Wet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen onroerende zaken; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20032004-28218, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

10-11-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28218 nr. A

07-11-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenInhoud wetsvoorstelARTIKELENArtikel 7, derde lidArtikel 13Artikel 15Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28218Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 2181Regels ter vergroting van de kenbaarheid van publiekrechtelijke beperkingen
ten aanzien van onroerende zaken (Wet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen
onroerende zaken)AMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 7 november 2003Met belangstelling hebben mijn ambtgenoot van Justitie en ik kennis genomen
van het voorlopig verslag van de vaste commissie voor Volkshuisvesting van
de Eerste Kamer. Wij hebben met instemming kennis genomen van de algemene
waardering en steun die is uitgesproken voor het wetsvoorstel. Wij constateren
dat naar aanleiding van het wetsvoorstel leden van diverse fracties vragen
en opmerkingen hebben. Op deze vragen en opmerkingen ga ik hierna mede namens
mijn ambtgenoot van Justitie in, waarbij zoveel mogelijk de volgorde van het
voorlopig verslag is aangehouden.AlgemeenDe leden van de fractie van het CDA hebben gevraagd om een evaluatie van
de voorgestelde regeling, vijf jaar na de inwerkingtreding daarvan. Deze kan
worden toegezegd.Deze leden vroegen voorts of zij het goed zien dat een beperkingenbesluit
waaruit een privaatrechtelijke beperking voortvloeit (zoals een besluit van
de gemeenteraad om een erfdienstbaarheid te vestigen) per definitie geen beperkingenbesluit
in de zin van artikel 1, onder b, van het wetsvoorstel vormt. Die perceptie
is juist. Alleen een op grond van artikel 2 van het wetsvoorstel aangewezen
beperkingenbesluit waaruit een publiekrechtelijke beperking voortvloeit valt
onder de werking van de voorgestelde regeling.De leden van de fractie van de VVD hebben gevraagd naar de reden waarom
procedureel onderscheid wordt gemaakt tussen beperkingen opgelegd door gemeenten
en beperkingen opgelegd door andere overheden (en de hiermee samenhangende
aparte gemeentelijke registratie van gemeentelijke publiekrechtelijke beperkingen
en die van de overige overheden in de openbare registers bij het Kadaster).
Ook de leden van de fractie van het CDA hebben hier vraagtekens bij geplaatst
en hebben gewezen op de mogelijkheid om de registratie van gemeentelijke beperkingenbesluiten
onder te brengen bij het Kadaster.De directe aanleiding om te kiezen voor dit duale stelsel is gelegen in
het feit dat ongeveer de helft van de voor registratie in aanmerking komende besluiten van gemeenten afkomstig is1.
Bovendien kennen die gemeentelijke besluiten en de (gegevens omtrent de) objecten
waarop ze betrekking hebben een hoge mutatiegraad. Dat betekent dat het zwaartepunt
van de registratiehandelingen bij de gemeente ligt. Ingevolge het algemene
uitgangspunt dat gegevens zo dicht mogelijk bij de bron moeten worden beheerd
en dubbel werk en inefficiëntie moeten worden vermeden, maar met name
ook gezien het feit dat een gemeente zelf verantwoordelijk is voor een correcte
uitvoering van de registratiehandelingen en aansprakelijk is voor schade als
gevolg van daarbij gemaakte fouten hebben VNG en Kadaster in goed overleg
een pragmatische en doelmatige oplossing in de vorm van deze duale vorm van
samenwerking gevonden. Deze kan ook technisch goed worden ondersteund, zodat
het voor de burger en andere gebruikers zoals notaris en makelaar niet merkbaar
is waar de registratie wordt gevoerd.De leden van de fractie van de PvdA hebben gevraagd of de wet een compleet
en actueel beeld van de geldende publiekrechtelijke beperkingen beoogt, waarbij
het de vraag is of die verwachting zou kunnen worden waargemaakt, dan wel
een bijdrage aan een completer en actueler beeld van de publiekrechtelijke
beperkingen beoogt. Een compleet en actueel beeld kan inderdaad niet op voorhand
worden waargemaakt. Zo zijn er publiekrechtelijke beperkingen die rechtstreeks
uit de wet voortvloeien en een zekere algemene bekendheid hebben, zoals bijvoorbeeld
een bouwverbod voor woningen nabij een luchtvaartterrein. Hoewel ook deze
publiekrechtelijke beperkingen krachtens het voorgestelde artikel 2 zouden
kunnen worden aangewezen, is thans nog niet te overzien of dat in zijn totale
omvang nuttig en noodzakelijk is. Om die reden worden deze publiekrechtelijke
beperkingen vooralsnog niet aangewezen. Voorts zijn er publiekrechtelijke
beperkingen van zeer tijdelijke aard, zoals lokale maatregelen voor enkele
uren of dagen.Het is nu evenwel gewenst om in het belang van een transparant overheidsbestuur
en de rechtszekerheid van de burger een stevig begin te maken met het registreren
van publiekrechtelijke beperkingen. Diezelfde belangen zijn er echter ook
mee gediend dat het groeiproces goed wordt begeleid en beheerst en derhalve
in overzienbare stappen wordt voortgezet. Daarom is gekozen voor een groeimodel
en een evaluatie vijf jaar na de inwerkingtreding van de voorgestelde wet.De hier aan het woord zijnde leden vroegen zich tevens af of de in artikel
13 geregelde aansprakelijkheid terecht zo strikt geformuleerd is. Hierop moet
worden geantwoord dat de in artikel 13 neergelegde aansprakelijkheid geen
uitbreiding betekent van de aansprakelijkheid op grond van artikel 6:162 van
het Burgerlijk Wetboek (BW). Artikel 13 bevat een op de registratie van publiekrechtelijke
beperkingen toegespitste formulering van de aansprakelijkheid die, indien
artikel 13 niet in het wetsvoorstel zou zijn opgenomen, zou voortvloeien uit
(de rechtspraak omtrent) artikel 6:162 BW. De schending van de in het wetsvoorstel
opgenomen verplichtingen, bijvoorbeeld het niet juist, niet volledig of in
het geheel niet inschrijven van een beperkingenbesluit, zal immers strijd
met een wettelijke plicht opleveren in de zin van artikel 6:162, tweede lid,
BW en derhalve onrechtmatig zijn. Ook is hier van belang dat in het bijzonder
de rechtspraak met betrekking tot vernietigde overheidsbesluiten meebrengt
dat dergelijke fouten zonder meer zullen worden toegerekend aan de overheid
(waarbij zij opgemerkt dat decentrale overheden zich tegen aansprakelijkheidsrisico's
kunnen verzekeren). Bedacht moet voorts worden dat de regeling van de aansprakelijkheid
een onmisbare rol vervult voor het waarborgen van de betrouwbaarheid van de
gemeentelijke beperkingenregisters en van de gegevens omtrent publiekrechtelijke
beperkingen die zijn opgenomen in de beperkingenregistraties, en dat bij gebreke
van aansprakelijkheid van gemeenten voor fouten gemaakt bij de vervulling
van de in dit wetsvoorstel opgenomen, op gemeenten gelegde verplichtingen,
het risico van ontbrekende, onjuiste of onvolledige inschrijvingen veelal
door de raadpleger zou worden gedragen, zoals thans nog vaak het geval is.
Voorts moge hier worden verwezen naar het antwoord op de vraag van de leden
van de fracties van SGP en CU bij artikel 13 of niet volstaan zou kunnen worden
met de algemene civielrechtelijke aansprakelijkheidsregeling en op het verzoek
de keuze voor een verzwaarde aansprakelijkheid van de gemeenten nader te motiveren.Inhoud wetsvoorstelIn verband met de eerdergenoemde twijfel over de beslissing om de registratie
van gemeentelijke beperkingenbesluiten bij de gemeenten onder te brengen en
niet bij het Kadaster, is door de leden van de fractie van het CDA voorts
gewezen op argumenten die zouden pleiten voor registratie bij het Kadaster.Allereerst is daarbij gewezen op de situatie dat de grenzen van kadastrale
percelen niet samenvallen met (daar gelegen) gemeentegrenzen. Van deze situatie
zal in de praktijk echter vrijwel geen sprake zijn. Gelet op de regelgeving
inzake de vorming van kadastrale percelen, vallen grenzen tussen kadastrale
percelen altijd samen met daar gelegen gemeentegrenzen. Het is in theorie
wel mogelijk dat een gebouw in twee gemeenten ligt, maar dan is altijd sprake
van twee kadastrale percelen. Bedoeld geval doet zich echter niet of nauwelijks
meer voor, omdat bij gemeentelijke herindelingen en grenscorrecties gedurende
de laatste decennia dit soort situaties zijn vermeden dan wel beëindigd.
Bij grenswijzigingen als gevolg van een gemeentelijke herindeling wordt de
grens op de kadastrale percelen aangepast. Zonodig gebeurt dit na nieuwe opmeting
en correctie in gevallen van onduidelijkheid. Gemeenten hebben tegenwoordig
ook de mogelijkheid om onderling een (kleine) grenscorrectie uit te voeren
op grond van de Wet algemene regels herindeling.Uit het voorgaande volgt dat er nauwelijks grond is voor de zorg dat voor
een perceel of met één gebouw samenhangende percelen verschillende
of conflicterende besluiten kunnen gelden met overeenkomstige registratie
in de gemeentelijke registers (waarbij voor alle duidelijkheid wordt opgemerkt
dat een eventueel probleem van conflicterende besluiten ten aanzien van één
perceel niet wordt opgelost met de in dit wetsvoorstel opgenomen regeling,
die immers slechts voorziet in de registratie van die besluiten).De leden van de fractie van het CDA hebben in de tweede plaats de mogelijke
situatie genoemd dat aan elkaar grenzende (delen van) percelen van een eigenaar
in twee gemeenten liggen en een beperking bij slechts één gemeente
is geregistreerd, hetgeen bij met name een niet juridisch geschoolde raadpleger
ten onrechte tot de conclusie zou kunnen leiden dat voor de percelen als geheel
geen sprake is van een beperking. De hier bedoelde situatie kan zich evenwel
niet voordoen omdat de raadpleger van de gemeentelijke of kadastrale registratie
altijd, dus ook in een dergelijk geval, een totaalbeeld van de geregistreerde
publiekrechtelijke beperkingen krijgt, ongeacht welke gemeente die heeft opgelegd.
Indien een gebouw wordt gerealiseerd op twee kadastrale percelen die in twee
verschillende gemeenten zijn gelegen kan de eerdergenoemde grenscorrectie
overigens voorkomen dat bij de raadpleger van de registratie een onjuist beeld
als bedoeld ontstaat.In de derde plaats hebben de hier aan het woord zijnde leden een situatie
genoemd waarin een beperkingenbesluit van een gemeentelijk bestuursorgaan
materieel in strijd zou zijn met een beperkingenbesluit van een ander bestuursorgaan.
Allereerst kan hierop worden geantwoord dat een dergelijke strijdigheid door
het voorliggende wetsvoorstel niet wordt veroorzaakt noch wordt
opgelost maar juist wel zichtbaar wordt gemaakt in de kadastrale en gemeentelijke
beperkingenregistratie omdat daarin de publiekrechtelijke beperkingen van
zowel gemeentelijke als overige bestuursorganen zichtbaar zijn. De bestanden
van gemeenten en Kadaster zijn in alle gevallen gekoppeld, zodat de raadpleger
steeds een totaalbeeld van alle beperkingen krijgt. De onderlinge koppeling
van bestanden bevordert de afstemming van besluiten en dat past in de doelstelling
van het wetsvoorstel. Ter verduidelijking wordt opgemerkt dat het wetsvoorstel
uitsluitend betrekking heeft op het registreren van beperkingenbesluiten en
geen invloed heeft op de rechtsgeldigheid of onderlinge verhouding van die
besluiten zelf. Voor het overige kan worden verwezen naar de hiervoor gegeven
argumentatie voor het duale stelsel.De leden van de fractie van het CDA vroegen voorts of een gemeente aansprakelijk
is uit hoofde van onrechtmatige daad, indien een ambtenaar van die gemeente
een burger die bij de gemeente inzage komt nemen in de registratie en het
register niet wijst op een genomen, maar nog niet bekend gemaakt beperkingenbesluit,
of een genomen, al wel bekend gemaakt beperkingenbesluit, en voorts indien
een medewerker van een notariskantoor een uittreksel haalt bij de gemeente
waaruit blijkt dat er geen beperkingenbesluiten zijn geregistreerd, terwijl
die ambtenaar daar al wel van wist.Bij de beantwoording van deze vragen wordt ervan uitgegaan dat het betrokken,
nog niet ingeschreven beperkingenbesluit op grond van artikel 7, derde lid,
van het wetsvoorstel nog niet ingeschreven behoefde te zijn omdat de daar
bedoelde termijn van vier dagen nog niet was verstreken. Bij beide situaties
is in de eerste plaats van belang of sprake is van een verzuim, begaan door
de gemeenteambtenaar bij het verlenen van inzage in het gemeentelijke beperkingenregister
en de gemeentelijke beperkingenregistratie, dan wel bij de verstrekking van
een uittreksel daaruit, bedoeld in het voorgestelde artikel 13, tweede lid,
onder b. Van zodanig verzuim is geen sprake, nu het wetsvoorstel niet meebrengt
dat de gemeente gehouden is een burger die inzage neemt in het beperkingenregister
of de beperkingenregistratie te wijzen op een genomen beperkingenbesluit dat
op grond van artikel 7, derde lid, nog niet ingeschreven behoefde te zijn
in het beperkingenregister. In de tweede plaats is van belang of het zwijgen
van de gemeenteambtenaar onrechtmatig is wegens strijd met de zorgvuldigheid
die in het maatschappelijk verkeer betaamt. Zulks is in de door deze leden
bedoelde gevallen onder omstandigheden inderdaad denkbaar. Voor een succesvolle
vordering tegen de gemeente is echter vereist dat aan alle vereisten voor
aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad op grond van artikel 6:162 BW is
voldaan, waaronder ook schade die door de onrechtmatige daad is veroorzaakt.
Daarbij geldt dat de bewijslast volgens de hoofdregel van het bewijsrecht
(artikel 150 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering) zal rusten op
de eiser. Indien het desbetreffende beperkingenbesluit reeds bekend was gemaakt
op de dag dat de burger of de medewerker van het notariskantoor bij de gemeente
inzage kwam nemen dan wel een uittreksel kwam halen, zal de burger door de
bekendmaking van dat besluit op de hoogte kunnen zijn geraakt. Is aantoonbaar
dat de gelaedeerde burger op de hoogte was van het bestaan van een bekend
gemaakt maar ten onrechte niet uit het register of de registratie kenbaar
beperkingenbesluit, dan kan dit ertoe leiden dat de schade niet of niet geheel
voor vergoeding in aanmerking komt wegens eigen schuld van de gelaedeerde
(artikel 6:101 BW).Wel ligt het voor de hand dat gemeenten burgers die inzage komen nemen
in het beperkingenregister en de beperkingenregistratie telkens wijzen op
de termijnen gedurende welke op grond van de voorgestelde artikelen 7 en 8
beperkingenbesluiten, beslissingen in administratief beroep en
rechterlijke uitspraken nog niet ingeschreven behoefden te zijn en de beperkingenregistratie
nog niet bijgehouden behoefde te zijn en op het mogelijke gevolg daarvan dat
zeer recente beperkingenbesluiten nog niet kenbaar zijn uit het beperkingenregister
en de beperkingenregistratie. Burgers kunnen dan hiermee rekening houden.
Indien zij bijvoorbeeld overwegen een onroerende zaak te kopen en de afwezigheid
van een bepaalde publiekrechtelijke beperking ten aanzien van die onroerende
zaak is essentieel voor hen, kunnen zij trachten passende afspraken te maken
met de verkoper voor het geval dat naderhand mocht blijken dat op het tijdstip
van de raadpleging van het beperkingenregister en de beperkingenregistratie
een publiekrechtelijke beperking op het betrokken perceel daaruit nog niet
kenbaar was maar het beperkingenbesluit al wel was genomen.Vervolgens vroegen de hier aan het woord zijnde leden of, in het geval
dat de gemeenteambtenaar tegenover een medewerker van een notariskantoor wel
een opmerking maakt over een volgens hem genomen beperkingenbesluit dat nog
moet worden bekend gemaakt en geregistreerd, die wetenschap is toe te schrijven
aan de notaris en of, indien de notariële medewerker de notaris daadwerkelijk
informeert, de notaris daar dan gevolgen aan moet verbinden. Deze vraag moet
als volgt worden beantwoord. De notaris dient te handelen als een redelijk
bekwame en redelijk handelende beroepsgenoot. Op de notaris rust in zijn hoedanigheid,
uit hoofde van zijn taak bij het verlijden van een akte, een zwaarwegende
zorgplicht ter zake van hetgeen nodig is voor het intreden van de rechtsgevolgen
die zijn beoogd met de rechtshandelingen die zijn opgenomen in die akte. Deze
zorgplicht brengt onder meer mee dat de notaris, voorzover zulks redelijkerwijs
mogelijk is en in zoverre van de notaris kan worden gevergd, zelf zal moeten
onderzoeken of ten aanzien van een perceel publiekrechtelijke beperkingen
bestaan die een belemmering vormen voor het intreden van bedoelde rechtsgevolgen
(hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een besluit van de gemeenteraad
als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet voorkeursrecht gemeenten).De door de notaris in acht te nemen hoge mate van zorgvuldigheid brengt
mee dat hij de benodigde informatie schriftelijk moet opvragen dan wel moet
verzoeken om een schriftelijke bevestiging van mondeling verstrekte informatie.
Indien echter voor de totstandkoming van de door de partijen bij de akte beoogde
rechtsgevolgen het bestaan van bepaalde publiekrechtelijke beperkingen ten
aanzien van het betrokken perceel op zichzelf geen belemmering vormt, lijkt
het minder voor de hand liggend dat de notaris gehouden is zelf te onderzoeken
of zodanige publiekrechtelijke beperkingen bestaan. Alsdan is wel denkbaar
dat de notaris, indien hij gegronde redenen heeft om aan te nemen dat de afwezigheid
van bepaalde publiekrechtelijke beperkingen van wezenlijk belang is voor een
partij bij de door de notaris te verlijden akte, gehouden is deze partij te
wijzen op diens eigen onderzoeksplicht terzake en de risico's van het nalaten
van onderzoek, zeker indien deze partij ondeskundig of onervaren is. Ook zal
de notaris er goed aan doen mondelinge opmerkingen van een gemeenteambtenaar
over een volgens hem genomen beperkingenbesluit dat nog moet worden bekend
gemaakt en geregistreerd, te laten weten aan de belanghebbende partij, zodat
deze desgewenst naar aanleiding van deze mededelingen nader onderzoek kan
(doen) verrichten. Voorts vroegen deze leden of de notaris een waarschuwingsplicht
heeft tegenover zijn opdrachtgevers indien er weliswaar nog geen bekendmaking
van het beperkingenbesluit heeft plaatsgehad, maar de notaris al wel weet
heeft van besluitvorming die zal leiden tot een beperkingenbesluit. Deze vraag
vindt haar beantwoording in het zojuist opgemerkte naar aanleiding van de
vraag inzake de opmerking van de gemeenteambtenaar over een genomen beperkingenbesluit
dat nog moet worden bekend gemaakt en geregistreerd; daarnaar moge hier worden
verwezen.De leden van de fractie van het CDA stelden dat de hierboven aan de orde
gestelde vragen zich niet of in veel mindere mate zullen voordoen indien de
gemeentelijke beperkingenregistratie zou worden ondergebracht bij het Kadaster,
waardoor het systeem van aanbieding van stukken en recherche door de notaris
van toepassing zou zijn, zodat de inschrijving ten minste de volgende dag
in de registratie zichtbaar zou zijn. Deze leden meenden dat er dan geen grijs
gebied zou ontstaan met betrekking tot de vraag wat van de notaris mag worden
verwacht. Anders dan deze leden meen ik dat het onderbrengen van de gemeentelijke
beperkingenregistratie bij het Kadaster niet tot gevolg zou hebben dat de
hierboven beantwoorde vragen van deze leden zich niet zouden voordoen. Ook
in het geval dat de gemeentelijke beperkingenregistratie bij het Kadaster
zou worden ondergebracht, zou namelijk de termijn van vier dagen na de dag
van bekendmaking van het beperkingenbesluit waarbinnen het besluit moet worden
ingeschreven in het gemeentelijke beperkingenregister en waarbinnen de beperkingenregistratie
moet worden bijgehouden, noodzakelijk zijn. De termijn van vier dagen is immers
opgenomen om burgemeester en wethouders in staat te stellen ook bij meer omvangrijke
beperkingenbesluiten, zoals bijvoorbeeld een bestemmingsplan, tijdig te kunnen
voldoen aan de inschrijvingsvereisten die zijn opgenomen in het voorgestelde
artikel 7, eerste en tweede lid. Een voorbeeld is het koppelen van kadastrale
aanduidingen aan het beperkingenbesluit, de rechterlijke uitspraak bedoeld
in het voorgestelde artikel 3, eerste lid, en dergelijke. Het achterhalen
van de juiste kadastrale aanduiding kan enige tijd kosten omdat een publiekrechtelijke
beperking betrekking kan hebben op een pand of een gebied in plaats van op
een perceel. Gelet op de zojuist geschetste achtergrond van de termijn van
vier dagen is deze termijn ook opgenomen ten aanzien van beperkingenbesluiten
genomen door andere dan gemeentelijke bestuursorganen. Deze besluiten worden
wel ingeschreven in de door het Kadaster gehouden openbare registers voor
registergoederen; gegevens omtrent deze besluiten worden opgenomen in de kadastrale
registratie.De leden hier aan het woord wezen nog op de in het voorlopig verslag met
betrekking tot het voorstel van wet houdende aanvulling van titel 7.1 (Koop
en ruil) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek met bepalingen inzake de koop van
onroerende zaken alsmede vaststelling en invoering van titel 7.12 (Aanneming
van werk) (Kamerstukken I 2001/2002, 23 095, nr.178a) gemaakte opmerkingen.
Aldaar (p. 2) merkten deze leden op dat de registratie van publiekrechtelijke
beperkingen op onroerende zaken niet bij gemeenten, maar bij het Kadaster
zou moeten plaatsvinden in een stelsel waarin een wettelijk voorschrift vermelding
van een minimum aantal gegevens in de koopovereenkomst verplicht zou stellen,
de inschrijving van de koop in de openbare registers op de voet van artikel
7:3 als voorgesteld in wetsvoorstel 23 095 (ook indien de bedenktijd
die de koper heeft uit hoofde van artikel 7:2 als voorgesteld in dit wetsvoorstel
nog niet zou zijn verstreken) op initiatief van één van partijen
zou kunnen plaatsvinden en de eventuele toetsing aan dat wettelijke voorschrift
zou plaatsvinden door het Kadaster in het geval dat de overeenkomst niet door
een notaris ter inschrijving bij het Kadaster zou worden aangeboden.Zoals in de memorie van antwoord aan de Eerste Kamer bij wetsvoorstel
23 095 (p. 5–6) is uiteengezet, kleven aan een dergelijk stelsel
evenwel de nodige bezwaren. Deze betreffen de vereiste rechtszekerheid, die
meebrengt dat het niet wenselijk is om inschrijving van de koop in de openbare
registers tijdens de bedenktijd van de koper mogelijk te maken zonder dat
bij de totstandkoming van de koop notariële tussenkomst heeft plaatsgevonden,
en het voorkomen van onnodige belasting van de bewaarder door deze te belasten
met allerlei controles die een onderzoek van de aangeboden stukken zelf te
buiten gaan (zoals de vraag of niet van een toekomstig goed sprake is en of
een bedenktijd heeft bestaan dan wel is afgelopen) door deze toetsing
door een notaris te laten plaatsvinden.Tenslotte hebben de leden van de fractie van het CDA opgemerkt dat door
het verschil in kosten tussen gemeenten onderling ook de hoogte van het recht
per gemeente zal variëren. Dit is juist maar uitsluitend voorzover het
betreft het raadplegen en afschrift nemen van in de gemeentelijke openbare
registers ingeschreven (bron)documenten (de beperkingenbesluiten zelf) en
het raadplegen van de gemeentelijke beperkingenregistratie via de gemeente.
Daarvoor kunnen gemeenten rechten heffen ter vergoeding van de gemaakte kosten.
De hoogte van deze rechten kan per gemeente inderdaad verschillen. Voorzover
het echter gaat om het raadplegen van de beperkingenregistratie via het Kadaster
(haalmodel) gelden de landelijke, uniforme tarieven van het Kadaster, waarin
begrepen zijn de kosten voor inzage in de gemeentelijke beperkingenregistratie.
Gemeenten en Kadaster verrekenen onderling de tarieven waarbij ik er van uitga
dat zulks in goed onderling overleg plaatsvindt.De leden van de fractie van de VVD hebben aangegeven met teleurstelling
te hebben vastgesteld dat de beperkingen opgelegd door het Rijk nog niet in
het systeem worden opgenomen.Ik meen dat hier mogelijk sprake is van een misverstand. Het is zeker
de bedoeling dat ook publiekrechtelijke besluiten van bestuursorganen van
het Rijk krachtens het voorgestelde artikel 2 worden aangewezen bij de eerste
tranche van de daar bedoelde algemene maatregel van bestuur, met uitzondering
van publiekrechtelijke beperkingen die rechtstreeks voortvloeien uit een algemeen
verbindend voorschrift in een wet, algemene maatregel van bestuur, ministeriële
regeling of verordening, vanwege de daarmee gemoeide uitvoeringslasten (als
uiteengezet op pagina 13 van de memorie van toelichting). Overigens is een
deel van de publiekrechtelijke beperkingen die het Rijk oplegt thans al ingeschreven
krachtens geldend recht, zoals bijvoorbeeld beperkingen op grond van aanwijzingen
tot rijksmonument of natuurmonument.De leden van de fractie van de PvdA hebben voorts specifiek gevraagd naar
de toepasselijkheid van de in het wetsvoorstel opgenomen regeling ten aanzien
van bestemmingsplannen. Deze leden wezen in dat verband op de plicht van de
burger zich te informeren of zich betrokken te voelen bij het beleid en de
beleidsvoornemens in algemene zin van de overheden.Onverlet het uitgangspunt dat terecht mag worden aangenomen dat de burger
zich dient te informeren over het beleid van de overheden, moet anderzijds
worden gesteld dat er een scheefheid bestaat in de mate waarin deze zich kán
informeren over eenmaal genomen besluiten, zoals vastgestelde bestemmingsplannen.
Met het wetsvoorstel wordt beoogd deze scheefheid te corrigeren. Wat de bestemmingsplannen
betreft, deze kennen perceels- en gebiedsspecifieke beperkingen en zijn daarom
in de voorlopige en indicatieve lijst van publiekrechtelijke beperkingen van
bijlage I van de memorie van toelichting opgenomen. In de memorie van toelichting
is aangegeven dat op termijn via de digitalisering van bestemmingsplannen
de koppelingen aan de beperkingenregistratie met behulp van ICT (informatie-
en communicatietechnologie) op relatief eenvoudige wijze – en derhalve
tegen aanvaardbare kosten – kunnen worden aangebracht. Dit is dan ook
de reden dat er bij de voorbereiding van het wetsvoorstel van is uitgegaan
dat bestemmingsplannen zo mogelijk reeds bij de eerste tranche van aan te
wijzen beperkingenbesluiten kunnen worden aangewezen, dan wel later, afhankelijk
van het tijdstip waarop deze koppelingen (via de invoeringsregelgeving) kunnen
worden gerealiseerd.Inmiddels is er mede door de stimulerende werking van het programma «digitale
uitwisseling van ruimtelijke plannen» (DURP) van het Ministerie van VROM sprake van een sterk voortgaande digitalisering van bestemmingsplannen
bij gemeenten (meer dan de helft van de gemeenten werkt al digitaal). De gemeentelijke
praktijk speelt voortvarend in op de voortgeschreden technische ontwikkelingen
en de praktische voordelen ervan. Het past in die ontwikkeling om bestemmingsplannen
zo mogelijk reeds bij de eerste tranche van aan te wijzen beperkingenbesluiten
onder de werking van de wet te gaan brengen (weliswaar met een voldoende ruime
overgangstermijn die op de feitelijke voortgang van de digitalisering van
bestemmingsplannen bij de gemeenten zal zijn toegesneden). Op deze wijze zal
het mogelijk worden dat de raadpleger langs elektronische weg aan de hand
van digitale kaartbeelden kennis kan nemen van beperkingen die ten aanzien
van een perceel of groep van percelen van toepassing zijn. Deze ontwikkeling
zal nog meerdere jaren vergen maar het verdient aanbeveling daarbij aansluiting
te zoeken.Zoals hiervoor en op pagina 13 van de memorie van toelichting is uiteengezet
vindt uit hoofde van dit wetsvoorstel geen inschrijving en registratie plaats
van de door de leden van de fractie van de PvdA genoemde algemeen verbindende
voorschriften op het gebied van welstand, milieubeleid of veiligheidsbeleid,
die van toepassing zijn op alle percelen in een gemeente. Structuurplannen
vallen eveneens buiten de reikwijdte van de wet omdat deze geen besluiten
met rechtsgevolg voor de burger omvatten. Voorzover ontwerpbestemmingsplannen
of globale bestemmingsplannen besluiten met rechtsgevolg voor de burger omvatten
vallen deze wél onder de definitie van «beperkingenbesluit»,
opgenomen in artikel 1, onder a, van het wetsvoorstel, en zouden deze mitsdien
bij algemene maatregel van bestuur krachtens artikel 2 als te registreren
beperkingenbesluit kunnen worden aangewezen.De leden van de fracties van SGP en CU waren van mening dat voorkomen
moet worden dat de administratieve lasten veroorzaakt door de aanwijzing van
registratieplichtige besluiten onevenredig zullen worden ten opzichte van
de baten en dat goed moet worden gekeken naar de praktische uitvoerbaarheid
en handhaafbaarheid van registratieplichten, voorafgaand aan de aanwijzing.
Ik onderschrijf deze opmerkingen. Bij de aanwijzing wordt zeker een afweging
gemaakt tussen kosten en baten. Bovendien vindt vooraf tijdig overleg plaats
met de betrokken overheden en bestuursorganen, want de haalbaarheid van de
registratie – en daarmee de betrouwbaarheid van het systeem –
heeft een hoge prioriteit.Bij de kosten moet onderscheid worden gemaakt tussen de invoerings- en
exploitatiekosten. Omdat de uitgangssituatie bij de onderscheiden bestuursorganen
zo verschillend is (bijvoorbeeld: wordt er al wel een registratie bijgehouden
of niet), is het kwantificeren van de invoeringskosten lastig. In de memorie
van toelichting is niettemin een onderbouwde raming gegeven. Daarbij valt
aan te tekenen dat de invoeringskosten sterk bepaald worden door het tempo
waarin de beperkingen volgens de invoeringsregelgeving zullen moeten worden
geregistreerd. Zoals eerder gememoreerd zal daarbij aansluiting worden gezocht
bij de feitelijke ontwikkeling en gang van zaken.Wat betreft de exploitatiekosten zijn, zoals in de memorie van toelichting
ook is aangegeven, nauwelijks structurele kosten te verwachten als de activiteiten
met gebruikmaking van de moderne hulpmiddelen als ICT goed in de lopende activiteiten
zijn ingebed. Tevens mag worden aangenomen dat de interne efficiency bij de
overheid zal toenemen door de vergrote transparantie en eenduidigheid van
gegevens (het sterk versnipperde karakter van de informatievoorziening is
een grote onkostenpost).Moeilijk te kwantificeren, maar onmiskenbaar is de kwaliteitswinst die
geboekt gaat worden voor de burger en het bedrijfsleven waaronder met name
de zakelijke dienstverlening, zoals hypotheekverstrekkers, verzekeringswezen,
makelaardij en het notariaat. Verwacht mag worden dat invoering van de nieuwe
regelgeving de administratieve lasten sterk zal laten afnemen, ook wanneer
daarbij de kosten die de afnemer van overheidsinformatie op terechte gronden
in rekening worden gebracht, worden verdisconteerd. Dit geldt a fortiori als
wordt bedacht dat de voorliggende regelgeving past in het algemene streven
naar een verbeterde dienstverlening voor burger en bedrijf (één
loket) en naar stroomlijning van de overheidsinformatie-infrastructuur. Wat
betreft de aanwijzingssystematiek is het evident dat de voorbereiding van
het aanwijzingsbesluit en verdere wijzigingen daarvan zullen moeten plaatsvinden
in nauw overleg met andere betrokkenen, zoals VNG, IPO, Kadaster, Unie van
Waterschappen en de departementen. Voorts zal de aanwijzingssystematiek worden
betrokken bij de evaluatie, vijf jaar na de inwerkingtreding van de in het
wetsvoorstel opgenomen regeling.De leden van de fracties van SGP en CU hebben in dit verband voorts gevraagd
of niet bij voorbaat afgezien zou moeten worden van het aanwijzen en registreren
van publiekrechtelijke beperkingen die voortvloeien uit algemeen verbindende
voorschriften, gezien de hoge uitvoeringslasten die hiermee gepaard zouden
gaan.Ik deel deze zorg en ben van mening dat in deze gevallen steeds een zorgvuldige
afweging zal moeten worden gemaakt tussen het belang van (verbetering van)
de kenbaarheid van deze beperkingen en het belang van een voldoende uitvoerbaarheid,
tegen redelijke kosten en overige lasten. Het registreren van publiekrechtelijke
beperkingen die rechtstreeks voortvloeien uit een algemeen verbindend voorschrift
zal te zijner tijd plaatsvinden in die gevallen waarin het aan aanwijzing
voorafgaande overleg met betrokken partijen uitwijst dat registratie voor
de kenbaarheid ervan nuttig en noodzakelijk wordt geacht en de al genoemde
kosten/batenafweging uitwijst dat registratie haalbaar en uitvoerbaar is.Deze leden hebben voorts gevraagd naar de redenen om niet te voldoen aan
het verzoek van gemeenten om bij wet te bepalen dat het college van burgemeester
en wethouders een gemeenteambtenaar aanwijst als registrator van de gemeentelijke
publiekrechtelijke beperkingenadministratie. Hiervoor is in de eerste plaats
gekozen omdat naar mijn mening de gekozen methodiek, waarbij de gemeente aansprakelijk
is voor schade als gevolg van onjuiste of onvolledige informatieverstrekking,
voldoende waarborg vormt voor een adequate uitvoering door burgemeester en
wethouders van de wettelijke taak. Het wettelijk verplicht stellen van een
min of meer onafhankelijke registrator vormt in dat perspectief een te zwaar
middel waarmee direct zou worden ingegrepen in de gemeentelijke organisatie.
Het al dan niet aanstellen van een gemeentelijke beheerder behoort tot de
bevoegdheid van burgemeester en wethouders die daaromtrent een bredere afweging
kunnen maken, die ook andere registratieplichten en -stelsels dan ingevolge
dit wetsvoorstel zou kunnen omvatten.De hier aan het woord zijnde leden hebben voorts gevraagd of de aan de
gemeenten toegezegde bedragen vanaf 1999 alsnog op basis van indexcijfers
zullen worden aangepast. Dit is niet het geval. Daarbij moet in aanmerking
worden genomen dat de genoemde kosten in toenemende mate onderdeel zijn gaan
uitmaken van de noodzakelijke aanpassing door de onderscheiden bestuursorganen
van hun eigen bedrijfsvoering aan de eisen die daaraan heden ten dage moeten
worden gesteld.Deze leden hebben voorts gevraagd welke gegevens het Kadaster aan de burger
ter beschikking stelt en in hoeverre deze alle gemeentelijke gegevens omvatten.
Hierover kan worden opgemerkt dat uit het wetsvoorstel en de daarop te baseren
regels volgt dat het Kadaster gehouden is alle gegevens met betrekking tot
de bekende publiekrechtelijke beperkingenbesluiten aan de burger
ter beschikking te stellen, tenzij de burger uitdrukkelijk zou vragen naar
een concreet beperkingenbesluit of publiekrechtelijke beperking (bijvoorbeeld
of een pand al dan niet een rijksmonument is). Ook thans is het mogelijk om
bij elektronische raadpleging van het Kadaster (via het systeem Kadaster-on-line),
bepaalde gegevens bewust niet te raadplegen, bijvoorbeeld gegevens over hypotheken
en beslagen. De burger kan dus niet worden gedwongen om gegevens waarvoor
hij geen belangstelling heeft, toch te raadplegen. Soms gaat het de raadpleger
slechts om een specifiek gegeven, bijvoorbeeld de oppervlakte of de erfpachter.
Uit het voorgaande moge duidelijk worden dat de regering het inderdaad tot
haar taak rekent te bevorderen dat de burger een samenhangend beeld krijgt
van de door de overheid opgelegde publiekrechtelijke beperkingen. De voorliggende
regeling strekt daartoe.De leden van de fracties van SGP en CU hebben voorts gevraagd naar de
ontwikkeling van basisgegevens en in het bijzonder naar de adresgegevens in
verband met het voorliggende wetsvoorstel, met name in het licht van het veelal
nog ontbreken van betrouwbare adresgegevens. Hieromtrent kan het volgende
worden opgemerkt. De voornemens met betrekking tot de invoering van een authentieke
registratie voor adressen zijn reeds vergaand uitgekristalliseerd. Het ligt
in de bedoeling deze registratie te koppelen aan die voor verblijfseenheden
uit de authentieke Basis Gebouwen Registratie (BGR). Deze laatste registratie
is nog in ontwikkeling. Momenteel wordt – in het kader van de voorbereiding
van de besluitvorming over de invoering ervan – een ontwerp-BGR in een
aantal praktijksituaties beproefd. Op zijn beurt zal de BGR gekoppeld kunnen
worden aan de registratie van kadastrale percelen. De objectingang op de registratie
van publiekrechtelijke beperkingen wordt gevormd door het kadastrale perceel.
Het Kadaster heeft aan alle kadastrale percelen een plaatselijke aanduiding
gekoppeld. Voor onbebouwde percelen bestaat deze uit de naam van de weg of
de straat waaraan het perceel grenst of het meest nabij is gelegen. Voor bebouwde
percelen is dat op dit moment het adres. Ik zal bij de voorbereiding van de
invoeringswet bezien in hoeverre het nog wel zinvol is om – vooruitlopend
op de authentieke registratie van adressen – in de registratie ingevolge
het voorliggende wetsvoorstel nog (de huidige) adresgegevens te betrekken.
Wel is duidelijk dat de invoering van een authentieke registratie van adressen
de gesignaleerde problemen zal ondervangen. De in het wetsvoorstel in artikel
6, eerste lid, aanhef en onder e, opgenomen verplichting tot het, voorzover
bekend, opnemen van de plaatselijke aanduiding van een onroerende zaak in
de gemeentelijke beperkingenregistratie, zal met het oog op het voorgaande
in het kader van de voorbereiding van de invoeringswet worden heroverwogen
voor in elk geval de periode dat de authentieke registratie nog niet is ingevoerd.Wat betreft de in de memorie van toelichting opgenomen passage betreffende
het tijdelijk afzien van een beperkingenregister en beperkingenregistratie
indien een gemeente technisch nog niet in staat is het haalmodel in te voeren,
het volgende. Er is hier sprake van een omissie. Ook tijdens het (tijdelijke)
brengmodel van signaalgegevens voor gemeenten is het uiteraard noodzakelijk
dat een gemeente een beperkingenregister opzet en bijhoudt. Er wordt in dat
geval slechts tijdelijk van een beperkingenregistratie afgezien. Overigens
is bij de proefnemingen gebleken dat het brengmodel geen reële optie
meer is (hetgeen zal worden meegenomen bij de voorbereiding van de invoeringswet
en de algemene maatregel van bestuur, houdende uitvoeringsregels).ARTIKELENArtikel 7, derde lidDe leden van de fractie van het CDA vroegen of sprake is van een vermoeden
van te late inschrijving waaruit aansprakelijkheid van de gemeente volgt,
indien uit het in het register opgenomen stuk dat de beslissing in administratief
beroep of de rechterlijke uitspraak inhoudt, niet blijkt van de datum van
ontvangst. Deze vraag moet ontkennend worden beantwoord. Het enkele feit dat
de datum van ontvangst niet blijkt uit het in de openbare registers ingeschreven
stuk, brengt nog niet een vermoeden van te late inschrijving mee. Wel zullen
gemeenten moeten zorgen dat de datum van ontvangst door burgemeester en wethouders
van een in te schrijven stuk correct wordt vastgelegd, bij voorkeur op het
in te schrijven stuk zelf. De datum van ontvangst is immers van belang voor
de aanvang van de termijn van vier dagen waarbinnen de inschrijving van het
betrokken stuk moet plaatsvinden. In de algemene maatregel van bestuur bedoeld
in artikel 5 zal worden voorgeschreven dat de datum van ontvangst op gewaarmerkte
wijze wordt aangetekend op het in te schrijven beperkingenbesluit. Dit is
van belang met het oog op de aansprakelijkheid van gemeenten indien zij een
beperkingenbesluit pas na het verstrijken van de vierdagentermijn inschrijven.De leden van de fractie van het CDA hebben voorts gevraagd of de termijn
van vier dagen naar aanleiding van de uitkomsten van de proefnemingen mogelijkerwijs
kan worden verlengd.Uit de proefnemingen is naar voren gekomen dat de termijn van vier dagen
onder bepaalde omstandigheden mogelijk niet geheel haalbaar is voor sommige
kleine gemeenten. Gerefereerd is daarbij aan artikel 2 van de Algemene termijnenwet,
dat bepaalt dat een in een wet gestelde termijn van ten minste drie dagen,
zo nodig, zoveel wordt verlengd dat daarin ten minste twee dagen voorkomen
die niet een zaterdag, zondag of algemeen erkende feestdag zijn. De proefgemeenten
hebben geconcludeerd dat rondom algemeen erkende feestdagen en weekeinden
twee werkdagen deel uitmaken van de wettelijke termijn van vier dagen. De
proefgemeenten hebben voorts opgemerkt dat het, met name in kleinere gemeenten,
bijvoorbeeld rondom feestdagen die dicht tegen een weekeinde liggen, regelmatig
voorkomt dat een dienst of zelfs de gehele organisatie een dag gesloten is.
Deze omstandigheden leveren een risico op ten aanzien van de wettelijke termijn,
aldus de proefgemeenten.Hieromtrent kan worden opgemerkt dat het geconstateerde probleem kan spelen
indien een beperkingenbesluit direct voor of direct na een weekeinde, op een
vrijdag of een maandag, zou worden bekendgemaakt. Ingeval van een bekendmaking
op een vrijdag, respectievelijk maandag, gevolgd door algemeen erkende feestdagen
op maandag en dinsdag, respectievelijk dinsdag en woensdag, en een sluiting
van de gemeentelijke dienst gedurende de rest van de week, duurt de termijn
op grond van artikel 2 van de Algemene termijnenwet tot en met de daaropvolgende
donderdag, respectievelijk vrijdag, en wordt die termijn niet verder verlengd.Gemeenten moeten in dergelijke gevallen op de dag van bekendmaking van
het beperkingenbesluit dat besluit tevens inschrijven en registreren, dan
wel een combinatie van de hiervoor genoemde omstandigheden vermijden (hetzij
door een beperkingenbesluit – met name indien dat omvangrijk is –
op een andere dag bekend te maken, hetzij door de dienst de rest van de week
niet volledig te sluiten, hetzij door een combinatie van beide). In overige
gevallen wordt de termijn zodanig verlengd dat ten minste één
extra werkdag resteert om aan de inschrijvingsverplichtingen te voldoen.De termijn van vier dagen is het resultaat van een zorgvuldige afweging
tussen enerzijds het belang van de rechtszekerheid, dat aanleiding geeft tot het hanteren van een zo kort mogelijke termijn, en anderzijds
het belang van een voldoende uitvoerbaarheid van de inschrijvingsverplichtingen,
dat een redelijke termijn om daaraan te voldoen impliceert. Zoals hiervoor,
onder Inhoud wetsvoorstel, al is geantwoord op vragen van deze leden is de
termijn van vier dagen opgenomen om burgemeester en wethouders in staat te
stellen ook bij meer omvangrijke beperkingenbesluiten, zoals bijvoorbeeld
een bestemmingsplan, tijdig te kunnen voldoen aan de inschrijvingsvereisten
die zijn opgenomen in het voorgestelde artikel 7, eerste en tweede lid. In
geval van minder omvangrijke besluiten zal naar verwachting binnen een beperkter
aantal dagen aan de inschrijvingsvereisten kunnen worden voldaan. Mede omdat
vooruitlopend op de vaststelling van een beperkingenbesluit voorbereidende
handelingen ten aanzien van het inschrijven en registreren daarvan kunnen
worden verricht (zoals het aantekenen van de kadastrale gegevens) ligt een
verlenging van de vierdagentermijn niet in de rede.Artikel 13De leden van de fracties van SGP en CU vroegen of de gemeente zich kan
beroepen op overmacht.Het wetsvoorstel roept wettelijke verplichtingen voor de (gemeentelijke)
overheid in het leven. De schending van die verplichtingen levert strijd met
een wettelijke plicht op en is derhalve onrechtmatig. Dit vloeit, behalve
uit de artikelen 13 en 17 van het wetsvoorstel, ook voort uit artikel 6:162,
tweede lid, BW en de rechtspraak daaromtrent. In het bijzonder de rechtspraak
inzake vernietigde overheidsbesluiten wijst erop dat de schending van een
wettelijke plicht zonder meer aan de overheid wordt toegerekend. Een beroep
op overmacht zal dan ook doorgaans niet mogelijk zijn.Deze leden zagen in artikel 13 een uitbreiding van de aansprakelijkheid
ten opzichte van de reeds bestaande aansprakelijkheid op grond van artikel
6:162 BW. Zij vroegen waarom niet zou kunnen worden volstaan met de algemene
civielrechtelijke aansprakelijkheidsregeling en verzochten de keuze voor een
verzwaarde aansprakelijkheid van de gemeenten nader te motiveren.Zoals reeds is aangegeven in de beantwoording, onder Algemeen, van de
vraag van de leden van de fractie van de PvdA of de in artikel 13 geregelde
aansprakelijkheid terecht zo strikt geformuleerd is, brengt artikel 13 geen
uitbreiding van de aansprakelijkheid uit hoofde van artikel 6:162 BW mee.
Het voorgestelde artikel 13 (en het overeenkomstige artikel 17 dat geldt voor
andere dan gemeentelijke overheden) is, analoog aan artikel 117 van de Kadasterwet,
opgenomen ter voorkoming van onzekerheid omtrent de aansprakelijkheid voor
het niet of op onjuiste wijze nakomen van de nieuwe verplichtingen voor overheidsorganen
die in het wetsvoorstel zijn opgenomen. Zouden de artikelen 13 en 17 ontbreken,
dan zou dezelfde aansprakelijkheid voortvloeien uit artikel 6:162 BW en de
rechtspraak daaromtrent. Zoals in het antwoord op de vorige vraag van deze
leden reeds is opgemerkt, levert schending van de wettelijke verplichtingen
die in het wetsvoorstel voor de overheid in het leven worden geroepen, strijd
met een wettelijke plicht op en is zodanige schending derhalve onrechtmatig.
Voorts is er aldaar reeds op gewezen dat in het bijzonder de rechtspraak met
betrekking tot vernietigde overheidsbesluiten erop wijst dat dergelijke fouten
zonder meer zullen worden toegerekend aan de overheid (die zich tegen aansprakelijkheidsrisico's
kan verzekeren). De artikelen 13 en 17 brengen dan ook geen uitbreiding van
aansprakelijkheid mee. Het wetsvoorstel betekent dat de positie van de raadpleger
wordt versterkt doordat deze, anders dan thans nog vaak het geval is, niet
langer het volledige risico draagt van een ontbrekende, onjuiste of onvolledige
inschrijving. De regeling van de aansprakelijkheid vervult een onmisbare rol
voor het waarborgen van de betrouwbaarheid van de (beperkingen)registers
en van de in de beperkingenregistraties en de kadastrale registratie opgenomen
gegevens omtrent publiekrechtelijke beperkingen. Bedacht dient tevens te worden
dat uiteraard alleen aansprakelijkheid bestaat ingeval als gevolg van het
handelen in strijd met de wet daadwerkelijk schade is ontstaan. Alsdan zal
ook nog moeten worden bezien in welke mate deze schade voor vergoeding in
aanmerking komt. Indien bijvoorbeeld aantoonbaar is dat de gelaedeerde op
de hoogte was van het bestaan van een ten onrechte niet uit het register of
de registratie kenbare publiekrechtelijke beperking, kan dit ertoe leiden
dat de schade niet of niet geheel voor vergoeding in aanmerking komt wegens
eigen schuld (artikel 6:101 BW).Ik wijs erop dat te zijner tijd in de invoeringswet zal worden voorzien
in uitgestelde werking ten aanzien van de bepalingen van de wet Voorzover
het gaat om de registratie van beperkingenbesluiten die reeds bestaan op het
tijdstip dat de wet in werking treedt. Daardoor zullen de betrokken overheidsorganisaties
kunnen wennen aan de nieuwe eisen die de wet aan hen stelt en zullen zij hun
werkwijze daarop kunnen afstemmen, zodat aansprakelijkheid voor schade als
gevolg van fouten bij de uitvoering van de wet kan worden voorkomen.Artikel 15Tot besluit hebben de leden van de fractie van het CDA gevraagd of het
Kadaster geacht wordt de aangeboden stukken nog dezelfde dag in te schrijven.
Dat is inderdaad rechtens het geval, op grond van artikel 3:19, tweede lid,
BW. Op grond van die bepaling is het tijdstip van inschrijving gelijk aan
het tijdstip van aanbieding. De feitelijke handelingen nemen uiteraard enige
tijd in beslag, maar deze geschieden in de loop van de dag na aanbieding en
in bepaalde gevallen de dag daaropvolgend. Hoewel de daadwerkelijke inschrijving
veelal niet op de dag van aanbieding geschiedt maar één of twee
dagen later, heeft dit derhalve geen gevolgen voor de beoordeling of de in
artikel 15 genoemde termijnen in acht zijn genomen nu het daarin niet gaat
om het tijdstip van feitelijke (dus daadwerkelijke) inschrijving maar om het
tijdstip van aanbieding van de voor de inschrijving vereiste stukken, waarbij
laatstgenoemd tijdstip geldt als het tijdstip van inschrijving.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,S. M. DekkerXNoot1Het eerder verschenen stuk inzake dit wetsvoorstel is gedrukt onder EK
nr. 399, vergaderjaar 2001–2002.XNoot1Uit onderzoek van Coopers en Lybrand in 1997 kwam naar voren dat 85% van
de één miljoen met beperkingen belaste percelen beperkingen
kende afkomstig van gemeentelijke bestuursorganen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20032004-28218-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl