Vervolgingsbeleid inzake euthanasie; Brief minister
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-23877, nr. 246c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-05-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

23877 nr. 246c

18-05-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23877Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 20 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 877Vervolgingsbeleid inzake euthanasienr. 246cBRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 18 mei 1998Tijdens de mondelinge behandeling in de Eerste Kamer op 21 april jongstleden
van de regelgeving tot wijziging van de meldingsprocedure euthanasie, zegde
ik naar aanleiding van vragen van de leden Dees en Hirsch Ballin toe om bij
brief nader in te gaan op enige aspecten van de voorgestelde regelgeving.
Mede namens mijn ambtgenote van Volksgezondheid, Welzijn en Sport deel ik
u het volgende mede.Ik heb, in antwoord op vragen van het lid Hirsch Ballin, toegezegd na
te gaan hoeveel gevallen van het opmaken van een valse overlijdensverklaring
sinds de inwerkingtreding van de huidige meldingsprocedure op 1 juni 1994
bekend zijn geworden, welke (strafrechtelijke) reactie daarop is gevolgd en
op welke wijze dergelijke incidenten met de betrokken beroepsgroep zijn besproken.
Ter verkrijging van een overzicht hiervan heb ik het college van procureurs-generaal
om ambtsbericht verzocht. Na ontvangst daarvan zal ik u nader informeren.Hieronder ga ik allereerst in op de verhouding tussen de toetsingscommissies
en het Openbaar Ministerie in het licht van het vervolgingsmonopolie van laatstgenoemde,
en vervolgens op de redactie van artikel 9 van de concept-ministeriële
regeling en de daarbij horende toelichting.Met het vervolgingsmonopolie van het Openbaar Ministerie wordt de in het
Wetboek van Strafvordering neergelegde regel aangeduid dat de officier van
justitie belast is met de vervolging van strafbare feiten, dat wil zeggen
het alleenrecht heeft om hem ter kennis gekomen strafbare feiten bij de strafrechter
aan te brengen. Aan dit wettelijk recht van het Openbaar Ministerie wordt
door de instelling van de toetsingscommissies geenszins afbreuk gedaan. Evenmin
wordt in dit recht verandering gebracht door het oordeel dat de commissies
uitbrengen.Het vervolgingsmonopolie houdt in formeel opzicht weliswaar het recht
in om ieder ter kennis gekomen strafbaar feit voor de strafrechter te brengen,
maar is in materieel opzicht wel degelijk begrensd, bijvoorbeeld door jurisprudentie
of beleidsregels. Het aanhangig maken van een vervolging in strijd
hiermee kan leiden tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie.
In dat opzicht dient het Openbaar Ministerie te allen tijde een gegronde reden
te hebben voor vervolging. Het gebonden zijn van het Openbaar Ministerie aan
jurisprudentie of aan beleidsregels, zoals opsporings- en vervolgingsrichtlijnen,
is niet aan te merken als een inbreuk op het vervolgingsmonopolie, maar eerder
als invulling geven aan het opportuniteitsbeginsel.De beoordeling van gemelde gevallen van euthanasie en hulp bij zelfdoding
door het college van procureurs-generaal heeft in de afgelopen jaren steeds
plaatsgevonden aan de hand van de ter zake ontwikkelde zorgvuldigheidscriteria
in de jurisprudentie.Deze zorgvuldigheidscriteria zijn de afgelopen jaren tot stand gekomen
in een wisselwerking tussen jurisprudentie en binnen de beroepsgroep ontwikkelde
normen.Bij de beoordeling van levensbeëindigend handelen heeft de rechter
voor de feitelijke waardering van de situatie van de patiënt van aanvang
af aansluiting gezocht bij het «wetenschappelijk verantwoord medisch
inzicht en in de medische ethiek geldende normen». Indien de arts heeft
gehandeld overeenkomstig de uit de jurisprudentie te destilleren criteria
vormt dit voor het Openbaar Ministerie reeds sinds jaar en dag aanleiding
om af te zien van vervolging. Deze criteria vormen ook voor de in te stellen
commissies de leidraad bij de beoordeling van gemelde gevallen. Het gemotiveerde
oordeel dat de commissies uitbrengen vormt een zwaarwegend advies aan het
Openbaar Ministerie. Naar verwachting zullen de toetsingscommissies zodanig
afgewogen oordelen kunnen geven – oordelen dus die zowel een medische
als een juridische component bevatten –, dat deze in beginsel van voldoende
gewicht kunnen zijn voor een verantwoorde (niet-)vervolgingsbeslissing door
het Openbaar Ministerie.De eigen verantwoordelijkheid van het Openbaar Ministerie voor de vervolgingsbeslissing
brengt met zich mee dat het aan de hand van het uitgebrachte oordeel, in elk
individueel geval zal nagaan of het handelen van de arts inderdaad heeft plaatsgevonden
binnen de grenzen van de in de jurispudentie aangeduide zorgvuldigheidsnormen.
Is dit naar het oordeel van het College van procureurs-generaal niet het geval,
dan kan het daarin gegronde aanleiding zien om – eventueel in afwijking
van het oordeel van de toetsingscommissie – tot vervolging over te gaan.In de terughoudendheid van het Openbaar Ministerie om over te gaan tot
strafvervolging, indien zorgvuldig is gehandeld, wordt, zoals gezegd, met
de instelling van deze commissies geen verandering gebracht. Er is al jaren
sprake van een terughoudend vervolgingsbeleid, gebaseerd op de sinds de jaren
tachtig terzake gevormde jurisprudentie en het opportuniteitsbeginsel. De
winst van de commissies is, binnen dat kader, dat aan deze vervolgingsbeslissing
een evenwichtig fundament wordt geboden. Evenmin wordt aan het zogenoemde
vervolgingsmonopolie afbreuk gedaan. Indien het college van procureurs-generaal
in voorkomend geval van oordeel is dat een strafvervolging moet worden ingesteld,
zal de desbetreffende officier van justitie daartoe een opdracht van het college
krijgen.Met betrekking tot de redactie van artikel 9 van de concept-ministeriële
regeling heb ik tijdens het debat met de Eerste Kamer op 21 april jongstleden
toegezegd, deze nog eens te bezien. Tijdens het debat werd met name bezwaar
geuit tegen het limitatieve en imperatieve karakter van de formulering van
dit artikel. Na zorgvuldige overweging van diverse alternatieven, is mijn
conclusie dat de voorgestelde formulering het meest voor de hand ligt om de
volgende redenen. De ongewijzigde strafbaarstelling van euthanasie en hulp bij zelfdoding
brengt met zich mee dat het oordeel van de commissie een zwaarwegend advies,
niet meer, aan het Openbaar Ministerie vormt. Uit oogpunt van duidelijkheid
en rechtszekerheid is het zaak een zo helder mogelijke taakomschrijving van
de commissie te geven.De zorgvuldigheidscriteria waaraan de commissie toetst kunnen uit de vaste
jurisprudentie worden afgeleid. Deze vormen ook – al sinds de totstandkoming
van de meldingsprocedure – de basis aan de hand waarvan het openbaar
ministerie uiteindelijk beslist of er aanleiding bestaat een strafvervolging
in te stellen.De limitatieve opsomming van criteria in artikel 9 is ons inziens gerechtvaardigd
op grond van de inmiddels vaste jurisprudentie die terzake sinds 1984 is gevormd.
De aangeduide criteria vormen de kernachtige samenvatting van alle mogelijke
aspecten van zorgvuldig handelen die in de rechtspraak aan de orde zijn geweest.
Zo blijkt uit de jurisprudentie van de Hoge Raad genoegzaam dat van uitzichtloos
en ondraaglijk lijden geen sprake kan zijn, indien nog een reëel behandelingsperspectief
aanwezig was of een reëel alternatief om het lijden te verlichten door
betrokkene in volle vrijheid is afgewezen. (Zie hierover ook onze brief aan
de Tweede Kamer d.d. 16 september 1994 naar aanleiding van het arrest-Chabot,
Kamerstukken II, 1993–1994, 23 877, nr. 1). Deze, en andere nadere
verklaringen van de in artikel 9 kernachtig samengevatte zorgvuldigheidscriteria,
zijn opgenomen in de toelichting bij de regeling, die naar zijn aard een motivering
en uitleg van de regeling geeft. Mijn ambtgenote van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport duidde tijdens het debat op 21 april jongstleden bijvoorbeeld op
de uiteenzetting in de toelichting van hetgeen het criterium consultatie zoal
omvat.Enerzijds bergt een meer gedetailleerde omschrijving van elementen van
de genoemde criteria, het risico in zich dat de suggestie wordt gewekt dat,
a contrario, niet omschreven aspecten bij de beoordeling van het handelen
van de arts niet zouden meetellen. Anderzijds stuit naar ons oordeel het geheel
weglaten van criteria in de taakomschrijving van de commissie op het bezwaar
van rechtsonzekerheid. Een formulering die luidt aldus: «De commissie
beoordeelt in hoeverre de arts heeft gehandeld in overeenstemming met de terzake
geldende jurisprudentie» of «volgens wetenschappelijk verantwoord
medisch inzicht en in de medische ethiek geldende normen», geeft naar
mijn oordeel onvoldoende aan welke zorgvuldigheidscriteria voor het handelen
van de arts, en derhalve voor de beoordeling door de commissie, van essentieel
belang zijn. Hetzelfde geldt mijns inziens voor een negatief geformuleerde
redactie, zoals door het lid Hirsch Ballin is voorgesteld («De commissie
komt niet tot het oordeel dat door de arts zorgvuldig is gehandeld,
tenzij..»).Op grond van een reeds eerder, aan de Tweede Kamer toegezegde aanpassing
van artikel 10 van de regeling, brengt de commissie een gemotiveerd oordeel
uit. Hierdoor kunnen de beoordeling van verschillende aspecten van het handelen
van de arts en de hieromtrent gemaakte afwegingen door de commissie, genuanceerd
tot uitdrukking komen. Indien niet aan alle (aspecten van) zorgvuldig medisch
handelen is voldaan, dan zal de commissie hiervan melding maken in haar gemotiveerde
oordeel. De imperatieve formulering van artikel 9 laat onverlet dat de commissie
oordeelt dat niet (in alle opzichten) is voldaan aan de zorgvuldigheidseisen
als omschreven in artikel 9.Het aldus genuanceerde oordeel van de commissie maakt ook een afgewogen
eindbeslissing mogelijk. Indien bijvoorbeeld sprake is van een gebrekkige
consultatie of het niet zelf hebben gezien van de patiënt, behoeft dit
op zichzelf nog niet te leiden tot het instellen van strafvervolging,
omdat deze omissie volgens de huidige stand van de jurisprudentie, niet zonder
meer in de weg staat aan een geslaagd beroep op noodtoestand.Indien het de commissie echter niet zonder meer verdedigbaar voorkomt
dat, in het gegeven voorbeeld, deugdelijke consultatie achterwege is gebleven,
zal zij ook dit moeten aangeven in haar oordeel, naar aanleiding waarvan alsnog
nader moet worden bezien of, en zo ja, tot welke reactie, van de zijde van
het Openbaar Ministerie of van de regionaal inspecteur voor de gezondheidszorg,
deze omissie aanleiding geeft.Door de oordeelsvorming van de toetsingscommissies wordt de strafrechter,
die in voorkomend geval over het hem voorgelegde geval moet oordelen, geenszins
gebonden. Het blijft de rechter die, indien het Openbaar Ministerie in een
concreet geval besluit vervolging in te stellen, vaststelt of, en onder welke
omstandigheden, aan de arts een beroep op noodtoestand toekomt. Zoals in alle
rechterlijke uitspraken, kunnen ook in de jurisprudentie inzake levensbeëindigend
handelen door artsen, wijzigingen optreden. Hierin brengt de voorgestelde
meldingsprocedure geen verandering.Onze nadere overweging, zowel van de verhouding van de commissies tot
het Openbaar Ministerie als van de redactie van artikel 9, heeft niet geleid
tot een wijziging van de voorliggende regelgeving. Wel hebben wij aanleiding
gezien de toelichting bij de ministeriële regeling op de besproken aspecten
aan te passen, teneinde de strekking van het bovenstaande ook daarin beter
tot uitdrukking te laten komen. Naar wij vertrouwen zijn door deze aanpassingen
de inhoud en reikwijdte van de regelgeving verhelderd.De ministeriële regeling zal op korte termijn worden vastgesteld
en gepubliceerd in de Staatscourant. Bij Koninklijk Besluit van 11 mei 1998,
dat zal worden gepubliceerd in het Staatsblad van 28 mei 1998, nr. 280, is
de inwerkingtreding van de nieuwe meldingsprocedure bepaald op 1 november
1998.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-23877-246c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl