Kindermishandeling; Brief minister over wetswijziging en twee rapporten inzake kindermishandeling
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31015, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-05-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

31015 nr. 1

25-04-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOnderzoeken naar de aard en omvang van kindermishandeling
in NederlandKindermishandeling in Nederland anno 2005, Universiteit
Leiden De Nationale Prevalentiestudie Mishandeling van kinderen en jeugdigen
(hierna: NPM-2005)Scholieren over mishandeling, VU Amsterdam (hierna: SOM)RisicofactorenResultatenMaatregelen– Bekendmaken norm geweldverbod in de opvoeding– Resultaten en vervolg regio’s RAAK– Melden– JeugdbeschermingTot slotOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 31015, nr. 1 b3Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 31015, nr. 1 b2Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 31015, nr. 1 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31015Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 015Kindermishandelingnr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VOOR JEUGD EN GEZINAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 25 april 2007Vandaag vallen twee onderling gerelateerde gebeurtenissen samen. Enerzijds
is dat de inwerkingtreding van een nieuwe wettelijke bepaling die beoogt kinderen
te beschermen tegen geestelijk en lichamelijk geweld. En anderzijds is dat
de publicatie van een tweetal onderzoeksrapporten1
waaruit duidelijk wordt dat het aantal gevallen van kindermishandeling in
Nederland beduidend hoger ligt dan tot dusverre werd aangenomen. Met deze
brief wil ik uw Kamer, mede namens de Minister van Justitie, in het bijzonder
over deze rapporten informeren.Daaraan voorafgaand is het niet zonder belang om erop te wijzen dat vanaf
vandaag het tweede lid van artikel 247 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek
als volgt luidt:Onder verzorging en opvoeding worden mede verstaan de zorg en de verantwoordelijkheid
voor het geestelijk en lichamelijk welzijn en de veiligheid van het kind alsmede
het bevorderen van de ontwikkeling van zijn persoonlijkheid. In de verzorging en opvoeding van het kind passen de ouders geen geestelijk
of lichamelijk geweld of enige andere vernederende behandeling toe.Deze wijziging van het Burgerlijk Wetboek is een belangrijke mijlpaal
in de geschiedenis van de rechten van het kind in Nederland. Het primaire
doel van de wijziging van dit artikel is het stellen van een norm: ouders
hebben de verplichting hun kinderen te verzorgen en op te voeden zonder toepassing
van geestelijk of lichamelijk geweld of van een andere vernederende behandeling.Door met zoveel woorden in de wet te bepalen dat er geen ruimte is voor
de toepassing van geweld in de opvoeding, kan hierover geen misverstand meer
bestaan.Een belangrijke norm dus voor kinderen en ouders. Ik verwacht echter dat
ook beroepskrachten, werkzaam in gezinnen, zich gesteund weten door dit wettelijk
verbod op geweld in de opvoeding. Door van deze norm een objectieve
wettelijke norm te maken, is het niet langer «een subjectieve norm van
de hulpverlener» en dat ondersteunt, zo verwacht ik, de beroepskracht
bij het bespreekbaar maken van mishandeling.De wijziging verandert overigens niets aan de strafbaarstelling van kindermishandeling
in het Wetboek van Strafrecht. Kindermishandeling is en blijft een strafbaar
feit.Met deze wetswijziging wordt uitvoering gegeven aan de aanbeveling die
op 30 januari 2004 aan Nederland is gedaan door het VN-Comité
dat toezicht houdt op de naleving van het Internationaal Verdrag inzake de
Rechten van het Kind (IVRK). Het VN-Comité is van mening dat het IVRK
onder meer dwingt tot het opnemen van een dergelijke bepaling in de nationale
wetgeving.Ik deel de mening van het VN-Comité. Een dergelijke bepaling beoogt
een bijdrage te leveren aan een veilige gezinssituatie en het voorkomen van
kindermishandeling, zoals vastgelegd in het IVRK.Onderzoeken naar de aard en omvang van kindermishandeling
in NederlandDe noodzaak van het vastleggen van deze norm wordt onderstreept door de
vandaag openbaar geworden onderzoeken naar de aard en omvang van kindermishandeling,
uitgevoerd door de Universiteit Leiden en de Vrije Universiteit te Amsterdam,
die ik u hierbij, mede namens de minister van Justitie, aanbied.De ministeries van Justitie en van Volksgezondheid, Welzijn en Sport hebben
deze onderzoeken gezamenlijk gefinancierd. In opdracht van het WODC hebben
beide universiteiten via twee verschillende onderzoeksmethoden dit onderzoek
uitgevoerd. De onderzoeken zijn de eerste Nederlandse studies op dit gebied.Kindermishandeling in Nederland anno 2005, Universiteit
Leiden De Nationale Prevalentiestudie Mishandeling van kinderen en jeugdigen
(hierna: NPM-2005)De NPM-2005 is gebaseerd op registraties van ruim 1100 informanten verspreid
over alle delen van het land. De informanten zijn professionals die beroepsmatig
met kinderen te maken hebben, zoals leerkrachten, huisartsen, politiefunctionarissen
of personeel van kinderdagverblijven. Daarnaast is in het onderzoek gebruik
gemaakt van de registraties van de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling
(AMK’s).Het onderzoek bevat informatie over kindermishandeling onder jeugdigen
in de leeftijd van nul tot en met zeventien jaar.In de NPM-2005 studie wordt de omvang van kindermishandeling geschat op 107 200 kinderen. Dit betreft 3% van alle
kinderen van nul tot en met zeventien jaar.De meerderheid van de gevallen betreft vormen van fysieke en emotionele
verwaarlozing. De schatting van het aantal slachtoffers van seksuele mishandeling
in 2005 is ruim 4700 gevallen. Dit betreft 0,13% van het totaal aantal
jongeren tussen nul en zeventien jaar.Fysieke mishandeling komt in ruim 19 000 gevallen voor. Bij bijna
een kwart van de genoemde 107 200 kinderen die te maken kregen met kindermishandeling
was dus sprake van seksuele en/of fysieke mishandeling. De onderzoekers geven
aan dat de omvang van kindermishandeling over de gehele jeugdfase zonder twijfel
groter zal zijn dan die over het jaar 2005.Scholieren over mishandeling, VU Amsterdam (hierna: SOM)De SOM-studie is gebaseerd op de ervaringen van jeugdigen zelf. Ruim 1800
leerlingen van veertien willekeurig geselecteerde scholen voor voortgezet
onderwijs, verspreid over het hele land, hebben aan het onderzoek meegedaan.
De scholieren hebben een zelfrapportage-vragenlijst ingevuld die onder andere
vragen bevatte over vormen van kindermishandeling.De SOM-studie bevat informatie over kindermishandeling onder jeugdigen
in de eerste vier klassen van het voortgezet onderwijs. Dat zijn in principe
jeugdigen in de leeftijd van twaalf tot zestien jaar.De uitkomsten van de SOM-studie laten zich samenvatten in vijf percentages:– 37% van de leerlingen zegt ooit te maken te hebben gehad
met één of meer vormen van kindermishandeling;– bijna 20% zegt het jaar voorafgaand aan het onderzoek slachtoffer
te zijn geweest van (een vorm van) kindermishandeling;– 8% van de leerlingen meldt ooit seksueel misbruikt te zijn;– 4% van de leerlingen meldt in het jaar voorafgaand aan
het onderzoek seksueel misbruikt te zijn;– 1% van de leerlingen is (ooit) slachtoffer (geweest) van
poli-victimisatie: dit gaat om kinderen die gedurende een zeer lange periode
frequent blootstaan aan vrijwel alle vormen van mishandeling, vaak in de meest
ernstige vorm.De gegevens op jaarbasis van de deelnemende scholieren zijn gebruikt voor
een extrapolatie naar de totale populatie Nederlandse scholieren van het voortgezet
onderwijs in de eerste vier leerjaren. Dit leidt tot een schatting van 160 700 scholieren in deze leeftijdscategorie in
een periode van twaalf maanden, die het slachtoffer zijn geweest van een vorm
van kindermishandeling, waarbij een deel van deze groep te maken heeft gehad
met meerdere vormen van kindermishandeling. Psychologische agressie en fysiek
geweld zijn hierbij de meest voorkomende vormen van kindermishandeling en
komen vaak in combinatie voor.RisicofactorenBeide onderzoeken geven ook inzicht in de belangrijkste risicofactoren.
Zo meldt de NPM-2005 dat het risico op kindermishandeling bijna zeven keer
groter is in gezinnen met zeer laag opgeleide ouders, terwijl werkloosheid
van beide ouders het risico ruim vijf keer vergroot. Ook een allochtone achtergrond
betekent een ongeveer 3,5 keer verhoogd risico op kindermishandeling, maar
dat verhoogde risico valt grotendeels weg als de opleiding wordt verdisconteerd.
Een laag opleidingsniveau vormt daarmee een belangrijker risico dan afkomst
uit een etnisch culturele minderheid. Een gezin met drie of meer kinderen
en alleenstaand ouderschap verdubbelen het risico.ResultatenEerdere schattingen op basis van Amerikaanse studies liepen uiteen van
50 000 tot 80 000 gevallen per jaar. Beide onderzoeken tonen aan
dat het aantal gevallen van kindermishandeling in Nederland in werkelijkheid
hoger ligt. In de onderzoeken is uitgegaan van een brede definitie van kindermishandeling,
zoals ook in de Wet op de jeugdzorg een brede definitie is opgenomen.Laat ik voorop stellen dat ik mij grote zorgen maak over deze onderzoeksresultaten.
Het probleem is groter dan verondersteld, terwijl het standpunt dat mishandeling
van jeugdigen nooit aanvaardbaar is breed wordt gedragen en er
veel aandacht is voor deze problematiek. Het spreekt voor zich dat deze resultaten
niet zonder gevolgen kunnen blijven.Desalniettemin vind ik het een goede zaak dat er nu voor het eerst onderzoeksresultaten
liggen, zodat we de omvang van het probleem ook kennen en ons van daaruit
kunnen richten op een effectieve aanpak.Juist omdat het de eerste keer is dat er onderzoek is gedaan naar de Nederlandse
situatie is er gekozen voor twee verschillende onderzoeksmethoden: de NPM-2005
is gebaseerd op registraties en de SOM-studie is gebaseerd op zelfrapportage.
Beide onderzoeken kennen hun beperkingen. De informanten uit de NPM-2005 (de
professionals) hebben een onvolledig beeld van de feitelijke kindermishandeling
die zich voordoet, omdat een deel van de mishandelingen zich aan hun waarneming
onttrekt. De antwoorden van de scholieren op de vragenlijsten uit de SOM-studie
zullen in zekere mate gekleurd zijn door geheugeneffecten. Het gebruik van
verschillende methoden verklaart het verschil tussen de resultaten.Met betrekking tot de omvang van kindermishandeling is in het buitenland
vaker onderzoek gedaan met beide methodes. Het gemiddeld aantal gevallen van
kindermishandeling in het buitenland op basis van de onderzoeken met de door
de Universiteit van Leiden gehanteerde methode is 1,3%, terwijl het
gemiddelde van de zelfrapportagestudies, zoals die van de VU Amsterdam op
19,8% ligt1. Het verschil tussen de in
Nederland gevonden percentages van respectievelijk 3% en 19,5%
komt daarmee redelijk overeen met het verschil in percentages uit buitenlands
onderzoek.Opgemerkt moet worden dat met een percentage van 3% op basis van
registratieonderzoek Nederland wel afwijkt van de gemiddelde 1,3% op
basis van de onderzoeken in het buitenland. De onderzoekers menen dat Nederland
hierdoor niet goed afsteekt ten opzichte van andere landen. Daarbij moet bedacht
worden dat het onderzoek verricht is onder professionals. In Nederland is
de laatste jaren, en daarmee juist gedurende de periode van het onderzoek,
veel geïnvesteerd in de naamsbekendheid van het AMK en de meldcode kindermishandeling.
Ook hebben bepaalde sectoren zelf een meldcode ontwikkeld, zoals de huisartsen
en ziekenhuizen. Met deze meldcode worden signalen van kindermishandeling
herkend en weet de professional wat hij of zij moet doen. Dit zou er op kunnen
duiden dat er in Nederland meer gesignaleerde kindermishandeling
is en niet zozeer meer gevallen van kindermishandeling.Beide onderzoeken laten zien dat, ongeacht de gehanteerde onderzoeksmethode,
het probleem groter is dan tot op heden werd verondersteld. Het is aannemelijk
dat de schatting van de NPM-2005 van 107 200 kinderen een ondergrens
is. De onderzoeken, inclusief het zicht op de risicofactoren die daarin worden
benoemd, bevestigen de noodzaak van een stevige beleidsimpuls voor de aanpak
van kindermishandeling en bieden hiervoor voldoende aanknopingspunten.MaatregelenKindermishandeling is een ernstig maatschappelijk probleem. Gelukkig is
er de laatste jaren veel aandacht geweest voor dit veelal verborgen leed.
In het verleden is vaak gesteld dat de overheid niet «achter de voordeur»
behoorde te komen. Het gezinsleven was een privé-aangelegenheid. Later
werd het zogenaamde zo-zo-zo-beleid ingevoerd: hulpverlening zo dicht mogelijk
bij huis, zo kort als mogelijk en zo licht als mogelijk.Tragische gebeurtenissen in het recente verleden hebben het besef laten doordringen dat in situaties van kindermishandeling snelle actie geboden
is en dat de hulpverlening zo zwaar moet zijn als nodig, op tijd en op maat.Ook de definitie van kindermishandeling is aan veranderingen onderhevig
geweest.In de sinds 1 januari 2005 van kracht zijnde Wet op de jeugdzorg
is een brede definitie van kindermishandeling opgenomen. Het gaat daarbij
naast seksueel misbruik, lichamelijke en psychische mishandeling ook om lichamelijke
en psychische verwaarlozing. Ook als een kind getuige is van huiselijk geweld
tussen ouders is er sprake van kindermishandeling.Voor al deze vormen van mishandeling geldt dat de veiligheid als fundamenteel
recht van het kind in het geding is.Gezien de aard van de onderzoeksresultaten, hecht ik eraan deze direct
aan uw Kamer te doen toekomen. Dit heeft mede tot gevolg dat ik op dit moment
nog geen volledig pakket van maatregelen kan presenteren als reactie op de
uitkomsten van de onderzoeken. Wel wil ik in deze eerste reactie de contouren
schetsen van de aanpak die mij voor ogen staat.Zoals u weet bereid ik een Programma Jeugd en Gezin voor, waarbinnen «veilig
opgroeien» één van de kernwaarden zal zijn. De aanpak
van kindermishandeling maakt hier uiteraard onderdeel van uit. De artikelen
3 en 19 van het Internationale Verdrag voor de Rechten van het Kind (IVRK)
liggen daaraan ten grondslag. Deze artikelen behelzen in het kort dat de belangen
van het kind centraal staan en dat kinderen worden beschermd tegen alle vormen
van mishandeling.Het is in het belang van alle kinderen om veilig te kunnen opgroeien en
dit is ook in het belang van de samenleving. Het is hun recht om tegen mishandeling
te worden beschermd. Rechten van kinderen scheppen plichten voor ouders. Ouders
moeten de rechten van kinderen kennen en zij moeten weten wat hun ouderlijke
plichten zijn. Zij moeten weten waarvoor zij als ouders verantwoordelijk zijn.Het is aan de overheid om, conform artikel 19 IVRK, te zorgen voor programma’s
waarmee wordt voorzien in de nodige ondersteuning van het kind en van degenen
die de zorg voor het kind hebben. Het gaat daarbij om facilitering van positief
ouderschap, van ondersteuning van ouders bij het waar maken van hun verantwoordelijkheden
en daarmee het realiseren van de kinderrechten. Als ondanks ingezette hulp
de mishandeling van een kind niet stopt of wanneer direct duidelijk is dat
de veiligheid van een kind ernstig in het geding is, is ingrijpen van overheidswege
noodzakelijk om de kinderrechten te kunnen blijven garanderen.Hieruit volgen drie kerndoelen voor de aanpak van kindermishandeling:1. voorkomen dat ouders hun kind (gaan) mishandelen;2. vroegtijdig signaleren van gevallen van kindermishandeling;3. daar waar mishandeling wordt gesignaleerd: zo snel mogelijk stoppen
van de mishandeling.Ten aanzien van het tweede en derde doel is al veel in gang gezet en nemen
vele partijen hun verantwoordelijkheid, zoals de provincies, bureaus jeugdzorg/AMK’s
en de Raad voor de Kinderbescherming. Uit de onderzoekscijfers blijkt echter
dat, ondanks de toename van het aantal meldingen bij de AMK’s in de
afgelopen jaren, nog steeds maar een beperkt aantal van de mishandelingszaken
bij de relevante organisaties bekend wordt. Dit betekent ook dat in een te
groot aantal zaken mogelijk niet de actie ondernomen wordt die nodig is om
het geweld te doen stoppen. Ik zal mij daarom in het komende programma onder
meer richten op het eerder signaleren en het zoveel mogelijk boven
tafel krijgen van kindermishandeling.Als er meer gevallen van kindermishandeling worden gesignaleerd zal dit
leiden tot meer meldingen bij het AMK. Omdat het AMK zelf geen hulp verleent,
maar doorverwijst naar het zorgaanbod of meldt bij de Raad voor de Kinderbescherming,
realiseer ik mij dat dit ook gevolgen kan hebben voor deze partners.Ten aanzien van het eerste doel kan nog veel winst worden behaald, met
name waar het gaat om het breed beschikbaar maken van opvoedingsondersteuning,
deskundigheidsbevordering gericht op adequate signalering en het bespreekbaar
maken van kindermishandeling met ouders. De Centra voor Jeugd en Gezin spelen
daarbij een belangrijke rol. De onderzoeksresultaten op het gebied van de
eerdergenoemde risicofactoren maken bovendien inzichtelijk voor welke gezinnen
extra ondersteuning noodzakelijk is en waar dus het preventieve beleid zich
vooral op moet focussen.Dit leidt tot de volgende lijn van ondersteuning, hulpverlening en ingrijpen:– Opvoedingsondersteuning beschikbaar voor alle ouders;– Gerichte hulpverlening aan bepaalde ouders;– Pro-actieve steun voor risicogezinnen;– Tijdige en adequate signalering van kindermishandeling door professionals
en burgers, onder andere door middel van deskundigheidsbevordering;– Indien nodig inzet van geïndiceerde jeugdzorg (ambulant,
pleegzorg of residentieel);– Als het niet anders kan, maar direct als het moet, hulp vanuit
het gedwongen kader: civielrechtelijk (bijvoorbeeld ondertoezichtstelling
eventueel met uithuisplaatsing) en/of strafrechtelijk (vervolging van de dader).Mijn plan van aanpak zal ik conform deze lijn, in overleg met het veld
en in afstemming met het programma huiselijk geweld, verder uitwerken en voor
de zomer aan u presenteren.In elk geval maken de volgende onderwerpen deel uit van dit plan.– Bekendmaken norm geweldverbod in de opvoedingHet verbod op geweld in de opvoeding, zoals vanaf heden vastgelegd in
het Burgerlijk Wetboek, zal breed bekend gemaakt moeten worden bij het publiek
en beroepskrachten.– Resultaten en vervolg regio’s RAAKDe afgelopen drie jaar is door de Reflectie- en Actiegroep Aanpak Kindermishandeling
(RAAK) in vier proefregio’s vormgegeven aan een sluitende aanpak kindermishandeling.De RAAK proefregio’s laten zien dat het verbeteren van samenwerking
rond vroegsignalering, beschikbaarheid van snelle hulp, ondersteuning bij
de opvoeding van kinderen en verhoogde deskundigheid van professionals belangrijke
elementen zijn om kindermishandeling te voorkomen.De proefregio’s hebben hun ervaringen en kennis met het bestrijden
van kindermishandeling gebundeld in een handboek RAAK. Ik vind dat de opbrengsten
van RAAK snel beschikbaar moeten komen voor alle gemeenten en regio’s
die aan de slag willen met het bestrijden van kindermishandeling. Dit handboek
komt voor de zomer van 2007 beschikbaar. Ik zal zorgen voor verspreiding onder
gemeenten en provincies.– MeldenHet signaleren en actie ondernemen om waar nodig kindermishandeling te stoppen is een verantwoordelijkheid van alle instellingen en professionals
die met kinderen en jongeren werken. Het gebruik van een richtlijn of meldcode
kindermishandeling «hoe te handelen bij (vermoedens van) kindermishandeling»
is hierbij een logische en noodzakelijke stap. De meldcode kindermishandeling
zoals geïmplementeerd in het onderwijs, de jeugdgezondheidszorg en de
kinderopvang verdient bredere toepassing. Ik wil de implementatie van de meldcode
verder aanjagen.Als men alert is, het probleem signaleert en tot melding overgaat, moet
deze melding zo snel mogelijk opgepakt worden door het AMK en moet er worden
vastgesteld of er sprake is van kindermishandeling, zodat hulpverlening kan
starten. Volgens het Uitvoeringsbesluit Wet op de jeugdzorg is de maximale
doorlooptijd van een AMK-onderzoek thans dertien weken. Zoals ik ook reeds
in mijn brief d.d. 5 april 20071 heb aangekondigd,
streef ik ernaar de wettelijke norm voor de doorlooptijd van het onderzoek
te bekorten.– JeugdbeschermingAls er vervolgens hulp in het gedwongen kader noodzakelijk is, moet de
aansluiting tussen het AMK, de andere onderdelen van bureau jeugdzorg, de
Raad voor de Kinderbescherming en de kinderrechters goed zijn. Het verbetertraject
voor de jeugdbescherming, zoals ingezet met het programma Beter Beschermd,
zal in het plan van aanpak worden voortgezet.In het plan van aanpak zal ik tevens nader ingaan op de risicofactoren
en het kabinetsbeleid terzake.Tot slotEr is en wordt al veel ondernomen om kindermishandeling te voorkomen,
tijdig in te grijpen indien noodzakelijk en om de samenwerking tussen de verschillende
instanties te verbeteren. Uit de onderzoeksresultaten blijkt echter ook dat
we er nog lang niet zijn.De beide rapporten vormen voor mij een krachtige stimulans om, in samenwerking
met de betreffende instanties, hoge prioriteit toe te kennen aan de preventie
en de bestrijding van dit grote kwaad van kindermishandeling.Ik vertrouw erop dat uw Kamer deze prioriteit deelt en het door mij in
het vooruitzicht gestelde plan van aanpak direct na verschijning zal willen
bespreken, zodat een voortvarende implementatie mogelijk zal zijn.De minister voor Jeugd en Gezin,A. RouvoetXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Zie tabel 1.1 «overzicht van prevalentiestudies en prevalentieschattingen»
van de NPM-2005 (pagina 35).XNoot1TK 2006–2007, 31 001 nr. 1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31015-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl