Wijziging Coördinatiewet Sociale Verzekering in verband met de aanpassing van het stelsel van bestuurlijke boeten; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26411, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

15-06-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26411 nr. 5

10-06-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Onschuldpresumptie en bewijslast3. Onschuldpresumptie en invordering4. Zwijgrecht en cautie5. Hoorplicht6. Una via7. Financiële gevolgen8. Overige opmerkingenArtikelsgewijze opmerkingen Artikel I, AArtikel I, BOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26411Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 57 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 411Wijziging van de Coördinatiewet Sociale Verzekering in verband
met de aanpassing van het stelsel van bestuurlijke boetennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 10 juni 1999 1. AlgemeenMet belangstelling heeft de regering kennis genomen van het verslag van
de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid bij het voorliggende
wetsvoorstel dat ertoe strekt het stelsel van bestuurlijke boeten samenhangend
met de administratieve verplichtingen van werkgevers ten behoeve van de heffing
en inning van premies voor de werknemersverzekeringen aan te passen aan de
rechtswaarborgen die in internationale mensenrechtenverdragen worden voorgeschreven.Met deze aanpassing van het stelsel van bestuurlijke boeten aan de collecterende
zijde in de sociale verzekeringen is zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij
het boetestelsel aan de distribuerende zijde, zoals dit is geregeld in de
Wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid (hierna
te noemen Wet boeten, maatregelen).1 Tevens is
aansluiting gezocht bij de ontwikkeling van het fiscale boetestelsel.Het doet mij genoegen dat alle fracties in hun schriftelijke inbreng in
positieve zin gereageerd hebben op de doelstelling van de voorstellen. De
leden van de fractie van de PvdA hebben aangegeven dat zij in hoofdlijnen
instemmen met de voorstellen omdat zij het van belang achten dat het boetestelsel
wordt afgestemd op het Europees Verdrag ter bescherming van de rechten van
de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en het Internationaal Verdrag
inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR). De leden van de VVD-fractie
hebben eveneens met belangstelling kennis genomen van het wetsvoorstel. Zij
beoordelen het instituut van de bestuurlijke boete over het algemeen genomen
positief omdat snel gereageerd kan worden op vermeende overtredingen en de
rechtelijke macht ontlast wordt. Behalve naar effectiviteit zal echter ook
kritisch gekeken moeten worden naar de rechtsbescherming van de burger, aldus
deze leden. De leden van de fractie van D66 hebben eveneens met belangstelling
kennis genomen van het wetsvoorstel en ondersteunen de gedachtegang dat het
opleggen van een bestuurlijke boete met een aantal rechtswaarborgen omgeven
dient te zijn. Ook bij de behandeling van de Wet boeten, maatregelen en terug
en invordering sociale zekerheid hebben zij het belang van dergelijke rechtswaarborgen benadrukt. Ook de leden van de fractie van Groenlinks hebben aangegeven
in grote lijnen in te stemmen met het wetsvoorstel.De leden van de PvdA-fractie vragen om aan te geven wanneer de vierde
tranche van de Algemene Wet Bestuursrecht de Kamer zal bereiken. Naar verwachting
zal het voorontwerp van wet van de vierde tranche van de Algemene Wet Bestuursrecht,
waarin ook de bestuurlijke boeten geregeld worden, nog deze zomer openbaar
gemaakt worden. Op basis van dit voorontwerp en de adviezen die het kabinet
bereiken zal een wetsvoorstel worden opgesteld.Deze leden vragen zich voorts af in welke mate de door de regering ontwikkelde
plannen in het kader van de discussie over de «Structuur uitvoering
werk en inkomen» (SUWI) van invloed kunnen zijn op het voorliggende
wetsvoorstel.In de plannen van de regering in het kader van de SUWI blijven de looncontroles,
opsporing en sanctietoepassing in het publieke domein gepositioneerd, als
gevolg waarvan er geen effecten voor het voorliggende wetsvoorstel zullen
optreden. Bezien wordt nog waar deze publieke taken het beste gelokaliseerd
kunnen worden.De leden van de PvdA-fractie vragen de regering voorts aan te geven in
welke mate en voor welke bedragen er thans daadwerkelijk bestuurlijke boeten
in het kader van handhaving worden opgelegd.Over de jaren 1994 en 1995 is een goed beeld van de oplegging van bestuurlijke
boeten beschikbaar1. In 1994 legden de uitvoeringsinstellingen
bijna 43 500 boeten op voor in totaal 65 miljoen gulden, wat neerkomt
op een gemiddelde boete van circa 1500 gulden per geval. In 1995 werden ruim
30 500 boeten opgelegd voor in totaal 120 miljoen gulden, wat in een
gemiddelde boete van bijna 4000 gulden per geval resulteert. Deze stijging
van de gemiddelde boete wordt grotendeels verklaard door de ontwikkelingen
in de boete-oplegging door het Gak. Circa 90% van het aantal boeten werd in
beide jaren door het Gak opgelegd. In 1995 legde het Gak aanzienlijk meer
boeten op naar aanleiding van looncontroles dan in 1994. In 1994 evenwel werd
het grootste deel van de boeten opgelegd omdat werkgevers niet hadden gemeld
dat de loonsom meer dan 5% afweek van het bedrag dat op de voorschotnota was
vermeld. In die gevallen («5%-afwijking») was de gemiddelde boete
relatief laag omdat meestal geen sprake was van opzet. Bij de boeten naar
aanleiding van looncontroles was in de helft van de gevallen sprake van opzet,
zodat gemiddeld hogere boeten werden opgelegd.Voor de jaren na 1995 bestaat nog geen compleet beeld van de aantallen
opgelegde bestuurlijke boeten en de daarmee gemoeide bedragen. Wel zijn er
gegevens over de aantallen boeten die zijn opgelegd in geval van werkgeversfraude2. In 1997 (het laatste jaar waarvoor deze gegevens beschikbaar
zijn) werd in bijna eenderde van de bijna 400 gevallen van geconstateerde
werkgeversfraude een administratieve boete opgelegd. Het bedrag dat met deze
boeten was gemoeid is nog niet bekend.De leden van de fractie van D66 vragen waarom pas vijf jaar na inwerkingtreding
van de Wet boeten en maatregelen het stelsel van bestuurlijke boeten voor
werkgevers op dit punt wordt aangepast.De voorbereidingen van het onderhavige wetsvoorstel hebben een tijd stil
gelegen in verband met de ontwikkelingen in de jurisprudentie. Met name het
arrest van het Europees Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) in de zaak Saunders
speelde hierbij een rol. Gelet op het feit dat de fracties van de VVD, het
CDA en D66 in de Eerste Kamer in dit arrest aanleiding zagen om de verdere
behandeling van het wetsvoorstel waarmee het fiscale boetestelsel herzien
werd, op te schorten, zijn ook de voorbereidingen voor het onderhavige
wetsvoorstel stil gelegd. In overleg met mij heeft de Staatssecretaris van
Financiën uw Kamer hierover bericht in de nota naar aanleiding van het
verslag bij dat wetsvoorstel.1De leden van de D66-fractie merkten op dat als uitgangspunt voor de Richtlijn
Premiefraude Werkgevers geldt dat premiefraude voor strafrechtelijke vervolging
in aanmerking komt indien het premienadeel 25 000 gulden of meer bedraagt
en de zaak op grond van een prioriteitenlijst tenminste een aantal punten
krijgt. Zij vroegen waarom voor dit bedrag is gekozen, alsmede waaruit de
prioriteitenlijst concreet bestaat, alsmede hoe de puntentelling op basis
van deze lijst werkt.Bij het opstellen van de Richtlijn Premiefraude Werkgevers is rekening
gehouden met het in brede kring levende gevoelen dat het wenselijk is om de
afdoening van fiscale fraude van ondernemingen en de afdoening van fraude
van werkgevers met premies sociale verzekeringen zoveel mogelijk op elkaar
te laten aansluiten. Het bedrag van 25 000 gulden komt overeen met het
bedrag dat bij fiscale werkgeversfraude gehanteerd wordt als criterium voor
strafrechtelijke vervolging. Indien het premienadeel meer dan deze 25 000
gulden bedraagt en de zaak tenminste drie punten krijgt op grond van de lijst
prioriteitsbepaling die in de richtlijn is opgenomen komt de zaak voor strafrechtelijke
vervolging in aanmerking. Ook komt een zaak voor strafrechtelijke vervolging
in aanmerking indien sprake is van een tweede of volgende recidive. De lijst
prioriteitsbepaling die in de richtlijn is opgenomen ziet er als volgt uit: a.
Omvang premienadeelPunten 1. f 
  25 000 tot f    50 0001 2. f 
  50 000 tot f   250 0002 3. f 
 250 000 tot f 1 000 0003 4. f 1 000 000
en meer4 5. het premienadeel bedraagt meer dan 25%
van de verschuldigde premie1 b. Kenmerken van de verdachte 6.
Status van de verdachte/voorbeeldfunctie1 7. Eerste recidive18. Alsnog premievaststelling en premie-inning bij verdachte onmogelijk19. Gericht op eigen financieel voordeel1 c.
Kenmerken van de gedraging 10. Combinatie met belastingfraude111. Combinatie met artikel 140 Sr (bijvoorbeeld koppelbaasorganisaties)112. Combinatie met artikel 348 Sr (G-rekeningfraude)1 13.
Combinatie met fraude bedrijfstakregelingen1 14. Listigheid, constructies
etc.1 15. Medewerking, medeweten adviseur12. Onschuldpresumptie en bewijslastDe leden van de D66-fractie merken op dat de mogelijkheid bestaat tot
het geheel of gedeeltelijk kwijtschelden van een bestuurlijke boete en vragen
in hoeverre de zogenaamde kwijtscheldingsomstandigheden geformaliseerd zijn
en of dit de kwijtscheldingsmogelijkheden uit de Wet boeten en maatregelen
zijn.Het vigerende boetestelsel in de Coördinatiewet Sociale Verzekering
(CSV) gaat uit van een verhoging van de premie met in beginsel 100% indien
een werkgever niet, niet tijdig of niet volledig voldoet aan de verplichting
tot het doen van loonopgave zoals is vastgelegd in artikel 10 CSV en het daarop
gebaseerde «Loonadministratiebesluit».Indien het niet voldoen aan deze verplichtingen niet aan opzet of grove
schuld van de werkgever is te wijten bedraagt de verhoging 10%. Vervolgens
kan de deze verhoging geheel of gedeeltelijk worden kwijtgescholden. Bij de
mate waarin kwijtschelding van deze verhoging kan worden verleend
spelen mee, de ernst en de omvang van de fraude, eventuele aanwezigheid van
opzet of grove schuld, recidivisme en bijzondere omstandigheden. Deze criteria
zijn geformaliseerd en vastgelegd in het besluit «Administratieve Boeten
Coördinatiewet» (ABC besluit).1De structuur van het huidige boetestelsel legt de bewijslast voor het
niet bestaan van opzet of grove schuld bij betrokkene zelf. Immers in beginsel
wordt een maximale verhoging opgelegd, tenzij blijkt dat geen sprake is van
opzet of grove schuld of wordt voldaan aan de geformaliseerde criteria en
kwijtschelding verleend kan worden. Ook bij de lichtere boeten, waarbij geen
opzet of grove schuld in het geding is, is sprake van een zelfde soort systematiek.
De boete bedraagt dan 10%, tenzij de boete op grond van de kwijtscheldingscriteria
gematigd kan worden.De kwijtscheldingscriteria hebben in het vigerende boetestelsel tot doel
om een geleidelijke matiging in de verhoging aan te brengen en zo uitdrukking
te geven aan het evenredigheidsbeginsel. Immers zonder kwijtscheldingsmogelijkheid
zou de uit de wet voortvloeiende verhoging niet evenredig zijn met de overtreding.In de Wet boeten en maatregelen kan het Lisv afzien van het opleggen van
een boete indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn of indien het niet
nakomen van de verplichting niet heeft geleid tot het ten onrechte of tot
een te hoog bedrag verlenen van uitkering. De mogelijkheid van het afzien
van een boete heeft hier dus alleen betrekking op dringende redenen of de
situatie dat geen benadeling heeft plaats gevonden. Het afzien van een boete
is hier dus in veel mindere mate een instrument om het evenredigheidsbeginsel
toe te passen.Met de voorgestelde wijziging van de CSV wordt op dit punt aangesloten
bij de Wet boeten, maatregelen en niet langer meer uitgegaan van een systematiek
waarbij sprake is van een kwijtschelding van de boete die uit de wet voortvloeit.De leden van de D66-fractie vragen in hoeverre het voorgestelde boetestelsel
tegemoet komt aan de in het tweede lid van artikel 6 EVRM geformuleerde onschuldpresumptie.In navolging van de jurisprudentie en in overeenstemming met het fiscale
boetestelsel en de huidige uitvoeringspraktijk bij de premieheffing werknemersverzekering,
stelt het kabinet voor om ook bij de boete-oplegging in het kader van de premieheffing
niet langer uit te gaan van een systematiek waarbij de boete automatisch uit
de wet voortvloeit, maar uit te gaan van een door het Lisv op te leggen boete.
Als gevolg van deze omkering van de bewijslast moet het Lisv nu bij het opleggen
van een boete, de opzet of grove schuld bewijzen. Dit is in overeenstemming
met het in artikel 6, tweede lid, EVRM, neergelegde vermoeden van onschuld.
De premieplichtige werkgever mag niet belast worden met het bewijs van het
tegendeel. Het EVRM gaat echter niet zo ver dat het Lisv bij het bewijzen
van opzet of grove schuld is gebonden aan alle bewijsregels en beginselen
van het nationale strafrecht. Er hoeft geen wettig en overtuigend bewijs te
worden geleverd overeenkomstig het geldend strafrecht. Uit het Salabiaku-arrest
valt af te leiden dat het vermoeden van onschuld uit genoemd artikel er niet
aan in de weg staat dat door het bestuursorgaan bij de vaststelling van een
overtreding gebruik gemaakt wordt van feitelijke vermoedens en rechtsvermoedens.
Hierbij moeten echter wel redelijke grenzen in acht worden genomen.2De leden van de D66-fractie vragen wat in dit verband wordt verstaan onder
redelijke grenzen.Deze redelijke grenzen hangen samen met de aard van de overtreding.In de situatie dat sprake is van overtredingen waarbij geen opzet of grove
schuld in het geding is, zoals bij de maximale boete van 10% in het voorliggende
wetsvoorstel, oordeelde de HR dat de boete gebaseerd kan zijn op een (rechts)vermoeden
van schuld.3Het Europees Hof overwoog dat de onschuldpresumptie de verdragsstaten
in beginsel vrijlaat om bij eenvoudig en objectief vast te stellen feiten
te bestraffen zonder daarbij rekening te houden met de vraag of sprake is
van opzet of grove schuld. In de situatie dat bijvoorbeeld sprake is van het
niet of te laat inzenden van de jaaropgave kan het Lisv op basis van dit eenvoudig
en objectief vast te stellen feit een boete opleggen.Anders ligt dit in de situatie dat sprake is van een overtreding waarbij
wel opzet of grove schuld in het geding is en waarbij de maximale boete in
het voorliggende wetsvoorstel dus op 100% is gesteld. In dat geval gelden
strengere bewijsregels en zal het Lisv deze opzet of grove schuld aannemelijk
moeten maken met feiten en omstandigheden.1 Nader
onderzoek zal in dat geval veelal noodzakelijk zijn. 3. Onschuldpresumptie en invorderingDe leden van de VVD-fractie merkten op dat bezwaar en beroep geen schorsende
werking zullen hebben ten aanzien van de invordering van de boete en dat erop
gewezen is dat betrokkene onder andere de mogelijkheid heeft bij de President
van de Rechtbank een voorlopige voorziening te vragen om invordering tegen
te houden. Zij vroegen of een sterke toename van het aantal voorlopige voorzieningsaanvragen
is te verwachten en of de regering in cijfers kan aangeven wat zij op dit
punt verwacht, alsmede of zij kan aangeven wat de ervaringen op dit punt zijn
met de Wet Boeten en Maatregelen, alsmede of zij kan aangeven wat de ervaringen
op dit punt zijn, toegespitst op de werkgever, met de fiscale boeteregelingen.Het ontbreken van schorsende werking in de Wet boeten en maatregelen lijkt
geen of geen significante toename van verzoeken om een voorlopige voorziening
te hebben uitgelokt. Cijfers daarover zijn nog niet beschik- baar, omdat de
gevolgen van de Wet boeten en maatregelen voor de werkbelasting van de rechterlijke
macht nog in onderzoek zijn, maar tot nu toe zijn noch van de zijde van de
uitvoeringsorganen, noch van de rechterlijke macht signalen binnengekomen
dat het aantal verzoeken om een voorlopige voorziening opvallend gestegen
zou zijn. Op het terrein van fiscaliteit is eerst onlangs de mogelijkheid
gecreëerd een voorlopige voorziening te treffen. Omdat de wet waarin
dit is geregeld nog niet van kracht is geworden (de vermoedelijke inwerkingtredingsdatum
is 1 juli 1999) kunnen op dit punt ook nog geen ervaringen worden gemeld.De aan het woord zijnde leden hebben ook kennis genomen van de standpunten
dienaangaande in de vakliteratuur en van het advies van de Raad van State.
Zij willen graag een reactie van de regering op de stelling dat het ontbreken
van schorsende werking op gespannen voet staat met de op artikel 6 EVRM gebaseerde
onschuldpresumptie.De leden van de fractie van D66 geven aan het te betreuren dat de regering
evenals bij de Wet boeten en maatregelen, voorstelt af te zien van een recht
op schorsende werking in de fase van bezwaar en beroep.Doorslaggevend voor deze keuze is de effectiviteit van de straf: het lik-op-stuk-beleid
zou ernstig gefrustreerd worden als een opgelegde boete niet ten uitvoer gelegd
zou kunnen worden. Toch heeft de Commissie voor Toetsing van Wetgevingsprojecten
in een eerder stadium de schorsende werking als uitgangspunt genomen. Dat
geldt vooral bij hoge boetes (in relatie tot de draagkracht van de overtreder).
De leden van de fractie van D66 verzoeken de regering daarom om, in navolging
van het advies van de Raad van State, het voorstel alsnog in overeenstemming
te brengen met de eisen die voortvloeien uit het EVRM.Bij de beantwoording van de vraag of het ontbreken van schorsende werking
strijdig is met artikel 6, tweede lid, van het EVRM, spelen twee vragen een
rol. Allereerst de vraag of de tenuitvoerlegging van de boete toelaatbaar is
voordat de rechter er zich over heeft uitgesproken. Deze vraag mag op basis
van het Özturk-arrest positief beantwoord worden. Het EHRM oordeelde
in dit arrest dat vervolging en bestraffing door een bestuurlijke instantie,
onder bepaalde voorwaarden, in overeenstemming is met het EVRM1. Vervolgens is van belang of sancties ten uitvoer mogen worden gelegd
indien er nog geen oordeel van de rechter is maar dat nog wel kan, dus voordat
het sanctiebesluit onherroepelijk is geworden. In de zaak Kalländer werd
door de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens (ECRM) geoordeeld dat
de tenuitvoerlegging van een fiscale boete voordat zij onherroepelijk was
geworden, niet in strijd was met artikel 6 van het EVRM. Het feit dat de boete
betaald moet worden na de eerste beslissing waarmee ze is opgelegd zonder
rekening te houden met het beroep, betekent nog niet dat een laatste beslissing
is genomen dat betrokkene de boete moet betalen. Dit wordt beoordeeld in de
beroeps-procedure en als de uitkomst daarvan in het voordeel van betrokkene
is zal terugbetaling volgen.2 In aansluiting hierop
oordeelde de HR nog onlangs dat het EVRM toelaat dat een nog niet onherroepelijk
vaststaande verhoging wordt ingevorderd.3Naar mijn mening moet uit de jurisprudentie derhalve geconcludeerd worden
dat het ontbreken van schorsende werking niet strijdig is met het EVRM.Ook in de vakliteratuur wordt over het algemeen geconcludeerd dat artikel
6 EVRM geen schorsende werking eist. Daarbij wordt soms gesteld
dat met enige voorzichtigheid a contrario uit het oordeel in de zaak Kalländer
zou kunnen worden afgeleid dat de Commissie invorderingsmaatregelen niet aanvaardbaar
acht wanneer ze bij een latere matiging of vernietiging van de boete niet
meer ongedaan kunnen worden gemaakt. Van belang acht men daarom dat met het
invorderen van een nog niet onherroepelijk vaststaande boete geen onomkeerbare
stappen gezet worden.4Ook de Commissie voor Toetsing van Wetgevingsprojecten geeft in haar rapport
aan dat in het bestuursrecht als hoofdregel geldt dat het maken van bezwaar
of het instellen van beroep geen schorsende werking van het bestreden besluit
meebrengt (art. 6:16 Awb).Met betrekking tot eventuele strijdigheid met internationale verdragen
wordt door de Commissie in haar rapport opgemerkt: «De Toetsingscommissie
meent dat artikel 6, tweede lid, EVRM geen schorsende werking eist. De jurisprudentie
bevat hiervoor geen aanwijzingen.»5De Toetsingscommissie geeft aan dat omwille van het lik-op-stuk-beleid
moet worden vastgehouden aan de hoofdregel dat beroep geen schorsende werking
heeft, maar dat het ontbreken van schorsende werking nadelen kan hebben. Naarmate
de boete hoger is kan een onomkeerbare situatie ontstaan en in die situatie
zou belanghebbende tenminste gehoord moet zijn voordat de boete ten uitvoer
wordt gebracht. Op grond hiervan spreekt zij een voorkeur uit voor een variant
waarin het bezwaar wel, maar het beroep geen schorsende werking heeft.Anders dan de Raad van State ben ik dus van mening dat noch uit de tekst
van artikel 6 EVRM, noch uit de jurisprudentie, noch uit de vakliteratuur
voldoende argumenten te halen zijn voor de stelling dat het ontbreken van
schorsende werking in de fase van bezwaar en beroep strijdig is met het EVRM.
Bij de afweging om al dan niet schorsende werking te verlenen spelen dus andere
argumenten, dan het formele argument van strijdigheid met artikel 6 EVRM,
een rol. Naar mijn oordeel zijn er ook goede gronden om af te zien van een
recht op schorsende werking in de fase van bezwaar en beroep. Doorslaggevende
overweging bij deze keuze is dat de effectiviteit van de straf, het gewenste
«lik op stuk beleid», ernstig gefrustreerd zou kunnen worden indien
de opgelegde boete niet zou kunnen ingevorderd. Daarnaast bestaat
het risico van aanzuigende werking van bezwaar met schorsende werking.Dat door het ontbreken van schorsende werking geen onomkeerbare situatie
mag ontstaan kan niet direct uit de uitspraak van de ECRM in de zaak Kalländer
geconcludeerd worden. De uitspraak van de HR noopt evenmin tot deze conclusie.
In de literatuur wordt deze overweging wel van belang geacht. Daarnaast geeft
de Toetsingscommissie nog aan dat het ontbreken van schorsende werking nadelen
kan hebben naarmate de boete hoger is en dat belanghebbende daarom de gelegenheid
moet krijgen om gehoord te worden.Naar mijn mening zijn er in het onderhavige voorstel van wet op dit punt
voldoende waarborgen ingebouwd die een zorgvuldige tenuitvoerlegging van de
boeteoplegging garanderen. Zo is gewaarborgd dat betrokkene tenminste eenmaal
in de gelegenheid is geweest om gehoord te worden, voordat een boete wordt
opgelegd, waarbij sprake is van opzet of grove schuld. Daarnaast heeft belanghebbende
in alle gevallen de mogelijkheid om, hangende het bezwaar of beroep, aan de
president van de rechtbank een voorlopige voorziening, waaronder begrepen
schorsende werking, te vragen. Los daarvan bestaat natuurlijk de mogelijkheid
om een dergelijk verzoek tot de betreffende uitvoeringsinstelling zelf te
richten. De uitvoeringsinstelling kan dan, mede afhankelijk van de gegeven
argumenten beoordelen of gegronde redenen aanwezig zijn om schorsende werking
te verlenen. De beoordeling of de executie van de boete een onomkeerbaar effect
heeft, zal daarbij een belangrijke rol spelen. 4. Zwijgrecht en cautieDe leden van de fracties van de PvdA, VVD en D66 stellen vragen over de
reikwijdte van het zwijgrecht in relatie tot de inlichtingenverplichting en
het gebruik van de cautie.De leden van de PvdA-fractie vragen een nadere toelichting op de overweging
dat onder bepaalde omstandigheden uitspraken, die een werkgever in een primaire
fase heeft gedaan, niet mogen worden gebruikt als bewijsstuk bij het opleggen
van een boete.Daarbij vragen zij ook om een nadere uitwerking van de definitie van de
omstandigheden die leiden tot het niet kunnen gebruiken van deze bewijsstukken.Indien de uitvoeringsinstelling zich niet houdt aan de cautieplicht en
het zwijgrecht van de betrokkene daardoor niet tot zijn recht komt, kan dat
tot gevolg hebben dat de tijdens het verhoor verkregen gegevens en inlichtingen
niet kunnen dienen ter onderbouwing van de boete-oplegging. Dit kan bijvoorbeeld
het geval zijn indien de vragen uitsluitend gesteld zijn met het oog op de
boete-oplegging en voor de vaststelling van de premieplicht niet van belang
waren. In die zin is het ook in het belang van de uitvoeringsinstelling om
het zwijgrecht en de cautie goed toe te passen.De leden van de PvdA-fractie vroegen voorts of de bepalingen vanwege de
toepassing van artikel 6 EVRVM en artikel 14 IVBPR ook betrekking hebben op
de wijze waarop een uitvoeringsinstelling informatie verstrekt en verwerkt
over de werkgever en de administratieve verplichtingen die hij heeft. Ook
vroegen zij of, als dit zo is, de relatie tussen Lisv en de uitvoeringsinstelling
dan ook niet bezien dient te worden in het kader van het stelsel van bestuurlijke
boeten.De genoemde artikelen kennen een aantal rechten, waaronder het zwijgrecht,
toe aan de (natuurlijke of rechts)persoon tegen wie een «criminal charge»
wordt ingesteld. Volgens de jurisprudentie van het EHRM is er onder meer sprake
van een «criminal charge», wanneer de autoriteiten
een persoon te kennen geven dat een ernstig voornemen bestaat om een straf
op te leggen.1 De Hoge Raad acht in aansluiting
hierop een criminal charge aanwezig vanaf het moment dat door of vanwege de
overheid jegens een persoon een handeling wordt verricht, waaraan de persoon
in redelijkheid de gevolgtrekking kan verbinden dat aan hem een straf (met
inbegrip van de bestuurlijke boete) zal worden opgelegd.2 Aangezien aan de uitvoeringsinstellingen op het gebied van de sociale
verzekeringen geen bestuurlijke boete kan worden opgelegd, zijn de genoemde
artikelen in de praktijk voor hen alleen relevant in geval van strafrechtelijke
vergrijpen. De genoemde artikelen zijn dus niet van toepassing op de wijze
waarop een uitvoeringsinstelling informatie verstrekt en verwerkt over de
werkgever en zijn administratieve verplichtingen, tenzij die wijze een strafrechtelijk
vergrijp inhoudt.In verband met de uitvoering van publieke taken, is bij wet onder andere
geregeld dat de uitvoeringsinstellingen de plicht hebben het Lisv (en het
Ctsv) alle informatie over de werkgever te verschaffen die het Lisv nodig
heeft voor zijn taakuitoefening. Zou een uitvoeringsinstelling die informatie
niet of niet goed verstrekken, zonder dat sprake is van een strafrechtelijk
vergrijp, dan kan de uitvoeringsinstelling niet gestraft worden, omdat het
Lisv geen bestuurlijke straffen kan opleggen. Ik zie echter geen reden om
dit laatste mogelijk te maken. De wijze waarop het toezicht op de uitvoering
is geregeld en de bevoegdheden van het Lisv en het Ctsv om corrigerend op
te treden, alsmede hun overige mogelijkheden bieden mijns inziens voldoende
waarborg tegen het niet nakomen van verplichtingen van een uitvoeringsinstelling.Door de eigen verplichtingen niet na te komen brengt een uitvoeringsinstelling
immers zijn eigen bestaan in gevaar, omdat het Lisv, als aanwijzingen tot
correctie onvoldoende resultaat hebben, kan besluiten het contract te beëindigen
en de erkenning als uitvoeringsinstelling ingetrokken kan worden. Op grond
van het voorgaande acht ik geen aanleiding aanwezig de relatie tussen het
Lisv en de uitvoeringsinstellingen te bezien in het kader van het stelsel
van bestuurlijke boeten.De leden van de VVD-fractie vragen wat precies het moment markeert waarop
de uitvoeringsinstelling een handeling verricht waaraan de werkgever in redelijkheid
de gevolgtrekking kan verbinden dat aan hem een boete zal worden opgelegd
en dat voor hem dus het zwijgrecht ingaat. Is dit de kennisgeving of beschikking
tot het opleggen van een boete?Het voorgestelde zwijgrecht houdt in dat indien de uitvoeringsinstelling
jegens een premieplichtige een handeling verricht waaraan deze in redelijkheid
de gevolgtrekking kan verbinden dat hem een boete zal worden opgelegd, hij
niet gehouden is om ten behoeve van de boete-oplegging een verklaring af te
leggen. Een procedurele garantie, in de zin van een specifieke procedurele
handeling, die onbetwistbaar het ontstaan van het zwijgrecht markeert, kan
daarbij niet worden gegeven. In het voorgestelde artikel 12a, eerste lid CSV,
wordt, gelet op de jurisprudentie, niet bij een procedureel moment aangeknoopt,
maar wordt een materiële omschrijving gegeven van het tijdstip waarop
het zwijgrecht ontstaat. Dit brengt met zich mee dat het zwijgrecht volgens
de relevante jurisprudentie ontstaat op het moment dat de in artikel 12a bedoelde
handeling wordt verricht. De aansluiting bij een procedureel moment, bijvoorbeeld
de kennisgeving van het boetevoornemen, kan niet zonder meer beslissend worden
geacht voor de vraag wanneer het zwijgrecht van toepassing is. Het zwijgrecht
zou immers van zijn betekenis worden beroofd, als zou moeten worden aangenomen
dat het niet doen van de kennisgeving tot gevolg zou hebben dat het zwijgrecht
niet in werking treedt, ook al is aan de materiële vereisten voldaan.
De kennisgeving van het voornemen een boete op te leggen, kan wel worden beschouwd
als een praktisch ijkpunt, maar niet in de zin van een procedurele garantie. Ook vragen deze leden of het zwijgrecht op een veel eerder tijdstip in
kan gaan dan de cautie en of het, mede gezien het vaak schriftelijke karakter
van de relatie tussen de werkgever en de uitvoeringsinstantie, verdragsrechtelijk
of uit ander rechtsbeschermingsoogpunt wenselijk is ook bij schriftelijke
vragen een cautie te geven.De in het wetsvoorstel opgenomen cautieplicht – de verplichting
om een werkgever die verhoord wordt vooraf mede te delen dat hij wordt verdacht
van een feit dat tot een administratieve of strafrechtelijke sanctie kan leiden
en dat hij niet tot antwoorden verplicht is – is niet direct gebaseerd
op het EVRM of het IVBPR, maar ontleend aan artikel 29 van het Wetboek van
Strafvordering (Sv). Artikel 29, eerste lid Sv bepaalt dat de verhorende ambtenaar
in alle gevallen waarin iemand als verdachte van een strafbaar feit terzake
van die verdenking wordt verhoord zich moet onthouden van alles wat de strekking
heeft een verklaring te verkrijgen, waarvan niet kan worden gezegd dat zij
in vrijheid is afgelegd. Daaraan is toegevoegd dat de verdachte niet tot antwoorden
verplicht is en daarover voorafgaand aan het verhoor moet worden geïnformeerd.
Ook de cautie kan beschouwd worden als een praktisch ijkpunt. Indien betrokkene
uit de handelingen van de uitvoeringsinstelling in redelijkheid de conclusie
kan trekken dat hem een boete zal worden opgelegd kan het zwijgrecht echter
al ingaan voordat de cautie is gegeven.Uit jurisprudentie van de HR mag voorts worden afgeleid dat bij schriftelijke
vragen geen cautie hoeft te worden gegeven.1 De
HR heeft deze beperking afgeleid uit de ratio van de cautieverplichting. De
cautie heeft tot doel te voorkomen dat een ondervraagde zich door de directe
confrontatie bij een mondeling verhoor, ten onrechte verplicht voelt om de
hem gestelde vragen te beantwoorden. Deze directe confrontatie ontbreekt bij
schriftelijke vragen; daarbij hoeft dus geen cautie gegeven te worden.De geadresseerde heeft de mogelijkheid zich te bezinnen op de vraag of –
en welke vragen – hij wil (be) antwoorden, en welke gevolgen dit mogelijk
voor hem kan hebben. Omdat het EVRM en het IVBPR de wetgever de vrijheid laten
ten aanzien van de cautieverplichting, bestaat er weinig aanleiding om in
dit wetsvoorstel een verdergaande cautieverplichting op te nemen dan uit het
Wetboek van Strafvordering voortvloeit.In het verlengde hiervan vragen de leden van de VVD-fractie zich af of
het wenselijk zou zijn de uitvoering van beleid, controle, opsporing en sanctionering
niet in één hand te houden, maar tot een organisatorische of
functiescheiding te komen.Ook de leden van de fractie van D66 merken op dat uit het voorstel niet
blijkt dat er een duidelijke scheiding is tussen uitvoering van de wet en
sanctieoplegging. De inlichtingenverplichtingen horen thuis in de louter administratieve
sfeer, het zwijgrecht in de sanctiesfeer. In het fiscale strafrecht is een
afzonderlijke functionaris met de boete-oplegging belast, om de waarborgen
waarmee dit proces omkleed is beter gestalte te kunnen geven. Naar de mening
van deze leden dienen er ook aparte sanctieopleggers in de sociale zekerheid
te komen.Een aparte boete-functionaris, die bij uitsluiting van andere collega's
bevoegd is het boete-onderzoek te verrichten, zal ook niet in alle gevallen
duidelijkheid kunnen scheppen. Immers indien gekomen zou worden tot de instelling
van een aparte boete-functionaris, zou het moment waarop het dossier wordt
overgedragen aan deze boete-functionaris, het tijdstip kunnen markeren waarop
het zwijgrecht ingaat. Indien echter de ambtenaar, niet zijnde de boetefunctionaris,
onderzoek doet naar de omstandigheden die alleen van belang zijn voor de boete
oplegging en die niet met het vaststellen van de premieplicht te maken hebben,
zou onder omstandigheden sprake kunnen zijn van een schending van de rechten
van belanghebbende. Ook in dat geval blijft de materiële toetsing dus
doorslaggevend. Het is derhalve niet goed mogelijk een sluitende procedurele
voorziening te treffen die het ontstaan van het zwijgrecht kan markeren. De
artikelen 6 EVRM en 14 IVBPR stellen overigens ook geen eisen ten aanzien
van een dergelijke functiescheiding.Op aandrang van zowel de Eerste als de Tweede Kamer en in navolging van
de Wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid is er
ook in het fiscale boetestelsel voor gekozen om af te zien van de instelling
van een dergelijke aparte boetefunctionaris. In de Tweede Kamer vreesden de
fracties van de PvdA, CDA, de VVD en D66 dat de introductie van een aparte
boete-functionaris een nadelige invloed zou kunnen hebben op de relatie tussen
de belastingplichtige en de belastingdienst. In de Eerste Kamer werd door
de fracties van deze partijen ook aangegeven dat de invoering van een aparte
boetefunctionaris tot een toename van de administratieve belasting zou leiden.
Gelet op het voorgaande ligt het niet voor de hand om een wettelijke verplichting
in te voeren tot de instelling van een aparte boete-functionaris ten behoeve
van de premieheffing werknemersverzekeringen. In de praktijk is overigens
veelal al sprake van enige functiescheiding.Voorts vragen de leden van de D66-fractie de regering een duidelijk standpunt
in te nemen met betrekking tot het gebruik van informatie voor boeteoplegging
die is verkregen tijdens de normale uitvoering van de wet. Deze leden vragen
de regering om, net als met betrekking tot de schorsende werking, het advies
van de Raad van State te volgen en het wetsvoorstel alsnog in overeenstemming
te brengen met de eisen ten aanzien van het zwijgrecht, voortvloeiend uit
het EVRM.Ten aanzien van het zwijgrecht heeft de Raad van State geadviseerd dit
zo te regelen dat het geldt van het moment af waarop de betrokkene aan enige
jegens hem verrichte handeling vanwege de overheid de gevolgtrekking heeft
kunnen verbinden dat hij ervan verdacht wordt een overtreding te hebben begaan
die met een bestuurlijke boete wordt bedreigd. In het onderhavige voorstel
van wet is voor het moment waarop het zwijgrecht ingaat, evenals bij de Wet
boeten, maatregelen en het fiscale boetestelsel het geval is, aangesloten
bij de formulering die in de jurisprudentie van de Hoge Raad tot nu toe is
ontwikkeld.1 De formulering zoals die thans in
het wetsvoorstel met betrekking tot het zwijgrecht is opgenomen komt er op
neer dat het zwijgrecht pas gaat gelden vanaf het moment dat er sprake is
van een «criminal charge», het moment waarop betrokkene in redelijkheid
heeft kunnen concluderen dat hem een boete zal worden opgelegd. Dit criterium
is in overeenstemming met het kabinetsstandpunt inzake bestuurlijke boeten2 en als hoofdregel ook in andere wetgeving terzake bestuurlijke
boeten vastgelegd. In het advies van de Raad van State bij de voorgenomen
Wet bescherming persoonsgegevens3 en bij het
voorstel voor de Arbeidsomstandighedenwet 19984
wordt overigens door de Raad opgemerkt dat de jurisprudentie op dit punt nog
niet is uitgekristalliseerd. Op grond van de jurisprudentie bestaat thans
geen reden om – in afwijking van het kabinetsstandpunt – een ander
moment te kiezen waarop het zwijgrecht begint te gelden. Bovendien is de onderhavige
regeling van het zwijgrecht inmiddels bij deze andere wetten ook uit handhavingsoogpunt
goed bruikbaar gebleken. 5. HoorplichtHet horen op verzoek wordt in het wetsvoorstel achterwege gelaten voorzover
het niet voldoen aan de gestelde verplichtingen niet aan opzet of grove schuld
van de werkgever is te wijten, zo concluderen de leden van de VVD-fractie.
Zou het voor een in financiële moeilijkheden verkerende werkgever, juist
vanwege het feit dat is afgezien van schorsende werking, niet van belang kunnen
zijn dat hij op verzoek gehoord wordt en dat dientengevolge wellicht de hoogte
van de boete wordt aangepast? In de memorie van toelichting is ten aanzien van dit onderwerp aangegeven
dat het horen op verzoek in de primaire fase, bij de voorbereiding van een
beschikking, die strekt tot het vaststellen van een financiële verplichting,
achterwege kan blijven op grond van artikel 4:12 Awb, indien tegen deze beslissing
beroep of bezwaar ingesteld kan worden en de nadelige gevolgen na beroep of
bezwaar zo volledig ongedaan gemaakt kunnen worden. In het geval van premiebetaling
zal dit in beginsel het geval zijn. Ten onrechte betaalde premies kunnen gerestitueerd
worden.Ook uit het EVRM vloeit niet rechtstreeks een verplichting voor de uitvoeringsinstelling
voort tot het horen. Alhoewel de Toetsingscommissie in beginsel voorstander
is van een hoorplicht en daarbij uitgaat van de hoofdregel van de Awb, kan
naar het oordeel van de commissie van de hoorplicht worden afgezien als de
grote aantallen overtredingen daartoe nopen en de boeten bovendien betrekkelijk
laag zijn.In het onderhavige voorstel van wet wordt door het kabinet met het voorgaande
rekening gehouden en voorgesteld om in aansluiting op de Wet boeten, maatregelen
en het fiscale boetestelsel, in de bestuurlijke fase geen hoorplicht te introduceren,
maar te volstaan met het horen op verzoek. Naar analogie van het fiscale boetestelsel
is er in dit voorstel van wet voor gekozen het horen op verzoek achterwege
te laten voorzover het niet voldoen aan de gestelde verplichtingen niet aan
opzet of grove schuld van de werkgever is te wijten. Omdat een schuldvraag
in dit soort zaken niet aan de orde is en er veelal sprake is van een eenvoudig
vast te stellen rechtsfeit dat onafhankelijk van de visie van betrokkene aanwezig
is (bijvoorbeeld het te laat inzenden van de jaaropgaaf) is horen op verzoek
in die situaties achterwege gelaten, gezien de werklast die gemoeid is met
de veelheid aan zaken en de mogelijkheid van bezwaar waarbij het recht van
horen is gewaarborgd. Het kabinet heeft dit achterwege laten van het horen
op verzoek uitdrukkelijk beperkt tot die situaties waarin sprake is van lichte
boete zoals bedoeld in het voorgestelde nieuwe artikel 12, tweede lid, CSV.
Een zware boete, zoals bedoeld in het derde lid, kan niet worden opgelegd
dan nadat betrokkene in de gelegenheid gesteld is om gehoord te worden. Daarnaast
bestaat natuurlijk ook bij de lichte boete de mogelijkheid om een voorlopige
voorziening aan te vragen of een verzoek om schorsende werking bij de betreffende
uitvoeringsinstelling in te dienen. De uitvoeringsinstelling kan dan, mede
afhankelijk van de gegeven argumenten beoordelen of gegronde redenen aanwezig
zijn om schorsende werking te verlenen. De beoordeling of de executie van
de boete een onomkeerbaar effect heeft, zal daarbij een belangrijke rol spelen.
Al met al zijn naar de mening van het kabinet ook bij het opleggen van een
lichte boete voldoende waarborgen aanwezig, dat rekening gehouden kan worden
met de omstandigheden van een in financiële moeilijkheden verkerende
werkgever. 6. Una viaDe leden van de fractie van D66 ondersteunen het una-via-principe, maar
vragen zich af wat er gebeurt bij de cumulatie van twee typen bestuurlijke
sancties. Een ander probleem kan zijn dat het beginsel geen boete bij strafvervolging
betekent dat er in het geheel geen sanctie volgt. Ook vragen deze leden zich
af wat er gebeurt als in een bepaald geval een boete van bijvoorbeeld 5000
gulden is opgelegd en de zaak kort daarop veel grotere dimensies blijkt te
hebben.Anders dan bij de Wet boeten, maatregelen het geval is kent het boetestelsel
aan de collecterende zijde niet de mogelijkheid om te kiezen uit twee typen
bestuurlijke sancties. Op grond van de Wet boeten, maatregelen kan de uitvoeringsinstelling,
al naar gelang de aard van de overtreding, kiezen voor het opleggen van een
maatregel, die geen punitief karakter heeft en niet als strafvervolging
kan worden gezien, of een boete, die wel als strafvervolging in de zin van
het EVRM moet worden gezien.Het voorliggende voorstel van wet kent weliswaar twee rechtsgronden voor
het opleggen van een bestuurlijke boete, namelijk een lichte boete op grond
van het tweede lid van artikel 12 en een zwaardere boete op grond van het
derde lid, maar deze boeten hebben beiden een punitief karakter en cumuleren
in beginsel niet. Welke boete kan worden opgelegd hangt in het voorliggende
wetsvoorstel af van het antwoord op de vraag of sprake is van opzet of grove
schuld.Door de introductie van het una-via-beginsel is de samenloop tussen een
administratieve boete en een strafrechtelijke reactie uitgesloten. Ten einde
te waarborgen dat hierdoor geen zaken tussen wal en schip vallen is een goed
samenwerking tussen de uitvoeringsinstelling en het openbaar ministerie onontbeerlijk.De eerder genoemde richtlijn Premiefraude geeft deze instanties een handvat
om die samenwerking gestalte te geven. De richtlijn geeft een duidelijke indicatie
welke zaken bestuurlijk en welke zaken strafrechtelijk moeten worden afgedaan.Indien, zoals de fractie van D66 vraagt, door de uitvoeringsinstelling
een boete is opgelegd en nadien het vermoeden bestaat dat de zaak grotere
proporties heeft dan aanvankelijk was aangenomen, vormt dit aanleiding voor
een zelfstandige actie van de uitvoeringsinstelling. Hierbij kan gedacht worden
aan de situatie waarin na vaststelling van de schending van de informatieverplichting
over een zekere periode, naderhand geconstateerd wordt dat deze schending
zich ook over een andere periode voordeed. Ook valt te denken aan de situatie
dat eerst wordt aangenomen dat voor 1 werknemer geen loopopgave is gedaan
en dat later blijkt dat het niet voldoen aan deze verplichting op meerdere
werknemers betrekking heeft. Er is dan in juridische zin sprake van nieuwe
feiten die op hun eigen merites moeten worden beoordeeld, hetgeen opnieuw
moet leiden tot bestuurlijke of strafrechtelijke afdoening. 7. Financiële gevolgenDe leden van de VVD-fractie vroegen hoe de schattingen luidden van de
financiële gevolgen van de voorstellen.In de Memorie van Toelichting is gemeld dat het wetsvoorstel geen materiële
wijzigingen aanbrengt in het stelsel van bestuurlijke boeten. De gedragingen
die met een bestuurlijke boete kunnen worden afgedaan en de maximale hoogte
van de boete wijzigen in beginsel niet. Wel kunnen uitvoeringskosten ontstaan
door bijvoorbeeld de invoering van de verplichte kennisgeving voorafgaand
aan de boete-oplegging of de verplichting om de werkgever in een voor hem
begrijpelijke taal te informeren. Geconstateerd is evenwel dat de uitvoeringspraktijk
nu al in belangrijke mate overeenstemt met de verdragseisen. Dit is echter
een constatering van kwalitatieve aard. Er is geen concrete cijfermatige indicatie
voor de mate waarin de uitvoeringspraktijk nog afwijkt van de verdragseisen.
In dit licht is afgezien van het geven van een concrete kwantitatieve inschatting
van de financiële effecten. 8. Overige opmerkingenDe leden van de PvdA-fractie merkten op dat aan de kant van het premie-inningsorgaan
sprake kan zijn van nalatigheid ten opzichte van de werkgever. Zij stelden
dat de regering bij de behandeling van de Wet boeten en maatregelen heeft
toegezegd met een nadere uitwerking te komen van een sanctiestelsel met betrekking
tot uitkeringsorganen die nalatig zijn ten opzichte van de uitkeringsgerechtigde.
Zij vroegen wanneer de genoemde uitwerking tegemoet gezien kan worden, alsmede op welke wijze een vergoeding of een sanctie wordt voorzien indien
het premie-inningsorgaan nalatig is ten opzicht van de werkgever.Bij de behandeling van de Wet boeten, maatregelen is de vraag gesteld
welke sancties bestaan voor de uitvoeringsorganen indien zij (mede) schuld
hebben aan het ten onrechte verstrekken van een uitkering. In reactie hierop
is gewezen op bepalingen in de Organisatiewet sociale verzekering. Hierin
zijn de instrumenten vastgelegd waarover het Ctsv kan beschikken indien de
uitvoeringsorganen onrechtmatig handelen. Mij is niet bekend dat bij de behandeling
van de Wet boeten en maatregelen (of in een andere context) een toezegging
is gedaan om te komen tot een sanctiestelsel voor uitvoeringsinstellingen
die nalatig zijn. De wijze waarop het toezicht op de uitvoeringsorganen is
geregeld en de bevoegdheden van de toezichthouders bieden mijns inziens ook
voldoende waarborg tegen structureel onzorgvuldig handelen van een uitvoeringsorgaan.
Incidenten kunnen echter nooit vermeden worden.In dat geval, dus als een uitkeringsgerechtigde of een werkgever schade
heeft ondervonden als gevolg van onzorgvuldig handelen van een uitvoeringsorgaan,
kan hij het uitvoeringsorgaan daarop rechtstreeks of, indien dit geen resultaat
heeft, via de rechter aanspreken.De verhouding tussen LISV en werkgevers kan naar de mening van de leden
van de PvdA-fractie, in het kader van handhaving en boeten en maatregelen,
vergeleken worden met de verhouding rijksoverheid en gemeenten bij de toepassing
van de Algemene bijstandswet. De leden van de fractie van de PvdA stellen
derhalve de vraag of de toepassing van artikel 6 EVRM en artikel 14 IVBPR
niet moet leiden tot aanvullende regelgeving voor het sanctiesysteem dat het
Rijk hanteert tegenover gemeenten bij een onvoldoende uitvoering van de bijstandswet.
Immers, het opleggen van een boete of sanctie (staken van bevoorschotting)
bij het niet nakomen van administratieve bepalingen is te zien als een straf
en de werkingssfeer van artikel 6 EVRM strekt zich ook uit tot rechtspersonen.
Daarnaast doet de vraag zich voor of de inrichting van het boetesysteem dat
het Rijk hanteert en de hoogte van de boeten, gezien het aspect van opzet
en grove schuld, ook niet nader bezien zou moeten worden.De vergelijking door de PvdA-fractie van de verhouding tussen LISV –
werkgevers met de verhouding Rijk – gemeenten gaat naar mijn mening
niet op. In het kader van de Algemene bijstandswet vergoedt het rijk 90% van
de kosten van bijstand. Bij het verstrekken van deze vergoeding moet vaststaan
dat de uitkering door de gemeente rechtmatig is verstrekt en dat de gemeente
voldoet aan de voorwaarden zoals die bij of krachtens de wet zijn vastgelegd:
financieel en inhoudelijk rechtmatige uitvoering van de wet.Als de gemeente niet kan verantwoorden dat hieraan is voldaan, bestaat
onzekerheid of de uitkering rechtmatig is verstrekt. In dat kader kan de minister
besluiten op grond van het geformuleerde «maatregelenbeleid» in
het Besluit «weigering rijksvergoeding» een deel van de rijksvergoeding
te weigeren. De vergoeding wordt verleend voor die kosten van bijstand waarvan
vaststaat dat deze overeenkomstig wet- en regelgeving zijn gemaakt. De hoogte
van de weigering is derhalve afhankelijk van de tekortkoming. Hierbij is echter
geen sprake van een boetesysteem met een punitief karakter zoals in het onderhavige
wetsvoorstel is opgenomen, omdat er dan sprake zou moeten zijn van een extra
in te houden bedrag (de boete) naast het geweigerde vergoedingsbedrag op grond
van de tekortkoming. Dit is niet aan de orde.Ook bij het verlagen van de bevoorschotting is geen sprake van het opleggen
van een boete, maar bestaat er als gevolg van ernstige tekortkomingen in de
administratie geen zekerheid over de rechtmatigheid van de uitkeringen waardoor
de bevoorschotting moet worden verlaagd. Na ontvangst van de declaratie van
de gemeente over de kosten van bijstand over het betreffende
jaar wordt vervolgens de definitieve hoogte van de vergoeding vastgesteld.Het Rijk verstrekt met andere woorden die vergoeding over de gemaakte
kosten van bijstand aan de gemeente, waarvan de rechtmatigheid is gegarandeerd.
Het gaat bij weigering alleen om dat deel van het bedrag waarover (minstens)
onzekerheid over de rechtmatigheid bestaat. Het weigeren van de rijksvergoeding
heeft geen punitief karakter. Geconcludeerd moet worden dat het weigeren van
een deel van de rijksvergoeding daarom niet als strafvervolging in de zin
van het EVRM kan worden beschouwd.Overigens wordt, voordat een deel van de vergoeding daadwerkelijk wordt
geweigerd, dit aan de gemeente medegedeeld, waarbij de gemeente de gelegenheid
krijgt haar zienswijze toe te lichten.Tevens kent het maatregelenbeleid de mogelijkheid voor de gemeente om
een verbeterplan op te stellen, als de gemeente zelf de uitvoeringstekorten
onderkent. In dit plan stelt de gemeente maatregelen in overleg met het rijkstoezicht
op die moeten zorgen binnen een redelijk tijdsverloop voor opheffing van de
tekortkoming. Als dit plan de minister voldoende vertrouwen kan geven op een
goede realisatie van de verbeteringen binnen redelijke tijd, kan de minister
besluiten af te zien van een korting op de rijksvergoeding over de periode
waarover het verbeterplan van de gemeente zich uitstrekt. Dit geeft binnen
het maatregelenbeleid een mogelijkheid om de kwaliteit van de uitvoering te
bevorderen. Artikelsgewijze opmerkingen Artikel I, ADe leden van de fractie van de VVD vragen of de regering overwogen heeft
om over te gaan tot het instellen van een maximum boete en zo neen, waarom
niet.Met de in het voorliggende wetsvoorstel gekozen systematiek, waarbij de
boete ten hoogste 10%, respectievelijk 100%, van het verschuldigde of het
alsnog verschuldigde bedrag aan premie of voorschotpremie bedraagt, wordt
bereikt dat de hoogte van de bestuurlijke boete kan worden vastgesteld naar
evenredigheid van de ernst en verwijtbaarheid van de over-treding. De maximaal
op te leggen bestuurlijke boete neemt dus toe al naar gelang het premienadeel
toeneemt. Indien gekozen zou zijn voor een boetebedrag dat aan een absoluut
maximum gebonden is, zou bij een fraude waarbij sprake is van een relatief
omvangrijk premienadeel, geen passende bestuurlijke sanctie ter beschikking
staan. In de praktijk zal de hoogte van de bestuurlijke boete overigens tot
een maximum beperkt blijven omdat de zaak op grond van de Richtlijn Premiefraude
Werkgevers, bij een hoger premienadeel zal worden overgedragen aan het Openbaar
Ministerie. Artikel I, BMag aangenomen worden dat, indien de werkgever een rechtspersoon is, deze
bepaling niet van toepassing is? Zou dit niet in de tekst tot uitdrukking
moeten komen, zo vragen de leden van de fractie van de PvdA.Welke bepalingen omtrent inning dan wel kwijtschelding van boeten zijn
van toepassing indien er sprake is van faillissement van de werkgever, zo
vragen deze leden in dit verband.In de memorie van toelichting is aangegeven dat de HR in zijn arrest van
17 januari 1990 heeft aangegeven dat de toepasselijkheid van deze rechtswaarborgen
zich niet beperkt tot natuurlijke personen. Ook rechtspersonen vallen onder
de werkingssfeer van artikel 6 EVRM.1 Deze vaststelling
is met name van belang omdat een boete op grond van artikel 12 CSV veelal
zal worden opgelegd aan een rechtspersoon.Met betrekking tot de inning dan wel kwijtschelding van boeten bij faillissement
van de werkgever, kan worden opgemerkt dat de boete op grond van artikel 12
CSV wordt beschouwd als premie en ook als zodanig wordt behandeld. Bij een
eventueel faillissement van de werkgever zal de uitvoeringsinstelling als
preferente schuldeiser over gaan tot invordering van de nog resterende premieschuld,
waaronder begrepen kan zijn een eventueel boetebedrag.Indien een werkgever in persoon is beboet, wordt een betaling van de boete
door het bedrijf dan beschouwd als extra belastbaar inkomen van de werkgever,
zo vragen de leden van de fractie van GroenLinks. Als een werkgever overlijdt
doch zijn bedrijf blijft voortbestaan, kan de boete dan niet overgaan op de
eventuele erfgenamen van het bedrijf?Indien de werkgever een rechtspersoon is, wordt de boete opgelegd aan
de rechtspersoon. Naar ik aanneem heeft deze vraag derhalve betrekking op
de situatie dat in het kader van de premieheffing werknemersverzekeringen
een boete wordt opgelegd aan een natuurlijke persoon die met zijn privévermogen
een onderneming drijft en werknemers in dienst heeft. Slechts in die situatie
kan namelijk een boete aan een natuurlijk persoon worden opgelegd. In dat
geval is er echter geen onderscheid tussen een betaling door het bedrijf en
de werkgever in persoon. Een betaling door het bedrijf wordt dan ook niet
beschouwd als extra belastbaar inkomen van de werkgever. Overigens is de boete
bij de bepaling van de belastbare winst en het belastbaar inkomen van de natuurlijke
persoon niet aftrekbaar. Dit volg uit artikel 8a, eerste lid, onderdeel b,
van de Wet op de Inkomstenbelasting 1964.Artikel 6 EVRM gaat er vanuit dat degene jegens wie een strafvervolging
is ingesteld als bedoeld in dat artikel, het recht toekomt zichzelf te verdedigen.
Omdat dat recht na het overlijden van belanghebbende niet meer kan worden
uitgeoefend, worden na het overlijden geen boeten meer opgelegd ten name van
de overledene In artikel 12E van het voorliggende wetsvoorstel is daarom geregeld
dat de boete vervalt door het overlijden van degene aan wie zij is opgelegd,
voorzover de boete nog niet geïnd is. De boete die aan een werkgever
in persoon is opgelegd, vervalt dus na het overlijden van deze werkgever,
voorzover zij niet geïnd is en kan derhalve niet overgaan op de eventuele
erfgenamen van het bedrijf.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. Hoogervorst XNoot1Staatsblad 1996, 248.XNoot1Bron: Ctsv, Sociale verzekeringsfraude en administratieve sancties
1995,Zoetermeer, 1997, rapport R97/1).XNoot2Bron: Ctsv, Augustusrapportage Handhaving 1998, Zoetermeer,
1998, rapport R98/9).XNoot1Kamerstukken II 1997/98, 24 800, nr. 7, pag. 10.XNoot1Besluit Administratieve Boeten Coördinatiewet van 28 december 1987,
Stcrt. 1987, 252.XNoot2EHRM, 7 oktober 1988, Salabiaku, NJ 1991/ 351.XNoot3HR, 11 oktober 1989, NJ 1990/812 en 813.XNoot1HR, 18 november 1992, BNB 1993/40.XNoot1EHRM, 21 februari 1984, Özturk, NJ 1988/ 937, par. 56.XNoot2ECRM, 6 maart 1989,Kalländer, BNB 1997/5.XNoot3HR, 9 oktober 1996, BNB 1999/6.XNoot4Dr. M.W.C. Feteris, Fiscale administratieve sancties en het recht op een
behoorlijk proces, Deventer 1993, par. 729 en Feteris, noot 2 bij ECRM, 6
maart 1989, Kalländer, BNB 1997/5; Prof. mr. J. Riphagen, Sancties in
de sociale zekerheid, Deventer 1994, pag. 56 ev.; E.E.V. Lenos, Bestuurlijke
sanctietoepassing en strafrechtelijke waarborgen in de sociale zekerheid,
Amsterdam, 1998, pag. 187 e.v.XNoot5Handhaving door bestuurlijke boeten, Commissie voor Toetsing van Wetgevingsprojecten,
januari 1994 CTW 94/1, pag. 57.XNoot1EHRM 27 februari 1980, NJ 1980, 561.XNoot2Zie bijv. HR 26 oktober 1993, NJB katern 1994, p. 16, nr. 1.XNoot1HR, 1 oktober 1985, NJ 1986/405 en 406.XNoot1HR, 17 februari 1987, NJ 1987/951, par. 6.1; HR, 23 juni 1993, BNB 1993/271,
par. 3.7; HR, 26 oktober 1993, NJ 1994/629, par. 5.1; HR, 22 november 1994,
NJ 1995/240.XNoot2Kamerstukken II 1993/94, 23 400 VI, nr. 48.XNoot3Kamerstukken II 1997/98, 25 892, A. pag. 15.XNoot4Kamerstukken II 1997/98, 25 879, B. pag. 5.XNoot1HR, 17 januari 1990, BNB 1990/193. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26411-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl