Evaluatienota Klimaatbeleid; Brief minister over toewijzing van broeikasgasrechten
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28240, nr. 68

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

20-12-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

28240 nr. 68

14-12-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Toelichting op het PSR systeem2.1. Het toewijzingssysteemBestaande toewijzingssystematiekToewijzing op basis van een PSR-systeem2.2. Vergelijking van de twee systemenVaststellen CO2 plafond en normToewijzen aan nieuwkomersDe doelmatigheid van beide systemenDe systematiek van de Richtlijn2.3. Conclusie3. Toelichting op het Greenpeace rapport3.1. Inleiding3.2. Opmerking over Nederlandse toewijzingsplanOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28240Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 240Evaluatienota Klimaatbeleidnr. 68BRIEF VAN DE MINISTER VAN ECONOMISCHE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 14 december 20061. InleidingTijdens het Algemeen Overleg over het Nationale Toewijzingsplan broeikasgasemissierechten
2008–2012 op 15 juni 2006 zijn er vragen gesteld over een alternatieve
manier van toewijzen van de broeikasgasrechten. Het gaat hier om het toewijzen
op basis van een performance standard rate (PSR), ook wel het DSM-model genoemd.
Ook zijn er vragen gesteld over het rapport «Increasing the ambition
of the EU emissions trading» van Greenpeace.In deze brief wordt nader op de PSR methode ingegaan en een vergelijking
gemaakt met de bestaande methode van toewijzing. In het tweede deel wordt
het Greenpeace rapport besproken. De brief is in overleg met het Ministerie
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer opgesteld.2. Toelichting op het PSR systeem2.1. Het toewijzingssysteemBestaande toewijzingssystematiekHet emissiehandelssysteem zoals vastgelegd in de EG-richtlijn (nr. 2003/87/EG)
is gebaseerd op Cap & Trade. Dit wil zeggen dat er van te voren een absoluut
emissieplafond wordt vastgesteld, de hoeveelheid beschikbare emissieruimte
in absolute hoeveelheden verdeeld wordt over de deelnemende inrichtingen.
Dit laatste uitgedrukt in een concreet aantal emissierechten.Er is voor gekozen de toewijzing per inrichting voor een belangrijk deel
te baseren op de historische emissies (grandfathering). In de Nederlandse
nationale toewijzingsplannen (periode 2005–2007 én 2008–2012)
wordt daarnaast ook rekening gehouden met de verwachte groei van de productie
en de efficiencyfactor van de inrichting. Een inrichting die efficiënter
met zijn energie omgaat krijgt relatief meer rechten dan een vergelijkbare
minder efficiënte inrichting. Toewijzing op basis van een PSR-systeemDe toewijzing op basis van een PSR is niet gebaseerd op de historische
emissies, maar op basis van de gerealiseerde productie en normen per eenheid
product. Met een norm wordt bedoeld een hoeveelheid CO2 per eenheid
product (bijvoorbeeld x ton CO2 per ton staal). De norm wordt ook
wel een benchmark genoemd.De kern van dit systeem is dat inrichtingen die minder efficiënt
produceren dan de norm rechten zullen moeten kopen en bedrijven die efficiënter
dan de norm produceren rechten kunnen verkopen. Achteraf wordt gecontroleerd
hoe hoog de daadwerkelijke productie van een inrichting is en de hoeveelheid
broeikasgasemissierechten wordt daar dan op aangepast. Emissierechten verkopen
door minder te produceren is dan ook niet meer mogelijk.2.2. Vergelijking van de twee systemenVoor beide systemen geldt dat na afloop van een bepaalde periode de hoeveelheid
in te leveren rechten overeenkomt met de hoeveelheid emissies die een inrichting
heeft veroorzaakt. De bepaling van de hoeveelheid rechten die aan een inrichting
ter beschikking worden gesteld zijn onder de twee systemen echter wezenlijk
anders. Ook zijn de oplossingen voor de zogenoemde nieuwkomers structureel
verschillend. Vaststellen CO2 plafond en normIn het bestaande toewijzingssysteem (Cap & Trade) is van te voren
duidelijk hoeveel rechten er totaal beschikbaar zijn voor de gehele planperiode.
Dit geeft de overheid de absolute zekerheid dat het gestelde emissieplafond
ook daadwerkelijk wordt gehaald. Van te voren is bekend hoeveel rechten elke
inrichting krijgt, waardoor de bedrijven daar op in kunnen spelen. Hierdoor
ontstaat er ook een prikkel tot innovatie. De administratieve kosten zijn
relatief laag omdat er geen correcties achteraf nodig zijn. Daar staat tegenover
dat het opstellen van een Toewijzingsplan geen sinecure is. De toewijzing
is mede gebaseerd op verwachtingen van de productieomvang. Bij grote afwijkingen
kan dit gunstig dan wel ongunstig uitpakken voor een inrichting. Vooral bij
nieuwe inrichtingen kan het inschatten van de toekomstige productie moeilijk
zijn omdat emissiegegevens uit het verleden ontbreken. Een ander nadelig aspect
van deze methode zijn de windfall profits die gemaakt kunnen worden, d.w.z.
het doorberekenen van de emissierechtenprijs in de productprijs. Met name
bij de elektriciteitsproductiesector is dit het geval. Bij bedrijven die op
de wereldmarkt concurreren zal dit minder snel gebeuren omdat zij moeten concurreren
met ondernemingen die niet onder CO2 emissiehandel vallen.In het PSR-systeem wordt de norm van te voren vastgesteld maar de hoeveelheid
rechten wordt achteraf gecorrigeerd op basis van de werkelijke productie.
Voordeel van dit systeem is dat een inrichting nooit meer rechten krijgt dan
op basis van zijn productie gerechtvaardigd is. Ook de windfall profits zullen
verminderen omdat er minder opportunity costs zijn. Dat wil zeggen dat ook
de prijs van de (gratis verkregen) rechten in mindere mate wordt doorgerekend
in de productprijs. Het verminderen c.q. stoppen van de productie levert immers
geen rechten op die verkocht kunnen worden. Door van een (strenge) norm uit
te gaan worden efficiënte bedrijven beloond t.o.v. minder efficiënte
bedrijven. Dit zal ook tot een prikkel tot innovatie leiden. Daar komt bij
dat het opstellen van een Toewijzingsplan relatief eenvoudig is zodra de norm
is vastgesteld.Nadeel van dit systeem is dat er voor de overheid geen absolute zekerheid
is dat het CO2 plafond gehaald zal worden. Bij het vaststellen
van de normen zal wel rekening worden gehouden met de verwachte productie,
maar door de correcties achteraf op basis van de gerealiseerde productie kan
het plafond alsnog worden overschreden. Dit is op te vangen door bijvoorbeeld
elke twee jaar het normenstelsel bij te stellen, maar dat leidt weer tot onzekerheid
voor de bedrijven.Het vaststellen van de norm zal op Europese schaal moeten gebeuren en
dit is een niet te onderschatten exercitie, waarbij in de eerste plaatst de
discussie gevoerd zal moeten worden of het gaat om een CO2-norm
of een energie-efficiencynorm. Weliswaar lijkt een CO2-norm voor
de hand te liggen, maar dit zou bedrijven er toe kunnen brengen meer elektriciteit
te gaan gebruiken waardoor de elektriciteitsproductiesector weer meer CO2-rechten kan claimen op basis van de verhoogde productie. Met als gevolg
dat alle normen moeten worden aangepast om binnen het CO2 plafond
te blijven. Daarbij zal ongetwijfeld de discussie ontstaan of alle sectoren
hun norm moeten aanpassen door de groei van een enkele sector.Voor de elektriciteitssector is het vaststellen van een norm technisch
gezien nog relatief simpel omdat dit vrij eenvoudige productieprocessen zijn
waar veel over bekend is en het product eenduidig is (uitgedrukt in kWh).
Ook zijn centrales onderling relatief makkelijk te vergelijken. Er zal wel
een discussie ontstaan over de hoogte van de norm en of de norm brandstof
onafhankelijk moet zijn of dat er juist wel een onderscheid gemaakt moet worden
tussen de verschillende brandstoffen. Lidstaten met een elektriciteitsproductie
hoofdzakelijk gebaseerd op steenkool zitten heel anders in deze discussie
dan Lidstaten met veel gasinzet.Voor de procesindustrie is het vaststellen van de norm veel lastiger gezien
de vele verschillende processen die er zijn. Dit kan tot een langdurige, kostbare
exercitie leiden, tenzij er een eenvoudige benchmark systematiek ontwikkeld
kan worden. Een eenvoudig systeem is altijd grover, maar daarom niet makkelijker
om er binnen de EU overeenstemming over te bereiken.Toewijzen aan nieuwkomersDe toewijzing aan de zogenoemde nieuwkomers, dat wil zeggen bedrijven
of uitbreidingen van bedrijven die vlak voor of tijdens een planperiode onder
de emissiehandel gaan vallen is verschillend.Bij een Cap & Trade systeem kan besloten worden aan nieuwkomers geen
rechten toe te wijzen. In dat geval heeft het geen invloed op de totale emissieruimte.
Het is echter zeer de vraag of binnen Europa hiervoor gekozen gaat worden.
Als dit niet het geval is zal er ook aan nieuwkomers rechten moeten worden
toegewezen. Daarbij kan niet uitgegaan worden van historische gegevens, maar
moet worden uitgegaan van de verwachte productie. In vergelijk met de historische
gegevens voor bestaande bedrijven zit hier een grotere onzekerheid aan, bijvoorbeeld
ten aanzien van het aantal te hanteren draaiuren en het productievolume.Het toewijzen aan nieuwkomers is in een PSR-systeem eenvoudiger zodra
er een norm is vastgesteld. Het leidt wel automatisch tot een uitbreiding
van de emissieruimte.De doelmatigheid van beide systemenHet PSR-systeem is voor de economie als geheel minder doelmatig dan een
Cap & Trade systeem. In een PRS systeem worden de emissierechten duurder
dan in een cap & trade systeem. Dit wordt veroorzaakt doordat sommige
opties in een PSR-systeem niet worden benut (bijv. productievermindering)
en de prijsprikkel in de keten geringer is. Daardoor zullen er elders duurdere
maatregelen moeten worden genomen om aan de emissiedoelstelling te voldoen
waardoor de kosten in het totaal hoger uitvallen. Weliswaar zullen ook bij
een PSR-systeem de bedrijven hun productie efficiënter maken, maar de
vermindering van energie-intensieve producten is beperkter, omdat een bedrijf
niet voor elk extra product rechten hoeft aan te schaffen. Dit werkt als een
subsidie op productie. Bij een cap & trade systeem daarentegen zullen
bedrijven efficiënter gaan produceren en producten worden
duurder (grotere prijsprikkel in de keten), waardoor met name de energie-intensieve
producten minder zullen worden geconsumeerd.De systematiek van de RichtlijnEen PSR-systeem past niet in de huidige systematiek van de richtlijn.
Correcties achteraf (ex-post) omdat de productie zich anders ontwikkelt dan
van te voren ingeschat, is volgens de richtlijn niet toegestaan. De Europese
Commissie heeft dan ook alle Toewijzingsplannen uit de eerste handelsperiode
van Lidstaten die ex-post elementen bevatten op die punten niet goedgekeurd.
Hierover loopt nog een procedure, aangespannen door Duitsland bij het –
Europese – Gerecht van Eerste Aanleg. Voor een toewijzing op basis van
een PSR zal de richtlijn ingrijpend veranderd moeten worden.Ook zal invoeren van een PSR-systeem het koppelen van het EU-handelssysteem
aan andere (bestaande) handelssystemen bemoeilijken. De nu bestaande emissiehandelssystemen
in landen buiten de EU (VS, Noorwegen en Japan), zijn allemaal gebaseerd op
Cap & Trade. 2.3. ConclusieAan de huidige toewijzingsmethodiek kleven zeker de nodige nadelen. Een
deel van die nadelen kan worden opgelost door de invoering van een PSR-systeem.
Het PSR-systeem lijkt vooral van toepassing op de elektriciteitssector omdat
hier de norm het makkelijkst is vast te stellen. Een belangrijk voordeel is
dat daardoor ook de windfall profits die gemaakt worden, minder zullen zijn.
Maar juist voor deze sector is de inzet van de regering om te onderzoeken
of het mogelijk en wenselijk is rechten te veilen. Dit lijkt een nog effectievere
manier om de windfall profits aan te pakken en past binnen de huidige systematiek
van emissiehandel.Voor de industrie die op de wereldmarkt concurreert ligt het minder in
de rede de rechten te gaan veilen. Hier is de inzet dat bij het toewijzen
van de rechten gebruik zal worden gemaakt van benchmarks. Dit kan zowel binnen
een Cap & Trade- als een PSR-systeem. Een PSR-systeem alleen voor de industrie
heeft echter als nadeel dat het vaste CO2 plafond wordt losgelaten
en binnen de EU overeenstemming bereiken moet worden over de te hanteren normen.
Dit, zoals aangegeven, tenzij periodiek de PSR-normen wordt bijgesteld met
als gevolg onzekerheid aan de deelnemers. Het bereiken van overeenstemming
binnen de EU over de te hanteren normen zal een zeer lastige exercitie zijn.
Daar komt bij dat het om een fundamentele wijziging van de richtlijn gaat,
waarover binnen de Europese Unie ook overeenstemming moet zijn.In de komende discussie rond de herziening van de richtlijn zal Nederland
in ieder geval aandringen op het bereiken van een level playing field en zo
veel mogelijk harmonisatie over de uitvoering van het handelssysteem. Ook
het aansluiten van landen buiten de EU bij emissiehandel is van belang. Nederland
zal ook het toepassen van benchmarks bepleiten. Ten aanzien van een PSR is
de opstelling terughoudend gezien de bezwaren die aan dit systeem kleven.
Dit kan anders komen te liggen indien de gezamenlijke Europese industrie met
een uitgewerkt voorstel komt voor een PSR-systeem, waarbij de absolute doelstelling
niet in gevaar komt. Op die manier zullen de onzekerheden over de uitvoering
van dit systeem verminderd worden en zou de realisatie van een PSR-systeem
dichterbij kunnen komen. 3. Toelichting op het Greenpeace rapport3.1. InleidingGreenpeace heeft het rapport «Increasing the ambition of the EU
emissions trading» uitgebracht. Hierin wordt onderzocht:– In hoeverre de Nationale toewijzingsplannen er aan bijdragen dat
de Kyoto doelstelling van het betreffende land wordt gehaald.– In hoeverre het Europees emissiehandelssysteem low carbon intensive
technologies stimuleert.Het rapport geeft nader inzicht in het systeem van emissiehandel. Dit
heeft altijd meerwaarde en de uitkomsten van dit rapport zijn dan ook mede
input geweest bij de discussie rond emissiehandel. Onderstaande reactie op
het rapport van Greenpeace beperkt zich alleen tot dat deel dat over het Nederlandse
toewijzingsplan gaat.3.2. Opmerking over Nederlandse toewijzingsplanGreenpeace maakt de volgende opmerkingen over de invulling van de Nederlandse
Kyoto-doestelling. Achter elke opmerking vindt u een reactie van het Kabinet.– Nederland kan haar Kyoto doelstelling slechts halen door fors –
minimaal 50% – credits in het buitenland via Joint Implementation
en het Clean Development Mechanisme aan te kopen.Reactie.De constatering van Greenpeace is juist. Dit is een beleid dat diverse
Kabinetten al vanaf 1998 hebben ingezet en dat tot nu toe zeer kosteneffectief
is gebleken. Dit komt omdat Nederland tegen relatief lage kosten credits via
CDM en JI projecten hebben ingekocht. Het klopt dat de prijzen van de emissierechten
de laatste jaar zijn gestegen, dit heeft inmiddels geleid tot een beperkte
verhoging van het budget.– Greenpeace stelt dat bedrijfleven in Nederland een relatief minder
zware doelstelling is opgelegd dan sectoren buiten het Emissiehandelssysteem
zoals huishoudens en de transport.Reactie.Hier heeft Greenpeace gelijk in, maar het verschil is minder groot dan
in het rapport is weergegeven. In het kader van het klimaatbeleid is er per
sector een streefwaarde t.a.v. de broeikasemissies voor het jaar 2010 vastgelegd.
Het Kabinet heeft over de streefwaarden op 13 april 2006 een brief aan
de Tweede Kamer gestuurd1. Voor de industrie betekent
dit dat een beperkte groei van hun CO2-uitstoot ten opzicht van
het niveau van 1990 mogelijk is. Voor deze beperkte groei is gekozen om de
concurrentiepositie van de industrie, die veelal internationaal concurreert,
niet te veel te benadelen. Er is zo gezocht naar een goed evenwicht tussen
het behoud van de concurrentiepositie van Nederlandse industrie en de bijdrage
die de industrie moet leveren aan het behalen van de Kyoto-doelstelling. Met
het gevoerde beleid haalt Nederland ook de Kyoto afspraken.De Minister van Economische Zaken,J. G. Wijn XNoot1Kamerstukken II, 2005–2006, 28 240, nr. 43. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28240-68.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl