public Economics bv (APE), blz. 24.XNoot4De Raad wijst in dit verband ook op het negatieve oordeel van Actal over
dit wetsvoorstel vanwege de administratieve lasten.XNoot1CPB Discussion Paper. No 78, february 2007. Ed Westerhout and Kees Folmer.
Co-payment systems in health care: between moral hazard and risk reduction.XNoot1Memorie van toelichting. Artikelsgewijs bij artikel N en artikel IX, eerste
tekstblok.XNoot2Memorie van toelichting. Algemene deel. 1.4 Afbakening te compenseren
groepen.XNoot3Memorie van toelichting. Algemene deel. 1.5 Compensatie.XNoot1Memorie van Toelichting. Artikelsgewijze toelichting bij artikel 118a,
derde lid, onderdeel a, Zvw.XNoot2Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober
1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de
verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens
(pbEG L 281).XNoot3Memorie van Toelichting. Algemene toelichting. 1.4 Afbakening te compenseren
groepen.XNoot1Artikel 13 van de Wbp stelt eisen hieromtrent. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31094-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl