Goedkeuring Protocol van 26-4-1994 betr. gevolgen inwerkingtreding Dublin-overeenkomst voor Schengen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24046, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

06-12-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24046 nr. 5

29-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingAlgemeenArtikel 142 van de Uitvoeringsovereenkomst van SchengenHet Hof van Justitie van de EGOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24046Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 046Goedkeuring van het op 26 april 1994 te Bonn tot stand gekomen Protocol
betreffende de gevolgen van de inwerkingtreding van de Overeenkomst van Dublin
voor een aantal bepalingen van de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord
van Schengennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 29 november 1995 InleidingWij hebben met belangstelling kennisgenomen van het verslag van de vaste
commissie voor Justitie en constateren dat de aan het Protocol ten grondslag
liggende gedachte, te weten het voorkomen van twee regelingen over dezelfde
materie, wordt onderschreven.Alvorens tot de beantwoording van de vragen over te gaan, merken wij op
dat ter bevordering van de leesbaarheid de volgende werktitels worden gehanteerd
voor de aan de orde zijnde verdragen:– Het Protocol voor het op 26 april 1994 te Bonn tot
stand gekomen Protocol betreffende de gevolgen van de inwerkingtreding van
de Overeenkomst van Dublin voor een aantal bepalingen van de Overeenkomst
ter uitvoering van het Akkoord van Schengen (Trb. 1994, 185);– De Dublin-overeenkomst voor de op 15 juni 1990 te Dublin
tot stand gekomen Overeenkomst betreffende de vaststelling van de Staat die
verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat bij een van
de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen wordt ingediend (Trb. 1991, 129);– De Uitvoeringsovereenkomst voor de op 19 juni 1990
te Schengen tot stand gekomen Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de
Regeringen van de Staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek
Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten Akkoord
betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke
grenzen (Trb. 1990,145).– Het ontwerp-Buitengrenzenverdrag voor het ontwerp van
de Overeenkomst tussen de Lid-Staten van de Europese Unie inzake de overschrijding
van de buitengrenzen. AlgemeenDe leden van de PvdA-fractie vroegen of het, gelet op de onderlinge samenhang,
niet wenselijk zou zijn de verdere behandeling van het onderhavige wetsvoorstel
te combineren met die van het wetsvoorstel tot goedkeuring van de Dublin-overeenkomst
(Kamerstukken II 1994/95, 23 659). Wij merken op dat de onderlinge samenhang tussen de door deze leden bedoelde
wetsvoorstellen onmiskenbaar is, al was het maar dat de goed te keuren verdragen
tegelijkertijd in werking dienen te treden. Wij kunnen ons derhalve ook voorstellen
dat de Kamer besluit tot een gevoegde behandeling. Daarbij onderstrepen wij
het standpunt van deze leden, dat de gevoegde behandeling niet tot vertraging
zou moeten leiden.De leden van de fractie van het CDA vroegen, tegen de achtergrond van
een passage op bladzijde 4 van de aan de memorie van toelichting gehechte
vergelijkende nota inzake de Dublin-overeenkomst en de Uitvoeringsovereenkomst,
naar de mogelijkheden om de Dublin-overeenkomst in de praktijk ten uitvoer
te leggen. Wij begrijpen dat deze leden uit de bedoelde passage van de vergelijkende
nota afleiden, dat de implementatie van de Uitvoeringsovereenkomst of de Dublin-overeenkomst
in de praktijk veel niet goed mogelijk zal zijn. Wij achten het zinvol erop
te wijzen dat deze passage een onderdeel vormt van het hoofdstuk waarin de
juridische en praktische problemen bij een gecombineerde en gelijktijdige
toepassing van de Dublin-overeenkomst en de Uitvoeringsovereenkomst worden
behandeld en derhalve in die context dient te worden gelezen. Verder merken
wij op dat de verantwoordelijkheidscriteria het cruciale onderdeel vormen
van de toepassing van de Dublin-overeenkomst en dat hieruit problemen kunnen
voortvloeien, in het bijzonder – zoals in de nota wordt vermeld –
met betrekking tot de bewijsvoering. Teneinde op dergelijke problemen te anticiperen
zijn in het kader van de besprekingen over de Dublin-overeenkomst uitvoerige
en duidelijke uitwerkingen gegeven aan de verantwoordelijkheidscriteria waar
het de bewijsvoering betreft. Het Uitvoerend Comité van Schengen heeft
deze uitwerkingen inmiddels ten behoeve van de toepassing van de asielbepalingen
van de Uitvoeringsovereenkomst overgenomen (Besluit van 27 juni 1994, Trb. 1994, 217). Tegen deze achtergrond voorzien wij geen problemen
ten aanzien van de toepassing van de Dublin-overeenkomst.De vraag van de leden van de fractie van het CDA naar ons oordeel over
de in de Dublin-overeenkomst voorziene informatie-uitwisseling inzake landen
van oorsprong beantwoorden wij als volgt.Wij begrijpen dat deze leden bij hun vraag refereren aan punt IV, d, onder
c, op blz. 9, van de aan de memorie van toelichting gehechte vergelijkende
nota inzake de Dublin-overeenkomst en de Uitvoeringsovereenkomst. In bedoelde
passage wordt gewezen op het verschil tussen de desbetreffende bepalingen
van genoemde overeenkomsten. Meer concreet bepaalt artikel 37, tweede lid,
van de Uitvoeringsovereenkomst, dat partijen met het oog op een gemeenschappelijke
beoordeling nauw samen werken ten aanzien van het inwinnen van informatie
omtrent de situatie in het land van herkomst van de asielzoekers, terwijl
artikel 14, tweede lid van de Dublin-overeenkomst stelt dat lidstaten algemene
informatie kunnen uitwisselen over onder andere de situatie in de landen van
oorsprong of herkomst van de asielzoekers. Wij wijzen er op dat in de nota,
direct volgend op bedoelde passage, wordt gesteld dat «de tussen de
lidstaten van de EG afgesproken praktijk welke in het kader van CIREA (of
CIBGA, het Centrum voor informatie, Beraad en Gegevensuitwisseling inzake
Asiel) zal worden toegepast, aansluit voor de drie bovengenoemde aspecten
bij de bepalingen van de Uitvoeringsovereenkomst». Met betrekking tot
de werkzaamheden van CIBGA, welke los staan van de uitvoering van de Dublin-overeenkomst,
merken wij nog op dat de lidstaten van de Europese Unie reeds enkele gezamenlijke
landenrapporten hebben opgesteld. Deze landenrapporten, vergelijkbaar met
de Nederlandse ambtsberichten, worden in het kader van de samenwerking in
de tweede pijler van het op 12 februari 1992 tot stand gekomen Verdrag betreffende
de Europese Unie (Trb. 1992, 74) opgesteld en vervolgens in het kader van CIBGA besproken. Hieraan ligt een door de JBZ-Raad vastgestelde
procedure ten grondslag, waarvoor wij verwijzen naar de geannoteerde agenda
voor de vergadering van de JBZ-Raad van 29 en 30 november 1993 (Kamerstukken
I/II 1993/94, 23 490, nrs. 122a en 3). Uit het voorgaande mogen blijken
dat er in de praktijk van de wederzijdse informatieverschaffing over landen
van herkomst of oorsprong voor partijen bij de Uitvoeringsovereenkomst geen
nadelen zijn verbonden aan de inwerkingtreding van het onderhavig protocol.Op de vraag van de leden van de CDA-fractie aan welke bepalingen van de
Dublin-overeenkomst door de Schengenlanden reeds eerder uitvoering wordt of
kan worden gegeven, antwoorden wij dat er geen sprake is van voorlopige toepassing
van de Dublin-overeenkomst en er derhalve pas sprake kan zijn van toepassing
van de bepalingen van deze overeenkomst na de inwerkingtreding ervan.De leden van deze fractie stelden een aantal vragen over de relatie tussen
de Dublin-overeenkomst en het ontwerp-Buitengrensverdrag.De stand van zaken rond deze verdragen is als volgt. De Dublin-overeenkomst
is inmiddels door 10 lidstaten aanvaard. Over het ontwerp-Buitengrensverdrag,
wordt op basis van een wijzigingsvoorstel van de Commissie (PbEG 1994, C11/6-15)
verder onderhandeld. Het ligt derhalve voor de hand dat de Dublin-overeenkomst
als eerste in werking zal treden.Het gewijzigd ontwerp voor het Buitengrensverdrag voorziet, evenals de
oorspronkelijke ontwerp-tekst van 1991, in een geharmoniseerd visumbeleid
(onverminderd de toepassing van artikel 100 C EG verdrag) en een regeling
inzake de personencontrole op de luchthavens. Beide regelingen komen overeen
met de respectieve regelingen in de Uitvoeringsovereenkomst. Echter, het ontwerp-Buitengrensverdrag
voorziet, anders dan de Uitvoeringsovereenkomst, niet in de opheffing van
de personencontrole aan de binnengrenzen. De passage op bladzijde 15 van de
aan de memorie van toelichting gehechte nota, meer in het bijzonder de voetnoot
onderaan deze bladzijde, ziet juist op dit element.Pas met de inwerkingtreding van het ontwerp-Buitengrensverdrag zullen
visa door de lidstaten van de EU, op eenzelfde wijze als nu voor de Schengenlanden
het geval is, worden afgegeven. Ook dan pas zullen op de luchthavens op gelijke
wijze transferpassagiers wel of niet aan een inreiscontrole worden onderworpen.Wat betreft uiteenlopende resultaten van een beoordeling volgens de Dublin-overeenkomst
en de Uitvoeringsovereenkomst en eventuele andere problemen welke zich kunnen
voordoen in het licht van de relatie met het ontwerp-Buitengrensverdrag, waar
deze leden naar vroegen, merken wij allereerst op dat wij de in paragraaf
IV, B, 2 (blz. 10 e.v.) van de aan de memorie van toelichting gehechte nota
genoemde verschillen in toepassing tussen de Dublin-overeenkomst en de Uitvoeringsovereenkomst
volledig achten.Ter verdere verduidelijking kan ten aanzien van de verschillende aspecten
nog het volgende worden aangevuld. Ten aanzien van de situatie onder 2.A («De
asielzoeker is houder van verschillende verblijfstitels of, in bepaalde gevallen,
visa») kan worden gesteld dat deze in de praktijk niet of nauwelijks
zal voorkomen. Immers het gaat hier om het geval waarin een asielzoeker houder
is van verschillende geldige verblijfstitels of geldige visa. Ten aanzien
van de onder 2.B genoemde situatie («De asielzoeker is houder van een
transitvisum afgegeven op voorlegging van een inreisvisum van een andere lid-staat»)
kan worden gesteld, dat het verantwoordelijk stellen van de staat die een
transitvisum heeft afgegeven op basis van het voorleggen van een inreisvisum
niet geregeld is in Schengen-kader, maar dat het wel past in de Schengen-regeling,
zolang nog geen volledige harmonisatie van het visumbeleid is bereikt. Ook
hier geldt overigens dat deze situatie in de praktijk zeer zelden
voorkomt. De onder 2.C genoemde situatie («Verval van de verantwoordelijkheid
van de staat die het asielverzoek in behandeling heeft genomen in geval een
andere staat de asielzoeker een verblijfstitel verleent») behelst niet
meer dan een aanpassing van de geldigheidsduur van een afgegeven verblijfstitel
in geval door een andere staat een verblijfstitel wordt verleend aan een asielzoeker.
Het spreekt voor zich dat een verkorting van deze termijn eerder tot stopzetting
van de asielprocedure leidt op grond van de Dublin-overeenkomst dan op grond
van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst. De uiteenlopende resultaten die onder
2.D («Gevallen welke na harmonisering van het visumbeleid in het Schengenkader
niet kunnen voorkomen») en onder 2.E («Voortbestaan van de verantwoordelijkheid
van de eerst verantwoordelijke staat of van de staat van binnenkomst op het
gemeenschappelijke grondgebied, niettegenstaande de asielzoeker zich naar
een andere staat begeeft») worden vermeld, zijn het directe gevolg van
het bereiken van een volledige harmonisatie van het visumbeleid en het uitblijven
van de opheffing van de binnengrenscontroles. De verschillen achten wij niet
van dien aard dat hieruit een toename van het aantal asielzoekers in Nederland
is te verwachten. Ten slotte, heeft de situatie beschreven onder 2.F («Indiening
van een asielverzoek in de staat van bestemming, na doorreis op een luchthaven
met overstap van een buitenvlucht op een intra-vlucht») te maken met
het controleregime op de luchthavens. Deze leidt evenmin tot een mogelijke
verplaatsing van instroom van asielzoekers en levert daardoor geen bezwaar
op.De reden van de onzekerheid omtrent de toepassing van artikel 7, tweede
lid, van de Dublin-overeenkomst is gelegen in het feit dat met de inwerkingtreding
van het (thans nog ontwerp-)Buitengrensverdrag een andere regeling van de
personencontrole op de luchthavens van kracht zal worden dan op het moment
van ondertekening van de Dublin-overeenkomst in de lidstaten het geval was.
Inmiddels is dit systeem met de inwerkingstelling van de Uitvoeringsovereenkomst
wel voor de Schengenlanden gaan gelden. Bijlage 2 bij de aan de memorie van
toelichting gehechte nota strekt er dan ook toe vast te stellen dat tussen
de Schengenlanden wordt gehandeld overeenkomstig hetgeen in artikel 7, tweede
lid, van de Dublin-overeenkomst is bepaald.Gevraagd door de leden van de fractie van D66 naar essentiële verschillen
tussen de asielbepalingen van de Uitvoeringsovereenkomst en het bepaalde in
de Dublin-overeenkomst merken wij op, dat wij de conclusie van deze leden
delen dat de verschillen die er bestaan niet zodanig essentieel zijn dat de
Dublin-overeenkomst niet in de plaats zou kunnen treden van de asielbepalingen
van de Uitvoeringsovereenkomst. Gelet op de opmerking van deze leden over
de informatie-uitwisseling vestigen wij de aandacht op het hierboven vermelde
antwoord terzake op vragen van leden van de CDA-fractie.De vraag van deze leden of bij het onverhoopt toch rijzen van problemen
met een beroep op het bepaalde in artikel 16 van de Dublin-overeenkomst tot
wijziging van de overeenkomst kan worden besloten, beantwoorden wij bevestigend.De vraag van deze leden of ook is overwogen de asielbepalingen van de
Uitvoeringsovereenkomst aan de Dublin-overeenkomst aan te passen, wordt ontkennend
beantwoord. Hoewel artikel 142 van de Uitvoeringsovereenkomst naar de letter
deze mogelijkheid niet uitsluit, ligt de gekozen oplossing ook vanuit een
oogpunt van helderheid van regelgeving en efficiency meer voor de hand, omdat
er daardoor slechts één set verdragsbepalingen tussen de Schengenlanden
geldt. Zouden de Schengen-bepalingen zijn aangepast in de zin zoals deze leden
bedoelen, dan waren de Schengenlanden na de aanvaarding van de Dublin-overeenkomst aan twee verdragen gebonden, waarvan de inhoud, op het
punt van asiel, gelijk was geweest. Indien dan in de toekomst zou worden besloten
tot wijziging van de Dublin-overeenkomst dan zou dit betekenen dat alsdan
ook de Uitvoeringsovereenkomst zou moeten worden gewijzigd.In dit verband merken wij nog op dat de vraag van de leden van de D66-fractie
naar de toegevoegde waarde van de bespreking van onderhavig wetsvoorstel zolang
niet over de Dublin-overeenkomst is besloten ons aanleiding geeft te veronderstellen
dat een gevoegde behandeling, waarop hierboven naar aanleiding van een vraag
van de leden van de fractie van de PvdA werd ingegaan, ook tegemoet zou kunnen
komen aan bij deze leden levende wensen. Artikel 142 van de Uitvoeringsovereenkomst van SchengenDe leden van de fracties van PvdA en D66 vroegen voorts of bij het sluiten
van het onderhavige Protocol wel een juist gebruik is gemaakt van artikel
142 van de uitvoeringsovereenkomst, omdat uit de individuele artikelen van
de Dublin-overeenkomst slecht kan worden afgeleid dat deze overeenkomst een
verdrag is dat met het oog op het creëren van een ruimte zonder binnengrenzen
is gesloten.Zoals in de nota naar aanleiding van het verslag bij het wetsvoorstel
tot goedkeuring van de Dublin-overeenkomst (Kamerstukken II 1994/95, 23 659,
nr. 7) werd uiteengezet, zien wij de inwerkingtreding van de Dublin-overeenkomst
als een aanzet tot de verwezenlijking van het vrije personenverkeer. Dat de
Overeenkomst ook met het oog daarop is opgesteld blijkt overigens niet alleen
uit de preambule, maar ook uit het bepaalde in artikel 16. Een en ander is
naar ons oordeel en dat van de Schengenpartners voldoende om het onderhavige
Protocol te baseren op artikel 142 van de Uitvoeringsovereenkomst.Voorts vroegen de leden van de fractie van de PvdA of uit artikel 142
van de Uitvoeringsovereenkomst kan worden afgeleid dat de in deze bepaling
bedoelde verdragen tussen de lidstaten van de EG, dienen te zijn gesloten
tussen alle lidstaten van de Europese Unie. Het komt deze leden onwenselijk
voor een verdrag in werking te doen treden op grond van een artikel aan de
inhoud waarvan ten tijde van de sluiting van de Uitvoeringsovereenkomst wel,
maar ten tijde van de inwerkingtreding materieel niet langer wordt voldaan.Wij geven deze leden gaarne toe dat artikel 142 van de Uitvoeringsovereenkomst
ziet op verdragen die tussen alle lidstaten van de EU zijn gesloten. De consequentie
die deze leden daaruit menen te moeten trekken voor de inwerkingtreding van
het Protocol, gaat echter voorbij aan het feit dat bij de toepassing van een
dergelijke verdragsbepaling in concreto rekening dient te worden gehouden
met de ontwikkelingen die zich sedert de opstelling ervan hebben voorgedaan.
Dit klemt temeer daar deze bepaling is geschreven met het oogmerk om ontwikkelingen
die zich in EU-verband voordoen in Schengenverband te volgen. Zoals wij in
de nota naar aanleiding van het verslag bij de Dublin-overeenkomst (Kamerstukken
II 1994/95, 23 659, nr. 7) reeds hebben uiteen gezet is de inwerkingtreding
van de Dublin-overeenkomst afhankelijk van de bekrachtiging, aanvaarding of
goedkeuring ervan door alle ondertekenende lidstaten. Ten aanzien van de nieuwe
lidstaten van de EU is bij hun toetreding tot de EU overeengekomen dat zij
onder andere tot de Dublin-overeenkomst zullen toetreden. In EU-verband is
nimmer overwogen de regeling van de inwerkingtreding van de Dublin-overeenkomst
zodanig te wijzigen dat deze mede afhankelijk zou worden van het tijdstip
waarop ook de nieuwe lidstaten verklaren zich aan de Overeenkomst gebonden
te achten. Naar ons oordeel is een gelijktijdige inwerkingtreding
van het Protocol en de Dublin-overeenkomst dan ook verenigbaar met het bepaalde
in artikel 142 van de Uitvoeringsovereenkomst.De leden van de fractie van D66 vroegen naar de consequentie indien de
Dublin-overeenkomst niet onder artikel 142 kan worden begrepen.Daargelaten ons oordeel dat deze situatie zich niet voordoet, zouden zonder
het Protocol er na inwerkingtreding van de Dublin-overeenkomst tussen de Partijen
bij de Uitvoeringsovereenkomst tezelfdertijd twee regelingen over hetzelfde
onderwerp gelden zonder dat de onderlinge verhouding van beide regelingen
zou zijn geregeld. Het Hof van Justitie van de EGDe vraag van de leden van de CDA-fractie of de met het Protocol beoogde
verdragswijziging niet mede een mogelijkheid biedt om de bevoegdheid van het
Europese Hof inzake de uitleg en toepassing van de Uitvoeringsovereenkomst
te verwezenlijken, beantwoorden wij ontkennend. Het onderhavige Protocol immers
voorziet niet in de toekenning van bedoelde bevoegdheden aan het Hof van Justitie.
Voor een uiteenzetting over inspanningen gericht op het bevoegd maken van
het Hof voor de in het Protocol bedoelde asielkwesties verwijzen wij naar
het navolgende antwoord.De leden van de fractie van D66 vroegen naar de resultaten van de onderhandelingen
over de rol van het Hof van Justitie inzake de Dublin-overeenkomst.Wat betreft de in de nota naar aanleiding van het verslag met betrekking
tot de Dublin-overeenkomst toegezegde onderhandelingen over een protocol inzake
de bevoegdheden van het Hof van Justitie merken wij hierop, dat de overige
lidstaten van de dringende wens van Nederland tot het creëren van de
bevoegdheid van het Hof in kennis zijn gesteld en dat door Nederland inmiddels
wijzen wij naar het gestelde in de nota naar aanleiding van het nader verslag
bij het wetsvoorstel tot goedkeuring van de Dublin-overeenkomst (Kamerstukken
II 1994/95, 23 659, nr. 10).Wij zijn van oordeel dat hiermee alle vragen zijn beantwoord.De Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. SchmitzDe Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,M. Patijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24046-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl