Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Belastingplan 2003 Deel II - overig fiscaal pakket); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28608, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

23-09-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28608 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Veegwet1. Veegwet2. Woon-werkverkeer2. Woon-werkverkeer3. Reisafstand3. Reisafstand4. Buitengewone uitgaven4. Buitengewone uitgaven5. Verklaring arbeidsrelatie (VAR)5. Verklaring arbeidsrelatie (VAR)6. Autokostenforfait6. Autokostenforfait7. Leer-werktrajecten7. Leer-werktrajecten8. Reorganisatie belastingdienst8. Reorganisatie Belastingdienst9. Redactionele kanttekeningenOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 11 september 2002,
no. W06.02 0390/IV, met redactionele kanttekening die de Raad in
overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28608Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 608Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Belastingplan 2003 Deel II –
overig fiscaal pakket)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 11 september
2002 en het nader rapport d.d. 16 september 2002, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris van Financiën. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 5 september 2002, no.02.004099, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, mede namens de Minister
van Financiën, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet met memorie van toelichting tot wijziging van enkele
belastingwetten c.a. (Belastingplan 2003 Deel II-overig fiscaal pakket).Het voorstel omvat wijzigingen in verschillende belastingwetten die uit
het proces van voortdurende vereenvoudiging, opschoning en stroomlijning voortkomen
alsmede diverse beleidsinhoudelijke wijzigingen die op zichzelf geen afzonderlijk
wetsvoorstel rechtvaardigen.De Raad van State plaatst kanttekeningen bij de toelichting en de wijze
waarop enkele maatregelen technisch vorm hebben gekregen en adviseert het
voorstel op die punten aan te passen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 5 september
2002, nr. 02 004099, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 11 september 2002, nr. W06.02 0390/IV, bied ik
U hierbij aan.1. VeegwetIn het advies inzake de Vervolgwijzigingen in samenhang met de Belastingherziening
2001, welk voorstel aanvankelijk was aangeduid als Veegwet 2002, heeft de
Raad het volgende opgemerkt:«Wetgeving is een proces waarbij redactionele onvolkomenheden of
foutieve verwijzingen door het in elkaar grijpen van een groot aantal wettelijke
regelingen kunnen ontstaan. Deze onjuistheden raken de inhoud van de wettelijke
bepalingen niet. Het is van groot belang dat deze onjuistheden snel en duidelijk
kenbaar worden hersteld. Gelet op het grote aantal wijzigingen in de belastingwetgeving
zou een periodieke veegwet waarbij dergelijke technische onvolkomenheden systematisch
worden hersteld, een goede zaak zijn.De Raad is van oordeel dat in een dergelijke technische veegwet geen voorstellen
dienen te worden opgenomen die omstreden kunnen zijn. Dit zal zich snel voordoen
bij voorstellen van inhoudelijke aard. Indien na de inwerkingtreding
van een nieuw regime ervaringen met dat regime worden opgedaan die de aanleiding
vormen voor een inhoudelijke aanpassing, zal dan ook nagenoeg steeds een afzonderlijke
wijziging van de heffingswet noodzakelijk zijn. Daarbij komt dat het bijeenbrengen
in een veegwet van zowel technische als inhoudelijke voorstellen die bovendien
betrekking kunnen hebben op verschillende heffingswetten, druk kan leggen
op de besluitvorming. Deze druk dient vermeden te worden.» (Kamerstukken
II 2001/02, 28 487, A, punt 1).In het nader rapport merkt de staatssecretaris op dat hij uit de opmerkingen
van de Raad afleidt dat de aanduiding «Veegwet 2002» in het intitulé
en de memorie van toelichting suggesties kan oproepen die hij niet beoogt.
De opmerkingen van de Raad zijn voor hem reden geweest het intitulé
aan te passen en in de memorie van toelichting niet meer de term veegwet te
gebruiken.De Raad blijft het echter een goede zaak achten, indien periodiek en systematisch
de belastingwetgeving uit hoofde van niet omstreden vereenvoudiging, schonen
en stroomlijning wordt gewijzigd en technische onvolkomenheden worden hersteld.
Het incidenteel aanhangen van dergelijke wijzigings- en herstelbepalingen
aan wetsvoorstellen waarmee die bepalingen geen directe relatie hebben, doet
afbreuk aan de kenbaarheid van die bepalingen. In een afzonderlijk wetsvoorstel
inzake «technische aanpassingen» dat met de behandeling van het
belastingplan zou kunnen meelopen, zouden niet omstreden inhoudelijke wijzigingsvoorstellen
en de in de voorafgaande periode geconstateerde technische onvolkomenheden
systematisch kunnen worden opgenomen. Het Belastingplan 2003 Deel II vertoont
veel trekken van een zodanig voorstel.In deze opzet, die eerder bij het (gesplitste) Belastingplan 2000 gevolgd
is, zou het passen het voorstel tot wijziging van de Comptabiliteitswet, dat
thans in het voorstel tot vaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie
van Financiën (IXB) voor het jaar 2003 staat, in dit wetsvoorstel op
te nemen.De Raad adviseert in de toelichting op deze aspecten in te gaan.1. VeegwetDe Raad geeft aan, tegen de achtergrond van de door hem belangrijk geachte
kenbaarheid van het karakter van de bepalingen die worden opgenomen in een
wetsvoorstel, het een goede zaak te vinden dat als onderdeel van het belastingplan
een afzonderlijk wetsvoorstel meeloopt met daarin niet omstreden inhoudelijke
wijzigingsvoorstellen en in de voorafgaande periode geconstateerde technische
onvolkomenheden. Het doet mij genoegen dat de Raad van oordeel is dat het
wetsvoorstel wijziging van belastingwetten c.a. (Belastingplan 2003 Deel II –
overig fiscaal pakket) (hierna: Belastingplan 2003 Deel II) veel trekken van
een zodanig voorstel vertoont. In het verlengde van deze opzet merkt hij op
dat het zou passen het voorstel van wijziging van de Comptabiliteitswet niet
op te nemen in de Begrotingswet, maar deel uit te laten maken van Belastingplan
2003 Deel II. In het kader van deze opmerking van de Raad is de wijziging
van de Comptabiliteitswet opgenomen in het Voorstel van wet tot wijziging
van diverse wetten op het terrein van Financiën, teneinde wetstechnische
gebreken te herstellen of andere wijzigingen van ondergeschikte aard aan te
brengen, alsmede intrekking van een wet die geen feitelijke betekenis meer
heeft (Reparatiewet I Financiën) dat binnenkort ter advisering naar de
Raad zal worden verstuurd.2. Woon-werkverkeerIn de omschrijving van het regelmatig woon-werkverkeer in de artikelen
3.7 en 3.88 van de Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet IB 2001) is de voorwaarde
van «plegen te reizen» centraal in de definitie van regelmatig
woon-werkverkeer opgenomen. Op grond daarvan behoefde het plegen te reizen
niet telkens als afzonderlijke voorwaarde te worden genoemd bij de verschillende
regelingen terzake van reiskosten. Voorgesteld wordt deze voorwaarde op grond
van praktische motieven te vervangen door een formulering die gekoppeld is
aan het aantal dagen dat in een kalenderjaar heen en weer is gereisd. Voor
de reisaftrek (artikel 3.87 Wet IB 2001) is op dit punt geen wijziging in
de omschrijving gebracht. De Raad merkt op, dat daardoor een verschil in omschrijving
is ontstaan dat tot een verschillende uitleg van het begrip «regelmatig
woon-werkverkeer» kan leiden. Op grond van de voorwaarde van «plegen
te reizen» wordt een reispatroon ook over de grens van het kalenderjaar
heen beoordeeld. De enkele voorwaarde van het in een kalenderjaar op 60 dagen
of meer reizen tussen de woning of verblijfplaats en de plaats van werkzaamheden
ontneemt echter het karakter van regelmatig woon-werkverkeer aan het reizen
indien aan het begin of einde van een kalenderjaar weliswaar volgens een vast
reispatroon wordt gereisd maar niet aan het 60-dagencriterium wordt voldaan.
Uit de toelichting blijkt niet dat deze verruiming van het niet-regelmatig
woon-werkverkeer is beoogd, aangezien alleen wordt gesteld dat de zogenoemde
40-dagenregeling wordt verruimd naar een 60-dagenregeling.De Raad adviseert de definitie van «regelmatig woon-werkverkeer»
opnieuw te bezien.2. Woon-werkverkeerDe Raad maakt opmerkingen over de nieuwe definitie van «regelmatig
woon-werkverkeer». Deze nieuwe omschrijving is van belang voor de regeling
van de aftrek voor het woon-werkverkeer van de ondernemer/zelfstandige die
voor dat verkeer gebruik maakt van een auto die tot zijn privé-vermogen
behoort. De nieuwe omschrijving is voorts van belang in het kader van de toepassing
van de zogenoemde autokostenfictie waar in bepaalde gevallen ook een deel
van het woon-werkverkeer als privé-gebruik wordt aangemerkt. De nieuwe
omschrijving is evenwel bewust niet van toepassing bij de reisaftrek waarvoor
een werknemer in aanmerking komt die voor zijn woon-werkverkeer gebruik maakt
van openbaar vervoer. Voor de toepassing van de reisaftrek blijven de thans
geldende criteria gehandhaafd, zoals deze thans zijn opgenomen in artikel
3.88 Wet inkomstenbelasting 2001 (hierna: Wet IB 2001) en in verband met het
vervallen van de fietsaftrek volgens dit voorstel worden opgenomen in artikel
3.87. Het optrekken van de 40-dagenregeling naar een 60-regeling zou voor
de reisaftrek namelijk nadelig zijn voor de belastingplichtige die wel voldoet
aan het 40-dagencriterium maar niet aan het 60-dagencriterium. Het vervangen
van het element «plegen te reizen» door een telling van het aantal
dagen dat daadwerkelijk in het kalenderjaar is gereisd, zou bij de reisaftrek
ook nadelig kunnen uitpakken voor de belastingplichtige werknemer die tegen
het einde van het jaar een nieuwe dienstbetrekking aanvaardt, of in het begin
van het jaar van dienstbetrekking verandert. Aangezien met de aanpassing van
de omschrijving een versoepeling en geen beperking wordt beoogd, is de wettekst
zodanig geformuleerd dat het in het nieuwe artikel 1.10 gedefinieerde begrip
«regelmatig woon-werkverkeer» niet voorkomt in artikel 3.87. In
artikel 3.87 wordt wel het begrip «reisafstand» gehanteerd dat
in het nieuwe artikel 1.10 is gedefinieerd.3. ReisafstandOp grond van de wetsystematiek geldt het begrip reisafstand zoals dit
in artikel 1.10 Wet IB 2001 wordt omschreven ook voor artikel 6.17, eerste
lid, onderdeel e, Wet IB 2001. De omschrijving in artikel 1.10 Wet IB 2001
sluit echter niet aan voor de bepaling van de in aanmerking te nemen reisafstand
bij het regelmatig bezoeken bij ziekte of invaliditeit.De Raad adviseert in dit licht artikel 1.10 Wet IB 2001 opnieuw te bezien.3. ReisafstandDe Raad merkt terecht op dat de omschrijving van artikel 1.10 Wet IB 2001
niet aansluit voor de bepaling van de in aanmerking te nemen reisafstand bij
het regelmatig bezoeken bij ziekte of invaliditeit.Een wijziging in de toepassing van artikel 6.17 van de wet is niet beoogd
en daarom wordt in artikel 6.17 de term «reisafstand» vervangen.4. Buitengewone uitgavenVoorgesteld wordt een forfaitaire regeling te treffen met betrekking tot
de kwalificatie als buitengewone uitgaven van een deel van de eigen bijdragen
uit hoofde van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (artikel 6.18, eerste
lid, onderdeel d, Wet IB 2001). 25 procent van de eigen bijdragen kwalificeren
als zodanig. Het percentage van 25 is bepaald aan de hand van
het huidige gebruik van de regeling. Grosso modo resulteert het forfait voor
het totaal van de doelgroep in eenzelfde aftrek als onder de huidige regeling.De Raad merkt op dat deze wijze van bepaling van het forfait ertoe leidt
dat een aanzienlijk deel van de doelgroep wordt geconfronteerd met een lagere
buitengewone uitgavenaftrek. Het bereiken van een eenvoudig toepasbare regeling
waartegen ook geen tegenbewijs mogelijk is, vergt een zorgvuldige afweging
van in het bijzonder het belang van degenen die in de aftrekmogelijkheden
worden beperkt. Deze afweging slaat in het algemeen door naar een forfaitaire
regeling waarbij de aftrekmogelijkheid niet exact op het gemiddelde wordt
bepaald maar op één dat op de hogere aftrekbedragen is afgestemd.De Raad adviseert het forfaitaire percentage te heroverwegen.4. Buitengewone uitgavenDe Raad merkt op dat de in het Belastingplan 2003 Deel II opgenomen forfaitaire
regeling, waarbij een percentage van 25% van de eigen bijdrage uit hoofde
van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten aftrekbaar wordt gesteld als buitengewone
uitgave, ertoe leidt dat een aanzienlijk deel van de doelgroep wordt geconfronteerd
met een lagere aftrek. De Raad wijst erop dat het belang van een eenvoudige
regeling, waartegen geen tegenbewijs mogelijk is, zorgvuldig moet worden afgewogen
tegen het belang van degenen die in hun aftrekmogelijkheden worden beperkt.Het voorstel voor het invoeren van een forfaitaire regeling is ingegeven
door een zowel bij belastingplichtigen als binnen de uitvoeringspraktijk bestaande
behoefte aan eenduidige en eenvoudig toepasbare regelgeving. Bij de bepaling
van het percentage is als uitgangspunt genomen dat het forfait voor de gebruikers
van de huidige regeling grosso modo in eenzelfde aftrek resulteert als nu.
De Raad constateert terecht dat hieruit voortvloeit dat een deel van de huidige
gebruikers er ten opzichte van de huidige regeling op achteruit kan gaan,
terwijl een ander deel van die groep recht krijgt op een hogere aftrek. Van
veel groter belang acht ik echter dat een deel van de doelgroep bij de huidige
regeling geen of beperkter gebruik maakt van de mogelijkheid om een deel van
de eigen bijdrage als buitengewone uitgave op te voeren, omdat de huidige
regeling zeer gecompliceerd is. Het belang van de doelgroep die behoefte heeft
aan een eenvoudige regeling is afgewogen tegen het belang van degenen die
in hun aftrekmogelijkheden worden beperkt.Een tegenbewijsregeling voor mensen die kunnen aantonen dat een groter
deel van de eigen bijdrage AWBZ ziet op medische kosten, acht ik geen oplossing.
Het in de totale kosten begrepen bedrag aan medische kosten is namelijk –
net als onder het huidige regime – voor de belastingplichtige niet goed
bepaalbaar. Mede daarom is in de jurisprudentie de bijzondere lijn ontwikkeld
om de volledige eigen bijdrage tot de medische kosten te rekenen en daarop
vervolgens de voor de belastingplichtige geldende besparing op kosten van
huisvesting en voeding in mindering te brengen. Ik ben van mening dat met
deze bijzondere methode, het daadwerkelijke deel van de medische kosten niet
beter wordt benaderd dan in de voorgestelde forfaitaire regeling. De forfaitaire
regeling heeft overigens het voordeel van de eenvoud, omdat anders iedereen
toch weer – al is het maar voor de zekerheid – de gehele berekening
gaat maken en onzekerheid blijft bestaan of de regeling optimaal is toegepast.5. Verklaring arbeidsrelatie (VAR)De belastingplichtige die een VAR-beschikking heeft waarin is opgenomen
dat hij zijn werkzaamheden als artiest of beroepssporter verricht voor rekening
en risico van de onderneming van een Nederlandse vennootschap waarin hij een
aanmerkelijk belang heeft, wordt voor de loonbelastinginhouding niet als artiest
of beroepssporter aangemerkt (artikel 5a, tweede lid, van de Wet op de loonbelasting
1964 (Wet LB 1964)). De beperking tot in Nederland gevestigde vennootschappen
wordt gemotiveerd door de opmerking dat dit voorkomt dat de inning van de
in Nederland verschuldigde belasting in situaties waarin een in het buitenland
gevestigde vennootschap is tussengeschoven, lastiger zou worden. De Raad wijst
voor binnen de Europese Gemeenschap gevestigde vennootschappen op de Richtlijn
van 15 juni 2001, nr.2001/44/EG, van de Raad van de Europese Unie
met betrekking tot de wederzijdse bijstand inzake de invordering van onder
meer de directe belastingen1, waardoor de invorderingsproblemen
ten aanzien van die vennootschappen door de invorderingsbijstand van een andere
orde zijn dan de invorderingsproblemen ten aanzien van in niet-lidstaten gevestigde
vennootschappen.De Raad adviseert in de toelichting uiteen te zetten welke objectieve
en redelijke gronden bestaan om de afgifte van een VAR beschikking niet tevens
open te stellen voor vennootschappen die binnen de lidstaten zijn gevestigd.5. Verklaring arbeidsrelatie (VAR)De Raad adviseert in de toelichting meer uitvoerig op te nemen waarom
een VAR-beschikking als bedoeld in artikel 3 157 Wet IB 2001, waarin
is verklaard dat de werkzaamheden als artiest of beroepssporter voor rekening
zijn van een buitenlandse vennootschap, niet doorwerkt naar de loonbelasting.
Gelet op de recente Richtlijn met betrekking tot wederzijdse bijstand inzake
de invordering van ondermeer de directe belastingen, vergt zulks een objectieve
en op redelijke gronden gebaseerde motivering.Het oude tweede lid, onderdeel a, van artikel 5a van de Wet op de loonbelasting
1964 strekte ertoe de aldaar geregelde zelfstandigheidsverklaring alleen aan
binnenlandse artiesten en beroepssporters toe te kennen. In het gewijzigde
onderdeel a wordt het systeem van zelfstandigheidsverklaringen vervangen door
dat van de Verklaring arbeidsrelatie, zonder dat essentiële verandering
in de werking van het systeem is beoogd. Aan buitenlandse artiesten en beroepssporters
die als zelfstandige optreden, werd in het verleden geen zelfstandigheidsverklaring
afgegeven om heffings- en invorderingsproblemen te voorkomen. Om dezelfde
redenen wordt ook nu de beperking aangebracht dat de VAR-beschikking betrekking
moet hebben op een Nederlandse vennootschap.Op grond van de meeste door Nederland gesloten belastingverdragen heeft
Nederland het heffingsrecht over artiesten- en sportersbeloningen, indien
het optreden of de sportbeoefening in Nederland plaatsvindt. Aangezien het
gaat om vaak zeer kortdurende overeenkomsten en vele wisselende opdrachtgevers
kan de heffing en invordering over deze beloningen alleen zeker worden gesteld
door een systeem van inhouding van loonbelasting. Zou daarvan worden afgezien,
dan zou de weg moeten worden bewandeld van het na afloop van het kalenderjaar
uitreiken van een aangiftebiljet aan een buitenlandse belastingplichtige persoon –
die vervolgens een voor hem in een vreemde taal gesteld biljet moet invullen
en retourneren. Slechts als dat biljet wel goed wordt ingevuld, teruggestuurd
en vervolgens een aanslag wordt opgelegd, kan eventueel de door de Raad genoemde
Richtlijn in beeld komen. Het zijn deze praktische overwegingen die er de
dragende grond voor zijn om bij artiesten en beroepssporters die een eigen
vennootschap hebben, de loonbelastingheffing achterwege te laten wanneer de
aan hen afgegeven VAR beschikking betrekking heeft op een Nederlandse vennootschap.6. AutokostenforfaitVoorgesteld wordt de bijtelling uit hoofde van de autokostenfictie in
geval van het ter beschikking stellen van een bestelauto die niet privé
maar alleen voor woon-werkverkeer wordt gebruikt, in de loonbelastingsfeer
af te wikkelen (artikel 11a, tweede lid, Wet LB 1964). De bijtelling wordt
daarbij als eindheffingsbestanddeel aangemerkt zodat de belastingheffing buiten
de werknemer om zal gaan.Deze wijze van heffing zou voor het gehele terrein van het ter beschikking
stellen van auto's een aanmerkelijke vereenvoudiging betekenen en de conflictgevoeligheid
van de regeling beperken.De Raad adviseert toe te lichten om welke redenen (thans) slechts een
beperkte toepassing wordt gegeven aan de eindheffing voor de gevallen waarin
een auto ter beschikking wordt gesteld en tevens aan te geven of uitbreiding
van deze heffingswijze wordt voorzien.6. AutokostenforfaitDe Raad merkt op dat het aanmerken van de bijtelling als eindheffingbestanddeel
voor alle ter beschikking gestelde auto's een aanmerkelijke vereenvoudiging
zou betekenen en dat de conflictgevoeligheid van de regeling door deze wijze
van heffen wordt beperkt.Bij besluit van 24 mei 2002, DGB 2002/2794M, onder meer gepubliceerd in
V-N 2002/28.13, is bepaald dat op verzoek de bijtelling voor bestelauto's
die kwalificeren voor de 10%-regeling en alleen voor woon-werkverkeer worden
gebruikt, als eindheffingbestanddeel kan worden aangemerkt. Met de voorgestelde
wetswijziging wordt bovengenoemd besluit gecodificeerd. Het in de eindheffing
betrekken van alle ter beschikking gestelde auto's zal aan de orde komen bij
het onderzoek naar vereenvoudiging van de regelgeving voor het woon-werkverkeer,
zoals aangekondigd in het Strategisch Akkoord.7. Leer-werktrajectenVoorgesteld wordt de leerbedrijven die het buitenschoolse gedeelte van
een leer-werktraject voor scholieren uit het voorbereidend middelbaar beroepsonderwijs
verzorgen, een afdrachtvermindering te verlenen. De Raad merkt op dat met
dit voorstel een grens wordt overschreden, omdat de afdracht van door het
leerbedrijf uit anderen hoofde ingehouden loonbelasting op grond van het voorstel
mag worden verminderd met een subsidiebedrag voor leerlingen die niet in dienstbetrekking
staan tot het leerbedrijf. Er wordt op deze wijze als het ware een rekening-courantverhouding
tussen de staat en het leerbedrijf gecreëerd waarop enerzijds de af te
dragen loonbelasting en anderzijds de te ontvangen subsidies, die geen enkele
relatie hebben met de belastingheffing, worden geboekt. Het overschrijden
van dergelijke grenzen dient niet plaats te vinden. De enkele omstandigheid
dat een leer-werktraject een vorm van duaal leren is, rechtvaardigt deze grensverlegging
niet, omdat het gaat om geheel verschillende groepen van betrokkenen. Bovendien
is bij de andere vormen van de afdrachtvermindering onderwijs van wezenlijke
betekenis dat degene voor wie de afdrachtvermindering wordt genoten, werknemer –
en arbeidsproductief – is. Bij het sluiten van een leer-werkovereenkomst
staat het bieden van een praktijkopleidingsplaats voorop.De Raad adviseert deze regeling opnieuw te bezien.7. Leer-werktrajectenDe Raad stelt dat met betrekking tot de voorgestelde uitbreiding van de
afdrachtvermindering onderwijs met de categorie vmbo-leerlingen een grens
wordt overschreden nu een dergelijke leerling niet in dienstbetrekking is
en derhalve geen loonheffing verschuldigd is.Enerzijds ben ik met de Raad van mening dat hier in zekere zin sprake
is van een grensoverschrijding, omdat een afdrachtvermindering in het leven
wordt geroepen met betrekking tot een categorie personen die niet in dienstbetrekking
is. Een dergelijke grensoverschrijding heeft overigens al eerder, maar dan
op een andere wijze, plaatsgevonden. Twee van de reeds bestaande afdrachtverminderingen,
te weten de afdrachtvermindering scholing en de ARBO-afdrachtvermindering,
knopen namelijk ook niet aan bij het begrip «werknemer», maar
bij het veel ruimere begrip «bij de inhoudingsplichtige werkzame personen».
Voorgaande heeft tot gevolg dat die afdrachtverminderingen toegepast kunnen
worden ten aanzien van personen die niet in dienstbetrekking zijn bij de inhoudingsplichtige,
doch daar wel werkzaam zijn (zoals uitzendkrachten).Anderzijds merk ik op dat, hoewel de afdrachtvermindering onderwijs voor
vmbo-leerlingen van toepassing is met betrekking tot personen die niet in
dienstbetrekking tot de inhoudingsplichtige staan, er wel degelijk een nauwe
relatie is met kosten die worden gemaakt ten aanzien van personen waarbij
wel sprake is van een dienstbetrekking. De afdrachtvermindering voor vmbo-leerlingen
moet de leer-werkbedrijven namelijk stimuleren mee te werken aan leer-werktrajecten
door een tegemoetkoming in de kosten van de begeleiding en opleiding van deze
leerlingen. Genoemde kosten zijn aanzienlijk en bestaan met name uit loonkosten
van werknemers die zich feitelijk met de begeleiding en opleiding van de vmbo-leerlingen
bezig houden. In de besluitvorming met betrekking tot de invoering van de
voorgestelde uitbreiding van de afdrachtvermindering onderwijs met de categorie
vmbo-leerlingen heeft dit laatste een doorslaggevende rol gespeeld.8. Reorganisatie belastingdienstDe Raad merkt op dat artikel 3 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen
(AWR) reeds een ruime delegatie aan de minister kent terzake van de bepaling
van de bevoegdheid van de directeuren, inspecteurs en ontvangers, alsmede
van de inrichting van de belastingdienst. De Raad adviseert in de toelichting
uiteen te zetten welke uitbreiding van deze delegatie met het voorgestelde
artikel 3, tweede lid, AWR wordt beoogd.Tevens adviseert de Raad toe te lichten om welke reden de uitdrukkelijke
bepaling die in artikel 3, eerste lid, AWR wordt voorgesteld, noodzakelijk
is gelet op de ruime delegatie die in artikel 3, tweede lid, wordt opgenomen.Ten slotte merkt de Raad op dat het voorstel om artikel 26, derde lid,
AWR te laten vervallen niet overtuigend is gemotiveerd, aangezien de vraag
welke inspecteur bevoegd is, zich ook na de reorganisatie, voorzover daarvan
uit de toelichting een beeld is te krijgen, kan blijven voordoen.De Raad adviseert de toelichting op deze punten aan te vullen.8. Reorganisatie BelastingdienstDe Raad maakt enkele opmerkingen over de voorgestelde wijzigingen naar
aanleiding van de reorganisatie van de Belastingdienst. De bestaande delegatie
aan de minister in artikel 3, eerste lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen
(hierna: AWR) is steeds uitgelegd in die zin dat daarmee de bevoegdheid van
de directeur, inspecteur of ontvanger naar geografische bepaaldheid dan wel
functionaliteit wordt bepaald en beperkt. In de nieuwe opzet van de Belastingdienst
wordt deze beperkte competentie als (te) weinig flexibel ervaren. Ter onderstreping
van deze nieuwe uitgangssituatie wordt voorgesteld in het eerste lid van artikel
3 op te nemen dat de bevoegdheid van de inspecteur niet langer aan geografische
beperkingen is onderworpen. Door de nieuwe opzet van artikel 3, eerste lid,
van de AWR in verbinding met artikel 2, derde lid, onderdeel b, van de AWR
komt de zin te ontvallen aan artikel 26, derde lid, van de AWR, dat bepaalt
dat het beroep niet kan betreffen de toepassing van de wettelijke bepalingen
betreffende de vraag welke inspecteur bevoegd is. De delegatiebepaling in
artikel 3, tweede lid, van de AWR wordt voorgesteld, omdat het – gegeven
de landelijke competentie van de inspecteur – uit een oogpunt van ordelijkheid
en transparantie wenselijk is dat wordt aangegeven onder welke inspecteur
de individuele belastingplichtige ressorteert, met andere woorden tot welke
inspecteur de belastingplichtige zich moet richten voor zijn fiscale aangelegenheden.
Immers, ondanks dat de inspecteur in beginsel landelijk bevoegd is, zullen
de werkprocessen binnen de Belastingdienst aan individuele inspecteurs worden
toebedeeld. De flexibeler regelgeving maakt wijzigingen in de werkpakketten
eenvoudiger, waardoor de Belastingdienst slagvaardiger zal kunnen optreden.
Teneinde duidelijkheid aan de belastingplichtige te bieden zal bij ministeriële
regeling worden aangegeven onder welke inspecteur de belastingplichtige ressorteert.Naar aanleiding van de door de Raad gemaakte opmerkingen en de suggestie
de toelichting op deze punten te verduidelijken, is de toelichting op deze
onderdelen aangescherpt.9. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.9. Redactionele kanttekeningenDe suggestie van de Raad om in artikel VII, onderdeel B, de naheffingsbepaling
in artikel 12a van de Wet op de belasting van personenauto's en motorrijwielen
1992 af te stemmen op artikel 20, tweede lid, van de AWR, heb ik niet overgenomen.
In laatstbedoelde bepaling is geregeld dat een naheffingsaanslag kan worden
opgelegd aan een ander dan de belastingplichtige indien die ander bepalingen
van de belastingwet niet heeft nageleefd waardoor te weinig belasting is geheven.
Genoemd artikel 12a heeft echter een verdergaande strekking. Dit artikel regelt
ook de naheffingsmogelijkheid in gevallen waarin de belastingplichtige en
degene die de bepalingen van de belastingwet niet heeft nageleefd, dezelfde
zijn. Ook regelt dit artikel dat de naheffingsaanslag kan worden opgelegd
aan degene onder wiens periode van houderschap weliswaar de ombouw niet feitelijk
heeft plaatsgevonden – maar eerder – , maar die wist
of behoorde te weten dat de verschuldigde belasting niet was voldaan.Aan de tweede redactionele kanttekening van de Raad is gevolg gegeven.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De waarnemend Vice-President van de Raad van State,E. L. BergIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de bijbehorende gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal te zenden.De Staatssecretaris van Financiën,S. R. A. van EijckBijlage bij het advies van de Raad van State van 11 september 2002,
no. W06.02 0390/IV, met redactionele kanttekening die de Raad in
overweging geeft.– In Artikel VII, onderdeel B, de naheffingsbepaling in artikel
12a van de Wet op de belasting van personenauto's en motorrijwielen 1992 afstemmen
op artikel 20, tweede lid, laatste volzin, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.– In de artikelsgewijze toelichting op Artikel I, onderdeel B (artikel
2.8 van de Wet op de inkomstenbelasting 2001 (Wet IB 2001)) kan de zinsnede
«is – met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2001 –
een faciliteit in artikel 25, zeventiende lid, Invorderingswet 1990 opgenomen»
misverstand wekken. Dit artikel is met ingang van 1 januari 2002 van kracht
geworden. De wijziging van artikel 2.8 van de Wet IB 2001, zoals in het Belastingplan
2002, deel IV, is opgenomen, is wel met terugwerkende kracht tot 1 januari
2001 van kracht geworden teneinde de faciliteit op de sterftewinst die is
opgenomen in een aanslag over 2001 van toepassing te doen zijn (Kamerstukken
II 2001/02, 28 015, nr.7). De zinsnede aanpassen. XNoot1Richtlijn nr. 2001/44/EG van de Raad van de Europese Unie van 15 juni
2001 tot wijziging van Richtlijn 76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand
inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen
die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie-
en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten,
evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde
waarde en van bepaalde accijnzen (PbEG L 175). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28608-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl