Wijziging Boek 7 BW i.v.m. limiteren hoogte ontslagvergoeding voor personen met jaarsalaris van 75.000 euro of hoger; Advies Raad van State en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31862, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-02-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31862 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31862Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 165 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 862Wijziging van Boek 7, titel 10, van het Burgerlijk Wetboek in verband
met het limiteren van de hoogte van de vergoeding bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst
op grond van artikel 7:685 van het Burgerlijk Wetboek voor personen met een
jaarsalaris van € 75 000 of hogernr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 26 januari
2009 en het nader rapport d.d. 12 februari 2009, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, mede namens de minister
van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 16 december 2008, no.08 003 643,
heeft Uwe Majesteit, op voordracht van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
mede namens de minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende wijziging van Boek 7, titel
10, van het Burgerlijk Wetboek in verband met het limiteren van de hoogte
van de vergoeding bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond van artikel
7:685 van het Burgerlijk Wetboek voor personen met een inkomen van € 75 000
of hoger, met memorie van toelichting.Het voorstel van wet strekt ertoe de door de kantonrechter bij de ontbinding
van een arbeidsoverkomst op grond van artikel 7:685 van het Burgerlijk Wetboek
(BW) toe te kennen vergoeding voor werknemers met een jaarsalaris vanaf 75 000
Euro te beperken tot dat bedrag.De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel opmerkingen
over de betekenis van het voorstel in het kader van de economische ontwikkelingen,
de werking van de arbeidsmarkt en de recente aanpassing van de zogenoemde
kantonrechtersformule; de voorgestelde norm, de effectiviteit van het voorstel
en de consequenties bij toepassing ervan. Hij is van oordeel dat in verband
met deze opmerkingen over het voorstel in deze vorm niet positief kan worden
geadviseerd.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 16 december
2008, nr. 08003643, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 26 januari 2009, nr. W12.08.0564/III, bied
ik U hierbij aan.De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel opmerkingen
over de betekenis van het voorstel in het kader van de economische ontwikkelingen,
de werking van de arbeidsmarkt en de recente aanpassing van de zogenoemde
kantonrechtersformule; de voorgestelde norm, de effectiviteit van het voorstel
en de consequenties bij toepassing ervan. Hij is van oordeel dat in verband
met deze opmerkingen over het voorstel in deze vorm niet positief kan worden
geadviseerd.1. Algemeena. Plaats van het voorstel in het beleid ter vergroting van de arbeidsparticipatieBlijkens de toelichting (onderdeel Algemeen) is het beleid van de regering
erop gericht om maatregelen te treffen die de economische ontwikkeling stimuleren
en de werking van de arbeidsmarkt in positieve zin beïnvloeden.In dit verband wijst de Raad op het op 16 juni 2008 verschenen advies
van de Commissie-Arbeidsparticipatie. Uit dit advies komt naar voren dat de
krapte van de arbeidsmarkt een structureel karakter heeft en de komende jaren
fors zal toenemen. Voor 2015 wordt een tekort van 375 000 mensen verwacht,
in 2040 kan het tekort oplopen tot 700 000 mensen. In zijn advies over
de Miljoenennota 2009 heeft de Raad in verband hiermee opgemerkt dat het voor
de komende jaren een enorme opgave is om met minder mensen op de arbeidsmarkt
toch groei van volume en kwaliteit bij het voorzien in goederen en diensten
te realiseren.1 Kort na het uitbrengen van het
advies brak de kredietcrisis uit. Hoewel alle gevolgen daarvan nog niet kunnen
worden overzien, is het al wel duidelijk dat de werkgelegenheid in bepaalde
sectoren van de economie onder deze crisis ernstig te lijden krijgt. Tegenover
de verwachte groei van het aantal werklozen staat echter een aanzienlijk aantal
moeilijk te vervullen vacatures en een omvangrijk aantal te verwachten vacatures
in andere sectoren, zoals het onderwijs en de zorg. De kredietcrisis maakt
het extra urgent om vraag en aanbod op de arbeidsmarkt beter op elkaar te
laten aansluiten. In zoverre juicht de Raad voorstellen toe die ertoe leiden
dat de arbeidsmarkt beter zal gaan functioneren, waaronder voorstellen die
een groter accent leggen op het vinden van een nieuwe baan na ontslag dan
op inkomenssteun bij ontslag.Over de wenselijkheid van herziening van het ontslagrecht wordt al enige
decennia gesproken. Het stelsel is, mede als gevolg van de verschillende procedures
die bij ontslag kunnen worden gevolgd, onoverzichtelijk, weinig samenhangend,
biedt de werknemer niet altijd een reële bescherming en leidt niet zelden
tot onbegrijpelijke uitkomsten. Het ontslagrecht beïnvloedt daarmee ook
het functioneren van de arbeidsmarkt en de mate van arbeidsparticipatie. Door
de SER is betoogd dat ter vergroting van de participatie een aanpassing van
het ontslagrecht in combinatie met maatregelen op het gebied van scholing
en WW noodzakelijk is,2 een uitgangspunt dat in
publicaties van De Nederlandsche Bank3en de OECD
wordt onderschreven. In het verlengde hiervan heeft het kabinet op 3 juli
2007 een adviesaanvraag gedaan aan de Stichting van de Arbeid. Deze adviesaanvraag
ging vergezeld van een reeks voorstellen om het arbeidsovereenkomstenrecht
en het ontslagrecht te herzien, waaronder een voorstel tot maximering van
de ontslagvergoeding. De voorstellen werden gepresenteerd als een integraal
en samenhangend pakket, waarbij de verschillende onderdelen als voorwaarden
voor elkaar werden aangemerkt. De toelichting bij het onderhavige voorstel
vermeldt dat naar aanleiding van de discussie die is gevolgd op de adviesaanvraag
tijdens het Najaarsoverleg op 7 oktober 2008 evenwel is besloten het
vraagstuk van het ontslagrecht als zodanig voorlopig te laten rusten, met
uitzondering van de thans voorgestelde maatregel.Het voorstel om de door de rechter toe te kennen ontslagvergoeding voor
werknemers met een jaarsalaris vanaf 75 000 Euro te beperken tot
dat bedrag heeft een beperkte strekking tegen de achtergrond van de hiervoor
aangegeven bredere problematiek.De Raad adviseert in de toelichting aan te geven hoe de voorgestelde maatregel
past in een bredere aanpak van vergroting van de arbeidsparticipatie.b. Het voorstel bezien in relatie tot de nieuwe kantonrechtersformuleDe toelichting memoreert voorts dat de kring van kantonrechters heeft
besloten het model dat deze rechters hanteren voor de toekenning van vergoedingen
bij de ontbinding van arbeidsovereenkomsten per 1 januari 2009 te wijzigen.
De wijzigingen houden in dat een ander gewicht wordt toegekend aan de dienstjaren,
afhankelijk van de leeftijd van de werknemer.4
Daarnaast voorzien de nieuwe aanbevelingen er in dat uitdrukkelijk aandacht
wordt besteed aan de arbeidsmarktpositie van de werknemer en de financiële
positie van de werkgever, door de gewijzigde toepassing van de correctiefactor
in geval van bijzondere omstandigheden.De Raad constateert dat de nieuwe kantonrechtersformule per saldo zal
leiden tot een aanzienlijk lagere ontslaguitkering voor alle werknemers, met
name voor de jongere werknemer, maar daarnaast ook voor de oudere. Nu ook
het wetsvoorstel er op gericht is onnodig hoog geachte kosten van ontslag
tegen te gaan, acht de Raad het wenselijk dat in de toelichting wordt gemotiveerd
waarom de nieuwe kantonrechtersformule niet toereikend is geacht voor de door
de regering wenselijk geachte kostenbeheersing. De enkele vermelding in de
toelichting dat een wettelijk maximum voor de ontslagvergoeding nuttig en
gewenst blijft, is in dit verband wel erg mager.De Raad adviseert de toelichting in verband met het voorgaande aan te
vullen.1. AlgemeenOnderdeel a Plaats van het voorstel in het beleid tot
vergroting arbeidsparticipatie.Naar aanleiding van het advies van de Raad om in de toelichting aan te
geven hoe de voorgestelde maatregel past in een bredere aanpak van vergroting
van de arbeidsparticipatie wordt opgemerkt dat deze doelstelling niet ten
grondslag ligt aan het wetsvoorstel. Zoals uit de memorie van toelichting
blijkt, is het doel voorkomen van onnodig hoge ontslagkosten en om de discussie
over het ontslagrecht voorlopig af te ronden zodat noodzakelijke overeenstemming
op andere terreinen om te komen tot een verhoging van de arbeidsparticipatie
niet langer wordt geblokkeerd. In dat verband is in het Najaarsoverleg afgesproken
dat in overleg met sociale partners afspraken zullen worden gemaakt over scholing
van werknemers, het bevorderen van werk naar werk trajecten voor werknemers
die met ontslag bedreigd worden of ontslagen zijn en hoe meer inzicht kan
worden verkregen in vraag en aanbod op de arbeidsmarkt. Het spreekt voor zich
dat in het licht van de financiële crisis haast geboden is bij de totstandkoming
van deze afspraken.Onderdeel b Voorstel in relatie tot nieuwe formuleNaar aanleiding van het advies van de Raad om in de toelichting te motiveren
waarom de nieuwe kantonrechtersformule niet toereikend is geacht voor de door
de regering wenselijke geachte kostenbeheersing wordt opgemerkt dat aanbevelingen
van de Kring van kantonrechters niet bindend zijn en rechters hier in voorkomende
gevallen van kunnen afwijken. Een wettelijke norm verplicht de rechter altijd
nadrukkelijk aandacht te besteden aan de vraag of voor de categorie werknemers
met een inkomen van € 75 000 of meer een vergoeding hoger dan
1 jaarsalaris noodzakelijk is en zal bovendien ook positieve effecten hebben
(in termen van het voorkomen van onnodig hoge kosten) op de ontslagpraktijk
als zodanig.2. Het wetsvoorstel als zodaniga. Rechtsgrond ontslagvergoedingArtikel 7:685, lid 8 BW bepaalt dat de kantonrechter een vergoeding toekent
die hem met het oog op de omstandigheden billijk voorkomt. Vaste jurisprudentie
van de Hoge Raad is dat voor de berekening van de vergoeding alle feiten en
omstandigheden in aanmerking moeten worden genomen, zoals de reden voor de
ontbinding, de vraag in wiens risicosfeer de ontbinding ligt, de verwijtbaarheid,
de nadelige gevolgen voor de werknemer, de duur van het dienstverband, de
leeftijd van de werknemer en de financiële positie van de werkgever.
De Raad wijst erop dat een ontslagen werknemer een WW-uitkering krijgt van
70% van zijn dagloon.1 Het gat tussen WW-uitkering
en voormalig salaris wordt groter naarmate het salaris hoger was, en daarmee
de inkomensderving van de werknemer. De ontslagvergoeding strekt onder meer
tot tegemoetkoming hiervan. Tegen deze achtergrond acht de Raad het een tekortkoming
dat in de toelichting een beschouwing over de grondslag en functie van de
ontslagvergoeding ontbreekt, temeer nu de voorgestelde norm van een jaarsalaris
van 75 000 Euro niet aansluit bij de in de rechtspraak gehanteerde criteria.b. NormstellingDe toelichting (Algemeen) wijst op een positief verband tussen opleidingsniveau
en jaarsalaris, en tussen jaarsalaris en arbeidsmarktkansen; daarbij wordt
verwezen naar de bij de toelichting gevoegde statistische informatie. Daarin wordt kennelijk een toereikende rechtvaardiging gevonden voor
de voorgestelde maximering van de ontslagvergoeding.De Raad onderschrijft dat bij de berekening van de ontslagvergoeding rekening
gehouden dient te worden met de arbeidsmarktpositie van de werknemer. Wat
betreft de keuze van het jaarsalaris als norm voor de vergoeding, merkt de
Raad echter op dat deze benadering eraan voorbij gaat dat statistische ervaringsgegevens
als hiervoor bedoeld, niet zonder meer mogen worden gebruikt als grondslag
voor het nemen van een beslissing in het individuele geval. Er is immers niet
een vaste relatie tussen opleidingsniveau en jaarsalaris, zodat het salaris
alleen niet kan gelden als directe indicatie voor de arbeidsmarktkansen van
betrokkene. De arbeidsmarktpositie van de werknemer kan slechts individueel
worden beoordeeld. Bij de vraag wat een billijke ontslagvergoeding is, is
het jaarsalaris slechts berekeningsfactor, geen berekeningsmaatstaf.De toevoeging aan het voorgestelde artikel 7:685a lid 1 BW, «tenzij
dit in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid
onaanvaardbaar zou zijn» heeft, blijkens de toelichting, in dit verband
beperkte betekenis, omdat wordt aangegeven dat deze clausule alleen ziet op
verwijtbaarheid van de werkgever. Ook hier speelt de arbeidsmarktpositie van
de werknemer derhalve geen rol in de beoordeling. De Raad mist een rechtvaardiging
voor het aldus aanzienlijk beperken van een op de betrokken werknemers toegesneden
beoordeling.c. EffectiviteitDe keuze voor een wettelijk maximum, neergelegd in het voorgestelde artikel
7:685 lid 1 BW, impliceert dat feiten en omstandigheden die volgens de jurisprudentie
bij de berekening van een billijk te achten vergoeding in aanmerking moeten
worden genomen, in feite geen rol meer kunnen en mogen spelen zodra het jaarsalaris
de maximumgrens van 75 000 Euro bereikt. Al deze omstandigheden blijven
echter wel een rol spelen bij ontslag van werknemers met een lager jaarsalaris.Indien, waarvan het voorstel uitgaat, de arbeidsmarktpositie van mensen
met een jaarsalaris vanaf 75 000 Euro in de regel zodanig goed is
dat zij snel werk zullen vinden, dan is het niet waarschijnlijk dat het voorstel
leidt tot de beoogde flexibilisering van de arbeidsmarkt of tot een vergroting
van de mate van arbeidsparticipatie. In zoverre acht de Raad het niet aannemelijk
dat het voorstel effectief zal zijn. Daarnaast is het mogelijk dat bij veel
vraag naar deze werknemers, zij bij indiensttreding een hogere ontslagvergoeding
kunnen bedingen dan het maximum van 75 000 Euro en dat zij, indien de
arbeidsovereenkomst beëindigd dient te worden, dit niet zonder meer aan
de kantonrechter zullen voorleggen. Daarnaast zijn allerlei constructies denkbaar
van een combinatie van een arbeidsovereenkomst tegen een laag jaarinkomen
met een aanvullende dienstverleningsovereenkomst. In deze gevallen zal het
wetsvoorstel ook niet leiden tot beperking van de ontslagvergoeding. Indien
het daarentegen werknemers betreft met een jaarsalaris van meer dan 75 000
Euro maar zonder een goede arbeidsmarktpositie, dan kan het voorstel leiden
tot een beperking van de aanspraken van deze werknemers, in zoverre hun specifieke
omstandigheden niet aan bod kunnen komen. Dit kan tot gevolg hebben dat hun
een billijk te achten ontslagvergoeding wordt onthouden.d. OngelijkheidEen effect van het wetsvoorstel is voorts dat twee werknemers met dezelfde
leeftijd en hetzelfde aantal jaren dienstverband een zeer uiteenlopende ontslagvergoeding
bij de kantonrechter kunnen krijgen, terwijl het verschil tussen beiden in
jaarsalaris een dergelijk verschil niet rechtvaardigt. Voor werknemers met
een jaarsalaris van 74 999 Euro en lager geldt de nu voorgestelde limitering
immers niet, waardoor deze werknemers, indien zij een langjarig dienstverband
hebben, bij ontslag in aanmerking kunnen komen voor een ontslagvergoeding
die een veelvoud bedraagt van het thans voorgestelde maximum van 75 000
Euro voor collega’s die een jaarsalaris hebben van 75 000 Euro
of meer. De voorgestelde maximering van de wettelijke ontslagvergoeding leidt
aldus tot aanmerkelijke verschillen in uitkomst voor uit een oogpunt van jaarsalaris
vergelijkbare categorieën werknemers. Ter illustratie van dit effect
verwijst de Raad naar de bij dit advies gevoegde grafieken in bijlage 2.De Raad mist een toereikende rechtvaardiging voor de gemaakte keuze, die
zonder deze rechtvaardiging willekeurig is. Indien wordt gestreefd naar begrenzing
van de hoogte van de ontslagvergoeding, valt niet in te zien waarom bijvoorbeeld
niet is gekozen voor een glijdende schaal, waarin tenminste ook de factoren
positie op de arbeidsmarkt en leeftijd zijn verdisconteerd.e. Reikwijdte wetsvoorstelHet voorgestelde artikel 7:685a lid 2, tweede volzin, BW bepaalt dat looncomponenten
zoals het werkgeversaandeel in de pensioenpremie en leasevergoedingen niet
tot het jaarsalaris worden gerekend. Het derde lid bepaalt dat een looncomponent
die volgens het tweede lid is uitgesloten, wel voor de bepaling voor de hoogte
van het jaarsalaris wordt meegenomen, indien de rechter die component betrekt
bij de berekening van de hoogte van de vergoeding.1
De Raad merkt op dat, afhankelijk van het besluit van de rechter om de in
de tweede volzin van het tweede lid genoemde looncomponenten bij de berekening
van de vergoeding te betrekken, deze alsnog voor de bepaling van de hoogte
van het jaarsalaris worden meegenomen, wat ertoe kan leiden dat de ontslagvergoeding
wordt beperkt tot 75 000 Euro. Indien een werknemer een salaris heeft
van 60 000 Euro, en bijvoorbeeld een door de werkgever beschikbaar gestelde
auto tegen een lease-vergoeding van 1500 Euro per maand, dan wordt de hoogte
van het jaarsalaris 78 000 Euro, met als gevolg dat het eerste lid van
toepassing is.Waar de rechter in de huidige situatie de looncomponenten bij zijn beoordeling
betrekt ter verhoging van de ontslagvergoeding, kan het voorstel ertoe leiden
dat de werknemer een lagere vergoeding krijgt dan hij gelet op zijn diensttijd
en leeftijd zou ontvangen als deze componenten niet zouden zijn meegenomen.
Dit betekent dat het voorstel ook voor werknemers met een salaris van minder
dan 75 000 Euro ingrijpende gevolgen kan hebben.f. ConclusieDe toelichting maakt niet duidelijk welke meerwaarde dit voorstel heeft,
gelet op de behoefte aan een meer flexibel werkende arbeidsmarkt en gelet
op de vernieuwing van de kantonrechtersformule per 1 januari 2009. Het
gemis van een overtuigende motivering klemt temeer nu verwacht moet worden
dat bij uitvoering van het voorstel ongerechtvaardigde verschillen zullen
ontstaan in ontslagvergoeding van ontslagen werknemers onder en boven de inkomensgrens
van 75 000.Euro. Niet duidelijk is bovendien waarop deze inkomensgrens
is gebaseerd. Evenmin wordt aangetoond op basis waarvan aangenomen moet worden
dat, zoals de toelichting suggereert, de arbeidsmarktpositie van elke ontslagen
werknemer met een jaarsalaris boven 75 000 Euro beter is dan die van
een werknemers met een jaarsalaris onder 75 000 Euro per jaar. De Raad
meent dat er alle aanleiding is te blijven verzekeren dat de arbeidsmarktpositie
van elke ontslagen werknemer, zonder onderscheid naar inkomensniveau, desgewenst
kan worden getoetst door de rechter en tot uitdrukking kan komen in de ontslagvergoeding.
Voor de vaststelling van een billijk te achten ontslagvergoeding is een individuele
toetsing door de rechter immers onontbeerlijk. Indien begrenzing van de hoogte
van de toe te kennen vergoeding wenselijk wordt geacht, ware te denken aan
een glijdende schaal waarin tenminste ook de factoren arbeidsmarktpositie
en leeftijd zijn verdisconteerd.De Raad adviseert het voorstel in het licht van het bovenstaande te heroverwegen,
en aan een eventuele wettelijke begrenzing van een door de kantonrechter toe
te kennen ontslagvergoeding zodanig vorm te geven dat recht gedaan kan worden
aan de specifieke omstandigheden die van betekenis zijn bij de vaststelling
van een billijke vergoeding.2. Het wetsvoorstel als zodanigOnderdeel a Rechtsgrond vergoedingNaar aanleiding van de opmerking van de Raad dat het gat tussen WW-uitkering
en voormalig salaris groter wordt naarmate het salaris hoger was en de ontslagvergoeding
onder meer strekt tot tegemoetkoming hiervan, wordt het volgende opgemerkt.De relatie die door de Raad wordt gelegd met een mogelijke WW-uitkering
en de dekking van het inkomensverlies waar die regeling in voorziet, ontbreekt, zowel in de kantonrechtersformule als in de rechtspraktijk. Met andere
woorden, de formule wordt door rechters toegepast ongeacht het inkomensniveau
en ongeacht de vraag in hoeverre een deel van het inkomensverlies als gevolg
van ontslag door de WW wordt gecompenseerd. Op grond daarvan moet worden geconcludeerd
dat de vergoeding bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst weliswaar ook
zal voorzien in een beperking van het inkomensverlies na ontslag, maar niet
uitsluitend om die reden wordt toegekend. Zoals uit de wet blijkt wordt bij
ontbinding van de arbeidsovereenkomst een vergoeding toegekend als dat de
rechter met het oog op de omstandigheden van het geval billijk voorkomt. Ook
daaruit blijkt dat er andere redenen kunnen zijn voor het toekennen van een
vergoeding dan uitsluitend als compensatie voor het geleden inkomensverlies.
In de (ook nieuwe) kantonrechtersformule is hier nadere invulling aan gegeven
om de uniformiteit wat betreft de toekenning van een vergoeding bij ontbinding
van de arbeidsovereenkomst te bevorderen.Onderdeel b NormstellingDe Raad gaat ten onrechte uit van de veronderstelling dat de toevoeging
aan het voorgestelde artikel 7: 685a lid 1 BW, «tenzij dit in de gegeven
omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar
zou zijn» beperkte betekenis heeft als het gaat om het meewegen van
de arbeidsmarktkansen van een individuele werknemer bij het vaststellen van
de hoogte van de vergoeding. In de toelichting wordt uitdrukkelijk gesteld
dat de rechter kan afwijken van het voorgeschreven maximum als het volstaan
met toekenning van de gemaximeerde vergoeding, in het licht van alle relevante omstandigheden van het geval, naar maatstaven van
redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. Als voorbeeld wordt genoemd
de situatie waarin de werkgever zich heeft misdragen of de beëindiging
van de arbeidsrelatie hem anderszins te verwijten valt. Dat sluit niet uit
dat de rechter de individuele arbeidsmarktkansen van een werknemer betrekt
bij het vaststellen van de hoogte van de vergoeding, eventueel in afwijking
van het voorgestelde maximum. Gegeven de veronderstelling die aan de grens
van € 75 000 ten grondslag ligt (werknemers met goede arbeidsmarktkansen)
ligt dat, bij een beoordeling in een individueel geval waarbij sprake is van
een werknemer met een slechte arbeidsmarktpositie, ook in de rede.Onderdeel c EffectiviteitNaar aanleiding van de opmerking van de Raad dat voor werknemers met een
hoog salaris het voorstel niet zal leiden tot de beoogde flexibilisering van
de arbeidsmarkt of tot een vergroting van de mate van arbeidsparticipatie
wordt opgemerkt, dat dat ook niet met het voorstel wordt beoogd. De populatie
werknemers die het hier betreft hebben in de regel al een goede arbeidsmarktpositie
wat reden is om te komen tot een maximering van de aan hen toe te kennen vergoeding
teneinde onnodig hoge ontslagkosten tegen te gaan.Het is inderdaad niet uitgesloten, zoals door de Raad gesteld, dat werknemers
met een hoog salaris en een goede arbeidsmarktpositie bij aanvang van de arbeidsovereenkomst
wellicht een hogere vergoeding zullen bedingen. Ook dat dergelijke vergoedingen
niet ter toetsing zullen worden voorgelegd aan de rechter. De conclusie die
vervolgens wordt getrokken, namelijk dat in deze gevallen het wetsvoorstel
niet zal leiden tot een beperking van de vergoeding wordt echter niet zonder
meer gedeeld. Die conclusie miskent de effecten die een maximering van de
vergoeding zal hebben op onderhandelingen die worden gevoerd over de hoogte
van een vergoeding bij beëindiging van de overeenkomst. Als duidelijk
is dat bij een gang naar de rechter de vergoeding niet hoger zal zijn dan
een bepaald bedrag, dan zal dat zijn weerslag hebben op de uitkomst van dergelijke
onderhandelingen.Wat betreft de constatering van de Raad dat het voorstel kan leiden tot
een beperking van de aanspraken van werknemers met een slechte arbeidsmarktpositie
(en een hoog salaris) wordt verwezen naar wat hiervoor bij onderdeel b is
opgemerkt met betrekking tot deze werknemers in relatie tot de mogelijkheid
tot afwijking van de bij dit wetsvoorstel voorgestelde maximumnorm voor werknemers
met een hoog inkomen.Onderdeel d OngelijkheidNaar aanleiding van de opmerking van de Raad dat de voorgestelde maximering
kan leiden tot aanzienlijke verschillen qua ontslagvergoeding tussen werknemers
waarvan het inkomen slechts in geringe mate verschilt, maar die overigens
in gelijke omstandigheden verkeren, wordt opgemerkt dat het uiteindelijk aan
de rechter is om te bepalen hoe hiermee om te gaan. Denkbaar is in dat verband
dat voor werknemers met een inkomen onder de grens van € 75 000
en met een goede arbeidsmarktpositie de vergoeding naar het plafond zal worden
toegebogen. Dit is ook mogelijk gelet op het feit dat volgens de nieuwe kantonrechtersformule
bij het vaststellen van de hoogte van de vergoeding meer de nadruk wordt gelegd
op de arbeidsmarktkansen van werknemers. Hiervoor is al aangegeven dat als
de arbeidsmarktkansen van een werknemer met een inkomen gelijk aan of hoger
dan € 75 000 slecht zijn, dat reden kan zijn om af te wijken
van het wettelijk maximum. Langs deze weg kunnen ongerechtvaardigde verschillen
worden gemitigeerd.Er is niet voor een glijdende schaal gekozen, zoals door de Raad wordt
gesuggereerd, omdat het onmogelijk is om per inkomenscategorie onderscheidend
aan te geven wat het verschil in arbeidsmarktpositie is.Ten slotte wordt opgemerkt, dat de Raad uit lijkt te gaan van de veronderstelling
dat een werknemer met een jaarsalaris van € 75 000 of meer,
nooit meer aan vergoeding kan krijgen dan € 75 000. Dit is
onjuist. Bij een jaarsalaris van € 75 000 of meer is het maximum
gelijk aan het jaarsalaris. Dat kan dus hoger zijn dan genoemd bedrag.Onderdeel e Reikwijdte wetsvoorstelDe Raad veronderstelt dat het voorstel ook voor werknemers met een salaris
van minder dan € 75 000 ingrijpende gevolgen kan hebben omdat
looncomponenten die volgens de definitie van jaarsalaris niet worden meegenomen
bij de bepaling van de hoogte hiervan, wel worden meegenomen als de rechter
die meeneemt bij de berekening van de vergoeding.Zoals in de memorie van toelichting uiteengezet zal een rechter voor het
bepalen van de hoogte van de vergoeding alleen dan een bepaalde looncomponent
meenemen (die normaliter niet wordt meegenomen) als het niet meenemen daarvan
tot oneigenlijke uitkomsten leidt. Het betreft hier dus een uitzondering.
Dat is bijvoorbeeld het geval als een deel van het oorspronkelijke loon van
de werknemer wordt uitgekeerd in de vorm van door de werkgever betaalde pensioenpremie.
Hiermee wordt beoogd recht te doen aan de werkelijke situatie zowel wat betreft
de beloning van de betreffende werknemer als wat betreft een daarvan afgeleide
vergoeding. In overeenstemming daarmee is om dan ook wat betreft het vaststellen
van de hoogte van het jaarsalaris recht te doen aan de werkelijke situatie.Onderdeel f ConclusieUit het voorgaande blijkt dat de regering de conclusie van de raad niet
deelt en geen aanleiding ziet het voorstel te heroverwegen, mede omdat deze
wijze waarop de wettelijke begrenzing van de door de kantonrechter toe te
kennen vergoeding is vorm gegeven, ruimte blijft bieden om recht te doen aan
de arbeidsmarktpositie van elke werknemer, met inbegrip van werknemers met
een inkomen van €75 000 of hoger die een slechte arbeidsmarktpositie
hebben.3. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij
het advies behorende bijlage 1.3. RedactioneelDe redactionele kanttekeningen van de Raad zijn, behoudens het vierde
aandachtsstreepje, overgenomen. Aanwijzing 34 bepaalt dat in een hogere regeling
niet wordt toegestaan dat deze bij lagere regeling wordt gewijzigd. In het
tweede lid van dezelfde aanwijzing wordt een uitzondering gemaakt voor het
volgens een vaste systematiek aanpassen van bedragen, tarieven en percentages.
In het vierde lid van artikel 7:685a lid 4 BW gaat het om genoemde uitzonderingssituatie.De Raad van State heeft blijkens het vorenstaande bezwaar tegen de inhoud
van het voorstel van wet en geeft U in overweging dit niet aldus te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens mijn ambtgenoot de Minister van Justitie, verzoeken
het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie
van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. P. H. DonnerBijlage 1 bij het advies van de Raad van State betreffende no. W12.08.0564/III
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– Het woord «inkomen» in de titel van het wetsvoorstel
wijzigen in: jaarsalaris.– In de gehele memorie van toelichting het woord «inkomen»
vervangen door: jaarsalaris.– De formulering van artikel 7:685a lid 1 BW is onduidelijk; het
woord «bedrag» kan zowel slaan op de hoogte van de vergoeding
als op de hoogte van het jaarsalaris.– In het voorgestelde artikel 7:685a lid 4 BW Aanwijzing 34 van
de aanwijzingen voor de regelgeving in acht nemen.Bijlage 2 Berekening ontslagvergoeding met toepassing
nieuwe kantonrechtersformule (correctiefactor 1)Het linkergedeelte van elke kolom geeft, afhankelijk van het jaarsalaris,
de hoogte van de vergoeding aan na maximering, het rechtergedeelte zonder
maximering.Situatie1 Leeftijd: 56 jaar24 jaar in dienst2 Leeftijd: 55 jaar15 jaar in dienst3 Leeftijd: 62 jaar10 jaar in dienstXNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Kamerstukken II 2007/08, 31 700, nr. 3.XNoot2SER-Advies 2006/08, Welvaartsgroei door en voor iedereen.XNoot3De Nederlandsche Bank, Jaarverslag 2007.XNoot4Tot nu toe kreeg een werknemer bij ontslag voor elk dienstjaar tot aan
zijn 40ste één maandsalaris. Voor de gewerkte jaren tussen de
40 en 50 jaar kreeg iemand anderhalve maand en boven de 50 was dat 2 maanden
per dienstjaar. In de nieuwe situatie tellen de jaren tot 35 voor een half
maandsalaris, de jaren van 35 tot 45 jaar voor één, van 45 tot
55 jaar voor anderhalf en vanaf 55 voor twee maandsalarissen.XNoot1Dit dagloon is thans gemaximeerd op € 183,15.XNoot1Volgens de artikelsgewijze toelichting ziet het derde lid van artikel
685a erop toe dat geen discrepantie ontstaat tussen de berekeningsmaatstaf
enerzijds voor de vergoeding en anderzijds voor het maximumbedrag als bedoeld
in het tweede lid van artikel 685a. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31862-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl