Wijziging Overgangswet elektriciteitsproductiesector i.v.m. financiering tegemoetkoming aan sector uit algemene middelen; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20022003-28174, nr. 110d

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

22-05-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28174 nr. 110d

20-05-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28174Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 174Wijziging van de Overgangswet elektriciteitsproductiesector in verband
met de financiering van de tegemoetkoming aan de elektriciteitsproductiesector
uit de algemene middelen en van de Elektriciteitswet 1998 en de Gaswet omwille
van de correctie van enkele tariefbepalingen alsmede in verband met een tijdelijk
verbod van privatisering van netwerkbedrijvennr. 110dNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 20 mei 2003Met belangstelling heb ik kennis genomen van de aanvullende vragen van
de verschillende fracties over het wetsvoorstel. Graag ga ik in op de gestelde
vragen.De leden van de CDA-fractie deelden mee dat de in de memorie van antwoord
gegeven onderbouwing van het verlenen van terugwerkende kracht aan de regeling
omtrent de doelmatigheidskorting hen niet kon overtuigen. Naar hun oordeel
heeft deze terugwerkende kracht tot gevolg dat de rechtspositie van energiebedrijven
wordt aangetast en dat aan het belang van de rechtszekerheid wordt voorbij
gegaan.Het doet mij goed te kunnen vaststellen dat de thans aan het woord zijnde
leden de regeling omtrent de doelmatigheidskorting als zodanig kunnen onderschrijven.
Het is in confesso dat rechtszekerheid een belangrijk goed is. Elk rechtssubject
dient de zekerheid te hebben dat hij door de overheid volgens de regels van
het recht en niet naar willekeur zal worden behandeld. Het verlenen van terugwerkende
kracht aan een regeling is ook naar mijn mening in het algemeen ongewenst.
Dit geldt des te sterker als terugwerkende kracht wordt toegekend aan een
belastende regeling; in dat geval betekent terugwerkende kracht in beginsel
een aantasting van de rechtszekerheid van rechtssubjecten.Naast het beginsel van de rechtszekerheid is voor mij bij de vormgeving
van het voorliggende wetsvoorstel een belangrijke overweging geweest dat consumenten
ook over de afgelopen periode moeten kunnen profiteren van de voordelen van
liberalisering.Dit is immers één van de hoofddoelstellingen van de liberalisering.
Tegelijkertijd is van belang dat recht gedaan wordt aan de uitspraak van het
College van Beroep voor het Bedrijfsleven (CBb).Het voorstel van de leden van de CDA-fractie heeft mij ertoe gebracht
de hier in het geding zijnde belangen opnieuw te wegen. In dit verband heb
ik met de directeur DTe overlegd over de mogelijkheid om enerzijds consumenten
te laten profiteren van de liberalisering zonder dat gebruik wordt gemaakt
van de terugwerkende kracht die in het wetsvoorstel is voorzien. In dit gesprek
heeft de directeur DTe aangegeven voornemens te zijn een besluit te nemen
inhoudende dat een generieke efficiencykorting wordt opgelegd
voor de afgelopen reguleringsperiode. Derhalve zie ik ruimte voor een voorstel
dat aansluit bij de zorgen die door met name de CDA-fractie zijn verwoord.
Dit voorstel houdt in dat ik een brief zal sturen aan de directeur DTe waarin
ik de lijn die door hem is ingezet zal ondersteunen. Dat zou betekenen dat
aan de mogelijkheid van terugwerkende kracht geen invulling wordt gegeven.Het voorgaande laat onverlet dat met de inwerkingtreding van het voorliggende
wetsvoorstel alsnog de mogelijkheid ontstaat voor de directeur DTe voor de
komende reguleringsperiode individuele efficiencykortingen vast te stellen
per netbeheerder. Zodoende zullen op de langere termijn bestaande verschillen
in doelmatigheid tussen netbeheerders nagenoeg kunnen verdwijnen.De CDA-fractie vroeg zich af of het komen tot standaardisering van leveringsvoorwaarden
in strijd zou zijn met de Mededingingswet.Ik ben van mening dat de mogelijkheid inderdaad aanwezig is dat bepaalde
afspraken betreffende leveringsvoorwaarden in strijd kunnen zijn met de Mededingingswet,
met name het kartelverbod. Dit is het geval wanneer de afspraken er toe strekken
of tot gevolg hebben dat mededinging wordt beperkt bijvoorbeeld door prijsafspraken
of belemmeringen van de toetreding van nieuwe ondernemingen tot een markt.
Echter, de Mededingingswet staat het standaardiseren van leveringsvoorwaarden
in zijn algemeenheid niet in de weg. Het cruciale punt is mijns inziens het
vermijden van mededingingsbeperkende regels. Tot slot wil ik opmerken dat
ook in de commissie van Rooy, die mij adviseert of een verantwoorde marktopening
per 1-1-2004 kan plaatsvinden, de totstandkoming van leveringsvoorwaarden
een expliciet aandachtpunt is.De leden van de fractie van het CDA hadden in het voorlopig verslag hun
ongerustheid uitgesproken over het feit dat in de door de DTe krachtens art.
31 j° 36 Elektriciteitswet 1998 vastgestelde technische codes slechts
minimumnormen zijn vastgelegd met betrekking tot de spanningskwaliteit. Is
het geen reëel risico dat netbeheerders vanuit een oogpunt van kostenbesparing
naar deze minimumnormen gaan toewerken zo vroegen deze leden en zou het opnemen
van gemiddelde kwaliteitscriteria deze ongewenste ontwikkeling kunnen tegengaan.
Zij vroegen mij toe te zeggen te zullen bevorderen dat in de door de directeur
DTe op te nemen technische codes gemiddelde kwaliteitscriteria zullen worden
opgenomen.Wat betreft de normen voor de spanningskwaliteit heeft DTe minimumnormen
opgesteld. Ik ben het met de leden van de fractie van het CDA eens dat deze
dienen te worden aangevuld met gemiddelde normen. Met instemming heb ik er
dan ook kennis van genomen dat DTe na overleg met betrokkenen heeft besloten
om, in aanvulling op de genoemde minimumnormen, ook gemiddelde normen op te
stellen.De leden van de fractie van het CDA betwijfelden de juistheid van de in
de memorie van antwoord neergelegde opvatting dat artikel 14, derde tot en
met vijfde lid, van de Gaswet de bescherming van de consument verzwakt. Zij
vroegen om een reactie op hun opvatting dat de rechtsbescherming van kleinverbruikers
niet lijkt te worden aangetast.Verder vroegen de leden van de fracties van SGP en OSF mij of ik van mening
ben dat mijn opvatting omtrent de toepasbaarheid van algemene voorwaarden
wordt bevestigd door prof. Kortmann in diens recente artikel in het Weekblad
voor Privaatrecht, Notarisambt en Registratie, en of ik bereid ben voorstellen
te doen om te bewerkstelligen dat artikel VI, vierde lid, van het wetsvoorstel
niet in werking zal treden.Ik onderschrijf de opmerking die de leden van de CDA-fractie maakten,
namelijk dat artikel 14 van de Gaswet vooralsnog niet van toepassing is op
kleinverbruikers. Zoals blijkt uit artikel IV, onder I, van het wetsvoorstel zal dat niet eerder geschieden dan 1 januari 2012. Naar aanleiding
van de interpretatie die de thans aan het woord zijnde leden gaven aan de
uitwerking van artikel 14, derde tot en met vijfde lid, op de rechtsbescherming
van de consumenten, moge ik verwijzen naar hetgeen naar voren is gebracht
in de memorie van antwoord (zie paragraaf 5. Algemene leveringsvoorwaarden,
blz. 10) over het «vergrijzen» van de bedingen die zijn opgenomen
op de zogenoemde «zwarte lijst». De bedingen van de «zwarte
lijst» die van rechtswege onredelijk bezwarend
zijn, worden door toepassing van artikel 14, derde tot en met vijfde lid,
bedingen die vermoed worden onredelijk bezwarend
te zijn. Dit leidt in zoverre tot een verzwakking van de positie van de consumenten,
dat de gebruiker van het beding eventueel de redelijkheid van het beding kan
aantonen. Omdat het hier gaat om bedingen, die voor alle sectoren tot onredelijk
bezwarend zijn bestempeld, zal de redelijkheid van zo'n beding wel bijzonder
moeilijk aan te tonen zijn. Daarom ben ik, met deze leden, van mening dat
de bescherming van de consument in materieel opzicht niet wordt aangetast.Hierna ga ik in op vragen in verband met het artikel van prof. Kortmann.
In de memorie van antwoord is gememoreerd dat de Raad van State in zijn advies
van 19 september 2000, No. W10.00.0327/II heeft geconcludeerd dat door die
artikelen een onwenselijke inbreuk wordt gemaakt op het gesloten stelsel van
het BW. Dit advies is in het debat in de Tweede Kamer uitvoerig besproken.
Dit debat heeft uiteindelijk geleid tot de thans voorliggende formulering
van het desbetreffende artikel. Gelet op de bovenstaande beschouwing van de
betrokken bepalingen kan ik het wetsvoorstel, zoals het thans voorligt, geheel
ondersteunen.In het artikel van prof. Kortmann, waarnaar de vragenstellers verwezen,
worden de artikelen 26a, tweede en derde lid, van de Elektriciteitswet 1998
en 14, vierde en vijfde lid, van de Gaswet zelfs als «strijdig»
aangeduid met het systeem van het BW. Die stelling wordt door mij verworpen.
Immers, naar mijn mening is slechts dan sprake van «strijdigheid»
in geval een afwijking ( in dit concrete geval van het BW) ongeoorloofd of
niet toegestaan zou zijn. In dat licht bezien zou een dergelijke afwijking,
bijvoorbeeld, buiten toepassing moeten blijven. Zulke gevallen doen zich voor
bij «strijdigheid» met een hogere regeling, bijvoorbeeld een supranationale
regeling. Hiervan is in dit geval geen sprake.Tot slot merk ik op dat mijns inziens niet is te verwachten – dit
in antwoord op een vraag van het lid van de Onafhankelijke Senaatsfractie –
dat deze afwijking van het in het Burgerlijk Wetboek neergelegde systeem uitstraling
zal hebben op andere sectoren dan die van gas en elektriciteit.De CDA en SGP-fracties verzochten om duidelijkheid aangaande de noodleverancier-regelingen.
Beide fracties refereerden naar een publicatie in het januari/februari-nummer
van het Nederlands Tijdschrift voor Energierecht (jaargang 2) van mr. M. R.
het Lam, getiteld «TenneT als laatste vangnet voor kleinverbruikers
in een geliberaliseerde markt». In dit artikel worden het «onbalansmodel»
en het «leveranciersmodel» genoemd als opties voor de noodleverancier
(supplier of last resort). Voor het «leveranciersmodel» wordt
in bovengenoemde publicatie als bezwaar beschreven dat de onafhankelijkheid
van de regionale netbeheerder in gevaar komt.In de reactie op vragen van de Eerste Kamer over de wijze waarop aan het
amendement Kortenhorst uitvoering zal worden gegeven heb ik in de memorie
van antwoord toch een voorkeur aangegeven voor het «leveranciersmodel».
In antwoorden op onlangs door de Tweede Kamer over dit zelfde onderwerp gestelde
vragen heb ik het volgende geantwoord. «Het is van groot belang bij
het systeem van de «supplier of last resort»
of noodleverancier twee fasen te onderscheiden. Allereerst het zeker stellen
dat er een noodleverancier is voor het geval de vergunninghoudende leverancier
zijn verantwoordelijkheid niet meer kan waarmaken als gevolg van bijvoorbeeld
een faillissement. Ten tweede het daadwerkelijk inschakelen van
deze geselecteerde noodleverancier(s). Wat betreft de eerste fase, het selecteren
van de noodleverancier, kan, indien deze taak bij de regionale netbeheerders
zou komen te liggen, de onafhankelijkheid van de netbeheerder in gevaar komen,
zoals de leden van de fractie van het CDA aangaven. Ik ben het met de leden
van deze fractie van harte eens dat boven iedere twijfel verheven moet zijn
dat de selectie van een noodleverancier zodanig gebeurt dat dit niet leidt
tot ongewenste belangenverstrengeling. Dat was, naar ik begrijp, juist ook
de reden van uw Kamer om niet in te stemmen met de door de energiebedrijven
in het Platform Versnelling Energieliberalisering (PVE) oorspronkelijk voorgestelde
plan om de regionale netbeheerders de noodleverancier te laten aanwijzen.
Zowel het «leveranciersmodel» als het onbalansmodel verplichten
echter geenszins het selecteren van de noodleverancier door de regionale netbeheerders
te laten geschieden. Mijn voorkeur gaat uit naar een model waarbij het selecteren
van de noodleveranciers op een onafhankelijke manier gebeurt door TenneT en
GTS. Tot zover heb ik dus geen principiële voorkeur voor het ene of het
andere model. De organisatie van de tweede fase in het proces, namelijk het
daadwerkelijk inschakelen van een noodleverancier resulteert bij mij in een
voorkeur voor het leveranciersmodel. De reden is dat het onbalansmodel niet
voorziet in het daadwerkelijk klaarzetten van een nieuwe leverancier voor
de consument. In dat model zou de consument immers via een hogere energierekening
uiteindelijk gestimuleerd worden om een nieuwe leverancier te zoeken. Immers,
omdat partijen in de markt in onbalans – vanwege het faillissement van
een leverancier – raken moet TenneT, in het kader van haar taak te zorgen
voor de systeembalans, extra elektriciteit inkopen en de rekening verhalen
op de eindverbruiker. Ik vind dit vanuit het oogpunt van consumentenbescherming
ongewenst. Vandaar mijn voorkeur voor het leveranciersmodel waarbij er te
allen tijde een nieuwe leverancier klaar staat om de levering aan een consument
over te nemen wanneer deze laatste buiten zijn schuld niet meer beschikt over
een leverancier. De nieuwe leverancier kan alleen leveren aan deze afnemers
als hij beschikt over een leveringsvergunning. Daarmee kunnen alleen vergunninghouders
optreden als noodleveranciers, zoals de leden van deze fractie ook opperden.
Overigens staat het de consument in een dergelijk geval geheel vrij om een
andere leverancier te kiezen dan de aangewezen «noodleverancier».
De noodleverancier heeft uitsluitend een tijdelijke rol om de levering over
te nemen zolang de consument zelf nog geen actieve nieuwe keus voor een leverancier
heeft gemaakt. De regeling is dus een additionele service aan de consument
en niet een inperking van zijn keuzevrijheid.Indien de Overgangswet Elektriciteitsproductiesector (OEPS-wet) door de
Eerste Kamer is aanvaard, is daarmee een wettelijke basis gecreëerd voor
het vormgeven van een Algemene Maatregel van Bestuur die de noodleverancier
voor gas regelt. Voor elektriciteit zal in de zogenaamde codes worden verankerd
hoe het systeem werkt. Ik voer goed overleg met marktpartijen om zo spoedig
mogelijk na aanvaarding van de OEPS-wet duidelijkheid te kunnen verschaffen
op dit voor de consument zo belangrijke punt.»Nadat de hierboven genoemde vragen van de Tweede kamer waren beantwoord
heeft het overleg niet stil gestaan. Uit dit recente overleg met een aantal
betrokkenen trek ik de conclusie dat de gehanteerde begrippen tot onnodige
onduidelijkheid hebben geleid.Ter verduidelijking voeg ik daarom nog het volgende toe.De beheerder van het landelijk hoogspanningsnet TenneT heeft op grond
van artikel 16 tweede lid Elektriciteitswet 1998 tot taak voorzieningen te
treffen in verband met de leveringszekerheid. Indien een leverancier in het
geheel niet meer in staat is te leveren, bijvoorbeeld in de situatie van een
(dreigend) faillissement, kan een situatie ontstaan waarbij voor een groep afnemers niemand de programma-verantwoordelijkheid (als bedoeld in
artikel 1 van de Elektriciteitswet) op zich neemt, wat uiteindelijk afsluiten
van de afnemer tot gevolg zou kunnen hebben. TenneT heeft de verantwoordelijkheid
dit te voorkomen door er voor te zorgen dat de afnemers van de noodlijdende
leverancier een nieuwe leverancier krijgen die de programma-verantwoordelijkheid
overneemt. TenneT zorgt dus dat er zo spoedig mogelijk weer een reguliere
klant-leveranciersrelatie tot stand komt. Daarnaast brengt de wettelijke taak
van TenneT de verantwoordelijkheid met zich mee om ervoor te zorgen in deze
overgangsperiode elektriciteit fysiek beschikbaar blijft. TenneT is daarmee
inderdaad om mr. het Lam te citeren het «laatste vangnet voor kleinverbruikers»,
zij het, dat deze vangnet situatie zo kort mogelijk moet duren. Uiteraard
blijft zoals gezegd ook de consument zelf te allen tijde vrij om zelf naar
een nieuwe leverancier van zijn keuze over te stappen. Het gebruik van het
begrip noodleverancier is derhalve in die zin verwarrend dat het niet gaat
om een andersoortige leverancier dan in een normale situatie. Als de consument
immers kiest om deze, door tussenkomst van TenneT ontstane, klant-leveranciersrelatie
te continueren is deze identiek aan een relatie met een «normale»
leverancier.Bovenstaande invulling maakt mijns inziens de begrippen «leveranciersmodel»,
«onbalansmodel» en «noodleverancier» overbodig. De
feitelijke afspraken om bovenstaande lijn te implementeren worden vastgelegd
in de codes. Volgens de gebruikelijke procedures zal een wijziging van de
codes door DTe ter inzage worden gelegd, hetgeen betekent dat over de definitieve
vormgeving van één en ander met belanghebbenden van gedachten
zal worden gewisseld. Voor de gasmarkt zal een vergelijkbare oplossing worden
uitgewerkt, uiteraard rekening houdend met een aantal juridische en praktische
verschillen tussen de elektriciteitsmarkt en de gasmarkt. Dit betekent onder
meer dat de regeling niet in codes maar in een algemene maatregel van bestuur
zoals voorzien in het onderhavige wetsvoorstel zullen worden vastgelegd.Verder uitte de CDA fractie de zorg dat ik bij de invulling van een gewijzigd
artikel 10 van de Gaswet voorbij zou gaan aan de motie Ten Hoopen (kamerstukken
II, 2002–2003. 28 600-XIII, nr. 26).Ik wil graag opmerken dat dit niet het geval is. In de motie Ten Hoopen
wordt het kabinet verzocht een wetsvoorstel in te dienen tot wijziging van
de Gaswet met het oog op de publieke belangen in de gassector, m.n. met het
oog op het handhaven van het kleine veldenbeleid en het (van marktpartijen)
onafhankelijke beheer van het hogedrukgastransport. In mijn brief aan de Voorzitter
van de Tweede Kamer (Kamerstuk 2002–2003, 28 109, nr. 3) over de
stand van zaken met betrekking tot de herstructurering van het Gasgebouw heb
ik de Tweede Kamer reeds meegedeeld dat het Kabinet wil voldoen aan de motie.
Dit standpunt is niet gewijzigd bij mijn antwoord in voornoemde memorie van
antwoord. In mijn antwoord heb ik slechts aangegeven dat de algemene maatregel
van bestuur krachtens artikel 10 van de Gaswet tot stand zal moeten komen
na zorgvuldige consultering. Ik wijs op de waarborgen voor een zorgvuldige
besluitvorming, die in het zesde lid van artikel 10 zijn opgenomen. De DTe
moet over de concept-maatregel adviseren. Iedereen, dus ook de energiesector,
kan naar aanleiding van het concept wensen en bedenkingen kenbaar maken en
bovendien is in de wet voor deze AMvB voorzien in een zogenaamde voorhang-procedure,
zodat ook uw Kamer in de gelegenheid is zich uit te spreken over het ontwerp.
Op dit moment wordt hard gewerkt aan de voorbereiding van dit ontwerpbesluit.De leden van de CDA fractie stelden de vraag of uit de aanpassingsvoorstellen
voor wijziging van de Tarievencode afgeleid moet worden dat afnemers die gebruik
maken van het in artikel 27 lid 2 van de Elektriciteitswet 1998 genoemde recht
om op een ander spanningsniveau te worden aangesloten een zogeheten
uittreedtarief moeten betalen. Naar het oordeel van deze leden verdraagt dit
zich niet met de doelstelling van het voorgestelde artikel dat afnemers in
staat worden gesteld doelmatiger te handelen. Zij vroegen mij hierop een reactie
te geven.In antwoord hierop merk ik op dat de doelstelling van artikel 27 lid 2
is om afnemers meer keuzevrijheid te geven en dat ik de visie van de leden
van het CDA deel dat een uittreedtarief als zodanig zich daar niet mee zou
verdragen. Echter, voor het verplaatsen van een aansluiting naar een ander
spanningsniveau mag de netbeheerder het in artikel 28 van de Elektriciteitswet
1998 genoemde tarief in rekening brengen. In dit artikel is limitatief opgenomen
welke kosten betreffende een aansluiting in rekening mogen worden gebracht.
In de memorie van antwoord van 27 maart 2003 (pag. 6) heb ik in dat kader
al aangegeven dat niet van de netbeheerder zonder meer kan worden verlangd
dat hij overgaat tot aanzienlijke investeringen in het net en dat gewaarborgd
dient te worden dat de gevraagde aansluiting geen aanzienlijke gevolgen heeft
voor de integriteit en de betrouwbaarheid van het net. Zolang de kosten voor
het maken van een aansluiting op een ander spanningsniveau worden gedekt in
het aansluittarief wordt ook het doelmatig handelen van afnemers bevorderd.
De afnemer die de voordelen van de wijziging van de aansluiting ondervindt
wordt op deze wijze namelijk geprikkeld om alle kosten in zijn beslissing
mee te nemen. Overigens is de netbeheerder gehouden om afnemers die daarom
verzoeken te voorzien van een nieuwe aansluiting.De leden van de CDA-fractie gaven aan dat ik in de memorie van antwoord
niet ben ingegaan op de vraag of de in de Codes opgenomen afwijkingsbevoegdheid
wel kan worden gehandhaafd in het licht van de in artikel 37a Elektriciteitswet
1998 opgenomen ontheffingsbevoegdheid. Volgens deze leden is dat niet het
geval. Zij verzochten dit antwoord nader toe te lichten respectievelijk te
herzien. De leden van de SGP-fractie vroegen eveneens op dit punt nader toelichting.
Zij vroegen om aan te geven waarom in de memorie van antwoord niet is ingegaan
op de uitspraak van de rechter waarin wordt aangegeven dat de aan in de technische
Codes aan de netbeheerders toegekende ontheffingsbevoegdheid in strijd is
met de Elektriciteitswet 1998. Daarnaast vroegen zij opheldering over de opmerking
dat op grond van de Codes bepaalde normen in bepaalde gevallen niet gelden.Omdat mijn reactie in de memorie van antwoord op dit punt kennelijk misverstand
wekte, hecht ik eraan nog eens uit te spreken, dat ik het volstrekt eens ben
met deze fracties dat het niet de bedoeling kan zijn dat in de praktijk twee
systemen naast elkaar blijven bestaan, een ontheffingsbevoegdheid van de directeur
DTe en een ontheffingsbevoegdheid van de netbeheerders op grond van de Codes.
Aan de uitspraak van 4 september 2002 (AWB 01/400 S2), waarin door de rechter
is bepaald dat de artikelen in de technische Codes waarin een eenzijdige ontheffingsbevoegdheid
voor de netgebruikers is geregeld in strijd zijn met de Elektriciteitswet,
dient zo snel mogelijk gevolg te worden gegeven. Voor zover de verschillende
Codes nog eenzijdige ontheffingsbevoegdheden van de netbeheerders bevatten,
zal ik DTe dan ook vragen deze uit de Codes te verwijderen. Voor zover DTe
van mening is dat er groepen zijn aan te wijzen waar collectief een uitzondering
dient te worden gemaakt, kan DTe naar mijn oordeel deze uitzonderingen in
de Codes neerleggen. Het betreft dan echter niet een eenzijdige ontheffing
van de netbeheerder, maar eerder een categorie van afnemers die een uitzondering
vormt op de hoofdregel. Van deze algemene normering in de Codes kan de directeur
DTe in individuele gevallen ontheffing verlenen krachtens artikel 37a.De leden van de SGP-fractie vroegen naar de urgentie van een aantal onderwerpen
in het wetsvoorstel en waarom deze urgentie ertoe geleid zou hebben
dat wordt afgezien van aanvullend advies van de Raad van State. Tevens vroegen
zij daarbij de criteria te vermelden op grond waarvan ik van oordeel ben dat
er geen sprake is van beleidsinhoudelijke wijzigingen.Op verzoek van de vaste Commissie voor Economische Zaken van de Eerste
Kamer heb ik in een brief van 23 januari 2003 aangegeven voor welke onderwerpen
uit het wetsvoorstel spoedige inwerkingtreding absoluut essentieel is. In
genoemde brief heb ik aangegeven dat het dan specifiek gaat om de reparatie
van de vaststelling van de x-factor (artikel 41 Elektriciteitswet 1998 en
artikel 80 Gaswet) en een tijdelijk verbod op de privatisering van netten
tot 1 juli 2004. Hierbij gaat het niet om, zoals in aanwijzing 277 van de
Aanwijzingen voor de regelgeving genoemd, «ingrijpende wijzigingen»,
maar om het waarborgen dat bestaand beleid kan worden voortgezet middels reparatie.
Voor de overige onderwerpen in het wetsvoorstel geldt dat voortvarende behandeling
wenselijk zou zijn om onduidelijkheid en onzekerheid in de markt weg te nemen.Ik stel vast dat alleen het privatiseringsverbod uit het door de SGP fractie
genoemde lijstje onderwerpen door mij eerder als urgent is betiteld. Ik ga
dan ook alleen voor dit onderwerp hieronder in op de vragen die door de leden
van SGP in dit kader werden gesteld. De door de SGP genoemde onderwerpen betreffen
in alle gevallen amendementen die door de Tweede Kamer zijn ingebracht (met
uitzondering van het genoemde privatiseringsverbod en de verlenging van de
reguleringsperiode gasnetbeheerders). De inhoud en aard van deze amendementen
was niet van dien aard dat ik het horen van de Raad van State met het oog
op mijn eigen oordeelsvorming noodzakelijk achtte.Ingevolge artikel 93, derde lid, van de Elektriciteitswet 1998 en artikel
95, tweede lid, van de Gaswet behoeft iedere wijziging met betrekking tot
de eigendom van een net of van aandelen in een netbeheerder of een vergunninghouder
instemming van de Minister van Economische Zaken. Aan deze discretionaire
bevoegdheid is aanvankelijk invulling gegeven door de Beleidsregels privatisering
energiedistributiebedrijven van 10 juli 2001. Deze Beleidsregels zijn op 9
september 2002 ingetrokken, in het licht van de in de brief van 9 september
2002 (Kamerstukken 2001/2002, 28 174, nr. 14) aangekondigde tijdelijke
bevriezing van privatisering. Op dit moment ontbreekt derhalve een duidelijk
toetsingskader en kunnen volgens de huidige wettelijke bepalingen privatiseringsverzoeken
worden ingediend waarover ik zal moeten beslissen. Om die reden is het nú
nodig in de wet een tijdelijke bevriezing van privatisering vast te leggen.
De verschuiving van de datum wordt door mij niet als een beleidsinhoudelijke
wijziging beschouwd. Het voorstel tot een tijdelijke bevriezing is tevens
op basis van de uitdrukkelijke wens van de Tweede Kamer tot stand gekomen.Vervolgens vroegen de leden van de SGP of ik met betrekking tot de door
de SGP genoemde voorstellen heb onderzocht hoe genoemde zaken in de ons omringende
landen zijn geregeld en of ik wilde aangeven op welke wijze genoemde regelingen
het Europees level playing field beïnvloeden.Ook in het licht van deze vraag van de SGP moet ik erop wijzen dat het
bij vrijwel alle door de SGP genoemde onderwerpen gaat om amendementen van
de Tweede Kamer. Uitgebreid internationaal vergelijkend onderzoek was naar
mijn oordeel niet gepast en gezien de aard van de voorstellen niet noodzakelijk
Daarnaast was uitvoering van een dergelijk onderzoek tijdens het proces van
de parlementaire behandeling qua timing in het geheel niet mogelijk. Dat geldt
uitdrukkelijk niet voor de bevriezing van de privatisering. In dat verband
ga ik graag op uw vraag in.In het kader van de voorgenomen regelgeving betreffende privatisering
heb ik uitgebreid gekeken naar en met diverse partijen gesproken over de situatie
in de ons omringende landen. De situatie is als volgt. In de meeste EU landen
komt nog publiek eigendom van netwerkbedrijven voor. Leveringsbedrijven zijn
al vaker in private handen. In Nederland en Denemarken zijn de
netwerkbedrijven nog vrijwel geheel in handen van lokale overheden. In Frankrijk
is de centrale overheid zelf eigenaar van netwerkbedrijven en kan daardoor
zelfstandig beslissen over privatisering. In Noorwegen, Italië, Zweden
en Duitsland is minder dan de helft van de aandelen in de netwerkbedrijven
reeds in handen van private partijen, en is dus sprake van een gemengd beeld.
In België zijn de netwerkbedrijven voor 80% in handen van gemengde (publiek/private)
communales. In Spanje is reeds 95% van de netwerkbedrijven in handen van private
partijen. In het Verenigd Koninkrijk zijn alle netwerkbedrijven in private
handen. Ik constateer dat nergens in Europa zo'n expliciet wettelijk verbod
op privatisering geldt als in Nederland. In de meeste landen wordt geen enkele
wettelijke beperking aan privatisering gesteld. In die landen is het aan de
betrokken overheden om zelf te bepalen of zij al dan niet hun aandelen vervreemden
aan andere – private – partijen. Het privatiseringsverbod heeft
derhalve consequenties voor het Europees level playing field. Ik acht het
tijdelijke privatiseringsverbod echter gerechtvaardigd om de liberalisering
voor de consumenten adequaat te laten verlopen en in de tussentijd met wetgeving
te komen die voorziet in aanscherping van het toezicht op de netbeheerder.
Op die wijze kom ik tegemoet aan de eerder geuite zorgpunten van de Tweede
Kamer. Zodra aan deze voorwaarden voor het opheffen van het privatiseringsverbod
is voldaan zal het privatiseringsverbod worden opgeheven.Op de vraag van de SGP tenslotte of ik bereid ben in het kader van een
meer algemene evaluatie van de Elektriciteitswet 1998 en de Gaswet de genoemde
regelingen weer ter discussie te stellen zou ik willen antwoorden dat ik een
periodieke evaluatie van wet- en regelgeving in het algemeen heel wenselijk
acht. Een dergelijke evaluatie heb ik in 2002 uit laten voeren.De leden van de SGP-fractie meenden dat ik geen inhoudelijke onderbouwing
heb gegeven voor het voorstel om de tariefregulering voor gastransport naar
kleinverbuikers te continueren tot 2012. Zij vroegen alsnog een inhoudelijke
onderbouwing en tevens een uitleg hoe deze regulering zich verhoudt tot het
in de Gaswet vastgelegde uitgangspunt van onderhandelde toegang. Tevens vroegen
deze leden op basis van welke criteria is gekozen voor een periode van 8 jaar
voor de genoemde regulering.In de memorie van antwoord heb ik aangegeven dat met deze verlenging wordt
aangesloten bij een uitdrukkelijke behoefte, ook van de Tweede Kamer, aan
extra bescherming van kleinverbruikers ook na volledige liberalisering. Ik
ben er van overtuigd dat het per 2004 vervallen van het toezicht op de gasnettarieven
onvoldoende bescherming biedt aan eindverbruikers tegen tariefverhogingen
door energiebedrijven. Daarnaast past de verlenging van het tarieftoezicht
binnen de Europese context. Het voorstel tot wijziging van de Europese richtlijn
gaat immers meer in de richting van gereguleerde toegang van gastransportnetten.De Gaswet bevat naast elementen van onderhandelde toegang ook elementen
van gereguleerde toegang, onder andere ten aanzien van de toegang tot de gasnetwerken.
De verlenging van het tarieftoezicht is gebaseerd op in artikel 88, zesde
lid, waarbij de mogelijkheid van verlenging steeds uitdrukkelijk is opengelaten.
Door de verlenging van de gereguleerde toegang tot 2012 wordt voorkomen dat
de reguleringsregimes van de Gaswet en de Elektriciteitswet uiteen gaan lopen.
Ik ben van mening dat kleinverbruikers bescherming moet worden blijven geboden
tegen de mogelijkheid van energiebedrijven om in volle vrijheid tarieven vast
te stellen.Met de keuze voor een periode van 8 jaar heb ik getracht recht te doen
aan het belang van energiebedrijven dat zij voor een voldoende lange periode
duidelijkheid hebben omtrent de wijze waarop toezicht zal worden gehouden
op de tarieven voor gastransport. Gezien het in het geding zijnde
belang van de kleinverbruiker kan ik mij overigens goed voorstellen dat te
zijner tijd, bijvoorbeeld bij de volgende evaluatie van de wetgeving in 2004,
wordt besloten het tarieftoezicht te verlengen voor onbepaalde tijd.De leden van de GroenLinks-fractie wezen op het advies van de Algemene
Energieraad getiteld Zorgvuldig omgaan met de introductie
van marktwerking rond vitale infrastructurele voorzieningen. In dit
advies formuleert de raad een aantal vragen die gesteld zouden moeten worden
wanneer grote veranderingen op stapel staan en deze fractieleden meenden dat
de inwerkingtreding van het wijzigingsvoorstel OEPS zo'n moment is. Zij vroegen
mij dan ook deze vragen in het kader van voorliggend wetsvoorstel te beantwoorden.Het genoemde advies betreft een gezamenlijk advies van de Algemene Energieraad
en de Raad voor Verkeer en Waterstaat. Hierin geven deze raden aan dat vormgeving
van een marktordeningsproces zoals in de energiesectoren een uitermate complex
proces betreft. Tevens geven zij aan dat de voorspelbaarheid van dergelijke
processen vaak wordt overschat en dat rekening moet worden gehouden met het
feit dat zaken anders uitpakken dan bij aanvang werd voorzien (pagina 11).
Ik deel die opvatting.De onderwerpen die in de vragen van het advies aan de orde komen dienen
te worden bezien bij de start van liberaliseringsoperaties. Dit is met name
gebeurd vanaf de totstandkoming van Derde Energienota van 1995, de hoofdlijnennotities
Stroomlijnen (1996) en Gasstromen (1997), waarin de beleidsvoornemens ten
aanzien van de liberalisering van de gas- en elektriciteitsmarkten worden
geschetst. Deze voornemens zijn vervolgens in het parlement besproken, waarbij
onder andere is ingegaan op publieke belangen, ervaringen opgedaan in het
buitenland, de rol van regelgeving en instrumenten om tot een goede marktordening
te komen. Na dit overleg met het parlement is gewerkt aan respectievelijk
de Elektriciteitswet 1998 en de Gaswet, waarbij de inbreng uit het eerdere
overleg met het parlement is meegenomen. Gedurende dit gehele proces is daarnaast
ook overleg gevoerd met alle bij de liberalisering van de energiemarkten betrokken
marktpartijen.Nu het liberaliseringsproces enige tijd gaande is, is vorig jaar conform
wettelijke bepalingen, een evaluatie uitgevoerd naar de werking van zowel
de Elektriciteitswet 1998 als van de Gaswet. Recentelijk is uitvoerig ingegaan
op vragen van de Tweede Kamer ter zake. Gelet daarop meen ik dat het hier
niet de plaats en het tijdstip is om opnieuw in de volle breedte op deze onderwerpen
in te gaan. Inmiddels vinden de nodige nieuwe ontwikkelingen plaats in de
gas- en elektriciteitsmarkt. In 2004 is een volgende evaluatie voorzien waarin
genoemde ontwikkelingen aan de orde zullen komen en waarover debat met het
parlement zal plaatsvinden.De Staatssecretaris van Economische Zaken,J. G. Wijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20022003-28174-110d.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl