Goedkeuring Verdrag Raad van Europa inzake bestrijding mensenhandel; Warschau, 16 mei 2005
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31429, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-04-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31429-(R1855) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Artikelsgewijze toelichting van het Verdrag2.1. Hoofdstuk I (doelstellingen, reikwijdte, beginsel
van non-discriminatie en begripsomschrijvingen)Artikel 1 (doelstellingen van het Verdrag)Artikel 2 (reikwijdte)Artikel 3 (beginsel van non-discriminatie)Artikel 4 (begripsomschrijvingen)2.2. Hoofdstuk II (voorkoming, samenwerking en andere
maatregelen) Artikel 5 (voorkomen van mensenhandel)Artikel 6 (maatregelen de vraag te ontmoedigen)Artikel 7 (grensmaatregelen)Eerste lidTweede tot en met vierde lidVijfde lidZesde lidArtikel 8 (betrouwbaarheid en controle van documenten)Artikel 9 (rechtmatigheid en rechtsgeldigheid van documenten)2.3. Hoofdstuk III (maatregelen om de rechten van
slachtoffers te beschermen, waarbij gendergelijkheid wordt gewaarborgd)Artikel 10 (identificatie van de slachtoffers)Artikel 11 (bescherming van het privé-leven)Artikel 12 (hulp aan slachtoffers)Artikel 13 (periode van herstel en bezinning)Artikel 14 (verblijfsvergunning)Artikel 15 (schadeloosstelling en rechtsmiddelen)Artikel 16 (repatriëring en terugzending van slachtoffers)Artikel 17 (gendergelijkheid)2.4. Hoofdstuk IV (materieel strafrecht)Artikel 18 (strafbaarstelling van mensenhandel)Artikel 19 (strafbaarstelling van het gebruik maken van
de diensten van een slachtoffer)Artikel 20 (strafbaarstelling van handelingen die verband
houden met reis- of identiteitsdocumenten)Artikel 21 (poging en medeplichtigheid of uitlokking)Artikel 22 (aansprakelijkheid van rechtspersonen)Artikel 23 (sancties en maatregelen)Artikel 24 (verzwarende omstandigheden)Artikel 25 (eerdere veroordelingen)Artikel 26 (bepaling inzake het niet opleggen van straf)2.5. Hoofdstuk V (onderzoek, vervolging en procesrecht)Artikel 27 (verzoeken van partijen en ambtshalve verzoeken)Artikel 28 (bescherming van slachtoffers, getuigen en
personen die met de gerechtelijke autoriteiten samenwerken)Artikel 30 (rechtszittingen)Artikel 29 (gespecialiseerde autoriteiten en coördinerende
instanties)Artikel 31 (rechtsmacht)2.6. Hoofdstuk VI (internationale samenwerking en
samenwerking met het maatschappelijk middenveld)Artikel 32 (algemene beginselen en maatregelen die van
toepassing zijn op de internationale samenwerking)Artikel 33 (maatregelen die betrekking hebben op bedreigde
of vermiste personen)Artikel 34 (informatie)Artikel 35 (samenwerking met het maatschappelijk middenveld)2.7. Hoofdstuk VII (mechanisme van toezicht)Artikel 36 (groep van deskundigen inzake actie tegen mensenhandel)Artikel 37 (comité van partijen)Artikel 38 (procedure)2.8. Hoofdstuk VIII (verhouding tot andere internationale
instrumenten)Artikel 39 (verhouding tot het Protocol inzake de preventie,
bestrijding en bestraffing van mensenhandel, in het bijzonder vrouwenhandel
en kinderhandel, tot aanvulling van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen
transnationale georganiseerde misdaad)Artikel 40 (verhouding tot andere internationale instrumenten)2.9. Hoofdstuk IX (wijzigingen van het Verdrag)Artikel 41 (wijzigingen)2.10. Hoofdstuk X (slotbepalingen)Artikel 42 (ondertekening en inwerkingtreding) Artikel
43 (toetreding tot het Verdrag) Artikel 44 (territoriale toepassing) Artikel
45 (voorbehouden) Artikel 46 (opzegging) Artikel 47 (kennisgeving)4. KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31429Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 57 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 429 (R 1855)Goedkeuring van het op 16 mei 2005 te Warschau totstandgekomen
Verdrag van de Raad van Europa inzake bestrijding van mensenhandel (Trb. 2006,
99)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. AlgemeenMensenhandel is een vorm van moderne slavernij. Mensen, volwassenen en
kinderen, worden over de grenzen of binnen het eigen land verhandeld met het
oogmerk van uitbuiting en worden uitgebuit. Mensenhandel vormt een zeer ernstige
inbreuk op de menselijke waardigheid en integriteit. Mensenhandelaren spelen
in op en profiteren van de zwakke economische positie waarin potentiële
slachtoffers zich bevinden. Zoals in het Beleidsprogramma is aangegeven (toelichting
bij doelstelling 58) acht het kabinet krachtig optreden tegen mensenhandel
geboden. Europese en internationale samenwerking is een vereiste voor de doeltreffendheid
daarvan. Mensenhandel is immers een wereldwijd verschijnsel. Het is zowel
nationale als grensoverschrijdende zware en vaak georganiseerde criminaliteit.
Het levert de daders veel geld op, terwijl de slachtoffers stelselmatig worden
uitgebuit. Juist vanwege de internationale dimensie zijn preventie en bestrijding
van mensenhandel alleen mogelijk als landen intensief en effectief samenwerken
bij de aanpak ervan. Daartoe zijn internationale bindende instrumenten totstandgekomen
en samenwerkingsverbanden gelegd tussen alle bij de aanpak van mensenhandel
betrokken instanties, overheden en vertegenwoordigers van de maatschappij
(civil society).Het Verdrag van de Raad van Europa inzake bestrijding van mensenhandel
(Trb. 2006, 99, hierna te noemen het Verdrag) beoogt een hecht fundament en
een krachtige bijdrage te leveren aan een alomvattende aanpak van mensenhandel
in de regio die door de Raad van Europa wordt bestreken. Het Verdrag is op
16 mei 2005 te Warschau totstandgekomen, tegelijkertijd met het Verdrag
van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme (Trb. 2006, 34) en het
Verdrag van de Raad van Europa inzake het witwassen, de opsporing, de inbeslagneming
en de confiscatie van opbrengsten van misdrijven en de financiering van terrorisme
(Trb. 2006, 104).Het Verdrag is op 1 februari 2008 in werking getreden.Het Verdrag is alomvattend en multidisciplinair van opzet en beoogt blijkens
artikel 1 het volgende te bewerkstelligen: (1) de voorkoming en bestrijding
van mensenhandel onder het waarborgen van de gelijkwaardigheid
van de geslachten («gender equality»), (2) het beschermen van
de mensenrechten van de slachtoffers van mensenhandel, (3) het ontwerpen van
een alomvattend kader voor de bescherming van en bijstand aan slachtoffers
en getuigen, (4) het verzekeren van een effectief onderzoek en een effectieve
vervolging en (5) het bevorderen van de internationale samenwerking bij de
bestrijding van mensenhandel.Het Verdrag is in zijn alomvattende en multidisciplinaire opzet ambitieus.
Het ziet op de aanpak van mensenhandel in brede zin. Daaronder vallen de voorkoming
en de bestrijding van mensenhandel, de bescherming van en de hulp aan slachtoffers,
en mensenrechten. Het Verdrag levert ook een bijdrage aan de aanpak van illegale
migratie van potentiële slachtoffers.Het Verdrag bestaat uit tien hoofdstukken: hoofdstuk I (doelstellingen,
reikwijdte, beginsel van non-discriminatie en begripsomschrijvingen), hoofdstuk
II (voorkoming, samenwerking en andere maatregelen), hoofdstuk III (maatregelen
om de rechten van slachtoffers te beschermen, waarbij gendergelijkheid wordt
gewaarborgd), hoofdstuk IV (materieel strafrecht), hoofdstuk V (onderzoek,
vervolging en procesrecht), hoofdstuk VI (internationale samenwerking en samenwerking
met het maatschappelijke middenveld), hoofdstuk VII (mechanisme van toezicht),
hoofdstuk VIII (verhouding tot andere internationale instrumenten), hoofdstuk
IX (wijzigingen van het Verdrag) en hoofdstuk X (slotbepalingen).Op het terrein van de mensenhandel en de bescherming van slachtoffers
ervan zijn enige belangrijke recente internationale instrumenten totstandgekomen.Voor
het Verdrag zijn in het bijzonder van belang het op 15 november 2000
te New York totstandgekomen Protocol inzake de preventie, bestrijding en bestraffing
van mensenhandel, in het bijzonder vrouwenhandel en kinderhandel, tot aanvulling
van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen transnationale grensoverschrijdende
misdaad (Trb. 2004, 35, hierna te noemen het Protocol), het op 25 mei
2000 te New York totstandgekomen Facultatief Protocol inzake de verkoop van
kinderen, kinderprostitutie en kinderpornografie bij het Verdrag inzake de
rechten van het kind (Trb. 2001, 63) en het kaderbesluit van de Raad van 19 juli
2002 inzake bestrijding van mensenhandel (2002/629/JBZ PbEG L 203, hierna
te noemen kaderbesluit).Het Verdrag is wat definitie en strafbaarstelling van mensenhandel betreft
geënt op het Protocol en het kaderbesluit. Het omvat niet slechts alle
vormen van seksuele uitbuiting, maar ook andere vormen van moderne slavernij.Op 1 januari 2005 is de wet van 9 december 2004 tot uitvoering
van internationale regelgeving ter bestrijding van mensensmokkel en mensenhandel
(Stb. 645) in werking getreden. Deze wet strekt onder meer tot uitvoering
van deze instrumenten.Volledigheidshalve vindt nog vermelding plaats van een aantal oude verdragen
op gebieden die gerelateerd zijn aan het Verdrag: het op 28 juni 1930
te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende de gedwongen of verplichte
arbeid (ILO nr. 29; Stb. 1933, 236), het op 17 juni 1999 te Genève
totstandgekomen Verdrag betreffende het verbod op en de onmiddellijke actie
voor de uitbanning van de ergste vormen van kinderarbeid (ILO nr. 182; Trb.
1999, 177), het op 28 juli 1951 te New York totstandgekomen Verdrag inzake
de status van vluchtelingen (Trb. 1951, 131) en het daarbij behorende op 31 januari
1967 te New York totstandgekomen Protocol betreffende de status van vluchtelingen
(Trb. 1967, 76) en het op 18 december 1979 te New York totstandgekomen
Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen
(Trb. 1980, 146). Ten slotte valt te noemen het op 2 december 1949 te
New York totstandgekomen Verdrag tot bestrijding van de handel in mensen en
de exploitatie van prostitutie. Het Koninkrijk is niet toegetreden tot dit
laatste verdrag, omdat het ook verplicht tot strafbaarstelling
van uitbating van meerderjarige personen die zich vrijwillig prostitueren.
Het Koninkrijk is nog wel partij bij het op 11 oktober 1933 te Genève
totstandgekomen Internationaal Verdrag ter bestrijding van de handel in meerderjarige
vrouwen (Stb. 1935, 598).Het Verdrag heeft wat zijn relatie met de Europese Unie betreft een gemengd
karakter, omdat het terreinen bestrijkt die vallen onder de bevoegdheden van
de Europese Gemeenschap (asiel, immigratie, buitengrenzen en terugkeer naar
het land van herkomst) en onder de bevoegdheden van de derde pijler (strafrechtelijke
samenwerking bij de bestrijding van criminaliteit). Zowel in de eerste als
in de derde pijler zijn bindende instrumenten totstandgekomen. Reeds is genoemd
het kaderbesluit inzake de bestrijding van mensenhandel. Op het terrein van
het vreemdelingenrecht verdient vermelding de Richtlijn betreffende de verblijfstitel
die in ruil voor samenwerking met de bevoegde autoriteiten wordt afgegeven
aan onderdanen van derde landen die het slachtoffer van mensenhandel zijn
of hulp hebben gekregen bij illegale immigratie (2004/81/EC, PbEG L 261).Over de delen van het Verdrag waarop de Gemeenschap bevoegd is, heeft
de Europese Commissie namens de Gemeenschap onderhandeld. De Gemeenschap zal
het Verdrag bekrachtigen.Het is niet nodig dat de bekrachtiging van het Verdrag door staten die
tevens lid zijn van de EU, en bekrachtiging daarvan door de Europese Gemeenschap
tegelijkertijd plaatsvinden, omdat de lidstaten voor de terreinen waarop de
Gemeenschap bevoegdheden heeft, reeds de noodzakelijke wetgevende maatregelen
hebben geïmplementeerd en dus uitvoering kunnen geven aan de verplichtingen
die voortvloeien uit het Verdrag waarvoor gemeenschapscompetentie bestaat.Het Verdrag richt zich tot staten partijen en op hun onderlinge betrekkingen.
Voor zover het Verdrag noopt tot wetgeving in Nederland, is deze reeds tot
stand gebracht dan wel zal deze worden opgenomen in uitvoeringswetgeving.
Deze uitvoeringswetgeving maakt onderdeel uit van een omvangrijke partiële
wijziging van het Wetboek van Strafrecht, Wetboek van Strafvordering en enige
andere wetten. Dat voorstel van wet wordt op korte termijn bij de Tweede Kamer
ingediend.Het Verdrag verplicht staten partijen tot het nemen van een groot aantal
beleidsmaatregelen of beveelt deze aan. Deze maatregelen zijn of worden genomen
in het kader van de uitvoering van het Nationaal Actieplan Mensenhandel. In
deze memorie zal worden ingegaan op de maatregelen die nodig zijn voor de
goedkeuring van het Verdrag. Het kabinet beschouwt het onderhavige Verdrag
mede als ondersteuning van zijn voornemens tot intensivering van de aanpak
van mensenhandel en van de bestrijding van de illegaliteit en criminaliteit
in de prostitutiebranche.Bij het Verdrag is een zogenoemd «explanatory report», een
gemeenschappelijke toelichting, opgesteld. Dit rapport geeft een authentieke
toelichting op en verantwoording van de artikelen van dit Verdrag. Het is
gepubliceerd op de website van de Raad van Europa (www.conventions.coe.int/Treaty/Commun/ListeTraites.asp?CM=8&C
L=ENG).2. Artikelsgewijze toelichting van het Verdrag2.1. Hoofdstuk I (doelstellingen, reikwijdte, beginsel
van non-discriminatie en begripsomschrijvingen)Artikel 1 (doelstellingen van het Verdrag)In de inleiding van deze memorie is reeds melding gemaakt van de brede doelstellingen van het Verdrag. Deze worden weergegeven in het eerste
lid. Het Verdrag ziet – evenals het Protocol – niet alleen op
strafrechtelijke bestrijding van mensenhandel, maar ook op de voorkoming ervan
en op bescherming van slachtoffers en de verbetering van hun positie. Het
Verdrag zet de aanpak van mensenhandel uitdrukkelijk mede in het perspectief
van de mensenrechten. Het grote belang van een gendergelijkheid wordt onderstreept,
omdat vrouwen en meisjes vaak slachtoffer zijn en specifieke bescherming behoeven.Het artikel stelt buiten twijfel dat internationale samenwerking onontbeerlijk
is voor een effectieve aanpak van (grensoverschrijdende) mensenhandel.In het tweede lid komt tot uitdrukking dat een specifiek monitoringmechanisme
een effectieve implementatie moet verzekeren. Daartoe wordt een «Group
of Experts on Action against Trafficking on Human Beings (GRETA) in het leven
geroepen (zie hierna de toelichting op hoofdstuk VII).Artikel 2 (reikwijdte)Het verdrag heeft een breed bereik. Het ziet op alle vormen van mensenhandel,
ongeacht of deze al dan niet grensoverschrijdend zijn of zich afspelen in
georganiseerd verband.Mensenhandel is meestal grensoverschrijdend, maar kan ook onderdanen of
ingezetenen in het eigen land treffen en hen brengen in een situatie van uitbuiting.Mensenhandel is het meest berucht als vorm van seksuele uitbuiting, in
het bijzonder in de prostitutiesector. Sinds 1 januari 2005 vinden ook
andere vormen van moderne slavernij uitdrukkelijk strafrechtelijke bescherming.
Het gaat daarbij om uitbuiting in de sociaal-economische sfeer.Artikel 3 (beginsel van non-discriminatie)Deze bepaling scherpt in dat de implementatie en uitvoering van de bepalingen
van het Verdrag gewaarborgd moeten zijn zonder enige vorm van discriminatie
op welke grond dan ook. De klassieke discriminatiegronden, ontleend aan artikel
14 van het op 4 november 1950 te Rome totstandgekomen Europese Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (Trb.
1951, 154), zijn hier vermeld.Artikel 4 (begripsomschrijvingen)De onderdelen a – d zijn een getrouwe kopie van artikel 3 van het
Protocol. Het Verdrag wil daarmee aansluiten bij het acquis dat de wereldgemeenschap
heeft bereikt.De omschrijving van mensenhandel is van belang voor de reikwijdte van
de verdragsverplichtingen, in het bijzonder voor de verplichting om mensenhandel
strafbaar te stellen. Voor de vervulling van de delictsomschrijving is niet
nodig dat de verhandelde persoon daadwerkelijk wordt uitgebuit. De omschrijving
van het misdrijf mensenhandel is neergelegd in artikel 273f Sr. De omschrijving
in artikel 273f Sr is ruimer, omdat ook de uiteindelijke uitbuiting als zodanig
en het profijt ervan zijn strafbaar gesteld.In onderdeel b is ter vermijding van elk misverstand verduidelijkt dat
de instemming van het slachtoffer niet relevant is wanneer een van de in onderdeel
a genoemde middelen (dreiging met of gebruik van geweld of andere vormen van
dwang etc.) is gebruikt.Ingevolge onderdeel c wordt het werven etc. van een kind met het oogmerk
van uitbuiting beschouwd als mensenhandel, ook al zijn geen van de in onderdeel
a genoemde middelen gebruikt.2.2. Hoofdstuk II (voorkoming, samenwerking en andere
maatregelen) Artikel 5 (voorkomen van mensenhandel)Deze bepaling verplicht partijen tot een breed scala van maatregelen om
mensenhandel te voorkomen. Het gaat om maatregelen, gericht op coördinatie,
de ontwikkeling van beleidsprogramma’s, de bevordering van een op mensenrechten
en gendergelijkheid gebaseerde aanpak, legale migratie en de vermindering
van de kwetsbaarheid van kinderen voor mensenhandel.Partijen hebben bij het nemen van maatregelen ruimte om eigen beleid en
beleidsprogramma’s te ontwikkelen.Met betrekking tot het eerste lid kan worden opgemerkt dat vanwege het
belang van een integrale aanpak van mensenhandel de verantwoordelijkheid daarvoor
is gedeeld door verschillende departementen. De algemene coördinatie
is in handen van het Ministerie van Justitie. Door het Ministerie van Justitie
wordt in verschillende overlegstructuren samengewerkt met verschillende partners
die zich bezighouden met de bestrijding van mensenhandel, waaronder ook NGO’s.
Op departementaal niveau vindt het Interdepartementaal Overleg mensenhandel
plaats waaraan de betrokken departementen deelnemen. Daarnaast vindt landelijke
afstemming over de aanpak van mensenhandel plaats bij de politie (landelijke
expertgroep mensenhandel) en het openbaar ministerie (portefeuillehouders
overleg mensenhandel). Met inachtneming van de uitgangspunten van het coalitieakkoord
wordt verder gewerkt aan intensivering van de dialoog en de samenwerking tussen
overheidsdiensten en NGO’s. De regering treft voorbereidingen tot het
instellen van een landelijke task force mensenhandel die regelmatig zal bijeenkomen
en waaraan de meest betrokken departementen en diensten zullen deelnemen.Nederland voldoet aan hetgeen in de overige leden van dit artikel is opgenomen.
De vele maatregelen ter voorkoming en bestrijding van mensenhandel zijn opgenomen
in het Nationaal Actieplan Mensenhandel van december 2004 en de aanvullende
maatregelen van februari 2006. In de aanvullende maatregelen is veel aandacht
voor de positie van kinderen die slachtoffer zijn van mensenhandel. Om te
voorkomen dat (minderjarige) personen slachtoffer worden zijn er speciale
voorlichtingsactiviteiten over mensenhandel. Informatie en advies hierover
is onder meer te krijgen bij Movisie, het kenniscentrum waar ook het Expertisepunt
Jeugdprostitutie is ondergebracht. Daarnaast zijn er andere organisaties waar
men terecht kan voor informatie, evenals het Internet waarop veel (overheids)materiaal
is te vinden. Verder is met subsidie van het Ministerie van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport (VWS) in 2005 aan het veel gebruikte voorlichtingspakket
voor het VMBO «Lang leve de liefde» van SOA Aids Nederland een
lesmodule over loverboys toegevoegd. Deze richt zich vooral op preventie en
weerbaarheid. De lokale GGD stimuleert het gebruik van dit lespakket op scholen.De voorlichting over migratie naar Nederland vindt plaats via de ambassades
in de desbetreffende landen. Daarnaast zijn er NGO’s op dit gebied actief
die zich via hun eigen kanalen richten op specifieke risicolanden.Artikel 6 (maatregelen de vraag te ontmoedigen)De belangrijkste doelstelling van het Nederlandse beleid is het voorkomen
van mensenhandel. Om dit doel te bereiken is in het Nationaal Actieplan en
de aanvullende maatregelen een aantal acties opgenomen. Deze acties richten
zich zowel op het punt van het uitwisselen van best practices als enkele specifieke
maatregelen zoals de maatschappijbrede voorlichtingscampagne Schijn Bedriegt, voorlichting aan ketenpartners om signalering in een vroeg stadium mogelijk te maken en het afsluiten van convenanten
met de landelijke dagbladen en huis-aan-huisbladen over de verplichtingen
die gelden voor advertenties van exploitanten van seksinrichtingen. Daarnaast
wordt in het EU Actieplan Mensenhandel prominent aandacht besteed aan vraagvermindering,
met name ook bij overige vormen van uitbuiting en het uitwisselen van goede
ervaringen naar aanleiding van projecten op lokaal niveau. Met ingang van
2007 heeft de Europese Unie 18 oktober benoemd als de Anti Mensenhandel
Dag in de EU. Deze dag staat in het teken van het voorkomen en bestrijden
van mensenhandel en wil het bewustzijn vergroten over het fenomeen dat in
de praktijk een grote inbreuk op mensenrechten betreft.Artikel 7 (grensmaatregelen)De artikelen 7 tot en met 9 behoren tot het beleidsterrein waarop de Europese
Gemeenschap bevoegd is. De in deze bepalingen opgenomen maatregelen zijn in
overeenstemming met het acquis communautaire.De artikelen 7 tot en met 9 zijn gemodelleerd naar de artikelen 11 tot
en met 13 van het Protocol.Eerste lidDeze bepaling verplicht partijen voor zover mogelijk tot aanscherping
van grenscontroles.In Nederland worden de controles aan de grensdoorlaatposten verricht om
na te gaan of de betrokken personen, hun vervoermiddelen en de voorwerpen
in hun bezit het grondgebied van de lidstaten mogen binnenkomen dan wel mogen
verlaten.Er vindt ook grensbewaking plaats buiten de grensdoorlaatposten en buiten
de vastgestelde openingstijden om te voorkomen dat personen zich aan de grenscontroles
onttrekken.Een ieder dient bij in- en uitreis aan een minimumcontrole te worden onderworpen.
Onderdanen van derde landen worden bij binnenkomst en uitreis aan een grondige
controle onderworpen.De grondslag voor de grenscontroles en grensbewaking in Nederland is uitgewerkt
in de artikelen 7 en 12 van Verordening 562/2006/EG van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 13 oktober 2006 (de Schengengrenscode;
PbEU L 105).Tweede tot en met vierde lidDeze bepalingen zien op de rol van vervoerders bij de controle van door
hen te vervoeren personen.Artikel 4 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) bevat een bepaling op basis
waarvan de vervoerder kan worden verplicht om een afschrift te maken van het
op de vreemdeling betrekking hebbende document voor grensoverschrijding. Deze
verplichting wordt thans alleen opgelegd aan bepaalde luchtvervoerders die
vreemdelingen rechtstreeks dan wel na transfer of transit naar Nederland vervoeren
vanaf een luchthaven die is aangewezen bij ministeriële regeling (zie
bijlage 1 bij het Voorschrift Vreemdelingen 2000). De lijst, waarin de nationaliteiten
en plaatsen staan vermeld, wordt samengesteld op basis van ervaringsgegevens.
In de praktijk verloopt het proces als volgt. De vervoerder maakt een afschrift
van de pagina’s met de persoons- en documentgegevens van het document
voor grensoverschrijding van de vreemdelingen die worden vervoerd. De vervoerder
overhandigt, na aankomst in Nederland, de gemaakte afschriften desgevraagd
aan de ambtenaar belast met de grensbewaking, indien bij inreis in Nederland
geen geldig document voor grensoverschrijding door de vreemdeling kan worden
overlegd.Als de vervoerder in strijd handelt met deze bepaling wordt de vervoerder gestraft met een hechtenis van ten hoogste zes maanden of geldboete
van de vierde categorie.In artikelen 5 en 65 van de Vw is de terugvervoerverplichting geregeld.
De vreemdeling aan wie de toegang is geweigerd, dient Nederland te verlaten
met het vervoer waarmee hij Nederland is binnengekomen of met een door de
grensbewaking aangewezen vervoermiddel.De vervoersonderneming vervoert op aanwijzing van een ambtenaar belast
met grensbewaking de vreemdeling naar een plaats buiten Nederland of zoekt
zonodig een ander vervoersmiddel. Als dit niet binnen een redelijke tijd mogelijk
is, kunnen de kosten van de uitzetting van de betrokken persoon uit Nederland
op die vervoersonderneming worden verhaald.Als de vervoerder zich niet houdt aan de afspraken zoals is bepaald in
artikelen 5 en 65 van de Vw kan hij worden gestraft met een hechtenis van
ten hoogste zes maanden en een geldboete van de tweede categorie.Vijfde lidDeze bepaling geeft partijen in overweging te voorzien in maatregelen
die nodig zijn om de toegang tot het grondgebied aan daders van mensenhandel
te weigeren of hun visa in te trekken.Op grond van artikel 13 juncto artikel 5, eerste lid, onderdeel e, van
de Schengengrenscode en artikel 3, eerste lid, onderdeel b, van de Vw kan
toegang worden geweigerd aan een vreemdeling als hij een gevaar vormt voor
de openbare orde of nationale veiligheid.Het visum kan worden ingetrokken indien de Korpschef constateert dat de
houder van een nog geldig visum niet of niet meer aan de voorwaarden van artikel
12 Vw (voorwaarden voor vrije termijn) voldoet. Een van de voorwaarden is
het feit dat de vreemdeling geen gevaar is voor de openbare orde of nationale
veiligheid. Indien dit wel het geval is, vervalt het recht op verblijf in
de vrije termijn van rechtswege en kan het visum worden ingetrokken.In het geval dat een vreemdeling nog geen toegang heeft tot het Schengengebied
kan het visum op grond van de Gemeenschappelijke Visum Instructie worden geannuleerd
indien achteraf is vastgesteld dat niet aan de voorwaarden voor visumafgifte
is voldaan. Een van de voorwaarden is dat er geen sprake mag zijn van een
gevaar voor de openbare orde of nationale veiligheid. Annulering van het visum
kan alleen aan de grens geschieden en dient te geschieden door de ambtenaar
belast met grensbewaking.Zesde lidBinnen de bestaande wettelijke kaders wordt op diverse locaties van de
met grenscontroles belaste diensten intensief samengewerkt in verschillende
verbanden en wordt, zowel op operationeel als op strategisch niveau, overleg
gevoerd. Verschillende systemen zijn ontwikkeld en initiatieven zijn in gang
gezet die zien op het uitwisselen van informatie. Een belangrijk informatiesysteem
is de Basisvoorziening Vreemdelingen (BVV). De BVV ondersteunt primair de
werkzaamheden van en tussen de verschillende ketenpartners in de vreemdelingenketen.
Dit betreft thans de volgende ketenpartners: Vreemdelingenpolitie (Vp), Koninklijke
Marechaussee (KMar), Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), het Ministerie
van Buitenlandse Zaken, Centraal Orgaan Asielzoekers (COA), Vreemdelingenkamers
(VK), de Raad van State (RvS), de dienst Zeehavenpolitie (ZHP) en de Dienst
Terugkeer en Vertrek. De Dienst Terugkeer en Vertrek is sinds begin 2007 operationeel.
De BVV is gekoppeld aan de «Verwijsindex voor personen in de strafrechtsketen»
(VIP). De gemeenten hebben een inkijkvoorziening op de BVV. Dit
geldt ook voor de Arbeidsinspectie en de Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst
(SIOD). De aankoppeling van de AIVD is in voorbereiding.Uitwisseling van gegevens wordt uiteraard geregeerd door de betreffende
regelgeving op het gebied van informatieopslag en -uitwisseling.Artikel 8 (betrouwbaarheid en controle van documenten)Met de invoering van Verordening (EG) nr. 2252/2004 van de Raad van de
Europese Unie van 13 december 2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken
van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en
reisdocumenten (PbEU L 385) moeten alle lidstaten van de Europese Unie een
biometrisch paspoort alsmede reisdocumenten invoeren die aan een aantal minimum
beveiligingseisen voldoen.Nederland voldoet al jaren aan de eisen van een goed doordacht en veilig
paspoort.Nederland heeft op 26 augustus 2006 de nieuwe generatie elektronische
reisdocumenten, Model 2006, geïntroduceerd. Met de invoering hiervan
voldoet Nederland aan de hiervoor genoemde EU-verordening betreffende normen
voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten
afgegeven paspoorten en reisdocumenten.Verder zijn er in het aanvraag- en uitgifteproces in Nederland diverse
beveiligingen ingebouwd om misverstanden en misbruik te voorkomen.Voor gemeenten, en meer in het bijzonder de afdelingen burgerzaken, is
er vanaf 1 oktober 2001 een aantal zaken in het werkproces rond
reisdocumenten veranderd. De eisen die in dit verband aan gemeenten worden
gesteld, zijn voor een belangrijk deel terug te vinden in de Paspoortuitvoeringsregeling
Nederland 2001, of kortweg PUN 2001. Nieuw is onder meer dat het zogenoemde
BeveiligingsNet vanaf 1 oktober 2001 onderdeel is van de PUN en
daarmee regelgeving is geworden. BeveiligingsNet is een hulpmiddel waarmee
kan worden nagegaan hoe veilig de opslag, uitgifte en administratie van reisdocumenten
in een gemeente verlopen. Naast het toetsen van de kwaliteit van de feitelijke
beveiligingsmaatregelen kan BeveiligingsNet gebruikt worden bij het opzetten,
invoeren of beoordelen van een beveiligingsplan.In BeveiligingsNet wordt het procesmatige karakter van de beveiligingsproblematiek
benadrukt. Gedacht moet worden aan zaken als de bewustwording bij medewerkers,
het streven naar continuïteit en de optimalisering van processen. Relevante
regelgeving wordt beschreven in korte inleidingen op de betreffende onderdelen.
Specifieke maatregelen of voorzieningen zijn waar nodig toegelicht.Teneinde de toepassing van de beveiligingsmaatregelen door gemeenten te
kunnen controleren, is een controlebepaling in de PUN 2001 (artikel 94) opgenomen.Artikel 9 (rechtmatigheid en rechtsgeldigheid van documenten)Het expertise centrum document- en identiteitsfraude te Schiphol controleert
binnen een redelijke termijn de rechtmatigheid en rechtsgeldigheid van de
reis- en identiteitsdocumenten die door Nederland zijn afgegeven.2.3. Hoofdstuk III (maatregelen om de rechten van
slachtoffers te beschermen, waarbij gendergelijkheid wordt gewaarborgd)Artikel 10 (identificatie van de slachtoffers)Artikel 10 ziet op bescherming van slachtoffers van mensenhandel. Het
identificeren van slachtoffers van mensenhandel in een zo vroeg mogelijk stadium
is één van de grootste uitdagingen waarvoor autoriteiten staan.
Het belangrijkste hulpmiddel hierbij is de zogenoemde signalenlijst die door
de politie in samenwerking met vele verschillende organisaties is opgesteld.
Deze lijst is verspreid onder alle betrokken organisaties en instanties die
mogelijk te maken krijgen met slachtoffers van mensenhandel. In samenspraak
met de verschillende ketenpartners is deze lijst recentelijk aangepast op
basis van de meest actuele informatie.In de opleiding van de politie is een module mensenhandel opgenomen. Het
expertisecentrum mensenhandel en mensensmokkel verzorgt ook opleidingen mensenhandel
voor andere instanties zoals de Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst
(SIOD), het COA en de Dienst Terugkeer en Vertrek. Daarbij is ook aandacht
voor de positie van het slachtoffer. Het Studiecentrum Rechtspleging verzorgt
dergelijke trainingen voor het openbaar ministerie.In het geval aannemelijk is dat het slachtoffer minderjarig is, wordt
in de voogdij voorzien door de Stichting NIDOS. Bij het beoordelen van de
vraag of het kind zou kunnen terugkeren naar het land van herkomst wordt onderzocht
of er familie is en of het mogelijk en verantwoord is dat deze het kind opvangt.Artikel 11 (bescherming van het privé-leven)Slachtoffers van mensenhandel zijn kwetsbaar. De Nederlandse wetgeving
verzekert dat persoonsgegevens over hen worden behandeld overeenkomstig het
doel waarvoor ze zijn verzameld, mede ter bescherming van hun persoonlijke
levenssfeer.De Nederlandse media leggen terughoudendheid aan de dag ten aanzien van
openbaarmaking van gegevens over slachtoffers van strafbare feiten.Artikel 12 (hulp aan slachtoffers)Het Nationaal Actieplan Mensenhandel en de aanvullende maatregelen bevatten
veel actiepunten die betrekking hebben op de hulp aan slachtoffers, variërend
van het verbeteren van de informatie over slachtoffers en aan slachtoffers
(informatiepositie van de overheid, herkomstlanden, aantallen) tot de opvang
van slachtoffers. De registratie van slachtoffers (vrouwen en mannen) is belegd
bij de Stichting tegen Vrouwenhandel. Slachtoffers van mensenhandel kunnen
net zoals andere slachtoffers van strafbare feiten in aanmerking komen voor
gesubsidieerde rechtsbijstand door een advocaat. Slachtofferhulp Nederland
heeft met het oog op een betere hulpverlening aan slachtoffers van misdrijven
de laatste jaren geïnvesteerd in verdere professionalisering door het
aannemen van juridisch geschoolde krachten die voor een deel ook juridische
hulp bieden. Daarnaast kunnen slachtoffers onder gelijke voorwaarden als andere
slachtoffers van geweldsdelicten voor compensatie van geleden schade een beroep
doen op het Schadefonds Geweldsmisdrijven.Slachtoffers van mensenhandel kunnen gebruik maken van een zogeheten bedenktijd
gedurende welke zij (maximaal drie maanden) kunnen nadenken of zij aangifte
willen doen of niet. Het slachtoffer dat gebruik wenst te maken van de bedenktijd,
heeft gedurende die bedenktijd recht op veilige opvang, medische, sociale
en psychologische ondersteuning, rechtshulp en een uitkering om te kunnen
voorzien in de kosten van levensonderhoud en is verzekerd tegen
ziektekosten. Indien nodig kan een tolk worden ingeschakeld.Na aangifte krijgen zij een verblijfsvergunning en hebben zij als legaal
verblijvende vreemdeling toegang tot de meeste voorzieningen. Naast de hiervoor
genoemde voorzieningen betreft dit ook toegang tot huisvesting, onderwijs,
studiefinanciering en werk. Het doen van aangifte is geen absolute voorwaarde
voor iedere vorm van hulp. Binnenkort zal het Vreemdelingenbesluit worden
gewijzigd waardoor ook slachtoffers die geen aangifte doen maar wel anderszins
medewerking verlenen aan politie en Justitie, in het bezit worden gesteld
van een verblijfsvergunning die toegang geeft tot voorzieningen, voor zover
en zolang het OM hun aanwezigheid in Nederland vordert. Slachtoffers die geen
aangifte doen en die geen aanspraak maken op een verblijfsvergunning die niet
gerelateerd is aan hun slachtofferschap, kunnen op dit moment al in verband
met zeer schrijnende bijzondere omstandigheden in aanmerking komen voor een
verblijfsvergunning. Om aanspraak te kunnen maken op medische hulp in urgente
situaties is een verblijfsvergunning geen voorwaarde. Voor de toegang tot
onderwijs voor minderjarigen is het evenmin een voorwaarde.Artikel 13 (periode van herstel en bezinning)Deze bepaling voorziet in een periode van herstel en bezinning voor slachtoffers
van mensenhandel.De Vreemdelingencirculaire 2000 bepaalt in hoofdstuk B9 dat de politie
bij een geringe aanwijzing van mensenhandel de vreemdeling dient te wijzen
op de in de B9-regeling omschreven rechten, waaronder het recht op een zogeheten
bedenktijd voor een periode van maximaal 3 maanden. Binnen deze periode kan
het slachtoffer bepalen of het medewerking wil verlenen aan de opsporing en
de vervolging van de verdachte. De bedenktijd vervalt op het moment dat aangifte
wordt gedaan dan wel na drie maanden. Gedurende de bedenktijd wordt het vertrek
uit Nederland opgeschort.Artikel 14 (verblijfsvergunning)Dit artikel bepaalt in welke situaties slachtoffers van mensenhandel in
aanmerking komen voor een verblijfsvergunning.De Minister van Justitie kan bepalen dat er dusdanige humanitaire factoren
in het geding zijn dat het verlenen van verblijf aan een slachtoffer aangewezen
is.De Vreemdelingencirculaire 2000 bepaalt in Hoofdstuk B9 dat een slachtoffer
dat aangifte doet van mensenhandel daarop een verblijfsvergunning ontvangt.
Deze wordt verleend met een geldigheidsduur van een jaar en wordt telkens
verlengd zolang als de strafrechtelijke procedure tegen de verdachte loopt.
Daarna kan een aanvraag worden gedaan voor permanent verblijf. Een getuige
van mensenhandel die aangifte doet kan eveneens een verblijfsvergunning krijgen
indien en voor zolang het openbaar ministerie zijn of haar aanwezigheid in
Nederland noodzakelijk acht. Binnenkort zal het Vreemdelingenbesluit worden
gewijzigd zodat ook slachtoffers die geen aangifte doen maar wel medewerking
verlenen aan opsporing en vervolging, een verblijfsvergunning kunnen krijgen
conform de procedure die geldt voor getuige-aangevers. Aangezien het slachtoffers
betreft wordt in dit geval wel bedenktijd gegund.De Vreemdelingenwet bepaalt in artikelen 18 en 19 de gronden voor intrekking
en niet-verlenging van een reguliere verblijfsvergunning.Een slachtoffer van mensenhandel dat asiel in Nederland heeft aangevraagd
kan te allen tijde aangifte van mensenhandel doen en heeft vervolgens
de keuze om de asielprocedure af te wachten of gebruik te maken van de B9-procedure
op grond waarvan hem een reguliere verblijfstitel wordt verleend. Kiest het
slachtoffer voor dit laatste dan wordt het asielverzoek op grond van artikel
29, eerste lid, onderdeel b, van de Vw afgewezen. Na afloop van de B9-procedure
heeft het slachtoffer wederom het recht om asiel te vragen. Dit asielverzoek
zal op de inhoud worden behandeld als ware het een eerste asielverzoek. Het
systeem van de Vreemdelingenwet maakt het niet mogelijk twee verblijfsrechtelijke
procedures tegelijkertijd te voeren of asiel te verlenen zolang men rechtmatig
verblijft op grond van een reguliere verblijfstitel. Het recht om asiel te
vragen zelf wordt door de aangifte en de B9-procedure niet aangetast.Artikel 15 (schadeloosstelling en rechtsmiddelen)De Nederlandse wetgeving voorziet in schadeloosstelling van slachtoffers
van strafbare feiten. Slachtoffers worden over hun rechten geïnformeerd
en kunnen in aanmerking komen voor gefinancierde rechtsbijstand.Een benadeelde partij kan zich voegen in het strafproces terzake van zijn
vordering tot schadevergoeding. De rechter kan een schadevergoedingsmaatregel
opleggen.Zo nodig kan het slachtoffer zich wenden tot het Schadefonds geweldsmisdrijven
dan wel een vordering instellen bij de civiele rechter.Artikel 16 (repatriëring en terugzending van slachtoffers)Deze bepaling is geïnspireerd door artikel 8 van het Protocol. Zij
ziet op de terugkeer van slachtoffers naar het land van herkomst.Nederlandse onderdanen en vreemdelingen met een legale verblijfstatus
in Nederland die buiten Nederland slachtoffer zijn geworden van mensenhandel
hebben het recht op wedertoelating tot Nederland en op ondersteuning hierbij
van de overheid.Het land van bestemming dat het slachtoffer terugzendt, doet zulks met
inachtneming van de veiligheid van het slachtoffer en bij voorkeur op vrijwillige
basis.De verplichtingen ingevolge deze bepaling zijn verenigbaar met het acquis
communautaire. De Europese Gemeenschap onderhandelt momenteel met verschillende
landen over een verdrag over de overname van personen die illegaal op het
grondgebied van de lidstaten binnenkomen en verblijven.In het geval het minderjarigen betreft staan bij de afweging of het kind
kan worden teruggezonden het belang van het kind en de vraag of voorzien wordt
in veilige opvang in het land van herkomst voorop.Artikel 17 (gendergelijkheid)Het Nederlandse beleid voor slachtoffers van mensenhandel wordt uitgevoerd
in de context van en in overeenstemming met het eerdergenoemde Verdrag inzake
de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen.2.4. Hoofdstuk IV (materieel strafrecht)Artikel 18 (strafbaarstelling van mensenhandel)Dit artikel verplicht tot strafbaarstelling van opzettelijk gepleegde
mensenhandel, zoals omschreven in artikel 4. Artikel 4 volgt als gezegd de
omschrijving van mensenhandel in het Protocol en het kaderbesluit.Mensenhandel zoals omschreven in artikel 4 bestaat uit drie elementen.
Het gaat (1) om een aantal gedragingen (werven, vervoeren, overbrengen, bieden
van onderdak, opnemen), (2) gepaard met bepaalde middelen (dreiging
met of gebruik van geweld, ontvoering, bedrog, misleiding, machtsmisbruik,
misbruik van een kwetsbare positie, verstrekken of ontvangen van geld of voordeel
teneinde de instemming van een persoon te verkrijgen die zeggenschap heeft
op een andere persoon), (3) ten behoeve van uitbuiting (ten minste uitbuiting
van prostitutie van anderen of andere vormen van seksuele uitbuiting, gedwongen
arbeid of diensten, slavernij of praktijken die daarmee vergelijkbaar zijn,
onderworpenheid of de verwijdering van organen). Voor de vervulling van de
delictsomschrijving is niet nodig dat de verhandelde persoon daadwerkelijk
is uitgebuit.De in artikel 4 omschreven feiten zijn strafbaar gesteld in artikel 273f
Sr, strekkende tot uitvoering van Protocol en kaderbesluit. Artikel 273f Sr
stelt ook uitbuiting op zich en het trekken van profijt daarvan strafbaar.Artikel 19 (strafbaarstelling van het gebruik maken van
de diensten van een slachtoffer)Deze bepaling geeft partijen in overweging strafbaar te stellen degene
die gebruik maakt van de diensten die het voorwerp van uitbuiting zijn, zoals
omschreven in artikel 4, onderdeel a, in de wetenschap dat de dienstverlener
een slachtoffer van mensenhandel is. De bepaling beoogt klanten aan te pakken
die diensten kopen van een slachtoffer van mensenhandel en daardoor een rol
spelen in de uitbuiting, zonder zelf uitbuiter te zijn.In het coalitieakkoord van het huidige kabinet wordt onder meer gewezen
op het belang van een krachtige aanpak van misstanden in de prostitutiebranche,
en op het belang van een meer persoonlijke aansprakelijkheid (met inbegrip
van de aanpak van klanten van minderjarige en illegale prostituees). Bij die
aanpak zullen waar nodig nieuwe middelen en gewijzigde wetgeving worden ingezet
(zie Kamerstukken II 2006/07, 30 891, nr. 4, p. 28).Het is van groot belang dat de klant ervan doordrongen is of wordt dat
hij van het gebruik van de diensten van de dienstverlener dient af te zien,
als hij weet dat deze zich bevindt in een uitbuitingsituatie.Nagegaan zal worden welke mogelijkheden er zijn de klant die bewust profiteert
van een uitbuitingssituatie, aan te spreken op zijn gedrag, zonder risico
van contra productieve effecten op de aanpak van mensenhandel. De uitkomsten
hiervan zullen, tezamen met de indiening van het wetsvoorstel Kaderwet vergunningen
prositutite, aan de Tweede Kamer worden meegedeeld in 2008.Artikel 20 (strafbaarstelling van handelingen die verband
houden met reis- of identiteitsdocumenten)Artikel 20, onderdelen a en b, stelt strafbaar het vervalsen van reis-
of identiteitsdocumenten en het verwerven of leveren daarvan. Deze bepalingen
zijn gemodelleerd naar artikel 6, eerste lid, van het op 15 november
2000 te New York totstandgekomen Protocol tegen de smokkel van migranten over
land, over zee en door de lucht, tot ter aanvulling van het Verdrag van de
Verenigde Naties tegen grensoverschrijdende georganiseerde misdaad (Trb. 2004,
36). Deze feiten zijn strafbaar gesteld in artikel 231 Sr.Onderdeel c stelt strafbaar het achterhouden, verwijderen, verbergen,
beschadigen of vernietigen van een dergelijk document van een ander. Deze
feiten zijn strafbaar gesteld in artikel 321 Sr (verduistering), artikel 350
Sr (zaaksbeschadiging) en de artikelen 416 tot en met 417bis Sr (heling).Artikel 21 (poging en medeplichtigheid of uitlokking)Poging tot het plegen van misdrijven, medeplichtigheid daaraan en het
uitlokken van een strafbaar feit zijn strafbaar in Nederland.Artikel 22 (aansprakelijkheid van rechtspersonen)Deze bepaling verplicht tot vestiging van de aansprakelijkheid van rechtspersonen
voor strafbare feiten die gepleegd zijn door een leidinggevende binnen de
rechtspersoon en die in het voordeel van de rechtspersoon zijn gepleegd.Artikel 51 Sr voorziet in strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen.Artikel 23 (sancties en maatregelen)Ingevolge deze bepaling moet worden voorzien in doeltreffende, evenredige
en afschrikkende straffen voor natuurlijke personen en wat mensenhandel betreft
in vrijheidsstraffen die uitlevering mogelijk maken, in doeltreffende, evenredige
en afschrikkende strafrechtelijke en niet strafrechtelijke sancties en maatregelen,
waaronder geldboetes, voor rechtspersonen, in inbeslagneming van hulpmiddelen
en opbrengsten, en in sluiting van inrichtingen die gebruikt zijn voor mensenhandel.De Nederlandse wetgeving voorziet in deze straffen, sancties en maatregelen.Artikel 24 (verzwarende omstandigheden)Artikel 273f, derde tot en met zevende lid, Sr juncto artikel 251 Sr en
artikel 44 Sr voorzien in strafverzwaring voor onder meer de in artikel 24
genoemde omstandigheden.Artikel 25 (eerdere veroordelingen)Het staat de Nederlandse rechter vrij om rekening te houden met onherroepelijke
veroordelingen, uitgesproken in een andere verdragspartij.Aantekening verdient dat in de Europese Unie overeenstemming is bereikt
over een kaderbesluit dat de lidstaten verplicht erin te voorzien dat aan
in een andere lidstaat uitgesproken onherroepelijke veroordeling gevolgen
kunnen worden verbonden die gelijkwaardig zijn aan gevolgen die kunnen worden
verbonden aan een eerdere veroordeling in het eigen land.Artikel 26 (bepaling inzake het niet opleggen van straf)Ingevolge deze bepaling moeten partijen voorzien in de mogelijkheid dat
geen straf wordt opgelegd aan het slachtoffer voor betrokkenheid bij onrechtmatige
handelingen waartoe het is gedwongen.Artikel 9a Sr voorziet in de mogelijkheid van schuldigverklaring zonder
oplegging van straf, als strafzaken van deze aard aan het oordeel van de rechter
worden onderworpen.2.5. Hoofdstuk V (onderzoek, vervolging en procesrecht)Artikel 27 (verzoeken van partijen en ambtshalve verzoeken)Het eerste lid bepaalt dat het doen van aangifte of het indienen van een
klacht geen voorwaarde is voor opsporing en vervolging.Nederland voldoet aan deze verplichting, aangezien de in het Verdrag omschreven
strafbare feiten geen klachtdelict zijn.Wat de aangifte betreft kan het nog volgende worden opgemerkt. De aanwijzing mensenhandel van het openbaar ministerie, die per 1 april
2006 in werking is getreden, beschrijft de wijze van benadering van het slachtoffer
in relatie tot het doen van aangifte en de procedure die hiervoor gevolgd
wordt. Indien het slachtoffer geen aangifte wenst te doen, biedt het sturingsmodel
Informatie Gestuurde Opsporing (IGO) mogelijkheden tot een succesvolle opsporing
over te gaan. Men is hierdoor niet exclusief afhankelijk van de verklaring
van het slachtoffer. Informatie kan immers ook worden aangedragen door artsen,
GGD-en, ziekenhuizen, scholen, maatschappelijk werk, de Raad voor de Kinderbescherming
en Bureau Jeugdzorg, COA alsmede werkgevers, exploitanten en klanten. De aanwijzing
mensenhandel geeft aan dat de aangifte wordt opgenomen door het regiokorps
waar het gesprek heeft plaatsgevonden en dat contact wordt opgenomen met de
korpsexpert indien blijkt dat de feiten zich in een andere regio hebben plaatsgevonden.
Dit geldt ook in situaties waarbij de feiten in een ander land hebben plaatsgevonden.Het tweede lid is ontleend aan artikel 11, tweede lid, van het kaderbesluit
inzake de status van slachtoffers in het strafproces. Het beoogt te verzekeren
dat aangiftes, gedaan in het land waar het slachtoffer woont, worden doorgeleid
naar de bevoegde instanties van het land waar het feit is gepleegd. Deze handelwijze
is gebruikelijk binnen de strafrechtelijke samenwerking tussen landen.Het derde lid beoogt te bewerkstelligen dat organisaties op het terrein
van de bestrijding van mensenhandel of de bescherming van mensenrechten het
slachtoffer kunnen bijstaan in de strafprocedure inzake mensenhandel, zulks
in overeenstemming met het nationale recht. Het Artikel 51e Sv voorziet in
de mogelijkheid dat de benadeelde partij wordt bijgestaan. Vertegenwoordiging
dient te geschieden door een advocaat.Artikel 28 (bescherming van slachtoffers, getuigen en
personen die met de gerechtelijke autoriteiten samenwerken)Artikel 30 (rechtszittingen)De Nederlandse wetgeving en strafrechtspraktijk voorzien in adequate bescherming
van slachtoffers en getuigen en personen die met de gerechtelijke autoriteiten
samenwerken tegen intimidatie en mogelijke represailles. De aanwijzing mensenhandel
beschrijft dat in elke situatie een belangenafweging moet worden gemaakt tussen
de bescherming van de persoonlijke levenssfeer, de veiligheid en gezondheid
van het slachtoffer en het recht van de verdachte om het slachtoffer te (doen)
ondervragen. Het openbaar ministerie kan voorstellen om het slachtoffer te
horen buiten aanwezigheid van de verdachte. Het is wenselijk dit ontbreken
van de mogelijkheid tot (rechtstreekse) ondervraging door de verdediging te
compenseren. In een zeer beperkt aantal gevallen kan het slachtoffer worden
aangemerkt als een bedreigde getuige en anoniem worden gehoord door de rechter-commissaris.
Daarnaast staat het getuigen-beschermingsprogramma ter beschikking indien
aan de in artikel 226 Sv gestelde voorwaarden is voldaan.Artikel 29 (gespecialiseerde autoriteiten en coördinerende
instanties)Centraal in de coördinatie van strafrechtelijke onderzoeken staat
het Expertisecentrum mensenhandel/mensensmokkel (EMM) van de Nationale Recherche.
Dit centrum fungeert als centraal informatiepunt in operationele samenwerking.
Bij het EMM wordt informatie aangeleverd door instanties die betrokken zijn
bij toezicht, controle, opsporing en hulpverlening inzake mensenhandel. Zowel
bij de politie als bij het openbaar ministerie zijn coördinatiestructuren
opgezet en zijn linken gelegd tussen deze structuren om de uitwisseling te
optimaliseren.Het Nationaal Actieplan Mensenhandel voorziet in een verbetering van het opleiding- en trainingsprogramma van alle betrokken ketenpartners
ter bescherming van de positie van slachtoffers. Hierbij komen onder meer
aspecten van de positie van slachtoffers in het strafproces, beschikbare hulpprogramma’s
en het identificeren van slachtoffers aan de orde.In het explanatory report bij het Verdrag wordt het «Nederlandse
model» specifiek aangehaald met betrekking tot de taken en verantwoordelijkheden
van een onafhankelijk Nationaal Rapporteur.Artikel 31 (rechtsmacht)Artikel 31, eerste lid, onderdelen a tot en met c, verplicht tot vestiging
van jurisdictie, wanneer het feit op het eigen grondgebied of aan boord van
een eigen schip of vliegtuig is gepleegd. Hierin voorzien de artikelen 2 en
3 Sr.Artikel 31, eerste lid, onderdeel d, verplicht tot vestiging van rechtsmacht
voor feiten, gepleegd buiten het eigen land door een onderdaan of een staatloze
die in dat land een vaste woon- of verblijfplaats heeft, indien het feit naar
het recht van de plaats delict strafbaar is of het feit is gepleegd buiten
de rechtsmacht van enige staat.Ingevolge artikel 5, eerste lid, onderdeel 2°, Sr bestaat rechtsmacht
voor door Nederlanders buiten Nederland gepleegde
misdrijven voor zover die naar het recht van de plaats delict strafbaar zijn.
Er bestaat dus geen rechtsmacht in Nederland, voor zover het feit is gepleegd
door een Nederlander buiten de territoriale rechtsmacht van enige staat.De eis van dubbele strafbaarheid, neergelegd in onderdeel 2°, geldt
ingevolge onderdeel 3° van het eerste lid, niet voor zedenmisdrijven en
mensenhandel, gepleegd ten aanzien van personen onder 18 jaar. Voor die misdrijven
bestaat dus rechtsmacht, ook al zou het feit naar het recht van de plaats
delict niet strafbaar zijn. Er is in die gevallen dus ook rechtsmacht, wanneer
het feit is begaan buiten de rechtsmacht van enige staat.Nederland kent in het algemeen geen rechtsmacht voor feiten die door een vreemdeling buiten Nederland zijn gepleegd. Ingevolge
artikel 5a Sr bestaat wél jurisdictie voor zedenmisdrijven en mensenhandel
ten aanzien van personen onder de 18 jaar, gepleegd buiten Nederland door
een vreemdeling die in Nederland een vaste woon- of verblijfplaats heeft.Artikel 31, eerste lid, onderdeel e, verplicht tot vestiging van rechtsmacht
voor feiten gepleegd tegen een eigen onderdaan. Nederland kent geen algemene
regeling voor rechtsmacht voor strafbare feiten tegen Nederlandse slachtoffers.Artikel 31, tweede lid, voorziet in de mogelijkheid om rechtsmacht, bedoeld
in de onderdelen d en e, niet of gedeeltelijk toe te passen. Blijkens artikel
45 is dit het enige voorbehoud dat het Verdrag toelaat.Het Koninkrijk der Nederlanden zal van de mogelijkheid tot het maken van
dit voorbehoud geen gebruik maken om de navolgende redenen. Mensenhandel is
een zeer ernstig misdrijf, dat vaak wordt begaan in het kader van georganiseerde
en grensoverschrijdende criminaliteit. Het grijpt diep in in het leven van
de slachtoffers ervan. Mensenhandel schokt onze rechtsorde ernstig en over
de strafwaardigheid en de noodzaak tot strafbaarstelling en effectieve vervolging
ervan bestaat in de wereldgemeenschap een grote mate van overeenstemming.De regering is daarom van mening dat Nederland gelet op de aard van dit
misdrijf moet kiezen voor de maximale beschermingsomvang die het Verdrag biedt.
Zoals wordt opgemerkt in het Explanatory Report betreffende dit verdrag (§ 333)
is het eigen aan de criminaliteit op dit terrein dat de relevante gedragingen
verspreid over verschillende landen plaatsvinden. Om te voorkomen dat als
gevolg daarvan effectief strafrechtelijk optreden wordt belemmerd, voorziet
het verdrag in een ruime rechtsmacht ook voor landen van herkomst
en nationaliteit van de slachtoffers. Daarom acht de regering het onwenselijk
ter zake een voorbehoud te maken. Dit betekent dat de rechtsmacht voor de
in het Verdrag omschreven strafbare feiten op drie punten zal worden uitgebreid.In de eerste plaats zal worden voorzien in rechtsmacht voor feiten buiten
de rechtsorde van enige staat gepleegd door Nederlanders onderscheidenlijk
niet-Nederlanders met een vaste woon- of verblijfplaats in Nederland, voor
zover die feiten niet reeds vallen onder artikel 5, eerste lid, onderdeel
3°, onderscheidenlijk artikel 5a, eerste lid, Sr.In de tweede plaats zal worden voorzien in rechtsmacht voor feiten buiten
Nederland gepleegd door niet-Nederlanders met een vaste woon- of verblijfplaats
in Nederland, voor zover die feiten niet reeds vallen onder 5a, eerste lid,
Sr. Voor die uitbreiding zal het vereiste van dubbele strafbaarheid gelden.In de derde plaats zal worden voorzien in rechtsmacht voor feiten gepleegd
tegen Nederlanders.Deze uitbreiding van rechtsmacht wordt opgenomen in de eerder in deze
memorie van toelichting genoemde partiële wijziging van het Wetboek van
Strafrecht, Wetboek van Strafvordering en enige andere wetten. In de toelichting
op de voorgestelde uitvoeringswetgeving zal op de vestiging van rechtsmacht
in het kader van dit verdrag en in de toekomst overigens nader worden ingegaan.Het derde lid is voor Nederland niet relevant, omdat Nederland reeds bevoegd
is eigen onderdanen uit te leveren.Het vierde lid houdt partijen voor met elkaar te overleggen, wanneer meer
dan een partij aanspraak maakt op rechtsmacht.2.6. Hoofdstuk VI (internationale samenwerking en
samenwerking met het maatschappelijk middenveld)Artikel 32 (algemene beginselen en maatregelen die van
toepassing zijn op de internationale samenwerking)De Nederlandse regering ziet de bestrijding van mensenhandel en de bescherming
van slachtoffers als een prioriteit in de aanpak van georganiseerde criminaliteit.
Dit heeft onder andere geleid tot het benoemen van bestrijding van mensenhandel/mensensmokkel
als één van de speerpunten in de strijd tegen de georganiseerde
criminaliteit van de Nationale Recherche waarbij versterking van de internationale
samenwerking een belangrijk aspect is.Dat betekent dat Nederland intensief gebruik maakt van internationale
regelgeving en praktische samenwerkingsverbanden in de gezamenlijke aanpak
van mensenhandel. Op Europees niveau heeft ook de JBZ raad in juni 2007 de
bestrijding van mensenhandel benoemd als een van de prioriteiten in de bestrijding
van de georganiseerde criminaliteit. Nederland zal in samenwerking met de
betrokken EU-lidstaten actief uitvoering geven aan de actiepunten die aan
deze prioriteit is gekoppeld.Artikel 33 (maatregelen die betrekking hebben op bedreigde
of vermiste personen)Dit artikel sluit aan bij artikel 28 van dit Verdrag en betreft het waarschuwen
van autoriteiten in andere landen indien informatie beschikbaar is gekomen
dat slachtoffers, getuigen of personen die met justitiële autoriteiten
meewerken gevaar lopen. Nederlandse praktijk is dat opsporingsautoriteiten
hun buitenlandse ambtgenoten informeren indien informatie is verkregen dat
slachtoffers, getuigen en personen die meewerken met justitiële autoriteiten
gevaar lopen. In aanvulling hierop kan nog worden gemeld dat de Telecombedrijven
in de EU landen juni 2007 op voorstel van de Europese Commissie
een akkoord hebben ondertekend voor één unieke Europese hotline
voor het opgeven van vermiste kinderen.Artikel 34 (informatie)Binnen de bestaande internationale kaders van politiële en justitiële
informatie uitwisseling bestaan voldoende mogelijkheden tot het uitwisselen
van informatie over lopende zaken. Hierbij wordt verwezen naar de vele nationale
en internationale regelgeving hierover die ook van toepassing is op spontane
informatie uitwisseling tussen opsporingsdiensten.Artikel 35 (samenwerking met het maatschappelijk middenveld)De Nederlandse situatie voorziet al in een samenwerking tussen overheidsfunctionarissen
en het maatschappelijke middenveld. De landelijke task force mensenhandel
waarover in artikel 5 wordt gesproken is ook bij dit artikel relevant.2.7. Hoofdstuk VII (mechanisme van toezicht)Artikel 36 (groep van deskundigen inzake actie tegen mensenhandel)Artikel 37 (comité van partijen)Artikel 38 (procedure)Het is van groot belang dat een effectief monitoring mechanisme bestaat
om toezicht uit te oefenen op de goede uitvoering van dit brede Verdrag. Daarom
voorziet het Verdrag in de vorming van een groep van minimaal 10 tot maximaal
15 onafhankelijke deskundigen, GRETA genoemd, die belast is met deze monitoring
en evaluatie. Deze groep is evenwichtig samengesteld wat de verhouding van
mannen en vrouwen, geografische spreiding en multidisciplinaire deskundigheid
betreft. De leden worden gekozen door de staten die partij zijn bij het Verdrag
voor een periode van vier jaar die eenmaal kan worden verlengd.Een soortgelijk regime bestaat bij het op 4 november 1999 te Straatsburg
totstandgekomen Burgerrechterlijk Verdrag inzake corruptie (GRECO; Trb. 2005,
78).GRETA voert de evaluatie uit in rondes. GRETA stelt een concept evaluatierapport
op dat voor commentaar wordt gezonden naar het onderzochte land. Het definitieve
rapport met eventuele conclusies wordt gezonden naar dit land en het Comité
van de Partijen.2.8. Hoofdstuk VIII (verhouding tot andere internationale
instrumenten)Artikel 39 (verhouding tot het Protocol inzake de preventie,
bestrijding en bestraffing van mensenhandel, in het bijzonder vrouwenhandel
en kinderhandel, tot aanvulling van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen
transnationale georganiseerde misdaad)Aangezien het Verdrag gedeeltelijk is geënt op het wereldwijde Protocol
is er voor gekozen uitdrukkelijk te bepalen dat het Verdrag geen afbreuk doet
aan dit Protocol en de door het Protocol geboden bescherming beoogt te verbeteren
en de daarin vastgestelde normen verder te ontwikkelen.Artikel 40 (verhouding tot andere internationale instrumenten)Dit artikel regelt de verhouding met andere internationale instrumenten.
Dit is een gebruikelijke bepaling, die ook is opgenomen in andere, eerder genoemde, verdragen van de Raad van Europa, laatstelijk in het Verdrag
van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme en het Verdrag ter voorkoming
van terrorisme en het Europees Verdrag inzake het witwassen, de opsporing,
de inbeslagneming en de confiscatie van opbrengsten van misdrijven en de financiering
van terrorisme.Het derde lid bevat de zogenoemde disconnectie-clausule en is specifiek
gericht op regeling van de relatie tussen de Raad van Europa en de EU/EG.
Partijen die tevens lid zijn van de EU, passen in hun wederzijdse betrekkingen
regels van de Europese Gemeenschap en de EU toe voor zover op het desbetreffende
specifieke terrein zulke regels van toepassing zijn, onverminderd het onderwerp
en het doel van het Verdrag en onverminderd de volledige toepassing ervan
ten opzichte van andere partijen.2.9. Hoofdstuk IX (wijzigingen van het Verdrag)Artikel 41 (wijzigingen)Deze bepaling bevat voorziet in een rol van GRETA bij de beoordeling van
voorstellen van een partij, houdende wijziging van het Verdrag.2.10. Hoofdstuk X (slotbepalingen)Artikel 42 (ondertekening en inwerkingtreding) Artikel
43 (toetreding tot het Verdrag) Artikel 44 (territoriale toepassing) Artikel
45 (voorbehouden) Artikel 46 (opzegging) Artikel 47 (kennisgeving)Het Verdrag voorziet ook in ondertekening en bekrachtiging/aanvaarding/goedkeuring
door niet-leden van de Raad van Europa die hebben deelgenomen aan de opstelling
ervan en door de EG. Toetreding is ook mogelijk voor niet-leden die niet hebben
deelgenomen aan de opstelling van het Verdrag.Het Verdrag treedt in werking drie maanden nadat tien ondertekenaars waarvan
acht lidstaten van de Raad van Europa, het hebben bekrachtigd. Momenteel hebben
zeven staten het Verdrag bekrachtigd.Deze slotbepalingen zijn overigens gebruikelijk en behoeven geen verdere
toelichting, met uitzondering van artikel 45 inzake voorbehouden.Ingevolge artikel 45 kunnen geen voorbehouden worden gemaakt, met uitzondering
van het voorbehoud van artikel 31, tweede lid. In de toelichting op artikel
31 is gemotiveerd aangegeven dat Nederland geen gebruik zal maken van deze
mogelijkheid.4. KoninkrijkspositieDe regering van de Nederlandse Antillen heeft aangegeven medegelding van
het Verdrag voor haar land wenselijk te achten.Het Verdrag ziet niet enkel toe op de strafrechtelijke bestrijding van
mensenhandel, maar ook op de voorkoming ervan en op de bescherming van slachtoffers
en de verbetering van hun positie. Immers strafbare feiten met een grensoverschrijdend
karakter, gepleegd in een georganiseerd verband, hebben onweerlegbaar hun
uitwerking op het territoir van de Nederlandse Antillen.Er zijn volgens de Internationale Organisatie voor de Migratie (IOM) aanwijzingen
dat mensenhandelaars (en mensensmokkelaars) op de hedendaagse migrantenmarkt
hun «diensten» aanbieden aan personen om vanaf het land van herkomst
de Antilliaanse eilanden binnen te komen om zodoende in de informele/
onbeschermde sectoren van de arbeidsmarkt opgenomen te worden.Mensenhandel heeft niet altijd een transnationaal karakter en kan ook
de onderdanen van de Nederlandse Antillen treffen waardoor zij in een situatie
van uitbuiting belanden. Zowel mensenhandel als mensensmokkel gaan gepaard
met andere strafbare feiten zoals valsheid in geschrifte, het gebruik van
valse (reis-) documenten en (ambtelijke) corruptie.Voor wat betreft onderliggende wetgeving kan vermeld worden dat deze nog
niet gereed is. De Commissie Herziening Wetboek van Strafrecht heeft begin
2007 een concept nieuw wetboek aan de Minister van Justitie aangeboden, welk
concept thans het reguliere adviestraject doorloopt alvorens het ter behandeling
aan de Staten wordt voorgelegd. Het voornemen is dat het nieuwe wetboek in
werking zal treden alvorens de geplande staatkundige hervorming binnen het
Koninkrijk in december 2008 zijn beslag zal krijgen.In het nieuwe wetboek van Strafrecht zijn alle noodzakelijke uitvoeringsregelingen
opgenomen die voortvloeien uit relevante internationale verdragen en protocollen
op het gebied van mensenhandel. Mensenhandel zal in het nieuwe wetboek strafbaar
worden gesteld onder de titel «Misdrijven tegen de persoonlijke vrijheid».
Dit in tegenstelling tot de huidige situatie waarbij mensenhandel gekenmerkt
wordt als een misdrijf tegen de zeden.Eventuele procesrechtelijke bepalingen die gewijzigd moeten worden naar
aanleiding van bovengenoemd verdrag, zullen door de Commissie Herziening Wetboek
van Strafvordering worden meegenomen. De werkzaamheden van deze commissie
bevinden zich thans in een beginstadium en gelet op de eis van eenvormigheid
van het strafprocesrecht van de Nederlandse Antillen en Aruba, zal het doorvoeren
van wijzigingen een tijdrovend proces worden.Niet alleen op het gebied van het nationale straf (-procesrecht), maar
ook in het Vreemdelingenrecht en het Maritiem recht van de Nederlandse Antillen
zullen eventuele aanpassingen doorgevoerd moeten worden om te voldoen aan
de internationale normen.Ook de regering van Aruba acht medegelding van het Verdrag voor haar land
wenselijk. Reden hiervoor vormt het grote belang dat de regering van Aruba
hecht aan de bestrijding in nationaal en internationaal verband van mensenhandel.
De dreiging die van de door het Verdrag bestreken vorm van crimineel gedrag
op de nationale en internationale samenleving uitgaat, leidt immers tot ontwrichting
en beschadiging daarvan. Door medegelding van het Verdrag te realiseren, wordt
voor Aruba een kader geschapen waarbinnen op nationaal niveau noodzakelijke
maatregelen ter voorkoming en bestrijding daarvan kunnen worden uitgewerkt.
Tevens treedt Aruba daarmee toe tot de internationale samenwerking op dit
gebied.Het Wetboek van Strafrecht Aruba voorziet sinds de wijziging daarvan bij
Landsverordening van 19 april 2006 (AB 2006 no.11) in de strafbaarstelling
van mensenhandel (artikel 286a), alsmede in de verzwarende omstandigheden
(artikel 286a, derde tot en met zesde lid). Ook zijn de vereiste strafbaarstellingen
van bepaalde handelingen die te maken hebben met reisdocumenten of identiteitsdocumenten –
bijvoorbeeld vervalsing, verwerving en afleveren –, de deelnemingspoging,
medeplichtigheid en uitlokking van mensenhandel (artikelen 47, 49 en 50) en
de strafbaarstelling van rechtspersonen (artikel 53) in het Arubaanse wetboek
opgenomen. Wel ontbreekt in het Wetboek van Strafrecht Aruba
de strafbaarstelling van het gebruik van diensten van een slachtoffer van
mensenhandel. Van de gelegenheid tot herziening van het Wetboek van Strafrecht
van Aruba zal gebruik gemaakt worden om een daartoe strekkende bepaling op
te nemen.Ten slotte kan ten aanzien van de procesrechtelijke vereisten (Hoofdstuk
V Verdrag) worden vermeld dat de in het Arubaanse Wetboek van Strafvordering
getroffen voorzieningen voldoende kunnen worden geacht.De Commissie herziening Wetboek van Strafrecht en evaluatie Wetboek van
Strafvordering is reeds gestart met de evaluatie van het Arubaanse Wetboek
van Strafvordering. Daarbij zal ook rekening worden gehouden met de procesrechtelijke
vereisten in de voor Aruba geldende verdragen, die eventueel tot aanvulling
van het Wetboek van Strafvordering van Aruba zouden kunnen leiden.Thans wordt de goedkeuring voor het gehele Koninkrijk gevraagd, om medegelding
direct tot stand te kunnen brengen voor de Nederlandse Antillen en Aruba,
zodra hun uitvoeringswetgeving gereed is.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinDe minister van Buitenlandse Zaken,M. J. M. Verhagen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31429-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl