Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24466, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

16-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24466 nr. 5

13-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Inhoud van het wetsvoorstel 2.1. Veredelingsdiensten2.2. Oplevering van roerende zaken2.3. Kop-staart vervoer2.4. Entrepot-regelingen2.5. Overige aspectenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24466Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 466Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 in verband met de totstandkoming
van de Tweede Vereenvoudigingsrichtlijn-btwnr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 13 november 1995 1. InleidingIk stel het op prijs dat de leden van de fracties van het CDA, de VVD
en D66 met belangstelling hebben kennis genomen van het onderhavige wetsvoorstel.De leden van de fractie van het CDA geven aan dat zij verheugd zijn dat
kan worden overgegaan tot een verdere vereenvoudiging van de btw-heffing na
de totstandkoming van de interne markt. Naar aanleiding van de vragen van
deze leden met betrekking tot verdere wensen voor een vereenvoudiging merk
ik op dat ik in dit verband vooral denk aan een verder harmonisatie van de
regelgeving op het terrein van de btw-entrepots. Waar mogelijk bepleit ik
in Brussel die vereenvoudigingen en ik zal dat ook in de toekomst blijven
doen.De leden van de fractie van de VVD zijn verheugd op te kunnen merken dat
ik hun standpunt deel dat de ondernemers die de wijzigingen aangaan, een duidelijke
voorlichting behoeven. Het doet mij genoegen dat de leden van deze fractie
tevreden zijn met de door mij toegezegde voorlichting aan het bedrijfsleven.Deze leden (van de fractie van de VVD) zijn verheugd dat het bedrijfsleven
bij de totstandkoming van de richtlijn periodiek is geïnformeerd. Ik
deel de opvatting van deze leden dat een goed contact met het bedrijfsleven
bij de totstandkoming van een richtlijn van groot belang is. Naar aanleiding
van mijn opmerking in de memorie van toelichting dat over het wetsvoorstel
zelf in beperkte mate overleg is gevoerd, vragen deze leden of ik er van overtuigd
ben of de maatregelen in dit wetsvoorstel op voldoende instemming bij het
bedrijfsleven berusten. Naar aanleiding hiervan merk ik op dat ik meen dat
dit inderdaad het geval is. Het is mij overigens bekend dat er op onderdelen
nog wensen bestaan waaraan thans niet kan worden voldaan, omdat de richtlijn
daartoe niet de ruimte biedt.Op de wensen tot aanpassing die de leden van de fractie van D66 naar voren
brengen, kom ik hierna in deze nota nader terug. 2. Inhoud van het wetsvoorstel 2.1. VeredelingsdienstenIn antwoord op de vraag van de leden van de fracties van het CDA en de
VVD waarom de definitieve regeling van de veredelingsdiensten afwijkt van
de voorlopige regeling, merk ik op dat naar de mening van de Commissie en
de lid-staten de definitieve regeling het beste past in het heffingssysteem
van de Zesde btw-richtlijn. Bovendien kon het uitgangspunt van de definitieve
regeling niet reeds als voorlopige regeling – verlegging naar de afnemer –
worden getroffen omdat de voorlopige regeling alleen in die lid-staten van
toepassing was die daartoe om een machtiging hadden gevraagd. De definitieve
regeling kan dus, anders dan de voorlopige regeling, alleen functioneren wanneer
elke lid-staat die regeling toepast. Op zichzelf, de leden van de fractie
van het CDA vragen daarnaar, was het ook mogelijk geweest de voorlopige regeling
in de richtlijn in te brengen als definitieve regeling. Zoals gezegd is hiervoor
niet gekozen omdat de regeling in de nu gekozen opzet beter past in het heffingssysteem
van de Zesde Richtlijn. Ik voeg daar nog aan toe dat bij de regeling in deze
opzet de financiële lasten voor het bedrijfsleven net als onder de voorlopige
regeling afnemen.Met betrekking tot de vraag van de leden van de VVD-fractie of genoegzaam
aan het bedrijfsleven kenbaar is gemaakt dat de toepassing van de voorlopige
regeling zou worden verlengd, merk ik op dat met het bedrijfsleven in de fase
van de totstandkoming van de Tweede Vereenvoudigingsrichtlijn regelmatig overleg
is gevoerd. Bij dat overleg is ook aangegeven dat zolang de definitieve regelingen
niet in werking zouden treden, de voorlopige regelingen van toepassing zouden
blijven.De leden van de fractie van de VVD vragen of de definitieve regeling voor
veredelingsdiensten wellicht minder soepel is dan de voorlopige regeling en
of zij een administratieve lastenverzwaring voor het bedrijfsleven met zich
meebrengt. Ook de leden van de D66-fractie stellen hier vragen over. Ik meen
dat dit niet het geval is waar het de regeling zelf betreft. Ik ga daarbij
uit van het door eerstgenoemde leden gegeven voorbeeld waarin een Duitse ondernemer
goederen naar Nederland verzendt om deze hier te laten veredelen. Na de veredeling
verzendt de Duitse ondernemer de goederen vanuit Nederland naar een cliënt
in Frankrijk. Onder de voorlopige regeling kan de Nederlandse ondernemer op
zijn veredelingsdienst het tarief van nihil toepassen. Onder de definitieve
regeling wordt de plaats van de dienst in dit geval gesitueerd in Duitsland
en is de belasting aldaar verschuldigd door de Duitse afnemer van de dienst.
Voorwaarde is wel, ingevolge het nieuwe artikel 6b, tweede lid, dat de goederen
na de veredeling uit Nederland worden verzonden of vervoerd naar een andere
lid-staat. In dit verband is niet voorgeschreven dat dit, in dit voorbeeld,
Duitsland zou moeten zijn.Het wetsvoorstel brengt in dit voorbeeld wel een administratieve lastenverzwaring
mee in die zin dat, zoals de leden van genoemde fracties ook constateren,
door de Duitse ondernemer een intracommunautaire verwerving in Nederland is
verricht. Deze lastenverzwaring hangt echter niet samen met de wijziging van
de bepalingen met betrekking tot de veredelingsdiensten (artikel 6b), maar
vloeit voort uit het feit dat de goederen niet terug gaan naar Duitsland,
en is het gevolg van de wijziging van artikel 3a, tweede lid, onderdeel e,
van de wet. Later in deze nota ga ik nader in op deze wijziging.Indien in het hiervoor gegeven voorbeeld de Duitse ondernemer de in Nederland
veredelde goederen niet doet verzenden of vervoeren naar Frankrijk maar ze
in Nederland verkoopt, ontstaat – zoals de leden van de VVD-fractie
aangeven – een andere situatie. De regeling voor veredelingsdiensten
is dan niet van toepassing. In dat geval moet de Nederlandse ondernemer
die de goederen van de Duitse ondernemer veredelt, btw berekenen ter zake
van zijn dienst, zoals hij dat ook doet indien hij een zelfde dienst verricht
ten behoeve van een Nederlandse ondernemer. Ik meen dat dat een juiste regeling
is en dat er geen reden is in dergelijke gevallen de belasting van de buitenlandse
ondernemer te heffen naar het tarief van nihil. De richtlijn staat dit ook
niet toe en ook de voorlopige regeling was niet bedoeld voor gevallen als
in dit voorbeeld genoemd.In de memorie van toelichting is in de artikelsgewijze toelichting onder
artikel I, onderdeel C, (artikel 3a van de wet), vierde en vijfde alinea,
uitleg gegeven over de achtergrond van de wijziging in artikel 3a. De leden
van de fractie van D66 spreken hun twijfel uit of de stelling dat het hier
niet gaat om een materiële wijziging, wel juist is. Zij lichten dit toe
aan de hand van een voorbeeld waarbij een Duitse ondernemer X grondstoffen
ter beschikking stelt aan een Nederlandse ondernemer Y, die deze grondstoffen
bewerkt tot een halffabrikaat. Vervolgens worden de goederen door ondernemer
X vanuit Nederland geleverd aan de Belgische ondernemer Z.Deze leden stellen dat onder de huidige werking van artikel 3a, tweede
lid, onderdeel d, ten tijde van de aankomst van de grondstoffen in Nederland
geen sprake is van een fictieve levering door ondernemer X vanuit Duitsland
naar Nederland, aangezien de grondstoffen worden gebruikt voor een oplevering
door Y aan X. Ik merk daarbij op dat deze goederenbeweging niet als een fictieve
levering wordt aangemerkt wanneer wordt voldaan aan de voorwaarde van artikel
3a, tweede lid, onderdeel d, dat het door Y vervaardigde goed naar ondernemer
X wordt teruggezonden. In dit voorbeeld wordt aan deze voorwaarde niet voldaan
zodat de overbrenging van de grondstoffen door ondernemer X vanuit Duitsland
naar Nederland moet worden aangemerkt als een intracommunautaire levering
in Duitsland en als een intracommunautaire verwerving door X in Nederland.
Na de oplevering van het goed door Y aan X in Nederland verricht X vervolgens
in Nederland een intracommunautaire levering naar het tarief van nihil. In
dat opzicht betekent het wetsvoorstel voor dit voorbeeld geen substantiële
verandering. Niet over het hoofd moet immers worden gezien dat in het huidige
artikel 3a, tweede lid, onderdeel d, slechts dan niet sprake is van een levering
indien de oplevering plaats vindt aan de ondernemer in de lid-staat van de
verzending of het vervoer. Ook in de huidige situatie moeten de goederen dus
terug naar de lid-staat waaruit zij zijn verzonden.De situatie zoals die wordt geschetst door de leden van de D66-fractie
doet zich in de praktijk inderdaad regelmatig voor, maar daar is nog geen
communautaire oplossing voor gevonden. Ik onderken het bezwaar hiervan, maar
dat betekent naar mijn mening niet, dat de oplossing die wel is gevonden voor
veredeling van goederen die wèl teruggaan naar de afzender, een slechte
is. Overigens zal ik in Europees verband blijven zoeken naar adequate communautaire
oplossingen voor eerstgenoemde situatie. 2.2. Oplevering van roerende zakenIn de nieuwe opzet van de Zesde Richtlijn worden intracommunautaire opleveringen
als dienst aangemerkt. Daarover is in paragraaf 2.2, derde alinea van de memorie
van toelichting opgemerkt dat voor dergelijke diensten in veel gevallen gebruik
kan worden gemaakt van de nieuwe regeling voor veredelingsdiensten. De leden
van de fractie van de VVD vragen welke regeling van toepassing is voor de
gevallen waarbij niet van deze nieuwe regeling gebruik kan worden gemaakt.Zoals ik heb aangegeven in paragraaf 2.2, tweede alinea, van de memorie
van toelichting bestaat er een afbakeningsproblematiek met betrekking tot
de oplevering van goederen in die zin dat niet steeds goed valt
aan te geven wanneer een oplevering het karakter heeft van een dienst aan
een bestaand goed dan wel het karakter heeft van het leveren van een nieuw
vervaardigd goed. Mede om die afbakeningsproblematiek uit de weg te ruimen
is in de vereenvoudigingsrichtlijn nu ten aanzien van intracommunautaire opleveringen
bepaald dat deze steeds worden aangemerkt als dienst. Ook nationaal is oplevering
van roerende goederen volgens de nieuwe bepalingen een dienst, en niet langer
een levering. Ik meen dat de «nieuwe» diensten in de gegeven situatie
kunnen worden aangemerkt als veredelingsdiensten. Nu in alle lid-staten oplevering
geen levering meer is – noch nationaal noch intracommunautair –
maar een dienst, is de regeling voor veredeling van toepassing als de goederen
de lid-staat waar de veredeling heeft plaats gevonden, verlaten. Gebeurt dit
niet, dan kan de opdrachtgever de btw over de dienst terugvragen.De leden van de fractie van D66 refereren aan de in 1993 tussen de lid-staten
en de Commissie gemaakte afspraken over de toepassing van vereenvoudigingen
bij intracommunautaire opleveringen van goederen. Deze leden constateren terecht
dat door de nu voorgestelde wijzigingen de grondslag aan die vereenvoudigingen
ontvalt. De mededeling aan de belastingdienst hierover zal dan ook worden
ingetrokken. De leden van deze fractie merken op dat buitenlandse ondernemers
die in Nederland grondstoffen kopen om deze hier te laten verdelen onder de
nieuwe regeling de verplichting hebben zich in Nederland voor de btw te laten
registreren. Naar aanleiding daarvan merk ik op dat het voor de buitenlandse
ondernemer niet noodzakelijk is zich in Nederland te registreren teneinde
de aan hem berekende btw terug te vragen. De buitenlandse ondernemer kan in
dit geval juist gebruik maken van de regeling voor veredelingsdiensten waarbij
hij als opdrachtgever handelende onder zijn eigen buitenlandse btw-identificatienummer
de btw-heffing door de dienstverrichter in Nederland voorkomt en deze verlegt
naar zichzelf als afnemer in zijn eigen lid-staat. Voorts moet hierbij worden
bedacht dat de door deze leden bedoelde afspraken tot stand zijn gekomen om
de complicaties weg te nemen die voortvloeiden uit het feit dat een intra-communautaire
oplevering een levering is. Nu dat door de Tweede Vereenvoudigingsrichtlijn-btw
niet langer het geval zal zijn, verdwijnen ook die complicaties. De afspraken
hadden echter niet als uitgangspunt om de situatie voor aankopen die aan de
oplevering voorafgaan, te vereenvoudigen.De leden van de fractie van D66 menen dat het wetsvoorstel met betrekking
tot dit onderwerp het vervallen van de listingverplichting als belangrijkste
vereenvoudiging kent. Zij wijzen erop dat hiertegenover nieuwe administratieve
verplichtingen ontstaan voor buitenlandse opdrachtgevers voor veredelings-
en reparatiediensten in geval de goederen niet terugkeren naar de lid-staat
van verzending van het goed. Zij menen dat de introductie van deze voorwaarde
moeilijk valt te rijmen met het streven naar één interne markt.Naar aanleiding hiervan merk ik op dat het om gebruik te kunnen maken
van de regeling voor veredelings- en reparatiediensten niet vereist is dat
de goederen terugkeren naar de lid-staat vanwaar zij oorspronkelijk zijn verzonden
of vervoerd. Wel is het zo dat wanneer de goederen niet terugkeren naar de
lid-staat vanwaar zij zijn verzonden of vervoerd, de overbrenging van die
lid-staat naar de lid-staat waar de dienst aan het goed wordt verricht wordt
aangemerkt als een fictieve levering. Dit staat echter de toepassing van de
regeling voor veredelings- en reparatiediensten niet in de weg. Voorwaarde
is alleen dat de goederen na de bewerking de lid-staat van bewerking verlaten
en worden verzonden of vervoerd naar enige andere lid-staat. Daarbij vindt
dan de belastingheffing over de veredeling plaats niet in de lid-staat waar
de veredeling plaats heeft gevonden maar bij de opdrachtgever
in de lid-staat waar deze is gevestigd.Overigens merk ik op dat, voorzover in de constatering van deze leden
de suggestie ligt besloten dat in de nieuwe regeling voor oplevering van goederen
voor de opdrachtgever geen sprake is van een vereenvoudiging, deze onjuist
is. De opdrachtgever verricht ter zake van de terugkeer van de goederen immers
geen intra-communautaire verwerving meer.Met betrekking tot de introductie van het terugkeervereiste waarvan deze
leden spreken, merk ik op dat de wijziging van artikel 3a, tweede lid, onderdeel
e, waarop deze leden doelen in de praktijk voor een aantal gevallen een verzwaring
van de administratieve lasten met zich kan meebrengen. Ik wijs er in dit verband
overigens op dat de richtlijntekst (artikel 28bis, lid 5, onder b, vijfde
gedachtenstreep) in dit geval alleen expliciet tot uitdrukking brengt hetgeen
reeds met de bestaande richtlijntekst werd bedoeld, namelijk dat alleen bij
terugkerende goederen geen sprake is van een met een levering gelijkgestelde
overbrenging van goederen. In die zin kan worden gesteld dat met de wijziging
van de richtlijn niet-beoogd gebruik van de regeling wordt tegengegaan.Naar aanleiding van de desbetreffende vraag van deze leden merk ik op
dat ik, ook omdat het gaat om de verplichte implementatie van een richtlijntekst,
geen mogelijkheden zie het wetsvoorstel op dit punt aan te passen. Wel ben
ik bereid aan een praktische oplossing mee te werken daar waar dat mogelijk
is. Ik teken hierbij overigens aan, dat het uitgangspunt bij intracommunautair
goederenverkeer is, dat de goederenstroom kan worden gevolgd. Voor een controle
is dat onontbeerlijk, en daarbij past ook, dat in voorkomende gevallen een
opdrachtgever zich in een andere lid-staat moet laten registreren als de goederen
niet teruggaan naar zijn lid-staat. Tegenover het voordeel van het niet-financieren
van de veredelingsdienst staat dan deze registratie. 2.3. Kop-staart vervoerDe leden van de CDA-fractie vragen of de voorgestelde regeling met betrekking
tot het «kop-staart vervoer» met zijn concurrentieneutraliteit
niet fraudegevoelig is. De voorgestelde regeling komt in de plaats van de
nu geldende voorlopige regeling waarbij de dienstverrichter onder voorwaarden
de btw kan heffen naar het tarief van nihil, opdat de afnemende ondernemer
geen teruggaaf bij de Nederlandse fiscus behoefde te vragen. Voor de toepassing
van de voorgestelde regeling gelden soortgelijke voorwaarden als bij de voorlopige
regeling. Daarbij wordt de belasting op dezelfde wijze geheven als bij het
intracommunautaire goederenvervoer. Bij dit laatste vervoer is niet gebleken
dat de wijze van heffing extra fraudegevoelig is. Ik verwacht daarom dat hetzelfde
zal gelden met betrekking tot het «kop-staart vervoer».De leden van de fractie van de VVD vragen waarom bij het definitief regelen
van het «kop-staart vervoer» is afgeweken van de voorlopige regeling.Het antwoord op de vraag van deze leden is hetzelfde als dat op de vraag
van deze fractie en van de CDA-fractie naar de reden waarom de definitieve
regeling van de veredelingsdiensten afwijkt van de voorlopige regeling (met
een nultarief) voor die diensten. Ook hier geldt dat de definitieve regeling
(met een verlegging) beter past in het systeem van de Zesde Richtlijn en dat
een dergelijke regeling niet reeds als voorlopige regeling kon worden getroffen. 2.4. Entrepot-regelingenDe leden van de VVD-fractie vragen of door dit wetsvoorstel situaties
die bestonden onder de vroegere T2-regeling weer worden geactualiseerd.
Voor een deel is dit inderdaad het geval. Ook door het onderhavige wetsvoorstel
kunnen goederen die opgeslagen blijven maar worden verhandeld in de aangewezen
gevallen buiten de reikwijdte van het btw-regime blijven. Wel is het zo dat
de regeling ten aanzien van het beëindigen van het regime anders is.
Bij het T2-regime was sprake van een titularis van het douanedocument, dat
is hier niet het geval. Ook is de categorie goederen die onder het voorgestelde
regime kan vallen beperkter – geen goederen die geschikt zijn om in
het kleinhandelsverkeer te worden gebracht – dan onder het T2-regime.
In dit verband merk ik wel op – deze leden vragen daarnaar – dat
ik niet voornemens ben het nieuwe regime te beperken tot goederen, genoemd
in bijlage J bij de Zesde Richtlijn. Dat is een minimumlijst. In Nederland
kunnen de goederen die thans vatbaar zijn voor een niet-plaatsgebonden entrepot
in beginsel ook onder de regeling voor het plaatsgebonden entrepot worden
gebracht. Ik lees artikel 16 van de Zesde Richtlijn niet zo ruim als deze
leden, namelijk dat bij de aanwijzing van goederen die vatbaar zijn voor een
entrepot kan worden uitgegaan van goederen die bestemd zijn om niet in het
kleinhandelsverkeer te worden geleverd. Ik meen dat daarvoor uit moet worden
gegaan van de geschiktheid van de goederen voor het leveren in de kleinhandelsfase.
Ik meen dat genoemde bepaling ook niet ruimer mag worden gelezen omdat voor
veel goederen niet objectief is vast te stellen of zij al dan niet bestemd
zijn om te worden geleverd in het kleinhandelsverkeer.Het antwoord op de vraag van deze leden of het niet-plaatsgebonden btw-entrepot
kan blijven bestaan luidt bevestigend. Dit is op een vraag van Nederland expliciet
door de Commissie bevestigd, en dat is ook van belang omdat de reeds bestaande
btw-entrepotregimes – zowel dat van de accijnsgoederenplaatsen als dat
van de niet-plaatsgebonden btw-entrepots – in veel gevallen voorzien
in een behoefte.De in dit wetsvoorstel opgenomen nieuwe btw-regimes voor entrepots zijn
met name ook voorzien voor niet in Nederland gevestigde ondernemers die handelen
in goederen die hier opgeslagen zijn en blijven. Voor deze ondernemers zijn
de regeling ten aanzien van de bestaande regimes in een aantal gevallen te
belastend. Daarom stel ik thans naast – en ik beklemtoon dat –
de bestaande regelingen een nieuwe regeling voor, voor minerale oliën
enerzijds en voor andere niet-accijnsgoederen anderzijds. Omdat de houder
van een entrepot-nieuwe stijl bepaalde verplichtingen krijgt, zal ik in een
zeer binnenkort in te dienen nota van wijziging op dit punt ook voor het nieuwe
regime voor minerale oliën duidelijk aangeven dat dit slechts van toepassing
is als de entrepothouder dit verzoekt. Voor het andere nieuwe regime volgt
dit reeds uit de bestaande regelgeving voor btw-entrepots.Het voordeel van beide nieuwe regelingen zal zijn dat, zolang de goederen
onder zo'n regeling blijven, alle btw-verplichtingen zijn opgeschort. Dat
is een voordeel voor een (buitenlandse) handelaar, en dus – indirect –
voor de entrepothouders.De situatie zoals de leden van de fractie van D66 die beschrijven in hun
drie voorbeelden is juist, er is inderdaad een situatie die – volgens
mijn bedoeling – met name voor buitenlandse handelaren beter is dan
die, krachtens de huidige regelingen. Waar deze leden in dit verband het Voorschrift
inzake de bij de wet behorende tabel II aanhalen, en dan een discrepantie
constateren, moet evenwel sprake zijn van een misverstand. In dat voorschrift
gaat het immers om goederen die na de levering worden opgeslagen alvorens
zij naar een andere lid-staat worden verzonden of vervoerd. In de voorgestelde
regelingen gaat het om goederen die in een entrepotregime opgeslagen zijn,
dat na de levering nog blijven, en in voorkomend geval later naar een andere
lid-staat worden verzonden of vervoerd. Met deze leden ben ik het wel eens
dat het niet de bedoeling is dat een ondernemer – en dan denk ik met
name aan een buitenlandse ondernemer – zich wellicht zeer
lang na een levering aan een andere ondernemer alsnog geconfronteerd ziet
met een aangifteplicht ter zake van die levering en met de verplichting tot
het indienen van een Opgaaf intracommunautaire leveringen. Ik onderschrijf
de conclusie van deze leden dat dit niet wenselijk is. Ik zal daarom via de
al genoemde nota van wijziging een voorziening treffen die dit voorkomt. Bij
die gelegenheid zal ik ook aandacht schenken aan het nakomen van de listingverplichting,
deze leden snijden dit onderwerp aan, wanneer goederen uit het entrepot worden
vervoerd naar een andere lid-staat. 2.5. Overige aspectenDe leden van de fractie van het CDA wijzen erop dat in de memorie van
toelichting wordt vermeld dat het wetsvoorstel in een aantal gevallen een
financieringslast wegneemt bij het bedrijfsleven, maar dat toch wordt vermeld
dat het wetsvoorstel geen noemenswaardige budgettaire gevolgen heeft. Deze
leden vragen of kan worden aangegeven hoe groot het wegvallen van die financieringslast
bij het bedrijfsleven is en in welke mate dit ten goede komt aan Nederlandse
ondernemers en in welke mate aan buitenlandse ondernemers.In paragraaf 2.5 van de memorie van toelichting wordt met name gedoeld
op de regelingen voor de veredelingsdiensten en voor het «kop-staart
vervoer». Het gaat hierbij om het vaststellen van een wettelijke regeling
voor het wegnemen van bepaalde financieringslasten die al eerder in een aantal
lid-staten, waaronder Nederland, waren weggenomen door voorlopige regelingen.
Mede om die reden is in paragraaf 2.5 van de memorie van toelichting vermeld
dat het wetsvoorstel geen noemenswaardige budgettaire effecten heeft. Naar
aanleiding van de desbetreffende vraag van de leden van de CDA-fractie merk
ik op dat in Nederland van het wegnemen van de financieringslasten in deze
gevallen in eerste instantie de ondernemers uit andere lid-staten profiteren,
omdat zij niet langer in Nederland teruggaaf op de voet van de Achtste Richtlijn
behoeven te vragen. De Nederlandse ondernemers op hun beurt profiteren van
de implementatie van de Tweede Vereenvoudigingsrichtlijn-btw in de andere
lid-staten. Hoe groot deze financieringslasten waren is niet aan te geven.De leden van de fractie van de VVD tonen zich verheugd dat door het wetsvoorstel
in een aantal gevallen een financieringslast voor het bedrijfsleven wordt
weggenomen.Met betrekking tot de vraag van de leden van de VVD-fractie of kan worden
aangegeven òf en op welke wijze de mogelijkheid om de herzieningsperiode
voor de aftrek van voorbelasting voor onroerende investeringsgoederen van
10 naar 20 jaar te verlengen in de Nederlandse wetgeving zal worden geïmplementeerd,
merk ik op dat een eventuele implementatie in de Nederlandse wetgeving nog
in overweging is, zoals ook is aangegeven bij de behandeling van wetsvoorstel
21 712. Indien daarvoor wordt gekozen kan dit geschieden via een wijziging
van de Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting 1968.De vraag van de leden van de fractie van de VVD, of in Nederland gebruik
zal worden gemaakt van de mogelijkheid die de Tweede Vereenvoudigingsrichtlijn-btw
biedt om het grensbedrag te verlagen voor het toepassen van de vrijstelling
van omzetbelasting voor de levering van goederen die deel uitmaken van de
persoonlijke bagage van reizigers van buiten de Europese Unie, beantwoord
ik in beginsel bevestigend. Zeker moet daar bij worden betrokken hoe de andere
lid-staten van deze mogelijkheid gebruik gaan maken. Ook op dit terrein moet
de concurrentiepositie van Nederland in het oog worden gehouden. De leden van de fractie van D66 merken op dat het wetsvoorstel eveneens
gevolgen heeft voor buitenlandse opdrachtgevers die onderhouds- en reparatiewerkzaamheden
laten verrichten aan roerende goederen in Nederland. Zij menen dat het wetsvoorstel
voor die ondernemers een aanzienlijke verzwaring inhoudt. Deze leden lichten
dit toe aan de hand van een voorbeeld waarbij een Franse onderneming vanuit
Frankrijk goederen ter reparatie verstuurt naar Nederland, waarbij de goederen
na reparatie in afwachting van een definitieve bestemming worden doorgezonden
naar het centrale magazijn in Duitsland. In dit geval wordt de verzending
van de goederen door de Franse ondernemer naar Nederland aangemerkt als een
overbrenging van goederen waarbij die ondernemer in Nederland aangifte moet
doen voor de intracommunautaire verwerving van die goederen. Ik merk hierbij
op dat hier van een belaste verwerving in Nederland moet worden gesproken
omdat de goederen niet naar Frankrijk terugkeren. In die zin betekent de wijziging
van artikel 3a, tweede lid, onderdeel e, een verzwaring met betrekking tot
de gevallen als in het gegeven voorbeeld. Ik wijs er in dit verband wel op
dat de richtlijntekst (artikel 28bis, lid 5, onder b, vijfde gedachtenstreep)
in dit geval alleen maar meer expliciet tot uitdrukking brengt hetgeen reeds
met de bestaande richtlijntekst werd bedoeld, namelijk dat alleen bij terugkerende
goederen geen sprake is van een met een levering gelijkgestelde overbrenging
van goederen. In die zin kan worden gesteld dat het niet-beoogde gebruik van
de regeling zoals aangegeven in het voorbeeld nu wordt tegengegaan. Naar aanleiding
van de desbetreffende vraag van deze leden merk ik op dat ik, ook omdat het
gaat om de verplichte implementatie van een richtlijntekst, geen mogelijkheden
zie het wetsvoorstel op dit punt aan te passen.In het hiervoor gegeven voorbeeld kan aan de Franse ondernemer in Nederland
onder de voorlopige regeling voor veredelings- en reparatiediensten de btw
worden geheven naar het tarief van nihil. Onder de definitieve regeling kan
van btw-heffing in Nederland geheel worden afgezien, maar moet de Franse ondernemer
in Frankrijk als afnemer zelf de belasting over de Nederlandse reparatiedienst
in Frankrijk voldoen. Concluderend kan worden gesteld dat de verzwaring in
dit voorbeeld alleen geldt daar waar een einde wordt gemaakt aan het onbedoeld
gebruik van artikel 3a, tweede lid, onderdeel e, van de wet en de daarmee
corresponderende richtlijnbepaling. Ik wil hier overigens herhalen wat ik
eerder in deze nota heb gezegd. Deze administratieve last, die overigens niet
zou optreden als de goederen terug naar Frankrijk zouden gaan, is het gevolg
van het feit dat binnen de Europese Unie het volgen van de goederenstroom
de basis is voor de controle, en dat daar een vereenvoudiging ter zake van
de reparatiedienst zelf tegenover staat.In het laatste voorbeeld van deze leden – Franse leveranciers laten
in Nederland ten behoeve van hun Nederlandse afnemers goederen die in Nederland
blijven repareren – is het inderdaad zo dat Nederlandse btw in rekening
moet worden gebracht. Een ander regime zou Nederlandse leveranciers immers
in een nadelige positie plaatsen, omdat deze onder dezelfde omstandigheden
ook btw in rekening gebracht krijgen.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. Vermeend 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24466-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl