Subsidiariteitstoets pakket Europees financieel toezicht; Brief Europese Commissie; EU-voorstel versterking financieel toezicht - antwoord Europese Commissie op brief Tweede Kamer
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief Europese Commissie
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST140630
 2009-2010
 
 32 174
 Subsidiariteitstoets pakket Europees financieel toezicht
 
 
 
 
 Nr. 
 9
 BRIEF VAN DE VICEVOORZITTER VAN DE EUROPESE COMMISSIE
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Brussel, 5 februari 2010
 
 De Commissie heeft uw brief van 12 november 2009 in goede orde ontvangen.
U vraagt hierin om een nadere onderbouwing van de relatie tussen de rechtsgrondslag
voor de oprichting van de nieuwe Europese Toezichthoudende Autoriteiten (ESA’s)
en de bevoegdheid van deze organen om juridisch bindende besluiten te nemen.
 
 Wat de eerste kwestie betreft, heeft het Hof van Justitie erkend dat artikel 95 van het Verdrag betreffende de vaststelling
van maatregelen inzake de onderlinge aanpassing van wetgeving met betrekking
tot de instelling en de werking van de interne markt een passende rechtsgrondslag
biedt voor de oprichting van een «communautair orgaan om bij te dragen
aan de verwezenlijking van een harmonisatieproces», wanneer de aan een
dergelijk orgaan toevertrouwde taken nauw aansluiten bij de materies die voorwerp
zijn van handelingen van onderlinge aanpassing van nationale wetgevingen.
 
 Het doel en de taken van de ESA’s – bijstaan van de bevoegde
nationale toezichthoudende autoriteiten bij de consistente interpretatie en
toepassing van de communautaire regels en bijdragen tot de fmanciele stabiliteit
die nodig is voor financiele integratie – sluiten nauw aan bij de doelstellingen
van het acquis op het gebied van de interne markt voor financiele diensten.
Daarom is besloten de ESA’s op te richten op grond van artikel 95 van
het Verdrag.
 
 Wat de bevoegdheden van de voorgestelde ESA’s betreft, dient te
worden benadrukt dat artikel 95 van het Verdrag weliswaar duidelijk maakt
wat de doelstelling van dergelijke organen is, maar niet wat hun specifieke
bevoegdheden zijn. Uit de jurisprudentie volgt echter dat communautaire instellingen
aan deze organen normatieve bevoegdheden mogen delegeren, voor zover die bevoegdheden
welomschreven en van uitvoerende aard zijn.
 Dit houdt in dat er van delegatie geen sprake kan zijn wanneer deze «een
discretionaire bevoegdheid betreft, welke een grote vrijheid van waardering veronderstelt en waarvan de uitoefening zelfs kan resulteren in
het voeren van een waar economisch beleid».
Aan de ESA’s kunnen niet meer bevoegdheden worden overgedragen dan het
delegerende gezag zelf aan het Verdrag ontleent.
 
 Dit betekent dat een wettelijke bepaling een agentschap of een autoriteit
een eigen bevoegdheid tot het aannemen van bindende besluiten kan verlenen,
voor zover die bevoegdheid in een specifiek rechtskader is ingepast en beperkt
blijft. Bovendien mag de aan dergelijke communautaire organen verleende bevoegdheid
alleen uitvoeringstaken bestrijken.
 Zij moet derhalve beperkt blijven tot het aannemen van besluiten in individuele
gevallen.
 
 De juridische diensten van de Commissie en de Raad hebben op grond van
die overwegingen bevestigd dat de aan de ESA’s verleende bevoegdheden
op rechtsgeldige wijze en in overeenstemming met de bestaande jurisprudentie
en het beginsel inzake het institutionele evenwicht zouden worden gedelegeerd.
Ook zij erop gewezen dat de ESA’s zonder deze bevoegdheden geen doeltreffend
en doelmatig toezicht zouden kunnen houden in Europa.
 
 De Commissie hecht groot belang aan samenwerking met het Nederlandse parlement.
 Eventuele vragen of opmerkingen over deze zaak kunt u te allen tijde tot
de Commissie richten.
 
 De Vicevoorzitter van de Europese Commissie,
 Margot Wallström
 
 
 
 
 Zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
in zaak C-217/04, punt 44.
 
 
 Zie zaak 9/56, Meroni, Jurispr. 1957 en 1958, blz. 133, r.o. 151 cv.,
en zaak 98/80, Romano, Jurispr. 1981, blz. 1241. r.o. 20.
 
 
 Zie voornoemde zaak 9/56, Meroni, r.o. 150.