Wet Victor; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24549, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-06-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24549 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 13 maart 1996, no.
W04.96.0009, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24549Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 549Voorstel van wet van de leden Van Heemst en Korthals tot wijziging van
de Gemeentewet en enige andere wetten in verband met maatregelen tegen overlast
bij gebruik van woningen, woonketen, woonwagens en andere gebouwen (Wet Victor)AADVIES RAAD VAN STATE EN REACTIE VAN DE INDIENERSHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 13 maart
1996 en de reactie van de indieners d.d. 5 juni 1996, aangeboden aan de Voorzitter
van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt. Bij brief van de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van
16 januari 1996, no. TK-96–1, heeft de Tweede Kamer bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van
toelichting van de leden Van Heemst en Korthals tot wijziging van de Gemeentewet
en enige andere wetten in verband met maatregelen tegen overlast bij bewoning
en gebruik (Wet Victor). Het voorstel geeft de Raad van State aanleiding tot de volgende opmerkingen.De indieners hebben kennisgenomen van het advies van de Raad van State
van 13 maart 1996, no. WO4.96.0009 over hun voorstel tot wijziging van de
Gemeentewet en enige andere wetten in verband met maatregelen tegen overlast
bij bewoning en gebruik. Zij zijn de Raad van State bijzonder erkentelijk
voor de positief-kritische beschouwing die hij over het voorstel heeft gegeven.
Naar aanleiding van deze beschouwing hebben de indieners een aantal wijzigingen,
aanvullingen en verduidelijkingen in overweging genomen. Een deel ervan is
verwerkt in het voorstel van wet zoals gewijzigd naar aanleiding het advies.
Over een ander deel zullen zij zich nader beraden, mede op basis van het verslag
van de zijde van de Kamer.Zij merken in reactie op het advies het volgende op.1. Het college wil allereerst zijn instemming betuigen met het streven
van de beide indieners om te voorzien in die formeel-wettelijke basis welke
noodzakelijk is voor het gesloten verklaren van woningen bij de bestrijding
van de zogenaamde drugsoverlast. Blijkens recente rechterlijke uitspraken
vormt een dergelijke geslotenverklaring immers een beperking van het in artikel
10, eerste lid, van de Grondwet vastgelegde grondrecht welke beperking slechts
is toegestaan op basis van een wet in formele zin. Ook naar het oordeel van de Raad is het zaak ten spoedigste te voorzien
in het thans gebleken gebrek in het juridische instrumentarium zodat het gemeentebesturen
mogelijk wordt gemaakt doeltreffend tegen bedoelde overlast op te treden.
Hoewel de beide indieners aanvankelijk slechts beoogden de noodzakelijke formeel-wettelijke
basis te bieden voor geslotenverklaring vanwege overlast door drugsgebruik –
zoals in voornoemde uitspraken aan de orde was – hebben zij aan de werkingssfeer
van hun voorstel een zodanige vorm gegeven dat het ook als basis kan dienen
voor het optreden tegen andere vormen van overlast. Bovendien bevat het voorstel
ook regels die bedoeld zijn om het gemeentebestuur invloed te geven op het
gebruik van woningen en andere gebouwen nadat tot geslotenverklaring is overgegaan.Het college wijst erop dat voor de beperking van het recht op de eerbiediging
van privéleven en woning door de voorgestelde bevoegdheden de voorwaarden
in acht genomen moeten worden, gesteld in artikel 8 van het Europees Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).
Artikel 8 EVRM staat inmenging van het openbaar gezag in de uitoefening van
het genoemde recht slechts toe voor zover dat bij de wet is voorzien en in
een democratische samenleving noodzakelijk is in het belang van, onder meer,
het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten. Dat de inmenging noodzakelijk
dient te zijn, houdt in dat de beperking beantwoordt aan een dringende maatschappelijke
behoefte, evenredig is aan het wettig nagestreefde doel en de ter rechtvaardiging
aangevoerde gronden relevant zijn en voldoen aan het overigens in artikel
8, tweede lid, EVRM gestelde.In de memorie van toelichting dient, gezien deze fundamentele internationaalrechtelijke
vereisten, breder te worden uiteengezet dat de in het wetsvoorstel geïntroduceerde
wettelijke instrumenten noodzakelijk zijn om op te treden tegen overlastgevende
bewoning en gebruik. Deze redengeving is niet in de memorie van toelichting
opgenomen. In het bijzonder is niet gemotiveerd om welke redenen het noodzakelijk
is om de bevoegdheden ook toe te kennen ter bestrijding van andere overlast
dan die welke samenhangt met het verhandelen en gebruiken van drugs.Naar het oordeel van de Raad staat ook niet vast dat de voorgestelde bevoegdheden
steeds zullen leiden tot een evenwichtig optreden tegen de geconstateerde
overlast. Het wetsvoorstel kan niet garanderen dat in een concreet geval de
instrumenten, ingezet ter bestrijding van overlast, in een juiste verhouding
staan tot de ernst van de overlast.Het college wijst in dit verband op het in artikel I voorgestelde artikel
172a, tweede lid, van de Gemeentewet, waarin aan de burgemeester de bevoegdheid
wordt verleend maatregelen te nemen indien gegronde vrees bestaat dat overlastgevende
bewoning en gebruik zullen leiden tot de in het eerste lid genoemde gevolgen.
Aangezien het hier gaat om een ruime competentie wordt geadviseerd in de toelichting
uiteen te zetten hoe deze zich verhoudt tot het hiervoor genoemde beginsel
van proportionaliteit.1. De indieners stellen vast dat de Raad van State zijn instemming betuigt
met hun streven om te voorzien in de formeel-wettelijke basis welke noodzakelijk
is voor het gesloten verklaren van woningen bij de bestrijding van drugsoverlast.Bovendien onderschrijft de Raad van State de noodzaak om ten spoedigste
een aanvulling tot stand te brengen op het juridische instrumentarium, zodat
gemeentebesturen doeltreffend tegen deze overlast kunnen optreden.De indieners onderkennen dat artikel 8 EVRM grenzen stelt aan de beperking
van het recht op eerbiediging van privéleven en woning. Hun voorstel
is dan ook ingegeven door de overtuiging dat het bestaan en voortbestaan van
ernstige (drugs)overlast een dusdanige ontwrichtende werking heeft op de openbare
orde dat uiteindelijk de rechtsorde daardoor wordt geschaad. Een wezenlijke
aantasting van de rechtsorde kan alleen al ontstaan als mensen het recht in
eigen hand nemen of dreigen te nemen, doordat de overheid bij gebrek aan instrumenten
niet effectief tegen ernstige overlast kan optreden.Gezien deze afweging zijn de indieners van mening dat hun voorstel past
binnen de voorwaarden welke het Verdrag oplegt.Daarenboven zijn zij van mening dat de rechtsorde uiteindelijk onder zware
druk komt te staan als na sluiting van een drugspand het overlastgevende gebruik
na verloop van tijd toch weer hervat wordt vanuit hetzelfde pand.De indieners hebben, zoals de Raad van State terecht opmerkt, aanvankelijk
overwogen het voorstel te beperken tot het bestrijden van overlast, die samenhangt
met het gebuiken en verhandelen van drugs. Zij zien evenwel geen overtuigende
gronden om de bestrijding van vergelijkbare overlast buiten de werking van
het voorstel te houden. Het voorstel gaat er immers vanuit dat sprake is van
overlastgevende bewoning en gebruik die de openbare orde dan wel de leefbaarheid
in de directe woonomgeving «ernstig schaden». Waardoor dat ernstig
schaden wordt veroorzaakt, is volgens de indieners van ondergeschikte betekenis.
De hoofdzaak is dat qua aard en omvang vergelijkbare overlast, ongeacht de
oorzaak, zoveel mogelijk op dezelfde wijze kan worden bestreden. Zij verwijzen
naar ernstige overlast die wordt veroorzaakt door bijvoorbeeld prostitutie
of handel in gestolen goederen.Het spreekt voor de indieners vanzelf dat de burgemeester een terughoudend
gebruik zal maken van de bevoegdheden welke hem in het voorstel worden toegekend.
Dat geldt dus niet alleen voor de bevoegdheid van het in artikel I voorgestelde
artikel 172a, tweede lid, van de Gemeentewet, waarnaar de Raad van State verwijst,
maar voor alle bevoegdheden die het voorstel behelst. Allereerst zal in de
praktijk het gemeentebestuur zich inspannen om langs andere wegen het ontstaan
van ernstige overlast te voorkomen. Met een dergelijke preventieve aanpak
zijn de bewoners van woonwijken immers het meest gebaat. Het ligt bijvoorbeeld
voor de hand dat gemeenten particuliere verhuurders (zowel in de commerciële
als de non-profit sector) zullen aanspreken op de inzet van civielrechtelijk
instrumentarium, dat beëindiging van het gebruik en ontruiming van het
gehuurde kan opleveren. In de tweede plaats zal een gemeentebestuur zich steeds
de vraag dienen te stellen of het zondermeer sluiten van panden niet leidt
tot een verplaatsing van de problematiek en met name tot een ongecontroleerde
«uitwaaiiering» van overlast over dezelfde woonwijk dan wel aangrenzende
woonwijken.De bevoegdheid van artikel 172a, tweede lid, kan slechts worden gebruikt
indien er «gegronde vrees» bestaat voor een dusdanige bewoning
dat ernstige overlast «zal ontstaan».Van een dergelijke vrees is slechts sprake indien bijvoorbeeld dezelfde
persoon of dezelfde groep personen, tegen wie eerder is opgetreden omdat zij
een overlastgevend pand hebben bewoond of gebruikt, zich dreigen te nestelen
in een volgend pand. Bovendien zal dan aannemelijk moeten worden gemaakt dat
de kans op herhaling zeer groot is. Dat ligt volgens de indieners besloten
in de aanduiding «zal ontstaan».De indieners zijn bereid te overwegen aan artikel 172a, tweede lid, een
beperking toe te voegen, die duidelijk maakt dat van deze bevoegdheid alleen
gebruik gemaakt kan worden als in redelijkheid mag worden aangenomen dat andere
maatregelen ontbreken om de dreigende ernstig overlastgevende bewoning te
voorkomen.Met andere woorden, volgens de indieners is formeel-juridisch optreden
te beschouwen als een ultimum remedium, dat wordt ingezet als andere bestuurlijke
en juridische middelen zijn uitgeput.2. De Raad is ook overigens van oordeel dat de uitwerking en de vormgeving
van de beoogde wijziging van de Gemeentewet op diverse punten vragen oproept
en tot heroverweging noopt. a. Het valt het college op dat met de voorgestelde wijziging van de Gemeentewet
gekozen is voor een centrale en rechtstreekse formeel-wettelijke normering
ter bestrijding van drugsoverlast en dat niet is volstaan met het bieden van
een wettelijke basis voor de tot dusver gebruikelijke methode, te weten de
regeling van de bestrijding van de drugsoverlast in plaatselijke verordeningen.
Het verdient aanbeveling de redenen voor de gemaakte keuze in de toelichting
uiteen te zetten.De Raad is voorts van mening dat de in het eerste lid van artikel 172a
genoemde «leefbaarheid» als een te beschermen belang te weinig
omlijnd en derhalve weinig geschikt is om het werkterrein van de burgemeester
af te palen.Indien het voorstel zich zou beperken tot de openbare orde als een te
beschermen belang, wordt geenszins afbreuk gedaan aan de doeltreffendheid
van het voorstel. Indien voorts alle leden van het voorgestelde artikel 172a –
maar dan zonder het begrip leefbaarheid – als het vierde, vijfde en
zesde lid zouden worden toegevoegd aan het bestaande artikel 172 dan zou het
voorstel beter aansluiten bij de systematiek van hoofdstuk IX van de Gemeentewet
en met name van artikel 172 waarin allereerst een taak aan de burgemeester
wordt opgedragen en vervolgens de daarbij passende bevoegdheden worden verleend.In dit verband wijst de Raad voorts op de wenselijkheid van enkele terminologische
aanpassingen: waar het voorstel spreekt van «schaden» en «gegronde
vrees» verdient het aanbeveling, naar analogie van de bestaande tekst
van artikel 172, te spreken van «verstoring» en «ernstige
vrees».2.a. De indieners nemen de aanbeveling van de Raad van State over om het
te beschermen belang te beperken tot de openbare orde. Zij delen de opvatting
van de Raad van State dat daarmee geen afbreuk wordt gedaan aan de doeltreffendheid
van het voorstel.Zij nemen eveneens de aanbeveling over om aan te sluiten bij de systematiek
van hoofdstuk IX van de Gemeentewet.Tot slot zullen zij de terminologie aanpassen en dus spreken van «verstoring»
en «ernstige vrees» in plaats van «schaden» en «gegronde
vrees».Gezien het ingrijpende karakter van de bevoegdheden welke het voorstel
toekent aan gemeentebesturen menen de indieners dat een centrale en rechtstreekse
formeel-wettelijke normering op zijn plaats is. Hiermee wordt volgens de indieners
ook beter aangesloten op de beschouwingen die de Raad van State in meer algemene
zin heeft gegeven over de aard en reikwijdte van het voorstel. De indieners
wijzen er op dat deze centrale normering kan bijdragen aan een meer bruikbare
evaluatie van de werking van het voorstel, zoals die in artikel VI is voorzien.b. De zinsnede «overlastgevende bewoning en gebruik» laat
onduidelijk of sprake moet zijn van zowel bewoning als gebruik dan wel van
bewoning òf gebruik. Naar de mening van de Raad laat het spraakgebruik
toe dat onder «gebruik» tevens «bewoning» begrepen
wordt. Voorts wordt in het opschrift van hoofdstuk III, afdeling 4, van de
Woningwet, zoals voorgesteld in artikel II van het voorstel, ook alleen gesproken
van «gebruik», zodat het aanbeveling verdient het begrip «bewoning»
te laten vervallen en te volstaan met «gebruik».b. De indieners nemen de aanbeveling over om het begrip «bewoning»
te laten vervallen en te volstaan met «gebruik».c. Het wetsvoorstel geeft geen uitsluitsel omtrent de inhoud van de maatregelen
die de burgemeester kan nemen, maar regelt in artikel 172a, eerste lid, tweede
volzin, dat een bevel tot sluiting en beëindiging van de bewoning en
het gebruik daaronder is begrepen. Het artikel sluit derhalve niet uit dat
de burgemeester nog verdergaande maatregelen kan nemen. Gelet op het legaliteitsbeginsel,
het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel die in acht genomen
moeten worden bij de toekenning en uitoefening van bevoegdheden, verdient
het naar het oordeel van de Raad aanbeveling in het wetsvoorstel zoveel mogelijk
de maatregelen die de burgemeester kan nemen uitdrukkelijk te noemen.c. Met de formulering van artikel 172a, eerste lid, tweede volzin, willen
de indieners nadrukkelijk de mogelijkheid open laten dat minder ingrijpende
maatregelen dan sluiting en beëindiging van het gebruik kunnen worden
overwogen.Voor alle duidelijkheid zullen zij aan de maatregelen die in de tweede
volzin worden genoemd toevoegen: «ontzegging van toegang tot de woning».Zij menen dat met deze omschrijving wordt tegemoet gekomen aan de eerdere
beschouwingen van de Raad van State over het ingrijpende karakter van hun
voorstel. Sluiting, beëindiging van het gebruik en ontzegging van toegang
tot de woning worden door deze formulering ook in formeel-juridische zin nadrukkelijk
aangegeven als een laatste middel. Maatregelen als bijvoorbeeld gedeeltelijke
sluiting of ontzegging van toegang aan anderen dan de bewoners zijn dan te
beschouwen als minder vergaande maatregelen die een beëindiging of beperking
van de ernstige overlast kunnen opleveren.De indieners kunnen zich voorstellen dat in een enkel geval volstaan wordt
met een bevel om deugdelijk hang- en sluitwerk aan te brengen, hygiënische
maatregelen te treffen of de toegang via tuinen en achterdeuren deugdelijk
af te grendelen. Juist in het licht van de algemene opmerkingen van de Raad
van State over de aard en reikwijdte van het voorstel hechten zij eraan dat
de burgemeester nadrukkelijk deze meer bescheiden maatregelen zal overwegen.d. Het wetsvoorstel laat in het midden tot wie de maatregelen en de bevelen
van de burgemeester gericht zullen zijn. Daardoor rijzen de vragen of in geval
van vervreemding van het desbetreffende pand de nieuwe eigenaar getroffen
wordt door de maatregelen en bevelen, of een bevel tot sluiting en beëindiging
van bewoning en gebruik na een bepaalde termijn vervalt en of een bevel tot
sluiting tevens een bevel tot ontruiming binnen een bepaalde termijn omvat. Ook de consequenties van de maatregelen en de bevelen zijn in het ongewisse
gelaten, waardoor het onduidelijk is op welke wijze de maatregelen en de bevelen
uitgevoerd en gehandhaafd kunnen worden. Bovendien wordt niet toegelicht welke
bepalingen omtrent het binnentreden, neergelegd in de Gemeentewet en de Algemene
wet op het binnentreden, bij de uitvoering en handhaving kunnen worden toegepast.Het wetsvoorstel dient derhalve te worden aangevuld.d. Allereerst kan worden opgemerkt, dat te nemen besluiten in beginsel
op het object, te weten het pand van waaruit overlastgevend gebruik optreedt,
gericht moeten zijn. Dat sluit aan op de methodiek die in een aantal APV-bepalingen
inzake sluiting van overlastgevende panden is gevolgd. Dat neemt niet weg
dat de indieners willen overwegen, naar analogie van het in artikel II voorgestelde
artikel 39e, het voorstel zo te zullen aan vullen dat te nemen besluiten worden
ingeschreven in de openbare registers en bijvoorbeeld door aanhechting van
het besluit aan het desbetreffende pand ter kennis wordt gebracht van de gebruikers.Ten aanzien van de opmerkingen van de Raad van State over het binnentreden
verwijzen zij naar artikel 127, tweede lid, van de Gemeentewet en artikel
22, tweede lid, van de Woningwet. Zij overwegen het voorstel in die zin aan
te passen.e. Het voorgestelde artikel 172a, derde lid, biedt een regeling welke
beperkter van aard is dan die welke in de artikelen 4:8 tot en met 4:12 van
de Algemene wet bestuursrecht (Awb) wordt geboden. Het verdient de voorkeur de voorgestelde regeling niet op te nemen dan
wel in de toelichting uiteen te zetten waarom de voorgestelde regeling de
voorkeur geniet boven de bedoelde bepalingen van de Awb.e. De indieners onderschrijven de opvatting van de Raad van State dat
het voorgestelde artikel 172a, derde lid van de Gemeentewet achterwege kan
blijven omdat de Algemene wet bestuursrecht op dit punt een generale voorziening
biedt.f. Waar het gaat om overdracht van de uitvoering van besluiten van de
burgemeester, zoals geregeld in artikel 177 van de Gemeentewet, dienen de
besluiten ex artikel 172a onder dezelfde uitzondering te vallen als de besluiten
ex artikel 172 van de Gemeentewet.f. Het voorstel zal worden aangepast aan de opmerking die de Raad van
State over dit onderdeel maakt. Hier is sprake van een omissie van de kant
van de indieners. Dat betekent in concreto dat aan de opsomming die het bestaande
artikel 177 van de Gemeentewet geeft, wordt toegevoegd: artikel 172a.3. De voorgestelde afdeling van hoofdstuk III van de Woningwet, bevattende
aanvullende maatregelen tegen overlastgevend gebruik, verdient naar de mening
van de Raad heroverweging omdat de Woningwet geen geschikte plaats is voor
de in de nieuwe afdeling voorgestelde maatregelen en de voorgestelde regeling
belangrijke lacunes vertoont. Ter toelichting diene het volgende:a. Maatregelen tegen overlastgevend gebruik van woningen en dergelijke
hebben weinig van doen met de in hoofdstuk III neergelegde maatregelen welke
immers alle betrekking hebben op de bouwkundige kwaliteit. Het voorstel voegt
impliciet een nieuwe doelstelling aan de Woningwet toe welke geen verband
houdt met de bestaande.3.a. De indieners erkennen dat het onderbrengen in de Woningwet van het
hoofdstuk inzake de maatregelen tegen overlastgevend gebruik geen ideale oplossing
is. Daar staat evenwel tegenover dat onderbrenging in bijvoorbeeld de Gemeentewet
zeker een «vreemde eend in de bijt» zou opleveren. Voor onderbrenging
in de Woningwet pleit volgens de indieners het oogmerk van het onderhavige
hoofdstuk, namelijk dat panden vanuit een verloederde situatie weer terugkeren
naar een normale.b. In het voorgestelde artikel 39a van de Woningwet wordt aan burgemeester
en wethouders de bevoegdheid verleend om na de sluiting en beëindiging
van de bewoning en het gebruik, bedoeld in het voorgestelde artikel 172a van
de Gemeentewet, het beheer voor een periode van maximaal twaalf maanden aan
zich te trekken. De wet zelf geeft niet aan waartoe dit tijdelijke beheer
is bedoeld; volgens de toelichting dient het tijdelijk beheer ter «normalisering»
van de onderlinge verhoudingen en om te voorkomen dat het overlastgevende
gebruik opnieuw gaat plaatsvinden vanuit hetzelfde, inmiddels leegstaande
pand. De Raad acht het aanbevelenswaard om naar analogie van de elders in
de Woningwet bestaande bevoegdheid burgemeester en wethouders ook hier de
bevoegdheid te verlenen aan de eigenaar of gebruiker een aanschrijving te
doen uitgaan tot het staken van (hernieuwd) overlast-gevend gebruik dan wel
tot het nemen van maatregelen ter voorkoming van overlastgevend gebruik, dit
alles eventueel gekoppeld aan bestuursdwang inclusief dwangsom. Een besluit
tot tijdelijk beheer hoeft dan pas in tweede instantie aan de orde te komen
hetgeen gezien de beheerskosten ook uit financieel oogpunt voordelen biedt.b. De opmerkingen van de Raad van State hebben de indieners niet kunnen
overtuigen van de noodzaak om burgemeester en wethouders ook hier de bevoegdheid
te verlenen door middel van een aanschrijving te bereiken dat hernieuwde overlast
wordt beëindigd, waardoor een besluit tot tijdelijk beheer pas in tweede
instantie aan de orde hoeft te komen.Burgemeester en wethouders zullen, juist vanwege het financiële argument
dat de Raad van State opwerpt, alleen tot het nemen van aanvullende maatregelen
overgaan als zij gegronde redenen hebben om te vrezen dat zonder dergelijke
maatregelen de kans op voortgezet of hernieuwd overlastgevend gebruik aanzienlijk
is. De indieners willen met het voorstel dan ook bereiken dat de kans op herhaling
wordt geminimaliseerd.De suggestie die de Raad van State op dit punt doet, betekent bovendien
dat een stapeling van bevoegdheden optreedt, die een effectieve aanpak van
overlast wellicht in de weg kan staan.c. Het is onduidelijk wat onder beheer verstaan moet worden. Wel valt
uit artikel 39b af te leiden dat een actief optreden wordt verondersteld,
want deze bepaling rept van «kosten voor het op sobere wijze voor gebruik
geschikt maken». De Raad is van oordeel dat de mogelijke beheersdaden
nader in het wetsvoorstel moeten worden gedefinieerd, zodat duidelijk wordt
of bijvoorbeeld ook het geschikt maken voor verhuur onder dit tijdelijke beheer
valt te rekenen.c. Volgens de indieners is de aanduiding «beheer» in de context
van het voorstel en met name van het voorgestelde artikel 39e van de Woningwet
duidelijk. De context van het voorstel houdt in dat een gebruik moet worden
bereikt dat een normale situatie oplevert uit oogpunt van openbare orde. De
context van het desbetreffende artikel houdt in dat burgemeester en wethouders
die maatregelen mogen en kunnen nemen die de bonafide eigenaar (of uit andere
hoofde gerechtigde) mag en kan nemen. Het gaat dan in casu om technisch, sociaal
en financieel-administratief beheer.De indieners willen overwegen deze verduidelijking in het wetsvoorstel
aan te brengen.d. In artikel 39a, tweede volzin, wordt bepaald dat burgemeester en wethouders
door het besluit inzake tijdelijk beheer in alle rechten en verplichtingen
treden van de eigenaar of de uit anderen hoofde gerechtigde voor zover dat
noodzakelijk is voor het doeltreffend voeren van het beheer. Gezien het voorgestelde
artikel 39e, tweede lid, is dit «treden in» waarschijnlijk bedoeld
als een overdracht van rechten en verplichtingen, want ingevolge deze bepaling
verkrijgt een opvolgende eigenaar alleen die rechten en verplichtingen welke
na toepassing van artikel 39a bij de oorspronkelijke eigenaar zijn achtergebleven,
terwijl de overige rechten en verplichtingen bij burgemeester en wethouders
blijven berusten tot het einde van het tijdelijk beheer. Deze constructie
doorkruist de systematiek van de verkrijging en het verlies van goederen zoals
geregeld in Titel 4 van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Ook met andere
privaatrechtelijke rechtsfiguren als volmacht (Boek 3, Titel 3 BW) en zaakwaarneming
(Boek 6, Titel 4, Afdeling 1, BW) strookt de voorgestelde constructie niet.
Nu bovendien het begrip beheer niet gedefinieerd is, veroorzaakt de gekozen
constructie een gebrek aan rechtszekerheid.d. Bij nadere afweging zullen de indieners het voorstel zo aanpassen dat
burgemeester en wethouders het beheer voeren namens de eigenaar of de uit
andere hoofde gerechtigde. Daardoor wordt aangesloten bij andere constructies
waarin van vertegenwoordiging sprake is. Met de eerder overwogen verduidelijking
ten aanzien van beheer is dan volgens de indieners inhoudelijk in hoge mate
aan de kritiek van de Raad van State tegemoet gekomen.e. In artikel 39b wordt bepaald wat onder een redelijke vergoeding moet
worden verstaan. Het verdient aanbeveling naar analogie van artikel 131, eerste
lid, van de Gemeentewet te bepalen dat de eigenaar, na het vervallen van het
besluit tot tijdelijk beheer, verplicht is tot het vergoeden van die beheerskosten
voor zover deze redelijkerwijze te zijnen laste behoren te komen. Tevens behoort
uitgewerkt te worden, bij voorkeur in een wettelijke bepaling, wat moet worden
verstaan onder kosten die zijn gemaakt om het beheer te voeren.e. De indieners nemen de suggestie van de Raad van State over om naar
analogie van artikel 131, eerste lid, van de Gemeentewet het onderhavige voorstel
aan te vullen. Tevens zal worden overwogen in het voorstel aan te geven wat
moet worden verstaan onder de kosten die zijn gemaakt om beheer te voeren.f. Artikel 39c regelt het vervallen van het besluit tot tijdelijk beheer,
maar laat het bevel tot sluiting en beëindiging van overlastgevende bewoning
en gebruik ingevolge het voorgestelde artikel 172a van de Gemeentewet onaangetast.
Het verdient aanbeveling om te bepalen dat ook dit bevel vervalt indien de
in artikel 39c bedoelde situatie zich voordoet.f. Terecht wijst de Raad van State op de noodzaak om een termijn te verbinden
aan het bevel tot sluiting c.a. Het is volgens de indieners niet per se noodzakelijk
die termijn afhankelijk te maken van het bereiken van de situatie als bedoeld
in artikel 39c. In de praktijk zou de suggestie van de Raad van State kunnen
betekenen dat in het ene geval, namelijk als een «beheersbesluit»
is genomen, het bevel tot sluiting na een jaar komt te vervallen, terwijl
in het andere geval, namelijk als er geen beheersbesluit is, het bevel tot
sluiting voor onbepaalde tijd geldt.Om die ongelijke uitkomst te voorkomen zullen de indieners zich nader
beraden op een aanvullend voorstel, opdat in de geest van de opmerking van
de Raad van State een verduidelijking wordt aangebracht.g. Artikel 39d bepaalt dat bestaande huur- of gebruiksovereenkomsten,
hoe ook genaamd, ontbonden zijn met ingang van de dag waarop het besluit tot
het voeren van tijdelijk beheer is genomen. De Raad merkt in de eerste plaats
op dat de ontbinding pas zou kunnen ingaan wanneer het besluit van kracht
is geworden; derhalve pas nadat de bekendmaking overeenkomstig de bepalingen
van de Awb heeft plaatsgevonden, dan wel op een verzoek om een voorlopige
voorziening is beslist. Voorts is het college van oordeel dat, hoewel volgens de toelichting deze
bepaling de bedoeling heeft duidelijk te maken dat het tijdelijk beheer noch
bij de aanvang noch naderhand kan worden geblokkeerd, de bepaling zelf deze
bedoeling niet realiseert, omdat overeenkomsten, gesloten na het van kracht
worden van het besluit, er niet door worden beheerst. De tekst van de bepaling
dient derhalve alsnog in overeenstemming te worden gebracht met de bedoeling
zoals weergegeven in de toelichting.g. De indieners hebben opnieuw afgewogen of de noodzaak bestaat te bepalen
dat bestaande huur- of gebruiksovereenkomsten ontbonden zijn met ingang van
de dag waarop het besluit tot het voeren van tijdelijk beheer is genomen.Zij zien bij nader inzien geen dwingende redenen om deze bepaling te handhaven,
aangezien de gemeente namens de eigenaar tot (tijdelijke) verhuur kan overgaan
in een situatie waarin het gebruik door de vorige huurder al is beëindigd
en in redelijkheid niet is te verwachten dat die een geslaagde actie gericht
op voortgezet gebruik kan ondernemen.In de Memorie van Toelichting hadden zij overigens al aangegeven dat het
om een bepaling gaat die «wellicht ten overvloede» in het voorstel
is opgenomen.h. Zonder wezenlijke toelichting wordt in artikel 39f voorgesteld om vrijstelling
van overdrachtsbelasting toe te kennen aan de gemeente of een daartoe door
de gemeente gemachtigde rechtspersoon bij minnelijke verwerving van woningen
en dergelijke, teneinde onderhoudswerkzaamheden of een verbeteringsplan uit
te voeren. De Raad meent dat door deze koppeling van maatregelen tegen overlast aan
onderhoud en verbetering een fiscale faciliteit wordt verleend die het kader
van het onderhavige voorstel te buiten gaat. Bovendien valt niet in te zien
waarom de gemeente aldus bevoordeeld zou moeten worden ten opzichte van een
bonafide derde die zich dienovereenkomstig tot woningverbetering bereid heeft
verklaard.Het voorgestelde artikel behoeft naar het oordeel van de Raad nadere rechtvaardiging,
waarbij tevens aandacht dient te worden geschonken aan de budgettaire gevolgen
van het voorstel. Indien de fiscale faciliteit voldoende gefundeerd zou kunnen
worden, – waarvan de Raad nog niet overtuigd is – ligt het naar
de mening van het college overigens meer voor de hand om de beoogde vrijstelling
op te nemen in artikel 15, eerste lid, onder c, van de Wet op belastingen
van rechtsverkeer, waarin vrijstelling is voorzien onder bij algemene maatregel
van bestuur te stellen voorwaarden voor de verkrijging van onroerende zaken
onder meer door de gemeenten.h. De voorgestelde fiscale faciliteit gaat volgens de indieners, anders
dan de Raad van State meent, de strekking van het voorstel niet te buiten.In hun ogen kan de faciliteit er op zichzelf goed aan bijdragen dat de
terugkeer naar een «normale situatie» wordt bespoedigd. Het bereiken
van een dergelijk situatie is het belangrijkste oogmerk van het voorstel.4. Met de in artikel III voorgestelde toevoeging aan artikel 40, eerste
lid, van de Huisvestingswet wordt blijkens de toelichting beoogd het in deze
wet genoemde instrumentarium toepasselijk te maken voor de bestrijding van
overlastgevende bewoning. a. Artikel 40, eerste lid, handelt over het vorderen door burgemeester
en wethouders van leegstaande woonruimte en (gedeelten van) gebouwen, alsmede
van woonruimte die zonder huisvestingsvergunning in gebruik is genomen. Ingevolge
de eerste volzin van de voorgestelde toevoeging wordt onder de doelstelling
van de wet, de bevordering van een evenwichtige en rechtvaardige verdeling
van woonruimte, tevens begrepen «een verdeling die bijdraagt aan het
voorkomen dan wel beëindigen van overlastgevende bewoning en gebruik
die de openbare orde dan wel de leefbaarheid in de naaste omgeving ernstig
schaden». Deze begripsmatige uitbreiding komt in feite neer op het introduceren
van een nieuwe doelstelling welke sterk verschilt van de bestaande doelstelling.4.a. De indieners erkennen dat de begripsmatige uitbreiding in feite neer
komt op de introductie van een nieuwe doelstelling welke sterk verschilt van
de bestaande doelstelling. Dat neemt evenwel niet weg dat geen sprake is van
conflicterende doelstellingen.Het gaat erom dat binnen twaalf maanden na het besluit over het tijdelijk
beheer een vordering ex Huisvestingswet kan worden ingesteld om voor wat betreft
het gebruik terug te keren naar een normale situatie.Door het toevoegen van de aanduiding «mede» tussen «een
verdeling» en «die» (in de eerste volzin van de voorgestelde
uitbreiding van artikel 40, eerste lid, van de Huisvestingswet) kan de spanning
die de Raad van State signaleert enigszins worden weggenomen.b. Vordering is slechts mogelijk indien het gaat om leegstand dan wel
om woonruimte die in strijd met de bij of krachtens de Huisvestingswet gegeven
voorschriften zonder vergunning in gebruik is genomen. Ingevolge de tweede
volzin van de voorgestelde toevoeging vervalt de vergunning voor zover de
vordering ex artikel 40 wordt gedaan met het oog op een woonruimteverdeling
die bijdraagt aan het voorkomen dan wel beëindigen van overlastgevende
bewoning en gebruik. Anders gezegd: de vergunning vervalt van rechtswege zodra
burgemeester en wethouders de bedoelde vordering doen. Naar het oordeel van
de Raad is een dergelijke constructie in strijd met de rechtszekerheid. Een
ernstig bezwaar is voorts dat de gekozen constructie zich niet verdraagt met
de in artikel 40 neergelegde feitelijke voorwaarde, namelijk dat de vordering
(slechts) kan worden gedaan, indien woonruimte in gebruik is genomen zonder
vergunning.b. De bezwaren die de Raad van State aanvoert tegen het laten vervallen
van de huisvestingsvergunning zijn in de ogen van de indieners niet overtuigend.
Immers, in vrijwel alle gevallen zal na beëindiging van het gebruik op
basis van het bevel ex artikel 172a van de Gemeentewet, geen sprake zijn van
gebruik op basis van een huisvestingsvergunning.De bezwaren lijken te zijn ingegeven door de veronderstelling dat tot
vordering kan worden overgegaan los van de eerder in het voorstel genoemde
maatregelen, zoals het bevel tot sluiting en het besluit tot het voeren van
het tijdelijk beheer.Dat is evenwel niet het geval. De vraag of tot vordering wordt overgegaan,
dient zich pas aan als die beide maatregelen al zijn getroffen.Om die reden overwegen de indieners de tweede volzin van artikel 40, tweede
lid, te laten vervallen.c. Wellicht ten overvloede wijst de Raad erop dat niet alle woonruimte
vergunningplichtig is ingevolge artikel 6 van de Huisvestingswet. Bij afwezigheid
van vergunningplicht is vordering ingevolge artikel 40 van de Huisvestingswet
slechts mogelijk indien sprake is van leegstand. Het is denkbaar vordering
ook mogelijk te maken ingeval van ernstige verstoring van de openbare orde
of de leefbaarheid in de naaste omgeving door overlastgevende bewoning of
gebruik. Een dergelijke sterke uitbreiding van de in beginsel beperkte bevoegdheid
van artikel 40 vereist echter voor een deugdelijke rechtvaardiging gewichtiger
gronden. Op grond van het voorgaande beveelt de Raad aan artikel III te heroverwegen.c. De Raad van State geeft aan dat het denkbaar is vordering ook mogelijk
te maken in geval van ernstige verstoring van de openbare orde (of de leefbaarheid
in de naaste woonomgeving) door overlastgevende bewoning.Deze verruiming willen de indieners niet volgen. Zij zien het instellen
van een vordering als een mogelijk vervolg op eerder genomen maatregelen.Zij zullen in het voorstel deze volgtijdelijkheid nadrukkelijk aangeven.5. In artikel IV wordt voorgesteld aan artikel 77, eerste lid, onder 4°,
van de onteigeningswet een bijzin toe te voegen die ertoe strekt de onteigening
ten behoeve van de ontruiming van oppervlakten in het belang van de volkshuisvesting
uit te breiden tot onteigening met het oog op het voorkomen dan wel beperken
van overlastgevende bewoning en gebruik die de openbare orde dan wel de leefbaarheid
in de naaste omgeving ernstig schaden. a. In de memorie van toelichting wordt geen aandacht besteed aan de vraag
of de voorgestelde onteigeningsgrond verenigbaar is met artikel 14 van de
Grondwet en artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. Onteigening dan
wel aantasting van het eigendomsrecht door de overheid kan ingevolge deze
artikelen alleen plaatsvinden in het algemeen belang, of, anders gezegd, ten
algemenen nutte. Naar het oordeel van de Raad zal slechts zeer zelden volgehouden
kunnen worden dat de onteigening van een pand ter beëindiging van overlastgevende
bewoning in het algemeen belang is na overweging van alle andere instrumenten
die ingezet kunnen worden om de overlast te beëindigen.Gezien de elders in het wetsvoorstel voorgestelde instrumenten rijst ook
de vraag wat de meerwaarde is van de voorgestelde onteigeningsgrond. Onteigening
is op zichzelf geen garantie tegen overlastgevend gebruik; de in artikel I
voorgestelde instrumenten zijn mogelijk effectiever en kunnen ook snel worden
toegepast, terwijl een procedure tot onteigening over het algemeen vrij veel
tijd kost. Te verwachten valt derhalve dat gemeentebesturen intussen gebruik
zullen maken van de andere meer effectieve instrumenten. Daardoor krijgt de
onteigening het karakter van een sanctie zonder meer, in tegenstelling tot
de reeds bestaande onteigeningsgronden die alle zijn bedoeld als een middel
tot een ander doel dat eerst na onteigening kan worden bereikt.5.a. Terecht brengt de Raad van State naar voren dat slechts zeer zelden
kan worden volgehouden dat de onteigening van een pand ter beëindiging
van overlastgevende bewoning in het algemeen belang is na overweging van alle
andere instrumenten die ingezet kunnen worden om de overlast te beëindigen.Deze opmerking geeft de opzet van de indieners weer: zij zien een eventuele
onteigening als een stap die alleen gezet kan worden nadat een bevel tot sluiting
is gegeven en een besluit tot het tijdelijk voeren van beheer is genomen en
vervolgens is komen vast te staan dat met deze twee maatregelen niet in redelijkheid
valt te verwachten dat terugkeer naar een normale situatie is te bereiken.Ook hier staat de indieners dus een volgtijdelijkheid voor ogen en zij
zullen dat tot uitdrukking brengen in het voorstel.Een eventuele onteigening is als laatste stap onmisbaar omdat gemeenten
in de praktijk te maken hebben met eigenaren die panden louter of voornamelijk
verwerven met het oogmerk deze als drugspand te laten gebruiken.Hiermee is volgens de indieners ook de meerwaarde van deze voorziening
aangegeven.Zij delen niet de vrees dat het zou kunnen gaan om een «sanctie
zonder meer». Dat past niet bij de eerder aangeduide zorgvuldigheid
die in de praktijk van gemeenten kan worden verwacht bij het voorkomen en
tegengaan van overlastgevend gebruik van panden.b. De voorgestelde onteigeningsgrond sluit ook niet aan bij de doelstelling
zoals die blijkt uit het opschrift van titel IV van Hoofdstuk IV van de onteigeningswet,
namelijk onteigening in het belang van de ruimtelijke ordening en van de volkshuisvesting.
Artikel 77, eerste lid, onder 4°, maakt onteigening mogelijk ten behoeve
van de ontruiming van oppervlakten in het belang van de volkshuisvesting en
is daarmee een van de bepalingen waarin de genoemde doelstelling wordt uitgewerkt.
Door onder ontruiming in het belang van de volkshuisvesting mede te verstaan
ontruiming (het voorstel spreekt, vermoedelijk abusievelijk, van «onteigening»)
met het oog op het voorkomen dan wel beperken van overlastgevende bewoning
en gebruik (zoals het voorstel doet) wordt de bestaande grond op een zodanige
wijze opgerekt dat de bestaande, zeer beperkte, betekenis geheel op de achtergrond
raakt, hetgeen uit een oogpunt van systematiek bezwaarlijk is.b. Van een onaanvaardbare oprekking van de aanduiding «ontruiming
in het belang van de volkshuisvesting» is volgens de indieners geen
sprake. De verruiming die indieners beogen tot stand te brengen passen wel
degelijk binnen het criterium «belang van de volkshuisvesting».
Uit oogpunt van volkshuisvesting werkt een voortdurende ernstige overlast
vanuit bijvoorbeeld «drugspanden» ontwrichtend op de kwaliteit
van het wonen en de woonomgeving, terwijl omgekeerd een definitieve terugkeer
naar een normale situatie uit oogpunt van volkshuisvesting zeer is toe te
juichen. Dat laat onverlet dat zij erkennen dat het om een zekere oprekking
gaat, die er evenwel toe strekt uit oogpunt van de volkshuisvesting voor omwonenden
uiteindelijk, dat wil zeggen als andere maatregelen blijken tekort te schieten,
de terugkeer naar een normale situatie te bereiken.De Raad van State erkent overigens onder c. dat «verwacht mag worden
dat gemeentebesturen niet lichtzinnig met onteigening zullen omgaan».
De indieners onderschrijven deze verwachting.c. Voorts blijkt uit de opbouw van artikel 77 van de onteigeningswet dat
het in dit artikel gaat om een procedure waaraan uitgebreide procedures ingevolge
andere wetten (zoals de Woningwet, de Wet op de Ruimtelijke Ordening en de
Wet op de stads- en dorpsvernieuwing) zijn voorafgegaan en waarin belanghebbenden
hun zienswijze ook in rechte naar voren hebben kunnen brengen. Daardoor functioneert
de onteigening ex artikel 77 van de onteigeningswet als een soort ultimum
remedium. Dit verband met andere, eerdere, procedures wordt in de voorgestelde toevoeging
niet gelegd. Noch met het bevel tot sluiting ingevolge het voorgestelde artikel
172a van de Gemeentewet, noch met het tijdelijk beheer ingevolge de voorgestelde
artikelen 39a tot en met 39f van de Woningwet bestaat enige relatie. Hoewel
verwacht mag worden dat gemeentebesturen niet lichtzinnig met onteigening
zullen omgaan, is het vanwege de ernst van deze maatregel noodzakelijk dat
het voorafgaand beproeven van andere wettelijke middelen gewaarborgd is.Daar komt nog bij dat de nieuwe onteigeningsgrond niet alleen wordt voorgesteld
voor het beperken van (bestaande) overlastgevende bewoning en gebruik, maar
ook voor voorkomen van nog niet bestaande maar gevreesde overlastgevende bewoning
en gebruik. Daarmee geldt het hiervoor genoemde bezwaar a fortiori.Gelet op de genoemde bezwaren beveelt de Raad aan artikel IV te heroverwegen.c. Door, zoals eerder aangegeven, een nadere bepaling op te nemen die
de relatie verduidelijkt tussen het bevel tot sluiting en het besluit tot
het voeren van tijdelijk beheer enerzijds en de eventuele onteigening anderzijds,
wordt volgens de indieners in hoge mate aan de bezwaren van de Raad van State
tegemoet gekomen.Overigens zijn de opmerkingen van de Raad van State niet in alle opzichten
duidelijk, omdat nu juist bij de bestaande onteigening van ontruiming van
oppervlakten in het belang van de volkshuisvesting geen bouw-, bestemmings-
of stadsvernieuwingsplan noodzakelijk is.6. In artikel V wordt voorgesteld aan de Zevende Titel van Boek 7A BW
een zesde afdeling toe te voegen met regels om overlastgevende bewoning en
gebruik van het gehuurde tegen te gaan. a. Naar het oordeel van de Raad is het voor het bereiken van het beoogde
doel niet nodig een nieuwe afdeling te creëren. Volstaan kan worden met
een uitbreiding van het in de tweede afdeling van Boek 7a opgenomen artikel
1596. Indien onder de in dit artikel beschreven eerste hoofdverplichting van
de huurder mede wordt verstaan de verplichting het gehuurde op een zodanige
wijze te gebruiken (eventueel: en te bewonen) dat geen overlast ontstaat die
de openbare orde (eventueel: dan wel de leefbaarheid in de naaste omgeving)
ernstig verstoort, geldt deze verplichting voor alle bestaande of nog aan
te gane huurovereenkomsten inzake woonruimte dan wel bedrijfsruimte.Bij niet nakoming van deze verplichting kan de rechter een vordering van
de verhuurder tot beëindiging van de huurovereenkomst toewijzen.6.a. De indieners nemen de suggestie over om over te gaan tot een uitbreiding
van het in de tweede afdeling van Boek 7a opgenomen artikel 1596.b. In het voorgestelde artikel 1636c, derde lid, ontbreekt de bepaling
dat de verhuurder ontbinding van de huurovereenkomst kan vorderen, indien
de huurder zijn verplichting ingevolge het eerste lid niet nakomt. Een dergelijke
bepaling dient vooraf te gaan aan bepalingen omtrent bewijslast of, zoals
in het voorgestelde vierde lid, omtrent procedures.b. De indieners zullen het voorgestelde artikel 1636c, derde lid, zo aanvullen
dat duidelijk wordt dat de verhuurder ontbinding kan vorderen, indien de huurder
zijn verplichting ingevolge het eerste lid niet nakomt.c. De bewijslastbepaling in het derde lid sluit niet aan bij de in het
eerste lid omschreven verplichting van de huurder. De verhuurder hoeft slechts
aan te tonen dat «derden ernstig nadeel lijden door de overlast die
de huurder veroorzaakt», terwijl de huurder gehouden is geen overlast
te veroorzaken die «de openbare orde dan wel de leefbaarheid in de naaste
omgeving ernstig schaadt». Zo wordt het mogelijk dat op vordering van
de verhuurder de huurovereenkomst wordt beëindigd zonder dat vaststaat
dat de huurder zijn in het eerste lid genoemde verplichting heeft geschonden.
Afstemming van het eerste en het derde lid is nodig.c. De bepaling inzake de bewijslast zal door de indieners worden aangepast
conform de opmerking van de Raad van State.d. Het vierde lid is overbodig, aangezien de toepasselijkheid van artikel
116 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering reeds voortvloeit uit
artikel 39, aanhef en onder 4, van de Wet op de rechterlijke organisatie.
Wel dient uitdrukkelijk te worden bepaald dat de rechter bij toewijzing van
de vordering tot beëindiging van de huurovereenkomst tevens het tijdstip
van de ontruiming vaststelt en voorts dat het vonnis een voor tenuitvoerlegging
vatbare titel oplevert. Gelet op deze opmerkingen adviseert de Raad artikel V te heroverwegen.d. Bij nadere overweging delen de indieners de mening van de Raad van
State dat het vierde lid overbodig is. Zij zullen dat laten vervallen en nadrukkelijk
regelen dat de rechter bij toewijzing van de vordering tot beëindiging
van de huurovereenkomst tevens het tijdstip van ontruiming vaststelt.7. Een wetsvoorstel dat beoogt ingrijpende bevoegdheden toe te kennen,
vereist niet alleen een overtuigende rechtvaardiging, maar ook een uitdrukkelijke
toelichting op alle onderdelen. De Raad adviseert het wetsvoorstel te voorzien
van een voldragen artikelsgewijze toelichting.7. In het verlengde van de reactie op het advies van de Raad van State
zullen de indieners de artikelsgewijze toelichting waar nodig verdiepen en
aanvullen.8. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de
bij het advies behorende bijlage.8. De indienders nemen de redactionele opmerkingen van de Raad van State
over. De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Van HeemstKorthalsBijlage bij het advies van de Raad van State van 13 maart 1996, no.
W04.96.0009, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft– Mede gelet op aanwijzing 184 van de Aanwijzingen voor de regelgeving
(Ar) de citeertitel achterwege laten.– In de considerans «gemeenten» vervangen door: gemeentebesturen.– Ten aanzien van de woorden «woningen, woonketen, woonwagens
en andere gebouwen», die voorkomen in het in artikel I voorgestelde
artikel 172a, eerste lid, van de Gemeentewet, in ieder geval in de toelichting
aangeven dat deze aansluiten bij de terminologie van artikel 1, eerste lid,
onder c, d en e, van de Woningwet.– In het in artikel I voorgestelde artikel 172a, eerste lid, tweede
volzin, van de Gemeentewet «Onder het nemen van maatregelen is begrepen»
vervangen door: De maatregelen kunnen ook inhouden.– In het in artikel II voorgestelde artikel 39a, eerste volzin,
van de Woningwet aangeven waarover burgemeester en wethouders het beheer kunnen
voeren. Tevens in artikel 39b duidelijk maken wat onder «het»
verstaan moet worden in de zinsnede «om het op sobere wijze voor gebruik
geschikt te maken».– In de in artikel II voorgestelde artikelen 39a, 39e en 39f en
in artikel III aanwijzing 82 Ar steeds in acht nemen.– In de artikelen II en IV «Onteigeningswet» overeenkomstig
de citeertitel van die wet vervangen door: onteigeningswet.– De in artikel III aan artikel 40, eerste lid, van de Huisvestingswet
toe te voegen volzinnen niet in een aparte alinea vervatten (aanwijzing 99
Ar).– In artikel IV en in de toelichting op dat artikel «artikel
77, onder 4°» vervangen door: artikel 77, eerste lid, onder 4°.
Tevens in dit artikel vóór «oog op het voorkomen»
toevoegen: het. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24549-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl