Voorstel van wet van de leden Dittrich en Haersma Buma tot afschaffing verjaringstermijn voor vervolging van o.a. moord; Brief minister over (on)wenselijkheid utibreiding afschaffing verjaring van misdrijven
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28495, nr. 13

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-11-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

28495 nr. 13

08-11-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Voorgeschiedenis2. Verjaring3. Stelsel4. Wijzigingen van het stelsel?5. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28495Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 495Voorstel van wet van de leden Dittrich en Van Haersma Buma tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht in verband met het vervallen van de verjaringstermijn
voor de vervolging van moord en enkele andere misdrijven alsmede enige aanpassingen
van de regeling van de verjaring en de stuiting van de verjaring en de regeling
van de strafverjaringstermijn (opheffing verjaringstermijn bij zeer ernstige
delicten)nr. 13BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 november 2005Bij de behandeling van het initiatiefvoorstel van wet opheffing verjaringstermijn
bij zeer ernstige delicten in de Tweede Kamer en de Eerste Kamer heb ik de
toezegging gedaan de Tweede Kamer nader te informeren over de (on)wenselijkheid
van uitbreiding van de afschaffing van de verjaring tot misdrijven waarop
geen levenslang staat, maar die wel een grote impact hebben op de samenleving
en slachtoffer.In deze brief doe ik deze toezegging gestand.1. VoorgeschiedenisIn het initiatiefvoorstel van wet, dat dezer dagen zal worden bekrachtigd
en dat op 1 januari 2006 in werking zal treden, is voor zover in dezen
van belang bepaald dat de verjaring wordt afgeschaft bij misdrijven waarop
levenslange gevangenisstraf is gesteld. Deze keuze is gedaan, mede naar aanleiding
van de adviezen van de Raad van State over het aanvankelijke initiatiefvoorstel
van wet en over het voorstel van wet van de regering tot wijziging van het
Wetboek van Strafrecht met betrekking tot de verjaringsregeling.In het regeringsvoorstel was voorgesteld om de verjaring voor moord af
te schaffen. In het aanvankelijke initiatief wetsvoorstel werd de verjaring
voor enkele levensdelicten afgeschaft, te weten opzettelijke vrijheidsberoving,
de dood ten gevolge hebbend (artikel 282, derde lid, Sr.), gijzeling, de dood
ten gevolge hebbend (artikel 282a, tweede lid, Sr.), doodslag (artikel 287
Sr.), doodslag in samenhang met een ander delict (artikel 288 Sr.), moord
(artikel 289 Sr.) en zware mishandeling met voorbedachten rade, de dood ten
gevolge hebbend (artikel 303, tweede lid, Sr.).Naar het oordeel van de Raad van State over het aanvankelijke initiatiefvoorstel
van wet ontbrak daarin een overtuigende afbakening van de misdrijven waarvoor
de vervolgingsverjaring wordt opgeheven. De Raad gaf in overweging in het
voorstel alle misdrijven te betrekken waarop levenslange gevangenisstraf
is gesteld en eventuele afwijkende regelingen nader te motiveren.De regering en de initiatiefnemers zijn naar aanleiding van de advisering
door de Raad van State tot de conclusie gekomen dat het aanbeveling verdiende
slechts één wetsvoorstel in procedure te brengen, en wel een
initiatiefvoorstel van wet. Daarin is bovenstaand advies van de Raad ter harte
genomen en is gekozen voor een heldere en eenvoudige afbakening van de misdrijven
waarvoor de verjaring zou kunnen worden afgeschaft: misdrijven waarop levenslang
staat. Dat zijn de misdrijven die naar het oordeel van de wetgever het meest
ernstig zijn.2. VerjaringIn het strafrecht wordt algemeen de behoefte gevoeld rekening te houden
met de invloed van het voortschrijden van de tijd op de noodzakelijkheid een
strafbaar feit te vervolgen.Vervolging is gericht op bestraffing. Bestraffing moet zinvol zijn. Als
zulks niet het geval, dient vervolging achterwege te blijven. Het gaat om
het beginsel «punire non semper necesse est»: als de tijd gelet
op de ernst van het misdrijf te ver is voortgeschreden, komt er een moment
om een streep onder de zaak te zetten. Dan is er niet langer sprake van een
aantasting van de rechtsorde die bestraffing vereist en die daarmee tot een
gerechtvaardigde behoefte aan toepassing van het strafrecht leidt. In die
gevallen is bestraffing niet meer zinvol.De wetgever heeft op juiste gronden uit het effect van de factor tijd
op de strafrechtstoepassing legislatieve consequenties getrokken: de totstandbrenging
van het instituut verjaring. Dit instituut is een uit onze rechtstraditie
voortvloeiende juiste rechts-politieke keuze geweest en is dat nog steeds.3. StelselIn onze strafwetgeving gelden wat de verjaring betreft de volgende uitgangspunten:
(1) het recht tot strafvervolging eindigt op enig moment, d.w.z. strafbare
feiten verjaren na enige tijd; (2) de duur van de verjaring is gerelateerd
aan de mate van strafwaardigheid van het strafbare feit; (3) vanaf 1 januari
2006 geldt dat de meest ernstige misdrijven – waarop levenslang staat –
niet verjaren; (4) verjaring kan worden gestuit vanaf 1 januari
2006 tot maximaal twee maal de termijn die voor het desbetreffende delict
geldt.De uitgangspunten onder (1) – (3) zijn nader geconcretiseerd in
de in artikel 70 Sr neergelegde verjaringstermijnen:1°. twee jaar voor overtredingen2°. zes jaar voor misdrijven waar 3 jaar of minder op staat3°. twaalf jaar voor misdrijven waarop meer dan 3 jaar staat4°. twintig jaar (tot 1 januari 2006: vijftien jaar) voor misdrijven
waarop meer dan 10 jaar staat5°. geen verjaring voor misdrijven waarop levenslang staat.Het nieuwe verjaringsregime in artikel 70 Sr is helder en eenvoudig wat
systematiek en inhoud betreft.De mate van strafwaardigheid van een misdrijf vormt het aangrijpingspunt
van de verjaringsregeling. Verandert de opvatting van de wetgever over de
strafwaardigheid van een misdrijf dan kan dat ook voor de verjaringstermijn
gevolgen hebben. Een voorbeeld vormen enkele vermogensdelicten, zoals oplichting
en flessentrekkerij, ten aanzien waarvan in het wetsvoorstel herijking strafmaxima,
dat thans bij de Eerste Kamer aanhangig is, wordt voorgesteld de daarop gestelde
strafmaxima te verhogen van drie tot vier jaar. Dat betekent dat voor deze
delicten de verjaringstermijn telkens wordt verlengd van zes tot
twaalf jaren. Daardoor komen zowel de strafmaxima van deze delicten als de
daaraan verbonden verjaringstermijn, meer in één lijn te liggen
met het strafmaximum en verjaringstermijn van diefstal, die bij de vermogensdelicten
als vertrekpunt gelden.Het voor de verjaringsregeling van belang zijnde stelsel van de wettelijke
strafmaxima is overigens in het al genoemde wetsvoorstel herijking strafmaxima
als zodanig tegen het licht gehouden en op een aantal onderdelen aangepast.
Het aan dat wetsvoorstel ten grondslag liggende onderzoek van De Hullu, Koopmans
en De Roos heeft uitgewezen dat het Wetboek van Strafrecht op hoofdlijnen
nog steeds een adequate catalogus van strafbare feiten is met passende strafmaxima.4. Wijzigingen van het stelsel?De vraag die thans voorligt, is of er aanleiding bestaat de afschaffing
van de verjaring uit te breiden tot andere misdrijven. Die vraag moet worden
onderscheiden van de vraag of er aanleiding bestaat op een misdrijf levenslange
gevangenisstraf te stellen. Als het antwoord op die laatste vraag bevestigend
is, leidt dat in het nieuwe stelsel tot afschaffing van de verjaring voor
dat misdrijf. In dit stelsel moet de wetgever, als hij van oordeel is dat
de strafwaardigheid van een misdrijf de afschaffing
van de verjaring voor dat misdrijf rechtvaardigt, als consequentie van zijn
oordeel ervoor kiezen op dat misdrijf een levenslange gevangenisstraf te stellen.De voorliggende vraag kan dus worden beperkt tot de vraag of het wenselijk
is de verjaring af te schaffen voor misdrijven waarop geen levenslange gevangenisstraf
is gesteld. Indien men zou willen kiezen voor een uitbreiding van de afschaffing
van de verjaring tot misdrijven die niet behoren tot deernstigste in ons strafrecht,
zijn twee wijzen van uitwerking mogelijk: (a) een algemene of (b) een specifieke
benadering.(a) Zou men kiezen voor een een algemene benadering, dan ligt het voor
de hand aan te sluiten bij de objectieve en formele systematiek van artikel
70 Sr. Die benadering zou inhouden dat een nieuwe – door een maximum
gevangenisstraf te begrenzen – categorie van misdrijven wordt gïntroduceerd
waarvoor de verjaring komt te vervallen. Denkbaar is bij voorbeeld om de verjaring
af te schaffen voor misdrijven waarop een gevangenisstraf van ten hoogste
vijftien jaar is gesteld. Maar dat roept al gauw de vraag op waarom de verjaring
niet ook kan vervallen voor misdrijven waarop een gevangenisstraf van meer
dan twaalf of tien jaren is gesteld. Het is niet gemakkelijk om de nieuwe
grenzen evenwichtig te trekken en het juiste omslagpunt te vinden.  Voordeel van deze algemene en globale benadering is dat zij helder
en eenvoudig is. Bezwaar daartegen is evenwel dat zij het aantal gevallen
waarin er geen verjaring is, in één keer aanzienlijk uitbreidt
en daardoor het wezen van het instituut van de verjaring aantast, althans
sterk relativeert. Het gevaar voor uitholling is niet denkbeeldig.  Volledigheidshalve verdient in dit verband vermelding dat ingevolge
artikel 5, vierde en vijfde lid, juncto artikel 13 van de Wet internationale
misdrijven enige oorlogsmisdrijven waarop een gevangenisstraf van vijftien
jaar is gesteld, niet verjaren. Internationale regelgeving verplicht daartoe.(b) Bij een specifieke benadering blijft het stelsel op zich intact, maar
worden daarop uitzonderingen gemaakt. De overweging voor afschaffing van de
verjaring ligt dan niet zozeer in de strafwaardigheid
van het desbetreffende delict, maar zou moeten worden gevonden in specifieke
omstandigheden. Het zou moeten gaan om misdrijven die niet behoren tot de
ernstigste misdrijven, maar die niettemin de rechtsorde zodanig
schokken dat de behoefte aan toepassing van het strafrecht gerechtvaardigd
blijft.Ieder die slachtoffer van een misdrijf is geweest, nabestaande is van
een dodelijk slachtoffer of anderszins betrokken is geweest bij een ernstig
misdrijf, heeft er behoefte aan dat recht wordt gedaan en dat het strafrecht
wordt ingezet. De herinnering van slachtoffers of nabestaanden van het strafbaar
feit zal stellig langzamer vervagen dan de collectieve herinnering aan een
schok in de rechtsorde. De wenselijkheid van strafrechtelijk optreden neemt
in haar algemeenheid af naarmate er meer tijd is verstreken nadat het strafbaar
feit is gepleegd. Ongetwijfeld zijn er misdrijven die door hun specifieke
aard (de identiteit van het slachtoffer of de omstandigheden waaronder het
is gepleegd) zich beter in het collectief geheugen hebben vastgezet dan andere,
maar dat levert geen criterium op op grond waarvan een duidelijke grens kan
worden getrokken voor het verlengen van de mogelijkheid van vervolging. Daarbij
acht ik de omstandigheid dat de feitelijke mogelijkheden tot opsporing van
verder in het verleden gepleegde feiten zijn vergroot, op zich onvoldoende
reden voor afschaffing van de verjaring.In de samenleving kan men verschillend oordelen over de aard en ernst
van een misdrijf en over de gevolgen die dat zou moeten hebben voor het recht
tot strafvervolging of het vervallen van dat recht. Het is de taak van de
wetgever om aan de hand van objectieve en consistente maatstaven keuzes te
maken. Een helder, eenvoudig en consistent stelsel is wenselijk. Het geeft
richting voor latere keuzes. Daarom moeten ad hoc en casuïstische oplossingen
worden voorkomen.Ik heb mijzelf de vraag gesteld of er op basis van objectieve maatstaven
specifieke misdrijven zouden kunnen worden geselecteerd die vanwege hun impact
op samenleving en slachtoffer, niet zouden moeten verjaren. Als die misdrijven
er zouden zijn, zijn dat vanzelfsprekend misdrijven die zeer ernstig zijn.
Dan komt men al gauw uit op misdrijven die vallen in de categorie waarop meer
dan tien jaar gevangenisstraf staat. Daarvoor zal een maximale verjaringstermijn
gelden van veertig jaar.Bij het speuren naar misdrijven die in aanmerking zouden kunnen komen,
zou men kunnen denken aan op zich al zeer ernstige misdrijven, zoals seksueel
geweld, mensenhandel en mensensmokkel, onder strafverzwarende omstandigheden
(zwaar lichamelijk letsel, levensgevaar te duchten of de dood ten gevolge
hebbend). Maar zulks roept meteen de vraag op waarom juist die misdrijven
zijn gekozen, en niet andere misdrijven waarop een gevangenisstraf van twaalf
of vijftien jaar is gesteld. En dat is nu juist het probleem. Het is risico
van een zekere willekeur is groot. Het is wel haast ondoenlijk om goede, evenwichtige
en inzichtelijke keuzes in dezen te maken en te verantwoorden. En dat behoort
tot de eerste eisen die aan de wetgever mogen worden gesteld.5. ConclusieHet is daarom mijn stellige overtuiging dat het – zeker nu, zo kort
na de totstandkoming van de recente wijziging van de verjaringsregeling –
niet zinvol is om de totstandkoming van wetgeving te bevorderen die voorziet
in afschaffing van de verjaring voor misdrijven waarop geen levenslang staat,
te weten een nieuwe globaal begrensde categorie van misdrijven dan wel voor
bepaalde specifieke misdrijven die een grote impact (kunnen) hebben op samenleving
en slachtoffer.Het is beter om de effecten van de nieuwe regeling af te wachten.Ten slotte moet bij dit al worden bedacht dat vrijwel steeds – gelet
op de de facto lange duur van de verjaringstermijn voor zeer ernstige misdrijven –
strafvervolging tijdig kan worden ingesteld.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28495-13.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl