Evaluatienota Klimaatbeleid; Brief staatssecretaris over Joint Implementation (JI) en Clean Development Mechanisme (CDM)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28240, nr. 8

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

22-06-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28240 nr. 8

11-06-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamWat bepaalt de richtlijnDe relatie met de supplementariteitseis van het Kyoto
ProtocolSupplementariteit in NederlandOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 28240, nr. 8 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28240Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 22 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 240Evaluatienota Klimaatbeleidnr. 8BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING
EN MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 11 juni 2004In het Algemeen Overleg over de Milieuraad op 22 april jl. (21 501-08/22 112,
nr. 180) heeft uw Kamer gevraagd om meer informatie over de uitvoering in
Nederland van de richtlijn van de Europese Unie (EU) die Joint Implementation
(JI) en het Clean Development Mechanism (CDM) aan het Europese emissiehandelssysteem
koppelt.In het bijzonder is mij gevraagd om meer inzicht te geven in de details,
waaronder de technische haalbaarheid, van de limiet op het gebruik van JI
en het CDM in het kader van CO2-emissiehandel.Wat bepaalt de richtlijnOp grond van het uiteindelijke akkoord tussen de Raad en het Europese
Parlement (aangenomen in de plenaire vergadering van het Europese Parlement
op 20 april jl.) mogen lidstaten in de eerste handelsperiode (2005 t/m
2007) het gebruik van CDM-kredieten in het kader van CO2-emissiehandel
onbeperkt toestaan. JI-kredieten mogen op grond van het Kyoto Protocol in
deze periode niet worden meegeteld. CDM-kredieten die in de periode 2005 t/m
2007 gebruikt worden, moeten volgens de richtlijn na inlevering worden geannuleerd.
Dit is afgesproken om te voorkomen dat ze in de eerste periode gebruikt worden
door de bedrijven en vervolgens in de tweede periode nog een keer door de
overheden. Dit betekent dat CDM-kredieten die bedrijven ter dekking van hun
verplichting in de periode 2005–2007 inleveren niet gebruikt zullen
worden voor het halen van de nationale Kyotodoelstellingen voor de periode
2008–2012.De geaccordeerde richtlijn vereist dat elke lidstaat medio 2006 in het
nationale allocatieplan voor de tweede handelsperiode (2008 t/m 2012) de maximum
hoeveelheid JI- en CDM-kredieten aangeeft die bedrijven binnen het EU-systeem
mogen gebruiken. Deze hoeveelheid dient als een percentage van de aan bedrijven
gealloceerde rechten te worden uitgedrukt. De lidstaten zijn vrij om te kiezen
tussen ofwel eenzelfde percentage voor alle bedrijven binnen hun grondgebied
dan wel het percentage per bedrijf te differentiëren. In beide gevallen
hebben bedrijven vooraf zekerheid. Zij zullen weten waar de voor
hen geldende limiet ligt en zullen geen last ondervinden van het «wie
het eerst komt, het eerst maalt» principe.Het geaccordeerde systeem geeft minder administratieve lasten (voor zowel
bedrijven als overheden) dan het oorspronkelijke Commissievoorstel (een review,
mogelijk leidend tot een limiet voor de gehele EU) en de in de onderhandelingen
besproken limiet per lidstaat. Een limiet voor de gehele EU of per lidstaat
zou het noodzakelijk hebben gemaakt om in een gecentraliseerd en openbaar
systeem bij te houden hoeveel JI- en CDM-kredieten in de EU als geheel of
binnen een lidstaat zijn ingeleverd. Vanaf een bepaald moment zou dan gewaarschuwd
moeten worden dat de limiet bijna is bereikt, zodat de bedrijven op tijd kunnen
stoppen met het aankopen van kredieten. Zodra de limiet dan bereikt is, zou
de discussie ontstaan over hoe omgegaan moet worden met de CDM-kredieten die
toch nog op het laatste moment zijn aangekocht. Bij een limiet per installatie
weet het bedrijf vanaf het begin hoeveel CDM- en JI-kredieten het mag inleveren.
Er is geen waarschuwingssysteem nodig en er vinden geen discussies plaats
over aangekochte hoeveelheden die niet meer ingeleverd mogen worden.Volgens het geaccordeerde systeem mogen bedrijven vrijelijk handelen in
JI- en CDM-kredieten. Pas op het moment dat dergelijke kredieten in het kader
van emissiehandel worden ingeleverd, worden zij automatisch tegen emissierechten
omgewisseld. Deze handeling brengt geen extra administratieve lasten met zich
mee.Hoe de automatische omwisseling plaatsvindt wordt in een verordening van
de Europese Commissie geregeld en zal dus overal in de Unie hetzelfde zijn.
Dit is van belang voor het «level playing field».De (nu nog concept) verordening voorziet in een systeem van registers
en rekeningen dat gekoppeld is aan het VN-systeem van registers in het kader
van het Kyoto Protocol. Dit systeem is beschreven in de bijlage1 bij deze brief.De relatie met de supplementariteitseis van het Kyoto
ProtocolDe hoogte van de limiet op het gebruik van JI- en CDM-kredieten die Nederland
op grond van de nieuwe richtlijn zal moeten vaststellen is nu nog niet bekend.
De richtlijn geeft aan dat de limiet op het gebruik van JI- en CDM-kredieten
door bedrijven in overeenstemming moet zijn met de relevante bepalingen van
het Kyoto Protocol en het akkoord van Marrakesh. In artikel 6 van het Kyoto
Protocol staat dat de aankopen van JI-kredieten aanvullend (supplemental)
moeten zijn op binnenlandse maatregelen. In artikel 12 staat dat CDM-kredieten
mogen worden gebruikt om een deel van («part of») de doelstelling
van Annex I Partijen in te vullen. In artikel 17 staat ook dat (internationale)
emissiehandel aanvullend moet zijn op binnenlandse maatregelen. In o.a. het
Marrakesh-akkoord is opgenomen dat het gebruik door partijen van de Kyoto-mechanismen
aanvullend dient te zijn op binnenlandse maatregelen, en dat die binnenlandse
maatregelen daarmee een aanzienlijk onderdeel dienen uit te maken van de Kyoto-inspanning
van elke Kyotopartij (15/CP.7). Noch het protocol noch het akkoord van Marrakesh
geeft aan wat er onder «aanvullend», «maatregelen»,
«aanzienlijk», of «inspanning» moet worden verstaan.
Partijen zijn vrij om deze begrippen zelf in te vullen.Op grond van regelgeving in de EU is elke lidstaat verplicht om elke twee
jaar (voor het eerst uiterlijk 15 maart 2005) aan de Europese Commissie
te rapporteren over de mate waarin zijn binnenlandse acties daadwerkelijk
een belangrijk onderdeel van de nationale inspanning vormen alsmede over de
mate waarin het gebruik van JI en CDM daadwerkelijk aanvullend is.
Ook moeten zij in hun rapportages de verhouding tussen de binnen- en buitenlandse
inspanningen aangeven.De Commissie doet hier verslag van aan het Europese Parlement en, zonodig,
doet zij voorstellen om te waarborgen dat het gebruik van de Kyoto-mechanismen
aanvullend is op binnenlandse actie binnen de Unie.Supplementariteit in NederlandIn de Uitvoeringsnota Klimaatbeleid (Kamerstukken II 1998–1999,
26 603, nr. 2) is ervoor gekozen om de Nederlandse beleidsinspanning
in het kader van het Kyoto Protocol te verdelen in een binnenlands en een
buitenlands deel en daarbij het zogenoemde «50/50» principe toe
te passen. De helft van het beleidstekort – d.w.z. het verschil tussen
de verwachte emissie in 2010 gegeven het vóór 1999 vigerende
klimaatbeleid en het emissieniveau dat overeenkomt met de Kyotodoelstelling
van –6% – is in de Uitvoeringsnota ingevuld met binnenlandse beleidsmaatregelen.
Daarnaast heeft het kabinet geld beschikbaar gemaakt om de overige helft buiten
Nederland in te vullen door middel van Joint Implementation en het Clean Development
Mechanism.Met de komst van emissiehandel in de Europese Unie ontstaat volgend jaar
echter een nieuwe situatie. Er zal geen strikte verdeling meer zijn tussen
binnenlandse en buitenlandse inspanningen. Er is straks sprake van EU-rechten
die uit Nederland komen, EU-rechten die uit andere EU-landen komen, JI-rechten
die uit de EU komen en JI- en CDM-rechten die van buiten de EU komen. Daarmee
is het 50/50 principe geen hanteerbaar uitgangspunt meer. Dat neemt echter
niet weg dat de afspraken inzake supplementariteit in het Kyoto Protocol en
het Marrakesh-akkoord blijven staan en dat Nederland begin volgend jaar de
bovenbeschreven rapportage bij de Europese Commissie zal moeten indienen.
Ik ga daarom binnenkort van start met de voorbereiding van een standpunt ten
aanzien van supplementariteit in de nieuwe situatie.De hoogte van de limiet per installatie zal worden betrokken bij het vaststellen
van het allocatieplan 2008–2012 en medio 2006 zal daarover een besluit
worden genomen. Bij het kiezen van de limiet dienen veel belangen te worden
afgewogen. Niet alleen de bovenbeschreven «supplementariteitseis»
van het Kyoto Protocol, maar ook het streven naar een kosteneffectieve realisering
van het Kyoto-doel en naar een liquide en transparante markt voor emissierechten
binnen Europa en daarbuiten is hierbij van belang. Verkend zal moeten worden
hoe andere lidstaten denken de limiet in te vullen en of er mogelijkheden
zijn om alsnog binnen de EU tot een geharmoniseerde limiet te komen.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,P. L. B. A. van GeelXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28240-8.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl