Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen tussen Nederland en Venezuela; Caracas, 8 oktober 1996; Brief minister met toelichtende nota
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25932, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

23-03-1998

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25932-(R1615) nr. 1;290

02-03-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningTOELICHTENDE NOTAAlgemeenArtikelsgewijze toelichting Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Koninkrijkspositie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25932Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 932 (R1615)Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en de Republiek Venezuela; Caracas, 8 oktober 1996nr. 290nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 2 maart 1998Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 13 maart 1998. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring
van de Staten-Generaal wordt onderworpen kan door of namens een van de Kamers
of door ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden
van de Tweede Kamer of door de Gevolmachtigde Ministers van de Nederlandse
Antillen onderscheidenlijk van Aruba te kennen worden gegeven uiterlijk op
12 april 1998.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid,
en artikel 5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen, de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer U hierbij
ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 8 oktober 1996 te Caracas
tot stand gekomen Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Venezuela (Trb. 1996, 297)1.Een toelichtende nota bij dit verdrag treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt voor het gehele Koninkrijk gevraagd.Aan de Gouverneurs van de Nederlandse Antillen en van Aruba is verzocht
hogergenoemde stukken op 13 maart 1998 over te leggen aan de Staten van de
Nederlandse Antillen en de Staten van Aruba.De Gevolmachtigde Ministers van de Nederlandse Antillen en van Aruba zijn
van deze overlegging in kennis gesteld. De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo TOELICHTENDE NOTAAlgemeenHet advies van de Raad van State van het Koninkrijk wordt niet openbaar
gemaakt, omdat het zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vierde lid,
onder b, van de Wet op de Raad van State).Het op 8 oktober 1996 te Caracas tot stand gekomen Verdrag inzake de overbrenging
van gevonniste personen tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek
Venezuela (Trb. 1996, 297) houdt nauw verband met de op 29 augustus 1988 te
Oranjestad tot stand gekomen Overeenkomst tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en de Republiek Venezuela inzake de preventie, controle en beteugeling van
het misbruik van, de ongeoorloofde handel in en de ongeoorloofde produktie
van verdovende middelen, psychotrope stoffen en de daarmee in verband staande
chemische middelen, met bijlage (Trb. 1988, 136), dat op 2 augustus 1989 in
werking is getreden. Artikel IX van laatstgenoemd verdrag voorziet in de totstandkoming
van een verdrag betreffende de overbrenging van gevonniste personen. Genoemde
bepaling legt een verband met veroordelingen wegens overtredingen van de wetgeving
inzake verdovende middelen, hetgeen logisch is gelet op het onderwerp van
het verdrag waarvan deze bepaling een onderdeel vormt. Bij de nadere uitwerking
van het onderhavige verdrag werd echter geen reden gezien om de werkingssfeer
ervan te beperken tot drugsdelicten.Hoewel het verdrag, waarvan de eerste ondergetekende melding maakte tijdens
een algemeen overleg met de vaste commissie voor Justitie op 27 februari 1997
over Nederlandse gedetineerden in het buitenland (kamerstukken II 1996/97,
25 203, nr. 2) voor het gehele Koninkrijk zal gelden, is het vooral voor
de Nederlandse Antillen en Aruba van belang. Deze Koninkrijksdelen onderhouden
met Venezuela een intensief handels- en personenverkeer. Wat dat laatste betreft
blijkt – helaas – dat niet elke bezoeker goede intenties heeft.
Het gevolg is dat Venezolaanse onderdanen zich in de Nederlandse Antillen
of op Aruba schuldig maken aan strafbare feiten, aldaar veroordeeld worden
tot vrijheidsstraffen en deze vervolgens in deze Koninkrijksdelen moeten ondergaan.De omgekeerde situatie kan zich uiteraard ook voordoen. Tegelijkertijd
is de detentie-capaciteit in de Nederlandse Antillen en op Aruba – zoals
bekend – beperkt en de resocialisatieprogramma's, gericht op het vergroten
van de kansen bij terugkeer in de Nederlands-Antilliaanse respectievelijk
de Arubaanse samenleving, zijn zwaar belast. De regeringen van beide Koninkrijksdelen
hechten eraan, de beschikbare middelen zo efficiënt mogelijk in te zetten.
Aangezien het aan buitenlandse gedetineerden in het algemeen niet wordt toegestaan
na ommekomst van de straf hun verblijf op de Nederlandse Antillen of Aruba
voort te zetten, heeft overbrenging van Venezolaanse gedetineerden naar Venezuela
de voorkeur boven opname in bedoelde resocialisatieprogramma's. Dit, gevoegd
bij de resultaten van een peiling onder Venezolaanse gedetineerden waaruit
bleek dat zij er de voorkeur aan gaven om hun straf in eigen land uit te zitten,
is voor de Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse autoriteiten reden om een
overbrengingsbeleid te voeren. Uiteraard staat daar de bereidheid tegenover
de in Venezuela gedetineerde Nederlanders, die uit de Koninkrijksdelen afkomstig
zijn, van Venezuela over te nemen met het oog op de (verdere) tenuitvoerlegging
van hun straf.De belangrijkste kenmerken van het verdrag zijn de volgende. Het verdrag
voorziet uitsluitend in de overbrenging van gevonniste personen die de nationaliteit
van de staat van tenuitvoerlegging hebben en die in beginsel tevens op het
grondgebied van deze staat hun hoofdverblijf hebben.Laatstgenoemd criterium is in het verdrag opgenomen om aldus rekening
te houden met de staatkundige verhoudingen binnen het Koninkrijk. Elk der
Koninkrijksdelen kan fungeren als staat van veroordeling en staat van tenuitvoerlegging. Dit betekent dat vanuit Venezuela overbrenging kan
geschieden naar het Koninkijksdeel waar de Nederlandse gedetineerde voor zijn
veroordeling zijn hoofdverblijf had. Verder kunnen zowel de staat van veroordeling
als de staat van herkomst een verzoek tot overbrenging doen, maar bestaat
er geen verplichting die verzoeken in te willigen. Wegens het ontbreken van
een verplichting tot inwilliging zijn in het verdrag geen weigeringsgronden
opgenomen. Voorwaarde is dat de gevonniste persoon instemt met zijn overbrenging.
Evenals bij het op 21 maart 1983 te Straatsburg tot stand gekomen Verdrag
van de Raad van Europa inzake de overbrenging van gevonniste personen (Trb.
1983, 74), hierna te noemen: het RvE-verdrag, is een gevolg van die instemming
dat de betrokkene zich na zijn overbrenging niet kan beroepen op de bescherming
van het specialiteitsbeginsel. Met het oog daarop is in het onderhavige verdrag
ook opgenomen, dat een bewijs van die uitdrukkelijke instemming moet worden
overgelegd. Voorts is zowel in de omzettingsprocedure, krachtens welke de
in de staat van veroordeling opgelegde vrijheidsbenemende straf of maatregel
wordt vervangen door een vrijheidsbenemende sanctie die in de staat van tenuitvoerlegging
voor hetzelfde feit ingevolge diens wetgeving geldt, als in de mogelijkheid
van voortgezette tenuitvoerlegging, waarbij in beginsel de tenuitvoerlegging
van de in de staat van veroordeling opgelegde sanctie wordt voortgezet , voorzien.
Voorts is het verdrag zowel van toepassing op veroordelingen die vóór
als die welke na de inwerkingtreding van het verdrag zijn uitgesproken.Bij de opstelling van het onderhavige verdrag is het RvE-verdrag als uitgangspunt
genomen. Dit heeft tot gevolg dat voor de toepassing van het onderhavige verdrag
geen nadere uitvoeringswetgeving nodig is. In de artikelsgewijze toelichting
zal het corresponderende artikel van het RvE-verdrag telkens worden aangegeven. Artikelsgewijze toelichting Artikel 1Uit het bepaalde in de aanhef en onder d, e en f volgt dat de Koninkrijksdelen
voor de toepassing van dit verdrag zelfstandig optreden. Artikel 2Evenals artikel 2 van het RvE-verdrag bevat het tweede lid het beginsel
dat de gevonniste persoon zich kan wenden tot zowel de staat van veroordeling
als de staat van tenuitvoerlegging om zijn wens te kennen te geven om te worden
overgebracht. Hij kan zelf geen formeel verzoek tot overbrenging doen, omdat
zulks, zo volgt uit het derde lid, is voorbehouden aan die staten. Artikel 3Anders dan in artikel 3 van het RvE-verdrag is in onderdeel a van het
eerste lid naast de nationaliteit, het hoofdverblijf als criterium opgenomen.
Dit tweede criterium is van de zijde van het Koninkrijk voorgesteld, om –
zoals hierboven reeds werd vermeld – aan te geven dat de overbrenging
van een Nederlandse gedetineerde vanuit Venezuela dient te geschieden naar
dat deel van het Koninkrijk waar hij zijn hoofdverblijf heeft. De in onderdeel
c van het eerste lid genoemde termijn van zes maanden houdt verband met de
doelstelling van het verdrag, het verhogen van de resocialisatiekansen van
de gevonniste persoon. Bij een strafrestant van minder dan zes maanden zal
het effect van de overbrenging op diens resocialisatie gericht zijn. Daarbij
komt dat de procedure om tot overbrenging te komen enige tijd
in beslag neemt. De gestelde termijn houdt daarmee eveneens rekening. Onderdeel
f van het eerste lid bevat het vereiste van de instemming van de gevonniste
persoon met zijn overbrenging.Het tweede lid creëert de mogelijkheid om in speciale gevallen af
te wijken van het in het eerste lid, onderdeel a, opgenomen criterium van
het hoofdverblijf en van het in onderdeel c van dat lid vermelde strafrestant
van zes maanden. Artikel 4Dit artikel behandelt, evenals artikel 4 van het RvE-verdrag, de informatieverstrekking
in verschillende fasen van de procedure. Met het eerste lid wordt beoogd gevonniste
personen in kennis te stellen van de inhoud van het verdrag en van de juridische
gevolgen van een overbrenging. Die informatie – die de persoon in kwestie
uiteraard dient te worden verstrekt in een taal die hij begrijpt – dient
ertoe hem in staat te stellen na te gaan of hij de wens tot zijn overbrenging
kenbaar wil maken. De volgende leden zijn van toepassing zodra de gevonniste
persoon de wens te kennen heeft gegeven om te worden overgebracht.Uit het tweede lid volgt dat de staat van veroordeling een wens van een
gevonniste persoon om te worden overgebracht niet kan negeren: hij dient deze
wens ter kennis te brengen van de staat van tenuitvoerlegging. Het feit dat
die verplichting pas bestaat nadat het vonnis onherroepelijk is geworden en
voor tenuitvoerlegging vatbaar, houdt verband met het feit dat dit een van
de voorwaarden voor een overbrenging is; vergelijk onderdeel b van het eerste
lid van artikel 3.Het vierde lid bevat in zekere zin het spiegelbeeld van het tweede lid.
De staat van tenuitvoerlegging zal na ontvangst van het verzoek eerst nagaan
of de gevonniste persoon inderdaad een onderdaan van hem is en of deze op
zijn grondgebied het hoofdverblijf heeft. Is dit niet het geval, dan zal hij
in het algemeen het verzoek afwijzen. Voor zover zich geen andere gronden
voordoen om geen gevolg aan het verzoek te geven, zal hij de staat van veroordeling
de in het derde lid bedoelde inlichtingen vragen.De in het vijfde lid bedoelde informatie aan de gevonniste persoon betreft
bijvoorbeeld de vraag of de gegevens als bedoeld in het derde lid zijn verstrekt,
of een verzoek om overbrenging is gedaan en door welke staat. Artikel 5Zoals al eerder is opgemerkt, treden de Koninkrijksdelen voor de toepassing
van dit verdrag zelfstandig op. Derhalve bepaalt artikel 5 dat verzoeken worden
ontvangen en beantwoord door de Minister van Justitie van het desbetreffende
land. Artikel 6In deze bepaling worden de stukken opgesomd welke op verzoek dienen te
worden verstrekt door de staat van tenuitvoerlegging aan de staat van veroordeling
(eerste lid) en door de staat van veroordeling aan de staat van tenuitvoerlegging
(tweede lid). De verstrekking geschiedt voordat de overbrenging plaats vindt.
De documenten die door de staat van veroordeling worden verstrekt kunnen tegelijkertijd
met een verzoek tot overbrenging worden verstrekt. Indien echter een van de
staten al heeft meegedeeld niet met de overbrenging in te stemmen, kan de
verstrekking achterwege blijven.De voorziening in het derde lid is getroffen om te voorkomen dat in gevallen
waarin bij een of beide staten twijfel bestaat of aan alle criteria voor een
verzoek is voldaan, toch eerst een verzoek moet worden gedaan om
de stukken aan de hand waarvan de criteria kunnen worden geverifieerd te verkrijgen.Vergelijk
artikel 6 van het RvE-verdrag. Artikel 7Deze bepaling waarborgt, evenals artikel 8 van het RvE-verdrag, de toepassing
van het beginsel «ne bis in idem» met betrekking tot de tenuitvoerlegging
van de straf nadat de gevonniste persoon is overgebracht. Artikel 8Zoals hierboven, onder Algemeen, reeds is aangegeven zijn er twee vormen
van tenuitvoerlegging in de staat van tenuitvoerlegging voorzien, te weten
de onmiddellijke of voorgezette tenuitvoerlegging (onderdeel a van het eerste
lid) en de tenuitvoerlegging na de zogeheten exequatur- of omzettingsprocedure
(onderdeel b van het eerste lid).De toepasselijkheid van het recht van de staat van tenuitvoerlegging op
de tenuitvoerlegging van de veroordeling, als bedoeld in het derde lid, dient
ruim te worden opgevat. Daaronder worden ook de regels voor voorwaardelijke
of vervroegde invrijheidstelling begrepen. Vergelijk artikel 9 van het RvE-verdrag. Artikel 9De procedure voor een voortgezette tenuitvoerlegging is voor Nederland
geregeld in artikel 43 van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen,
hierna te noemen WOTS, en voor de Nederlandse Antillen en Aruba in het Zevende
Boek, Titel IX, van het per 1 oktober 1997 ingevoerde Wetboek van Strafvordering.Evenals in artikel 10 van het RvE-verdrag wordt met de in het eerste lid
gehanteerde term «rechtskarakter» de aard van de sanctie bedoeld.
Dat de staat van tenuitvoerlegging is gebonden aan de «duur van de veroordeling»
betekent, dat de veroordeling die in de staat van tenuitvoerlegging moet worden
ondergaan, gelijk is aan de duur van de straf die in de staat van veroordeling
is opgelegd, met inachtneming van enigerlei vermindering van straf die voor
de overbrenging in die staat is toegepast. Dit voorschrift laat de bevoegdheden
van de staat van tenuitvoerlegging, als bedoeld in artikel 8, onverlet.Uit het tweede lid blijkt dat de staat van tenuitvoerlegging binnen de
aangegeven grenzen de sanctie wel mag aanpassen. Vergelijk artikel 10 van
het RvE-verdrag. Artikel 10De omzettingsprocedure is voor Nederland uitgewerkt in de artikelen 18
tot en met 33 van de WOTS en voor de Nederlandse Antillen en Aruba in de artikelen
583 tot en met 591 van het Wetboek van Strafvordering.. In de mogelijkheid
van bewaring als bedoeld in het tweede lid, voorzien de artikelen 8 tot en
met 12 van de WOTS en de artikelen 575 tot en met 578 van het Wetboek van
Strafvordering.Het in onderdeel d van het eerste lid opgenomen verbod op het verzwaren
van de strafrechtelijke positie van de gevonniste persoon houdt onder meer
in, dat in het geval in de staat van tenuitvoerlegging een zwaardere vorm
van vrijheidsbenemende sanctie bestaat dan die welke bij het vonnis is opgelegd,
de staat van tenuitvoerlegging die zwaardere sanctie niet mag toepassen. Vergelijk
artikel 11 van het RvE-verdrag. Artikel 11In artikel 8, derde lid, is het beginsel vastgelegd dat uitsluitend het
recht van de staat van tenuitvoerlegging van toepassing is op de tenuitvoerlegging.
In de onderhavige bepaling wordt daarop een uitzondering gemaakt, door de
voor de gevonniste persoon gunstige beslissingen als het verlenen van gratie,
amnestie of strafvermindering van de staat van veroordeling ook te erkennen.
Vergelijk artikel 12 van het RvE-verdrag. Artikel 12De in deze bepaling aan de staat van veroordeling toegekende exclusieve
bevoegdheid om herzieningsverzoeken te beoordelen, lijkt op het eerste gezicht
eveneens een inbreuk op het beginsel van artikel 8, derde lid. Daarvan is
echter geen sprake omdat een herzieningsprocedure geen onderdeel van de tenuitvoerlegging
vormt; het betreft een onderzoek van het vonnis aan de hand van nieuwe feiten.
Aangezien de staat van tenuitvoerlegging geen oordeel toekomt over de feiten
die tot het vonnis hebben geleid, ligt het voor de hand ook een herzieningsverzoek
niet door de staat van tenuitvoerlegging te laten beoordelen. Vergelijk artikel
13 van het RvE-verdrag. Artikel 13Onder beslissingen en maatregelen van de staat van veroordeling dient
te worden verstaan het verlenen van gratie, amnestie of strafvermindering,
als bedoeld in artikel 11, en naar aanleiding van herzieningsverzoeken, als
bedoeld in artikel 12. Vergelijk artikel 14 van het RvE-verdrag. Artikel 14Dit artikel komt geheel overeen met artikel 15 van het RvE-verdrag. De
staat van tenuitvoerlegging zal de veroordeling onder meer als geheel ten
uitvoer gelegd beschouwen indien de veroordeelde voorwaardelijk of vervroegd
in vrijheid is gesteld of wanneer gratie of amnestie is verleend. Artikel 15De door de Ministers van Justitie van het Koninkrijk ontvangen kennisgevingen,
inlichtingen en stukken ter ondersteuning zullen in het Nederlands zijn gesteld
danwel gepaard gaan van een vertaling in de Nederlandse taal. Anderzijds zullen
documenten gericht aan de Venezolaanse Minister van Justitie moeten zijn gesteld
in het Spaans, dan wel gepaard gaan van een vertaling in deze taal. KoninkrijkspositieZoals hierboven uiteengezet, zal het verdrag voor het gehele Koninkrijk
gelden.De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Minister van Buitenlandse Zaken a.i.,W. Kok XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25932-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl