Parlementaire Assemblée van de NAVO; Verslag van de voorjaarszitting 2006
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19291, nr. 38

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

19-09-2006

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

19291 nr. 38;F

12-09-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamEerste plenaire vergaderingAlgemene Commissies (general committees)Commissie voor de civiele dimensie van veiligheidCommissie voor defensie en veiligheidCommissie voor economie en veiligheidPolitieke commissieCommissie voor Wetenschap en TechnologieStanding committeeTweede plenaire vergadering; vergadering met de Noord-Atlantische
RaadThe Assembly,The Assembly,NATO-Russia Parliamentary CommitteeInleidingen1. Trans-Atlantische samenwerking in de strijd tegen het
terrorisme2. NATO HQ Reform3. De OESO4. Kosovo5. Oekraïne op weg naar lidmaatschap van de NAVO?6. Het nucleaire beleid van IranOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19291Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 66 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 291Parlementaire Assemblée van de NAVOFnr. 38VERSLAG VAN DE VOORJAARSZITTING 2006Vastgesteld 12 september 2006De Parlementaire Assemblée van de NAVO heeft van 26 tot en met
30 mei 2006 in Parijs haar voorjaarzitting gehouden. Aan de zitting namen
naast delegaties uit de zesentwintig NAVO-lidstaten ook geassociëerde
delegaties (zonder stemrecht) uit Albanië, Armenië, Finland, Kroatië,
Macedonië, Oekraïne, Oostenrijk, Rusland, Zweden en Zwitserland
deel; en voorts waarnemers uit Bosnië-Herzegovina, Japan en het Europees
Parlement. De Nederlandse delegatie naar deze zitting bestond voor zoveel
de Eerste Kamer betreft uit de leden Van Gennip (CDA, voorzitter van de delegatie),
Hoekzema (VVD), Middel (PvdA) en Kox (SP), en voor zover de Tweede Kamer betreft
uit de leden Koenders (PvdA), Ormel en Van Winsen (beiden CDA).Het programma van de zitting was als volgt:– Vrijdag 26 mei: vergadering van de griffiers van de delegaties
en eerste plenaire vergadering. ’s Avonds heeft ambassadeur Kröner
de delegatie een diner aangeboden.– Zaterdag 27 mei: vergaderingen van de Commissie voor Economie
en Veiligheid, de Politieke Commissie en de Commissie voor Wetenschap en Technologie.– Zondag 28 mei: vergaderingen van de Commissie voor de Civiele
Dimensie van Veiligheid en de Commissie voor Defensie en Veiligheid.– Maandag 29 mei: vergadering van het Standing Committee; excursie,
aangeboden door de gastheren.– Dinsdag 30 mei: tweede plenaire vergadering; vergadering
van het NATO-Russia Parliamentary Committee.Eerste plenaire vergaderingDe vergadering is toegesproken door de voorzitter van de NAVO-assemblee,
de heer Lellouche (Frankrijk) en de minister van buitenlandse zaken van Oekraïne,
de heer Tarasyuk. Deze begon met het uitspreken
van een tekst van president Joestjenko. De president noemde het houden van
eerlijke, transparante en democratische verkiezingen in Oekraïne, waarbij
leden van de Assemblee als waarnemers zijn opgetreden, een belangrijk bewijs
voor de Europese gezindheid van zijn land. Het beleid gericht op Europese
en Euro-Atlantische integratie blijft een strategisch doel van Oekraïne.
De volwaardige toetreding van het land tot de Euro-Atlantische gemeenschap
zal een belangrijke factor zijn bij de verhoging van de veiligheid en stabiliteit
in de regio. De president vertrouwde erop dat Oekraïne in de nabije toekomst
zal worden uitgenodigd om toe te treden tot het Membership Action Plan. Hij
heeft een duidelijke mening over de voortrekkersrol van de Verkhovna Rada (parlement) van Oekraïne bij de implementatie
van het beleid richting NAVO-lidmaatschap. Al in de vroege jaren negentig
heeft de Rada de hoofdlijnen van het buitenlandse beleid van Oekraïne
vastgesteld, waarvan de Euro-Atlantische en Europese integratie prioriteiten
zijn gedefinieerd.Aan de woorden van president Joestjenko voegde minister Tarasyuk nog het
volgende toe. Er is alle reden om trots te zijn op de voortgang die het land
de afgelopen 15 maanden op weg naar democratie heeft geboekt. Aan de andere
kant is er nog een aantal obstakels te overwinnen bij het streven om het leven
in Oekraïne economisch en politiek te verbeteren. Er is veel gezegd en
geschreven over de Oranje Revolutie als mijlpaal in de Oekraïense geschiedenis.
Na de revolutie zijn er vooruitgang en tegenslagen geweest, successen en mislukkingen
voor het nieuwe bewind. Maar ondanks het feit dat de Oranje Revolutie niet
tot de door velen verwachte onmiddellijke positieve veranderingen heeft geleid,
heeft deze revolutie onmiskenbaar een sterke civil society doen ontstaan in
Oekraïne. De democratie is er diep geworteld. Er is geen weg terug.Op het moment van spreken zijn de onderhandelingen tussen de politieke
partijen over de vorming van een nieuwe regering de laatste fase ingegaan.
De nieuwe regering zal zich baseren op een coalitieprogramma dat overeenkomt
met het actieplan van president Joestjenko, «Tien stappen om de bevolking
tegemoet te komen». In dit plan worden de hoofdlijnen geschetst waarlangs
het land zich moet ontwikkelen. Die hoofdlijnen zijn de opbouw van een kenniseconomie
met vrije concurrentie; een doelmatiger energiegebruik; rechtshandhaving;
bestrijding van smokkel, corruptie en andere risico’s van ongelijkheid;
hervorming van het rechtssysteem, de politiediensten, en zorg en onderwijs.Minister Tarasyuk heeft vervolgens vragen beantwoord. Een lid van de Russische
delegatie heeft gevraagd naar de gevolgen van de toenadering tot de NAVO voor
de betrekkingen van Oekraïne met Rusland. De minister heeft geantwoord
dat het beleid gericht blijft op samenwerking met Rusland. Waar er problemen
tussen Rusland en Oekraïne zijn ontstaan, is dat het gevolg van handelen
van de Russen. Over het gebruik van de haven van Sebastopol door de Russische
Zwarte Zee-vloot zei de minister dat de Russen land en objecten gebruiken
zonder te betalen. De Russische zijde moet zich houden aan de overeenkomst
die het met Oekraïne heeft afgesloten, en die loopt tot 2017. Het gaat
dus om een gebruik van Sebastopol van beperkte duur. De NAVO heeft overigens
laten weten geen bezwaar te hebben tegen een tijdelijk verblijf van de Russische
marine daar.Vervolgens sprak de oppositieleider van Belarus, de heer Milinkevich.
Deze heeft ook vragen beantwoord.Algemene Commissies (general committees)Hieronder worden de rapporten, die in de vergaderingen van de algemene
commissies aan de orde zijn geweest, en de gastsprekers vermeld. Commissie voor de civiele dimensie van veiligheida. Bosnia and Herzegovina: Prospects for the Post-Dayton
Era.Algemeen rapporteur: de heer Canas (Portugal).b. Areas of cooperation in the Black Sea Region.Rapporteur: de heer Middel.c. NATO and Civil Protection.Rapporteur: Lord Jopling (Verenigd Koninkrijk).Gastsprekers waren:– de heren Ivanov, permanent vertegenwoordiger van Bulgarije bij
de NAVO, en Dranga, directeur-generaal voor politieke zaken van het ministerie
van buitenlandse zaken van Roemenië, over Bulgaria
and Romania’s Perspectives on the Black Sea Region.– De heer Bruguière, Premier vice-président
du Tribunal de Grande Instance de Paris, over transatlantische samenwerking
in de strijd tegen het terrorisme.Commissie voor defensie en veiligheida. Lessons learned from NATO’s current Operations.Algemeen rapporteur: de heer Miranda-Calha (Portugal).b. NATO’s role in the South Caucasus Region.Rapporteur: de heer Cook (VK).c. Changes in the forward deployment of United States’
military and the effects on the transatlantic Alliance.Rapporteur: de heer Shimkus (VS).Gastsprekers waren:– De heer Sammut, directeur van het London Information Network on
Conflicts and State-building, over Choices and Options
for the Countries of the South Caucasus.– De heer Kriendler, hoogleraar aan het George C. Marshall European
Center for Security Studies, over NATO HQ Reform: the latest
hurrah.– Generaal Bentegat, stafchef van de Franse strijdkrachten, over
Frankrijk en de NAVO.Commissie voor economie en veiligheida. Energy Security.Algemeen rapporteur: de heer Van Gennip.b. Monitoring G8 Commitments to Developing Countries.Rapporteur: de heer Bayley (Verenigd Koninkrijk).c. Transition in Ukraine.Rapporteur: de heer Hanson (Estland).d. China’s Development Challenge.Co-rapporteurs: de heren Austrevicius (Litouwen) en Boozman (Verenigde
Staten).Gastsprekers waren:– De heer Ritch, directeur-generaal van de World Nuclear Association,
over Getting Energy Right: the essential Challenge of Security
and sustainable global Development. – De heer Johnston, secretaris-generaal van de OESO, over The outcomes of the 2006 OECD ministerial council meeting and the
future of the organisation.Politieke commissiea. Afghanistan and the future of the Alliance.Algemeen rapporteur: de heer Koenders.b. Central Asian Security – the role of NATO.Rapporteur: de heer Minniti (Italië).c. Iran – a challenge for transatlantic cooperation;een rapport van de heer Keetch (VK) en een inleiding van de heren
Tertrais, Maître de recherche à la Fondation
pour la recherche stratégique.Gastsprekers waren:– De heer Rohan, Deputy Special envoy van de secretaris-generaal
van de Verenigde Naties voor het proces inzake de toekomstige status van Kosovo.– De heer Milinkevich, oppositieleider in Belarus.Commissie voor Wetenschap en Technologiea. Pursuing Interoperability: the need for transatlantic
technological cohesion.Algemeen rapporteur: de heer Nolin (Canada).b. Over het nucleaire beleid van Iran heeft:– mevrouw Strofova (Slowakije) een rapport voorgelegd,– de heer Ehteshami, head van de School of Government and International
Affairs van de universiteit van Durham een inleiding gehouden,– de heer Mates (VK) de volgende ontwerp-resolutie voorgelegd:1. Deeply concerned by Iran’s decision to resume
uranium conversion and enrichment activities and to halt cooperation with
the International Atomic Energy Agency (IAEA) under the Additional Protocol,
actions which Iran has taken in direct defiance of the March 29 UN Security
Council Presidential Statement and the February 4 IAEA Board of Governors
resolution;2. Recognising that every country has an inalienable right to develop
nuclear energy for peaceful purposes, but aware of Iran’s long history
of concealment of its nuclear assets, co-operation with the A.Q.Kahn network
and the systematic practice of denial and misleading statements in its relations
with the IAEA;3. Concerned by those facets of Iran’s nuclear programme which could
be redirected towards the production of nuclear weapons, including uranium
enrichment capability;4. Praising the efforts of the IAEA and the European Troika to negotiate
with Iran;5. Looking forward to a constructive resolution of the United Nations
Security Council on Iran;and6. Hopeful that the international community still has time to find a diplomatic
solution;7. URGES member governments and parliaments of the North Atlantic Alliance:a. to use all possible political and diplomatic means to persuade
Iranian authorities to freeze Iran’s uranium conversion and enrichment
activities, to ratify and fully implement the Additional Protocol, and to
answer all outstanding IAEA questions;b. to give consideration to the initiatives to control the spread of nuclear
technologies such as the nuclear fuel cycle, including by persuading states
to forego such pursuit in exchange for guaranteed nuclear fuel supplies and
reactor cooperation;c. to initiate the process of strengthening the NPT before the next NPT
Review Conference in 2010, and to endorse measures such as:i. strengthening IAEA abilities to exercise its verification authority
relating to NPT on verifying compliance of states with their non-proliferation
obligations;ii. increasing the costs of withdrawal from the NPT and making certain
that the withdrawal of any country from the NPT would prompt an immediate
review of that country’s nuclear activities by the UN Security Council;iii. making supply of nuclear technologies and materials subject to accession
and implementation of the Additional Protocol; andiv. encouraging nuclear-weapons states to continue demonstrating their
resolve to implement the conclusions of the 1995 NPT Conference as well as
the Final Document from the 2000 NPT Review Conference that contained «13
Practical Steps» for nuclear disarmament.  Deze ontwerp-resolutie is aangenomen.Gastsprekers waren brigade-generaal Lefort en kolonel Botella van de staf
van het ministerie van defensie van Frankrijk,Standing committeeOp grond van het reglement van de assemblee is het standing committee
bevoegd te bepalen of resoluties van de commissies aan de plenaire vergadering
worden voorgelegd. Het committee heeft de resolutie van het Commissie voor
Wetenschap en Technologie over het nucleaire beleid van Iran besproken. Een
aantal leden vond de resolutie niet opportuun, gezien de diplomatieke initiatieven
die gaande waren. Het committee heeft besloten de resolutie niet voor te leggen
aan de plenaire vergadering.Tweede plenaire vergadering; vergadering met de Noord-Atlantische
RaadDe Secretaris Generaal van de NAVO, de heer De Hoop
Scheffer, heeft in zijn inleiding gezegd dat de agenda van de NAVO
uit drie hoofdpunten bestaat: politieke kwesties, militaire capaciteiten en
operaties. De operaties zijn het meest zichtbare deel van het werk. Op de
topconferentie van Riga komend najaar dient te worden nagedacht over de operaties
die gaan de zijn. Afghanistan blijft de eerste prioriteit en zowel voor het
Afghaanse volk als voor de NAVO is succes van essentieel belang.De NAVO wordt op de proef gesteld en dient doortastend en vastberaden
te zijn in de reactie. Spreker zou in Riga willen kunnen aankondigen dat de
laatste expansiefase, de zogeheten fase 4, is voltooid. Ook zou hij graag
in staat zijn te vertellen hoe de NAVO de Afghaanse regering het best kan
bijstaan in haar hervorming van de defensie en de veiligheidssector alsmede
haar programma’s voor de drugsbestrijding en de veiligheid aan de grenzen. Wat betreft de toekomstige status van Kosovo is de verwachting dat het
door de VN georganiseerde overleg een beslissende fase heeft bereikt tegen
de tijd dat de Top in Riga bijeenkomt. In de aanloop naar Riga dient de NAVO
ook betrokken te blijven bij Darfur; de assistentie aan de Afrikaanse Unie
en de Verenigde Naties zal de komende periode waarschijnlijk worden uitgebreid.
En vanzelfsprekend moet de trainingsmissie in Irak gestaag worden geïntensiveerd
en uitgebreid.Het tweede werkterrein in de aanloop naar Riga is politiek. Dat omvat
de uitbreiding, betrekkingen met partners en het initiatief voor een NAVO-training.
Het beleid van de NAVO inzake uitbreiding en partnerschap heeft geleid tot
een verbreiding van stabiliteit en veiligheid en we moeten nadenken over wat
de volgende stappen zullen zijn op deze beleidsterreinen. Tevens dient te
worden na gedacht over andere politieke maatregelen die kunnen bijdragen aan
een grotere stabiliteit en veiligheid. Op dit moment nemen drie landen deel
aan een Membership Action Plan, Kroatië,
Macedonië en Albanië. De Raad heeft de afgelopen tien dagen over
elk van deze landen bemoedigende rapporten ontvangen en er wordt vooruitgang
geboekt. Tijdens de Top in Riga zullen de bondgenoten ongetwijfeld willen
herhalen dat ze achter het open-deurbeleid en de uitbreiding staan, ook al
zullen er op dat moment geen uitnodigingen uitgaan voor toetreding. Ook zullen
ze kandidaten voor het lidmaatschap aansporen zich te blijven inzetten om
zichzelf zo goed mogelijk te kwalificeren voor het lidmaatschap. De bondgenoten
zullen ook bereid moeten zijn om een nadere reactie te geven op de belangstelling
die Oekraïne en Georgië hebben getoond om toe te treden.Wat de militaire capaciteiten betreft zijn troepen nodig die snel kunnen
reageren, die ingezet kunnen worden over strategische afstanden, en die vervolgens
lange tijd ter plaatse kunnen blijven. En er zijn troepen nodig die zowel
zeer intensieve gevechtstaken als opbouwwerk in de post-conflictfase kunnen
verrichten. Er zijn flinke vorderingen gemaakt in de ontwikkeling van dergelijke
capaciteiten. De volgende maand zal de NAVO-reactiemacht, de NRF, een grote
oefening houden in Kaapverdië om te laten zien dat we nog sneller kunnen
reageren op nieuwe uitdagingen.Maar er zijn andere capaciteiten waar nog steeds behoefte aan is, zoals
strategische luchtbruggen, grotere inzetbaarheid en een grotere ondersteuning
en betere logistiek. Tevens moet worden nagedacht over een beter gebruik maken
van de special operations forces van de naties,
als die samenwerken in operaties die door de NAVO worden geleid. Afgezien
van de aandacht die deze «harde» capaciteiten vragen, dient ook
een aantal van de ondersteuningsprocessen onder de loep te worden genomen.
De politieke besluiten en militaire betrokkenheid dienen beter op elkaar te
worden afgestemd. De force planning- en force generation-procedures worden bestudeerd. En de financieringsregeling
dient eerlijker en beter voorspelbaar te zijn. Verbeteringen van deze processen
zullen er voor zorgen dat toekomstige missies beter gepland, toegerust en
betaald zullen worden.Tot nu toe had spreker zich alleen gericht op die onderwerpen waarvan
hij dacht dat ze onderdeel zullen uitmaken van de Top van Riga. Maar de algemene
agenda van de NAVO is breder. Nauwere banden dienen te worden aangegaan met
andere organisaties, met name met de VN, OVSE en de EU. Ook dient de relatie
met Rusland te worden verstevigd. En tot slot, maar zeker niet als minst belangrijke
punt, zal de politieke dialoog tussen de bondgenoten over alle onderwerpen
die ons allen raken, zoals energieveiligheid, moeten worden geïntensiveerd. De secretaris-generaal heeft vervolgens vragen beantwoord. De heer Koenders heeft eraan herinnerd dat op moment van spreken
in Kabul een uitgaansverbod van kracht is. Dat toont aan dat de situatie niet
zonder gevaar is. Spreker vroeg naar de coördinatie met organisaties
als de VN en de EU, de NAVO kan niet alles alleen doen. Daarnaast wilde hij
weten of het niet beter was te wachten met het beginnen met fase 4 tot men
weet wat de resultaten van fase 3 zijn. Ook wees spreker erop dat de problemen
aan de grens van Pakistan en Afghanistan niet zijn opgelosten de werving voor
de Talibaan in Pakistan in plaatsen als Quetta gewoon doorgaat. Hij vroeg
wat men daaraan deed.De heer De Hoop Scheffer heeft geantwoord
dat oogmerk van de operatie Enduring Freedom is de problemen aan de grens
met Pakistan op te lossen, overigens in samenwerking met de regering van dat
land. Nodig is een geïntegreerde missie, waarin met de VN en de EU wordt
samengewerkt, zodat de regering van Afghanistan haar werk kan doen. Op verzoek
van spreker heeft de Nederlandse permanent vertegenwoordiger bij de NAVO,
de heer Schaper, er nog op gewezen dat in Afghanistan
twee missies bezig zijn, Enduring Freedom en ISAF. Enduring Freedom heeft
het bestrijden van terrorisme tot doel, ISAF is meer op wederopbouw gericht.
Spreker benadrukte dat voor wederopbouw een veilige en stabiele omgeving nodig
is.De vergadering is toegesproken door mevrouw Alliot-Marie, minister van
defensie van Frankrijk, en generaal Jones, Supreme
Allied Commander, Europe (SACEUR). Generaal Jones heeft ook vragen beantwoord.De vergadering heeft gesproken over resoluties inzake eventuele lidmaatschappen
van de NAVO van Albanië, Georgië, Kroatië en Macedonië.
Naar aanleiding van de resolutie over Georgië heeft de heer Kox gewezen op de discussie over de Zuid-Kaukasus in de Commissie
voor defensie en veiligheid. Op een vraag van hem had de heer Cook, rapporteur
over NATO’s role in the South Caucasus Region
gezegd dat de assemblee over deze materie tot de zitting in november geen
besluiten zou nemen. De voorgelegde resolutie was daarmee in strijd. De voorzitter
van de assemblee antwoordde dat het indienen van de resolutie was afgesproken
in het Bureau en de instemming had van het standing committee. Met de stem
van de heer Kox tegen is daarop de volgende resolutie aangenomen.The Assembly,1. Noting the significant strides that Georgia has
made since the Rose Revolution of 2003 in implementing the political,
economic and security sector reforms necessary for closer integration into
Euro-Atlantic institutions;2. Recognizing that the prospect of NATO membership continues to be an
important incentive for doing so;3. Emphasizing that the Alliance is open to those countries that share
its values and meet its standards, and that enlargement of, or close association
with, the Alliance has been and remains an important contribution to Euro-Atlantic
security and stability;4. Recognizing that reform of economic, political and security institutions
in Georgia is a long-term process and that the determination shown by the
leadership to pursue those reforms is an important indicator of its progression
toward integration in Euro-Atlantic institutions;5. Recognizing Georgia’s wish to engage in a Membership Action Plan
as soon as possible and eventually join NATO;6. Welcoming the willingness of Georgia to deploy its forces alongside
those of NATO members in difficult and potentially dangerous situations; 7. Recognizing the significant progress that Georgia has made in fulfilling
the goals set forth in its Individual Partnership Action Plan (IPAP);8. Concerned that the unresolved conflicts in the regions of South Ossetia
and Abkhazia continue to provide a source of tension in the region;9. Noting that, given its role in the current negotiation frameworks,
Russia should play a more constructive role in the resolution of those conflicts;10. Welcoming the recent agreements on withdrawal of Russian bases and
troops from Georgia as a positive step, and reiterating the willingness of
the NATO Parliamentary Assembly to play a role in contributing to its international
monitoring;11. URGES member governments and parliaments of the North Atlantic Alliance
:a. to decide positively to begin an Intensified Dialogue with Georgia
as soon as possible and preferably by summer 2006;b. to provide technical assistance to Georgia to speed its integration
into Euro-Atlantic institutions;c. to assist in finding mutually acceptable solutions to the unresolved
conflicts that plague the region.Ook de volgende resolutie is aangenomen.The Assembly,1. Recognizing the significant progress made by Albania,
Croatia and the former Yugoslav Republic of Macedonia towards achieving the
goal of NATO membership as demonstrated during the Rose-Roth Seminar held
in Tirana, Albania from 22–24 April 2006;2. Welcoming the three countries’ commitment to strengthening democratic
institutions, civil society, rule of law and market economy, and to ensure
protection of human rights and liberties on their territories;3. Acknowledging the challenges posed to the stability of the region by
the pervasive corruption and organized crime and of the determination to tackle
this threat as articulated by the Prime Minister of Albania, Sali Berisha,
and the Speaker of the Albanian Parliament, Jozefina Topali at the Assembly’s
Rose-Roth seminar in Tirana in April 2006;4. Recognizing the important role to be played by Albania, Croatia, and
the former Yugoslav Republic of Macedonia in support of the efforts of the
international community in resolving the status of Kosovo and in building
regional stability, as well as guaranteeing the protection of human rights
and minority rights; and5. Believing that, if they continued to pursue a course of ambitious reforms,
an invitation to Albania, Croatia, and the former Yugoslav Republic of Macedonia
to join NATO should be seriously considered no later than 2008 and that signals
of this intent should be given at the NATO Summit to be held in Riga in November
2006;6. Pledges to render Albania, Croatia and the former Yugoslav Republic
of Macedonia all possible assistance in achieving their goal of NATO membership,
and particularly in their fight against corruption and organized crime.De vergadering is toegesproken door de presidenten van Georgië en
Azerbaidjan. De voorzitter van de assemblee had de presidenten van de drie
Kaukasusstaten, Armenië, Georgië en Azerbaidjan, uitgenodigd het
woord te voeren op de zitting in Parijs. De presidenten van Georgië,
Sakaashvili, en Azerbaidjan, Aliev, zijn daarop ingegaan, de president van
Armenië niet. Beide presidenten hebben na hun inleiding vragen beantwoord. De heer Van Gennip heeft jegens president Aliyev waardering uitgesproken
voor de prestaties van de regering van Azerbaidjan in economisch opzicht.
Ook maakte hij melding van het toetreden van dat land tot de Human Rights
Council van de Verenigde Naties. Daar staat echter wel het een en ander tegenover.
Azerbaidjan wordt er in veel rapporten van beschuldigd zich niet aan de mensenrechten
te houden. Bij voorbeeld in verschillende rapporten van de parlementaire assemblee
van de Raad van Europa en nog in mei van dit jaar in een rapport van Amnesty
International. Verder is door de OVSE vastgesteld dat de verkiezingen in het
land enkele maanden geleden niet free and fair
waren. En aan de massamedia zijn beperkingen opgelegd. Spreker wilde weten
hoe een en nader zich verdroeg met het aanhalen van de banden met een waardengemeenschap
als de NAVO. President Aliyev antwoordde dat uit
subjectieve berichtgeving geen conclusies mochten worden getrokken. De verkiezingen
hadden plaatsgevonden in overeenstemming met de kieswet. In enkele gevallen
zijn onregelmatigheden geconstateerd en in die gevallen heeft herstemming
plaatsgevonden. Die waren wel free and fair geweest,
zoals ook de Amerikanen hebben geconstateerd. Politieke gevangenen zijn er
niet in zijn land. Diegenen die volgens de Raad van Europa tot die categorie
behoorden, zijn vrijgelaten. De ontwikkelingen gaan dus de goede kant uit.
Azerbaidjan is een modern, open en seculier land, dat in staat is grote projecten
succesvol tot uitvoering te brengen. De heer Aliyev had inmiddels de vijf
vaste leden van de Veiligheidsraad van de VN bezocht. Hetgeen naar voren was
gebracht, was onjuist.NATO-Russia Parliamentary CommitteeAan de hand van inleidingen van twee deskundigen heeft het committee gesproken
over energy security.InleidingenHieronder worden enkele inleidingen of samenvattingen daarvan weergegeven.1. Trans-Atlantische samenwerking in de strijd tegen het
terrorismeIn de Commissie voor de civiele dimensie van veiligheid heeft de heer
Bruguière, Premier vice-président du Tribunal
de Grande Instance de Paris, een inleiding gehouden.De heer Bruguière begon zijn presentatie
door het concept van de oorlog tegen het terrorisme tegen het licht te houden.
Een puur militair antwoord op het terrorisme, de methode waarvoor de Amerikaanse
regering heeft gekozen, heeft grote politieke consequenties omdat hierdoor
het terrorisme buiten het kader van de wet wordt geplaatst. Dit heeft geleid
tot de vorming van nieuwe en dubbelzinnige categorieën, bijvoorbeeld
de «vijandige strijder», en instellingen zoals de militaire commissies
in Guantanamo Bay.De vraag is in hoeverre verschillende rechtsstelsels kunnen worden aangepast
aan de huidige terroristische dreiging. Spreker voerde aan dat de Angelsaksische
stelsels, die zijn gebaseerd op gewoonterecht (common law), niet zijn toegerust om dit nieuwe en unieke verschijnsel het hoofd
te bieden vanwege strenge procedurele voorschriften, bijvoorbeeld met betrekking
tot de toelaatbaarheid van bewijs. Frankrijk daarentegen heeft een Romeins
rechtsstelsel dat gemakkelijker kan worden aangepast. Het gevolg is dat het
land zijn wettelijke kader al vroeg heeft kunnen aanpassen aan de terroristische
uitdaging. In 1986 is een Nationale Openbare Aanklager aangesteld
die is belast met de strijd tegen het terrorisme. Bovendien geeft de Franse
wet aanklagers de bevoegdheid de logistiek van terroristische groepen aan
te pakken voordat een aanslag plaatsvindt. Tenslotte heeft Frankrijk operationele
synergie geschapen tussen de inlichtingendiensten, de politie en de rechtsprekende
macht. Deze synergie is gericht op preventie, waardoor verschillende pogingen
tot terroristische aanslagen per jaar worden verijdeld.In antwoord op een vraag over de gevolgen van de situatie in Irak, zei
de heer Bruguière dat die een rechtstreeks negatief effect hebben wat
betreft het terrorisme. De toestand in Irak heeft geleid tot de rekrutering
van nieuwe aanhangers en heeft het verschijnsel van het martelaarschap versterkt.
Inmiddels is Irak een «zwart gat» geworden waarin terroristen
ongehinderd actief kunnen zijn. In reactie op een opmerking over de verschillen
tussen de Europese en de Amerikaanse aanpak van het terrorisme stelde spreker
dat er weliswaar verschillen blijven, maar dat er aanwijzingen zijn voor een
verandering in het denken in de Verenigde Staten. In het bijzonder begint
het inzicht door te breken dat buitengerechtelijke mechanismen niet houdbaar
zijn. Inzake het verband tussen migratie en veiligheid bepleitte spreker een
strikte regulering van de immigratie in de strijd tegen het terrorisme. Zo
zullen de Schengenlanden er niet aan ontkomen hun immigratiebeleid te harmoniseren.
Over de Europese en Trans-Atlantische samenwerking tussen inlichtingendiensten
benadrukte spreker dat die uitstekend is en goed functioneert zonder enig
formeel institutioneel kader.2. NATO HQ ReformIn de Commssie voor defensie en veiligheid heeft de heer Kriendler, hoogleraar
aan het George C. Marshall European Center for Security Studies, gesproken
over reorganisatie van het hoofdkwartier van de NAVO.De heer Kriendler zei dat er al eerder pogingen
zijn gedaan om het NAVO-hoofdkwartier beter te laten functioneren, soms met
en soms zonder succes. Maar de moeilijkheden zijn groter en de noodzaak tot
hervorming zijn dringender dan voorheen vanwege:– Grote veranderingen in de veiligheidsomgeving– Radicale veranderingen binnen de NAVO op het gebied van beleid,
rollen, lidmaatschap, militaire capaciteiten en partnerschappen, met andere
woorden, de voortgaande «transformatie» van het Bondgenootschap– Aanhoudende transatlantische spanningen, met name verschillende
percepties van dreigingen, nog sterker uiteenlopende meningen over de juiste
reactie en de groeiende kloof in militaire capaciteiten– Het toenemende operationele tempo van de NAVO en het aantal, de
variëteit, de complexiteit en het geografische bereik van door de NAVO
geleide operaties– Moeilijkheden bij de besluitvorming en het aantrekken van de juiste
resources voor de implementatie van eenmaal genomen besluitenBesprekingen over reorganisatievoorstellen lieten zien dat de meningen
sterk uiteenlopen. In veel opzichten sloten de standpunten van de verschillende
Bondgenoten elkaar wederzijds uit, waarbij sommige bondgenoten de voorstellen
te ambitieus, en voor anderen niet ambitieus genoeg waren. Dientengevolge
besloot de secretaris-generaal om door te gaan met voorstellen voor procedurele
hervorming die geen aandacht of goedkeuring van ministers vereisten en te
blijven werken aan meer fundamentele conceptuele en structurele kwesties.
De stand van zaken isdat momenteel een aantal procedurele kwesties
wordt geïmplementeerd op proefbasis.Spreker vroeg zich af waarom hervorming van het NAVO-hoofdkwartier zo
moeilijk is. Op het eerste gezicht zou men denken dat er onder de bondgenoten
brede steun zou bestaan voor voorstellen die de eenvoud en helderheid vergroten,
zorgen voor duidelijke verantwoordelijkheidslijnen, geïntegreerde aanbevelingen
aan de Raad bieden, de gerichtheid van de Raad op strategische kwesties verbeteren
en de verwezenlijking van overeengekomen doelstellingen beter ondersteunen.
Bovendien was er retorische steun. Maar er zijn veel knelpunten. Het NAVO-hoofdkwartier
heeft een gecompliceerde structuur, het is een samengroeisel van jaren van
toevoegingen, ontwikkelingen en wijzigingen. Het NAVO-hoofdkwartier heeft
zich nog altijd niet volledig aangepast aan de radicale hervormingen die in
2003 onder Lord Robertson werden geïmplementeerd, en het personeel leidt
aan een acute vorm van «hervormingsmoeheid». De meeste mensen
zien weinig verbeteringen in efficiëntie of effectiviteit door de laatste
reorganisatie; sommigen zien precies het tegenovergestelde, en velen vermoeden
dat het bij de hervorming van het hoofdkwartier eigenlijk gaat om het terugbrengen
van het personeelsbestand. Er zijn sterke nationale belangen, die in sommige
gevallen betrekking hebben op een nationale greep op een sleutelpositie of
op de gevolgen die hervormingen zouden hebben voor stafleden waarmee naties
banden onderhouden. Wijzigingsvoorstellen brengen risico’s met zich
mee waar Bondgenoten sterk tegen gekant zijn. Hoe radicaler het voorstel,
des te groter de waarschijnlijkheid van weerstand. Het gaat niet alleen om
twijfels of het Bondgenootschap iets te winnen heeft, maar ook om de angst
dat andere bondgenoten ten koste van hen voordeel behalen. Er bestaan ook
sterk tegenstrijdige meningen over welke wijzigingen zinvol zijn. Sommige
naties willen ingrijpende veranderingen, andere een bescheiden aanpak, wat
het bereiken van overeenstemming bemoeilijkt.Het debat over de hervorming van de NAVO is een complex politiek debat,
dat niet altijd vatbaar is voor nauwkeurige analysemethoden. Uiteindelijk
hebben de naties de laatste stem inzake elk voorstel.Is gezien al deze moeilijkheden hervorming van de NAVO «van binnenuit»
mogelijk? Sommigen denken dat de externe blik van een gespecialiseerde consultant
is vereist, met de aanpak van de NAVO-commandostructuur als geslaagd precedent.
Maar de slechte ervaring met externe bedrijfsexperts na de inspanningen van
Lord Robertson om de werking van het hoofdkwartier te verbeteren bewijst het
tegendeel. De NAVO is geen bedrijf. Voor een succesvolle hervorming is bekendheid
met de organisatie en de politieke parameters waarbinnen deze functioneert
noodzakelijk. Bondgenoten zouden het erover eens moeten kunnen worden dat
een meer proactief, slank, gestroomlijnd en kosten-efficiënt NAVO-hoofdkwartier
in hun voordeel is. Volgens sommigen is een crisis nodig om hervormingen te
realiseren en pessimisten zouden kunnen stellen dat het een ramp vereist.Spreker zag een probleem en een mogelijkheid. Het probleem is de cultuur
van de NAVO. Het senior management heeft grotendeels een achtergrond in de
diplomatie en komt uit een omgeving waar op «management» wordt
neergekeken en wordt overgelaten aan anderen, terwijl men het serieuze werk
van politiek overleg en het opstellen van stukken doet. Daarnaast is er de
mogelijkheid, opgebouwd uit voortgaande maar bescheiden hervormingsinspanningen,
het verstrijken van de tijd, de druk van gebeurtenissen, uiteindelijk een
nieuw team en, later, de bouw van een nieuw hoofdkantoor. Deze factoren bieden
de mogelijkheid voor een echte verandering van de organisatiecultuur –
de definitieve sprong naar de 21e eeuw – als deze goed wordt gepland,
gestructureerd en beheerd.3. De OESOIn de Commssie voor economie en veiligheid heeft de heer Johnston, secretaris-generaal
van de OESO, gesproken over de resultaten van de bijeenkomst van de ministerraad
van de OESO in 2006 en over de toekomst van de organisatieDe heer Johnston besprak de resultaten van
de onlangs gehouden ministerraad van de OESO en hij ging in op de toekomst
van de organisatie. De OESO telt nu 30 leden, Korea, Slowakije en Polen zijn
de meest recente nieuwkomers. Hij constateerde dat er sprake is van convergentie
in het denken over macro-economische politiek, met dien verstande dat veel
regeringen bezorgd blijven over de gevolgen van marktwerking. Een goed reguleringskader
is noodzakelijk om deze zorg te kanaliseren. Verder noemde hij technologie
als een van de stuwende krachten van productiviteitsverhoging, met de erkenning
dat innovatie een voorwaarde is voor groei op lange termijn. Een punt van
zorg is de bevolkingsafname in Europa. Enerzijds leidt deze tot een kleinere
economie, wat goed is voor het milieu, maar anderzijds tot een kleinere beroepsbevolking
die een groeiende, vergrijzende groep gepensioneerden moet onderhouden. Migratie
is een mogelijk antwoord, al blijft integratie daarbij een uitdaging. Spreker
meende dat de OESO Rusland in haar gelederen zou moeten opnemen omdat dit
de acceptatie van de OESO-methoden in Rusland zou bevorderen.De heer Van Gennip heeft gevraagd naar de
rol van het IMF en de Wereldbank. De heer Johnston antwoordde dat de Wereldbank
economieën van ontwikkelingslanden in de gaten houdt. Hij meende dat
wel enige consolidatie van beide instanties mogelijk zou moeten zijn.Verder is gevraagd of het BBP per persoon wel een geschikte maatstaf is
om nationale economieën te beoordelen en te vergelijken. Zo bestaat een
welzijnsindex; heeft de OESO verder gekeken dan naar typisch economische maatstaven?
De heer Johnston was het ermee eens dat het BBP een mager criterium is maar
hij meende dat het BBP per persoon in ontwikkelde landen wel een goede graadmeter
is. Hij bracht ook de noodzaak ter sprake om betere methoden te ontwikkelen
voor het meten van duurzaamheid in economisch, ecologisch en maatschappelijk
opzicht.Op een vraag over economisch patriottisme en de bescherming van nationale
bedrijven stelde de heer Johnston dat de OESO zogenaamde nationale kampioenen
niet ondersteunt maar wel meent dat bepaalde strategische sectoren, zoals
de nationale veiligheid, met recht onder controle van de staat kunnen blijven.Ook zijn de problemen rond de kapitaaloverdracht van ontwikkelde landen
naar ontwikkelingslanden via outsourcing aan de orde gesteld. De vraag was
wat de OESO kan doen om te waarborgen dat investeringen en kapitaaloverdracht
de werking van de vrije markt niet beperken. De heer Johnston zei dat zowel
verantwoord bestuur als voldoende investeringen nodig zijn. Bovendien zijn
er nu toezichtmechanismen die ervoor zorgen dat een crisis zoals die in Azië
nooit meer voorkomt.4. KosovoIn de Politieke Commssie heeft de heer Rohan, plaatsvervangend speciaalafgezant van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voor de
toekomstige status van Kosovo, gesproken.De heer Rohan sprak over de stand van zaken
in de onderhandelingen tussen de Serviërs en de Kosovaarse Albanezen.
Onverenigbare standpunten van beide partijen over de statuskwestie hebben
de voortgang van de besprekingen aanzienlijk beperkt. De Kosovaarse Albanezen
willen niets minder dan onafhankelijkheid en de Serviërs willen alles
behalve onafhankelijkheid. De Servische positie is onrealistisch en zal substantieel
moeten veranderen. De Kosovaars-Albanese positie is tegemoetkomend maar zal
nog flexibeler moeten worden. Het ontbreekt beide partijen nog aan de wil
om echt te onderhandelen en tot een compromis te komen.Rekening houdend met de onverenigbare standpunten van beide partijen over
de status van Kosovo, zijn de onderhandelingen momenteel gericht op het bereiken
van overeenstemming op de volgende vijf gebieden: decentralisatie; bescherming
van culturele en godsdienstige plaatsen; rechten van minderheden; economische
zaken; de toekomstige internationale aanwezigheid in Kosovo. De voortgang
op deze gebieden loopt sterk uiteen en over het algemeen liggen de standpunten
van beide partijen nog altijd ver uit elkaar. De trage voortgang getuigt van
een gebrek aan politieke wil, van beide kanten, om vooruit te komen.De meeste energie is tot nu toe gestoken in het vraagstuk van de decentralisatie.
Er is overeenstemming over de bevoegdheden die gemeenten moeten krijgen, niet
over het aantal en de samenstelling van die gemeenten. De Serviërs eisen
de inrichting van Kosovaars-Servische gemeenten terwijl de Kosovaarse Albanezen
etnisch neutrale decentralisatie voorstaan. Wat de bescherming van godsdienstige
plaatsen betreft, zijn direct betrokkenen het eens over het praktische aspect
van de bescherming van kloosters en het waarborgen van hun functioneren. De
Servische onderhandelaars verbinden deze kwestie – in tegenstelling
tot de Servisch-orthodoxe kerk in Kosovo – met het decentralisatievraagstuk,
wat het vinden van een oplossing bemoeilijkt. In de kwestie van de rechten
van minderheden wordt van Servische zijde een soortgelijke koppeling gelegd
met de status van Kosovo, zodat men weigert over dit vraagstuk te onderhandelen.
Wat betreft economische ontwikkeling moeten op 31 mei besprekingen beginnen
over schulden en de verdeling van eigendommen, waarbij ook andere (internationale)
belanghebbenden zijn betrokken. De toekomstige internationale aanwezigheid
moet worden gebaseerd op de NAVO, dient zo gering mogelijk te zijn, en moet
zo worden opgezet dat implementatie van de door beide partijen bereikte overeenkomsten
is verzekerd.5. Oekraïne op weg naar lidmaatschap van de NAVO?In de Politieke Commssie heeft de heer Sherr, staflid van het Conflict
Studies Research Centre van de Defence Academy of the United Kingdom, gesproken.Hoewel veel beloften van de Maidan (de «Oranje Revolutie»)
onvervuld zijn gebleven, heeft de Maidan aangetoond dat Oekraïne in staat
is te democratiseren, aldus de heer Sherr. Bovendien
hebben de parlementsverkiezingen dit jaar laten zien dat Oekraïne de
democratie ook weet te handhaven.Desalniettemin kampt Oekraïne met een aantal interne zwaktes en externe
kwetsbaarheden. Met betrekking tot de eerste categorie benadrukt de spreker
de noodzaak om de hervormingen op het gebied van de defensie voort te zetten
op andere gebieden, zoals politie- en ordediensten. Hij onderstreept het belang
van de energiesector, die rechtstreeks bijdraagt aan de veiligheid
en die hij beschouwt als nog minder transparant dan in Rusland.Met betrekking tot de externe uitdagingen van Oekraïne wijst hij
op het energiedispuut met Moskou. Het Kremlin zou graag de Russische suprematie
in de regio herstellen en de erkenning van een onafhankelijk Oekraïne
ongedaan maken. President Poetin en zijn entourage zijn ervan overtuigd dat
de Russische belangen in Oekraïne niet zijn verkwanseld door de Oekraïners
maar door «het Westen». Wat betreft de NAVO-betrekkingen met Oekraïne
onderstreept de heer Sherr de noodzaak om vier boodschappen aan het land over
te brengen:– De NAVO heeft geen visie op wie er aan de macht zijn, wel op hoe
zij aan de macht zijn gekomen.– Oekraïne mag de tot nu toe uitgevoerde hervormingen niet
in gevaar brengen.– De politieke leiding van Oekraïne moet het vraagstuk van
de publieke perceptie en de steun van de publieke opinie serieus nemen.– Oekraïne mag de eigen onafhankelijkheid niet in gevaar brengen.Deelname aan het Membership Action Plan (MAP) zal de Oekraïners de
keuze bieden om hun hervormingen in eigen hand te nemen. Anderzijds kan Kiev
een aanbod om deel te nemen aan het MAP ten onrechte opvatten als een uitnodiging
om lid te worden van de NAVO en de hervormingsinspanningen te verminderen.
Spreker is vóór een uitnodiging aan Oekraïne om MAP-deelnemer
te worden omdat anders de «wraakzuchtige krachten» direct zullen
profiteren van de status-quo en een gebrek aan hervormingsbereidheid. Bovendien
zal, als Oekraïne niet wordt uitgenodigd, de relatie van de NAVO met
Rusland nog meer worden bemoeilijkt. Een nee tegen Oekraïne is ook een
hoogst ontmoedigend signaal aan de regio, inclusief Wit-Rusland en Georgië.6. Het nucleaire beleid van IranIn de Commissie voor Wetenschap en Technologie heeft de heer Esteshami,
Head, School of Government and International Affairs van Durham University
(VK), gesproken.De heer Esteshami zei dat Iran nog maar 30 jaar geleden werd gezien als
een van Azië’s opkomende militaire grootmachten. Met een schijnbaar
onbeperkt kapitaal en relatief makkelijke toegang tot het meest geavanceerde
wapentuig dat door de producerende landen – met name de Verenigde Staten –
werd aangeboden, lag het volgens de meeste commentatoren in de lijn der verwachting
dat het koninkrijk Iran West-Azië zou gaan domineren, en zich daarnaast
zou ontwikkelen tot een van de belangrijkste zeemachten van de Indische Oceaan.
Met een gemiddeld militair budget van 8 miljard dollar per jaar tussen 1975
en 1979, was Iran onder de sjah bezig een aanzienlijke legermacht op te bouwen.
Maar terwijl de monarch zich richtte op het grotere geopolitieke plaatje in
Azië, verzuimde hij zijn binnenlandse agenda bij te houden, met alle
nadelige gevolgen voor zijn regime. In januari 1979 moest de Iraanse monarch
zijn land verlaten, om vanaf de zijlijn getuige te zijn van het ontstaan van
een islamitische republiek, onder leiding van geestelijke machthebbers.Maar de nogal oorlogszuchtige houding die het nieuwe regime tijdens de
roerige dagen van de revolutie jegens zijn buren tentoonspreidde deed de zaken
geen goed. Het Iraanse leger heeft zich in netto termen wat betreft kennis
en middelen nooit hersteld van de kosten van de revolutie. En het is zeker
niet volledig hersteld van de achtjarige oorlog met Irak (1980–1988)
en de gevolgen van de al meer dan twintig jaar durende militaire sancties
van het Westen. De oorlog en de sancties zorgden voor lege schappen
in de Iraanse winkels. Bovendien werkte de oorlog de islamisering van het
leger in de hand. Tezelfdertijd begon de opkomst van de Revolutionaire Garde
(IRGC), als nieuwe militaire structuur opgezet door de islamitische revolutionairen,
het gewone beroepsleger aan te tasten. Het nieuwe leger van de IRGC, meer
dan 100 000 man sterk, vrat ook aan het militaire budget, daarmee het
beroepsleger van materiële middelen berovend. Vandaag de dag heeft de
IRGC een volledig operationele commandostructuur, met actieve grondtroepen,
zee- en luchtmacht. Ook hebben ze de controle over het niet-onaanzienlijke
SSM-arsenaal van Iran. Daarbij voegde de IRGC in 2005 nog een politiek aspect
aan zijn al zo sterke militaire rol toe door de overwinning van Ahmadinejad
als nieuwe president van Iran, die de IRGC goedgezind is.Hoewel de Sovjet Unie van oudsher de belangrijkste militaire bondgenoot
van Irak was, klopte Iran bij diezelfde USSR aan voor de aanschaf van een
nieuw en modern defensieapparaat. In het voorjaar van 1989 werd een miljardencontract
afgesloten. Door deze overeenkomst konden de strijdkrachten beschikken over
enkele van de beste Sovjetwapens. Daarnaast werden nog grote aankopen gedaan
in China en Noord-Korea. Met Noord-Korea continueerde Iran de nauwe samenwerking
op het gebied van de ontwikkeling van SSM-systemen, raketbrandstof, en technologieën
voor samengestelde granaten. Zo zijn in minder dan tien jaar na de revolutie
de manschappen, het uniform, de ideologie en zienswijze, de structuur en zelfs
de uitrusting van het Iraanse leger geheel veranderd. Het overgrote deel van
de wapensystemen van de huidige grondtroepen en luchtmacht zijn van Russische
en Chinese makelij. Ook de marine is overspoeld met Chinees wapentuig.Iran zou graag van Westers militair materieel gebruik willen maken. Het
is zich er ten volle van bewust dat al zijn buurlanden (behalve Irak) het
beste uit Europa en Amerika hebben geïmporteerd. Hoewel het Iraanse leger
in kwantiteit sterk lijkt, rijst onder de oppervlakte het probleem van een
gigantische technologische kloof tussen de wapens die worden gebruikt door
het Iraanse leger, en die van de aangrenzende Golfstaten. Dit is een van de
hoofdredenen dat Iran blijft streven naar vriendschappelijke banden met de
Europese Unie, in de hoop dat politieke en economische contacten uiteindelijk
ook zullen leiden tot contacten op het gebied van veiligheid en defensie.In de praktijk heeft Iran sinds het begin van de jaren negentig ervoor
gekozen om prioriteit te geven aan de oplossing van binnenlandse problemen
(economische wederopbouw en de versterking van het maatschappelijke middenveld
en het rechtsapparaat) boven een ideologische buitenlandse beleidsvoering
op de lange termijn. Irans programma voor de ontwikkeling van strategische
raketten en zijn nucleaire activiteiten lijken uit diezelfde opstelling voort
te komen. Het nucleaire programma is sinds 2002 in de openbaarheid gekomen
door een stroom van onthullingen. In het voorjaar van 2003 kondigden de Iraanse
autoriteiten aan dat het Iraanse nucleaire programma tot doel had om de kringloop
van splijtstof voor installaties voor vreedzame doeleinden rond te maken.
Het hoofd van het atoomenergieprogramma van het land verklaarde op 10 februari
2003 dat zijn organisatie was begonnen met de bouw van een uraniumverrijkingscentrale
(in Natanz). De splijtstof zou worden aangeleverd door de gloednieuwe Uranium Conversion Facility die was gebouwd in Isfahan.
De internationale zorg over de nucleaire ambities van Iran nam door deze mededelingen
nog verder toe.In het ondergrondse complex bij Natanz zou Irans grootse complex van gascentrifuges
worden ondergebracht. Hier zou uranium worden verrijkt voor gebruik in reactoren,
terwijl het complex in Arak zwaar water zou gaan produceren,
een essentieel bestanddeel voor de plutoniumproductie. Natanz, zo verzekerde
Iran het International Atomic Energy Agency (IAEA), is ontworpen voor de productie
van laagverrijkt uranium, en is derhalve niet in staat om hoogverrijkt uranium
te produceren dat als grondstof voor wapens zou kunnen dienen. De wetenschappelijke
wereld is echter bang dat de enorme omvang van het complex in Natanz duidt
op veel ambitieuzer projecten. Vanuit het oogpunt van de Verenigde Staten
kan de intentie van Iran om de nucleaire splijtstofcyclus te ontwikkelen en
uit te voeren maar één doel dienen: de ontwikkeling van kernwapens.In Teheran begonnen de discussies over de nucleaire opties van Iran veel
later dan in het Westen, namelijk pas gedurende de onderhandelingen met het
IAEA in het voorjaar van 2003, en ze zorgden voor verdeeldheid binnen de verschillende
facties. Er circuleren grofweg vijf principiële argumenten in Iran. Het
eerste argument is gebaseerd op de rechten en verantwoordelijkheden van soevereine
staten die het non-proliferatieverdrag hebben ondertekend. Iran, zo luidt
het argument, zou ten volle gebruik moeten maken van de voordelen van de ondertekening
van het non-proliferatieverdrag. Het tweede argument heeft betrekking op het
aanzien dat een nucleaire staat geniet. Iran moet, om serieus te worden genomen
als dominante speler in de regio, zorgen voor een extensief nucleair onderzoeks-
en ontwikkelingsprogramma. Het derde argument is gebaseerd op de geopolitieke
omgeving van Iran. Er wordt gesteld dat de regio onveilig is en dat de onderlinge
betrekkingen tussen de verschillende landen onbestendig zijn. Omdat Israël
en Pakistan allebei in het bezit zijn van kernwapens, zou het van strategisch
nut zijn als Iran op zijn minst dezelfde optie zou ontwikkelen. Het vierde
argument hangt nauw samen met het vorige. De onafhankelijkheid en soevereiniteit
van Iran kan in het tijdperk na de Koude oorlog en 11 september alleen
worden gewaarborgd door krachtige wapens in de vorm van met kernkoppen uitgeruste
raketsystemen. Zonder die nucleaire potentie zal Teheran altijd vatbaar blijven
voor bedreigingen van de Verenigde Staten en andere landen met agressieve
intenties. Het laatste argument heeft betrekking op het vraagstuk van de nationale
hulpbronnen. De vervolmaking van de brandstofcyclus zal Iran in staat stellen
verschillende kerncentrales te bouwen zonder compleet afhankelijk te zijn
van buitenlandse leveranciers. Deze discussies schijnen nog niet tot een beslissing
te hebben geleid in Iran, en de uitkomst zal in gelijke mate afhangen van
de machtsbalans tussen verschillende facties in Iran en van de reacties van
het Westen op de nucleaire ambities van Iran.Voor Washington lijkt de enige realistische optie dat de EU en het IAEA
de nucleaire geheimen van Iran aan het licht blijven brengen, en ondertussen
zelf druk op Iran blijft uitoefenen om zonder uitstel te voldoen aan de verplichtingen
van het non-proliferatieverdrag.Met de overweldigende overwinning van Ahmadinejad bij de presidentsverkiezingen
van juni 2005 zou de Islamitische Republiek Iran wel eens een nieuwe en onbekende
richting in kunnen slaan, zowel wat betreft de binnenlandse politiek als de
internationale betrekkingen. Ahmadinejad is gekozen op basis van een populistisch
partijprogramma met anticorruptie als belangrijk punt én als exponent
van de conservatieve tendensen in Iran.De verdere gevolgen van Irans nucleaire beleid voor de veiligheid zijn
niet stelselmatig door Teheran onderzocht, wat op middellange termijn van
directe invloed kan zijn op het defensiebeleid van Iran. Het is algemeen bekend
dat Irans buren, met name de Golfstaten, in toenemende mate nerveus worden
over het nucleaire programma van Iran enerzijds, en over het mislukken van
de onderhandelingen, wat tot een nieuwe oorlog in de regio zou
kunnen leiden, anderzijds. Ze zijn bang dat ze bij een directe militaire confrontatie
tussen Iran en de door de Verenigde Staten geleide coalitie betrokken zouden
kunnen raken, en vrezen de wraak van Iran omdat het Amerikaanse leger gebruikmaakt
van hun voorzieningen. Deze zorg betreft zowel de directe militaire, als de
indirecte sociale, economische en politieke kosten van een dergelijk conflict
voor hun respectievelijke samenlevingen. Hoe Iran op een Amerikaanse aanval
zal reageren is een ander punt van zorg, want ze veronderstellen dat Iran
zal proberen de olietoevoer vanuit de Perzische Golf te blokkeren, hun handel
zal ontwrichten, en Irak zal gebruiken als basis van waaruit het zal proberen
hun binnenlandse stabiliteit te ondermijnen.Als Iran niet in staat blijkt de Verenigde Staten zelf te treffen, zou
men uit de opmerkingen van de leiders van Iran over de militaire mogelijkheden
van het land kunnen concluderen dat het geen andere keus heeft dan het ontketenen
van een regionale oorlog tegen de Verenigde Staten. Als Israël betrokken
zou raken bij een militaire operatie tegen Iran, zou dit vanzelfsprekend niet
alleen de positie van de Golfstaten als bondgenoten van de Verenigde Staten
onhoudbaar maken in de regio, het zou voor de Iraanse haviken het perfecte
excuus kunnen vormen om het conflict verder uit te breiden. Het meest onvoorspelbare
aspect van deze stelling is of de kloof tussen Iran en de Verenigde Staten
uiteindelijk zal leiden tot een directe en dodelijke confrontatie tussen Teheran
en Tel Aviv. Zoals de zaken er nu voor staan, alle oorlogszuchtige taal uit
Iran en Israël ten spijt, zit geen van beide partijen op een oorlog te
wachten.Ten slotte zou men kunnen stellen dat in tegenstelling tot iedere andere
periode uit het bestaan van de Islamitische Republiek, nu de belangrijkste
bedreigingen voor de nationale veiligheid klaarblijkelijk uit de weg zijn
geruimd (met name Saddam Hussein en de Taliban), de eigen activiteiten (onder
andere op nucleair gebied) en politieke prioriteiten op dit moment zouden
kunnen leiden tot een enorm veiligheidsprobleem in de toekomst. Zo blijft
er bijna geen andere optie over dan uitbreiding van het defensieapparaat in
afwachting van een buitenlandse aanval. Nooit eerder in de geschiedenis van
de regio is het gevaar dat een self-fulfilling prophecy zal worden bewaarheid
zo groot geweest als nu.De voorzitter van de delegatie,Van GennipDe griffier van de delegatie,Van Waasbergen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19291-38.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl