Breder, lager, eenvoudiger? Een evaluatie van de belastingherziening 2001; Brief staatssecretaris met een reactie op commentaren op de evaluatie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30375, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-04-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30375 nr. 3

07-04-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. De vermogensrendementsheffingBelastingvorderingen en belastingschulden in box 3Overige vermogensrechten met waarde in het economisch
verkeerOntbreken van zakelijkheidstoets bij anti-boxhopbepalingCertificaten die betrekking hebben op kunstcollectiesUitbreiding van defiscalisering ingeval van vererving
vermogen2. De terbeschikkingstellingsregelingToerekening van TBS-inkomen tussen partnersOvergang van onderneming naar BV met uitzondering van
onroerende zaken3. Het regime van de lijfrentepremieaftrek4. Terugkeer uit de BV5. Overige onderwerpenTijdstip van keuze voor partnerschapDoorschuiving van de aanmerkelijkbelangclaim bij overdracht
van aandelenVervallen van persoonsgebonden aftrek bij overlijdenToetsing aan het Europees rechtOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30375Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 375Breder, lager, eenvoudiger? Een evaluatie van de belastingherziening
2001nr. 3BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËNAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 7 april 2006In de brief van de vaste commissie voor Financiën van 10 maart
jl. (06-FIN-B-11), vraagt u de minister en mij inhoudelijk te reageren op
de commentaren die uw Kamer heeft ontvangen op het rapport «Breder,
lager, eenvoudiger? Een evaluatie van de belastingherziening 2001»1. Het gaat daarbij om het commentaar van Ernst & Young,
van het VNO-NCW, van Beleggers voor belasting en van het Verbond van Verzekeraars.In deze commentaren zijn drie hoofdonderwerpen te onderscheiden, te weten:
de vermogensrendementsheffing (box 3), de terbeschikkingstellingsregeling
en het regime van de lijfrentepremieaftrek. Deze drie hoofdonderwerpen zullen
in aparte paragrafen van deze brief worden behandeld. Ook de terugkeer uit
de BV vergt een wat uitgebreider behandeling. Derhalve is deze in een aparte
paragraaf opgenomen. In de laatste paragraaf zullen de overgebleven onderwerpen
aan de orde komen.1. De vermogensrendementsheffingVijf jaar na het van kracht worden van de Wet Inkomstenbelasting 2001
blijkt de vermogensrendementsheffing niet onomstreden. Waar de ene wetenschapper
spreekt van «een fiscaalrechtelijk zelden vertoonde pure schoonheid
en eenvoud»2, haasten andere wetenschappers
zich om vast te stellen dat eerder genoemd gevoelen niet algemeen is onder
fiscale wetenschappers3. Laatstgenoemden zien
de Nederlandse staat dankzij de vermogensrendementsheffing afglijden tot een «roversbende
in het groot».Dit laatste citaat is door de organisatie «Beleggers vóór
belasting» overgenomen in hun reactie aan uw Kamer. Deze organisatie
is van mening dat het forfaitaire rendement te laag is voor mensen met een
groot vermogen en te hoog voor mensen met een klein vermogen. Zij bepleiten
een belasting op de daadwerkelijk genoten vermogenswinsten. Bovendien brengen
de leden van de organisatie dit pleidooi in de praktijk door 30% van
hun koerswinsten te schenken aan armoedebestrijding en ontwikkelingshulp.De discussie over een belasting op daadwerkelijk gerealiseerde vermogenswinsten
is niet nieuw. In de Memorie van Toelichting bij het Wetsvoorstel Inkomstenbelasting
2001 is al beargumenteerd waarom niet voor een dergelijke belasting is gekozen1. Daarbij waren de volgende argumenten het belangrijkst.
In de eerste plaats zal een vermogenswinstbelasting niet neutraal uitwerken
op het gedrag van beleggers. Mede daardoor zal de opbrengst gering zijn. Bovendien
zal de invoering van een dergelijke belasting tot hoge administratieve lasten
bij bedrijven en burgers en tot hoge uitvoeringskosten bij de belastingdienst
leiden.In de evaluatie is bij elk onderdeel bekeken welke specifieke doelstellingen
met dat onderdeel zijn nagestreefd en in hoeverre een bijdrage aan die doelstellingen
is geleverd. Voor de introductie van de vermogensrendementsheffing zijn vier
specifieke doelstellingen geïdentificeerd2:– bijdragen aan verbreding en versterking van de belastinggrondslag– bevorderen van een evenwichtige belastingdruk– bevorderen van eenvoud en– bevorderen van fiscale neutraliteit.Op alle vier de doelstellingen heeft de vermogensrendementsheffing aan
de verwachtingen voldaan. De geraamde opbrengst is gehaald, de vermogenswinsten
die onder de oude wet buiten de heffing vielen zijn, forfaitair, in de grondslag
gehaald, de regeling is eenvoudig en beïnvloedt de beslissingen van beleggers
niet.Dit laatste punt vergt wellicht enige toelichting. Onder de oude wet waren
vermogenswinsten niet belast. Hierdoor werden veel beleggingsproducten aangeboden,
waarvan het rendement de vorm van waardestijging had. Deze waren in de regel
riskanter dan vastrentende waarden, waarvan de rente wel belast was. Het risico
werd nog groter bij constructies waarbij geleend geld werd belegd. Fiscaal
was dit extra aantrekkelijk omdat de rentekosten aftrekbaar waren en de opbrengsten
in de vorm van waardestijging onbelast. Hierdoor werden eerstgenoemde riskante
beleggingen bevoordeeld. Bij de vermogensrendementsheffing heeft de wijze
van beleggen geen invloed op de te betalen belasting. Deze is neutraal ten
opzichte van de beleggingsstrategie.De discussie over de voorkeur voor een vermogensrendementsheffing heeft
een belangrijke theoretische component. Een heffing over een forfaitair rendement
kan per definitie nooit rekening houden met alle draagkrachtverschillen die
door de werkelijk gerealiseerde inkomsten uit sparen en beleggen ontstaan.
Op dit principiële punt kan een evaluatie geen nieuwe gezichtspunten
bieden. Omdat er geen vermogenswinstbelasting is ingevoerd, zijn er ook geen
nieuwe inzichten over de administratieve lasten en uitvoeringskosten van zo’n
belasting.De evaluatie laat wel zien hoe de rendementen zich sinds 2001 hebben ontwikkeld.
Bovendien is op basis van die informatie gesimuleerd hoe de opbrengst van
een vermogensaanwasbelasting zich zou hebben ontwikkeld3.Daaruit blijkt dat de opbrengst van de vermogensrendementsheffing zoals
beoogd niet al te zeer fluctueert met het economisch tij en de ontwikkelingen
op de beurzen. De opbrengst van een vermogensaanwasbelasting zou echter zeer
volatiel zijn. In 2001 en 2002 zouden opbrengstverminderingen van meer dan
een procent BBP zijn geboekt. Een vermogensaanwasbelasting zou derhalve de
financiële problemen van het rijk in de jaren 2001 en 2002 in aanzienlijke
mate hebben verergerd. De ontwikkeling van het feitelijk rendement sinds 2001
heeft ons geen aanleiding gegeven om de hoogte van het forfaitair rendement
aan te passen, mede omdat het robuuste karkater van de heffing met zich meebrengt
dat dit percentage wordt gerelateerd aan het gemiddelde rendement
dat gedurende een langere periode op vermogen kan worden behaald.Tot slot wil ik nog twee kanttekeningen maken bij de brief van Beleggers
vóór belasting. In de eerste plaats werkt de vermogensrendementsheffing
niet denivellerend, maar enigszins nivellerend. Dat wordt veroorzaakt door
het heffingvrij vermogen. Deze belastingvrije voet heeft tot doel om de inkomsten
uit vermogen niet vanaf de eerste euro te belasten. Mede hierdoor vallen 4,8
mln. huishoudens met een positief vermogen geheel buiten de vermogensrendementsheffing1. Voor bijna de helft van 1,7 mln. huishoudens met een
vermogen dat onder de vermogensrendementsheffing valt, is het effectieve forfaitaire
rendement minder dan twee procent van het totale vermogen. In de tweede plaats
is de vermogensrendementsheffing alleen de rechtsopvolger van de belasting
over inkomsten uit vermogen en niet van de Wet op de vermogensbelasting 1964.
Deze laatste is per 1/1/2001 afgeschaft. Het is dus niet opportuun om de grondslag
van de vermogensrendementsheffing te vergelijken met die van de afgeschafte
vermogensbelasting.Belastingvorderingen en belastingschulden in box 3In zijn reactie plaatst Ernst en Young kanttekeningen bij het niet in
aanmerking kunnen nemen van belastingschulden en -vorderingen bij de bepaling
van het inkomen uit sparen en beleggen. Tevens wordt de opmerking gemaakt
dat er verschil in behandeling is van binnenlandse en buitenlandse belastingschulden.Op grond van de huidige wet is het inderdaad niet mogelijk om belastingvorderingen
en -schulden in aanmerking te nemen bij de bepaling van het inkomen uit sparen
en beleggen. Uit de evaluatie komt naar voren dat deze bepaling in de praktijk
met name als onrechtvaardig wordt beleefd met betrekking tot (hoge) successieschulden2. In de evaluatie is dan ook aangekondigd dat een regeling
zal worden uitgewerkt waarbij (bepaalde) belastingschulden en -vorderingen
in de rendementsgrondslag van box III kunnen worden betrokken3. Daarmee zal naar verwachting ook het in deze reactie geconstateerde –
onbedoelde – verschil in fiscale behandeling van binnenlandse en buitenlandse
belastingschulden worden weggenomen.Overige vermogensrechten met waarde in het economisch
verkeerIn dezelfde reactie wordt aandacht gevraagd voor de «overige vermogensrechten,
met waarde in het economische verkeer» zoals genoemd in artikel 5.3,
tweede lid, onderdeel f, van de Wet IB 2001. Er wordt gesteld dat deze bepaling
tot allerlei knelpunten leidt en dat er behoefte is aan duidelijke normen.Dit onderdeel van de Wet IB 2001 heeft, zoals in de desbetreffende reactie
wordt erkend, het karakter van een restcategorie. Hieronder vallen alle rechten
die enige waarde in het economische verkeer hebben, maar om welke reden dan
ook, niet onder de eerdere categorieën vallen. Een duidelijke norm, zoals
in de reactie wordt bepleit, verdraagt zich niet met het wezen van een restcategorie.
Voor de vaststelling van de aanwezigheid van een waarde in het economische
verkeer is van belang dat de waarde van een goed op verschillende manieren
tot uitdrukking kan komen. Het goed kan bijvoorbeeld een (toekomstige) bron
van inkomsten zijn of overdraagbaar zijn en bij overdracht opbrengst genereren.
Waardering dient plaats te vinden naar objectieve maatstaven. Hierbij wordt
rekening gehouden met alle factoren die van invloed kunnen zijn op de waarde.Ontbreken van zakelijkheidstoets bij anti-boxhopbepalingOok bij artikel 2.14, derde lid, onderdeel b en onderdeel c, van de Wet
IB 2001 zijn enkele kanttekeningen geplaatst. Deze anti-misbruikbepalingen
beogen te voorkomen dat een belastingplichtige bestanddelen van de rendementsgrondslag
van box 3 rond de peildata kortstondig onderbrengt in box 1 of box 2 teneinde
de forfaitaire rendementsheffing over deze bestanddelen van de rendementsgrondslag
te ontgaan. Letteronderdeel c ziet op de situatie waarin de desbetreffende
vermogensbestanddelen gedurende een periode van meer dan drie maar minder
dan zes maanden in box 1 worden ondergebracht. In een dergelijk geval bestaat
de mogelijkheid aannemelijk te maken dat aan de handelingen van de belastingplichtige
zakelijke overwegingen ten grondslag liggen. Letteronderdeel b ziet op de
situatie waarin de desbetreffende vermogensbestanddelen gedurende een periode
van niet meer dan drie maanden in box 1 of box 2 worden ondergebracht. In
een dergelijk geval bestaat de mogelijkheid tot het leveren van tegenbewijs
niet. Voor dit laatste punt, het ontbreken van de mogelijkheid om tegenbewijs
te leveren, is aandacht gevraagd.In het oorspronkelijke wetsvoorstel van Wet IB 20011 was gekozen voor invoering van een anti-ontgaansbepaling die aansloot
bij een periode van drie maanden rond de peildatum, waarbij tegenbewijs door
de belastingplichtige mogelijk was. In de derde nota van wijziging op het
wetsvoorstel is deze bepaling aangepast naar haar huidige vorm. Aanleiding
voor deze aanpassing was mede de gedachtewisseling die tijdens de parlementaire
behandeling van het wetsvoorstel heeft plaatsgevonden over artikel 2.14, derde
lid, onderdeel b. Het uitgangspunt bij deze gewijzigde bepaling was dat bij
toerekening van een vermogensbestanddeel aan box 1 of box 2 voor een kortere
periode dan drie maanden ervan wordt uitgegaan dat deze toerekening fiscaal
is geïndiceerd. Het hiervóór bedoelde pleidooi zou feitelijk
leiden tot hetzij het vervallen van het huidige onderscheid tussen de driemaands-
en de zesmaandsperiode hetzij een terugkeer tot de maatregel in het oorspronkelijke
wetsvoorstel. Beide uitkomsten acht ik onwenselijk. Naar mijn oordeel is de
huidige meer genuanceerde regeling een goed evenwicht tussen rechtvaardigheid
en eenvoud doordat in gevallen waar vermogensbestanddelen langere tijd tijdelijk
niet het karakter van een box 3-belegging hebben wel tegenbewijs mogelijk
is terwijl dit in de gevallen waar de vermogensbestanddelen slechts kortstondig
een dergelijk karakter ontberen niet mogelijk is. Als bij fiscaal geïndiceerde
verschuivingen van vermogensbestanddelen voor een korte tijd – en voor
geringe bedragen – een dubbele heffing optreedt, acht ik dat aanvaardbaar.
Overigens is dit punt in het onderzoek dat aan de evaluatie ten grondslag
ligt door respondenten niet als knelpunt aangedragen.Certificaten die betrekking hebben op kunstcollectiesEigenaren van (kunst)collecties dragen de juridische eigendom van de (kunst)voorwerpen
ten titel van beheer nogal eens over aan bijvoorbeeld een stichting. De stichting
geeft vervolgens certificaten uit aan de oorspronkelijke juridische eigenaar.
Deze certificaten geven recht op de eventuele opbrengst die wordt gegenereerd
met de voorwerpen, bij voorbeeld een bruikleenvergoeding. In eerder genoemde
reactie wordt gevraagd of deze certificaten in aanmerking kunnen komen voor
de vrijstelling van art. 5.8 van de Wet IB 2001.Artikel 5.8 behelst een vrijstelling van vermogensrendementsheffing voor
voorwerpen van kunst en wetenschap, tenzij deze hoofdzakelijk als belegging
dienen. De vrijstelling is opgenomen om te voorkomen dat het koopgedrag van
consumenten ten aanzien van voorwerpen van kunst en wetenschap ongunstig zou
worden beïnvloed. De wetgever had daarbij het oog op kunst
voor eigen gebruik, tenzij deze als belegging zou worden gehouden.De vrijstelling voor voorwerpen van kunst en wetenschap is alleen van
toepassing wanneer een belastingplichtige de volle eigendom heeft van het
voorwerp van kunst of wetenschap. Van volle eigendom is sprake als men het
volledige gebruiks- en genotsrecht en het gehele belang bij de waardemutatie
van het voorwerp van kunst of wetenschap heeft. Wanneer een belastingplichtige
bijvoorbeeld alleen het vruchtgebruik heeft van een schilderij dat bij hem
in eigen gebruik is, behoort de waarde van het vruchtgebruik tot de grondslag
in box 3 en is de vrijstelling voor voorwerpen van kunst en wetenschap niet
van toepassing. Het vereiste van «volledige eigendom» geldt overigens
ook voor de andere vrijstellingen in box 3. Om de bestaande praktijk waarbij
kunst vaak in bruikleen wordt gegeven aan musea niet te frustreren, is toegestaan
dat de vrijstelling ook in dergelijke gevallen van toepassing is. Daarmee
is echter geenszins beoogd de vrijstelling uit te breiden tot juridische constructies
waarbij de bezitting van een individuele belastingplichtige bestaat uit een
certificaat dat alleen een vorderingsrecht op de juridische eigenaar (een
stichting) van het voorwerp van kunst of wetenschap is. Het is mij bekend
dat voor dergelijke juridische structuren ook andere dan fiscale motieven
bestaan. Dat is naar mijn oordeel echter geen reden om af te wijken van het
oorspronkelijke uitgangspunt dat de vrijstelling niet is opgenomen voor vorderingsrechten.Uitbreiding van defiscalisering ingeval van vererving
vermogenNaar de mening van de auteurs van genoemde reactie verdient het aanbeveling
om de defiscalisering van uit het wettelijk erfrecht voortvloeiende rechtsverhoudingen
te verruimen tot alle gevallen waarin erfgenamen niet de mogelijkheid hebben
om de over hun rechten verschuldigde belasting te putten uit het vermogen
waarop zij (uiteindelijk) recht hebben.Het sinds 1 januari 2003 geldende wettelijke versterferfrecht bepaalt
dat indien bij gehuwden met kinderen één van de ouders overlijdt,
de langstlevende ouder van rechtswege de goederen van de nalatenschap verkrijgt
onder de verplichting de schulden van de nalatenschap voor zijn rekening te
nemen en dat de kinderen een niet opeisbare vordering op de langstlevende
ouder krijgen. Voor de inkomstenbelasting zou dat zonder nadere voorziening
tot gevolg hebben dat de kinderen de vordering aan dienen te geven in box
3 en de langstlevende ouder de vordering op hem als schuld in mindering kan
brengen in box 3. Om de gevolgen van de wettelijke verdeling en daarmee overeenkomende
verdelingen van nalatenschappen zo eenvoudig en overzichtelijk mogelijk te
houden en de belastingheffing zoveel mogelijk te laten aansluiten bij de economische
beschikkingsmacht over de bezittingen, regelt artikel 5.4 Wet IB 2001 dat
de vordering bij de kinderen geen bezitting is in box 3. De met de vordering
corresponderende schuld behoort bij de langstlevende ouder niet tot de schulden
in box 3 en de rente op die schulden is niet aftrekbaar in box 1 en 2.In de parlementaire geschiedenis is al vaker aangegeven dat voor situaties
waarin de erflater bij uiterste wilsbeschikking nadrukkelijk afwijkt van de
wettelijke regeling inzake het erfrecht bij versterf, zoals bij een vruchtgebruiktestament
het geval is, toepassing van de fiscale toedelingsregel van artikel 5.4, Wet
IB 2001 minder voor de hand ligt. Immers, de erflater is in dergelijke situaties
bewust afgeweken van de wettelijke verdeling1.
Artikel 5.4 is enkel bedoeld om de werking van het wettelijke erfrecht bij
versterf voor de betrokkenen zo eenvoudig en inzichtelijk mogelijk te maken.
Voor het bepalen van de rendementsgrondslag in box 3 is de waarde in het economisch
verkeer van bezittingen en schulden het uitgangspunt. Het is nooit de bedoeling
geweest om in algemene zin de belastingheffing in box 3 te laten
afhangen van de vraag of uit bezittingen ook liquiditeiten vrijkomen waarmee
de belasting kan worden voldaan, niet in erfrechtelijke situaties en niet
in andere gevallen. Gelet op vorenstaande zie ik dan ook geen aanleiding artikel
5.4 Wet IB 2001 uit te breiden naar situaties die afwijken van het wettelijk
versterferfrecht waarmee tevens van het systeem van de heffing in box III
wordt afgeweken.2. De terbeschikkingstellingsregelingDat de terbeschikkingstelllingsregeling een woelige totstandkoming heeft
gekend, was al geconstateerd in de evaluatie1.
In hun reacties komen VNO-NCW en Ernst & Young terug op deze regeling.
Eerstgenoemde organisatie geeft in overweging om de terbeschikkingstellingsregeling
te heroverwegen. Laatstgenoemde doet voorstellen om de regeling op enkele
punten te wijzigen.De overweging om de terbeschikkingstellingsregeling te heroverwegen is
mede gebaseerd op het rapport van de Vereniging voor Belastingwetenschap2. Hoewel dit rapport een aantal verbeterpunten aandraagt
voor de terbeschikkingstellingsregeling, wordt de terbeschikkingstellingsregeling
op zichzelf niet ter discussie gesteld. Dat er een anti-arbitragemaatregel
dient te bestaan wordt derhalve onderkend.Dit betekent uiteraard nog niet dat de terbeschikkingstellingsregeling
van kritiek is gevrijwaard. De evaluatie bevat dan ook een aankondiging van
verschillende maatregelen ter verdere stroomlijning van de terbeschikkingstellingsregeling.
Het is niet meer dan logisch dat open moet worden gestaan voor mogelijke verbeteringen
die de acceptatie van de maatregel kunnen versterken zónder aan de
ratio van de regeling afbreuk te doen. Ook het rapport van de Vereniging voor
Belastingwetenschap plaatsten wij in deze context. Nu de doelstelling in haar
algemeenheid niet wordt bestreden, is het echter de vraag wat een integrale
heroverweging zoals door VNO-NCW bepleit in dit opzicht zou kunnen toevoegen.
Hierbij zij bedacht dat reeds eerder op verzoek van de Eerste Kamer3 een integrale heroverweging heeft plaats gehad. In dat
kader is grondig naar vorm, inhoud en reikwijdte van die regeling gekeken.
Dit is aanleiding geweest om de groep van personen op wie de regeling inzake
de terbeschikkingstelling van vermogensbestanddelen van toepassing is aanzienlijk
in te perken en anders te formuleren4. In deze
integrale afweging zijn ook de situaties die thans naar voren worden gebracht
volledig aan de orde geweest en inhoudelijk toegelicht. Op deze plaats zij
daarom kortheidshalve verwezen naar hetgeen in het kader van de uitvoering
van motie Rensema met uw Kamer is gewisseld. Dit laat onverlet dat voortvloeiend
uit de evaluatie de volgende maatregelen ter verdere stroomlijning van de
terbeschikkingstellingsregeling zijn aangekondigd:* Onderzoek naar de perceptie van adviseurs dat de regeling een zakelijke
bedrijfsopzet in de weg zou staan;* Verheldering van de invloed van het huwelijksvermogensrecht op de terbeschikkingstellingsregeling,
bijvoorbeeld aan de hand van een beleidsbesluit;* Versoepeling van de goedkeuring ten aanzien van rekening-courantverhoudingen
met de eigen aanmerkelijkbelangvennootschap (ook negatieve standen); en* Verruiming van de betalingsregeling in de Invorderingswet 1990 bij de
beëindiging van een werkzaamheid.Toerekening van TBS-inkomen tussen partnersHet belastbaar resultaat uit terbeschikkingstelling van vermogen (het
TBS-inkomen) maakt onderdeel uit van het belastbaar inkomen in box 1 en is niet vrij toerekenbaar tussen partners. In de als tweede in de
aanhef van deze paragraaf genoemde reactie wordt een vrije toerekening tussen
partners van TBS-inkomen (i.c. een verlies) bepleit. Daarbij wordt het TBS-inkomen
vergeleken met inkomens- en vermogensbestanddelen uit box 2 en 3. Deze zijn
door de wet aangeduid als gemeenschappelijk, wat inhoudt dat partners ten
aanzien van die bestanddelen in beginsel vrij zijn in de onderlinge toerekening.Uitgangspunt van de Wet IB 2001 is dat de belastingheffing zoveel mogelijk
is geïndividualiseerd. Dit betekent dat de inkomsten in de regel worden
belast bij de partner die de inkomsten geniet. Zodoende zijn inkomensbestanddelen
uit box 1 in beginsel niet vrij toerekenbaar, dit geldt ook voor eventuele
verliezen. Hierbij speelt onder meer de progressieve tariefstructuur van box
1 een rol. Voor inkomsten uit ter beschikking gestelde vermogensbestanddelen
geldt dat uitdrukkelijk aansluiting is gevonden bij box 1. Zo maken deze inkomsten
onderdeel uit van de afdeling in box 1 resultaat uit overige werkzaamheden,
wordt voor wat betreft de bepaling van het resultaat verwezen naar de in box
1 opgenomen bron winst uit onderneming, en is ten slotte het (progressieve)
tarief van box 1 van toepassing. Een vergelijking met (vrije toerekening in
het kader van de) de boxen 2 en 3 ligt dan ook niet voor de hand.Overgang van onderneming naar BV met uitzondering van
onroerende zakenTot slot wordt gepleit voor de toepassing van een doorschuiffaciliteit
in de situatie dat een ondernemer die zijn onderneming inbrengt in een BV
er voor kiest om bijvoorbeeld een bedrijfspand niet in de BV in te brengen
maar om deze aan de BV te gaan verhuren. De IB-onderneming kan dan zonder
inkomstenbelastingheffing worden ingebracht in een BV, terwijl over de stille
reserves van het pand, dat tot het resultaatsvermogen gaat behoren, wel dient
te worden afgerekend.Het ligt mijns inziens niet in de rede om in deze situatie een extra faciliteit
in het leven te roepen. De belastingplichtige kan in die situatie immers door
toepassing van een doorschuiffaciliteit zonder belastingheffing zijn onderneming
inbrengen in een BV. Dat dezelfde belastingplichtige er om eigen redenen voor
kiest, bepaalde vermogensbestanddelen te onttrekken aan dit ondernemingsvermogen,
staat de belastingplichtige vrij. Dat neemt echter niet weg dat dan de band
met de overige vermogensbestanddelen wordt verbroken. Een doorschuiffaciliteit
is dan niet op zijn plaats.3. Het regime van de lijfrentepremieaftrekDe aanpassing van het lijfrenteregime was een belangrijke maatregel in
het kader van de grondslagverbreding bij de introductie van de Wet IB 2001.
Over deze wijzigingen en de wijzigingen na de belastingherziening is uitgebreid
gediscussieerd. Het Verbond van Verzekeraars stelt in zijn reactie enkele
onderwerpen op het gebied van de lijfrentepremieaftrek aan de orde.Het eerste onderwerp in de reactie is de zogeheten splitsingsproblematiek.
Deze komt in het kort op het volgende neer. Indien in een jaar meer premie
voor een lijfrente wordt betaald dan op grond van de jaarruimte of de reserveringsruimte
is toegestaan, is deze meerdere premie niet aftrekbaar in box 1. De waarde
van de aanspraak op lijfrente die aan het exces aan premies kan worden toegerekend,
wordt dan onderdeel van de rendementsgrondslag in box 3. Indien de verzekerde
dit bewust doet, met als doel een vermogensrecht in box 3 te creëren,
is er doorgaans geen probleem. De verzekeraar kan hiervoor een separate polis
afgeven waarvan de waarde zonder meer valt te bepalen. In de praktijk blijkt het echter vaak voor te komen dat belastingplichtigen onbewust
teveel premie betalen. Dit kan verschillende oorzaken hebben, zoals onbekendheid
met de fiscale regels of een verkeerde inschatting van de ruimte voor aftrek.
De waarde van de aanspraak, waarvan het de bedoeling was dat deze in box 1
zou vallen, moet dan worden gesplitst. De bepaling van de waarde van het deel
van de aanspraak in box 3 levert in de praktijk problemen op, zeker in gevallen
waarin over verschillende jaren te veel premie is betaald. Deze waarde moet
op een juiste manier wordt bepaald, niet alleen voor de aangifte op dit moment,
maar vooral ook voor de tijd waarin de lijfrente tot uitkering komt, vaak
pas na decennia. Het is in het belang van zowel de verzekeraars, de verzekerden
als de Belastingdienst dat hiervoor een praktische oplossing wordt gevonden.
Deze problematiek is weerbarstig. Het blijkt niet mogelijk een oplossing te
vinden die garandeert dat in alle gevallen een 100% bevredigend resultaat
wordt bereikt. Dat is echter geen reden om de situatie te laten zoals hij
is. Ik heb in de evaluatie aangekondigd1 het overleg
met de verzekeringsbranche over dit punt te continueren. Daarbij zal ik in
overleg met het Verbond van Verzekeraars trachten een oplossing te vinden
waarbij de volgende uitgangspunten in acht zullen worden genomen.Voorop staat dat het in de eerste plaats de verantwoordelijkheid is van
de verzekerde zelf dat hij zijn ruimte voor aftrek juist berekent. De Belastingdienst
levert hiervoor bijstand in de vorm van een rekenhulp en ook de verzekeraars,
adviseurs en tussenpersonen kunnen hierbij een nuttige rol vervullen. De realiteit
is echter dat veel verzekerden om diverse redenen toch teveel premie betalen.
Ik stel mij een regeling voor waarbij de verzekerde in beperkte mate de mogelijkheid
krijgt om één en ander in latere jaren te corrigeren. Deze maatregelen
zullen naar verwachting niet kunnen voorkomen dat de splitsingsproblematiek
zich – zij het in een veel kleiner aantal gevallen – zal blijven
voordoen. Om te voorkomen dat dit tot voortdurende problemen leidt bij de
waardering van het box 3 gedeelte en tot vrijwel onoplosbare problemen vanaf
het moment dat de lijfrente tot uitkering komt, zal ik in overleg met Verbond
van Verzekeraars streven naar een praktische oplossing die voor alle betrokkenen,
de verzekeraars, belastingplichtigen en de Belastingdienst aanvaardbaar is.Gelijktijdig hiermee zal dan, dit in reactie op het tweede onderwerp dat
het Verbond aan de orde stelt, tevens de laatste hand worden gelegd aan de
al aangekondigde eenmalige maatregel waarbij in bepaalde gevallen de fiscale
gevolgen worden verzacht bij het afkopen van kleine lijfrenteaanspraken die
in het verleden zijn opgebouwd.Als derde punt worden enkele aanpassingen voorgesteld in de systematiek
van de lijfrentepremieaftrek. Daarbij wordt verwezen naar het rapport van
Dietvorst c.s.2. De suggesties uit dit rapport
zijn in de evaluatie besproken3. De conclusie
was dat ik geen redenen zag om deze suggesties over te nemen. Daarbij speelt
een belangrijke rol dat zowel de belastingplichtigen als de Belastingdienst
er in mijn ogen bij gebaat zijn dat op dit moment alleen wijzigingen in het
fiscale regime rond de lijfrente moeten worden doorgevoerd indien dat dringend
noodzakelijk is, zoals eventueel in verband met de hiervoor genoemde splitsingsproblematiek.4. Terugkeer uit de BVIn de evaluatie4 is geconstateerd dat de regeling
van de geruisloze terugkeer uit de BV als ingewikkeld wordt ervaren, terwijl
in de praktijk maar in 100 tot 200 gevallen per jaar van deze regeling gebruik
wordt gemaakt. In één van de reacties is betoogd dat een faciliteit
voor geruisloze terugkeer uit de BV zonder liquidatie-eis aanmerkelijk eenvoudiger
zal zijn dan de huidige regeling en niet tot enig claimverlies hoeft te leiden.
Daarbij is een alternatief geschetst waarin de BV niet wordt geliquideerd
en pensioen- en lijfrenteverplichtingen in de BV achterblijven en de aanmerkelijkbelangclaim (kennelijk) niet wordt afgewikkeld. In de beschrijving van het
alternatief wordt aangetekend dat verliezen van de BV in deze variant in principe
niet mee terug kunnen gaan naar box 1 (IB-winstsfeer).In reactie hierop merk ik op dat het niet voor de hand ligt dat het hier
geschetste alternatief de bestaande wettelijke faciliteit volledig zal kunnen
vervangen. Een belangrijk gevolg van het voorstel is immers dat eventuele
verliezen van de vennootschap – anders dan in de huidige faciliteit –
niet mee terug kunnen naar de IB winstsfeer; deze verliezen blijven met de
pensioenvoorziening in de BV achter. In vergelijking met de bestaande wettelijke
regeling zou de faciliteit daarmee een (zeer) groot deel van zijn aantrekkingkracht
en praktische betekenis verliezen. Bestaande verliezen zijn immers in wezen
niet meer functioneel, wat nadelig is, in het bijzonder ook voor een marginaal
renderende onderneming.Verder zullen zeker niet alle BV’s beschikken over een in eigen
beheer gehouden pensioen- of lijfrentevoorziening. Niet ongebruikelijk is
immers een holdingstructuur waarbij het pensioen juist bewust in een andere
vennootschap is ondergebracht. In die situatie zal men juist de onderneming
uit de werkmaatschappij in de sfeer van de inkomstenbelasting wensen voort
te zetten. Het voorstel houdt echter in dat er ook een BV overblijft als er
helemaal geen pensioen aanwezig is. Hetzelfde geldt ingeval het pensioen extern
(bij een verzekeraar) wordt afgestort, of ingeval kan worden volstaan met
(de wettelijke mogelijkheid tot) een extra dotatie aan de oudedagsreserve
(ex artikel 3.69, eerste lid, onderdeel b, Wet IB 2001). Voor die situaties
leidt het geschetste alternatief niet tot een bevredigende uitkomst, aangezien
na overdracht van de onderneming een lege vennootschap – met een bijbehorende
aanmerkelijkbelangclaim – achterblijft. Dit is ongewenst, niet in de
laatste plaats om handel in lege vennootschappen tegen te gaan. Verder roept
ook een lege vennootschap verschillende kosten op (bijvoorbeeld inschrijving
KvK en belastingaangifte). Dit staat haaks op het streven tot administratieve
lastenverlichting. Verder biedt het voorstel geen faciliteit in de sfeer van
het aanmerkelijk belang ingeval de BV daadwerkelijk wordt geliquideerd.Voorts kan nog worden gewezen op het wetsvoorstel1 tot vaststelling van titel 7.13 (vennootschap) van het Burgerlijk
Wetboek dat thans bij de Eerste Kamer in behandeling is. Dit wetsvoorstel
bevat onder meer de mogelijkheid tot omzetting van een BV in een openbare
vennootschap met rechtspersoonlijkheid (OVR) op de voet van artikel 835 van
Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek. Hierbij verdwijnt de BV van rechtswege,
en gaat de onderneming over naar de sfeer van de inkomstenbelasting. In verband
met deze omzetting van een BV in een OVR bestaat concreet behoefte aan een
doorschuiffaciliteit waarin de bestaande BV volledig verdwijnt en waarin bestaande
claims volledig worden afgewikkeld. De lijn die in de voorgestelde wijzigingen
van het Burgerlijk Wetboek wordt gevolgd, spoort in dit opzicht met de bestaande
regeling voor de geruisloze terugkeer.Het voorgaande leidt ertoe dat de bestaande faciliteit voor de geruisloze
terugkeer uit de BV noodzakelijk is en blijft. Het in de reactie vervatte
voorstel veronderstelt echter een geheel afwijkende wettelijke systematiek.
Daarbij valt verder op dat het voorstel slechts zeer summier wordt toegelicht,
terwijl het toch verscheidene (fiscale) vragen oproept. Zo ligt de focus van
het voorstel nu heel duidelijk op de passiefzijde (pensioenvoorziening) van
de balans, maar duidelijk is dat ook bepaalde vermogensbestanddelen (ter dekking
van de pensioenverplichting) in de vennootschap achter zullen blijven. Dit
moet geregeld worden, al was het maar omdat – zoals eerder opgemerkt –
lang niet in alle vennootschappen een pensioen- of lijfrenteverplichting aanwezig
zal zijn. Ook ligt het voor de hand dat fiscale reserves worden
afgewikkeld. Verder lijkt het voorstel in de sfeer van de aanmerkelijkbelangregeling
met zich te brengen dat geforceerde tussentijdse verliesneming mogelijk is,
door aandelen waarop een latent aanmerkelijk belangverlies aanwezig is te
vervreemden, zonder dat het verlies daadwerkelijk is gerealiseerd en terwijl
er voorts in het eigenlijke belang bij de materiële onderneming in wezen
niets wijzigt. Ook valt te vrezen voor claimverlies. Zo dient rekening gehouden
te worden met winst waarop een vermindering ter voorkoming van internationaal
dubbele belasting van toepassing is, in het bijzonder met de aanmerkelijkbelangclaim
die rust op het deel van de buitenlandse winst die wel gerealiseerd had kunnen
worden als geen gebruik van de faciliteit zou worden gemaakt1. In het gepresenteerde voorstel lijkt het niet waarschijnlijk dat
dergelijke claims behouden kunnen blijven.Alles overziend is sprake van een voorstel dat zeker niet volledig tegemoet
zal komen aan de behoefte die in de praktijk leeft. Een vereenvoudiging ligt
daarbij niet voor de hand, terwijl claimverlies zeker niet is uitgesloten.
De indruk is dat het nagestreefde voordeel bij het vervallen van de liquidatieplicht
niet in verhouding staat tot de nadelen in de vorm van complexere regelgeving
en hogere administratieve lasten voor de ondernemers.5. Overige onderwerpenIn deze paragraaf wordt aandacht besteed aan opmerkingen van Ernst &
Young die niet onder de eerder behandelde hoofdcategorieën vallen.Tijdstip van keuze voor partnerschapIn de eerste plaats wordt aandacht gevraagd voor het tijdstip waarop voor
fiscaal partnerschap kan worden gekozen en het tijdstip tot welke deze keuze
nog kan worden herzien. Al eerder is aan de Tweede Kamer een notitie toegezegd
over de mogelijkheden tot verdere harmonisering van de partnerbegrippen in
de Wet IB 2001 en de AWIR. In deze notitie zal ook het tijdstip van keuze
voor partnerschap en het tijdstip van eventuele herziening daarvan aan de
orde komen.Doorschuiving van de aanmerkelijkbelangclaim bij overdracht
van aandelenVerder wordt gesteld dat er geen goede argumenten aanwezig zijn om bij
bedrijfopvolging van niet in de BV gedreven ondernemingen wel een doorschuiffaciliteit
toe te passen en om een dergelijke faciliteit te onthouden in gevallen waarin
de bedrijfsopvolging van een in de bv-vorm gedreven onderneming betreft.Hoewel de problematiek van de bedrijfsopvolging in principe geen onderdeel
uitmaakt van de evaluatie van de Wet inkomstenbelasting 2001, zal ik hier
ingaan op een doorschuiffaciliteit voor aanmerkelijkbelangaandelen bij een
bedrijfsoverdracht. Ik acht de invoering van een dergelijke faciliteit –
hoe gerechtvaardigd deze ook mag klinken – om verschillende redenen
ongewenst.Op het eerste gezicht zou een dergelijke faciliteit inderdaad aansluiten
bij de doorschuifmogelijkheden voor de IB-ondernemer, maar een dergelijke
faciliteit wijkt er juist vanaf doordat de doorschuiffaciliteit in de IB-sfeer
op termijn door de fiscus wordt terugverdiend door lagere afschrijvingen.
Een doorschuiffaciliteit voor aanmerkelijkbelangaandelen bij bedrijfsoverdrachten
leidt daarentegen tot een oneindig uitstel van belastingheffing.Daarnaast is een doorschuiffaciliteit mijns inziens niet nodig indien
de verkopende aandeelhouder middelen ontvangt voor zijn aandelen in de BV.
Daarbij komt dat in artikel 25, negende lid, Invorderingswet 1990 een bepaling
is opgenomen die voorziet in uitstel van betaling voor de inkomstenbelasting
die is verschuldigd bij de overdracht van aanmerkelijkbelangaandelen binnen
de familiegroep ingeval de koopsom schuldig wordt gebleven of ingeval de aandelen
worden geschonken.Ook redt de praktijk zich thans met holdingstructuren. De directeurgrootaandeelhouder
laat zijn BV (de houdstermaatschappij) de aandelen in de werkmaatschappij
verkopen. De daarbij behaalde winst wordt door de houdster onbelast genoten
door de toepassing van de deelnemingsvrijstelling. Wel zal de DGA eens moeten
afrekenen over zijn aanmerkelijk belang in de houdster (bij vervreemding van
deze aandelen) of zijn overlijden moeten afwachten (doorschuifregeling). De
overdracht van de onderneming leidt in deze gevallen echter niet tot een acute
belastingschuld hetgeen bij IB-ondernemingen zonder de doorschuifregelingen
wel het geval zou zijn.Vervallen van persoonsgebonden aftrek bij overlijdenEen verdere constatering is dat indien belastingplichtigen in het jaar
van overlijden onvoldoende belasting betalen om de persoonsgebonden aftrekposten
volledig te benutten, de niet benutte persoonsgebonden aftrekpost, om voor
de hand liggende redenen, niet doorgeschoven kan worden naar volgende jaren.
Dit probleem geldt met name bij het overlijden van alleenstaande belastingplichtigen.De kern van het probleem is in deze dat het niet benutte deel van persoonsgebonden
aftrekpost slechts met het inkomen van toekomstige jaren te verrekenen is
en niet met inkomens uit het verleden. Bij de belastingherziening is hier
uitdrukkelijk voor gekozen en wel om de volgende redenen.Door verrekening van de persoonsgebonden aftrek als niet-box gebonden
aftrek met inkomens van de verschillende boxen in voorafgaande jaren mogelijk
te maken, kan cumulatie optreden met de achterwaartse verliesverrekening van
verliezen van de boxen 1 en 2. Voor die gevallen zou moeten worden bepaald
welke regeling voorrang heeft. Het ligt voor de hand dat de verrekening van
verliezen van de boxen 1 en 2 voorrang zal hebben boven de verrekening van
de persoonsgebonden aftrek en de verrekening van de verliezen van box 1 boven
de verliezen van box 2. De achterwaartse verrekening van persoonsgebonden
aftrek heeft om deze redenen een aanzienlijke verzwaring van de verliesverrekeningsproblematiek
tot gevolg. Daarom is niet voor die variant gekozen. De regering zal om deze
redenen een eenmalige terugwenteling van niet-benutte persoonsgebonden aftrek
bij overlijden niet nader overwegen.Toetsing aan het Europees rechtDe auteurs van genoemde reactie pleiten voor een toetsing van de Wet inkomstenbelasting
2001 aan het Europese recht. In hun ogen lijkt veelal voor een ad-hoc benadering
gekozen te zijn, wat voor belastingplichtigen en belastingdienst tot onaangename
verrassingen zou kunnen leiden.Het Europese recht heeft een aanzienlijke invloed op het Nederlandse belastingrecht.
Ondanks het feit dat de directe belastingen tot de bevoegdheid van de afzonderlijke
lidstaten behoren, moeten de lidstaten deze bevoegdheid wel in overeenstemming
met het gemeenschapsrecht uitoefenen. Het voorgaande betekent onder andere
dat de bepalingen niet mogen discrimineren naar nationaliteit,
geen van de vier in het EG-verdrag gewaarborgde vrijheden mogen belemmeren
of geen verboden staatssteunmaatregel mogen zijn. Het kabinet is zich er dan
ook terdege van bewust dat de bepalingen in de Wet inkomstenbelasting 2001
in overeenstemming met het Europese recht moeten worden vormgegeven. Echter,
naar de mening van het kabinet is van een ad-hoc benadering zeker geen sprake.
Zo is de Belastingherziening 2001 aangegrepen om naar destijds geldende inzichten
de inkomstenbelasting in lijn te brengen met het gemeenschapsrecht.Daarnaast worden in ieder ander wetsvoorstel de voorgenomen maatregelen
bezien in een europeesrechtelijke context. Dientengevolge wordt bij voorkeur
gestreefd naar de invoeging van een separate paragraaf waarin wordt ingegaan
op de EU-aspecten van het betreffende wetsvoorstel. Hiermee is en wordt getracht
de omvang van mogelijke europeesrechtelijke discussies zoveel mogelijk in
te dammen. Wel moet worden bedacht dat het Europese recht constant in ontwikkeling
is, zodat het geheel uitsluiten van discussies betreffende veronderstelde
spanning met het Europese recht en daarmee het bieden van volledige zekerheid
niet mogelijk zal blijken te zijn. Ten slotte kan het, gezien de op voorhand
niet altijd eenduidig vast te stellen uitleg van het Europese recht, in gevallen
juist wenselijk zijn dat bij twijfel de zaak wordt uitgeprocedeerd (zoals
is gebleken in de zaak D en de zaak Erven Van Hilten). Het voorgaande neemt
uiteraard niet weg dat de invloed van het Europese recht op de Nederlandse
belastingheffing in het algemeen en de Wet inkomstenbelasting 2001 in het
bijzonder een constant punt van aandacht blijft, waarbij het voorkomen van
onnodige europeesrechtelijke discussies in een zo vroeg mogelijk stadium als
uitgangspunt geldt.Mede namens de minister van Financiën,De Staatssecretaris van Financiën,J. G. WijnXNoot1Kamerstukken II, vergaderjaar 2005–2006, 30 375, nr. 2.XNoot2R.E.C.M. Niessen: De Wet Inkomstenbelasting 2001, vierde herziene druk,
SDU, 2003, blz. 264.XNoot3Mr. S.M.H. Dusarduijn FB en mr. dr. J.M.L. Gribnau, m.m.v. prof. dr. J.A.G
van der Geld en prof.dr. A.C. Rijkers: Vermogensrendementsheffing: vijf jaar
later.XNoot1Kamerstukken II, vergaderjaar 1998–1999, 26 727, nr. 3, p.
296 e.v.XNoot2Zie de evaluatie, paragraaf 2.2.3.XNoot3Zie de evaluatie, tabel 2.2.4.XNoot1Evaluatierapport algemene vrijstelling in box 3, bijlage 8 bij de evaluatie
belastingherziening.XNoot2Op pp. 73–75.XNoot3In paragraaf 1.4 op p. 46.XNoot1Kamerstukken II, vergaderjaar 1989–1999, 26 727, nr. 2.XNoot1Kamerstukken II, vergaderjaar 1999–2000, 26 727, nr. 7, blz.
253–254.XNoot1P. 27.XNoot2Vereniging voor Belastingwetenschap: De terbeschikkingstellingsregeling
in de inkomstenbelasting, Deventer, 2005.XNoot3Motie van het Eerste-Kamerlid Rensema c.s., Kamerstukken I, vergaderjaar
1999–2000, 26 727 en 26 728, nr. 202d.XNoot4Kamerstukken II, vergaderjaar 2000–2001, 27 466, nr. 3, blz.
15–35.XNoot1Op p. 46.XNoot2Rapport «Gelijke behandeling pensioen en lijfrente. Op weg naar
een rechtvaardiger en toegankelijker systeem voor lijfrentepremieaftrek»,
Tilburg, 2005.XNoot3P. 147–149.XNoot4P. 166.XNoot1Nr. 28 746.XNoot1Deze claim is thans veilig gesteld in artikel 3.54a, lid 3, Wet IB 2001. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30375-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl