Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het concurrentiebeding; Nader voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20042005-28167, nr. D

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

27-05-2005

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

28167 nr. D

24-05-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Inhoud wetsvoorstelBetekenis concurrentiebedingBillijke vergoedingRechtsgrond billijke vergoedingAfzien van vergoeding en onbillijke benadelingGevolgen vergoeding voor werkgeverFunctioneel bereikBewijslastverdelingVoorwaardelijk ontslagRelatiebeding: inhoud en overgangsrechtRelatiebeding vs. concurrentiebedingKoppeling met procedure ex art. 7:685 BWOvergangsrecht en stilzwijgende verlenging contract bepaalde
tijdArtikel 7:653Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28167Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 167Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek
met betrekking tot het concurrentiebedingDNADER VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 24 mei 2005De memorie van antwoord gaf de commissie nog aanleiding tot het maken
van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende vragen.1. AlgemeenDe leden van de CDA-fractie hadden met belangstelling
kennisgenomen van de memorie van antwoord, maar waren door dit antwoord niet
overtuigd, noch van de noodzaak van het voorstel, noch van de juridische deugdelijkheid.De leden van de PvdA-fractie bedankten de
beide bewindslieden voor de uitvoerige en heldere beantwoording van de gestelde
vragen. Op onderdelen geeft deze inderdaad meer duidelijkheid, echter deze
duidelijkheid roept vervolgens weer vervolgvragen op.De leden van de VVD-fractie hadden met belangstelling
kennisgenomen van de memorie van antwoord. De memorie van antwoord heeft weliswaar
op een aantal door de VVD-fractie aan de orde gestelde punten verheldering
geboden, maar heeft (nog) niet de reserve die bij deze leden bestaat over
het wetsvoorstel, kunnen wegnemen. De leden van de VVD-fractie hadden nog
een aantal vragen, welke mede zijn geïnspireerd door de artikelen van
prof. mr. C.J. Loonstra in SMA van februari 2005 en mevr. mr. C.E. Dingemans
en de heer mr. M.P. van Broeckhuijsen in ArbeidsRecht van mei 2005.2. Inhoud wetsvoorstelBetekenis concurrentiebedingIn reactie op de vraag van de leden van de CDA-fractieover de praktische betekenis van het concurrentiebeding
verwijst de minister van Justitie thans naar een niet eerder in de stukken
genoemd, recenter onderzoek van Market Response Nederland B.V. uit 2002. Daaruit
zou blijken van aanzienlijke percentages arbeidsovereenkomsten met een concurrentiebeding. De leden van de CDA-fractie waren van mening, dat die percentages
onwaarschijnlijk hoog zijn. Mede daarom verzochten zij de minister het integrale
rapport aan de Kamer te doen toekomen.Overigens volgt in de visie van deze leden uit de in de memorie genoemde
gegevens, met inbegrip van genoemd rapport, niet, althans niet dwingend, dat
er een dringend probleem bestaat dat met dit wetsvoorstel wordt opgelost.In de memorie van antwoord stelt de regering dat het beding waarbij het
een uitzendkracht wordt verboden na afloop van de uitzendperiode in dienst
te treden bij de inlener noch een concurrentiebeding, noch een relatiebeding
is. De leden van de fractie van GroenLinks menen
echter dat zo'n beding de werknemer beperkt om na het einde van de arbeidsovereenkomst
als uitzendwerknemer «op zekere wijze werkzaam te zijn», en vragen
de regering haar standpunt nog eens te verduidelijken.Billijke vergoedingDe vraag of het wetsvoorstel een dringend probleem oplost, zou men kunnen
relativeren, indien het wetsvoorstel innerlijk consistent zou zijn en een
helder mechanisme zou scheppen, hanteerbaar in de rechtspraktijk. Op dat punt
waren de bij de leden van deCDA-fractie levende
grote twijfels niet verminderd.Kern van het voorstel is de verplichting – op straffe van nietigheid –
om bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst met de werknemer een billijke
vergoeding overeen te komen, te betalen bij het einde van het dienstverband.
Dat is geen schadevergoeding, aldus de memorie van antwoord. Het gaat om een
vergoeding voor de beperking in de vrijheid van arbeidskeuze om na het einde
van de arbeidsovereenkomst op zekere wijze werkzaam te zijn. Of er daadwerkelijk
schade wordt geleden is voor de nakoming van de verplichting tot betaling
van die vergoeding niet relevant.Daarmee is echter dogmatisch gezien aan die vergoeding niet het karakter
van een schadevergoeding ontnomen. Alleen al niet, omdat de werkgever en de
werknemer aan het begin van de arbeidsrelatie die vergoeding overeen moeten
komen en dus de vraag onder de ogen moeten zien wat alsdan een redelijke vergoeding zal zijn. Daarbij zullen zij niet kunnen
abstraheren van de alsdan te verwachten gevolgen –
lees: schade – voor de werknemer vanwege de beperkingen in zijn vrijheid
van arbeidskeuze. Welk ander houvast hebben partijen immers, nu de wet niets
zegt over de hoogte van die billijke vergoeding? Dat ook zo'n taxatie van
toekomstige schade een schier onmogelijke opgave is, is dan ook een groot
bezwaar tegen het voorgestelde systeem, zo vervolgden deze leden.Daarbij gaat de vergelijking met de ontbindingsvergoeding niet op. Deze
wordt immers altijd vastgesteld op een moment dat zowel partijen als de kantonrechter
én de geschiedenis van de arbeidsrelatie kennen én de omstandigheden
waaronder het dienstverband eindigt. Dat is echter niet het geval op het moment
dat partijen volgens dit wetsvoorstel een billijke vergoeding móeten
overeen komen, namelijk bij het begin van de arbeidsrelatie.Een ander verschil is, dat de kantonrechter bij de toepassing van art.
7:685 BW eerst een beslissing over de aangevoerde gewichtige reden moet nemen
en vervolgens over de vraag of een billijke vergoeding op haar plaats is.
Aangezien in het voorliggende wetsvoorstel het bestaan van het concurrentiebeding
afhankelijk is van de billijkheid van de overeengekomen vergoeding, beïnvloedt
het oordeel van de kantonrechter over die billijkheid rechtstreeks
het concurrentiebeding. Anders gezegd: het beding is onrechtmatig, tenzij
de overeengekomen vergoeding billijk is. Dat ligt dus dicht bij de figuur
waarin aan onrechtmatig handelen de onrechtmatigheid kan worden ontnomen door
de schade die uit dat onrechtmatig handelen voortvloeit, te vergoeden. Bovendien
wordt niet zelden als titel voor de ontbindingsvergoeding opgenomen in een
kantonrechtersbeschikking, dat deze dient om inkomensschade door een lagere
sociale uitkering dan het laatst genoten salaris, of een lager salaris bij
een nieuwe werkgever, alsmede pensioenschade te compenseren, aldus de leden
van de CDA-fractie.Indien de minister in reactie op het voorgaande zou opmerken, dat partijen
bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst enkel hoeven te bepalen wat zij op dát moment een redelijke vergoeding vinden en
de kantonrechter dat dus in een latere procedure ex tunc moet beoordelen,
rijst – opnieuw – de vraag welke rechtszekerheid het wetsvoorstel
dan biedt. Het is immers niet goed voorstelbaar, dat – zeker na een
ruim tijdsverloop – de oorspronkelijke vergoeding beide partijen bij
het einde van de arbeidsrelatie nog even billijk zal voorkomen.In dit verband begrepen de leden van de CDA-fractie niet waarom het irrelevant
is of de werknemer nog maar kort heeft gewerkt bij de werkgever of na het
einde van het dienstverband met pensioen gaat, factoren die immers in een
ontbindingsprocedure ook een rol spelen bij de bepaling van de hoogte van
de ontbindingsvergoeding. Het standpunt van de minister duidt er op, dat de
billijke vergoeding ziet op de beperking die de werknemer zich tíjdens
het dienstverband heeft moeten laten welgevallen. En zo bezien is de vergoeding
dan tóch weer een (gefixeerde) schadevergoeding.Al met al een veelheid van punten waarover partijen zich uiteindelijk
tot de rechter moeten wenden, die vervolgens in de wetstekst zelf geen houvast
heeft en in de parlementaire geschiedenis tot op dit moment evenmin.De leden hier aan het woord vroegen de bewindslieden dan ook aan de hand
van het voorgaande hun standpunt te verhelderen en overtuigend uiteen te zetten,
dat het wetsvoorstel niet zal leiden tot tal van procedures over nietigheid
en hoogte van de ooit overeengekomen vergoeding.In het kader van de billijke vergoeding, zo merkten de leden van de VVD-fractie op, antwoorden de bewindslieden in de memorie
van antwoord dat zij het risico van toename van juridische procedures niet
groot achten, hoewel de billijke vergoeding bepaald wordt door de omstandigheden
van het geval (MvA blz. 11, tweede alinea). Waarop baseert het kabinet dit
standpunt? Voorzover een overeengekomen vergoeding bij aanvang van het dienstverband
als billijk wordt aangemerkt zal dit, alleen al door het verloop van tijd,
aan het einde van het dienstverband in beginsel niet billijk meer zijn. Op
welk moment dient de vergoeding derhalve billijk te zijn, op het moment dat
de vergoeding wordt afgesproken of wanneer de vergoeding daadwerkelijk betaald
dient te worden? Is er voor elk van deze momenten een eigen beoordelingsmaatstaf?
Door slechts verloop van tijd zal het aantal procedures derhalve juist toenemen,
nu de rechter moet vaststellen dat een vergoeding niet
langer billijk kan worden geacht. Dit strookt niet met het standpunt
van het kabinet inzake de verwachting van beperkte risico's van toename van
het aantal procedures.De leden van de fractie van GroenLinks wilden
ten slotte nog terugkomen op de verhouding tussen de billijke vergoeding en
het bepaalde in art. 16 lid 3 WW. Deze leden wezen erop dat bij
de totstandkoming van art. 16, lid 3 nooit gesproken is over anticumulatie
van een concurrentiebedingvergoeding met de WW. Ook het UWV voert thans niet
als beleid om dergelijke vergoedingen met het recht op WW te verrekenen. Daarmee
is het argument dat zich over deze vraag nog geen rechter heeft uitgelaten
een onzinnig argument: het probleem doet zich immers niet voor en komt daarmee
ook niet voor de rechter. Begrepen deze leden het goed dat het kabinet nu
feitelijk, anders dan in de plenaire behandeling van dit wetsvoorstel in de
Tweede Kamer, zegt niet uit te zijn op wijziging van het (UWV-)beleid op dit
punt?Rechtsgrond billijke vergoedingDe door partijen overeen te komen billijke vergoeding komt, zo begrepen
de leden van de PvdA-fractie, de werknemer toe
omdat hij gedurende de looptijd van het beding de geografische en functionele
reikwijdte van het beding in acht dient te nemen. Of hij daarvan daadwerkelijk
last heeft en of hij daardoor daadwerkelijk schade lijdt is voor het ontstaan
van het recht op compensatie niet relevant. Kunnen de bewindslieden meedelen
wat in hun visie moet worden verstaan onder de term «looptijd van het
beding»? Ziet deze uitsluitend op de periode (van maximaal een jaar)
ná de verbreking van de arbeidsovereenkomst? Of «loopt»
een concurrentiebeding feitelijk vanaf het moment dat dit door de werknemer
wordt getekend en aldus als belemmering hangt boven zijn mogelijkheden om
elders tot positieverbetering te geraken? Zo dit laatste niet bedoeld wordt,
wat is daarvan dan de rechtvaardiging? Kunnen de bewindslieden in hun antwoord
op deze laatste vraag ook de oorspronkelijke doelstelling van het wetsvoorstel
betrekken om de balans meer te laten uitslaan in de richting van de door het
beding belemmerde werknemer? Wordt deze doelstelling naar hun oordeel ook
met het wetsvoorstel zoals het thans voorligt nog altijd gehaald?Afzien van vergoeding en onbillijke benadelingIn antwoord op eerdere vragen stelden de bewindslieden dat de werknemer
een vergoeding kan vragen wegens onbillijke benadeling bij afzien door de
werkgever van het concurrentiebeding. Als voorbeeld van een situatie waarin
dit aan de orde kan zijn, noemden zij de werknemer die een andere baan heeft
aanvaard tegen een lager salaris. Maar is, nog afgedacht van de feitelijke
reïntegratie van de werknemer, het opleggen van een concurrentiebeding
en dit vervolgens pas op de dag van opzegging weer intrekken, niet van zichzelf
al onzorgvuldig en daarmee naar de werknemer toe onbillijk, zo vroegen de
leden van dePvdA-fractie. Wordt deze door een
dergelijke handelswijze niet evenzeer onbillijk benadeeld, bijzondere omstandigheden
daargelaten, wanneer hij na ontslag uit een langjarig dienstverband en na
een last minute bevrijding van het concurrentiebeding geruime tijd werkloos
blijft, ondanks gerede inspanningen van zijn kant en ondanks het feit dat
de arbeidsmarkt door de intrekking van het beding voor hem weer geheel open
ligt?Gevolgen vergoeding voor werkgeverHet kabinet meent in antwoord op vragen van leden van de VVD-fractie,
dat de kosten als gevolg van het betalen van een vergoeding in een kennisgevoelig
bedrijf naar verwachting niet zodanig hoog zijn dat de continuïteit van
het bedrijf daarmee in gevaar zal worden gebracht. Dit riep bij de leden van
de CDA-fractie de vraag op of de kantonrechter
die gevolgen voor de continuïteit moet meewegen bij de beoordeling van
een verzoek tot matiging zijdens de werkgever, resp. van een verzoek van de
werknemer om verhoging. De minister kan dan antwoorden, dat de werkgever
dat maar moet incalculeren bij het aangaan van het beding, maar dat is geen
redelijk antwoord. Op dat moment kan de werkgever in redelijkheid zijn bedrijfsbelang
met een concurrentiebeding willen beschermen zonder te kunnen overzien wat
de consequenties van de vergoeding zullen zijn op een toekomstig moment dat
een werknemer opzegt. Dat klemt temeer, indien het om meerdere werknemers,
vaak sleutelfiguren, gaat. Zijn de bewindslieden het met de leden van de CDA-fractie
eens, dat dergelijke factoren door de kantonrechter in zijn beoordeling mogen
worden betrokken?In de memorie van antwoord, zo vervolgden de leden van deVVD-fractie, wordt gesproken over de vergoedingsplicht van de werkgever
ondanks het feit dat een werknemer in een geheel andere branche werkzaamheden
gaat uitvoeren. Indien een werkgever zich in dat geval niet gehouden acht
een vergoeding te betalen, dan zal de werkgever dit bij een rechter aanhangig
moeten maken en moeten aantonen dat de werknemer van andere mogelijkheden
in de branche van de werkgever heeft afgezien en dus niet is belemmerd in
zijn arbeidskeuze. De bewijslast drukt in dit geval onevenredig zwaar op de
werkgever, nu deze niet of zeer moeilijk kan aantonen dat een werknemer van
bepaalde mogelijkheden in dezelfde branche heeft afgezien. De werknemer kan
dit wel en op uiterst simpele wijze. Door echter de bewijsplicht bij de werkgever
te leggen, is dit onevenredig zwaar voor deze partij, hetgeen niet past in
de doelstelling van de wet om zorg te dragen voor een beter balans tussen
de belangen van werkgever en werknemer.Als een werknemer, met inachtneming van zijn concurrentiebeding, een nieuwe
baan vindt, maar voordat hij opzegt geeft de werkgever hem te kennen dat hij
geen beroep zal doen op het concurrentiebeding, dan kan de rechter beoordelen
dat de werkgever alsnog een vergoeding verschuldigd is. Let wel, de werkgever
heeft de werknemer reeds te kennen gegeven geen beroep te zullen doen op het
beding, waardoor dit komt te vervallen. De uitspraak van de rechter verandert
hier niets aan. Het resultaat is dat er een vergoeding betaald dient te worden
zonder dat er een concurrentiebeding is. Kan de minister uiteen zetten of
dit de bedoeling is, zo vragen de leden van de VVD-fractie.Functioneel bereikDe leden van de CDA-fractie merkten bij de
verplichting voor de werkgever om in de arbeidsovereenkomst nauwkeurig de
werkzaamheden van de werknemer te omschrijven waarvoor het beding geldt, het
volgende op. Begrepen deze leden het juist, dat niet alleen de verboden werkzaamheden
moeten worden omschreven, maar alle direct na aanvang van de arbeidsrelatie
te verrichten werkzaamheden? Begrepen zij het ook juist, dat alleen de direct
na aanvang daadwerkelijk te verrichten werkzaamheden mogen worden omschreven?
En wat, indien bij het aangaan van de arbeidsrelatie voorzien is, dat de werkzaamheden
zich – door opleiding en opgedane ervaring – zullen uitbreiden?
De leden hier aan het woord wezen erop, dat de wetstekst hoe dan ook niet
uitsluit, dat ook toekomstig te verrichten werkzaamheden, zelfs die in een
geheel andere functie, in het concurrentiebeding worden vermeld. Zij zagen
dus niet in hoe gesteld kan worden, dat het beding alleen gerelateerd kan
zijn aan de initieel te vervullen functie. Gaarne kregen zij van de minister
de nodige verheldering op dit punt.Het kabinet zegt in de memorie van antwoord, dat een geringe wijziging
geen aanleiding geeft tot het stellen van de eis dat de werknemer uitdrukkelijk
opnieuw in het concurrentiebeding moet bewilligen. Wat verstaat het kabinet
onder een geringe wijziging? Is dat een wijziging die niet is
een ingrijpende wijziging waardoor het beding aanmerkelijk zwaarder gaat drukken?
En wat indien door een opeenvolging van kleinere wijzigingen achteraf op enig
moment in die opeenvolging sprake zou zijn van een ingrijpende wijziging:
moet dan worden beoordeeld of het beding op dát moment zwaarder is
gaan drukken, of moet dat worden beoordeeld aan de hand van de situatie bij
het einde van het dienstverband?In het wetsvoorstel is opgenomen dat het concurrentiebeding opnieuw moet
worden overeengekomen indien de functie van de werknemer wordt gewijzigd (zie
memorie van toelichting blz. 10/11), zo vervolgen de leden van de VVD-fractie. Een beschrijving die niet voldoende nauwkeurig
is beschreven, leidt tot nietigheid. In de memorie van antwoord (blz. 7) wordt
nu gesteld dat er bij een geringe wijziging in de functie geen aanleiding
zal zijn het concurrentiebeding te moeten wijzigen. Maar naarmate in de overeengekomen
functie meer en meer wijzigingen worden aangebracht, zal er eerder aanleiding
zijn met de werknemer een nieuw concurrentiebeding overeen te komen.In de huidige jurisprudentie wordt een duidelijk standpunt ingenomen,
de Brabant/Van Uffelen-leer, HR 9 maart 1979, NJ 1979, 467. Deze leer
houdt in dat als er sprake is van een wijziging van functie van zo ingrijpende
aard dat daarmee het beding aanmerkelijk zwaarder op de werknemer gaat drukken,
het beding opnieuw schriftelijk dient te worden aangegaan, wil het in de nieuwe
functie zijn gelding behouden. Hoe verhoudt deze jurisprudentie zich met het
standpunt van de minister inzake «naarmate meer en meer wijzigingen»?
Is dit criterium voldoende om te kunnen oordelen dat een concurrentiebeding
opnieuw moet worden aangegaan? De leden van de VVD-fractie vroegen zich af
of de bewindslieden hiermee de rechtszekerheid bevorderen.De aankondiging van dit wetsvoorstel heeft, naar de leden van de PvdA-fractie begrepen hebben, nu al tot enige onrust
onder werkgevers geleid. Met name bestaat bij hen onduidelijkheid over de
vraag wanneer in geval van functieverandering het oversluiten van een concurrentiebeding
aan de orde dient te zijn. Kunnen de ministers nog eens uiteenzetten of het
wetsvoorstel hier nu een andere norm beoogt te stellen dan in het verleden
door de rechter is ontwikkeld, bijvoorbeeld in het nadien meermalen bevestigde
arrest Brabant/Van Uffelen (NJ 1979/467)? Zo ja, waar zit de wijziging dan
in?BewijslastverdelingDe leden van de CDA-fractie waren er niet
van overtuigd dat het billijk is – in het geval een werknemer opzegt
om werkzaam te zijn in een geheel andere branche, niet bestreken door het
concurrentiebeding – de werkgever te belasten met het bewijs, dat de
werknemer binnen de branche van de werkgever zonder moeite een vergelijkbare
baan had kunnen vinden, teneinde uit zijn vergoedingsplicht te worden ontslagen.
Het is immers de werknemer die kan aantonen binnen de branche van de werkgever
te hebben gezocht en belemmerd te zijn door het concurrentiebeding. Sluit
de minister uit, dat – indien de werkgever de bedoelde stelling opwerpt
en de werknemer deze slechts in algemene bewoordingen bestrijdt – deze
met het bewijs van het tegendeel wordt belast?Voorwaardelijk ontslagDe ministers sluiten uit, zo vervolgden de leden van deCDA-fractie, dat een werkgever de werknemer voorwaardelijk kan ontslaan
uit zijn concurrentiebeding, bijvoorbeeld omdat de werknemer te kennen heeft
gegeven bij een werkgever te willen gaan werken die in een ander deel van het land gevestigd is, of zelfs in het buitenland. De bewindslieden
gaan er vervolgens vanuit dat het beding in stand is gebleven, omdat de werkgever
de werknemer er aan hield, c.q. omdat de werknemer niet met verval van de
vergoeding instemde. De in het voorlopig verslag geschetste casuspositie ziet
uiteraard op de situatie dat de werkgever tijdig de werknemer laat weten hem
uit het beding te ontslaan (3b), c.q. de werknemer instemt met verval van
de vergoedingsplicht (3c). Het ontslag uit het concurrentiebeding zou in visie
van de leden van de CDA-fractie voorwaardelijk zijn in die zin, dat indien
de werknemer, wanneer hij ontslag neemt in de proeftijd bij de opvolgend werkgever
toch bij een concurrent in dienst treedt, het concurrentiebeding herleeft.
Indien dit niet mogelijk is, ligt hier dus een belangrijke mogelijkheid voor
misbruik door een werknemer. Hoe beoordelen de bewindslieden dit?Relatiebeding: inhoud en overgangsrechtHet wetsvoorstel, aldus de beantwoording, beoogt geen wijziging te brengen
in de ontwikkelde rechtspraktijk ten aanzien van het zogenaamde relatiebeding,
ofwel het verbod om eigener beweging relaties van de voormalige werkgever
te benaderen. Een belangrijk verschil met de thans geldende rechtspraktijk
is echter, zo merkten de leden van de PvdA-fractie
op, dat concurrentiebedingen inhoudelijk aan banden worden gelegd en van een
prijskaartje voorzien, welke beide elementen niet aan de orde zijn ten aanzien
van het actief benaderen van relaties. Hierdoor wordt het thans, meer dan
voorheen, voor alle betrokkenen van groot belang waar de scheidslijn tussen
beide typen bedingen ligt. Ondernemers zullen naar alle waarschijnlijkheid
onder de juridische beperkingen van het concurrentiebeding proberen uit te
komen door ruim geformuleerde relatiebedingen. Helderheid van de wetgever
vooraf is dan ook geboden.In dit verband baarde het antwoord van de bewindslieden (op een vraag
van de leden van Groen Links) dat het overgangsrecht in deze regeling niet
van toepassing is op relatiebedingen de leden van de PvdA-fractie enige zorg.
Uit eerdere antwoorden meenden zij immers begrepen te hebben dat het wetsvoorstel
nu juist geen wijziging wil brengen in de bestaande door de rechter ontwikkelde
leer ten aanzien van relatiebedingen. In dit verband hadden zij twee vragen
aan de ministers.Kunnen de bewindslieden de omvang en inhoud van het beding waar lid 8
op ziet nog eens helder uiteenzetten, bijvoorbeeld onder verwijzing naar in
deze relevante rechterlijke uitspraken?Is, wanneer de norm ongewijzigd blijft, het vraagstuk van overgangsrecht
niet buiten de orde? Zo ja, had het antwoord op de vraag van de leden van
Groen Links dan niet moeten luiden dat vraagstukken van overgangsrecht relevant
zijn voor het concurrentiebeding zelf, maar niet voor het daarvan afgescheiden
beding uit het achtste lid, nu het wetsvoorstel in de voor dat beding geldende
regels geen wijziging beoogt te brengen?De bewindslieden zijn niet duidelijk over de definitie van een relatiebeding:
gaat het om benaderen of onderhouden (lees: benaderen en/of benaderd worden)?
Dit laatste zou betekenen dat het relatiebeding een veel bredere werkingssfeer
heeft welke niet onder de bepalingen van het concurrentiebeding zou vallen.
Hoe breed of hoe smal is de werking van het relatiebeding? Aangezien de memorie
van antwoord geen antwoord geeft op deze vraag, zouden de leden van de VVD-fractie de vraag graag alsnog beantwoord zien.De regering stelt op bladzijde 12 van de MvA dat het «niet goed
mogelijk» is om bij CAO relatiebedingen te sluiten. De leden van de
fractie van GroenLinks wilden echter zo ver gaan
te stellen dat een relatiebeding uitsluitend bij schriftelijke arbeidsovereenkomst
kan worden gesloten, omdat het van belang is dat de werknemer zich realiseert
waar hij zich na afloop van de arbeidsovereenkomst aan te houden
heeft. Is het kabinet het hiermee eens?De leden van de fractie van GroenLinks bleven het van belang vinden dat
de kantonrechter in de ontbindingsprocedure bevoegd is te oordelen over de
werking van een relatiebeding. Zij meenden dat er uit overwegingen van proceseconomie
veel te zeggen is voor hun voorstel om aan de voorgestelde leden 5 en 6 van
art. 7:685 BW toe te voegen «dan wel een relatiebeding als bedoeld in
art. 653». Veelal zullen in de praktijk immers combinaties voorkomen
van concurrentiebedingen en relatiebedingen. Voorts zal het soms onduidelijk
zijn hoe een bepaald beding exact te duiden is. Daarom is het wenselijk dat
de ontbindingsrechter bevoegd zal zijn over beide type bedingen te oordelen.
De leden van de GroenLinks-fractie waren niet overtuigd door het antwoord
van de regering op die suggestie, namelijk dat een relatiebeding geen concurrentiebeding
is als bedoeld in art. 653. Dat staat namelijk expliciet in de wet en blijft
onverlet als het procesrechtelijke voorstel zou worden overgenomen.Relatiebeding vs. concurrentiebedingDe werknemer mag in het kader van een relatiebeding de klanten van zijn
vroegere werkgever niet benaderen. Gaat het daarbij uitsluitend om actief
handelen van de werknemer, zo vroegen de leden
van de CDA-fractie. En wat indien de nieuwe werkgever
een brochure uitbrengt aan o.a. klanten van de ex-werkgever waarin de nieuwe
werknemer wordt voorgesteld als de contactpersoon voor producten of diensten
die deze ook voor de vroegere werkgever verkocht? Overtreedt de werknemer
dan het relatiebeding indien hij zich aldus laat benaderen? Is dat dan een
onrechtmatige daad van de nieuwe werkgever, of ook van de werknemer? Indien
het beding omvat een verbod op het benaderen van én het onderhouden van enig (zakelijk) contact met de klanten van de vroegere
werkgever, is het dan geen toegelaten relatiebeding en toch een concurrentiebeding?Koppeling met procedure ex art. 7:685 BWHet kabinet merkt in antwoord op vragen zijdens de CDA-fractie op, dat in een beschikking van de kantonrechter de beslissingen
over ontbinding van de arbeidsovereenkomst en de beslissingen inzake het concurrentiebeding
van elkaar te onderscheiden zullen zijn. Dat is echter maar zeer de vraag.
Indien de werknemer in een nevenverzoek de verhoging van de vergoeding aan
de kantonrechter voorlegt, zal – indien de kantonrechter de beëindiging
van het dienstverband aan de werkgever verwijt – dit zowel een factor
zijn bij de toekenning van de ontbindingsvergoeding als bij de beoordeling
van de hoogte van de billijke vergoeding terzake van het concurrentiebeding.
De leden hier aan het woord konden niet inzien, dat de oordeelsvorming zich
daadwerkelijk laat onderscheiden, laat staan in twee afzonderlijke (financiële)
afwegingen laat neerslaan. Dat klemt temeer, indien de werkgever een dringende
reden aanvoert, subsidiair een wijziging in de omstandigheden als grond voor
de ontbinding. Consequentie van honorering van het primaire standpunt is immers,
dat de vergoedingsplicht vervalt (3a). De kantonrechter kan dat compenseren
in de ontbindingsvergoeding. Een derde situatie is die waarin de kantonrechter
op verzoek van de werknemer het concurrentiebeding in de nevenprocedure vernietigt
of beperkt, maar dit als het ware compenseert in een lagere ontbindingsvergoeding
voor de werknemer.De minister zou over deze laatste casusposities kunnen opmerken, dat de
kantonrechter dat niet mag, maar het zal uit de motivering van de beslissingen
niet blijken. Bovendien komt er in de eerste casuspositie nimmer
hoger beroep en in de tweede met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid
niet; voor de werkgever is immers het risico dat in hoger beroep er vervolgens
een verhoogde billijke vergoeding uit rolt zeer aanzienlijk. Gaarne vernamen
de leden van de CDA-fractie een reactie van de minister op het voorgaande.Overgangsrecht en stilzwijgende verlenging contract bepaalde
tijdIn jurisprudentie en literatuur wordt algemeen aanvaard dat in geval van
stilzwijgende verlenging van een contract een eventueel overeengekomen concurrentiebeding
eveneens stilzwijgend wordt verlengd. In het wetsvoorstel worden de concurrentiebedingen
die onder het huidige regime zijn overeengekomen, na inwerkingtreding van
het wetsvoorstel gerespecteerd (art. 213 Overgangswet). Geldt de respecterende
werking eveneens indien een contract voor bepaalde tijd na inwerkingtreding
stilzwijgend wordt verlengd, zo vroegen de leden van de VVD-fractie.Artikel 7:653Welk moment, zo wilden de leden van de VVD-fractie
weten, wordt precies bedoeld met het in art. 7:653 lid 3 genoemde «bij
gelegenheid van opzegging»? Is dat op het moment van de schriftelijke
opzeggingshandeling? Is het zo dat een kennisgeving die na de opzegging, maar
nog wel op de dag van opzegging, wordt gedaan wellicht toch als uiterlijk bij de opzegging als bedoeld in lid 3 onderdeel b van art.
7:653 kan worden beschouwd?Het kabinet stelt dat het uiteindelijk de rechter is die bepaalt of de
vergoeding van art. 7:653 BW valt onder art. 16 WW (verrekening vergoeding).
Is het niet zo dat het juist aan de wetgever is om de gewenste duidelijkheid
te verschaffen, zo vroegen de leden van de VVD-fractie tot besluit.De voorzitter van de commissie,Van de BeetenDe griffier van de commissie,Janssen XNoot1Samenstelling: Holdijk (SGP), Wagemakers (CDA), Witteveen (PvdA), De Wolff
(GL), Van de Beeten (CDA), (voorzitter), Broekers-Knol
(VVD), De Graaf (VVD), Kox (SP), Westerveld (PvdA), Engels (D66) en Franken
(CDA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20042005-28167-D.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl