Goedkeuring verdrag Nederland - Canada tot voortzetting verdrag inz. opleiding Nederlandse strijdkrachten in Canada; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19961997-25199, nr. 250b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

16-09-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25199 nr. 250b

12-09-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25199Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 199Goedkeuring van het Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en
Canada tot voortzetting van het op 4/5 december 1986 tot stand gekomen verdrag
inzake de opleiding van eenheden van de Nederlandse strijdkrachten in Canadanr. 250bNOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 12 september 1997De leden van de vaste commissie voor Defensie van de Eerste Kamer der
Staten-Generaal vroegen zich af of de Staatssecretaris van Defensie de mening
is toegedaan dat de Eerste Kamer de behandeling van en de besluitvorming over
wetsvoorstellen traineert. Tevens vroegen zij of in de Ministerraad bedoeld
is alleen acht te slaan op de opvattingen terzake in de Tweede Kamer.De regering kan deze leden verzekeren dat de Staatssecretaris van Defensie
allerminst een dergelijke mening is toegedaan. De Staatssecretaris bedoelde
aan te geven met zijn opmerkingen dat overleg met de Staten-Generaal in principe,
conform artikel 15 lid 1 van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen
(Stb. 542 1994), niet noodzakelijk is voor voorlopige toepassing van
een verdrag. Wel is noodzakelijk, conform artikel 15 lid 4 van deze Rijkswet,
dat de Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal over het voornemen tot voorlopige
toepassing worden geïnformeerd. Inzake het onderhavige verdrag zijn de
Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal over dit voornemen geïnformeerd
door middel van brieven van 7 januari 1997.Bij wijze van uitzondering is in de Ministerraad echter besloten dat,
gezien de wens die daartoe vanuit de Tweede Kamer is geuit en de gevoeligheid
die bij bepaalde groeperingen was ontstaan over dit verdrag, eerst overleg
met de Tweede Kamer zou plaatsvinden alvorens tot voorlopige toepassing zou
worden overgegaan. Daar stond echter tegenover dat het laagvliegseizoen aan
vaste data is gerelateerd. Verder uitstel van voorlopige toepassing, bijvoorbeeld
door eerst nog een debat te voeren, zou bezwaarlijk zijn geweest in verband
met de aanvangsdatum van het laagvliegseizoen.Nogmaals wil de regering benadrukken dat het in dezen ging om voorlopige
toepassing van het verdrag. De procedure inzake de goedkeuring van verdragen
wordt daarmee uiteraard onverlet gelaten. De rol van de Eerste Kamer der Staten-Generaal
in die procedure is bij de regering en de Staatssecretaris van Defensie bekend
en zal vanzelfsprekend te allen tijde worden gerespecteerd.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen hoe de discussie in NAVO-verband
over de noodzaak tot laagvliegen op dit moment verloopt. De noodzaak van het
laagvliegen wordt binnen de NAVO bevestigd, waarbij de navolgende
«strategie» wordt gehanteerd. Laagvliegen is inherent riskanter
dan vliegen op grotere hoogte en moet zo mogelijk worden vermeden, indien
er alternatieven zijn. Daar staat tegenover dat op grotere hoogtes vijandelijke
detectie- en wapensystemen een dermate grote dreiging kunnen opleveren dat
voor de laagvliegoptie moet worden gekozen. Ook is laagvliegen (nog) de beste
methode om het verrassingselement te behouden. Daarnaast kunnen slecht weer
en restricties op wapen- en sensorgebruik dwingen tot laagvliegen in verband
met visuele identificatie van doelen, onder meer ter voorkoming van zogenaamde
«collateral damage» (bijkomende schade). Gaarne verwijst de regering
in dezen tevens naar de Nota naar aanleiding van het verslag van de vaste
commissie voor Defensie van de Tweede Kamer der Staten-Generaal.Het gestelde dat tijdens de Golfoorlog en in voormalig Joegoslavië
het gebruik van de laagvliegstrategie juist extra verliezen heeft gegeven,
is niet in alle opzichten correct. Tijdens de Golfoorlog is de «strategie»
accuraat gevolgd. Het gebruik van sommige wapentypes vereiste met name van
de Engelse en Franse deelnemers, een veelvuldige toepassing van het laagvliegen.
Hierbij traden verliezen op, die echter niet alle op laagvliegen zijn terug
te voeren.In het voormalig Joegoslavië is een politieke/strategische keuze
gemaakt om af te zien van laagvliegen. De consequentie hiervan is echter dat
weersomstandigheden (met name wolken op middelbare of lagere hoogte) operaties
belemmeren die met laagvliegen wel mogelijk zouden zijn geweest. De drie NAVO-jachtvliegtuigen
die door vijandelijk afweervuur verloren zijn gegaan, opereerden op middelbare
en niet op lage hoogte.Vervolgens vroegen de leden van de fractie van GroenLinks of het nog daadwerkelijk
nodig is dat elke NAVO-piloot 180 uur per jaar het laagvliegen beoefent en
in hoeverre deze 180 uur door het gebruik van simulatoren kan worden verminderd.
De regering kan deze leden meedelen dat een volledig jaarlijks oefenprogramma
(JOP) voor jachtvliegers volgens NAVO-normen tenminste 180 of meer trainingsvlieguren
dient te bevatten. De Koninklijke luchtmacht voert het minimaal JOP van 180
uur uit, doch dit zijn geenszins allemaal laagvlieguren. Naast het oefenen
op grotere hoogten wordt door de Koninklijke luchtmacht ongeveer een kwart
van een JOP (ca. 45 vlieguren) geoefend op lagere hoogte (300 meter of minder),
inclusief de training in Goose Bay, waar ca. 15 vlieguren (13 sorties) per
vlieger per jaar op zeer lage hoogte (30 meter minimaal) worden uitgevoerd.
Dit aantal vlieguren is noodzakelijk om het laagvliegen op adequate wijze
te kunnen trainen.Zoals de regering reeds in de Nota naar aanleiding van het verslag van
de vaste commissie voor Defensie van de Tweede Kamer der Staten-Generaal aangaf,
is de regering van mening dat simulatie geen alternatief voor laagvliegen
kan zijn. Natuurgetrouwe simulatie van gecompliceerde gevechtssituaties is
in de praktijk onvoldoende mogelijk gebleken. Onderzoek door het Nederlands
Lucht- en Ruimtevaart Laboratorium (NLR) heeft uitgewezen dat operators in
gesimuleerde gevechtssituaties andere, minder goede, beslissingen nemen dan
in werkelijkheid, wat kan leiden tot automatismen die averechtse resultaten
opleveren. Bovendien bestaat de kern van de training uit de samenwerking tussen
leden van de formatie, operators op de grond en interactie met tegenstanders,
hetgeen zich niet laat simuleren. Het is dus niet mogelijk om de noodzakelijke
realistische training door simulatie te vervangen.De leden van de fractie van GroenLinks toonden voorts belangstelling voor
de stand van zaken met betrekking tot het IPO inzake het laagvliegen boven
Noord-Nederland. Hierop kan de regering deze leden meedelen dat de betrokken
provinciale overheden hebben aangegeven dat verder overleg met
de Minister van Defensie zinvol is over een eventuele verlegging van de laagvliegroutes.
Dit overleg heeft echter nog niet plaatsgevonden. Gaarne verwijst de regering
in dezen naar de antwoorden van de Staatssecretaris van Defensie van 15 juli
1997 op de vragen van de Tweede Kamerleden Hoekema en Ybema (2969713690).De leden van de fractie van GroenLinks vroegen of in Canada niet dezelfde
restricties kunnen worden opgelegd aan het Iaagvliegen als die in Nederland
gelden. De regering herinnert de fractie van GroenLinks er gaarne aan dat
dergelijke restricties een nationale verantwoordelijkheid zijn. Nationale
wet- en regelgeving terzake is ingegeven door de bijzonderheden van het gebied
of de lokale situatie. De vraag of in het laagvlieggebied in Canada dezelfde
restricties zouden moeten gelden als die welke in Nederland gelden moet dan
ook worden beantwoord aan de hand van een vergelijking van de gebieden en
de lokale omstandigheden. Hiertoe behoren kwesties als bevolkingsdichtheid,
aard van het milieu en kwetsbaarheid van het milieu. De regering acht daarbij
het laagvlieggebied in Canada in geen van de relevante opzichten vergelijkbaar
met de laagvliegroutes boven Nederland.Voorts wordt in Goose Bay samengewerkt met andere participanten. Eenzijdige
extra restricties van Nederlandse zijde kan negatieve effecten hebben op deze
samenwerking. De regering streeft geen aanpassing van het Canadese beleid
terzake na.Onder verwijzing naar een artikel in de «Labradorian» van
31 maart jl. inzake de koppeling tussen het aantal sorties en de vraag of
de basis in Goose Bay rendabel is, stellen de leden van de fractie van GroenLinks
de vraag of Nederland voor extra kosten komt te staan en wat die per jaar
zullen bedragen. De regering is van mening dat het gestelde over de rendabiliteit
niet correct is. Het Canadese Ministerie heeft gesteld dat de operaties het
meest efficiënt («most efficient») zouden zijn wanneer er
per jaar 18 000 sorties worden uitgevoerd, waarvan 15 000 laagvliegsorties.
Dit aantal is gebaseerd op economische optimalisatiebeginselen (kostenbatenanalyse).
Het geldt echter niet als uitgangspunt voor financiële aangelegenheden
en er is geen sprake van financiële consequenties. De financiële
voorwaarden voor het laagvliegen zijn overigens niet in het verdrag, maar
in het Memorandum of Understanding (MoU) vastgelegd.De kosten voor Nederland onder het nieuwe MoU bedragen 13,5 miljoen Can.
Dollar, hetgeen neerkomt op ongeveer f 17 miljoen op jaarbasis. De kosten
voor Goose Bay zijn voor het operationele gedeelte afhankelijk van het aantal
vluchten. Voor 1997 zijn 2 000 sorties door de Koninklijke luchtmacht
gepland. Verder worden de kosten van het laagvliegprogramma Goose Bay bepaald
door het aantal manjaren van het aantal vaste medewerkers en bezoekers dat
gebruik maakt van de laagvliegfaciliteiten. Een eventuele kostenoverschrijding
is derhalve primair een nationale aangelegenheid.Voorts vragen de leden van de fractie van GroenLinks of het gesloten laagvliegverdrag
niet in strijd is met IAO-verdrag nr. 169 en andere internationale afspraken
en verdragen zoals UNCED '92 (Agenda 21), het Internationale Verdrag inzake
Burgerrechten en Politieke Rechten, en het Internationaal Verdrag inzake Economische,
Sociale en Culturele Rechten.Het IAO-verdrag, dat overigens door Canada niet is geratificeerd, erkent
de wens en het verlangen van inheemse volken om zeggenschap te hebben over
hun eigen instellingen, leefwijze en economische ontwikkeling, alsmede hun
identiteit, hun taal en hun godsdienst te behouden en tot ontwikkeling te
brengen. Het verplicht voorts regeringen tot consultatie met inheemse volken
en tot studies waar het ontwikkelingsprogramma's betreft die effecten hebben
op het leefmilieu van die volken. Om de belangen van de Innu te
waarborgen heeft de Canadese regering maatregelen genomen, zoals de instelling
van het instituut dat de milieu-effecten monitort en de milieurapportage;
zie ook hierna inzake dit instituut. De regering heeft in het verleden met
betrekking tot de landclaim van de inheemse volken inzake het laagvlieggebied
aangegeven dat het IAO-Verdrag nr. 169 niet voorziet in een geschillenregeling
met betrekking tot eigendomsrechten: eigendom is (vrijwel) altijd een nationale
aangelegenheid. Het IAO-verdrag voorziet in bepalingen en voorzieningen die
deze rechten nationaal op rechtvaardige wijze moeten waarborgen. Het is mogelijk
klachten bij de IAO neer te leggen ter behandeling in de commissie van de
IAO die zich bezighoudt met de toepassing van verdragen. Het statuut van de
IAO kent geen sancties op niet-naleving. In de praktijk blijken regeringen
echter veelal bereid het nodige te ondernemen.Voorts verschaft, zoals eveneens reeds eerder door de regering is aangegeven,
de Canadese grondwet (Constitution Act, 1981, waarin opgenomen de Canadian
Charter of Rights and Freedoms) een aantal rechten specifiiek aan de inheemse
volkeren. Daarmee worden de meeste bepalingen uit het op 19 december 1966
te New York tot stand gekomen Internationaal Verdrag inzake burgerrechten
en politieke rechten (IVBPR) (Trb. 1969, 99) gegarandeerd en wordt meermalen
gerefereerd aan de verplichtingen van Canada onder het internationale recht.Eveneens kan worden opgemerkt dat Canada partij is bij het IVBPR, alsmede
bij het daarbij behorende Optionele Protocol dat voorziet in een klachtenregeling.
Ook ziet de regering, gelet op de genoemde grondwettelijke bepalingen, geen
strijdigheid met het Internationale Verdrag inzake Economische, Sociale en
Culturele Rechten. Wat betreft de «Rio Declaration on Environment and
Development» uit 1992 (VN Conferentiedocument A/CONF. 151/26 (Vol. I))
is de regering van mening dat voldaan is aan het «Principle» met
betrekking tot respect voor de inheemse bevolking (Principle 22). De Nederlandse
regering heeft er dan ook het volste vertrouwen in dat de Canadese regering
zorgvuldig omgaat met de belangen van de inheemse volken.Vervolgens vragen de leden van de fractie van GroenLinks in hoeverre de
internationale verdragen de Innu de mogelijkheid bieden om een procedure te
starten tegen de Nederlandse regering en welke duur dit proces naar verwachting
zal nemen.Gaarne herinnert de regering de leden van de fractie van GroenLinks eraan
dat de Innu reeds op nationaal niveau zowel in Canada als in Nederland gerechtelijke
procedures tegen de Staat der Nederlanden hebben gevoerd en verloren. In de
Canadese zaak werden de Innu tevens verweten tegenwerking te hebben gepleegd
tegen de verzachtende maatregelen die door de Canadese overheid en de overige
participerende overheden werden ondernomen.Voor het voeren van procedures op grond van internationale verdragen geldt
over het algemeen dat de nationale rechtsmiddelen moeten zijn uitgeput. Daar
het laagvliegen in Canada plaatsvindt onder Canadese wet- en regelgeving en
met toestemming van de Canadese regering zal dit inhouden dat de Canadese
nationale rechtsmiddelen moeten zijn uitgeput alvorens de Innu bij een internationaal
orgaan ontvankelijk kan zijn. Gezien de gebruikelijke duur van een rechtszaak
zal dat enige jaren duren. Hierbij kan worden verwezen naar de eerder genoemde
procedures, te weten de procedure onder het IAO-verdrag en de procedure op
grond van het Optionele Protocol bij het IVBPR.De fractie van GroenLinks vraagt in hoeverre het zogenaamde ontwijkingsprogramma
dit jaar functioneert en of er al is overgegaan tot «block avoidance».
Zoals reeds in de Nota naar aanleiding van het verslag van de
vaste commissie voor Defensie van de Tweede Kamer der Staten-Generaal werd
aangegeven, onderkent de regering de behoefte bij de inheemse volken aan ontwijkingsprogramma's.
Het respecteren van vliegrestricties is een blijvend hoofdaandachtspunt voor
de Koninklijke luchtmacht. Daarnaast ondersteunt de Koninklijke luchtmacht
het systeem van block avoidance. Dit systeem zal echter pas worden toegepast
wanneer alle lokale partijen overeenstemming hebben bereikt over de prioriteitsstelling
met betrekking tot het vermijden van kampen versus waardevolle natuurgebieden.
Deze overeenstemming is nog niet bereikt.De vraag van de fractie van GroenLinks of de Koninklijke luchtmacht zelf
initiatieven neemt om de locaties van de jachtkampen bij de particuliere vliegmaatschappijen
te achterhalen moet door de regering ontkennend worden beantwoord. Zelfstandige
initiatieven van de verschillende deelnemende landen zouden de verstandhoudingen
immers niet bevorderen. De Canadese overheid neemt namens de deelnemende landen
de nodige initiatieven om de locaties van de kampen op te sporen.De fractie van GroenLinks vraagt naar de laatste ontwikkelingen ten aanzien
van het instituut dat het laagvliegen monitort. Het Instituut is in 1996 opgericht.
Een eerste vergadering is op 18–20 december 1996 constructief verlopen.
Er is overeenstemming bereikt over de statuten, die op 31 januari zijn goedgekeurd
en ondertekend namens de Minister van Defensie van Canada. Op 18 februari
1997 heeft een tweede vergadering in goede harmonie plaatsgevonden.De Innu werken op een constructieve wijze mee. Andere kleine groeperingen
hebben interesse getoond om vergaderingen bij te wonen. Het Instituut concentreert
zich momenteel op de prioriteitenstelling van het ontwijkingsprogramma.In antwoord op de vraag van de fractie van GroenLinks hoeveel Nederland
bijdraagt in de kosten van het Instituut kan de regering, onder verwijzing
naar de Nota naar aanleiding van het verslag van de vaste commissie voor Defensie
van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, het volgende overzicht geven. Op
basis van het nieuwe MoU delen de NAVO-bondgenoten, tot een bedrag van 1,5
miljoen Can. Dollar per jaar, in de kosten voor zogenaamde «mitigation
and monitoring» activiteiten. Deze activiteiten, waaronder het daarvoor
benodigde onderzoek, worden uitgevoerd door het «Institute for Environmental
Monitoring and Research». De kosten worden verdeeld op basis van een
zogenaamde «Operations and Training Activity Indicator», waarmee
de kosten worden gerelateerd aan het aantal vliegbewegingen. Dit kost de Koninklijke
luchtmacht jaarlijks zo'n 250 000 Can. Dollar. Canada neemt het gedeelte
van de kosten boven de 1,5 miljoen Can. Dollar, tot een maximum van 2,245
miljoen Can. Dollar, voor haar rekening.Tenslotte vragen de leden van de fractie van GroenLinks naar de stand
van zaken en de uitkomst van de milieu-effectrapportage voor het gebied van
30 000 km2 waarmee het laagvlieggebied is uitgebreid en of
de regering niet had moeten wachten op de afronding van de nieuwe (deel-)MER
alvorens het verdrag te tekenen. De regering merkt op dat er enige verwarring
bestaat over de exacte begrippen en de lopende studies.Het rapport van het Environmental Assessment Review Panel uit februari
1995 stelde dat optie B (het gebied van 130 000 km2) de basis
moest vormen voor de onderhandelingen over het nieuwe Memorandum of Understanding
(aanbeveling 7 in het rapport). Deze aanbeveling was ingegeven door de wens
bepaalde kwetsbare gebieden beter te beschermen en toch voldoende oppervlakte
te bewaren voor laagvliegactiviteiten. Voor de gebieden die hierdoor als nieuw
gebied bij het bestaande laagvlieggebied werden gevoegd adviseerde het Panel
een «baseline study» en waarschuwde dat de reeds uitgevoerde
«baseline study» onvoldoende was (aanbeveling 8). Tevens diende
deze aanvullende «baseline study» te zijn voltooid voordat het
nieuwe laagvliegseizoen begon (aanbeveling 9). Aan deze aanbevelingen is gehoor
gegeven door het Canadese Ministerie van Defensie en de gevraagde «baseline
study», waarmee belangrijke referentiegegevens zijn ingewonnen, is voltooid
in 1996. Thans bestaat het laagvlieggebied uit het gebied van 130 000
km2 dat als optie B in het rapport omschreven staat.Met deze «baseline study» en het overgaan tot optie B is voldaan
aan de wensen van het Panel.Daarnaast wordt een aanvullende MER-studie uitgevoerd op basis van aanbeveling
10 van het rapport. Deze studie dient ter ondersteuning van het in aanbeveling
10 genoemde systeem van flexibele grenzen van het laagvlieggebied. Dit systeem
moet ervoor zorgen dat indien duidelijk wordt dat bepaalde delen van het huidige
gebied schade ondervinden van het laagvliegen, het laagvlieggebied verschoven
wordt. Dergelijke verschuivingen zijn, met uitzondering van de reeds doorgevoerde
verschuiving van optie A (het oude gebied) naar optie B (het nieuwe gebied),
thans nog niet aan de orde.Toch wordt nu reeds MER-onderzoek gedaan in de gebieden die in voorkomend
geval voor dergelijke verschuivingen gebruikt zullen gaan worden. De MER-studies
voor deze mogelijke uitbreidings- c.q. ver- plaatsingsgebieden lopen thans
nog en vinden plaats buiten het huidige laagvlieggebied. Deze studies hebben
derhalve geen gevolgen voor, en staan niet in verhouding tot, het thans in
gebruik zijnde laagvlieggebied. Het institiuut dat de milieu-effecten monitort
is daarbij de bevoegde en verantwoordelijke instantie die moet aangeven wanneer
de bedoelde verschuivingen noodzakelijk worden. De regering is dan ook van
mening dat het afwachten van deze MER-studies, die immers gelden voor gebieden
die indien in de toekomst complicaties zich voordoen gebruikt kunnen gaan
worden, niet noodzakelijk is om met het laagvliegen in het huidige laagvlieggebied
verder te gaan.De Staatssecretaris van Defensie,J. C. Gmelich MeijlingDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19961997-25199-250b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl