Wijz. o.a. Wet telecommunicatievoorz. ivm goedkeuringen randapparatuur en apparatuur voor satellietgrondstations; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24662, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-04-1996

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24662 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN 1. Inleiding2. Het geldende regime voor randapparatuur en voor apparatuur
voor satellietgrondstations a. randapparatuurb. apparatuur voor satellietgrondstations3. Richtlijn nr. 91/263/EEG a. belangrijkste wijzigingenb. nieuwe aanpak en wezenlijke vereistenc. geharmoniseerde normen en gemeenschappelijke technische
voorschriftend. richtlijnen nr. 93/97/EEG en nr. 94/46/EG4. Gevolgen van richtlijn nr. 91/263/EEG voor randapparatuur
en voor apparatuur voor satellietgrondstationsa. toelatingsproceduresb. goedkeuringenc. gevolgen voor apparatuur zodra een CTR van kracht wordtd. markeringen5. Gevolgen van de richtlijn voor apparatuur die op het
openbaar telecommunicatienet kan worden aangesloten maar daarvoor niet is
bedoeld a. pseudo-randapparatuurb. apparatuur voor satellietgrondstations6. Gevolgen voor de WTV7. Lasten voor de overheid, het justitieel apparaat en
particulieren a. overheidb. justitieel apparaatc. particulieren8. Inwerkingtreding9. TransponeringstabellenII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I, onderdeel AArtikel I, onderdeel BArtikel I, onderdeel CArtikel I, onderdeel EArtikel I, onderdeel FArtikel I, onderdeel IArtikel I, onderdeel LArtikel I, onderdeel MArtikel I, onderdeel NArtikel I, onderdeel PArtikel IIArtikel IVOndertekeningBIJLAGE 1
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24662Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 68 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 662Wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen en de Radio-Omroep-Zender-Wet
1935 in verband met de volledige wederzijdse erkenning van goedkeuringen van
randapparatuur en van apparatuur voor satellietgrondstationsnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING I. ALGEMEEN 1. InleidingDit wetsvoorstel voorziet in de eerste plaats in de implementatie van
richtlijn nr. 91/263/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 29
april 1991 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten
betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie en de onderlinge erkenning
van de conformiteit van de apparatuur (PbEG L 128). Op 6 november 1992 is
de implementatietermijn van richtlijn nr. 91/263/EEG verstreken. Deze richtlijn
is het vervolg op richtlijn nr. 86/361/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 24 juli 1986 betreffende de eerste fase van de wederzijdse erkenning van
goedkeuringen van eindapparatuur voor telecommunicatie (PbEG L 217). Deze
laatste richtlijn is met de inwerkingtreding van richtlijn nr. 91/263/EEG
komen te vervallen.Richtlijn nr. 91/263/EEG is inmiddels reeds gewijzigd door de inwerkingtreding
van richtlijn nr. 93/68/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen tot
wijziging van een aantal richtlijnen, waaronder richtlijn nr. 91/263/EEG,
ter harmonisatie van de bepalingen omtrent de CE-markering (Pb EG L 220).
Deze richtlijn is op 1 januari 1995 in werking getreden.Verder is van belang richtlijn nr. 93/97/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 29 oktober 1993, houdende aanvulling van richtlijn nr.
91/263/EEG wat de apparatuur voor satellietgrondstations betreft (PbEG L 290).
De lid-staten dienen uiterlijk op 1 mei 1995 aan deze richtlijn te voldoen.Behalve in de implementatie van richtlijn nr. 91/263/EEG, met inbegrip
van de twee bovenvermelde richtlijnen, voorziet dit wetsvoorstel, althans
gedeeltelijk, in de implementatie van richtlijn nr. 94/46/EG van de Commissie
van de Europese Gemeenschappen van 13 oktober 1994 tot wijziging van richtlijn
nr. 88/301/EEG en richtlijn nr. 90/388/EEG met name met betrekking tot satellietcommunicatie
(PbEG L 268). Deze richtlijn is op 13 november 1994 in werking getreden. In
het onderhavige wetsvoorstel zijn die aspecten van richtlijn nr. 94/46/EG
meegenomen die betrekking hebben op de liberalisering van de markt voor apparatuur
voor satelliet-grondstations. Waar overigens in het vervolg wordt gesproken over «apparatuur»
wordt daarmee bedoeld zowel randapparatuur als apparatuur voor satellietgrondstations.Aan de overige aspecten met betrekking tot liberalisering van de satellietcommunicatie,
met name voor zover het satellietdiensten betreft, wordt – behalve in
het onderhavige wetsvoorstel – verder gestalte gegeven in een voorstel
van wet, houdende wijziging van de Wet op de telecommunicatie-voorzieningen,
van de Mediawet, de Radio-Omroep-Zender-Wet 1935 en het Wetboek van Strafvordering
in verband met de liberalisering van kabelgebonden telecommunicatie-inrichtingen
(kabelgebonden telecommunicatie). 2. Het geldende regime voor randapparatuur en voor apparatuur
voor satellietgrondstations a. randapparatuurHet huidige wettelijk regime voor randapparatuur is neergelegd in de Wet
op de telecommunicatievoorzieningen (WTV) en het daarop gebaseerde Besluit
randapparatuur (verder te noemen: BRA), welk besluit strekt ter uitvoering
van onder meer artikel 29 van de WTV. De WTV en het BRA zijn op 1 januari
1989 in werking getreden.In artikel 29 van de WTV is een kader neergelegd met betrekking tot randapparatuur,
de (technische) eisen waaraan deze moet voldoen, de keuring, de certificatie,
de toelating van buitenlandse randapparatuur op de Nederlandse markt en de
bedrijfsmatige installatie van randapparatuur.In de huidige voorschriften is uitvoering gegeven aan richtlijn nr. 88/301/EEG
van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 16 mei 1988, betreffende
de mededinging op de markten voor telecommunicatie-eindapparatuur (PbEG L
131) en aan de hierboven reeds genoemde richtlijn nr. 86/361/EEG.Richtlijn nr. 88/301/EEG bracht de afschaffing mee van de handelsbeperkende
monopolies van de diverse PTT's op randapparatuur. Richtlijn nr. 86/361/EEG
was met name van groot belang voor standaardisatie en normalisatie van randapparatuur,
alsmede voor de harmonisatie van toelatingseisen en het testen van de apparatuur.De thans geldende regeling met betrekking tot wederzijdse erkenning houdt
in het kort in dat certificaten van conformiteit die zijn afgegeven door keuringsinstanties
in een lid-staat van de Europese Unie (EU) worden erkend in een andere lid-staat,
indien de afgifte van die certificaten is gebaseerd op zogenaamde gemeenschappelijke
specificaties van conformiteit, waaronder «NET's»: Normes Européennes
de Telecommunications. In totaal zijn er 11 NET's voor bepaalde typen randapparatuur
tot stand gekomen.De Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Trb. 1992,
132 en Trb. 1993, 69) voorziet erin dat het principe van wederzijdse erkenning
eveneens van toepassing zal zijn op produkten die afkomstig zijn uit een van
de staten van de Europese Vrijhandelsassociatie (EVA) die de Overeenkomst
mede hebben ondertekend.Het thans geldende BRA regelt de uitvoering van gemeenschappelijke specificaties
van conformiteit voor randapparatuur, en de wederzijdse erkenning van de goedkeuring
van randapparatuur voor toelating op de telecommunicatie-infrastructuur. Zo
bevat het BRA voorschriften voor:1. door de Minister van Verkeer en Waterstaat vast te stellen specificaties
van conformiteit voor randapparatuur ;2. de erkenning van testinstellingen;3. het afgeven van verklaringen van conformiteit door testinstellingen; 4. de goedkeuring en5. de toelating van randapparatuur.ad 1.Op grond van richtlijn nr. 86/361/EEG dienen de technische specificaties
voor randapparatuur zich te beperken tot een aantal zogenaamde «wezenlijke
vereisten», welke kortweg dienen:– ter bescherming van de veiligheid van de consument en van de veiligheid
van het personeel van de beheerder van het openbaar telecommunicatienet;– ter bescherming van de openbare telecommunicatienetten tegen schade;– ter verzekering van een goede interactie tussen randapparatuur.ad 2.Uitgangspunt van de erkenningsregeling voor testinstellingen is dat het
testen dient te geschieden door daartoe deskundige, onafhankelijke instellingen.
Daarbij is uitgegaan van het stelsel van zelfregulering ten aanzien van accreditatie
van testinstellingen, zoals dit in Nederland en in andere lid-staten bestaat.
In Nederland worden die instellingen aangewezen, welke door de Raad voor de
Accreditatie op basis van een beoordeling van onder meer hun onafhankelijkheid,
deskundigheid en de door hen gehanteerde keuringsmethodes zijn geaccrediteerd.ad 3.Indien een dergelijke instelling randapparatuur heeft getest op conformiteit,
en heeft geconcludeerd dat die apparatuur conform de gestelde (technische)
eisen is, geeft de instelling een zogenaamde verklaring van conformiteit af.ad 4.Die verklaring wordt vervolgens gevoegd bij de aanvraag tot goedkeuring
en ingediend bij de Hoofddirectie Telecommunicatie en Post (HDTP) van het
Ministerie van Verkeer en Waterstaat, welke instantie vervolgens namens de
Minister van Verkeer en Waterstaat een verklaring van goedkeuring afgeeft.
Daarna moet op de randapparatuur de goedkeuring kenbaar gemaakt worden door
het aanbrengen van een door de minister vastgesteld merkteken (de zogenaamde
«blauwe sticker»).ad 5.Indien de randapparatuur is voorzien van dit merk, is de randapparatuur
toegelaten tot de Nederlandse markt en mag deze worden aangesloten op de telecommunicatie-infrastructuur. b. apparatuur voor satellietgrondstationsDe thans geldende wettelijke voorschriften met betrekking tot satellietgrondstations
komen, voor zover hier relevant, in het kort neer op het volgende.Krachtens de in de WTV (in het bijzonder in de artikelen 3, 4, 17 en 18)
neergelegde regeling is de concessiehouder, met uitsluiting van anderen, gerechtigd
satellietgrondstations als onderdeel van de telecommunicatie-infrastructuur
aan te leggen, in stand te houden en te exploiteren. Anderen dan de concessiehouder
zijn slechts gerechtigd grondstations aan te leggen, in stand te houden, te
(doen) gebruiken of te (doen) exploiteren voor zover dit bij of krachtens
Hoofdstuk III (artikelen 14 tot en met 28) van de WTV is toegestaan.Satellietgrondstations zijn zogenoemde radio-elektrische zendinrichtingen
als bedoeld in artikel 17 van de WTV. Op grond van dit artikel is het –
anders dan krachtens de concessie of krachtens een vergunning –
verboden dergelijke inrichtingen aan te leggen, aanwezig te hebben of te gebruiken,
tenzij met een machtiging van de Minister van Verkeer en Waterstaat. Ter uitvoering
van onder meer artikel 17 van de WTV zijn nadere regels omtrent dergelijke
inrichtingen gesteld in het Besluit radio-elektrische inrichtingen (verder
te noemen: BRI).Op grond van het BRI stelt de minister onder meer technische eisen vast
waaraan inrichtingen moeten voldoen, en wijst de minister (categorieën)
inrichtingen aan waarvoor een machtiging is vereist. Deze voorschriften zijn
in hoofdzaak gericht op een storingvrij en doelmatig gebruik van de ether.Voorts is in dit verband artikel 18 van de WTV van belang. Dit artikel
geeft de minister de bevoegdheid anderen dan de concessiehouder een machtiging
te verlenen voor het aanleggen, aanwezig hebben of gebruiken van een radio-elektrische
zendinrichting, die bestemd is voor het tussen vaste punten tot stand brengen
van verbindingen die dienen voor telecommunicatie die geheel of gedeeltelijk
openbare grond overschrijdt. De minister moet een gevraagde machtiging echter
weigeren indien de concessiehouder bereid en in staat is binnen een redelijke
termijn en tegen redelijke voorwaarden het gebruik van een aan zodanige verbinding
gelijkwaardige voorziening ter beschikking te stellen. Daarnaast geldt nog
een aantal weigeringsgronden die in dit verband minder relevant zijn.Vooruitlopend op de hierboven onder 1 genoemde liberalisering van de satellietcommunicatie
is in een Bekendmaking van voornoemde minister van 19 april 1994, nr. HDTP/94/10735/JH
(Stcrt. 94), uiteengezet hoe de artikelen 18, juncto 17 van de WTV zullen
worden toegepast. De kern van deze bekendmaking is de bereidverklaring van
de concessiehouder onder bepaalde voorwaarden af te zien van bovengenoemd
voorkeursrecht voor verbindingen over openbare grond.Tenslotte is hier nog van belang artikel 14 van de WTV. Hierin is vastgelegd
welke telecommunicatiediensten met een gemachtigde inrichting mogen worden
verricht of aangeboden. 3. Richtlijn nr. 91/263/EEG a. belangrijkste wijzigingenDe richtlijn beoogt met name een vrij verkeer van randapparatuur binnen
de EER mogelijk te maken. Door de inwerkingtreding van de bovenvermelde richtlijnen
met betrekking tot satellietcommunicatie is dit beginsel uitgebreid tot de
markt voor apparatuur voor satellietgrondstations. Voor een vrij verkeer is
harmonisatie van technische voorschriften en van toelatingsprocedures van
groot belang. De voornaamste wijzigingen ten opzichte van het huidige regiem
en tevens de kernpunten van deze richtlijn, zijn de volgende:– in plaats van het huidige regiem van vrijwillige wederzijdse erkenning
van conformiteitscertificaten door de lid-staten wordt – althans voor
bepaalde randapparatuur – een verplicht regiem ingevoerd van gemeenschappelijke
technische voorschriften;– in plaats van meerdere, nationale goedkeuringen voorziet de richtlijn
in de mogelijkheid één Europese goedkeuring te verkrijgen: indien
randapparatuur volgens de voorschriften van de richtlijn van een CE-markering
is voorzien is deze toegelaten tot de gehele EER;– voor toelating van randapparatuur kan gekozen worden uit een drietal
procedures; deze procedures vervangen de huidige enkelvoudige toelatingsprocedure
in Nederland, zoals deze in de geldende WTV is neergelegd;– door de inwerkingtreding van richtlijn nr. 93/97/EEG worden de
voorschriften en procedures voor randapparatuur, zoals vastgelegd in richtlijn nr. 91/263/EEG, in grote lijnen ook van toepassing op apparatuur
voor satellietgrondstations.Deze wijzigingen worden hierna, in het bijzonder onder punt 4, toegelicht. b. nieuwe aanpak en wezenlijke vereistenDe richtlijn behoort tot de categorie van de zogenaamde «nieuwe
aanpak»-richtlijnen, die voortvloeien uit de Resolutie van de raad van
7 mei 1985 betreffende een nieuwe aanpak op het gebied van de technische harmonisatie
en normalisatie (PbEG C 136). Deze categorie richtlijnen volstaat, wat betreft
het stellen van produkteisen, met in algemene bewoordingen geformuleerde voorschriften.
Deze voorschriften worden in richtlijn nr. 91/263 «fundamentele voorschriften»
genoemd. In het onderhavige wetsvoorstel is het begrip «fundamentele
voorschriften» vervangen door «wezenlijke vereisten». Daarmee
wordt aangesloten bij het spraakgebruik en het tot nu toe in de WTV en in
de daarop gebaseerde uitvoeringsregelingen gehanteerde begrip.De wezenlijke vereisten van de nieuwe aanpak richtlijnen zijn naar hun
aard tamelijk abstract. Om deze vereisten hanteerbaar te maken, bijvoorbeeld
voor de fabrikanten van de betreffende produkten, worden in opdracht van de
Commissie door de particuliere Europese normalisatie-lichamen (zoals CEN,
CENELEC en ETSI) zogenaamde geharmoniseerde normen ontwikkeld en vastgesteld.In het kader van de nieuwe aanpak worden produkten die met inachtneming
van geharmoniseerde normen zijn vervaardigd, vermoed te voldoen aan de wezenlijke
vereisten van de richtlijn. Deze produkten zullen in beginsel vrije toegang
tot de markten der lid-staten hebben.Een lid-staat kan, indien deze van mening is dat een produkt dat wel met
inachtneming van geharmoniseerde normen is vervaardigd, maar toch niet overeenstemt
met de wezenlijke vereisten van een richtlijn, tegen dit produkt optreden.Duidelijk moge echter zijn dat het vervaardigen met inachtneming van geharmoniseerde
normen voor fabrikanten in de regel een redelijke zekerheid biedt dat de produkten
voldoen aan de gestelde wezenlijke vereisten. c. geharmoniseerde normen en gemeenschappelijke technische
voorschriftenIn artikel 6 van de onderhavige richtlijn wordt een onderscheid gemaakt
tussen de wezenlijke vereisten bedoeld in artikel 4, onderdelen a en b enerzijds,
en de vereisten bedoeld in artikel 4, onderdelen c tot en met g anderzijds.Wat betreft de vereisten van artikel 4, onderdelen a en b, betreffende
(elektrische) veiligheid, wordt in de onderhavige richtlijn (zie artikel 6,
eerste lid) de nieuwe aanpak gevolgd, in die zin dat apparatuur die voldoet
aan nationale technische eisen waarin de betreffende geharmoniseerde normen
zijn geïmplementeerd, profiteert van het hierboven onder b genoemde vermoeden
van overeenstemming.Voor de in artikel 4, onderdelen c tot en met g, van de richtlijn bedoelde
wezenlijke vereisten geldt op grond van artikel 6, tweede lid, van de richtlijn
een andere procedure. Voor de bedoelde wezenlijke vereisten worden –
volgens een in de artikelen 6 en 14 van de richtlijn vastgelegde procedure –
voor bepaalde typen apparatuur (delen van) geharmoniseerde normen omgezet
in zogenoemde «gemeenschappelijke technische voorschriften». Deze
worden in het Europees spraakgebruik «common technical regulations»,
afgekort tot «CTR's», genoemd.Deze van de nieuwe aanpak afwijkende procedure berust op de gedachte dat
overeenstemming met de betreffende wezenlijke vereisten slechts
mogelijk is door de toepassing van unieke technische oplossingen. Daarom is
een belangrijk verschil tussen geharmoniseerde normen en deze CTR's dat de
toepassing van deze laatste voorschriften verplicht is (zie ook hierna onder
4c).Apparatuur die op basis van CTR's in een van de lid-staten van de Europese
Unie is toegelaten is automatisch toegelaten tot de gehele Unie. d. richtlijnen nr. 93/97/EEG en nr. 94/46/EGBeide richtlijnen zijn van groot belang voor de liberalisering van de
satellietcommunicatie.Richtlijn nr. 93/97/EEG heeft – kort samengevat – tot doel
een gemeenschappelijke markt voor satelliet-grondstationapparatuur tot stand
te brengen op basis van de reeds in richtlijn nr. 91/263/EEG gespecificeerde
wezenlijke vereisten voor randapparatuur. Dit houdt in dat het vrije verkeer
en het in de handel brengen van satelliet-grondstations die aan genoemde wezenlijke
vereisten voldoen, niet mag worden belemmerd.De richtlijn is overigens niet van toepassing op satellietgrondstations
die speciaal geconstrueerd en bedoeld zijn voor gebruik als onderdeel van
de openbare telecommunicatie-infrastructuur.Richtlijn nr. 94/46/EG heeft – in het kort – tot doel uitbreiding
van het toepassingsgebied van de richtlijnen nr. 88/301/EEG en nr. 90/388/EEG.
Hierdoor wordt in de eerste plaats vrije mededinging, zoals thans reeds gerealiseerd
voor de markt voor randapparatuur, ook op de markt voor satellietgrondstations
mogelijk. Dat wil zeggen dat bijzondere en uitsluitende rechten met betrekking
tot de invoer, de afzet, het aansluiten, opstarten en onderhoud van deze apparatuur
worden afgeschaft. Dit aspect is in het onderhavige wetsvoorstel meegenomen.Tevens worden door deze richtlijn de bijzondere en uitsluitende rechten
met betrekking tot satellietcommunicatiediensten afgeschaft. 4. Gevolgen van richtlijn nr. 91/263/EEG voor randapparatuur
en voor apparatuur voor satellietgrondstationsHoe de richtlijn sinds 6 november 1992 door Nederland, althans voor randapparatuur,
wordt toegepast is gedetailleerd uiteengezet in een bekendmaking van de Minister
van Verkeer en Waterstaat. Onder punt 8 wordt nader ingegaan op deze bekendmaking.Met ingang van 1 mei 1995 moet Nederland tevens voldoen aan de voorschriften
van richtlijn nr. 93/97/EEG. Deze richtlijn behelst, in het kort, in feite
een aanvulling van richtlijn nr. 91/263/EEG met de apparatuur voor satellietgrondstations.
Daarmee worden de hierna toegelichte voorschriften en procedures tevens van
toepassing op deze apparatuur.De voornaamste wijzigingen ten gevolge van richtlijn nr. 91/263/EEG ten
opzichte van het tot nu toe geldende regime betreffen de volgende punten: a. toelatingsproceduresVoor het verkrijgen van een goedkeuring staan fabrikanten of leveranciers
op grond van artikel 9 van de richtlijn drie verschillende procedures voor
de conformiteitsbeoordeling ter beschikking. Dit in tegenstelling tot de thans
geldende regeling voor randapparatuur op grond van artikel 29 WTV, welke slechts
in één enkele, verplichte goedkeuringsprocedure voorziet.Deze procedures zijn beschreven in de Bijlagen I tot en met IV van de
richtlijn. Kort samengevat kan worden gekozen uit een van de volgende procedures:1. een type-onderzoek (Bijlage I) gevolgd door de type-overeenstemming
(Bijlage II); 2. een type-onderzoek (Bijlage I) gevolgd door kwaliteitsborging van het
produktieproces (Bijlage III);3. een volledige kwaliteitsborging (Bijlage IV).Richtlijn nr. 93/97/EEG kent slechts één Bijlage, namelijk
de «Procedure van de interne EG-fabricagecontrole». In deze Bijlage
wordt de procedure beschreven waarbij de fabrikant, ter beoordeling van de
betreffende apparatuur, garandeert en verklaart dat de betrokken apparatuur
voldoet aan de voorschriften van de richtlijn. Deze procedure, die gebaseerd
is op de artikelen 9 en 10 van richtlijn nr. 93/97/EEG, geldt slechts voor
ontvangapparatuur voor satellietgrondstations.Bij voormelde procedures spelen de zogenaamde «aangemelde instanties»
een belangrijke rol. Deze worden in het Europees spraakgebruik «notified
bodies» genoemd. Deze instanties hebben onder meer tot taak de certificatie,
de produktcontrole en het daarmee verband houdende toezicht met betrekking
tot de conformiteitsbeoordeling.De aangemelde instanties zijn bestuursorganen in de zin van de Algemene
wet bestuursrecht, voorzover zij op grond van de WTV belast zijn met de uitvoering
van publiekrechtelijke taken en met openbaar gezag zijn bekleed. Tevens zullen
zij onder de werking van de Wet openbaarheid van bestuur en de Wet Nationale
ombudsman worden gebracht. Voor de volledigheid zij nog vermeld dat de testinstellingen
geen bestuursorgaan in de zin van de Algemene wet bestuursrecht zijn.De aangemelde instanties worden ingevolge artikel 10 van richtlijn nr.
91/263/EEG door de lid-staat bij de Commissie aangemeld. In Bijlage V van
de richtlijn zijn de minimum-criteria vastgelegd waaraan de aangemelde instanties
moeten voldoen. Deze criteria hebben betrekking op onder meer de (financiële)
onafhankelijkheid en de technische bekwaamheid van de instanties. b. goedkeuringenOp 6 november 1992 is het systeem van wederzijdse erkenning van testresultaten
gebaseerd op gemeenschappelijke specificaties van conformiteit, op grond van
richtlijn nr. 86/361/EEG, formeel komen te vervallen.Op grond van richtlijn nr. 91/263/EEG mag apparatuur die aan de voorschriften
van de richtlijn voldoet zonder verdere handelsbelemmeringen in de gehele
Europese Unie op de markt worden gebracht. Met het van kracht worden van de
Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER) is dit principe
eveneens van toepassing op produkten die afkomstig zijn uit een van de staten
van de EVA die de Overeenkomst mede hebben ondertekend.De richtlijn kent een overgangsregeling, inhoudende dat typegoedkeuringen
voor randapparatuur die in overeenstemming met richtlijn nr. 86/361/EEG vóór
6 november 1992 zijn verleend, geldig blijven. Zie ook de toelichting bij
artikel II van dit wetsvoorstel. c. gevolgen voor apparatuur zodra een CTR van kracht wordtZodra er voor bepaalde apparatuur een CTR van toepassing is, zal die apparatuur
vanaf de datum van het van kracht worden van die CTR slechts op de markt mogen
worden gebracht en mogen worden aangesloten op een openbaar telecommunicatienet
als zij voldoet aan de voorschriften van die CTR. De CTR's worden door de
Commissie bij beschikking vastgesteld en vervolgens gepubliceerd in het Publikatieblad
van de Europese Gemeenschappen. Uit praktische overwegingen zullen, indien
noodzakelijk, in de CTR's overgangsbepalingen worden opgenomen. Tijdens die
overgangsperiode kunnen fabrikanten randapparatuur naar keuze
vervaardigen overeenkomstig de CTR's dan wel overeenkomstig de nationale specificaties
van een van de lid-staten.Verder voorziet de richtlijn in een drietal markeringen, die gezamenlijk
moeten worden aangebracht indien bepaalde apparatuur aan de relevante voorschriften
van de richtlijn voldoet (zie hierna onder d). d. markeringenIn dit wetsvoorstel en de daarop te baseren uitvoeringsregelingen wordt,
voor zover ter zake relevant, uitvoering gegeven aan richtlijn nr. 93/68/EEG
van de Raad van de Europese Gemeenschappen tot wijziging van een aantal richtlijnen,
waaronder richtlijn nr. 91/263/EEG, ter harmonisatie van de bepalingen omtrent
de CE-markering (Pb EG L 220). Deze richtlijn voorziet in uniforme voorschriften
en wijzigt bestaande richtlijnen met betrekking tot het aanbrengen van CE-markeringen
op produkten die onder het toepassingsgebied van diverse richtlijnen vallen.
In navolging van deze richtlijn wordt in dit wetsvoorstel het begrip «markering»
gebezigd, in plaats van het tot nu toe gehanteerde begrip «merkteken».De onder punt c genoemde markeringen zijn in richtlijn nr. 91/263/EEG
vastgelegd in Bijlage VI, en bestaan uit de EG-markering in de vorm van het
symbool «CE», in combinatie met een symbool dat de bestemming
(aansluiting op een openbaar telecommunicatienet) aangeeft en het identificatienummer
van de zogenaamde aangemelde instantie.Deze markeringen worden aangebracht als de apparatuur in overeenstemming
is met de richtlijn en een administratieve goedkeuring (machtiging tot aansluiting
op het openbare telecommunicatienet) is verstrekt door de aangemelde instantie.Verder voorziet richtlijn nr. 91/263/EEG in Bijlage VII in een markering
voor randapparatuur die niet bestemd is voor aansluiting op een openbaar telecommunicatienet.
Zie ook de toelichting bij het voorgestelde artikel 29e van de WTV.Voor apparatuur voor satellietgrondstations die niet bestemd is voor aansluiting
op een openbaar telecommunicatienet is niet voorzien in een dergelijke markering. 5. Gevolgen van de richtlijn voor apparatuur die op het
openbaar telecommunicatienet kan worden aangesloten maar daarvoor niet is
bedoeld a. pseudo-randapparatuurBehalve voor randapparatuur in de zin van de definitie van de richtlijn,
heeft de richtlijn gevolgen voor apparatuur die weliswaar op een openbaar
telecommunicatienet kan worden aangesloten, maar niet voor aansluiting daarop
is bedoeld. Men spreekt in dit geval wel van zogenaamde «pseudo-randapparatuur».
Ter voorkoming van verwarring met «echte» randapparatuur zijn
in de richtlijn een aantal voorschriften voor die pseudo-randapparatuur opgenomen,
waaronder voorschriften voor het aanbrengen van markeringen op deze apparatuur.In het onderhavige wetsvoorstel zijn de bepalingen voor deze apparatuur
opgenomen in een nieuw Hoofdstuk IVa. b. apparatuur voor satellietgrondstationsOok voor apparatuur voor satellietgrondstations die niet bestemd is voor
grondaansluiting op een openbaar telecommunicatienet gelden enkele bijzondere
voorschriften. Zo behoeft deze apparatuur op grond van artikel 4, zevende
lid, van richtlijn nr. 93/97/EEG niet te voldoen aan een aantal wezenlijke
vereisten van richtlijn nr. 91/263/EEG. 6. Gevolgen voor de WTVDe inwerkingtreding van richtlijn nr. 91/263/EEG maakt het noodzakelijk
de WTV op een aantal punten te wijzigen. De voornaamste wijziging betreft
Hoofdstuk IV over randapparatuur, welk hoofdstuk thans uit slechts één
artikel (artikel 29) bestaat. De richtlijn noopt tot volledige vervanging
van dit artikel 29.Verder is toegevoegd een nieuw Hoofdstuk IVa, houdende bepalingen voor
«pseudo-randapparatuur».De overige wijzigingen hebben met name betrekking op artikel 1 (definities).Bij de artikelsgewijze toelichting zullen de gevolgen voor de WTV nader
worden uiteengezet. 7. Lasten voor de overheid, het justitieel apparaat en
particulieren a. overheidMet het toezicht op de uitvoering van de huidige bepalingen van de WTV
op het gebied van randapparatuur is momenteel een bedrag van ongeveer 1 miljoen
aan bestuurlijke lasten gemoeid. Van het totale handhavingspotentieel wordt
circa 3,5 % ingezet op het betreffende gebied.Na implementatie van de richtlijn zullen de bestuurlijke lasten –
waarin is begrepen extra personele capaciteit – toenemen. Bedoelde lastenstijging
was reeds voorzien in de Rijksbegroting van 1994, Hoofdstuk XII. Deze lastenstijging
vloeit voor een deel voort uit implementatie van de richtlijn, en is voor
een deel een gevolg van ontwikkelingen die min of meer los hiervan staan.Zo groeit niet alleen de markt voor randapparatuur maar ook de markt voor
apparatuur voor satellietgrondstations struktureel, niet alleen kwantitatief,
maar ook wat de variatie in het aanbod van soorten apparatuur betreft. Deze
groei-tendens zal overigens naar verwachting nog versterkt worden doordat
als gevolg van de uitvoering van de richtlijn een veel grotere afzetmarkt
ontstaat. Fabrikanten kunnen immers produceren voor een Europese markt.Daarbij wordt de apparatuur technisch gecompliceerder, en neemt met name
bij de mobiele randapparatuur het (elektromagnetisch) storingsrisico toe.
De apparatuur kan storing veroorzaken, maar kan ook zelf gevoelig zijn voor
storing. Op grond van artikel 4, onderdeel c, van de richtlijn moet randapparatuur
aan elektromagnetische compatibiliteitsvoorschriften, voor zover relevant
voor randapparatuur, voldoen.In dit verband is relevant richtlijn nr. 89/336/EEG van de Raad van de
Europese Gemeenschappen, betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen
van de Lid-Staten inzake elektromagnetische compatibiliteit (PbEG L 139).
Deze richtlijn – kortweg genoemd de «EMC-richtlijn» –
beoogt de in verscheidene lid-staten bestaande dwingende voorschriften inzake
het vereiste storing- en storingongevoeligheidsniveau van apparaten te harmoniseren
om aldus het vrije handelsverkeer van deze apparatuur binnen de Europese Unie
te bevorderen.Ter implementatie van de EMC-richtlijn is op 25 augustus 1995 in werking
getreden de Wet van 19 mei 1994, houdende wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
voor wat betreft de bepalingen met betrekking tot elektromagnetische compatibiliteit
(Stb. 1995, 386).Voorts is de verwachting dat in de nabije toekomst het aantal openbare
telecommunicatienetten zal toenemen. Ook hierdoor zal het aantal apparaten
en mogelijk het gebruik hiervan toenemen. Al deze ontwikkelingen maken het noodzakelijk meer handhavingsaktiviteiten
te initiëren.Over de gevolgen van richtlijn nr. 91/263/EEG valt in dit verband het
volgende op te merken.Onder het nieuwe regiem zal de uitvoering van de regelgeving meer dan
tot dusver het geval was, worden opgedragen aan speciaal daarvoor aangewezen
instanties. Zij worden belast met het uitvoeren van de in artikel 29a bedoelde
keuringsprocedures en geven uiteindelijk de goedkeuring af voor aansluiting
van apparatuur op openbare telecommunicatienetten. De overheid behoeft deze
taken dus niet meer uit te voeren. Hier is dus sprake van een zekere verlichting
van de lasten.Daar staat tegenover dat er als gevolg van de richtlijn nieuwe controle-activiteiten
worden geïntroduceerd: toezicht op de juiste uitvoering van aan de hierboven
bedoelde instanties opgedragen taken.Bovendien blijft de overheid verantwoordelijk voor het toezicht op de
naleving van het wettelijk regime, naast de zojuist genoemde instanties, de
marktdeelnemers. Dit betekent dat er in de markt steekproeven moeten worden
uitgevoerd om na te gaan of apparatuur aan de voorschriften van de richtlijn
voldoet. Als er aanwijzingen zijn dat een type apparaat niet in overeenstemming
is met de daarvoor geldende technische eisen, dan kan dat betekenen dat dit
type aan een gedegen technisch onderzoek moet worden onderworpen. Een dergelijk
onderzoek kan zeer kostbaar zijn.Naar verwachting zal de noodzaak tot het uitvoeren van steekproeven na
implementatie van de richtlijn in geringe mate toenemen. Dit is een gevolg
van de introductie van het principe van «one-stop-testing», waarbij
een eenmaal volgens de regels van de richtlijn in een van de lid-staten goedgekeurd
apparaat overal binnen de EER in de handel mag worden gebracht, mag worden
verhandeld en gebruikt. In principe mag er door de werking van het nieuwe
regime van worden uit gegaan dat apparatuur waarop de CE-markering is aangebracht
in overeenstemming is met de voorschriften van de richtlijn. Door de verruiming
van de markt (het CE-merk geeft toegang tot de gehele EER) wordt echter tegelijkertijd
het risico groter, dat er apparatuur op de Nederlandse markt verschijnt die
niet aan de voorschriften voldoet.Dat een apparaat voorzien is van een CE-markering, wil namelijk nog niet
per definitie zeggen dat het apparaat aan de betreffende technische eisen
voldoet. Fraude met en onjuist gebruik van de markering is geenszins ondenkbaar.
Het risico van fraude wordt daarbij groter doordat apparatuur in de gehele
EER gekeurd mag worden en vervolgens in de handel worden gebracht. Daardoor
wordt de controle op apparatuur die uit het buitenland komt moeilijker, onder
meer omdat de informatie die daarvoor nodig is, niet binnen handbereik is.
Het niet of onvoldoende snel ter beschikking komen van de informatie kan alsnog
het instellen van een technisch onderzoek noodzakelijk maken.Toezicht blijft dus nodig. In vergelijking met de huidige situatie zullen
er met name ten aanzien van deze buitenlandse apparatuur extra inspanningen
moeten worden verricht.Per saldo zal naar verwachting als gevolg van de beschreven ontwikkelingen
en de invoering van de richtlijn een bedrag van circa 1,2 miljoen gulden per
jaar extra nodig zijn. Dit bedrag is bestemd voor 4 ambtenaren inclusief uitrusting,
en voor het uitvoeren van keuringen of steekproeven door externe instituten.De kosten worden zoveel mogelijk toegerekend aan diegenen die profijt
hebben van de handhavingsaktiviteiten. Het betreft hier vooral de beheerders
van de openbare telecommunicatienetten waarop apparatuur wordt aangesloten.
Door deze toerekening is er sprake van volledige kostendekkendheid. Een wettelijke
grondslag voor heffing bij voornoemde beheerders is opgenomen in het gewijzigde
artikel 41. De gebruikers zullen uiteindelijk meebetalen omdat
de beheerders de verschuldigde vergoeding aan hun klanten zullen doorberekenen. b. justitieel apparaatDe intensivering van controle-activiteiten zal de belasting van het justitieel
apparaat enigszins kunnen doen toenemen. Door die intensivering zullen mogelijk
meer overtredingen worden geconstateerd, hetgeen kan leiden tot een toename
van het aantal sankties. Daarbij moet overigens niet alleen aan strafrechtelijke,
maar ook aan administratiefrechtelijke sankties worden gedacht.Deze mogelijke toename wordt evenwel gematigd doordat problemen bij de
naleving van de wettelijke vereisten voor randapparatuur in veel gevallen
in overleg tussen de fabrikant en de aangemelde instantie kunnen worden opgelost.
Bovendien kan een gerichte voorlichting aan handel en industrie in geval van
niet voldoen aan de wettelijke vereisten enige druk van de ketel nemen. Tenslotte
zal de intensivering van controle voor een belangrijk deel preventief van
aard zijn. c. particulierenDe verplichting om te voldoen aan wettelijke vereisten ter zake van aansluiting
van apparatuur op openbare telecommunicatienetten, en het uitvoeren van de
daarvoor noodzakelijke certificatieprocedures, hebben gevolgen voor de produktiekosten
en verkoopprijzen van die apparatuur. Ook de huidige bepalingen van de WTV
voorzien in een uitgebreid goedkeuringsregime ter voldoening aan de geldende
technische eisen. Om die reden valt niet te verwachten dat invoering van het
regime van de richtlijn de produktiekosten en verkoopprijzen noemenswaardig
zal opdrijven. Voor zover dit al het geval is, staat hier tegenover dat, ervan
uitgaande dat er geharmoniseerde normen zijn, binnen de EER apparatuur slechts
één keer getest behoeft te worden. Na deze handeling ligt de
markt in de gehele EER open. Tot dusver konden lid-staten aanvullende keuringen
verlangen. De som van de kosten voor deze onderscheiden keuringen ligt boven
het niveau van de kosten voor de initiële keuring onder de vigeur van
de richtlijn. 8. InwerkingtredingOp het moment van inwerkingtreding van richtlijn nr. 91/263/EEG was de
wettelijke implementatie in Nederland niet gereed. De overschrijding van de
implementatietermijn is te wijten aan een tekort aan wetgevingscapaciteit.
Dit tekort was een gevolg van de inzet van deze capaciteit voor het tot stand
brengen van diverse prioritaire projekten. De prioriteit van een aantal projekten
vloeide direkt voort uit toezeggingen van de regering aan de Tweede Kamer
der Staten-Generaal. In dit verband kunnen worden genoemd de wijzigingen van
de WTV in verband met de invoering van een vergunningenstelsel voor mobiele
telecommunicatie, de beursgang van Koninklijke PTT Nederland N.V., alsmede
de werkzaamheden in het kader van de integrale herziening van de WTV. Door
uitbreiding van de wetgevingscapaciteit gedurende de laatste jaren wordt de
opgelopen achterstand, met name waar het implementatie van Europese regelgeving
betreft, thans snel ingelopen.Om te voorkomen dat met name het betrokken bedrijfsleven niet zou kunnen
profiteren van het regime van de richtlijn, is, vooruitlopend op een wettelijke
regeling en in overleg met voornoemd bedrijfsleven, door de Minister van Verkeer
en Waterstaat in een bekendmaking (Stcrt. 1994, 72) uiteengezet op welke wijze
de richtlijn in Nederland zal worden toegepast. In deze bekendmaking wordt
onder meer aandacht besteed aan de aanwijzing van zogenoemde aangemelde instanties
en testlaboratoria, het aanbrengen van merktekens op randapparatuur
en de gevolgen van het van kracht worden van de Overeenkomst betreffende de
Europese Economische Ruimte (EER) voor de wederzijdse erkenning van conformiteitscertificaten.Om het mogelijk te maken dat dit wetsvoorstel op hetzelfde moment in werking
treedt als de betreffende uitvoeringsregelingen, is gekozen voor inwerkingtreding
op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip. 9. TransponeringstabellenBij deze toelichting is een bijlage gevoegd met transponeringstabellen
op de verschillende artikelen van de richtlijnen nr. 91/263/EEG en nr. 93/97/EEG
in relatie tot de artikelen van dit wetsvoorstel.Een transponeringstabel op richtlijn nr. 94/46/EG is niet noodzakelijk,
omdat deze richtlijn, zoals in de inleiding van deze toelichting is uiteengezet,
hoofdzakelijk wordt geïmplementeerd in een ander wetsvoorstel dan het
onderhavige. II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I, onderdeel AIn dit artikel worden diverse wijzigingen aangebracht. Onder verlettering
van een aantal onderdelen van het huidige artikel 1 van de WTV, wordt een
aantal bestaande definities gewijzigd.In het voorgestelde onderdeel f is de omschrijving van het huidige begrip
«telecommunicatie-infrastructuur» gewijzigd.Hoewel het begrip zelf in richtlijn nr. 91/263/EEG niet wordt gedefinieerd,
vloeit de noodzaak van deze wijziging direkt uit de richtlijn voort. De nieuwe
definitie is in overeenstemming met de definitie van het begrip in richtlijn
nr. 90/388/EEG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 28 juni
1990 betreffende de mededinging op de markten voor telecommunicatiediensten
(PbEG L 192/10), de zogenoemde Dienstenrichtlijn.Voor de toepassing van richtlijn nr. 91/263/EEG, met name voor een juist
begrip van de term «randapparatuur», is het van belang onderscheid
te kunnen maken tussen «telecommunicatie-infrastructuur» en het
begrip «openbaar telecommunicatienet». Dat laatste begrip is overigens
wel in de richtlijn (artikel 1, tweede lid) gedefinieerd.De definitie in onderdeel f sluit aan bij de technische werkelijkheid:
het gaat uitsluitend om transportcapaciteit, ongeacht het wettelijk regime
of de rechthebbende op die capaciteit.Het begrip ziet op alle telecommunicatie-infrastructuur die transport
mogelijk maakt tussen netwerkaansluitpunten door middel van de thans bekende
transportmiddelen, te weten de kabel en de ether, al dan niet voor satelliettoepassingen.
De definitie heeft dus zowel betrekking op de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur
van KPN als op andere, al dan niet openbare, telecommunicatie-infrastructuur.
Als gevolg hiervan zijn de bestanddelen van de oude definitie die van betekenis
zijn voor de inhoud en omvang van de concessie die aan KPN is verleend, in
het – de concessie betreffende – artikel 3 opgenomen. Gevolg van
de nieuwe definitie voor de tekst van de WTV is – behalve de wijzigingen
in het al genoemde artikel 3 – dat de in hoofdstuk III bedoelde gemachtigde
inrichtingen van anderen dan de houder van de concessie, als telecommunicatie-infrastructuur
zijn aan te merken.In onderdeel g wordt het begrip «openbaar telecommunicatienet»
gedefinieerd. Het gaat daarbij altijd om telecommunicatie-infrastructuur. De begrippen
net en infrastructuur zijn synoniem. Er is voor gekozen het begrip telecommunicatienet
te introduceren bij de omschrijving bij het begrip openbaar. Hiermee wordt
aangesloten bij het begrippenkader van de richtlijn. Het begrip telecommunicatie-infrastructuur
komt daarnaast in diverse artikelen van de WTV voor. Het zoveel mogelijk handhaven
van dit begrip in de artikelen van de WTV heeft de voorkeur omdat het een
begrip van algemene bekendheid is.Het openbare karakter van een telecommunicatienet kan niet in zijn algemeenheid
altijd worden afgeleid uit de aard, de technische samenstelling of het gebruik
van het net.Het is dienstig om expliciet in de WTV vast te leggen welke netten als
zodanig zijn aan te merken, met name om duidelijkheid te geven over de doorwerking
van richtlijn nr. 91/263/EEG.In het begrip telecommunicatie-infrastructuur gaat in de WTV tot nu toe
het begrip openbaar als het ware schuil.Voor de geconcessioneerde infrastructuur van KPN werden bij en krachtens
de WTV de voorschriften uit de Europese regelgeving geïmplementeerd,
impliciet er van uit gaande dat deze infrastructuur als openbaar net in de
zin van deze regelgeving is aan te merken.Anderzijds was het tot voor kort tevens zo dat op grond van de WTV anderen
dan KPN geen telecommunicatie-infrastructuur mochten aanleggen, in stand houden
of exploiteren. Zo worden hoofdstuk III-inrichtingen die krachtens een machtiging
voor derden kunnen worden geëxploiteerd (bijvoorbeeld voor toegevoegde-waardediensten)
niet als telecommunicatie-infrastructuur «erkend» en daarmee (impliciet)
ook niet als openbaar telecommunicatienet in de zin van de betreffende richtlijnen.Hierin is ten dele verandering gekomen op 1 september 1994, de datum van
inwerkingtreding van de Wet van 16 juni 1994, houdende wijziging van de Wet
op de telecommunicatievoorzieningen, het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek
van Strafvordering in verband met de doorbreking van het exclusieve recht
van de concessiehouder in hoofdzaak door middel van invoering van een gelimiteerd
vergunningenstelsel voor specifieke vormen van openbare mobiele telecommunicatie
(mobiele telecommunicatie, Stb. 628) waarbij onder meer hoofdstuk IIA in de
WTV werd ingevoegd. In het opschrift van dit hoofdstuk is al aangegeven dat
het gaat om specifieke vormen van openbare mobiele telecommunicatie, terwijl
uit artikel 13a blijkt dat de betreffende mobiele vergunninghouders gerechtigd
zijn telecommunicatie-infrastructuur aan te leggen, welk woord nu nog in de
WTV synoniem is met openbare telecommunicatie-infrastructuur.Alle overige beheerders van telecommunicatie-inrichtingen, bijvoorbeeld
op grond van hoofdstuk III, hebben volgens de huidige WTV ook na de bedoelde
wijziging per 1 september 1994 geen telecommunicatie-infrastructuur in handen
en daarmee (naar de stilzwijgende bedoeling) ook geen openbaar net.Zo kan ATF3 (het mobiele autotelefoonnet van KPN) dat sedert 1 september
1994 als gemachtigd netwerk op grond van hoofdstuk III functioneert (en niet
meer als onderdeel van de geconcessioneerde infrastructuur van KPN) volgens
de huidige WTV in geen enkel opzicht als openbaar net worden beschouwd. Om
die reden was het nodig bij de hierboven vermelde wijziging van de WTV in
verband met mobiele telecommunicatie bij Artikel IV, onderdeel 6, onder d,
3, expliciet te bepalen dat de radio-elektrische handsets voor ATF3 moeten
worden beschouwd als randapparatuur, waarop derhalve het regime van hoofdstuk
IV van toepassing is.In de huidige WTV ligt, zoals aangegeven, de onderscheiding openbaar–niet
openbaar telecommunicatienet besloten in de onderscheiding telecommunicatie-infrastructuur
of niet-telecommunicatie-infrastructuur. Het begrip telecommunicatie-infrastructuur kan daarvoor evenwel –
op de voet van de genoemde richtlijnen – niet meer dienen, nu de evengenoemde
richtlijnen uitgaan van een technische omschrijving van het begrip telecommunicatie-infrastructuur
(«alle technische geleiders van telecommunicatie»). Daarmee worden
alle hoofdstuk III-inrichtingen telecommunicatie-infrastructuur en verliest
dit begrip het onderscheidend vermogen om als aanknopingspunt voor de doorwerking
van de bedoelde Europese regels te dienen.Uit de WTV zal moeten blijken welke netten openbaar zijn.In de onderhavige definitiebepaling (onderdeel g van het eerste lid van
artikel 1) is daarom bepaald dat de twee daar genoemde infrastructuren als
openbare netten zijn aan te merken voor alle bepalingen van de WTV. Behalve de genoemde twee netten die voor al het bij of krachtens de WTV
bepaalde als openbaar net zijn aan te merken, wordt het door het voorgestelde
onderdeel g voor de Minister van Verkeer en Waterstaat mogelijk netten voor
de toepassing van artikel 29 als openbaar aan te wijzen.Voor wat de aanwijzing in verband met artikel 29 betreft zullen deze gronden
veelal gelegen zijn in een bindend besluit van de EU (of de nakoming van een
bindend verdrag of een besluit van een volkenrechtelijke organisatie). In
de praktijk bepaalt de Europese besluitvorming of voor bepaalde apparaten
als randapparatuur Common Technical Regulations (CTR's) worden ontworpen en
vastgesteld in hoge mate ook voor Nederland de vraag of bepaalde telecommunicatienetten,
waarmede de betreffende apparaten bestemd zijn samen te werken, voor de toepassing
van artikel 29 als openbaar net moeten gelden. Men denkt aan GSM-handsets,
die door Europese standaarden als randapparatuur bestemd zijn om in samenwerking
met de GSM-netten (gebaseerd op hoofdstuk IIA) te funktioneren. Daarmede zijn
in wezen de GSM-netten in Europa voor de toepassing van de richtlijn nr. 91/263/EEG
(en dus in Nederland voor artikel 29 WTV) als openbaar net gekwalificeerd.In onderdeel h wordt een nieuwe definitie ingevoegd, en wel van het begrip
«geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur». Hiermee wordt
bedoeld de infrastructuur van de houder van de concessie die hij op grond
van zijn concessie aanlegt, instandhoudt en exploiteert. De definitie maakt
het mogelijk in vele artikelen het woordgebruik te vereenvoudigen en aan te
scherpen. In plaats van «de infrastructuur van de houder van de concessie»
kan dan gesproken worden van «de geconcessioneerde infrastructuur».
Dit is bovendien preciezer omdat niet alle infrastructuur van KPN, de houder
van de concessie, geconcessioneerde infrastructuur is. Zie ook de toelichting
bij artikel 3, eerste lid.De huidige onderdelen g, h en i van artikel 1 van de WTV blijven –
met uitzondering van de vervanging van het begrip «aansluitpunt»
door «netwerkaansluitpunt» in onderdeel i – inhoudelijk
ongewijzigd en worden in dit wetsvoorstel verletterd tot i, j en k. Het betreft
de definities van «draadomroepinrichting», «programma»
en van «vaste verbinding».Het huidige begrip «aansluitpunt» in artikel 1, onderdeel
j, van de WTV is vervangen door het nieuwe begrip «netwerkaansluitpunt»
in het voorgestelde onderdeel l van het eerste lid van artikel 1 van de WTV.Hoewel ook dit begrip op zich niet wordt gedefinieerd door de richtlijn,
is omschrijving hiervan noodzakelijk. Het begrip is een ondersteunend begrip
en vormt een belangrijk bestanddeel van de begrippen «telecommunicatie-infrastructuur»
en daarmee van «openbaar telecommunicatienet» en van het begrip
randapparatuur.De definitie in dit wetsvoorstel is overgenomen uit de eerdergenoemde
Dienstenrichtlijn (nr. 90/388/EEG). De omschrijving van het begrip is in twee
opzichten breder dan de huidige definitie van «aansluitpunt».
In de huidige definitie vormt het aansluitpunt het eindpunt van
de telecommunicatie-infrastructuur. Het betreft het punt waarop de abonnee
van KPN toegang tot de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur van
KPN kan verkrijgen. Het nieuwe begrip netwerkaansluitpunt ziet behalve op
de gestandaardiseerde aansluitpunten ook op andere toegangen tot de telecommunicatie-infrastructuur.
Deze toegangen komen voor bij koppeling van openbare telecommunicatie-infrastructuren
onderling, zoals bijvoorbeeld bij de koppeling van een GSM-net met het openbare
telecommunicatienet van de houder van de concessie. Hierbij gaat het om grote
verkeersstromen.Het begrip netwerkaansluitpunt heeft voorts niet meer uitsluitend betekenis
voor de geconcessioneerde telecommunicatie-infrastructuur, maar kan betrekking
hebben op elk openbaar telecommunicatienet.Nadat toegang tot een telecommunicatienet is verkregen is het van belang
dat ook efficiënt via dat telecommunicatienet kan worden gecommuniceerd.
Met een efficiënte communicatie wordt in dit verband bedoeld een communicatie
waarbij de integriteit van het telecommunicatienet als ook de onderlinge verbinding
van telecommunicatienetten wordt gewaarborgd zodat de aangesloten (rand)apparaten
overeenkomstig hun bestemming kunnen functioneren. Om efficiënt te kunnen
communiceren dient elk type (rand)apparaat te worden aangesloten op het daarvoor
bedoelde aansluitpunt, dat qua eigenschappen c.q. karakteristieken zodanig
is dat het (rand)apparaat en het telecommunicatienet compatibel zijn. Dit
houdt bijvoorbeeld in dat ISDN-apparatuur, om efficiënt, dat wil zeggen
om conform hun bestemming te kunnen communiceren via het openbare net, specifiek
aangesloten moeten worden op een ISDN-aansluitpunt. GSM-apparatuur moet, teneinde
een efficiënte communicatie mogelijk te maken, op een speciaal GSM-aansluitpunt
worden aangesloten. Het gaat er in de definitie om dat de toegepaste technieken
in de telecommunicatienetten en de (rand)apparaten op elkaar aansluiten zodat
ook werkelijk telecommunicatie tot stand kan komen. Het aspect «efficiënt
via het net kunnen communiceren» heeft dan ook geen betrekking op een
aspect van de communicatie tussen mensen, maar is een technische kwalificatie.De definitie van randapparatuur in de huidige WTV, in artikel 1, onderdeel
k, wordt integraal vervangen door de definitie van dit begrip uit de richtlijn
omdat deze definitie wezenlijk is gewijzigd. De nieuwe definitie is vastgelegd
in onderdeel m.Hoewel de richtlijn het begrip «eindapparatuur» bezigt, is
in het wetsvoorstel bewust gekozen voor handhaving van het begrip «randapparatuur».
Ook oudere Europese richtlijnen bezigen het begrip «eindapparatuur»,
en destijds is al door de wetgever gekozen voor gebruik van het begrip «randapparatuur»
in de Nederlandse wet- en regelgeving. Derhalve blijft ook thans dit ingeburgerde
begrip gehandhaafd.Overeenkomstig de richtlijn wordt onder randapparatuur verstaan: apparatuur
die bestemd is om op een openbaar telecommunicatienet te worden aangesloten.
De apparatuur kan zowel direkt, door bijvoorbeeld een galvanische verbinding
of door een radioverbinding, dan wel indirekt, bijvoorbeeld via een ander
apparaat, zoals een bedrijfstelefooncentrale, op een openbaar telecommunicatienet
worden aangesloten.De bestemming van de apparatuur is van wezenlijk belang voor de toepasselijkheid
van deze richtlijn. Dit wetsvoorstel voorziet, overeenkomstig de richtlijn,
in een nieuw artikel 1b van de WTV, in een bepaling waarin is neergelegd op
welke wijze die bestemming wordt bepaald. De hoofdregel is dat deze bestemming
wordt bepaald door degene die de apparatuur in de handel brengt. In het algemeen
zal dat de fabrikant of de leverancier van de apparatuur zijn. Het nieuwe artikel 1, eerste lid, onderdeel m, onder 2°, bevat in
feite een uitzondering op voornoemde hoofdregel betreffende de bepaling van
de bestemming van de apparatuur. Deze uitzondering is gebaseerd op artikel
1, derde lid, van de richtlijn. Hierin wordt door middel van een zogenaamde
fictiebepaling gesteld dat apparatuur die kan worden aangesloten op een openbaar
telecommunicatienet en waarbij gebruik wordt gemaakt van een verbindingssysteem
met benutting van het radiofrequentiespectrum, geacht wordt te zijn bestemd
voor aansluiting op een openbaar telecommunicatienet. Op grond van deze bepaling
dient alle radio-apparatuur die kan worden aangesloten op een openbaar netwerk
te worden beschouwd als randapparatuur, ongeacht de – door degene die
de apparatuur in de handel brengt te bepalen – bestemming van deze apparatuur.De bedoeling van deze bepaling is te voorkomen dat dergelijke apparatuur
op de markt wordt gebracht als deze niet voldoet aan de wezenlijke vereisten
van de richtlijn, met name aan het vereiste van een doelmatig gebruik van
het radiofrequentiespectrum. De Commissie acht een doelmatig gebruik van de
schaarse frequentieruimte van groot belang.Uiteraard is deze bepaling niet van toepassing op radio-apparatuur die
niet kàn worden aangesloten op een openbaar telecommunicatienet, zoals
zogenaamde «stand-alone»apparatuur, bijvoorbeeld een radartoestel.In het voorgestelde onderdeel n is een nieuwe definitie opgenomen, die
rechtstreeks is overgenomen uit richtlijn nr. 93/97/EEG (artikel 1, tweede
lid). De definitie beschrijft het begrip «apparatuur voor satellietgrondstations»,
en sluit speciaal geconstrueerde apparatuur voor satellietgrondstations, die
bedoeld is voor gebruik als onderdeel van het openbare telecommunicatienet,
hiervan uit. Hiermee wordt uitsluiting beoogd van onder meer satellietgrondstations
voor grootschalige doorgifte van sterk gebundeld telefoonverkeer in het kader
van de telecommunicatie-infrastructuurvoorziening (zoals stations met grote
schoteldiameter) en van grondstations voor het opsporen en de controle van
satellieten.Onderdeel o is eveneens direkt aan richtlijn nr. 93/97/EEG ontleend. De
definitie is noodzakelijk omdat de richtlijn onderscheid maakt tussen apparatuur
voor satellietgrondstations die respectievelijk wel of niet bedoeld is voor
grondaansluiting. In het onderhavige wetsvoorstel is dit uitgewerkt in artikel
29, tweede lid, op grond waarvan voor deze onderscheidene soorten apparatuur
verschillende technische eisen kunnen worden vastgesteld.In onderdeel p is het begrip «wezenlijke vereisten» aan de
definitiebepalingen toegevoegd. Zoals hierboven reeds vermeld zijn de wezenlijke
vereisten neergelegd in artikel 4 van richtlijn nr. 91/263/EEG. Deze vereisten
zijn:a. veiligheid van de gebruiker enb. veiligheid voor het personeel van de exploitanten van openbare telecommunicatienetten
voor zover deze voorschriften niet vallen onder het toepassingsgebied van
richtlijn nr. 73/23/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 19
februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften
der Lid-Staten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde
spanningsgrenzen (PbEG L 77);c. elektromagnetische-compatibiliteitsvoorschriften voor zover deze relevant
zijn voor randapparatuur;d. bescherming van het openbaar telecommunicatienet tegen schade;e. doelmatig gebruik van het radiofrequentiespectrum, in voorkomend geval; f. interactie van randapparatuur met installaties van openbare telecommunicatienetten
ten behoeve van het tot stand brengen, het wijzigen, het aanrekenen, het in
stand houden en het beëindigen van verbindingen;g. interactie van randapparatuur via het openbare telecommunicatienet
in gerechtvaardigde gevallen.Aan de specifiek aan telecommunicatie gerelateerde wezenlijke vereisten,
neergelegd in artikel 4, onderdelen c tot en met g, van de richtlijn, wordt
inhoud gegeven in de zogenoemde gemeenschappelijke technische voorschriften
(CTR's).Dit laatste begrip wordt in dit wetsvoorstel opgenomen in artikel 1, eerste
lid, onderdeel q, van de WTV.Het begrip «gemeenschappelijke technische voorschriften» is
hierboven reeds gedeeltelijk toegelicht onder punt 3, onderdeel c. Er wordt
in Europees verband thans gewerkt aan het opstellen van CTR's voor randapparatuur
voor onder meer huurlijnen, datacommunicatie en digitale paneuropese mobiele
telefonie (GSM).Op dit moment zijn reeds enkele CTR's beschikbaar. Deze CTR's zijn in
het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt.De richtlijn zelf voorziet niet uitdrukkelijk in het geval dat er voor
bepaalde typen randapparatuur (nog) geen CTR's beschikbaar zijn. Alsdan kunnen
voor die randapparatuur de nationale voorschriften voor de goedkeuring van
randapparatuur worden toegepast. Bij de toepassing van die nationale voorschriften
dienen lid-staten uiteraard te handelen in overeenstemming met en binnen de
kaders van het Gemeenschapsrecht, in het bijzonder de artikelen 30 tot en
met 36 van het Europees Verdrag en de rechtspraak van het Europese Hof ter
zake. Artikel I, onderdeel BDoor het wetsvoorstel worden een nieuw artikel 1a en een nieuw artikel
2a aan de WTV toegevoegd.Artikel 1a regelt de criteria met betrekking tot en de wijze van aanwijzing
van openbare netten door de Minister van Verkeer en Waterstaat. Voor een uitgebreide
toelichting zij verwezen naar de toelichting op het voorgestelde onderdeel
g van het eerste lid van artikel 1 van de WTV.In het eerste lid van het voorgestelde artikel 1b is vastgelegd op welke
wijze apparatuur wordt bestemd tot randapparatuur. Dit artikel moet worden
gelezen in samenhang met artikel 1, eerste lid, onderdeel m, van de WTV volgens
dit wetsvoorstel, waar de definitie van randapparatuur wordt gegeven.Voor de toepassing van de richtlijn is de bestemming van apparatuur van
wezenlijk belang. Als bepaalde apparatuur, die kan worden aangesloten op een
openbaar telecommunicatienet, bestèmd is voor aansluiting daarop dan
is het daarmee randapparatuur, en dient deze derhalve te voldoen aan de voorschriften
die in dit wetsvoorstel in Hoofdstuk IV zijn neergelegd.Op apparatuur die weliswaar kan worden aangesloten op een openbaar netwerk
maar daartoe niet is bestemd (zogenaamde «pseudo-randapparatuur»)
zijn de voorschriften van Hoofdstuk IVa van toepassing. Verwezen wordt naar
de toelichting bij dat Hoofdstuk.Conform artikel 1, derde lid, van de richtlijn is in het eerste lid van
het nieuwe artikel 1a neergelegd dat de bestemming van apparatuur wordt bepaald
door degene die de apparatuur in de handel brengt. De betreffende apparatuur
zal daartoe moeten worden voorzien van een markering die deze
bestemming aangeeft. Het model daarvoor is vastgelegd in Bijlage VII van de
richtlijn.Zoals hierboven, bij de definitie van randapparatuur, reeds is toegelicht
geldt het voorgestelde artikel 1b van de WTV niet voor de apparatuur, bedoeld
in het voorgestelde artikel 1, eerste lid, onderdeel m, onder 2°, van
de WTV. Voor deze apparatuur, waarbij gebruik wordt gemaakt van een verbindingssysteem
met benutting van het radiofrequentiespectrum, wordt het bepalen van de bestemming
niet overgelaten aan degene die de apparatuur in de handel brengt.Het tweede lid van het voorgestelde artikel 1b tenslotte legt de verplichting
tot het aangeven van de (al dan niet) bestemming voor grondaansluiting –
welk begrip is gedefinieerd in het voorgestelde artikel 1, eerste lid, onder
o – bij degene die de apparatuur voor satellietgrondstations in de handel
brengt.In tegenstelling tot hetgeen geldt voor de pseudo-randapparatuur (zie
de toelichting op artikel 1b, eerste lid), behoeft de apparatuur voor satellietgrondstations
die niet is bestemd voor grondaansluiting niet van een speciale markering
te worden voorzien.Een ander verschil met de pseudo-randapparatuur is dat voormelde apparatuur,
niet bestemd voor grondaansluiting, op grond van de richtlijn nr. 93/97/EEG
wel aan andere voorschriften – waaronder enkele wezenlijke vereisten
van richtlijn nr. 91/263/EEG – moet voldoen. Artikel I, onderdeel CArtikel 3, eerste lid, van de WTV is gewijzigd in verband met de wijziging
van de definitie van het begrip «telecommunicatie-infrastructuur».Zoals hierboven reeds werd toegelicht heeft de wijziging van het begrip
«telecommunicatie-infrastructuur» in artikel 1, eerste lid, onderdeel
f, van de WTV, als consequentie dat in artikel 3 dient te worden aangegeven
voor welke telecommunicatie-infrastructuur concessie wordt verleend. Het element
«telecommunicatie-inrichtingen die, geheel of gedeeltelijk, de openbare
grond overschrijden» in de huidige omschrijving van het begrip telecommunicatie-infrastructuur,
is bepalend voor het onderscheid tussen telecommunicatie-inrichtingen waarvoor
de concessie geldt en telecommunicatie-inrichtingen waarop deze niet van toepassing
is. Daarom is dit element opnieuw ten behoeve van genoemd onderscheid in het
gewijzigde artikel 3 opgenomen. De aan Koninklijke PTT N.V. verleende concessie
blijft ook omvatten de aansluitingen op buitenlandse telecommunicatienetten.Het telecommunicatienet van de houder van de concessie waartoe behoren
alle telecommunicatie-inrichtingen die de houder van de concessie krachtens
de concessie onder zich heeft, wordt aangeduid met de term «de geconcessioneerde
telecommunicatie-infrastructuur». Artikel I, onderdeel EHet huidige hoofdstuk IV van de WTV, dat slechts uit een artikel bestaat,
namelijk artikel 29, wordt geheel vervangen door een uit vijf artikelen (29
tot en met 29d) bestaand Hoofdstuk IV. In artikel 29, eerste lid, van de WTV
wordt door dit wetsvoorstel in feite de kernbepaling van richtlijn nr. 91/263/EEG
neergelegd: randapparatuur en apparatuur voor satellietgrondstations moeten
voldoen aan de wezenlijke vereisten, bedoeld in artikel 4 van de richtlijn.
Voor een toelichting op de wezenlijke vereisten zij verwezen naar de artikelsgewijze
toelichting bij het voorgestelde artikel 1, eerste lid, onderdeel p. Volledigheidshalve
zij er nog op gewezen dat deze wezenlijke vereisten limitatief en restrictief
zijn: meer eisen dan deze mogen niet aan de apparatuur worden gesteld. Voor apparatuur voor satellietgrondstations die gebruikt kan worden voor
verzending of voor verzending en ontvangst van radiocommunicatiesignalen,
en voor apparatuur die alleen gebruikt kan worden voor het ontvangen van radiocommunicatiesignalen
en die bestemd is voor grondaansluiting, mogen op grond van richtlijn nr.
93/97/EEG – naast de bepalingen van de betreffende richtlijnen –
op deze apparatuur nationale voorschriften van toepassing zijn, mits die voorschriften
uiteraard in overeenstemming zijn met het Gemeenschapsrecht. Daarbij moet
met name gedacht worden aan de in de WTV neergelegde voorschriften voor radio-elektrische
inrichtingen, zoals artikel 17 van de WTV. Kortheidshalve zij verwezen naar
punt 2, onder b, van de toelichting.In het tweede lid is de grondslag neergelegd voor de mogelijkheid onderscheid
te maken tussen technische eisen met betrekking tot satellietgrondstations
die wel, respectievelijk niet bestemd zijn voor grondaansluiting. Hiervoor
zij verwezen naar de toelichting op artikel 1b, tweede lid, van dit wetsvoorstel.Om te bepalen aan welke technische eisen apparatuur moet voldoen is het
in de systematiek van deze richtlijn in de eerste plaats van belang te weten
of er voor bepaalde apparatuur een of meerdere gemeenschappelijke technische
voorschriften (CTR's) van kracht zijn. Daarom wordt in het derde en vierde
lid onderscheid gemaakt tussen de situatie waarin voor bepaalde apparatuur
al dan niet een CTR van kracht is.In artikel 29, derde lid, van de WTV wordt het verplichte karakter van
een CTR tot uitdrukking gebracht. Zodra een CTR voor bepaalde apparatuur van
kracht is dient de betreffende apparatuur hieraan te voldoen. Deze CTR's kunnen
onmiddellijk na publikatie in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen
bij ministeriële regeling in Nederland worden ingevoerd. De minister
zal zorg dragen voor publikatie van die regeling in de Staatscourant. Ingeval
een CTR een overgangsregeling bevat kan deze regeling eveneens in de ministeriële
regeling worden opgenomen.Het vierde lid van het voorgestelde artikel 29 van de WTV ziet op de situaties
waarin er voor bepaalde apparatuur geen CTR van kracht is. In die gevallen
dient deze apparatuur aan technische eisen te voldoen, met inachtneming van
de wezenlijke vereisten. Als voorbeelden van dergelijke technische eisen kunnen
worden genoemd geharmoniseerde normen, opgesteld door daartoe bevoegde instellingen –
zoals het Europees instituut voor telecommunicatienormen, ETSI – welke
in nationale normen zijn omgezet.Het woord «uitsluitend» benadrukt nog eens het limitatieve
karakter van de wezenlijke vereisten.In een op grond van artikel 29a, eerste lid, van de WTV op te stellen
algemene maatregel van bestuur zullen nadere regels worden gesteld met betrekking
tot de wijze waarop wordt vastgesteld dat apparatuur aan de in artikel 29
van de WTV bedoelde technische eisen voldoet. Zowel de richtlijn als de bijlagen
bij de richtlijn bevatten dienaangaande een groot aantal voorschriften, die
dermate gedetailleerd zijn dat gekozen is voor regeling op een lager niveau.Het tweede lid van het voorgestelde artikel 29a bevat voorschriften die
direkt aan de richtlijn of de bijlagen daarbij zijn ontleend.In artikel 29a, tweede lid, onder 7°, is uitvoering gegeven aan artikel
8 van de richtlijn. In dat artikel is de verplichting voor de lid-staat neergelegd
alle nodige maatregelen te nemen om apparatuur uit de handel te nemen of het
in de handel brengen ervan te beperken of te verbieden, indien
die apparatuur niet aan de wezenlijke vereisten voldoet. In artikel 8 van
de richtlijn is een procedure vastgelegd die bij algemene maatregel nader
zal worden uitgewerkt.Artikel 29b van de WTV bevat de verbodsbepalingen die rechtstreeks uit
de richtlijnen voortvloeien. De sankties op overtreding van dit artikel zijn
vermeld in het door dit wetsvoorstel tevens gewijzigde artikel 50 van de WTV.Voor de volledigheid zij hier nog opgemerkt dat in dit wetsvoorstel geen
bepalingen zijn opgenomen die, op grond van de voorschriften van artikel 8
van richtlijn nr. 91/263/EEG, het wederrechtelijk aanbrengen van markeringen
verbieden. In strafbaarstelling ter zake is namelijk reeds voorzien in het
Wetboek van Strafrecht, in het bijzonder in Titel XI: Valsheid in zegels en
merken.Artikel 29c van de WTV bevat een vrijstellingsregeling om te voorkomen
dat het fabrikanten en leveranciers, door strikte hantering van de voorschriften
van dit wetsvoorstel, onmogelijk zou worden gemaakt apparatuur die niet aan
de wettelijke voorschriften voldoet, in de in dit artikel opgesomde gerechtvaardigde
uitzonderingsgevallen in de handel te brengen of te verhandelen.Aan de vrijstelling ten behoeve van tentoonstellingen en experimenten
kunnen voorschriften worden verbonden. Daarbij moet met name worden gedacht
aan maatregelen ter voorkoming van storingen. Dit laatste is in feite een
formalisering van het staande beleid – vastgelegd en bekendgemaakt in
Nieuwsbrieven – van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat ten aanzien
van het demonstreren van niet-goedgekeurde telecommunicatie-apparatuur op
tentoonstellingen e.d..In artikel 29d van de WTV volgens het onderhavige wetsvoorstel is het
huidige artikel 29, negende lid, opgenomen. Hierin is de basis neergelegd
voor het stellen van regels met betrekking tot onder meer de vakbekwaamheid
van installateurs van randapparatuur. De richtlijn bevat geen voorschriften
die nopen tot wijziging van de betreffende regeling. Een uitbreiding van dit
artikel ten aanzien van apparatuur voor satellietgrondstations is niet noodzakelijk,
aangezien artikel 17 van de WTV voor dergelijke apparatuur reeds een vergelijkbare
regeling kent. Artikel I, onderdeel FDoor dit wetsvoorstel wordt een nieuw Hoofdstuk IVa aan de WTV toegevoegd.
Dit hoofdstuk bevat voorschriften voor de apparatuur, bedoeld in artikel 2,
eerste lid, van de richtlijn: apparatuur die weliswaar op openbare telecommunicatienetten
kan worden aangesloten, maar niet voor dit doel is bestemd. In het spraakgebruik
wordt deze apparatuur kortweg aangeduid als «pseudo-randapparatuur».Deze apparatuur is technisch verwant aan «echte randapparatuur»,
of daaraan zelfs identiek, maar wordt slechts voor speciale toepassingen,
anders dan door middel van aansluiting op een openbaar telecommunicatienet,
gebruikt. Als voorbeeld kan worden genoemd aansluiting van computermodems
of van alarmeringsapparatuur op een privaat telecommunicatienetwerk, zoals
binnen een onderwijsinstelling, of een bedrijfspand. Een ander voorbeeld is
aansluiting van telefoontoestellen die slechts bestemd zijn voor intern verkeer
binnen een bedrijf, en niet voor direkte of indirekte aansluiting op een openbaar
telecommunicatienet. In die gevallen is er geen sprake van aansluiting op
een openbaar telecommunicatienet.Voor pseudo-randapparatuur hoeft overeenstemming met de wezenlijke vereisten,
bedoeld in artikel 4 van de richtlijn, niet te worden aangetoond. Evenmin
behoeft deze apparatuur een van de conformiteitsprocedures op grond van de
richtlijn te doorlopen.Wel blijven andere relevante richtlijnen uiteraard van toepassing op deze
apparatuur. Genoemd worden in dit verband met name richtlijn nr. 73/23/EEG
betreffende elektrische veiligheid en richtlijn nr. 89/336/EEG van de Raad
van Europese Gemeenschappen van 3 mei 1989 betreffende de onderlinge aanpassing
van de wetgevingen van de lid-staten inzake elektromagnetische compatibiliteit
(PbEG L 139).In artikel 29e van de WTV zijn de verplichtingen ten aanzien van pseudo-randapparatuur
opgenomen. Deze verplichtingen, die in de op dit artikel gebaseerde algemene
maatregel van bestuur worden uitgewerkt, zijn met name bedoeld om verwarring
van deze apparatuur met «echte» randapparatuur (in de zin van
de definitie in artikel 1, eerste lid, onderdeel m, van het wetsvoorstel)
te voorkomen. De hier neergelegde verplichtingen zijn het spiegelbeeld van
de in artikel 29a van de WTV te stellen regels voor randapparatuur. Omdat
de richtlijn met name voor de echte randapparatuur is opgesteld, kan ten aanzien
van de pseudo-randapparatuur worden volstaan met slechts enkele voorschriften
ter voorkoming van bovenbedoelde verwarring.Onderdeel a van dit artikel bevat de verplichting voor de fabrikant of
leverancier een aangemelde instantie in de betrokken lid-staat te informeren
en de nodige dokumentatie te verschaffen, wanneer de apparatuur voor het eerst
in die lid-staat in de handel wordt gebracht. Verder ziet dit onderdeel op
de verplichting de EG-markering («CE») aan te brengen op de betreffende
apparatuur. Behalve de EG-markering moet de fabrikant of leverancier die apparatuur
voorzien van het verplichte symbool (vermeld in bijlage VII van de richtlijn),
aangevende dat die apparatuur niet bestemd is voor aansluiting op een openbaar
telecommunicatienet.Onderdeel b heeft betrekking op de verplichting om eenmalig, op verzoek
van een aangemelde instantie, aan de hand van relevante dokumenten de bestemming
van die apparatuur te rechtvaardigen.Het voorgestelde artikel 29f van de WTV bevat – conform het voorgestelde
artikel 29b voor randapparatuur – een aantal verbodsbepalingen met betrekking
tot het in de handel brengen en verhandelen van pseudo-randapparatuur als
deze niet aan de gestelde vereisten met betrekking tot de dokumentatie en
aanduidingen voldoet. Ook voorziet dit artikel in een verbodsbepaling voor
het aansluiten of aangesloten houden van pseudo-randapparatuur op openbare
telecommunicatienetten. Op grond van de richtlijn mag immers slechts «echte»
randapparatuur, die voldoet aan de relevante voorschriften, worden aangesloten
op openbare netwerken.Artikel 29g van de te wijzigen WTV bevat een vrijstellingsregeling ten
behoeve van uitvoer, tentoonstelling, experimenten e.d. voor pseudo-randapparatuur
conform de voorgestelde regeling voor apparatuur in het voorgestelde artikel
29c van de WTV. Artikel I, onderdeel IIn het wetsvoorstel is voorzien in een wijziging van artikel 41 van de
WTV. De voorgestelde wijzigingen zijn deels redaktioneel van aard, deels vloeien
zij voort uit het volgende.In de huidige WTV is in artikel 41, eerste lid, onderdeel c, onder 2°,
een bepaling opgenomen op grond waarvan Onze Minister een vergoeding kan vragen
voor de goedkeuring van randapparatuur, en het toezicht op de naleving ter
zake.Alleen al vanwege het feit dat de uitvoering van de betreffende regelgeving
niet langer slechts door overheidsinstellingen maar ook – op termijn
mogelijk zelfs uitsluitend – door private instellingen zal worden verricht,
kan de huidige regelgeving niet langer in stand blijven. Gedoeld wordt hier
met name op het vaststellen of apparatuur aan de wezenlijke vereisten voldoet
alsmede de daarmee verband houdende werkzaamheden, uitgevoerd door de zogenaamde
aangemelde instanties.In onderdeel 3 van dit artikel van het wetsvoorstel is voorzien in de
heffing van een vergoeding, te betalen aan Onze Minister, voor de aanwijzing
van de betreffende instanties alsmede een vergoeding voor het toezicht op
de naleving van de aktiviteiten welke die instanties op grond van die aanwijzing
ontwikkelen.Deze bepaling leidt tot een wijziging van artikel 41, eerste lid, onderdeel
e, van de huidige WTV.In de onderdelen 4 en 5 van dit artikel van het wetsvoorstel worden twee
belangrijke nieuwe heffingsbepalingen aan de WTV toegevoegd.Onderdeel 4 houdt direkt verband met het feit dat de richtlijn de lid-staten
ertoe verplicht alle dienstige maatregelen te treffen om er voor te zorgen
dat alleen apparatuur in de handel kan worden gebracht of in gebruik genomen
indien deze aan de voorschriften van de richtlijnen voldoet. Deze opdracht
houdt onder meer in de noodzaak tot het doen van steekproefsgewijze onderzoekingen
van apparatuur nadat deze in de handel is gebracht en het verbieden of beperken
van het vrije verkeer en zonodig uit de handel nemen van apparatuur, die niet
aan de eisen voldoet. De daarvoor door de overheid te verrichten werkzaamheden
brengen kosten met zich mee, die met een zo gering mogelijk beslag op de algemene
middelen dienen te worden gedekt.De hier voorgestelde wijziging van onderdeel g van het eerste lid van
artikel 41 van de WTV maakt het mogelijk om de kosten van de overheid voor
het nemen van maatregelen tegen apparatuur, die niet aan de eisen voldoet,
toe te rekenen aan degene die deze apparatuur in de handel heeft gebracht
of verhandelt. De vergoeding wordt in de vorm van een individuele heffing
in rekening gebracht, omdat zij kan worden aangemerkt als de tegenprestatie
tegenover de bijzondere inspanning die vanwege de overheid in een concreet
geval moet worden verricht.Het is uitdrukkelijk niet de bedoeling om de kosten van onderzoeken aan
de betrokken fabrikanten en leveranciers direct in rekening te brengen indien
uit die onderzoeken blijkt, dat de apparatuur conform de wettelijke voorschriften
op de markt is gebracht. Voor dit punt zij tevens verwezen naar onderdeel
7 van het algemeen gedeelte van deze toelichting.Deze laatste kosten zullen worden verdisconteerd in een jaarlijkse bijdrage,
die op de voet van een nieuw derde lid van artikel 41 van de WTV, zoals voorgesteld
in onderdeel 5 van dit artikel van het wetsvoorstel, zal worden geheven. De
strekking van deze toegevoegde bepaling is om de kosten te financieren van
preventieve en correctieve maatregelen, welke betrekking hebben op de toepassing
van het bij of krachtens deze wet bepaalde ter zake van randapparatuur en
apparatuur voor satellietgrondstations. Het gaat daarbij om de kosten, welke
niet reeds op grond van de bepalingen van het eerste lid van artikel 41 zijn
vergoed. Een kostendekkende financiering kan zowel in kwalitatief als in kwantitatief
opzicht alleen worden bereikt, indien degenen die van de door de overheid
te verrichten inspanningen profiteren, bij die financiering worden betrokken.
Deze jaarlijkse bijdrage is dan ook gebaseerd op het profijtbeginsel. In dit
geval betekent dit dat de betreffende kosten worden toegerekend aan de beheerders
van de openbare telecommunicatienetten, omdat zij baat hebben bij de handhaving
van de onderhavige regelgeving. Ook voor dit punt zij tevens verwezen naar
onderdeel 7 van het algemeen gedeelte van deze toelichting. Tenslotte is in onderdeel 5 van dit artikel van het wetsvoorstel een nieuw
vierde lid aan artikel 41 van de WTV toegevoegd.De hier opgenomen verplichting houdt in dat het aan de zogenoemde aangewezen
instanties wordt overgelaten de hoogte van de vergoeding voor de betrokken
werkzaamheden te bepalen. De verwachting is dat de werking van de markt ervoor
zal zorgen dat deze vergoedingen niet onevenredig hoog zullen worden. Fabrikanten
en leveranciers van randapparatuur en van apparatuur voor satellietgrondstations
zullen hun apparatuur immers aan meerdere instanties binnen en buiten Nederland
kunnen aanbieden. Ook is in dezen van belang dat het niet eenvoudig is van
overheidswege tarieven vast te stellen voor de door die instanties te verrichten
werkzaamheden, omdat niet alleen die werkzaamheden zelf maar ook de aan te
bieden apparatuur zeer divers van aard kunnen zijn. Artikel I, onderdeel LIn artikel 47, eerste lid, van de WTV, wordt onderdeel b gewijzigd met
een bepaling die een uitbreiding van de bevoegdheden van de met het toezicht
belaste ambtenaren inhoudt. Voor de redaktie daarvan is aangesloten bij de
modelbepaling van Aanwijzing 135 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.Deze uitbreiding, houdende de mogelijkheid inzage te verlangen, is –
mede gelet op de huidige ervaringen van de toezichthouders – voor een
goede handhaving van de betreffende voorschriften onontbeerlijk. Door inzage
van met name zakelijke bescheiden van ondernemers, zoals de boekhouding, wordt
een beter toezicht op de handel mogelijk. Zo kan bijvoorbeeld de omvang van
de goederenstroom in kaart worden gebracht, kan worden nagegaan aan wie is
geleverd en kan een beeld worden verkregen van eventueel wederrechtelijk genoten
voordeel. Artikel I, onderdeel MDe wijziging van artikel 48 van de WTV is van redaktionele aard. Artikel I, onderdeel NArtikel 50 van de WTV wordt door dit wetsvoorstel redaktioneel gewijzigd,
in die zin dat de sankties die in het huidige artikel 50 van de WTV zijn gesteld
op de overtreding van het huidige artikel 29, door het wetsvoorstel op overeenkomstige
wijze als thans het geval is gesteld worden op overtreding van de door het
wetsvoorstel gewijzigde voorschriften. Artikel I, onderdeel PDe wijziging van artikel 62 van de WTV is van redaktionele aard. Artikel IIDit artikel bevat een overgangsregeling inhoudende dat typegoedkeuringen
voor randapparatuur die in overeenstemming met richtlijn nr. 86/361/EEG vóór
6 november 1992 zijn verleend, geldig blijven. Deze bepaling is van toepassing
op zowel randapparatuur die is typegoedgekeurd op grond van een NET als op
randapparatuur die is typegoedgekeurd op grond van nationale voorschriften
doch niet op grond van een NET, mits die goedkeuring – uiteraard –
is verleend in overeenstemming met richtlijn nr. 86/361/EEG. Tevens zij hier
verwezen naar de toelichting onder punt 2 en onder punt 4b. Artikel IVOm het mogelijk te maken dit wetsvoorstel op hetzelfde moment in werking
te kunnen laten treden als de betreffende uitvoeringsregelingen is gekozen
voor inwerkingtreding op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink BIJLAGE 1TRANSPONERINGSTABELLEN Artikelen
in Richtlijn 91/263Artikelen in WTV volgens dit wetsvoorstel  1, eerste lidBehoeft geen implementatie.   1,
tweede lid1, eerste lid, onder g en onder m   1, derde lid eerste volzin1b, eerste lid tweede volzin1, onder
m, 2°   229e en 29f, en in amvb   3, eerste
lid29, 29a en 29b, en in amvb   3, tweede lid29e en
29f, en in amvb   3, derde lid29b, 29f, 48, en in amvb   3,
vierde lid29a, 29e en in amvb   429 en in amvb   5
tm. 7Behoeven geen implementatie   8, eerste lid29b  8, tweede tm. vierde lidBehoeven geen implementatie   9,
eerste tm. derde lid29a en in amvb   9, vierde lidBehoeft
geen implementatie   1029a en in amvb   11, 12amvb  13
tm. 15Behoeven geen implementatie   16, eerste lidAlle
bepalingen van dit wetsvoorstel   16, tweede en vierde lidBehoeven
geen implementatie   16, derde lidArtikel II van dit wetsvoorstel  17Alle bepalingen van dit wetsvoorstel   18Behoeft
geen implementatie   1, eerste lidBehoeft geen implementatie  1, tweede lid1, eerste lid, onder n en onder o   1,
derde lid1b, tweede lid   2, eerste lidBehoeft geen
implementatie (is reeds geregeld in WTV)   2, tweede lid29,
29a, 29b en in amvb   2, derde en vierde lid29b, 48 en in
amvb   3Behoeft geen implementatie   429 en
in amvb   5, 6Behoeven geen implementatie   729b  8 tm. 1229a en in amvb 13, 14amvb  15 tm. 17Behoeven geen implementatie   18Alle
bepalingen van dit wetsvoorstel   19Behoeft geen implementatie 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24662-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl