Rijksbegroting van het ministerie van Buitenlandse Zaken voor het jaar 1996; Brief ministers met een notitie over de uitvoering van het Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24400-V, nr. 79

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

02-07-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24400-V nr. 79

26-06-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamNOTITIE OVER HET CSE-VERDRAG InleidingVermindering van wapenarsenalenDe flankenDe toetsingsconferentieConclusie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24400-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 400 VVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 1996nr. 79BRIEF VAN DE MINISTERS VAN BUITENLANDSE ZAKEN EN VAN DEFENSIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 26 juni 1996Ten vervolge van dezerzijdse brief van 12 januari 1994 (Kamerstuk 23 400
V, 54) doen wij U hierbij een notitie toekomen over de uitvoering van
het Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa en in het
bijzonder over de recentelijk in Wenen gehouden eerste toetsingsconferentie
over de werking van dit Verdrag.Het slotdocument van de toetsingsconferentie alsmede andere in de onderhavige
notitie vermelde teksten, gaan U toe als bijlagen bij deze brief1. De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van MierloDe Minister van Defensie,J. J. C. Voorhoeve NOTITIE OVER HET CSE-VERDRAG InleidingHet Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa, op 19 november
1990 in Parijs tot stand gekomen (CSE-Verdrag, Trb. 1991, 31), is vanaf 17
juli 1992 van toepassing (Trb. 1992, 204). Op 16 november 1995 werd het einde
bereikt van het zogeheten verminderingstijdvak («reduction period»),
een belangrijke in het Verdrag gedefinieerde driejarige periode, waarin alle
zware bewapening boven de afgesproken plafonds vernietigd, omgevormd of overgedragen
moest worden. Een half jaar daarna, in de tweede helft van mei 1996, werd
in Wenen de eerste toetsingsconferentie van het Verdrag gehouden. Tijdens
deze conferentie (onder Nederlands voorzitterschap) werd de uitvoering van
het Verdrag geëvalueerd. Daarbij werd een oplossing gevonden voor het
belangrijkste probleem bij de implementatie: de «overbewapening»
van Rusland in het Kaukasusgebied, onderdeel van de in het Verdrag gedefinieerde
«flankzone». Daarnaast werd besloten een onderhandelingsproces
te starten om het Verdrag aan te passen, zodat het zijn centrale plaats in
de Europese veiligheidsarchitectuur behoudt.Bij deze notitie is het slotdocument van de toetsingsconferentie gevoegd.
De oplossing voor het flankprobleem is vervat in Annex A van dit document.
Dit behelst een bindende regeling terzake, waarvoor hier te lande de procedure
van artikel 8 (uitvoeringsverdragen) van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen zal worden gevolgd. Deze regeling treedt in werking als op 15 december
van dit jaar alle partijen hun goedkeuring hebben genotificeerd aan de depositaris.
Tot die tijd is de regeling voorlopig van toepassing.Deze notitie behandelt de uitvoering van het CSE-Verdrag, het verloop
van de toetsingsconferentie, de oplossing voor het flankprobleem en de toekomst
van het Verdrag. Vermindering van wapenarsenalenAan het einde van het verminderingstijdvak kon worden geconstateerd dat
bijna alle partijen, 30 sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie en Tsjechoslowakije,
aan hun verdragsverplichtingen inzake het vernietigen, omvormen of overdragen
van zwaar materieel hadden voldaan. In totaal ging het daarbij om ruim 50 000
wapensystemen: bijna 20 000 tanks, 19 000 pantsergevechtsvoertuigen,
10 000 stuks artillerie, 2 500 gevechtsvliegtuigen en ruim 300 aanvalshelikopters.
Ongeveer tweederde van het totaal kwam op naam van de voormalige Oostbloklanden,
eenderde op die van NAVO-landen. Veel NAVO-landen bevinden zich in een of
meer categorieën zelfs ruim onder hun plafond. Indien de vernietiging
en omvorming als gevolg van de separate verplichtingen van 14 juni 1991 ten
aanzien van marine-infanterie en kustverdediging, alsmede van vernietiging
achter de Oeral worden meegeteld, loopt de totale vermindering op tot 58 000
wapensystemen.Nederland heeft reeds in 1994 aan zijn verplichting tot vermindering voldaan,
deels door overdracht van materieel aan NAVO-partners (Griekenland, Portugal),
deels door vernietiging en recategorisatie1.De implementatie van het Verdrag kon daarmee een succes worden genoemd.
Toch werden in november 1995 enige problemen geconstateerd. In de eerste plaats
bleken de opvolgerstaten van de Sovjet-Unie tezamen minder wapensystemen te
hebben gerapporteerd dan de oorspronkelijke totalen van de Sovjet-Unie in
1990. Als gevolg daarvan 1was ook de som van de reductieverplichtingen van de opvolgerstaten kleiner
dan de oorspronkelijke Sovjet-Unie-verplichting. Een groot deel van dit tekort
werd veroorzaakt door de onoverzichtelijke situatie in de Kaukasus, waar niet
alleen veel oud en onbruikbaar militair materieel was achtergebleven dat door
geen van de opvolgerstaten wordt opgeëist, maar waar ook, in conflictgebieden
zoals Nagorno-Karabach, het precieze aantal wapens onbekend is, omdat –
althans formeel – geen enkele verdragspartij opgave daarvan kan doen.
Zo heeft Azerbeidzjan in het licht van de situatie in Nagorno-Karabach steeds
geweigerd formeel een concrete verminderingsverplichting op zich te nemen.
Om soortgelijke redenen hebben ook Armenië en Oekraïne niet volledig
aan hun verdragsverplichtingen voldaan. Het gaat echter in alle gevallen om
implementatieproblemen die voortvloeien uit politieke complicaties in de regio,
veeleer dan om bewuste ontduiking van het Verdrag. Voorts had Wit-Rusland
een flink deel van zijn vernietigingsprogramma nog niet afgewikkeld. Geruime
tijd had dat programma om financiële redenen stilgelegen. Omdat Wit-Rusland
kort voor het eind van het verminderingstijdvak het destructiewerk weer had
hervat en een concreet schema voor de afronding ervan voorlegde, bleef de
nasleep van deze kwestie beperkt. De flankenEen hoofddoelstelling van het Verdrag is het voorkomen van een massale
verrassingsaanval met conventionele wapens in Europa. Daartoe kent het Verdrag
een «schilstructuur», die de aantallen conventionele wapens het
meest daar beperkt waar eind jaren '80 de kans op het ontstaan van een dergelijke
calamiteit het grootst leek. In het hart van Europa, het centrum van de schilstructuur,
gelden om die reden de laagste limieten. Ook voor destijds mogelijk geachte
conflictlijnen in het noorden (Noorwegen, IJsland – noordelijk deel
Sovjet-Unie) en zuiden (Griekenland, Turkije – zuidelijk deel van de
Sovjet-Unie, Roemenië, Bulgarije) van het Verdragsgebied werden aparte
strikte limieten ingesteld. Noord en zuid samen worden meestal aangeduid als
«flankgebied». De strikte limieten werden vastgesteld voor het
flankgebied als geheel, derhalve voor het noordelijk en zuidelijk deel tezamen.In november 1995 bleek het grootste probleem bij de implementatie van
het Verdrag de omstandigheid dat zich in (het zuidelijk deel van) het flankgebied
te veel wapens bevonden. In 1990 waren de maxima voor de oostelijke groep
van staten in dit gebied onder de betrokken landen verdeeld, maar na het uiteenvallen
van de Sovjet-Unie moesten de Sovjet-maxima over de opvolgerstaten Armenië,
Azerbeidzjan, Georgië, Kazakstan, Moldavië, Oekraïne en de
Russische Federatie worden verdeeld. Dit gebeurde in mei 1992 bij het Verdrag
van Tasjkent. De aan Rusland toegewezen maxima waren betrekkelijk laag, mede
gezien tegen de achtergrond van de instabiliteit in de Kaukasus en de omvang
van het gebied. Vanaf medio 1993 heeft de Russische Federatie dan ook bij
herhaling aandacht gevraagd voor deze in haar ogen onrechtvaardige situatie,
terwijl het in verdragstermen met name te veel pantsergevechtsvoertuigen handhaafde
in dit gebied. Mede omdat de eerste voorstellen van Russische kant, zoals
het geheel buiten werking stellen van het flankartikel, voor het Westen onaanvaardbaar
waren en Rusland nogal eens met verschillende argumenten zijn behoeften verdedigde,
duurde het geruime tijd voordat er onderhandelingen met de overige verdrags-
partijen, in het bijzonder met de NAVO, op gang kwamen.Bij de conceptuele voorbereiding van het NAVO-standpunt in deze onderhandelingen
speelde de door Nederland in 1994 aangedragen «kaartoplossing»
een belangrijke rol. De achterliggende gedachte was, dat aangezien de Russische
flankzone in het Verdrag is vastgelegd in termen van militaire
districten, en de militaire districten alleen zijn vastgelegd via een landkaart
die enige dagen voor de ondertekening van het Verdrag aan Nederland als depositaris
is overhandigd, een verandering van de grenzen op deze landkaart een relatief
gemakkelijk aanvaardbare oplossing zou bieden, die niet tot amendering van
het Verdrag zou behoeven te leiden. Aan westerse zijde was men gekant tegen
amendering van het Verdrag, omdat dit tot een stortvloed van andere voorstellen
zou kunnen leiden, en daaarmee tot ontrafeling van het Verdrag («doos
van Pandora»). Daarnaast werd de kans vrij groot geacht dat parlementaire
bekrachtiging in een of meer hoofdsteden op moeilijkheden zou stuiten.In september 1995 legde de NAVO op basis van deze «kaartoplossing»
in Wenen een voorstel op tafel. De kern daarvan vormde de verkleining van
het flankgebied: de verwijdering van de «oblasten» (provincies)
Pskov, Novgorod en Vologda in het Militair District Leningrad en de oblasten
Volgograd en Astrakhan in het Militaire District Noord-Kaukasus.Ondanks intensieve onderhandelingen gelukte het niet om in de periode
tussen september en 17 november, de datum waarop alle partijen de limieten
van het Verdrag bereikt moesten hebben, tot overeenstemming te komen. Wel
bleek het mogelijk gezamenlijk vast te leggen wat voor soort oplossing er
zou moeten komen:– een aanpassing van de kaart van de voormalige Sovjet-Unie;– een bepaalde periode waarbinnen de terugtrekking of vernietiging
van het militaire materieel voltooid zou dienen te zijn; en– begeleidende maatregelen ter vergroting van de transparantie in
de betrokken gebieden, zoals frequentere informatieverschaffing en meer inspecties.In het NAVO-voorstel van september 1995 werd ook een verkleining van de
flankzone in Oekraïne geopperd. Dit werd door Oekraïne verwelkomd,
maar de oplossing kon niet worden geëffectueerd bij ontstentenis van
een oplossing voor de Russische flankzone. De toetsingsconferentieVolgens het Verdrag diende Nederland, als depositaris, 46 maanden na de
inwerkingtreding van het Verdrag een toetsingsconferentie bijeen te roepen.
In overleg met de andere partijen werd hiervoor de periode van 15 tot en met
31 mei 1996 gekozen. Op basis van een van origine Amerikaans voorstel werd
Nederland ook Voorzitter van de conferentie. Het doel van de conferentie was
het toetsen van de implementatie van het Verdrag gedurende de afgelopen jaren.
Daarnaast zagen partijen, zij het in variërende mate, de conferentie
ook als een gelegenheid om over de toekomst van het Verdrag te spreken.Begin april introduceerde Rusland in het Gemeenschappelijk Overlegorgaan
(JCG) een serie voorstellen voor amendering van het Verdrag. Hierdoor zou
de indeling van het verdragsgebied in zones met de bijbehorende bovengrenzen
worden opgeheven. Tevens zou het begrip «groepen van partijen»
uit het Verdrag verdwijnen, behalve de bepaling dat absolute bovengrenzen
moeten worden gesteld aan de bewapening van een groep landen met een gemeenschappelijke
militaire commandostructuuur (lees: de NAVO). De bovengrenzen van de aantallen
wapens in de diverse categorieën zouden voortaan per land in plaats van
per groep van landen worden vastgesteld. Ook waren er voorstellen met betrekking
tot het openstellen van het Verdrag voor nieuwe partijen, uitbreiding van
de wapencategorieën, bepalingen voor buitengewone omstandigheden, wijziging
van de opslagbepalingen, etcetera. Deze serie voorstellen werd tijdens de
toetsingsconferentie wederom ingediend. De NAVO-landen, maar ook de meeste
andere landen, waren niet bereid deze voorstellen inhoudelijk
te bespreken. Ten eerste was het doel van de toetsingsconferentie een evaluatie
van de implementatie van het Verdrag, en wilde het bondgenootschap dat voordien
een oplossing zou worden gevonden voor het flankprobleem. Ten tweede stelde
het bondgenootschap dat eerst het bereik en de parameters van modernisering
zouden moeten worden vastgelegd, voordat inhoudelijk over modernisering zou
kunnen worden gesproken. Bovendien heeft het bondgenootschap tijd nodig implicaties
van verdragsaanpassing te analyseren, ook in het licht van NAVO-uitbreiding.
De NAVO-landen toonden zich wel bereid, afhankelijk van de afloop van de flankonderhandelingen,
af te spreken dat na de toetsingsconferentie een proces zou moeten worden
gestart waarin het verdrag zou moeten worden aangepast aan de veranderende
veiligheidssituatie.Na een algemeen debat op 15 en 16 mei werd de eerste helft van de toetsingsconferentie
besteed aan een gedetailleerde evaluatie van de implementatie van de diverse
bepalingen van het Verdrag. Dit geschiedde in twee werkgroepen, waarvan de
eerste na ruim een week met een groot aantal concrete aanbevelingen kwam voor
interpretaties van verdragsbepalingen die in de praktijk tot onduidelijkheden
hadden geleid (Annex B van het Slotdocument). Tevens stelde de werkgroep voor
een aantal kwesties naar het Gemeenschappelijk Overlegorgaan door te verwijzen
voor nadere bespreking en besluitvorming (Annex C van het Slotdocument). De
werkgroep constateerde ook dat niet alle partijen aan hun verplichtingen tot
vermindering hadden voldaan, maar tevens dat de betrokken staten zich opnieuw
hadden vastgelegd op spoedige afronding. In het concrete geval van Wit-Rusland
bleek de resterende verminderingsverplichting inmiddels teruggebracht tot
100 pantsergevechtsvoertuigen. De andere werkgroep waarin o.a. de kwesties
van de bovengrenzen en van eventuele vervolgonderhandelingen aan de orde waren,
bereikte pas op de laatste dag, toen de contouren van het Slotdocument inclusief
een regeling voor de flanken zich aftekenden, enige resultaten.Hiertoe behoorden formuleringen betreffende het stationeren van (lees:
Russische) troepen op het grondgebied van andere landen en de verduidelijking
van het begrip «tijdelijk» waar het gaat om de tijdelijke ontplooiing
van materieel in het flankgebied boven de door het Verdrag genoemde maxima.
Een lijst van onderwerpen waarover deze werkgroep geen overeenstemming kon
bereiken, in het bijzonder onderwerpen ten aanzien waarvan de Russische Federatie
moderniseringsvoorstellen had gedaan, is in het Slotdocument opgenomen als
Annex D.In de maanden voorafgaand aan de toetsingsconferentie werden de pogingen
voortgezet om het flankprobleem tot een oplossing te brengen. Deze pogingen,
vooral van de kant van de Verenigde Staten en de Russische Federatie, hadden
gedeeltelijk succes. Tijdens zijn bezoek aan Moskou ter gelegenheid van de
topontmoeting inzake nucleaire veiligheid op 19–20 april jl., wist President
Clinton zijn Russische collega Jeltsin over te halen in te stemmen met de
nieuwe door het Westen voorgestelde flankgeografie. Tijdens het begin van
de toetsingsconferentie werd er naar gestreefd het bilaterale overleg in Wenen
af te ronden. Omdat dit niet lukte, werd vervolgens in de anderhalve week
daarna, parallel aan de conferentie, onderhandeld in Moskou. Eerst in de slotfase,
toen de Amerikaanse onderhandelaar, onderminister Lynn Davis, en haar Russische
tegenspeler, onderminister Mamedov, in Wenen waren teruggekeerd, kwam een
bilateraal voorstel tot stand, dat op 30 mei aan de conferentie werd gepresenteerd.Dit voorstel is gebaseerd op een verkleining van de flankzone, volgens
het in november overeengekomen principe. Voorgesteld wordt de oblasten Pskov
in het Noorden en Volgograd, Astrakhan en de zuidoostelijke helft van Rostov
in het Zuiden, daaruit te verwijderen. Ook de militaire reparatiewerkplaats
Koesjtsjevskaja, die even ten zuiden van de oblast Rostov ligt, wordt in het
voorstel van de nieuw gedefinieerde flankzone uitgezonderd. Voor de verkleinde
flankzone gelden de oorspronkelijke bovengrenzen; voor de van de flankzone
uitgezonderde gebieden worden nieuwe plafonds ingesteld. Het plafond voor
pantsergevechtsvoertuigen in de uitgezonderde oblasten plus de overblijvende
flankzone, met andere woorden in de oorspronkelijke flankzone, bedraagt 3 700.
Alhoewel dit aanzienlijk hoger is dan het thans geldende maximum van 1 380,
is het ruim 15 % onder het huidige aantal Russische pantsergevechtsvoertuigen
in het gebied. Rusland krijgt drie jaar de tijd om deze nieuwe plafonds te
bereiken. Dit geschiedt binnen de totale verdragslimieten voor Rusland.Ter vergroting van de militaire transparantie in het gebied heeft Rusland
zich bereid verklaard, frequenter informatie te verschaffen en extra inspecties
toe te staan. Daarnaast dient te worden onderzocht in hoeverre wapensystemen,
die zich in opslag in de flankzone bevinden, bij actieve eenheden mogen worden
geplaatst. Tevens wordt in het voorstel gesteld dat Rusland het recht heeft
de bepalingen van het verdrag maximaal te benutten op het punt van tijdelijke
stationering op het eigen flankterritoir en dat van andere landen, en door
middel van aanpassing van de limieten zoals tussen de opvolgerstaten van de
Sovjet-Unie vastgelegd in het Verdrag van Tasjkent.Tijdens de bespreking van dit voorstel zagen vooral de kleinere opvolgerstaten
in deze laatste bepalingen een bedreiging. Zij vreesden namelijk dat Rusland
een voor hen ongunstige herverdeling van quota zou afdwingen. Daarom werd
in de onderhandelingen tijdens de laatste dagen van de conferentie aangedrongen
op de formulering dat deze aanpassingen alleen tot stand kunnen komen «door
middel van vrije onderhandelingen en op basis van volledig respect voor de
soevereiniteit van de betrokken Partijen». Dit werd geaccepteerd.Toch bleek dit in de slotfase van de onderhandelingen, middernacht 31
mei, voor Azerbeidzjan niet genoeg. Mede dankzij bemiddeling van het Nederlands
voorzitterschap werd (in de vroege ochtend van 1 juni, formeel nog 31 mei)
een voorzittersverklaring overeengekomen, die stelt dat de genoemde bepalingen
niet van toepassing zijn «in de context van Azerbeidzjan». Daarmee
kon het Slotdocument, inclusief het voorstel voor een flankakkoord met bovengenoemde
wijzigingen, worden aangenomen. Het flankvoorstel is voorlopig van toepassing van 31 mei tot 15 december
1996. Op die laatste datum dienen alle partijen de depositaris een bericht
van goedkeuring te hebben doen toekomen. Als dit het geval is, treedt deze
regeling in werking. Zo niet, dan zullen alle partijen de regeling opnieuw
bezien.Als laatste Annex is in het Slotdocument een Russische verklaring opgenomen
die het vervolg is op de oorspronkelijke Sovjet-verklaring van 14 juni 1991,
waarin de toenmalige Sovjet-Unie eenzijdig de verplichting op zich nam om,
in aanvulling op de verdragsverplichtingen, 14 500 wapensystemen achter
de Oeral uiterlijk vóór 31 december 1995 te vernietigen. Deze
doelstelling is niet gehaald. In de nieuwe Russische verklaring, die tevoren
was besproken in een werkgroep van het Gemeenschappelijk Overlegorgaan, maar
die pas kon worden geaccordeerd in het licht van een oplossing voor de flankproblematiek,
wordt aangegeven hoe Rusland tot aan het jaar 2000 zijn verplichtingen denkt
in te vullen. Er worden nieuwe manieren aangegeven waarop militair materieel
vernietigd dan wel onbruikbaar mag worden gemaakt, zoals blootstelling aan
de elementen. De andere partijen wordt de mogelijkheid geboden dit materieel
ter plekke te aanschouwen. ConclusieDe implementatie van het CSE-Verdrag is de afgelopen jaren bevredigend
verlopen. De jaarlijkse en tussentijdse informatieuitwisseling en de verificatie
van de informatie door middel van inspecties verlopen in het algemeen goed.
De frequente inspecties (in totaal reeds meer dan 2 500) hebben geleid
tot intensieve contacten op militair niveau en in het algemeen tot een grote
mate van openheid. Van de problemen die in de loop van het verminderingstijdvak
gerezen zijn, was het flankprobleem het belangrijkste. Het stemt tot tevredenheid
dat dit probleem tijdens de recente toetsingsconferentie is opgelost. Dit
is geschied op een manier die enerzijds Rusland meer ruimte geeft, maar die
anderzijds geen militaire bedreiging vormt voor de NAVO of één
van de lidstaten. De belangen van de kleinere buurlanden van de Russische
Federatie zullen de komende tijd nauwlettend dienen te worden gevolgd. In
die buurlanden bestaat nog steeds een aantal problemen met de uitvoering van
het Verdrag. Naar verwachting zullen deze problemen alleen kunnen worden opgelost
in het kader van bredere politieke regelingen.De toetsingsconferentie kan naar het oordeel van de Regering een succes
worden genoemd. Er is een evenwichtig slotdocument tot stand gekomen, dat
zowel het flankprobleem oplost, als een proces van modernisering van het CSE-Verdrag
in gang zet dat nodig is om het Verdrag aan te passen aan de sinds 1990 geëvolueerde
en in de nabije toekomst nog verder evoluerende politieke verhoudingen in
Europa. Daarbij dient onder meer te worden gedacht aan een mogelijke uitbreiding
van de NAVO. Het stemt tot tevredenheid dat het Nederlandse voorzitterschap
een actieve rol heeft kunnen spelen bij het bereiken van dit resultaat. Nederland
zal zich ook in de toekomst actief opstellen ten aanzien van de ontwikkeling
van het CSE-Verdrag, die ertoe zou moeten leiden dat het Verdrag behouden
kan blijven als hoeksteen van de Europese veiligheid en stabiliteit. XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot11Nederland had een verplichting tot vermindering van 170 tanks, 387 pantsergevechtsvoertuigen,
230 artilleriestukken, 0 gevechtsvliegtuigen en 22 aanvalshelikopters. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24400-V-79.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl