Wet Milieubeheer en Wet bodembescherming; aanvulling ivm nazorg van gesloten stortplaatsen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24321, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-09-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24321 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamA. ALGEMEEN DEEL 1. Inleiding2. Nazorg 2.1. Algemeen2.2. De stortplaatsen waarop het wetsvoorstel betrekking
heeft2.3. Inhoud van de nazorg2.4. Aanvang van de nazorg2.5. Verantwoordelijkheid voor de nazorg 2.5.1. Nazorginstantie2.5.2. Inhoud verantwoordelijkheid2.6. Eindbestemming van de stortplaats2.7. Financiering van de nazorg 2.7.1. Algemeen2.7.2. Heffing per stortplaats2.7.3. Vereveningsstelsel voor stortplaatsen waarop afvalstoffen
worden gestort, die van buiten de inrichting afkomstig zijn2.7.4. Bedrijfsgebonden stortplaatsen2.7.5. Nazorgfonds2.8 Financiering grootschalige baggerspeciestortplaatsen2.9. Besteding opbrengst van de nazorggelden2.10. Aansprakelijkheid voor schade2.11. Risicofonds2.12. Financiële gevolgen3. Verwijdering van voorwerpen die in de bodem worden
achtergelaten4. Vrijstelling5. Voorbereiding6. InformatieverstrekkingB. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING ARTIKEL I A Artikel 1.1. Wet milieubeheerB Artikel 8.14 Wet milieubeheerC Artikel 8.47 Wet milieubeheerArtikel 8.49 Wet milieubeheerArtikel 8.50 Wet milieubeheerArtikel 8.51 Wet milieubeheerD Artikel 15.44 Wet milieubeheerArtikel 15.45 Wet milieubeheerArtikel 15.46 Wet milieubeheerARTIKEL III BARTIKEL IVARTIKEL VARTIKEL VIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24321Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 66 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 321Aanvulling van de Wet milieubeheer met een regeling ter waarborging
dat gesloten stortplaatsen geen of zo min mogelijk nadelige gevolgen voor
het milieu hebben, alsmede wijziging van de Wet bodemsaneringnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING A. ALGEMEEN DEEL 1. InleidingHet onderhavige voorstel van wet voorziet in enkele aanvullingen van de
Wet milieubeheer en van de Wet bodembescherming.Het belangrijkste onderdeel van het wetsvoorstel betreft een aanvulling
van de Wet milieubeheer met een regeling ter waarborging dat gesloten stortplaatsen
geen of zo min mogelijk nadelige gevolgen hebben voor het milieu. De in dat
kader te treffen maatregelen worden in deze memorie van toelichting aangeduid
als: nazorg.De aanvulling van de Wet bodembescherming bestaat uit een nieuw artikel
16a en een verduidelijking van artikel 64.Met artikel 16a wordt een uitdrukkelijke wettelijke basis geschapen voor
het bij algemene maatregel van bestuur opleggen van de verplichting materialen
die na beëindiging van een handeling in de bodem worden achtergelaten,
uit de bodem te verwijderen.Artikel 64 van de Wet bodembescherming heeft betrekking op de vrijstelling.
De verduidelijking houdt in dat in de tekst van het artikel uitdrukkelijk
wordt aangegeven dat een vrijstelling uitsluitend bij ministeriële regeling
kan worden verleend en betrekking heeft op categorieën van handelingen. 2. Nazorg 2.1. AlgemeenMet de inwerkingtreding op 1 maart 1993 van het Stortbesluit bodembescherming
is voorzien in een wettelijke regeling terzake van het storten van afvalstoffen.
Het Stortbesluit bodembescherming bevat instructievoorschriften voor het bevoegd
gezag, inhoudende dat voorschriften inzake bodembeschermende voorzieningen
in de milieuvergunningen voor stortplaatsen moeten worden opgenomen. Op deze
wijze wordt het mogelijk gemaakt een algemeen beschermingsniveau voor de bodem
met betrekking tot het storten van afvalstoffen tot stand te brengen. Die risico's van stortplaatsen voor de bodem houden echter niet op wanneer
de stortaktiviteiten zijn beëindigd. Om het gewenste beschermingsniveau
te kunnen handhaven zullen de in de vergunning voorgeschreven bodembeschermende
voorzieningen ook na het sluiten van de stortplaats in stand moeten blijven.Op grond van artikel 8.16, onder c, van de Wet Milieubeheer is het mogelijk
te regelen dat een aantal zorgvoorschriften in de vergunning tot een bepaalde
termijn van kracht blijven nadat de vergunning haar geldigheid heeft verloren.Van deze mogelijkheid is gebruik gemaakt in artikel 14 van het Stortbesluit
bodembescherming, waar geregeld is dat een aantal zorgvoorschriften in de
vergunning van kracht blijven tot drie jaar nadat de vergunning haar geldigheid
heeft verloren. In die periode moet de exploitant zorgen voor de eindafwerking
van de stortplaats (inclusief aanbrengen van de bovenafdichting) en de instandhouding
van de voorzieningen.De Wet milieubeheer biedt echter geen mogelijkheden om voor een langdurige
periode nazorg verplicht te stellen bij een gesloten inrichting.Om hier in te voorzien is in het onderhavige wetsvoorstel ter aanvulling
van de Wet milieubeheer een regeling opgenomen voor de nazorg van gesloten
stortplaatsen.Het doel van de regeling is te voorzien in een zodanig beheer van stortplaatsen
na sluiting, dat nu en in de toekomst vrijwel geen nadelige gevolgen voor
het milieu kunnen ontstaan.Daartoe is aan de organisatie en financiering van de nazorg invulling
gegeven. Op grond van een aantal argumenten (weergegeven in de paragrafen
van onderdeel 2.5. van deze memorie van toelichting) is er voor gekozen de
provincie met de nazorg te belasten. De uitvoering van de nazorgwerkzaamheden
kan door de provincie worden opgedragen aan een rechtspersoon of instantie.De financiering van de nazorg vindt plaats door middel van bijdragen van
de exploitanten van de stortplaatsen. De wijze waarop dit is geregeld wordt
nader uiteengezet in paragraaf 2.7 van deze memorie van toelichting.Bij de opstelling van dit wetsvoorstel is rekening gehouden met de nazorgvoorschriften
in het gewijzigd voorstel voor een richtlijn van de Raad van de Europese Unie
betreffende het storten van afvalstoffen (7745/94 ENV 155), ten aanzien waarvan
in de Milieuraad van juni 1994 een gemeenschappelijk standpunt werd aangenomen.De richtlijn verplicht de Lid-Staten er onder andere toe er zorg voor
te dragen dat het bevoegd gezag toestemming verleent tot sluiting van de stortplaats
na een eindinspectie en dat in de nazorgfase onderhoud, toezicht en controle
plaatsvinden. De vergunninghouder moet daarvoor de financiële middelen
beschikbaar stellen. De Lid-Staten zijn vrij te regelen wie voor de uitvoering
van de nazorg verantwoordelijk wordt gesteld. 2.2. De stortplaatsen waarop het wetsvoorstel betrekking
heeftHet onderhavige wetsvoorstel voorziet in een regeling voor de nazorg van
bestaande en nieuwe stortplaatsen. Stortplaatsen waar het storten van afvalstoffen
vóór 1 maart 1995 is beëindigd vallen niet onder dit wetsvoorstel.
De stortplaatsen waar dit wetsvoorstel op van toepassing is, dienen te voldoen
aan de eisen van het Stortbesluit bodembescherming.In het Stortbesluit bodembescherming is namelijk bepaald dat stortplaatsen
die op of na 1 maart 1995 in exploitatie zijn, aan de in dat besluit gestelde
voorschriften moeten voldoen. Dit geldt voor de gehele stortplaats,
met inbegrip van het gedeelte van de stortplaats dat reeds is volgestort.
Stortplaatsen die op die datum niet aan de voorschriften (kunnen) voldoen,
zullen moeten worden gesloten.Weliswaar is het evenzeer wenselijk dat er een regeling komt voor de nazorg
van oude stortplaatsen, doch de opzet en financiering daarvan vergen nog nadere
studie en overleg (zie ook paragraaf 2.9).Het onderhavige wetsvoorstel heeft betrekking op zowel stortplaatsen waarop
afvalstoffen worden gestort die van buiten de inrichting afkomstig zijn, als
op stortplaatsen waarop afvalstoffen worden gestort die van binnen de inrichting
afkomstig zijn, de zogenaamde bedrijfsgebonden stortplaatsen. 2.3. Inhoud van de nazorgIn artikel 8.49, eerste lid, is aangegeven dat met betrekking tot een
gesloten stortplaats zodanige maatregelen moeten worden getroffen dat wordt
gewaarborgd dat de gesloten stortplaats geen schade aan het milieu toebrengt.
Wanneer redelijkerwijs niet kan worden gevergd dat er geen nadelige gevolgen
zijn voor het milieu, dient de grootst mogelijke bescherming te worden geboden
tegen die nadelige gevolgen. Deze omschrijving houdt in dat de best uitvoerbare
of toepasbare technieken moeten worden aangewend. Het gaat hierbij om technieken
die in de desbetreffende sector standaard worden toegepast en in relatie tot
bedrijfseconomische factoren de beste milieuhygiënische resultaten afwerpen.
Deze omschrijving sluit aan bij het ALARA-beginsel, zoals geformuleerd in
artikel 8.22, eerste lid, van de Wet milieubeheer.In de vergunning is per stortplaats reeds een basispakket aan maatregelen
voorgeschreven, dat gezien de stand der techniek een maximale bodembescherming
oplevert op de betreffende stortplaats. Hier wordt in de nazorgfase op voortgebouwd.De maatregelen die in ieder geval moeten worden getroffen, zijn omschreven
in artikel 8.49, tweede lid. Met het oog op het in stand houden van de voorzieningen
op de stortplaats zullen controle, monitoring, onderhoud en periodieke vervanging
moeten plaatsvinden. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen met betrekking
tot die maatregelen ingevolge artikel 8.49, derde lid, nadere regels worden
gesteld. Daarbij moet worden gedacht aan voorschriften met betrekking tot
de frequentie van metingen, criteria voor vervanging, en dergelijke.De opsomming van de maatregelen in het tweede lid van artikel 8.49 is
dus niet uitputtend. Zo zullen naast de hiervoor genoemde voorzienbare maatregelen,
eveneens maatregelen moeten worden getroffen wanneer schade ontstaat of dreigt
te ontstaan aan het milieu als gevolg van de stortplaats. Tekortschietende
voorzieningen, maar ook gebeurtenissen buiten de stortplaats kunnen hiervan
de oorzaak zijn. Wanneer er sprake is van verontreiniging van de bodem, zal
die verontreiniging moeten worden aangepakt overeenkomstig de bepalingen van
de Wet bodembescherming.Ten aanzien van de aansprakelijkheid voor de kosten gelden de daarover
in het Burgerlijk Wetboek opgenomen bepalingen (zie ook paragraaf 2.10). 2.4. Aanvang van de nazorgIn artikel 8.47, derde lid is aangegeven aan welke voorwaarden moet zijn
voldaan voordat een stortplaats kan worden gesloten.Na het beëindigen van het storten zal de exploitant nog een aantal werkzaamheden moeten verrichten ter afwerking van de stortplaats, waarvan
het aanbrengen van de bovenafdichting doorgaans de laatste handeling is. Daartoe
wordt gebruik gemaakt van het eerdergenoemde artikel 14 van het Stortbesluit
bodembescherming, waar geregeld is dat een aantal zorgvoorschriften in de
vergunning van kracht blijven tot drie jaar nadat de vergunning haar geldigheid
heeft verloren.De kosten van de werkzaamheden en het milieuhygiënisch beheer van
de stortplaats in die fase dienen door de exploitant te worden opgebracht.
De exploitant dient daarvoor gelden uit de storttarieven te reserveren gedurende
de periode waarin wordt gestort. Wanneer het storten is beëindigd, worden
immers geen inkomsten meer genoten.Als de bovenafdichting is aangebracht, verricht het bevoegd gezag een
eindcontrole. Daarbij wordt nagegaan of aan alle vergunningvoorschriften is
voldaan. Ook zal onderzoek worden verricht naar de toestand van de bodem onder
de stortplaats. Als blijkt dat vergunningvoorschriften niet naar behoren zijn
uitgevoerd of sprake is van bodemverontreiniging, dan zal het bevoegd gezag
moeten aangeven welke maatregelen er nog door de exploitant moeten worden
genomen.Wanneer de stortplaats aan de gestelde eisen voldoet, geeft het bevoegd
gezag een verklaring af dat de stortplaats is gesloten.Na de sluiting van de stortplaats vangt de nazorgfase aan.Het is mogelijk dat in bepaalde gevallen de stortplaats niet kan worden
gesloten binnen drie jaren, omdat de afwerking niet volledig gereed is. Artikel
14 van het Stortbesluit bodembescherming zal zodanig worden aangepast dat
de vergunningvoorwaarden dan kunnen doorlopen totdat de stortplaats wordt
gesloten. 2.5. Verantwoordelijkheid voor de nazorg 2.5.1. NazorginstantieIn het onderhavige wetsvoorstel is er voor gekozen de bestuurlijke en
financiële eindverantwoordelijkheid voor de nazorg bij de provincie te
leggen.Overwogen is dat het in verband met het langdurige karakter van de nazorg
niet gewenst is de volledige verantwoordelijkheid voor de nazorg bij de exploitant
te leggen. Dit kan organisatorische (versnippering over vele exploitanten)
en financiële (risico van tekortschietende reserveringen) knelpunten
doen ontstaan.In de huidige situatie zijn gedeputeerde staten van de provincie waar
een stortplaats is gelegen ten aanzien van de meeste stortplaatsen het tot
vergunningverlening bevoegde gezag. De provincie is derhalve in de exploitatiefase
verantwoordelijk voor de inhoud van de vergunning en het toezicht op de naleving
daarvan.Als het bevoegd gezag ook wordt belast met de nazorg zijn de beste voorwaarden
aanwezig om zeker te stellen dat de stortplaats in goede staat de nazorgfase
ingaat. De provincie heeft er belang bij te voorkomen dat zij in de nazorgfase
met hoge kosten kan worden geconfronteerd.Om zich ervan te kunnen verzekeren dat de stortplaats in goede staat verkeert
bij aanvang van de nazorgfase, krijgt het bevoegd gezag in het onderhavige
wetsvoorstel de taak opgedragen om na het beëindigen van de exploitatie
een eindinspectie uit te voeren en toestemming te verlenen voor sluiting van
de stortplaats.Voor een aantal bedrijfsgebonden stortplaatsen zijn op dit moment burgemeester
en wethouders nog het tot vergunningverlening bevoegde gezag.
Om ook voor deze gevallen de gewenste koppeling aan te brengen tussen het
zijn van bevoegd gezag in de exploitatiefase en het dragen van de verantwoordelijkheid
in de nazorgfase zullen voor die inrichtingen door een wijziging van het Inrichtingen-
en vergunningenbesluit milieubeheer net als voor andere stortplaatsen gedeputeerde
staten als het tot vergunningverlening bevoegde gezag worden aangewezen.In het wetsvoorstel zijn overeenkomstig het decentralisatieprincipe geen
taken toegekend aan het Rijk; volstaan is met het aanreiken van instrumenten
aan de provincie, die daarmee kan voorzien in een goede uitvoering van de
nazorg. 2.5.2. Inhoud verantwoordelijkheidDe primaire taak van de provincie is het dragen van de bestuurlijke en
financiële verantwoordelijkheid voor de nazorg. De nazorgwerkzaamheden
behoeven niet door de provincie zelf te worden verricht. In artikel 8.50,
tweede lid, is aan de provincie de bevoegdheid gegeven de uitvoering van de
nazorgwerkzaamheden op te dragen aan een daartoe door haar aangewezen rechtspersoon
of instantie. Het gaat hier alleen om het overdragen van feitelijke werkzaamheden.
Er is geen sprake van mandaat of delegatie, de verantwoordelijkheid blijft
volledig bij de provincie berusten. De provincie is vrij om te bepalen aan
wie zij de uitvoering van de nazorg wil opdragen. Het is wenselijk dat reeds
bestaande deskundigheid daarbij zoveel mogelijk wordt benut. De provincie
zal zich ervan moeten overtuigen dat de rechtspersoon of instantie, die de
nazorg gaat uitvoeren, zorg kan dragen voor een professionele aanpak van de
nazorg. Wanneer dit door de provincie wenselijk wordt geacht kan bij bedrijfsgebonden
stortplaatsen de uitvoering van de nazorg aan het betrokken bedrijf worden
opgedragen.Het werkterrein van een rechtspersoon of instantie behoeft niet tot de
provincie beperkt te blijven maar kan zich naar keuze van de betrokken provincies
ook tot andere provincies uitstrekken.Die verantwoordelijkheid van de provincie houdt in, dat de provincie moet
toezien op de wijze waarop de nazorg wordt uitgevoerd door andere rechtspersonen
of instanties. Een provincie kan zich derhalve niet beroepen op het in gebreke
blijven van die andere rechtspersonen of instanties, ook niet in geval van
faillissement.De verantwoordelijkheid voor de nazorg houdt voorts in dat de provincie
de financiering van de nazorg in eigen hand dient te houden. In paragraaf
2.7 zal hier nader op worden ingegaan. 2.6. Eindbestemming van de stortplaatsMet het oog op de risico' s die verbonden zijn aan het na sluiting van
de stortplaats weer in gebruik nemen van het terrein voor andere doeleinden,
is het gewenst dat dit gebruik aan voorwaarden wordt gebonden.Aangezien in dit wetsvoorstel de provincie wordt belast met de nazorg,
is het gewenst dat de provincies zelf regels stellen voor activiteiten op
de gesloten stortplaats, daarbij gebruik makend van de bevoegdheid die gegeven
is in artikel 1.2, derde lid, van de Wet milieubeheer. Op grond van deze bepaling
kunnen provincies regels stellen voor onderwerpen van meer dan gemeentelijk
belang. 2.7. Financiering van de nazorg 2.7.1. AlgemeenVoor de financiering van de nazorg is aansluiting gezocht bij het beginsel
«de vervuiler betaalt». Daartoe is voorzien in een wettelijke
basis voor het opleggen van een heffing door de provincie aan de exploitant.
Omdat de exploitant zijn kosten doorgaans zal doorberekenen in de storttarieven,
zijn de aanbieders van afval de uiteindelijke betalers.De hoofdlijnen van het in het wetsvoorstel neergelegde heffingenstelsel
zijn de volgende. Provinciale staten stellen bij belastingverordening een
heffing in ten behoeve van de kosten van nazorg van de in de provincie gelegen
stortplaatsen. Deze heffing is verschuldigd door exploitanten van de stortplaatsen
die onder dit wetsvoorstel vallen.Het bedrag van de heffing per stortplaats wordt zodanig vastgesteld, dat
uit dat bedrag naar verwachting de kosten van nazorg van de desbetreffende
stortplaats kunnen worden bestreden.Daarnaast wordt aan de provincies de mogelijkheid geboden om voor alle
niet-bedrijfsgebonden stortplaatsen in de provincie een vereveningssysteem
in te voeren. Op dit systeem en de aanleiding daartoe wordt nader ingegaan
in paragraaf 2.7.3.De opbrengst van de heffingen wordt gestort in een door gedeputeerde staten
van de betrokken provincie op te richten en te beheren fonds, waarmee in de
loop der jaren een kapitaal kan worden opgebouwd. De heffing heeft het karakter
van een reservering voor toekomstige uitgaven. De middelen die in het nazorgfonds
worden gestort, kunnen worden belegd; de inkomsten hieruit vloeien terug in
het fonds. Op deze wijze kan worden zeker gesteld dat ook in de verre toekomst
nog middelen beschikbaar zijn voor het betalen van nazorgkosten.Het nader specificeren van de heffingsgrondslag, het opstellen van fondsreglementen
en andere regelingen die garanderen dat de fondsgelden worden ingezet voor
het doel waarvoor zij zijn bestemd, zijn gezien de decentrale opzet van het
wetsvoorstel taken die aan de provincies worden overgelaten. De provincie
is bij de uitoefening van haar taken uiteraard gebonden aan algemene rechtsbeginselen.
Deze beginselen bieden rechtsbescherming aan de exploitant.De provincies hebben reeds vroeg onderkend dat het noodzakelijk is bij
de uitvoering van de wet de uniformiteit op landelijk niveau te bevorderen.
Begin 1994 hebben de gezamenlijke provincies – verenigd in het Inter
Provinciaal Overleg (IPO) – een projectgroep ingesteld ter voorbereiding
van de implementatie van het onderhavige wetsvoorstel. Dit project zal in
het najaar van 1995 zijn afgerond. Als resultaten van het project zullen onder
meer een uniform model voor de bepaling van de kosten van nazorg, uniforme
berekeningswijzen, een model-belastingverordening en een model-reglement voor
het Fonds nazorg gesloten stortplaatsen bij de inwerkingtreding van de wet
beschikbaar zijn.Hieronder zal op de financieringsaspecten uitvoeriger worden ingegaan. 2.7.2. Heffing per stortplaatsHet bedrag van de heffing wordt gebaseerd op het geschatte bedrag dat
nodig is voor de nazorg van de betrokken stortplaats.Dit geschatte bedrag kan gedurende de exploitatieperiode van een stortplaats
worden aangepast. Wanneer er enige jaren ervaring is opgedaan
met de nazorg, ontstaat er meer zekerheid over de juistheid van de berekeningsfactoren.
Dit kan betekenen dat het voor nazorg berekende bedrag hoger of lager moet
zijn.Het volledige bedrag zal moeten zijn ingevorderd voordat de stortplaats
gesloten wordt. De provincie kan bepalen in welke gedeelten de heffing tijdens
de exploitatiefase moet worden betaald.Teneinde zeker te stellen dat het voor de nazorg verschuldigde bedrag
inderdaad wordt betaald, kunnen gedeputeerde staten de verplichting opleggen
dat financiële zekerheid wordt gesteld.Hierop wordt ingegaan in de artikelsgewijze toelichting bij artikel 15.46. 2.7.3. Vereveningsstelsel voor stortplaatsen waarop afvalstoffen
worden gestort, die van buiten de inrichting afkomstig zijnIn veel provincies doet zich de situatie voor dat er stortplaatsen zijn
met een nog geringe restcapaciteit, waarvoor door de exploitanten onvoldoende
is gereserveerd voor de nazorg. Wanneer voor die stortplaatsen in enkele jaren
alle kosten voor nazorg in de storttarieven moeten worden doorberekend, kan
dit tot onaanvaardbare stijgingen leiden. Om een oplossing te bieden voor
dit probleem is in het wetsvoorstel voorzien in de mogelijkheid, dat provincies
voor niet-bedrijfsgebonden stortplaatsen voor een vereveningssysteem kiezen.
Dit systeem houdt in dat de exploitanten van de niet-bedrijfsgebonden stortplaatsen
gezamenlijk het bedrag opbrengen dat nodig is voor de kosten van nazorg van
alle publieke stortplaatsen in de betreffende provincie. Daartoe betalen de
stortplaatsexploitanten een heffing per hoeveelheid gestorte afvalstoffen.Op deze wijze betalen de exploitanten van nieuwe (re) stortplaatsen, die
nog een lange exploitatieperiode voor de boeg hebben, mee aan de nazorg van
de (oudere) stortplaatsen die nog maar kort open zijn. Omdat de kosten worden
doorberekend in de storttarieven, betekent dit dat alle aanbieders van afval
in de betreffende provincie een gelijke bijdrage leveren aan de nazorgkosten.Exploitanten die wel hebben gereserveerd voor de nazorg (en dit dus al
eerder hebben doorberekend in de storttarieven), kunnen die gereserveerde
middelen in het nazorgfonds storten ofwel uit die reserveringen de heffing
voor de nazorg betalen.Er is niet gekozen voor een omslagstelsel, waarbij de jaarlijkse kosten
van nazorg van de gesloten stortplaatsen worden omgeslagen over de huidige
storters. Hier is van afgezien omdat de kosten aanvankelijk laag zijn (bijvoorbeeld
tien open stortplaatsen betalen de nazorg van één gesloten stortplaats)
en later zeer hoog worden (bijvoorbeeld één open stortplaats
betaalt de nazorg van tien gesloten stortplaatsen). Indien ook deze laatste
stortplaats gesloten zou worden, zou in het geval van een omslagstelsel de
financiering van de nazorg wegvallen.Uitgangspunt is een kapitaaldekkingsstelsel, waarbij de heffing het karakter
heeft van een reservering voor toekomstige uitgaven (zie ook paragraaf 2.12).Ten aanzien van de grondslag van de heffing is naast de hoeveelheid ook
de aard van de gestorte afvalstoffen genoemd. De aard van de afvalstof kan
van belang zijn voor de voorzieningen die nodig zijn met het oog op de nazorg
van de stortplaats. Als die voorzieningen leiden tot afwijkende nazorgkosten,
kunnen provincies de heffing differentiëren naar de aard van de afvalstof.
Op dit moment wordt daarbij vooral gedacht aan baggerspeciestortplaatsen.De hoogte van de heffing wordt geregeld in de provinciale belastingverordening,
waarbij de heffing wordt ingesteld. De provincie berekent de verwachte
kosten van nazorg en, rekening houdend met de resterende stortcapaciteit van
de betrokken stortplaatsen, het bedrag dat per hoeveelheid moet worden betaald.
De wijze waarop de heffing wordt berekend wordt aangegeven in de (toelichting
bij de) provinciale belastingverordening. Behalve de verwachte kosten van
nazorg zal tevens rekening worden gehouden met onvoorzienbare kosten als gevolg
van schade.Ook hier geldt dat na verloop van jaren, waarin ervaring is opgedaan met
de uitvoering van de nazorg, aanpassing van de berekeningsfactoren nodig kan
zijn. Met name ontwikkelingen in de techniek kunnen hiertoe aanleiding zijn.
Het is ook mogelijk dat een geval van schade aanleiding vormt tot een andere
risicoberekening. Dit kan leiden tot bijstelling van de heffing.De exploitant kan tegen een individuele aanslag bezwaar indienen bij het
college van gedeputeerde staten (zie ook artikelsgewijze toelichting bij artikel
15.44) ; de rechter kan zonodig daarna tevens toetsen of de aanslag juist
is en de belastingverordening verbindend is. 2.7.4. Bedrijfsgebonden stortplaatsenTen aanzien van bedrijfsgebonden stortplaatsen wordt, anders dan bij andere
stortplaatsen, de hoogte van de heffing alleen gebaseerd op de verwachte kosten
van nazorg van de eigen stortplaats.De kosten voor het storten vormen onderdeel van de totale exploitatiekosten
van het bedrijf. Als de bedrijfsgebonden stortplaats bijna is volgestort,
beschikt het bedrijf normaliter nog over een inkomstenbron om de nazorgkosten
uit te betalen. Er is hier geen sprake van een probleem dat oplossing behoeft
door middel van een vereveningssysteem.Omdat een bedrijfsgebonden stortplaats alleen dient voor het eigen bedrijfsafval
en derhalve geen publieke functie heeft, zou het ook niet goed verdedigbaar
zijn andere aanbieders van afval in de provincie te laten meebetalen aan de
nazorgkosten. Het bedrijf is de enige vervuiler en kan als zodanig ook volledig
verantwoordelijk worden gesteld voor de kosten van nazorg van de eigen stortplaats. 2.7.5. NazorgfondsHet oprichten van een nazorgfonds heeft een tweeledig doel. In de eerste
plaats wordt door het apart zetten van de middelen die voor nazorg zijn verkregen
in een fonds, zeker gesteld dat die middelen ook alleen voor dat doel worden
gebruikt. De exploitanten die de heffing moeten betalen krijgen zekerheid
dat de middelen niet voor andere doeleinden kunnen worden gebruikt.Het tweede doel van het nazorgfonds is de opbouw van kapitaal voor de
toekomst. Het langdurige karakter van de nazorg en het afnemend stortvolume
maken het noodzakelijk dat zeker gesteld wordt dat ook op de langere termijn
voldoende middelen beschikbaar zijn voor nazorg. De middelen welke nu worden
opgebracht, dragen bij aan de opbouw van een kapitaal in de loop der jaren,
zodat ook bij verminderde heffingsopbrengsten in de toekomst een kapitaal
beschikbaar is voor nazorg. Daarmee wordt voorkómen dat in de toekomst
de algemene middelen tijdelijk fors moeten worden verhoogd op het moment dat
de uitgaven voor de nazorg van stortplaatsen zouden cumuleren. Door de financiering
van de nazorg in de tijd te spreiden, wordt een juiste allocatie bevorderd
en een mogelijke toekomstige verstoring van de begroting vermeden.Bij de berekening van de heffing wordt rekening gehouden met inkomsten
uit rentebaten en beleggingsopbrengsten. Gedeputeerde staten richten een fonds op voor hun eigen provincie. Het
is echter ook mogelijk dat gedeputeerde staten van verschillende provincies
gezamenlijk een nazorgfonds oprichten.Dit kan bijvoorbeeld wenselijk zijn voor provincies waar weinig stortplaatsen
zijn en behoefte bestaat aan verbreding van het financiële draagvlak
bij toepassing van het vereveningsstelsel.Er zijn echter ook andere redenen denkbaar om gezamenlijk een fonds op
te richten, bijvoorbeeld met het oog op een optimale kapitaalopbouw. Provincies
kunnen hier zelf nadere invulling aan geven.Gedeputeerde staten zijn belast met het beheer van het nazorgfonds. In
paragraaf 2.5.2. is aangegeven dat het hebben van de verantwoordelijkheid
voor de nazorg ook met zich brengt dat de provincie de financiering van de
nazorg in eigen hand dient te houden. Gedeputeerde staten zijn te allen tijde
aanspreekbaar op de wijze waarop de middelen voor nazorg worden verdeeld en
besteed.De provincie keert de voor de nazorg benodigde gelden uit aan de instantie
die met de uitvoering van de nazorg is belast. De uitvoerende instantie is
jegens gedeputeerde staten verantwoording verschuldigd voor de besteding van
de door haar uit het fonds ontvangen gelden. De wijze waarop deze verantwoording
plaatsvindt, wordt overgelaten aan provincies en uitvoerende instanties. Het
ligt voor de hand dat gedeputeerde staten een accountantsverklaring verlangen
van de uitvoerende instantie met betrekking tot de juiste besteding van de
fondsgelden. 2.8 Financiering grootschalige baggerspeciestortplaatsenBaggerspeciestortplaatsen vallen niet onder de in het Stortbesluit bodembescherming
gestelde instructieregels. In het Beleidsstandpunt verwijdering baggerspecie,
dat in 1992 op basis van een milieu-effectrapportage is uitgebracht, zijn
richtlijnen opgenomen voor de inrichting van baggerspeciestortplaatsen.Daarbij is vastgelegd dat eerst enige jaren ervaring zal worden opgedaan
met deze richtlijnen, en dat daarna op basis van een evaluatie zal worden
besloten of er een algemene maatregel van bestuur moet komen met instructievoorschriften
voor baggerspeciestortplaatsen.Dit betekent dat voor deze stortplaatsen de vereiste bodembeschermende
voorzieningen door het bevoegd gezag (gedeputeerde staten) moeten worden voorgeschreven
in de vergunning op grond van de Wet milieubeheer. Bij de opstelling van de
vergunningvoorschriften zal het bevoegd gezag rekening houden met de richtlijnen.Het gegeven dat het Stortbesluit bodembescherming niet van toepassing
is op baggerspeciestortplaatsen, is geen reden geweest om deze stortplaatsen
uit te sluiten van de regeling inzake de nazorg. Voor deze stortplaatsen geldt
immers evenzeer dat een goede regeling van de organisatie en financiering
van de nazorg problemen in de toekomst kan voorkomen.De organisatie en de financiering van baggerspeciestortplaatsen zullen
in beginsel plaatsvinden volgens het systeem zoals dat voor alle stortplaatsen
waarop het wetsvoorstel van toepassing is, in het wetsvoorstel is opgenomen.
Dit betekent dat de nazorg wordt opgedragen aan de provincie, en dat de financiering
wordt geregeld via heffingen die in het nazorgfonds worden gestort.In paragraaf 2.7.3 is aangegeven dat de provincie de hoogte van de heffing
kan relateren aan de aard van de afvalstoffen, omdat de aard van de afvalstof
van belang kan zijn voor de voorzieningen die nodig zijn met het oog op de
nazorg van de stortplaats. Dit maakt het mogelijk voor baggerspeciestortplaatsen
een aparte heffing in te stellen. De opbrengst van deze heffingen kunnen uitsluitend
worden bestemd voor baggerspeciestortplaatsen. De uitvoering van de nazorg kan op basis van artikel 8.50, tweede lid,
door de provincie worden opgedragen aan een rechtspersoon. Deze rechtspersoon
kan ook zijn een overheidsinstantie of een samenwerkingsverband van overheidsinstanties,
waarbij met name kan worden gedacht aan waterschappen.Het ligt voor de hand dat de waterschappen zullen worden betrokken bij
de provinciale besluitvorming over de wijze van financiering en uitvoering
van de nazorg.Voor een bepaalde categorie baggerspeciestortplaatsen is een uitzondering
gemaakt ten aanzien van de organisatie en financiering. Het gaat hierbij om
grootschalige baggerspeciestortplaatsen, waarvan de aanleg en de exploitatie
worden gefinancierd uit de rijksbegroting. Deze stortplaatsen hebben tot doel
te voorzien in een behoefte aan berging van baggerspecie die vrijkomt bij
de baggerwerkzaamheden die door Rijkswaterstaat in zijn hoedanigheid van waterbeheerder
worden verricht. De onder de Minister van Verkeer en Waterstaat vallende diensten
zijn de voornaamste aanbieders van afval; voornoemde minister is tevens vergunninghouder
of mede-vergunninghouder van deze stortplaatsen.Ook voor deze stortplaatsen geldt dat de provincie, die bevoegd gezag
is in de exploitatiefase, wordt belast met de nazorg, met dien verstande dat
de uitvoering van de werkzaamheden die verband houden met de nazorgmaatregelen,
berusten bij de Minister van Verkeer en Waterstaat. Dit is geregeld in artikel
8.50, derde lid. De feitelijke uitvoering wordt verricht door een onder deze
minister ressorterende dienst, in casu: Rijkswaterstaat. De bij de dienst
aanwezige deskundigheid verzekert een goede uitvoering van de nazorg.De financiering van de nazorgmaatregelen zal rechtstreeks uit de rijksbegroting
plaatsvinden. In artikel 15.43, eerste lid, onder a, is een bepaling opgenomen,
inhoudende dat baggerspeciestortplaatsen die worden gedreven of mede gedreven
door de Minister van Verkeer en Waterstaat, uitgezonderd zijn van de financiële
bepalingen van titel 15.11.De provincie kan in de vergunning op grond van de Wet milieubeheer voorschrijven,
dat de vergunninghouder een nazorgplan moet opstellen. Het ligt voor de hand
dat de provincie dat doet. In dat plan wordt tevens een kostenberekening opgenomen.
De Minister van Verkeer en Waterstaat stelt zich garant voor de betaling van
de kosten. Deze garantstelling heeft ook betrekking op risico' s en calamiteiten
die zich op de stortplaats kunnen voordoen. In de vergunning zal dan vervolgens
worden voorgeschreven dat het plan moet worden goedgekeurd door het bevoegd
gezag voordat de stortplaats wordt gesloten.Nazorgmaatregelen die voortvloeien uit het waterkwaliteitsbeheer en derhalve
de verantwoordelijkheid betreffen van de Minister van Verkeer en Waterstaat,
maken geen onderdeel uit van het door gedeputeerde staten goed te keuren nazorgplan. 2.9. Besteding opbrengst van de nazorggeldenDe opbrengst van de heffing alsmede de bijdragen ten behoeve van de nazorg
van bedrijfsgebonden stortplaatsen worden gestort in een provinciaal nazorgfonds
als bedoeld in artikel 15.47, eerste en tweede lid. In artikel 15.47, zevende
lid, wordt omschreven welke kosten uit het fonds mogen worden betaald.Het gaat hierbij om kosten die gemaakt worden in verband met de uitvoering
van de nazorg van de onder dit wetsvoorstel vallende gesloten stortplaatsen
in de provincie. In artikel 8.49 is omschreven wat voor soort maatregelen
in dat kader getroffen dienen te worden. Bij de berekening van de nazorgkosten
gaat het zowel om de te berekenen kosten van onderhoud en vervanging,
als om geschatte kosten van eventuele schade, voor zover er geen mogelijkheden
zijn tot verhaal.Een aparte categorie vormen de kosten van de inventarisatie van plaatsen
in de provincie waar in het verleden afvalstoffen zijn gestort en het onderzoek
naar aanwezigheid, aard en omvang van eventuele verontreiniging aldaar. Het
gaat hier om stortplaatsen die voor 1 maart 1995 gesloten zijn en derhalve
niet aan het door het Stortbesluit bodembescherming voorgeschreven bodembeschermingsniveau
behoeven te voldoen. Deze oude stortplaatsen vallen nog buiten de onderhavige
regeling van de nazorg, omdat de beleidsontwikkeling ten aanzien van het niveau
van de te eisen voorzieningen, de organisatie en de financiering van de nazorg
nog niet voltooid is. Teneinde een regeling hiervoor te kunnen ontwerpen,
is eerst meer inzicht nodig in de aard en de omvang van bodemverontreiniging
op die stortplaatsen.De financieringsgrondslag voor het instellen van het benodigde onderzoek
ontbreekt echter nog. Aangezien het om dezelfde soort bronnen gaat, alleen
van andere datum, en de kosten relatief beperkt zijn, is uit doelmatigheidsoverwegingen
in het wetsvoorstel geregeld dat de kosten van inventarisatie en onderzoek
uit het fonds worden bestreden.Inmiddels is reeds in alle provincies een eenmalige inventarisatie in
gang gezet. Voor dit onderzoek is een model ontwikkeld dat bekend staat als
het V.O.S. (Verkennend Onderzoek Stortplaatsen). De duur van dit onderzoek
zal ongeveer vier jaar bedragen en de kosten zijn berekend op ongeveer twaalf
miljoen gulden.De apparaatskosten die door de provincie worden gemaakt, zijn uitgezonderd
ingevolge artikel 15.47, achtste lid. Deze uitzondering is opgenomen omdat
voor apparaatskosten reeds een bijdrage wordt verstrekt op grond van het Bijdragenbesluit
openbare lichamen milieubeheer.Anders ligt het met de apparaatskosten die gemaakt worden in verband met
het nazorgfonds dat door de provincie moet worden opgericht en beheerd. Die
kosten worden niet vergoed op grond van het Bijdragenbesluit openbare lichamen
milieubeheer en kunnen ingevolge artikel 15.47, zevende lid, onder c, wel
uit de heffing worden gefinancierd.Bij de vaststelling van de heffing zal de provincie met de genoemde kosten
rekening moeten houden. 2.10. Aansprakelijkheid voor schadeDoor de op de stortplaats gestorte afvalstoffen kan schade worden veroorzaakt
aan het milieu, waarvoor in het algemeen de exploitant aansprakelijk is.Sinds 1 februari 1995 is het Burgerlijk Wetboek aangevuld met een regeling
van risico-aansprakelijkheid voor milieuschade als gevolg van bepaalde bedrijfsmatige
activiteiten. Daarbij is onder andere geregeld dat voor de exploitant van
een stortplaats een risico-aansprakelijkheid geldt tot twintig jaar na sluiting
van de stortplaats (artikel 6 : 176 van het Burgerlijk Wetboek).Een goede uitvoering van nazorg op gesloten stortplaatsen brengt met zich
dat de kans op het optreden van schade aan het milieu tengevolge van de op
de stortplaats gestorte stoffen uiterst gering is. Als dit zich toch voordoet,
zal door vroegtijdige signalering die schade tot een minimum kunnen worden
beperkt.Toch kan niet geheel worden uitgesloten dat schade ontstaat waar ook derden
door worden gedupeerd.In dat geval kan die derde een beroep doen op de risico-aansprakelijkheid van de (gewezen) exploitant, eventueel aangevuld met een actie
uit onrechtmatige daad jegens de nazorginstantie.De rechter moet uitmaken wie de schade moet betalen.Het is mogelijk dat er in de nazorgfase geen exploitant meer is, dan wel
de exploitant financieel niet meer in staat blijkt de schade te betalen. Teneinde
de verhaalbaarheid van de schade op de exploitant in de nazorgfase zeker te
stellen, zal in het Stortbesluit bodembescherming een nadere regeling worden
opgenomen met betrekking tot de dekking van zijn aansprakelijkheid.Mogelijkheden daarvoor zijn het verplicht stellen van een financiële
zekerheid dan wel het in het leven roepen van een waarborgfonds. In artikel
15.44, tweede lid, is geregeld dat de heffing mede kan dienen ter bestrijding
van kosten die gemoeid zijn met de dekking van de aansprakelijkheid, bijvoorbeeld
de met betrekking tot een verzekering verschuldigde premie.De wettelijke basis voor het stellen van een financiële zekerheid
wordt geboden door artikel 16 van de Wet bodembescherming. 2.11. RisicofondsEr kunnen zich gevallen van schade voordoen op een stortplaats waarvan
het geldelijk effect voor de nazorg zeer groot kan zijn.Soms zal er sprake zijn van dekking door een verzekering (bijvoorbeeld
bij schade als gevolg van een neerstortend vliegtuig), maar dit is niet altijd
het geval (bijvoorbeeld schade als gevolg van een natuurramp).Ook kunnen er onverwacht hoge kosten optreden wanneer degene die een bedrijfsgebonden
stortplaats drijft, failliet gaat, en daardoor niet in staat is de heffing
voor de nazorg te voldoen, terwijl ook financiële zekerheden (die op
grond van artikel 15.46 kunnen worden gesteld) tekort schieten.Ook in deze gevallen is de provincie verplicht maatregelen te nemen in
het kader van de nazorg en dienen de kosten uit het nazorgfonds te worden
betaald. Het is denkbaar dat als gevolg van een geval van schade het nazorgfonds
vrijwel wordt uitgeput.Weliswaar kunnen de heffingen naar boven worden bijgesteld (omdat de risico-component
te laag blijkt te zijn ingeschat en bijstelling behoeft): een dergelijke verhoging
zal wel binnen redelijke grenzen moeten blijven.Om het financiële risico dat daardoor voor een provincie kan ontstaan,
beheersbaar te houden is voorzien in een mogelijkheid tot een gezamenlijke
dekking door middel van de oprichting van een risicofonds (artikel 15.48).In artikel 15.44 is geregeld dat de heffing mede kan dienen voor de afdracht
van gelden aan het risicofonds.In het onderhavige wetsvoorstel worden alleen instrumenten aangereikt.
De provincies zijn vrij om te beslissen of zij hier gebruik van willen maken.
Zij kunnen uiteraard ook kiezen voor andere vormen van risicospreiding. 2.12. Financiële gevolgenHet onderhavige wetsvoorstel brengt met zich dat kosten moeten worden
gemaakt ten behoeve van de nazorg van stortplaatsen na sluiting. Daar staat
tegenover dat een goede nazorg er toe zal leiden dat minder saneringsgevallen
ontstaan. Saneringskosten liggen vele malen hoger dan de nu te betalen kosten
van nazorg.De belangrijkste kostenposten houden verband met het onderhouden en vervangen
van de bovenafdichting en de peilbuizen en de kosten voor de
zuivering van percolatiewater alsmede met de personele ondersteuning op technisch
en administratief gebied.Afhankelijk van de omvang, de lokatie van de stortplaats en de aard van
de gestorte stoffen zullen de kosten per stortplaats verschillen.In een aantal gevallen worden nu reeds gelden voor de nazorg van gesloten
stortinrichtingen gereserveerd. Zo maakt een aantal stortinrichtingen op eigen
initiatief reserveringen voor de toekomstige nazorg. Verder is in een aantal
gevallen door het bevoegd gezag in de vergunningvoorschriften aan stortinrichtingen
een verplichting opgenomen tot het reserveren van financiële middelen
voor de nazorg.De op basis van het onderhavige wetsvoorstel in te voeren financieringswijze
is een kapitaaldekkingsstelsel: er wordt een fonds opgebouwd ter dekking van
de toekomstige kosten van de nazorg van een stortinrichting. Indien de heffing
vanaf de ingebruikname van de stortinrichting wordt ingevorderd, zal –
afhankelijk van de grootte van de stortplaats – een heffing van 5 tot
8 per ton in de meeste gevallen voldoende zijn om de kosten van de nazorg
te financieren. De benodigde heffing is hoger als niet meteen vanaf het begin
van de stortperiode wordt geheven. Tijdelijk is dan een inhaalslag door middel
van een heffingstarief van 10 nodig om de benodigde nazorggelden te reserveren.
Deze inhaalslag kan achterwege worden gelaten indien de bovenvermelde reserveringen
van de stortplaatsbeheerder (op eigen initiatief dan wel op grond van de vergunningvoorschriften)
worden overgeheveld naar het provinciale nazorgfonds.Bij toepassing van het vereveningssysteem is de hoogte van de heffing
voor de publieke stortplaatsen niet alleen afhankelijk van de (resterende)
duur van de exploitatieperiode en de nazorgkosten van de betreffende stortplaats
maar ook van die van de overige nog in exploitatie zijnde stortplaatsen in
de provincie(s). De heffing kan daarom per provincie verschillend zijn, evenals
de omvang van de fondsen.Overigens is in het Nationaal Milieubeleidsplan 2 (NMP 2; Kamerstukken
II 1993 /94, nr. 23 560) onder actiepunt N 46 vermeld dat de storttarieven
zullen worden opgetrokken tot het niveau van de verbrandingstarieven teneinde
het storten van afvalstoffen te minimaliseren en het hergebruik ervan te stimuleren.
Een verhoging van de storttarieven met het oog op de kosten van nazorg past
in dit beleid.Het gemiddelde storttarief voor 1995 wordt geraamd op circa 130 per ton.
Bij een heffingstarief van 8 per ton worden de aanbieders van te storten afval
met een lastenverzwaring van ruim 5 % geconfronteerd.In 1993 werd 10 900 kton afval gestort. Onder meer als gevolg van
het gereedkomen van de geplande afvalverbrandingscapaciteit in 1997 zal de
te storten hoeveelheid in dat jaar kunnen dalen tot circa 9 000 kton.
Naar verwachting zal, bij realisering van de voor het afvalstoffenbeleid geldende
taakstellingen, de te storten hoeveelheid afvalstoffen dalen naar 3 400
kton in het jaar 20051. Bij inwerkingtreding
van deze nazorgregeling in 1997 zou de stijging van de lastendruk (bij een
heffingstarief van 8 per ton) uitkomen op ruim f 72 miljoen. Deze lastendruk
zou dan in het jaar 2005 bij een te storten hoeveelheid van 3 400 kton
en een heffingstarief van 8 per ton dalen naar ruim f 27 miljoen.Vanaf 1997 zal het grootste deel van de afvalstoffen waarvan de verwijderingskosten
worden gedragen door de huishoudens, niet meer mogen worden gestort. Dit betekent
dat de geschetste lastenverzwaring voor het grootste deel voor rekening komt
van de industrie, de diensten- en handelssector en de overheid.3. Verwijdering van voorwerpen die in de bodem worden
achtergelatenHet multifunctionaliteitsbeginsel houdt in dat de bodem ten gevolge van
een handeling niet zodanig mag worden verontreinigd of aangetast, dat er sprake
is van een vermindering van de functionele eigenschappen die de bodem voor
mens, plant en dier heeft. Bij een vermindering van functionele eigenschappen
kan het zowel gaan om verontreinigingen als om fysische aantastingen. Van
dit laatste kan onder meer sprake zijn indien voorwerpen die bij een handeling
als bedoeld in de artikelen 6 tot en met 11 van de Wet bodembescherming, in
de bodem zijn gebracht, na beëindiging van die handeling in de bodem
worden achtergelaten zonder dat ze nog een nuttige functie hebben.Indien dergelijke voorwerpen blijvend deel van de bodem zouden gaan uitmaken,
kan dit een bedreiging vormen voor de multifunctionaliteit van de bodem. Daarom
kunnen op basis van de artikelen 6 tot en met 11 regels worden gesteld met
betrekking tot de verwijdering van de voorwerpen.Dit betekent niet dat bij elke aantasting van de bodem sprake zal zijn
van een verwijderingsplicht. Zo kan worden afgezien van een verwijderingsplicht
voor voorwerpen die reeds voor de inwerkingtreding van een algemene maatregel
van bestuur als boven bedoeld in de bodem zitten en alleen een fysische aantasting
van de bodem met zich meebrengen. Ook zal verwijdering niet hoeven plaats
te vinden wanneer hieraan overwegende milieuhygiënische bezwaren kleven,
zoals bijvoorbeeld het geval kan zijn bij de verwijdering van heipalen. Voorts
hoeven voorwerpen niet te worden verwijderd zolang ze een functie in de bodem
kunnen vervullen.Ten aanzien van bouwstoffen is een verwijderingsverplichting opgenomen
in het in voorbereiding zijnde Bouwstoffenbesluit bodembescherming. Het stellen
van een verwijderingsverplichting wordt ook overwogen met betrekking tot ondergrondse
tanks voor het opslaan van vloeistoffen.In het voorgestelde artikel 16a, eerste lid, wordt de verwijderingsverplichting
met betrekking tot in de bodem gebrachte voorwerpen uitdrukkelijk als instrument
genoemd naast de in de artikelen 15 tot en met 19 genoemde andere instrumenten,
waarvan in een algemene maatregel van bestuur op basis van de artikelen 6
tot en met 11 gebruik kan worden gemaakt. De opsomming van het instrumentarium
in genoemde artikelen is weliswaar niet limitatief, zodat het niet strikt
noodzakelijk is aan de verwijderingsplicht een afzonderlijke bepaling te wijden,
maar het ligt voor de hand instrumenten waarvan in bedoelde algemene maatregelen
van bestuur met een zekere regelmaat gebruik wordt gemaakt, in de wet met
name te noemen. Gelet op het toegenomen belang van het instrument voor het
bodembeschermingsbeleid, wordt daarom voorgesteld de verwijderingsplicht een
eigen plaats in de Wet bodembescherming te geven. 4. VrijstellingIn de artikelen 64 en 65 van de Wet bodembescherming is de mogelijkheid
opgenomen om door verlening van een vrijstelling onderscheidenlijk een ontheffing
een uitzondering te maken op bij algemene maatregel van bestuur op basis van
de artikelen 6 tot en met 11 gestelde regels.Blijkens de geschiedenis van totstandkoming van die artikelen werd het
volgende beoogd. Een vrijstelling kan door de minister rechtstreeks op basis
van de Wet bodembescherming worden verleend voor een categorie van handelingen.
Een ontheffing kan, uitsluitend indien daartoe in de algemene
maatregel van bestuur de mogelijkheid is geopend, worden verleend door het
bevoegd gezag om in een bijzonder geval een uitzondering te maken.Een beslissing inzake ontheffing is een beschikking, waartegen op grond
van hoofdstuk VIII van de Wet bodembescherming beroep kan worden ingesteld.
In de Wet bodembescherming is geen beroepsmogelijkheid geopend ten aanzien
van een beslissing inzake vrijstelling. De vraag is gerezen of tegen een dergelijke
beslissing beroep kan worden ingesteld op grond van de Wet administratieve
rechtspraak overheidsbeschikkingen (Wet arob), thans opgevolgd door de Algemene
wet bestuursrecht (Awb).Tijdens de totstandkoming van artikel 64 (voorheen: 28) is deze vraag
niet aan de orde geweest aangezien de Wet arob toen nog niet in werking was
getreden. Uit de wetsgeschiedenis zou echter kunnen worden afgeleid dat een
vrijstelling als een regeling werd beschouwd. In de termen van de Wet arob
is derhalve sprake van een besluit van algemene strekking in de zin van die
wet, waartegen geen beroep op grond van die wet openstond.Uit een uitspraak van de voorzitter van de Afdeling rechtspraak van de
Raad van State van 3 oktober 1991, no. S01.91.0360 12–107, blijkt evenwel
dat een beslissing inzake vrijstelling in bepaalde gevallen ook een beschikking
in de zin van de Wet arob kan zijn, waartegen beroep kan worden ingesteld.Als gevolg van deze uitspraak is onduidelijkheid ontstaan over het karakter
van de vrijstelling. Weliswaar is in een latere uitspraak van de voorzitter
van die afdeling van de Raad van State (1 oktober 1992, nr. S01.92.0386 77–94,
Milieu en Recht Jurisprudentie 1994/1, nr. 10) in een soortgelijk geval het
besluit aangemerkt als een besluit van algemene strekking, doch hiermee is
nog niet de gewenste duidelijkheid gecreëerd. Daarom wordt voorgesteld
in artikel 64 van de Wet bodembescherming ondubbelzinnig vast te leggen dat
een vrijstelling alleen bij ministeriële regeling kan worden verleend
om voor een categorie van gevallen een uitzondering te maken op de bij algemene
maatregel van bestuur gestelde regels. Een verzoek om vrijstelling dat op
een afzonderlijk geval betrekking heeft, moet worden opgevat als een verzoek
om een uitzondering te maken voor de gehele categorie van handelingen, waarvan
de handeling waarop het verzoek betrekking heeft, deel uitmaakt, derhalve
als een verzoek om een regeling te treffen.Gelet op het voorgaande moet een beslissing inzake vrijstelling in het
algemeen gesproken worden opgevat als een besluit van algemene strekking in
de zin van de Wet arob.Zoals hierboven reeds is aangegeven, is de Wet arob inmiddels vervangen
door de Awb. Ingevolge de Awb is tegen een besluit van algemene strekking
wèl en tegen een besluit, inhoudende een algemeen verbindend voorschrift,
geen beroep, althans tot 1 januari 1999, mogelijk. Een vrijstelling bij ministeriële
regeling ingevolge de artikelen 64 en 65 van de Wet bodembescherming is een
algemeen verbindend voorschrift in de zin van die wet. Derhalve is tot 1 januari
1999 tegen een beslissing inzake een vrijstelling ingevolge die artikelen
geen beroep mogelijk op grond van de Awb. 5. VoorbereidingDe opstelling van het wetsvoorstel heeft plaatsgevonden in nauw overleg
met de betrokken overheden. In 1991 heeft een bestuurlijke overleggroep van
het Directoraat Generaal Milieubeheer (DGM), de Unie van Waterschappen, het
Interprovinciaal Overleg (IPO) en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten
(VNG), aangeduid als het DUIV-overleg, een werkgroep nazorg stortplaatsen
ingesteld. Deze werkgroep, die werd samengesteld uit vertegenwoordigers van
DGM, het IPO en de VNG, kreeg de opdracht te adviseren over de
organisatie van de nazorg van stortplaatsen.In november 1991 is door de werkgroep nazorg stortplaatsen een rapport
uitgebracht over de nazorg voor bestaande en nieuwe stortplaatsen. De hoofdlijnen
van de wettelijke regeling zijn gebaseerd op dit rapport. Concepten van de
wettelijke regeling zijn besproken in de werkgroep en de resultaten daarvan
zijn ingebracht in het DUIV-overleg.Een voorontwerp van het wetsvoorstel is voor commentaar toegezonden aan
het Interprovinciaal Overleg, de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, de
Unie van Waterschappen, de Vereniging van Afvalverwerkers, het Bureau Milieu
en Ruimtelijke Ordening van de Raad van Nederlandse Werkgeversbonden VNO en
NCW, en milieu-organisaties.Het daarna vervaardigde ontwerp van het wetsvoorstel is met een verzoek
om advies verzonden aan het Interprovinciaal Overleg, de Vereniging van Nederlandse
Gemeenten, de Vereniging van Afvalverwerkers, het Bureau Milieu en Ruimtelijke
Ordening van de Raad van Nederlandse Werkgeversbonden VNO en NCW, de Stichting
Nazorg Afvalverwijderingsinrichtingen, de Technische Commissie Bodembescherming
en de Raad voor het milieubeheer.De Raad voor het milieubeheer heeft te kennen gegeven in verband met de
gewijzigde taakstelling af te zien van advisering over dit wetsvoorstel.De Technische Commissie Bodembescherming ondersteunt het wetsvoorstel
en heeft volstaan met een korte reactie omdat het wetsvoorstel niet de technische
invulling van de nazorg betreft.De adviezen van de Stichting Nazorg Afvalverwijderingsinrichtingen, het
Bureau Milieu en Ruimtelijke Ordening van de Raad van Nederlandse Werkgeversbonden
VNO en NCW, de Vereniging van Afvalverwerkers en het Interprovinciaal Overleg
hebben geleid tot enige aanpassingen in het wetsvoorstel en de memorie van
toelichting.De belangrijkste aanpassingen in het wetsvoorstel betreffen het volgende.De mogelijkheid om bij algemene maatregel van bestuur een ander bestuursorgaan
dan de provincie met de nazorg te belasten is naar aanleiding van het advies
van het Interprovinciaal Overleg geschrapt. Deze mogelijkheid was specifiek
bedoeld voor een bepaalde categorie van baggerspeciestortplaatsen. Gezien
de beperkte doelstelling was de omschrijving te ruim; nader overleg tussen
betrokkenen heeft geleid tot de oplossing die is weergegeven in paragraaf
2.8 van deze memorie van toelichting.In overleg met het Ministerie van Binnenlandse Zaken is de regeling van
de heffing voor de nazorg vereenvoudigd, met name door ook voor de bijdragen
van bedrijfsgebonden stortplaatsen een – objectgebonden – heffing
in te stellen, die met de instrumenten van de belastingwetgeving door de provincie
kan worden geïnd.Voorts is duidelijker aangegeven welke kosten uit het nazorgfonds kunnen
worden bestreden (artikel 15.47, zevende lid, onder b, en een overgangsbepaling
in artikel IV). Behalve de normale nazorgkosten kunnen ook risico's, die niet
op andere wijze worden gedekt, uit het nazorgfonds worden betaald.Daaraan is toegevoegd een regeling in artikel 15.48, op grond waarvan
provincies gezamenlijk een calamiteitenfonds kunnen oprichten. Daarmee kunnen
provincies het risico beperken dat door het betalen van kosten als gevolg
van calamiteiten uit het nazorgfonds te veel middelen aan het fonds worden
onttrokken, en een aanzienlijke verhoging van de heffing noodzakelijk wordt. Een oplossing waarbij dergelijke tekorten uit rijksgelden worden bestreden,
waarop in het advies van het IPO wordt aangedrongen, wordt niet noodzakelijk
geacht, omdat het wetsvoorstel voorziet in een goede financieringsbron op
decentraal niveau voor dergelijke kosten. 6. InformatieverstrekkingMet het oog op een goede uitvoering, handhaving en evaluatie van dit wetsvoorstel
zullen met de provincies afspraken worden gemaakt over de wijze waarop informatieverstrekking
tussen de provincies onderling en aan het Rijk zal plaatsvinden over de uitvoering
van de nazorg en de daarmee gemoeide kosten. Met behulp van die informatie
zal worden nagegaan of de uitvoering van de nazorg en de wijze van financieren
binnen de beleidsdoelstellingen van de wet zijn gerealiseerd. Als dit onvoldoende
het geval blijkt te zijn zal vervolgens worden bekeken of bijstelling van
de regelgeving wenselijk is. B. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING ARTIKEL I A Artikel 1.1. Wet milieubeheerIn verband met de plaatsing van deze regeling in hoofdstuk 8 (Inrichtingen)
van de Wet milieubeheer wordt in artikel 1.1 de omschrijving van het begrip
«doelmatige verwijdering van afvalstoffen» gewijzigd in die zin
dat nazorg niet meer als element van doelmatige verwijdering is opgenomen.De reden voor deze wijziging is gelegen in de omstandigheid dat de nazorg
van stortplaatsen in de eerste plaats moet worden gezien als het treffen van
een samenstel van milieuhygiënisch noodzakelijke maatregelen om te voorkomen
dat gesloten stortplaatsen in de toekomst bodemverontreiniging of andere nadelige
gevolgen voor het milieu kunnen veroorzaken. Tijdens de behandeling van het
wetsvoorstel tot uitbreiding van de Wet milieubeheer (afvalstoffen) in de
Tweede Kamer (Handelingen II, 23 september 1992, nummer 5–270) is de
Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke ordening en Milieubeheer ingegaan
op een amendement, waarin werd voorgesteld de nazorg op te nemen als element
van het begrip «doelmatige verwijdering» in artikel 1.1, eerste
lid. De minister ging er van uit dat zulks op grond van het hierboven genoemde
argument niet direct voor de hand lag en dat dit onderwerp nog uitgebreid
aan de orde zou komen bij het onderhavige wetsvoorstel, waarin de nazorg in
haar geheel wordt geregeld. Overigens liet de minister het oordeel over aan
de Tweede Kamer. Het amendement werd wel aangenomen, maar met de aantekening
dat het element nazorg weer uit het begrip «doelmatige verwijdering«
kon worden verwijderd, indien in het wetsvoorstel inzake de nazorg daarvoor
een betere plaats zou worden gevonden (Handelingen II, 24 september 1992,
nummer 6–336).De thans voorgestelde opneming van het onderwerp nazorg als een nieuwe
paragraaf 8.3 in het hoofdstuk Inrichtingen is in overeenstemming met het
hierboven vermelde uitgangspunt van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
ordening en Milieubeheer. In deze opzet past het ook dat nazorg niet meer
wordt gerangschikt onder het begrip «doelmatige verwijdering»
in artikel 1.1. B Artikel 8.14 Wet milieubeheerIn artikel 8.14, derde lid, is thans bepaald dat in regels, gesteld in
de provinciale milieuverordening of door de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, met betrekking tot de door de stortplaatsexploitanten
te berekenen tarieven, uitsluitend rekening mag worden gehouden met de kosten
van het exploiteren van de stortplaats en met de kosten van voorzieningen
ten behoeve van de nazorg daarvoor.De ingevolge artikel 15.44, eerste lid, van het onderhavige wetsvoorstel
door provinciale staten in te stellen heffing moet door de exploitant kunnen
worden doorberekend in de stortarieven.Om dit mogelijk te maken wordt voorgesteld artikel 8.14, derde lid, zodanig
te wijzigen dat ook met de in artikel 15.44, eerste lid, bedoelde heffing
rekening kan worden gehouden, indien regels met betrekking tot de tarieven
worden vastgesteld in de provinciale milieuverordening of door de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer ingevolge artikel
8.14, tweede lid, onder d. C Artikel 8.47 Wet milieubeheerDe omschrijving van het begrip «storten van afvalstoffen»
is gelijk aan die in het Stortbesluit bodembescherming.Dit geldt, afgezien van een kleine toevoeging, ook voor de omschrijving
van het begrip «stortplaats». Deze toevoeging, die opgenomen is
in het tweede lid, houdt verband met de omstandigheid dat op gedeelten van
een stortplaats reeds afvalstoffen kunnen zijn gestort. De stortplaats moet
als één geheel worden gezien, met inbegrip van de gedeelten
van de stortplaats waar geen afvalstoffen meer worden gestort. Een stortplaats
kan derhalve ook pas voor gesloten worden verklaard, indien op de stortplaats
in het geheel niet meer wordt gestort.De in het derde lid genoemde voorwaarden voor sluiting van een stortplaats
zijn limitatief. Een stortplaats kan pas worden gesloten indien aan alle voorwaarden
is voldaan. Dit betekent dat, indien op grond van het Stortbesluit bodembescherming
een bovenafdichting is voorgeschreven in de vergunning, deze ook moet zijn
aangebracht. Als de bovenafdichting niet is voorgeschreven, hetgeen het geval
kan zijn bij baggerspeciestortplaatsen, geldt deze voorwaarde uiteraard niet. Artikel 8.49 Wet milieubeheerIn het eerste lid is aangegeven dat – in het kader van de nazorg –
zodanige maatregelen getroffen dienen te worden dat wordt gewaarborgd dat
de gesloten stortplaats geen nadelige gevolgen voor het milieu veroorzaakt,
althans – in overeenstemming met het ALARA-principe – de grootst
mogelijke bescherming wordt geboden tegen die nadelige gevolgen. Een dergelijke
nazorg houdt in dat ten minste de in het tweede lid genoemde maatregelen dienen
te worden getroffen. De in het tweede lid genoemde maatregelen zijn dus de
belangrijkste maatregelen die moeten worden getroffen in het kader van de
nazorg. De opsomming is niet limitatief. In onderdeel 2.3 van het algemeen
deel van de memorie van toelichting is uitvoerig ingegaan op de inhoud van
de nazorg.Krachtens het derde lid is het mogelijk dat bij algemene maatregel van
bestuur nadere regels worden gesteld met betrekking tot de in het eerste en
tweede lid bedoelde maatregelen. Deze bepaling is noodzakelijk aangezien de
artikelen 8.40, 8.44 en 8. 45 van de Wet milieubeheer daarvoor onvoldoende
basis bieden. De krachtens die artikelen gestelde regels richten zich namelijk op degene
die de stortplaats drijft, en niet op de instantie die met de nazorg is belast. Artikel 8.50 Wet milieubeheerIn het tweede lid is aangegeven dat het orgaan, belast met de nazorg,
het verrichten van de in artikel 8.49 bedoelde nazorgmaatregelen aan een rechtspersoon
of instantie kan opdragen.Hier is reeds nader op ingegaan in de paragrafen 2.5.1 en 2.7.5 van het
algemene deel van deze toelichting. Artikel 8.51 Wet milieubeheerDit artikel is opgenomen omdat de nazorginstantie niet noodzakelijkerwijs
ook de rechthebbende op het terrein waar de gesloten stortplaats is gelegen,
behoeft te zijn. De nazorginstantie zal uiteraard toegang moeten hebben tot
het terrein van de stortplaats, alsmede de mogelijkheid moeten hebben tot
het (laten) verrichten van werkzaamheden op dat terrein. In die gevallen moet
de rechthebbende gedogen dat op zijn terrein nazorg wordt uitgevoerd. D Artikel 15.44 Wet milieubeheerProvinciale staten worden verplicht een heffing in te stellen waaruit
de nazorg moet worden betaald. De heffing moet worden ingesteld bij een belastingverordening.Het tweede lid strekt ertoe het mogelijk te maken dat de kosten van dekking
van de risico-aansprakelijkheid van de (laatste) exploitant van een stortplaats,
voortvloeiende uit het Burgerlijk Wetboek, via het nazorgfonds plaatsvinden.Op de heffing en invordering van de nazorgheffing zijn de bepalingen van
de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) en de Invorderingswet 1990 op
een aantal punten van toepassing. Dat is geregeld in het vierde lid door het
van overeenkomstige toepassing verklaren van de artikelen 229 tot en met 232
van de Provinciewet. Provincies kunnen daarnaast in hun belastingverordening
nog aanvullende formele belastingbepalingen opnemen.Dit is mogelijk omdat het formele belastingrecht voor provincies niet
zo ver is uitgewerkt als voor gemeenten. Het voornemen bestaat nog dit jaar
een wetsvoorstel in te dienen teneinde ook voor provincies dergelijke formele
belastingrechtelijke regels in de Provinciewet op te nemen. Volgens dat wetsvoorstel
zullen de heffing en de invordering van provinciale belastingen geschieden
met toepassing van de AWR en de Invorderingswet 1990.Aangezien die twee wetten zijn toegespitst op de heffing en de invordering
van rijksbelastingen, worden wegens het specifieke karakter van de provinciale
belastingen in een aantal artikelen van de Provinciewet aanpassingen voorgesteld,
waardoor beide wetten beter kunnen worden toegepast op provinciale belastingen.Daar de nazorgheffing een provinciale belasting is, zijn gedeputeerde
staten van een provincie belast met de heffing en invordering van de belasting.
Op grond van de Provinciewet wordt de mogelijkheid geboden dat in de belastingverordening
wordt bepaald dat zowel de heffingstaak als de invorderingstaak van gedeputeerde
staten geheel of gedeeltelijk wordt gedelegeerd aan een of meer ambtenaren
van het provinciale bestuursapparaat. Ook de regels van bezwaar en beroep
zijn van toepassing. Dit houdt in dat tegen een individuele aanslag
bezwaar kan worden ingediend bij het college van gedeputeerde staten. Bij
gehele of gedeeltelijke afwijzing van het bezwaarschrift kan beroep worden
ingesteld bij de belastingrechter (het Gerechtshof en eventueel de Hoge Raad).De AWR, de Invorderingswet 1990 en de desbetreffende paragraaf in de Provinciewet
vormen tezamen het formeel-juridisch kader voor de techniek van de heffing
en de invordering van de provinciale belastingen. Gelet op de heffings- en
invorderingspraktijk bij de gemeentelijke belastingen en de waterschapsbelastingen
is dit kader toereikend. Bij de heffing van provinciale belastingen staan
drie methoden van heffing ter beschikking, te weten de heffing bij wege van
aanslag, de heffing bij wege van voldoening op aangifte en de heffing op andere
wijze dan de aanslag- of aangifte-belastingen. De heffing «op andere
wijze» is niet geregeld in de AWR. Deze zal in de provinciale belastingverordening
moeten worden uitgewerkt. Deze heffingswijze wordt meestal toegepast bij heffingen
waarbij het tijdstip waarop de belasting wordt vastgesteld en het tijdstip
van betaling in elkaar overvloeien. Deze heffingswijze kent een grote vrijheid
van regeling. Voor de toepassing van de AWR wordt de heffing op andere wijze
gelijkgesteld met een aanslagbelasting. Artikel 15.45 Wet milieubeheerOnder het begrip «stortplaats» valt zowel de niet-bedrijfsgebonden
stortplaats als de bedrijfsgebonden stortplaats.In het tweede lid is de grondslag van de heffing aangegeven. Een eenmaal
vastgestelde heffing kan na de eerste vaststelling opnieuw worden vastgesteld,
indien de opbrengst van de heffing naar boven of naar beneden afwijkt van
het bedrag dat nodig is om de kosten te bestrijden die naar verwachting met
de nazorg van die stortplaats gemoeid zullen zijn. Het ligt in de rede dat
een dergelijke nieuwe vaststelling slechts zal plaatsvinden indien sprake
is van een substantiële afwijking.Uiteraard zal de reeds eerder betaalde belastingschuld moeten worden verrekend.
Dat kan derhalve ook leiden tot een terugbetaling indien het reeds betaalde
bedrag aan heffing hoger is dan het opnieuw vastgestelde heffingsbedrag. Gedeputeerde
staten zijn vrij in de bepaling van de tijdstippen van betaling van termijnen
van de heffing en de hoogte van de te betalen bedragen per termijn.In het derde lid is geregeld dat voor niet-bedrijfsgebonden stortplaatsen
de heffing mag worden vastgesteld aan de hand van de hoeveelheid en de aard
van de afvalstoffen, indien de provincie de kosten van de nazorg van alle
in die provincie gelegen niet-bedrijfsgebonden stortplaatsen wenst te verevenen.
De grondslag is dan het bedrag dat naar verwachting gemoeid zal zijn met de
nazorg van alle niet-bedrijfsgebonden stortplaatsen in die provincie. Artikel 15.46 Wet milieubeheerDe regeling met betrekking tot de financiële zekerheidsstelling is
aanvullend ten opzichte van de in artikel 8.15 van de Wet milieubeheer getroffen
regeling. Financiële zekerheidstelling dient als waarborg voor het nakomen
van de verplichting een bedrag te betalen, waarmee de kosten van nazorg kunnen
worden gefinancierd van stortplaatsen waarvan de kosten van nazorg niet ingevolge
artikel 15.45, derde lid, worden verevend. Een aanvullende regeling is noodzakelijk
omdat artikel 8.15, eerste lid, daarvoor onvoldoende basis biedt. In het onderhavige
geval is namelijk geen sprake van een geval als bedoeld in onderdeel a of
b van dat artikel. Het gaat hier om een rechtstreeks uit de Wet milieubeheer
voortvloeiende verplichting. ARTIKEL III BIn artikel 16a, tweede lid, van de Wet bodembescherming is thans de bepaling
opgenomen, die voorheen het derde lid van artikel 16 vormde. Dit wordt voorgesteld
om systematische redenen. De bepaling houdt meer verband met het voorgestelde
eerste lid van artikel 16a dan met het eerste en het tweede lid van artikel
16. ARTIKEL IVDeze overgangsbepaling is opgenomen om te voorzien in financiële
knelpunten bij overgangssituaties. Hierbij gaat het om stortplaatsen die op
het tijdstip van inwerkingtreding van de wet reeds grotendeels zijn volgestort.Het kan zich voordoen dat de uitbater, niet zijnde de provincie, van een
dergelijke stortplaats vanwege tekortschietende middelen niet in staat is
de bodembeschermende maatregelen die in het Stortbesluit bodembescherming
ter afwerking van de stortplaats, voorafgaand aan de sluiting, zijn voorgeschreven,
te bekostigen, terwijl de provincie toch de resterende stortcapaciteit nodig
heeft en uit dat oogpunt de stortplaats niet heeft willen sluiten voor 1 maart
1995. Voor deze gevallen is een overgangsregeling opgenomen die het mogelijk
maakt dat de provincie gedurende een periode van drie jaar aan dergelijke
kosten bijdraagt uit het nazorgfonds. ARTIKEL VDit artikel regelt de gevolgen van het wetsvoorstel vóór
reeds afgesloten nazorgcontracten. Indien een stortplaatsexploitant vóór
het tijdstip waarop dit wetsvoorstel na tot wet te zijn verheven in werking
treedt, een contract met een derde heeft afgesloten dat tot doel heeft dat
tegen betaling nazorg wordt verricht na sluiting van de desbetreffende stortplaats,
vervalt dat contract van rechtswege bij de inwerkingtreding van de wet.Het artikel verplicht die derde de reeds ontvangen betalingen alsmede
de daarover verkregen rentebaten en beleggingsopbrengsten af te dragen aan
het nazorgfonds. Van dat bedrag kunnen de door hem gemaakte kosten worden
afgetrokken. De door de exploitant verschuldigde heffing wordt vervolgens
verminderd met het door de derde aan het fonds afgedragen bedrag.Aldus is duidelijkheid geschapen in de rechtsverhouding tussen partijen
en wordt voorkomen dat er procedures moeten worden gevoerd of nodeloos wordt
geschoven met gelden (bijvoorbeeld betaling van bedragen door de derde aan
de exploitant en betaling van het ongekorte bedrag van de heffing door de
exploitant aan het nazorgfonds). ARTIKEL VIIn het bij het parlement aanhangige wetsvoorstel tot wijziging van de
bepalingen over het toezicht op gemeentelijke en provinciale belastingverordeningen
is het toezicht op de provinciale en gemeentelijke heffingen geregeld waardoor
het derde lid van artikel 15.44 kan vervallen, zodra dat wetsvoorstel na tot
wet te zijn verheven in werking treedt. De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,M. de Boer XNoot1Ontwerp Tienjarenprogramma Afval 1995–2005, Afval Overleg Orgaan
Utrecht, 1995. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24321-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl