Nationaal Ruimtelijk beleid; Brief minister over de ontwikkelingen in het ruimtelijk planningstelsel
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24054, nr. 27

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

24-10-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24054 nr. 27

21-10-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamEen continu proces van bezinning en aanpassingResultaten van het debatintegraal omgevingsbeleidprojectbesluitvorminggetrechterde besluitvormingkoppeling met grondbeleid en financieringwenselijkheid ruimtelijke visies / plannenconclusiesBesluitvorming over projecten algemene aandachtspuntenrecente (wettelijke) maatregelenmaatregelen in procedureaangekondigde maatregelentoekomstige maatregelenonmisbaarheid van visie en handhavingSamenhangend beleid fysieke leefomgeving Enkele aandachtspuntenontwikkelingen op rijksniveauontwikkelingen op provinciaal niveauSamenvattingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24054Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 054Nationaal Ruimtelijk beleidnr. 27BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING EN
MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 21 oktober 1996In deze brief zal ik u verslag doen van mijn bevindingen en u informeren
over de stand van zaken met betrekking tot de ontwikkelingen in het ruimtelijk
planningstelsel.Bij de vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten
van mijn departement voor 1996 heb ik uw Kamer per brief van 20 oktober 1995
(Kamerstukken II 1995/1996, 24 400 XI, nr. 9) op de hoogte gesteld van
het feit dat het studieprogramma «Planningstelsel in bestuurlijk perspectief»
is afgerond en heeft geresulteerd in een eindrapport. In dit rapport wordt
een analyse gegeven van de huidige situatie en wordt een aantal mogelijke
ontwikkelingslijnen voor de toekomst gegeven. Dit rapport heb ik in oktober
1995 doen toekomen aan de vaste commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer. Tevens heb ik te kennen gegeven dat ik juist bij
dit soort verkenningen hecht aan een open communicatie met praktijkmensen
en deskundigen en heb ik u een verslag van de resultaten en mijn bevindingen
daaromtrent in het vooruitzicht gesteld.Inmiddels heeft de Rijksplanologische Dienst het genoemde eindrapport
alsmede een rapport waarin een samenvatting wordt gegeven van een aantal in
opdracht van de dienst verrichte onderzoeken gepubliceerd.1 Deze rapporten zijn breed verspreid en vormden een opstap voor een
discussie die uitmondde in een conferentie die op 12 januari 1996 te Zoetermeer
heeft plaats gevonden. De conferentie stond onder leiding van de voorzitter
van de Rijksplanologische commissie, de heer drs. J. P. A. Gruijters. Het
verslag van de conferentie gaat als bijlage bij deze brief.2Een continu proces van bezinning en aanpassingAllerlei veranderingen in de samenleving hebben de bestuurlijke omgeving
van het ruimtelijk planningstelsel de laatste jaren sterk in beweging
gebracht. Ik noem in dit verband maatschappelijke trends als emancipatie,
individualisering, schaalvergroting en internationalisering, en de toegenomen
marktoriëntatie van de overheid. Bestuurlijk-juridisch valt te wijzen
op de totstandkoming van nieuwe planstelsels op drie niveaus voor de waterhuishouding
en het milieubeheer. Nieuwe regelgeving zoals de Algemene wet bestuursrecht,
de Tracéwet, de uitbreiding van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO)
met de zogenoemde nimby-maatregelen en de Kaderwet bestuur in verandering,
heeft ingrijpende effecten op het functioneren van het planningstelsel. Eveneens
valt te wijzen op de nieuwe werkwijzen voor samenwerking met andere overheden,
andere beleidsterreinen en particuliere investeerders, die voor de uitvoering
van het Vinex-beleid worden gehanteerd («diagonale planning»,
ROM-gebieden, Vinex-convenanten).Kenmerkend voor al die veranderingen is dat zij betrekking hebben op aspecten
of onderdelen van het stelsel. Het zicht op het geheel gaat dan gemakkelijk
verloren. Dat was voor de Rijksplanologische Dienst aanleiding het een en
ander meer in samenhang te analyseren en zich te bezinnen op het functioneren
van het planningstelsel mede in het licht van toekomstige maatschappelijke
vraagstukken.Dit geschiedt in het besef dat de discussie over het ruimtelijk planningstelsel
er bepaald niet een is van de laatste jaren en bovendien niet uitsluitend
voorbehouden zou zijn aan mijn ministerie. Veel verantwoordelijkheden met
betrekking tot de ruimtelijke inrichting liggen immers bij andere ministeries,
andere overheden, particuliere organisaties, bedrijven en burgers. Met andere
woorden het ruimtelijk planningstelsel is het produkt van een voortdurende
wisselwerking tussen regelgeving en de inzichten en ideeën die in de
dagelijkse bestuurspraktijk bij de toepassing ervan ontstaan.De kernvraag voor VROM is er zorg voor te dragen, dat dit continue proces
van aanpassing en vernieuwing wordt bezien in het licht van en getoetst wordt
aan de aan het stelsel ten grondslag liggende doelstelling, te weten: een
goede ruimtelijke inrichting, die tot stand komt op basis van zorgvuldige,
democratische, efficiënte en inzichtelijke besluitvormingsprocessen.Als ik in dit proces op basis van genoemde rapporten en het gevoerde debat,
probeer de balans op te maken, valt mij het volgende op:– het ruimtelijk planningstelsel is flink in beweging, maar de onlangs
tot stand gekomen wijzigingen van regelgeving en werkwijzen op het terrein
van de ruimtelijke ordening blijken, ook achteraf bezien, de hierboven geformuleerde
doelstelling en de samenhang van het stelsel niet onder druk te zetten;– op het punt van projectbesluitvorming blijkt de ruimtelijke ordening
op de goede weg te zijn, de daarin gekozen uitgangspunten hebben de toon gezet
voor het bij de tijd brengen van het stelsel;– aanvullende maatregelen zijn nodig om de doelmatigheid en efficiency
van de besluitvorming over ruimtelijke investeringsprojecten op het niveau
van het rijk en provincie verder te verbeteren;– uit het debat over het ruimtelijk planningstelsel blijkt dat er
behoefte bestaat aan meer samenhang in het beleid voor de fysieke leefomgeving.Na een korte weergave van het debat ga ik hieronder in op aanpassingen
van het planningstelsel. Resultaten van het debatUit discussies en schriftelijke reacties naar aanleiding van het rapport
«Planningstelsel in bestuurlijk perspectief» en de genoemde conferentie
met praktijkmensen en deskundigen uit de wereld van de ruimtelijke ordening
maar ook daarbuiten, komt een aantal in het oog lopende punten naar voren. integraal omgevingsbeleidEr blijkt brede steun te zijn voor een vermindering van het aantal strategische
«omgevingsplannen» per bestuursniveau (liefst tot één
plan). In sommige provincies wordt bijvoorbeeld geprobeerd om stapsgewijs
te komen tot één omgevingsplan, waarin – naast de wettelijke
plannen voor ruimtelijke ordening, waterhuishouding en milieubeheer –
ook de sectorale beleidsnota's op moeten gaan.Ook wordt in het kader van omgevingsbeleid gepleit voor een duidelijke
afbakening van taken en verantwoordelijkheden. Velen menen dat de besluitvorming
over omgevingsvraagstukken teveel versnipperd is, terwijl de vraagstukken
waar men mee te maken heeft juist om een integrale aanpak vragen. projectbesluitvormingTevens wordt erkend, dat rijk en provincie – als dat voor de oplossing
van dringende maatschappelijke vraagstukken noodzakelijk is – hun verantwoordelijkheid
voor concrete projecten moeten nemen en waarmaken. Meer in het algemeen werd
nadrukkelijk gepleit voor zelfstandige projectprocedures op elk bestuursniveau
met de mogelijkheid om af te wijken van plannen. Door velen werd de Tracéwet
genoemd als algemeen «model» voor een meer algemene projectenregeling
op elk bestuursniveau. Zeer algemeen werd eveneens gepleit voor een ver gaande
bundeling of integratie van vergunningen, vergunningprocedures en beroepsmogelijkheden
als onderdeel en sluitstuk van een algemene projectprocedure. getrechterde besluitvormingIn de discussies werd ook gewezen op de noodzaak van een beter procesmanagement
en een duidelijke markering van wezenlijke beslissingen in een vroeg stadium
van de besluitvorming over ruimtelijke investeringsprojecten. Hierbij wordt
vooral gedacht aan bindende beslissingen die kaderstellend kunnen zijn voor
beslissingen in een volgende fase van de besluitvorming.Daarbij werd ook van belang geacht dat het politieke en publieke debat
over projecten vroeg en open gevoerd wordt. Daarvoor moet voldoende tijd genomen
worden, waarna het moet worden afgesloten met een duidelijk gemarkeerd principebesluit
over «nut en noodzaak», dat bindend is voor het vervolg. koppeling met grondbeleid en financieringOok werd door velen nadrukkelijk naar voren gebracht dat het succes van
ruimtelijk of «omgevingsbeleid» in belangrijke mate afhankelijk
is van de beschikbaarheid van geld en de zeggenschap over grond. In dit verband
werd ondermeer gepleit voor een beter evenwicht tussen planologische maatregelen
en financiële instrumenten. wenselijkheid ruimtelijke visies / plannenHet pleidooi voor zelfstandige projectprocedures laat onverlet dat men
strategische visies onontbeerlijk acht om richting te geven aan discussies
over mogelijke projecten, draagvlak te verwerven en om prioriteiten te stellen.
Wel zouden er minder van dergelijke documenten moeten komen en ze zouden ook
dunner en meer «to the point» kunnen zijn.Het bestemmingsplan wordt een onmisbaar instrument voor handhaving, beheer
en onteigening geacht. Maar door de eisen waaraan het voor die functies moet
voldoen – vooral vanwege de rechtszekerheid – wordt het juist
minder geschikt bevonden als strategisch kader ten behoeve van de besluitvorming
over ontwikkelingsprojecten. Daarvoor acht men andere documenten, zoals bijvoorbeeld
een structuurplan, structuurvisie of een investeringsprogramma meer geschikt. conclusiesOver het geheel genomen sluiten de hierboven genoemde wensen en voorstellen
vanuit wetenschap en praktijk goed aan bij de ontwikkelingen die de afgelopen
jaren met betrekking tot het ruimtelijk planningstelsel in gang zijn gezet.
Dit betreft verbeteringen van de besluitvorming over (grote) investeringsprojecten,
het streven naar een versterkte samenhang tussen het instrumentarium van de
ruimtelijke ordening en dat van milieu en een duidelijke taakverdeling tussen
overheden.Op deze thema's ga ik hieronder in. Besluitvorming over projecten algemene aandachtspuntenVerbetering van besluitvorming over (grote) investeringsprojecten werd
gelet op de uitvoering van het ruimtelijk beleid op alle bestuurlijke niveaus
het meest urgent geacht. De samenleving stelt immers in toenemende mate uiteenlopende –
eisen aan de kwaliteit van de fysieke leefomgeving. Dit komt indringend naar
voren in het grote aantal afzonderlijke besluiten en procedures dat nodig
is om met betrokken partijen tot overeenstemming te komen c.q. een redelijke
mate van draagvlak te verwerven. Hierdoor blijken herhaaldelijk kwaliteit,
zorgvuldigheid en beheersbaarheid van de besluitvorming in het gedrang te
komen.Bovendien zijn de belangentegenstellingen rond vraagstukken die mede in
het kader van de ruimtelijke ordening moeten worden opgelost doorgaans groot.
Dat vergt een publiek debat waarin economische, ecologische en sociale belangen
worden afgewogen, rekening houdend met beschikbare financiële mogelijkheden.
Uiteindelijk moet deze afweging uitmonden in een duidelijke politieke keuze
voor wat in het concrete geval het zwaarste moet wegen.Een belangrijke factor daarbij is ook dat in de huidige samenleving verandering
een permanente factor vormt. Dat betekent dat een overheid gedurende een beleidstraject
steeds vaker te maken krijgt met nieuwe verschijnselen of nieuwe belangengroepen.
Het een en ander stelt andere eisen aan het instrumentarium.Inmiddels is op het terrein van adequate procedures voor de realisering
van ruimtelijke investeringsprojecten op de verschillende bestuursniveaus
de laatste jaren veel gebeurd. Centraal daarin staat het streven naar efficiency
én zorgvuldigheid van besluitvorming. Belangrijke elementen hierin
zijn:– een zorgvuldige maatschappelijke voorbereiding van investeringsbeslissingen; – een goede ruimtelijke afweging van het te realiseren project in
combinatie mét, maar ook los van ruimtelijke plannen;– verantwoordelijkheid voor planning en uitvoering van beleid op
het bestuursniveau dat daarvoor het best is toegerust;– fasering («trechtering») van de besluitvorming en
een duidelijke markering van beslissingen;– bundeling van procedures;– goede rechtsbeschermingsmogelijkheden voor burgers tegen eenmaal
genomen beslissingen, maar niet steeds opnieuw (bundeling van rechtsbeschermingsmomenten).Deze elementen hebben de toon gezet voor vernieuwing en uitbouw van het
ruimtelijk planningstelsel, met name ten aanzien van de besluitvorming over
projecten. recente (wettelijke) maatregelenDe hiervoor genoemde elementen hebben voor het eerst herkenbaar vorm gekregen
in de in januari 1994 van kracht geworden Tracéwet. De Tracéwet
kan gezien worden als een keerpunt in het denken óver en de wettelijke
inrichting ván de besluitvorming over ruimtelijke investeringsprojecten.
In die wet is namelijk gekozen voor het maken van de principiële ruimtelijke
afweging van het vast te stellen tracé in een ánder kader dan
dat van een ruimtelijk plan (tracébesluit in plaats van streek- en
bestemmingsplan), alsmede voor besluitvorming op een ander niveau dan dat
van de gemeente.De in de Tracéwet ingezette lijn op het punt van een goede ruimtelijke
afweging, het geëigende bestuursniveau en een redelijk tempo van besluitvorming
is in de jaren 1994, 1995 en 1996 voortgezet. De Nimbywet, de PKB+ regeling
voor de beginselbesluitvorming over grote projecten van nationaal belang en
de Kaderwet bestuur in verandering zijn hiervan voorbeelden.Naast extern bindende concrete beleidsbeslissingen in ruimtelijke plannen,
voorziet deze regelgeving in efficiënte vormen van projectbesluitvorming.
In verband hiermee is in de WRO een afzonderlijk hoofdstuk over projectcoördinatie
opgenomen.Voorts valt te noemen het systeem van aanwijzing van winplaatsen en -zones
in de onlangs herziene Ontgrondingenwet (Stb. 1996, 411), de Deltawet grote
rivieren (Stb. 1995, 210) en de wetgeving voor de tweede tranche van de rivierdijkversterkingen.
Ook de recente herziening van de Wet voorkeursrecht gemeenten is in dit verband
relevant, omdat hierdoor de mogelijkheden om snel te reageren op veranderingen
in de grondmarkt zijn vergroot (Stb. 1996, 389). maatregelen in procedureVan belang voor een verbetering van projectbesluitvorming zijn ook de
wijzigingen van de WRO naar aanleiding van de evaluatie WRO/Bro '85. Het betreft
hier ondermeer de uitbouw van artikel 19 WRO tot een zelfstandige projectbesluitvormingsprocedure
op lokaal niveau.Voor een goede ruimtelijke ordening vind ik het van belang, dat besluitvorming
over projecten kan plaatsvinden via een efficiënte procedure, naast het
bestemmingsplan, die erin voorziet dat het project niet geïsoleerd wordt
beoordeeld, maar in een ruimer kader wordt afgewogen.Een wetsvoorstel dat hierin voorziet ligt op dit moment ter advies bij
de Raad van State (zie kabinetsstandpunt: Kamerstukken II, 1994–1995,
24 254, nrs. 1–2). Bij het wetsvoorstel tot wijziging van de WRO wordt ook voorzien in de
mogelijkheid voor rijk en provincie om door middel van zogenoemde «concrete
beleidsbeslissingen» in een pkb of een streekplan juridisch bindende
uitspraken vast te leggen. Daarbij moet worden gedacht aan uitspraken in pkb-
of streekplankader over de lokatie van bepaalde projecten of voorzieningen,
of aan uitspraken met als oogmerk bepaalde gebieden nadrukkelijk te vrijwaren
van bepaalde ingrepen. aangekondigde maatregelenAanvullend op deze regelgeving heeft het kabinet in zijn standpunt Besluiten
grote projecten (Kamerstukken II 1995/1996, 24 690, nr. 1) besloten de
voorbereiding van de besluitvorming over projecten van nationaal belang beter
te structureren. Het gaat daarbij in het bijzonder om het verkrijgen van een
zo breed mogelijk maatschappelijk draagvlak voor de realisering van dergelijke
projecten vanaf een zo vroeg mogelijk moment in de besluitvormingsprocedure.
Daarbij is aangekondigd dat – in aanvulling op de in de WRO vervatte
regeling voor de beginselbesluitvorming over grote projecten (de zgn. PKB+) –
zal worden voorzien in een wettelijke regeling voor een adequate vervolgprocedure
op weg naar de uitvoering van dergelijke projecten. Het gaat daarbij om een
regeling voor het besluitvormingstraject tussen het van kracht worden van
de project pkb en «de spa in de grond». Voor grote lijninfrastructurele
projecten voorziet de Tracéwet reeds in een dergelijke regeling.Naar aanleiding van de ervaringen in de grootstedelijke gebieden wordt
ter voorbereiding op een wettelijke regeling een beleidsnotitie voorbereid
over een grondexploitatieheffing, waarmee onder andere de kosten van de door
de gemeente te treffen ruimtelijke voorzieningen beter kunnen worden verhaald
op de daardoor gebaten. Het is de bedoeling dat over deze notitie nog dit
jaar een adviesronde plaatsvindt. toekomstige maatregelenGelet op de hiervoor genoemde maatregelen is het stelsel op het punt van
projectbesluitvorming aanzienlijk verbeterd. Er wordt voorzien in een zelfstandige
projectbesluitvormingsprocedure op lokaal niveau. Eveneens wordt voorzien –
onder andere in de Tracéwet – in efficiënte en zorgvuldige
besluitvorming over projecten van de verschillende sectoren. Bovendien wordt
ten behoeve van de besluitvorming over grote projecten van nationaal belang
voorzien in een adequate vervolgprocedure op weg naar de uitvoering (de lokatiebeslissing).In het debat over het ruimtelijk planningstelsel wordt echter in meer
algemene zin aandacht gevraagd voor een projectbesluitvormingsregeling op
het niveau van het rijk. Het gaat daarbij om projecten die niet onder het
bereik van ruimtelijk relevante regelgeving vallen en niet de status van groot
project van nationaal belang hebben. Terecht wordt erop gewezen dat er een
gerede kans bestaat op vertragingen in de besluitvorming bij dit soort projecten.
Voor de besluitvorming over dergelijke projecten is het rijk afhankelijk van
het doorlopen van de reguliere plan- en vergunningsprocedures op de verschillende
bestuursniveaus en daarmee van de medewerking van de andere betrokken overheden.Het rijk beschikt niet over een instrument om dit type projecten op efficiënte
wijze en van begin tot eind onder eigen regie te realiseren.Ook op provinciaal niveau wordt, mede naar aanleiding van de ervaringen
met de voorbereiding van stadsprovincies en het experimentele project bestuurlijke
vernieuwing Friesland («Fryslân fernijt!»), gesproken over
de wenselijkheid van een zelfstandige planologische projectprocedure
voor de provincies. Met het oog hierop wordt nog dit jaar door de Rijksplanologische
Dienst onderzoek uitbesteed naar de behoefte aan aanvullend dan wel nieuw
instrumentarium voor projectrealisering op het niveau van de provincie.Gelet op het voorgaande overweeg ik in de WRO op het niveau van rijk en
provincie te voorzien in een algemene regeling voor de besluitvorming over
projectrealisering waarin een goede ruimtelijke en milieuhygiënische
afweging en inpassing van het te realiseren project centraal staan.Een laatste punt dat in het kader van efficiencybevordering de aandacht
verdient zijn de signalen uit de praktijk dat bestaande ruimtelijk relevante
regelgeving vooral in de laatste fase van de besluitvorming nog een aantal
constructies bevat die een doortastende besluitvorming belemmeren. Het gaat
daarbij ondermeer om doublures in de procedures en het proces van vergunningverlening.
Ik streef dan ook naar meer efficiency in bestaande regelgeving. Op dit moment
worden de Luchtvaartwet en de Tracéwet geëvalueerd.De naar aanleiding van die evaluaties op te stellen kabinetsreacties bieden
een goed aanknopingspunt om dit te bereiken. onmisbaarheid van visie en handhavingDe aandacht voor projectbesluitvorming doet niet af aan het feit dat elk
bestuur, met het oog op een goede ruimtelijke ordening, dient te beschikken
over een samenhangende strategische visie op de gewenste ontwikkelingen in
zijn gebied. Zo'n visie is nodig om enerzijds bij projectbesluitvorming een
koers te kunnen bepalen en anderzijds om anderen inzicht te geven in de politieke
stellingname en de ingeslagen beleidskoers.Voor een goede ruimtelijk ordening is het eveneens van belang dat meer
aandacht besteed wordt aan het handhaven van beleid. Dat is niet alleen noodzakelijk
voor de bescherming van gevestigde belangen, maar evenzeer voor het mogelijk
maken van nieuwe ontwikkelingen. Immers door het handhaven van beleid kan
voorkomen worden dat ongewenste activiteiten in een specifiek gebied gewenste
nieuwe ontwikkelingen belemmeren. Actuele bestemmingsplannen zijn hiervoor
een belangrijke steun in de rug. Samenhangend beleid fysieke leefomgeving Enkele aandachtspuntenDe hiervoor geschetste ontwikkelingen zijn vooral ingegeven door de problematiek
rond complexe inrichtingsvraagstukken. Daarnaast stelt het streven naar een
duurzame en leefbare samenleving nieuwe eisen aan het ruimtelijk planningstelsel,
mede in relatie met stelsels op andere beleidsterreinen. Beheersing van de
mobiliteit, de problematiek in het landelijk gebied, het vinden van geschikte
bouwlocaties en de problematiek van een duurzame stedelijke ontwikkeling zijn
enkele van de thema's die de agenda de komende tijd zullen beheersen. De wenselijkheid
van een meer integrale aanpak van dit soort vraagstukken per bestuursniveau
en een duidelijke taakverdeling tussen die bestuursniveaus alsmede de consequenties
daarvan voor het ruimtelijk planningstelsel zullen de komende maanden door
mijn departement in het kader van de Nota Milieu en Ruimte worden verkend
en uitgewerkt.De Nota Milieu en Ruimte zal eind november 1997 tegelijk met NMP-3 en
de actualisering VINEX worden uitgebracht. ontwikkelingen op rijksniveauDaarvoor zal onder andere gebruik gemaakt worden van de ervaringen die
in allerlei acties op het raakvlak van ruimte en milieu worden opgedaan. Naast
de reeds genoemde ROM-projecten, waarin belanghebbenden gezamenlijk aan een
oplossing werken, betreft dit ook projecten als Stad en Milieu (Kamerstukken
II, 24 400 XI, nrs. 45, 65 en 67) en de modernisering van het geluidhinder-instrumentarium,
mede als vervolg op het kabinetsstandpunt over de aanbevelingen terzake van
de Wet Geluidhinder in het kader van het project Marktwerking, Deregulering
en Wetgevingskwaliteit, dat onlangs naar de Tweede Kamer is gestuurd. In het
najaar zullen ter uitvoering van het project Stad en Milieu experimenten worden
gestart; een wetsvoorstel daartoe is in voorbereiding.Over de modernisering van de Wet geluidhinder zal naar verwachting begin
1998 een nota aan de Tweede Kamer worden gestuurd, waarin zal worden aangegeven
waaruit de modernisering van het geluidhinderinstrumentarium zal bestaan en
hoe deze modernisering er in hoofdlijnen uit zal komen te zien. Zo mogelijk
zal een voorontwerp van wet als bijlage aan die nota worden toegevoegd, alsmede
een outline voor de vormgeving van het gemeentelijk geluidhinderbeleid. ontwikkelingen op provinciaal niveauVan belang is ook de discussie die op provinciaal niveau wordt gevoerd
over de wenselijkheid van een integraal omgevingsbeleid, eventueel uitmondend
in integratie van het streekplan met het provinciale milieubeleidsplan en
het waterhuishoudingsplan tot één plan voor de fysieke leefomgeving
van de provincie.Ten behoeve hiervan wordt door de provincies en mijn ministerie gezamenlijk
verkend welke kansen provinciale omgevingsplannen bieden voor een meer integrale
aanpak van «omgevingsvraagstukken». Rekening houdend met bestuurlijke
ontwikkelingen worden samenhang en verschillen bekeken van de beleidsformulering
en planvorming op de verschillende beleidsvelden.Tevens wordt verkend op welke wijze (regionale) ontwikkelingen effecten
hebben op de fysieke leefomgeving en welke rol ze kunnen spelen in het beleidsvormingsproces
op provinciaal niveau. Daarnaast wordt aandacht besteed aan bestuurlijk-juridische
knelpunten die een mogelijke integratie van strategische provinciale plannen
belemmeren.De ervaringen en inzichten uit dit soort acties en de mogelijke gevolgen
hiervan voor het ruimtelijk planningstelsel en de omgang daarmee zullen een
belangrijke rol spelen bij mijn nadere standpuntbepaling over versterking
van de samenhang in het beleid voor de leefomgeving, in elk geval op het terrein
van ruimtelijke ordening en milieubeheer.Daarnaast is er, zoals de RaRO terecht in zijn discussiebijdrage1 opmerkt, een aantal maatschappelijke trends te signaleren,
die hun uitwerking op het ruimtelijk planningstelsel en de omgang daarmee
niet zullen missen. Het gaat hierbij om de belangrijke rol die marktpartijen
spelen bij het doen van ruimtelijke investeringen, verstrengeling van problemen
op het gebied van milieu en ruimtelijke ordening, juridificatie van beleid
en processen van schaalvergroting. Deze trends zijn niet nieuw, maar in combinatie
met de maatschappelijke dynamiek die steeds tot veranderende aanspraken op
de ruimte leidt, vormen zij telkens weer een uitdaging voor het ruimtelijk
beleid en het instrumentarium om dit beleid uit te voeren. Het zijn daarom
ook zaken waaraan in het kader van de aangekondigde Nota Milieu
en Ruimte en de Verkenning ruimtelijke perspectieven («Nederland 2030»)
aandacht wordt besteed. SamenvattingIk ben begonnen met te stellen dat maatschappelijke veranderingen dwingen
tot een continu proces van bezinning en aanpassing van het ruimtelijk planningstelsel
en dat de discussie hierover niet uitsluitend is voorbehouden aan mijn ministerie.
Van belang blijft daarbij dat het stelsel bijdraagt aan een goede ruimtelijke
ordening en dat dit gebeurt op basis van zorgvuldige, democratische, efficiënte
en inzichtelijke besluitvormingsprocessen zonder dat daarbij de samenhang
van het geheel uit het oog wordt verloren.Uit het debat over het ruimtelijk planningstelsel komt een aantal trends
naar voren, te weten de aandacht voor projectbesluitvorming, een meer integrale
aanpak van «omgevingsvraagstukken» en een duidelijke taakverdeling
tussen overheden. Dit zijn zaken die in recente ontwikkelingen in de regelgeving
en in beleidsstandpunten over het ruimtelijk instrumentarium expliciet de
aandacht hebben.Voorheen concentreerde de ruimtelijke ordening zich op ruimtelijke plannen
op de drie bestuursniveaus; er was geen sprake van planhiërarchie en
alleen het gemeentelijke bestemmingsplan was juridisch bindend voor overheden
en burgers.Vanwege de wijzigende maatschappelijke en bestuurlijke context worden
deze karakteristieken van het ruimtelijk planningstelsel door middel van een
aantal bewuste acties van mijn departement genuanceerd en bijgesteld, inspelend
op de zo-even genoemde trends. Via een aantal in deze brief opgesomde wetgevingsactiviteiten
is en wordt ruimte geboden voor het juridisch bindend vastleggen van concrete
beleidsbeslissingen in ruimtelijke plannen van regionale, provinciale en rijksoverheid.In aanvulling hierop is en wordt voorzien in een adequate en zorgvuldige
besluitvormingsprocedure rondom ruimtelijke projecten. Door de combinatie
van deze wettelijke maatregelen krijgen genoemde overheden meer mogelijkheden
hun bestuurlijke verantwoordelijkheid voor strategische ruimtelijke investeringsprojecten
gestalte te geven.Ook de gemeenten wil ik ruimere mogelijkheden ter beschikking stellen
voor projectbesluitvorming. Voorstellen hiertoe liggen ter advisering bij
de Raad van State.Essentieel voor de verbeteringen van de besluitvorming over projecten
is voor mij, dat er niet alleen een efficiënte procedure beschikbaar
komt, maar dat het voorgenomen ruimtelijke investeringsproject ook wordt onderbouwd
vanuit een bredere ruimtelijke visie op de ontwikkelingen in het desbetreffende
gebied.Voor de realisering van projecten, ongeacht het verantwoordelijke bestuursniveau,
zijn voorts stroomlijning en coördinatie van vergunningen en bundeling
van beroep, belangrijke elementen. Tot op heden zijn deze elementen alleen
geïntroduceerd op enkele specifieke beleidsterreinen (dijkverbetering,
aanleg van rijks-lijninfrastructuur en ontgrondingen) en bij het realiseren
van projecten in impasse-situaties (nimby-instrument). Ik vind het van belang
een dergelijke bundeling of integratie ook algemener toepasbaar te maken voor
realisering van ruimtelijke projecten.Ook de mogelijkheden voor het voeren van een flankerend grondbeleid, overeenkomstig
de in het ruimtelijk beleid bepaalde doelstellingen, moeten mijns inziens
worden verruimd. Ik verwijs naar het gestelde over de Wet voorkeursrecht gemeenten
en eventuele introductie van een grondexploitatieheffing. De hierboven bedoelde noties zetten wat mij betreft de toon voor een verdere
vernieuwing en uitbouw van het planningstelsel.Voor wat betreft een integraler aanpak van «omgevingsvraagstukken»
wil ik zowel binnen mijn departement, als met andere departementen nieuwe
richtingen verkennen, gericht op versterking van de samenhang in voorbereiding
en uitvoering van het beleid inzake de fysieke leefomgeving. Hierbij wil ik
ook aanhaken bij interessante initiatieven die op dit vlak bij de provincies
worden ontplooid. In de Nota Milieu en Ruimte zal over een en ander worden
gerapporteerd.Over de verdere voortgang van de discussie over het ruimtelijk planningstelsel
en mogelijk daaruit voortvloeiende maatregelen zal ik U vanzelfsprekend op
de hoogte houden. De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,M. de Boer XNoot1Het ruimtelijk planningstelsel, een bestuurlijk perspectief, Rijksplanologische
Dienst, Den Haag, 1995. D. Hanemaayer, Het ruimtelijk planningstelsel, hardnekkige
kwesties, Rijksplanologische Dienst, Den Haag, 1995. In boekvorm is verder
gepubliceerd: J. de Ridder en D. Schut, De WRO in de steigers. De Gevolgen
van recente wetgeving voor het planningstelsel van de ruimtelijke ordening.
Kluwer, Deventer, 1995.XNoot2Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Discussiebijdrage over «het ruimtelijk planningstelsel, een bestuurlijk
perspectief», aangeboden aan de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer op 23 april 1996. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24054-27.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl