Wijziging van de wet belastingen op milieugrondslag; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30887, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

12-07-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30887 nr. 7

06-07-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Inleiding2. Wijzigingsvoorstellen in de Wet belastingen op
milieugrondslagTegemoetkoming in de afvalstoffenbelasting bij bestuursdwangAanvulling op de implementatie richtlijn energiebelastingVrijstellingen in de grondwaterbelasting voor bouwputten
en proefonttrekkingen in een situatie van overmachtAanpassing van de energiebelasting aan ontwikkelingen
in de energiemarktCodificatie van een forfait voor het privégebruik
van aardgas door glastuinders in de energiebelastingVergunningen3. Budgettaire aspecten, uitvoeringsaspecten en administratieve
lastenII. ARTIKELSGEWIJSArtikel I (Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel I, onderdeel I (artikel 10)Artikel I, onderdeel Q (artikel 11h)Artikel I, onderdeel LL (artikel 36c, 36ca en 36cb)Artikel I, onderdeel WW (artikelen 36l, 36la, 36lb, 36lc
en 36ld)Artikel I, onderdeel CCC (artikel 37b en 37c)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30887, nr. 7 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30887Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 887Wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslagnr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 6 juli 2007I. ALGEMEENHet verheugt mij dat de leden van de fracties van het CDA, de SP, de VVD,
de ChristenUnie en de SGP met belangstelling hebben kennisgenomen van het
wetsvoorstel tot wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslag.In het verslag van de vaste commissie van Financiën vragen de leden
van verschillende fracties ook naar de voortgang van het onderzoek naar de
aspecten die verbonden zijn aan overheveling van de grondwaterbelasting naar
een provinciale bestemmingsheffing en aan afschaffing van de grondwaterbelasting.
Een deel van de vragen over de grondwaterbelasting in het verslag hangt eveneens
samen met dit onderzoek. De toenmalig minister van Financiën heeft toegezegd
de conclusies van het onderzoek te delen met de Tweede Kamer zodra dit zou
zijn afgerond. Het onderzoek is inmiddels afgerond.Gezien de eerdere toezegging en de samenhang met de vragen over de grondwaterbelasting
in het verslag doe ik u mede namens de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, de minister van Economische Zaken, de minister van
Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, de staatssecretaris van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijkrelaties en de staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat
het rapport als bijlage bij deze nota toekomen1.
De beantwoording van de vragen over de grondwaterbelasting sluit hier op aan.Hieronder ga ik, mede namens de minister van VROM, in op de vragen van
de leden van de verschillende fracties. Bij de beantwoording van de vragen
is de volgorde van het verslag zoveel mogelijk aangehouden.1. InleidingDe leden van de fractie van de SP zijn van mening dat het wetsvoorstel
technisch gezien een goede stap is in de vereenvoudiging en leesbaarheid van
de milieuregelgeving. Inhoudelijk missen deze leden in het wetsvoorstel
echter de ambitie om vanuit de milieubelastingen een sturende werking op duurzaam
en milieubewust gedrag te bevorderen. Zij merken op dat dit zowel voor de
vormgeving, de heffingen als de inzet van de opbrengsten geldt. Hoe kijkt
de regering hier tegenaan, zo vragen deze leden.Zoals blijkt uit de inleiding van de memorie van toelichting1, is de bedoeling van het onderhavige wetsvoorstel het voorzien in
onderhoudswetgeving. Bij de parlementaire behandeling van zowel het wetsvoorstel
dat heeft geleid tot de Wet belastingen op milieugrondslag (hierna: Wbm),
als het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de invoering van de energiebelasting2 is echter uitgebreid stilgestaan bij het karakter van
de in de Wbm opgenomen belastingen3.Kort samengevat komt het op het volgende neer. In het algemeen gesproken
zal elke belasting zowel middelen genereren als een zeker effect hebben op
niet-fiscale beleidsterreinen. Het is daardoor mogelijk bij de afweging of
een bepaalde belasting ingevoerd of verhoogd moet worden, ook de afgeleide
effecten (zoals milieueffecten) een rol te laten spelen. Afgeleide effecten
kunnen door de keuze van de grondslag van een belasting en differentiaties
van de tarieven beoogd worden. Zolang het tarief niet dusdanig hoog wordt
vastgesteld dat de gedragsreacties er toe leiden dat de grondslag praktisch
verdwijnt, is sprake van een combinatie van een budgettaire opbrengst en een
nagestreefd afgeleid effect. In dat opzicht is het onderscheid tussen een «gewone»
belasting waarbij het genereren van algemene middelen voorop staat, en een
regulerende heffing die primair niet-fiscale doeleinden dient, voornamelijk
theoretisch.De in de Wbm opgenomen belastingen op milieugrondslag zijn «gewone»
belastingen, dus primair gericht op het verwerven van algemene middelen. Het
effect op de doelstellingen van het milieubeleid is secundair, maar in sommige
gevallen niet onbelangrijk. Zo heeft de afvalstoffenbelasting, waarin alleen
het storten van afval wordt belast, geleid tot een verschuiving van storten
naar het meer gewenste verbranden van afval. De energiebelasting heeft volgens
Ecofys (2004) een significante bijdrage geleverd aan energiebesparing bij
huishoudens. Bij de opzet van deze belastingen is gekozen voor objecten van
heffing die, gelet op de niet wenselijke (milieu-)effecten, een belasting
rechtvaardigen en die, gelet op het financieringsdoel van de belasting, een
substantiële bijdrage aan de algemene middelen kunnen leveren. Daarbij
kan tevens uitvoering worden gegeven aan de wens om een verschuiving aan te
brengen van belastingen op inkomen uit arbeid naar belastingen op milieu door
de opbrengst mede te gebruiken voor verlaging van de eerst genoemde belastingen.De leden van de fractie van de VVD vragen of de regering bekend is met
het voorstel «De groene schatkist» van FNV Bondgenoten en Stichting
Natuur en Milieu en vragen om een reactie hierop.Ik ben inderdaad bekend met «De groene schatkist», waarin
vijftien voorstellen voor een belastingvergroening worden aangedragen. In
het coalitieakkoord heeft de regering haar plannen voor een verdere vergroening
van het belastingstelsel opgenomen. Zo is bepaald dat waar de mate van milieuvervuiling
en milieubevordering onvoldoende in de marktprijzen tot uiting komt, de regering
waar mogelijk positieve en/of negatieve financiële prikkels – heffingen,
gedifferentieerde belastingen en (tijdelijke) subsidies – zal invoeren.
Op die manier wordt duurzame productie en consumptie gestimuleerd. De noodzaak
van een Europees gelijk speelveld zal hierbij niet uit het oog worden verloren.
Bij de concrete invulling van deze beleidslijn nemen we rekenschap van de
voorstellen van SNM en FNV. Er zijn in het coalitieakkoord al vier concrete
vergroeningsmaatregelen aangekondigd, zoals onder andere de invoering van
een verpakkingenbelasting en een ticketbelasting. De vier maatregelen
komen in grote mate overeen met enkele voorstellen uit «De groene schatkist».Over de te betalen energiebelasting wordt tevens omzetbelasting geheven.
De leden van de fractie van de SGP vernemen graag waarom hiervoor is gekozen.
De Wet op de omzetbelasting 1968 schrijft voor dat bij levering van goederen
en diensten door een ondernemer omzetbelasting geheven moet worden over het
totaal van de door de leverancier in rekening gebrachte vergoeding. Dit betekent
dat de omzetbelasting berekend wordt over de totale prijs exclusief omzetbelasting.
Het energiebedrijf brengt de verschuldigde energiebelasting in rekening, waardoor
die belasting deel uitmaakt van de vergoeding en er omzetbelasting over verschuldigd
is. Deze wijze van berekening, die door de BTW-richtlijn van de Europese Unie
wordt voorgeschreven, geldt bijvoorbeeld ook voor de accijnzen.2. Wijzigingsvoorstellen in de Wet belastingen op
milieugrondslagTegemoetkoming in de afvalstoffenbelasting bij bestuursdwangDe leden van de fractie van het CDA constateren terecht dat in de afvalstoffenbelasting
een in de uitvoeringspraktijk bestaande voorziening thans in regelgeving wordt
opgenomen. Het betreft de voorziening, om bij niet verhaalbaarheid van de
kosten van bestuursdwang op de overtreder (failliet of ontraceerbaar), op
verzoek teruggaaf van belasting te verlenen die voor rekening is gekomen van
de provincie of gemeente. De leden van de fractie van het CDA vragen naar
de (gekwantificeerde) mate waarin de afvalstoffenbelasting kennelijk onverhaalbaar
blijft voor lokale overheden en of de regering dit ziet als een probleem.De (gekwantificeerde) mate waarin de kosten van het toepassen van bestuursdwang,
waaronder ook de kosten van afvalstoffenbelasting worden gerekend, voor rekening
van gemeenten en provincies komen in gevallen waarin deze kosten niet zijn
te verhalen op de overtreder of de failliet, is mij niet bekend. Er is namelijk
geen zicht op het aantal gevallen waarin gemeenten en provincies een teruggaafverzoek
achterwege laten. Volgens informatie van de Belastingdienst is tot op heden
slechts in enkele gevallen (minder dan vijf) een verzoek om teruggaaf gedaan.
Het belang van deze verzoeken gezamenlijk ligt in de orde van grootte van één
miljoen euro.In wezen ligt de eerder genoemde regeling voor bestuursdwang in het verlengde
van de regeling voor wanbetaling die thans is opgenomen in artikel 18c Wbm.
Indien gemeenten of provincies door uitoefening van hun wettelijke taak worden
benadeeld doordat het niet mogelijk is om de kosten van bestuursdwang (inclusief
afvalstoffenheffing) op grond van de Algemene Wet Bestuursrecht te verhalen
op de overtreder, moet het mogelijk zijn dat de gemeente of provincie op verzoek
de afvalstoffenbelasting terug krijgt. Dit is momenteel geregeld in een beleidsbesluit
op basis van de hardheidsclausule. Ik acht het echter wenselijk om de mogelijkheid
van teruggaaf in de wet zelf op te nemen. Het is mogelijk dat het in de wet
opnemen van de mogelijkheid tot teruggave van afvalstoffenbelasting, in gevallen
van niet verhaalbaarheid, zal leiden tot een toename van het aantal gevallen
waarin een beroep op deze regeling wordt gedaan.Voorts stellen de leden van de fractie van het CDA vast dat het belangrijke
principe «de vervuiler betaalt» niet in alle gevallen optimaal
werkt. Deze leden menen dat toepassing van het «de vervuiler betaalt»-principe
niet mag leiden tot ontwijk- of afhaakgedrag, zoals illegale stort. Daarom
vragen zij of de regering kan aangeven hoe zij de werking van het «de
vervuiler betaalt»-principe in de praktijk ervaart, welke verbeteringen mogelijk zijn en of zij kan aangeven op welke wijze negatieve effecten
kunnen worden voorkomen of tegengegaan.Het «de vervuiler betaalt»-principe is in belangrijke mate
van toepassing op de milieubelastingen. De mate waarin bijvoorbeeld energie
wordt verbruikt of afval wordt gestort, bepaalt de hoogte van de verschuldigde
energie- dan wel afvalstoffenbelasting. Hiermee wordt direct een bijdrage
geleverd aan het internaliseren van de milieukosten. In het geval van de afvalstoffenbelasting
kan het betalen van de belasting voorkomen worden door, voor zover dit mogelijk
is, te kiezen voor meer gewenste vormen van afvalwerking zoals verbranden,
recyclen en hergebruiken. Uit onderzoek is gebleken dat daadwerkelijk meer
gebruik wordt gemaakt van de meer gewenste vormen van afvalverwerking. Wat
betreft negatieve effecten, waar in de vraag op wordt gedoeld, heb ik geen
aanwijzingen dat sprake zou zijn van een toename van het illegaal storten
van afval met als doel het ontlopen van de afvalstoffenbelasting. Op zowel
rijks-, provinciaal als gemeentelijk niveau dragen de handhavende instanties
er zorg voor dat regels ter bescherming van het milieu, onder andere gesteld
in de Wet milieubeheer, worden nageleefd zodat bijvoorbeeld het illegaal storten
van afval voorkomen wordt.Aanvulling op de implementatie richtlijn energiebelastingZiet de regering in de milieubelasting een instrument ter stimulering
van duurzaam en milieubewust gedrag, zo vragen de leden van de fractie van
de SP. Zij vragen voorts waarom de regering dan geen staffel maakt naar rato
van milieuvriendelijkheid van de energiebron. Naar mijn oordeel dragen de
milieubelastingen inderdaad bij aan de stimulering van duurzaam en milieubewust
gedrag. Zoals in de inleiding van deze nota is aangegeven, is bij de opzet
van deze belastingen gelet op de milieueffecten van de te belasten handeling.
Binnen de energiebelasting wordt echter geen onderscheid gemaakt naar bijvoorbeeld
de milieuvriendelijkheid van de opwekkingswijze van elektriciteit. Via andere
instrumenten zoals de EIA (energie investeringsaftrek) en de MEP (milieukwaliteit
elektriciteitsproductie) wordt de productie van groene stroom gericht gestimuleerd.
Overigens moeten gassen die dezelfde functie als aardgas hebben, op grond
van de richtlijn energiebelasting1 op gelijke
wijze in de heffing worden betrokken. Bij dergelijke gassen is een staffel
naar rato van milieuvriendelijkheid daardoor niet mogelijk. De energiebelasting
draagt wel bij aan de stimulering van energiebesparend gedrag van burgers.
Dit blijkt uit onderzoeken naar de effectiviteit van de energiebelasting door
bijvoorbeeld de Stichting voor Economisch Onderzoek en Ecofys.De leden van de fractie van de VVD merken op dat de tarieven voor de zogenoemde
overige gassen in de huidige wet worden uitgedrukt in een tarief per 1000
gigajoule. In het wetsvoorstel worden de tarieven uitgedrukt in een tarief
per kubieke meter. Deze tarieven zijn afgestemd op de bovenste verbrandingswaarde
van aardgas: 35,17 megajoule per Nm3. Indien er sprake is van een
afwijkende verbrandingswaarde, moeten de tarieven naar evenredigheid van het
verschil in verbrandingswaarde verhoogd dan wel verlaagd worden. De leden
geven aan dat daarbij verondersteld wordt dat de verbrandingswaarde altijd
bekend is, terwijl dit zeker in raffinaderijen niet altijd het geval is. Deze
leden vragen of de regering dit probleem onderkent.Anders dan de leden van de fractie van de VVD veronderstellen, is het
zowel in de huidige wet als in het wetsvoorstel noodzakelijk om de verbrandingswaarde
vast te stellen om de verschuldigde belasting te berekenen. De verbrandingswaarde
is een maat voor de energie-inhoud van een brandstof en wordt voor gassen
uitgedrukt in megajoule per kubieke meter: het energiepotentieel. In de huidige
wet wordt reeds een rechtstreeks verband gelegd met de verbrandingswaarde
door het uitdrukken van de maatstaf van heffing van overige gassen
in gigajoule, de totale hoeveelheid energie. Om het tarief in de huidige wet
in de praktijk toe te kunnen passen, wordt het energiepotentieel met behulp
van het in kubieke meters gemeten volume omgerekend naar de totale hoeveelheid
energie in gigajoule.Indien de verbrandingswaarde van het overige gas afwijkt van de verbrandingswaarde
van de standaard Groningse kwaliteit aardgas, moeten de tarieven naar evenredigheid
van het verschil in verbrandingswaarde verhoogd dan wel verlaagd worden. Hierbij
kan zowel worden uitgegaan van de onderste als van de bovenste verbrandingswaarde
van de standaard Groningse kwaliteit aardgas (31,65 resp. 35,17 MJ per Nm3). De voorgestelde wijziging betekent naar mijn mening derhalve geen
verzwaring van de administratieve lasten.De leden van de fractie van de VVD merken op dat op dit moment gassen
als hoogovengas worden gebruikt in eigen installaties of worden ingezet voor
elektriciteitsproductie. Deze leden willen weten of rekening is gehouden met
de mogelijkheid dat hoogovengas in de toekomst verkocht zou kunnen worden
aan aangesloten bedrijven. Zij stellen dat bij verkoop het aardgastarief inclusief
staffel en tegen een hoger tarief per m3 op bovenwaarde toch wel
wat anders is dan een vast bedrag per gigajoule en dat dit niet stimulerend
werkt voor het aanwenden van dit gas voor nuttig gebruik. Onderschrijft de
regering dit probleem?In dit wetsvoorstel wordt de fiscale behandeling van de zogenoemde overige
gassen in overeenstemming gebracht met de richtlijn energiebelastingen. Op
grond van artikel 2, lid 3, van de richtlijn energiebelastingen moeten gassen
die dezelfde functie hebben als aardgas op gelijke wijze in de heffing worden
betrokken. Hieruit volgt dat de levering van hoogovengas op dezelfde wijze
in de heffing dient te worden betrokken als aardgas. Momenteel worden de zogenoemde
overige gassen (waaronder hoogovengas) hoofdzakelijk aangewend voor verbruik
dat vrijgesteld is van energiebelasting. Dit blijft mogelijk op grond van
het wetsvoorstel.De leden van de fractie van de VVD vragen waarom in het wetsvoorstel geen
vrijstelling grootverbruik aardgas is geregeld, terwijl de Europese richtlijn
hiertoe wel mogelijkheid geeft. De argumentatie die ten grondslag ligt aan
de vrijstelling voor het grootverbruik van elektriciteit (internationale concurrentiepositie
energie-intensieve bedrijven en de grote inspanningen/ investeringen in energiebesparing
en energieverbetering die dergelijke bedrijven nu reeds vrijwillig leveren)
zou, volgens deze leden, eveneens consequenties moeten hebben voor de grootverbruikerheffing
op aardgas. Deze leden ontvangen graag een reactie van de regering hierop.
Voorts vragen zij naar het standpunt van de minister over een mogelijke vrijstelling
van energiebelasting voor de keramische industrie om reden van level playing
field.De richtlijn energiebelastingen (verder: de richtlijn) is per 1 januari
2004 in de Wbm en de Wet op de accijns opgenomen. Inderdaad staat de richtlijn
op grond van artikel 17 een vrijstelling toe voor bedrijven die als energie-intensief
zijn aan te merken en waarmee de overheid afspraken ter verbetering van de
energie-efficiency heeft gemaakt. Bij de implementatie van de richtlijn is
van deze mogelijkheid alleen gebruik gemaakt voor het elektriciteitsverbruik
voor dat gedeelte van het verbruik boven 10 miljoen kWh. De reden hiervoor
is dat de richtlijn voorschrijft dat ook het elektriciteitsverbruik boven
10 miljoen kWh in de heffing moet worden betrokken. Voor dit gedeelte van
het elektriciteitsverbruik was tot en met 2003 een nihiltarief van kracht.
De implementatie van de richtlijn heeft dus geleid tot een lastenverzwaring
die door de introductie van de bedoelde vrijstelling in artikel 36q van de
Wbm is teruggenomen. Tegelijk was en is er geen reden om het aardgasverbruik
vanaf een bepaald niveau vrij te stellen van heffing, omdat vóór
en ná implementatie van de richtlijn geen wijziging in de belastingheffing
is opgetreden. Deze situatie geldt ook voor de keramische industrie. Weliswaar
staat de richtlijn toe een vrijstelling voor mineralogische procédés
te verlenen, maar van die mogelijkheid is bij de implementatie geen gebruik
gemaakt. In België en Duitsland is wel voor een dergelijke vrijstelling
gekozen. Daar staat echter tegenover dat in Nederland de tarieven voor de
winstbelasting fors zijn verlaagd. Het is daarom naar mijn mening nog maar
de vraag of het level playing field per saldo is gewijzigd.Overigens dient op deze plaats te worden benadrukt dat een vrijstelling
die de richtlijn op zichzelf toestaat, te allen tijde dient te worden getoetst
aan het EG-Verdrag. Dat betekent dat de staatssteunregels onverkort van kracht
zijn en dat een dergelijke vrijstelling daarom slechts een tijdelijk karakter
mag hebben. Voor de in artikel 36q van de Wbm opgenomen vrijstelling heeft
de Europese Commissie onlangs een verlenging van de bestaande goedkeurende
beschikking van geoorloofde staatssteun toegestaan voor de periode 2007 tot
en met 2012. Ná 2012 zal de huidige vrijstellingsregeling naar verwachting
moeten vervallen.De leden van de fractie van de VVD vragen of de regering bekend is met
de brief van de Vereniging Nederlandse Petroleum Industrie (VNPI) van 8 september
2006 aan het ministerie van Financiën over afleveringen in bulk van LPG
uit de accijnsgoederenplaats aan de autogashandel en de tussenhandel. De brief
handelt in het kort over een regeling uit 1996 die in de regulerende energiebelasting
(REB) de uitslag van LPG tegen het nihiltarief voor een aantal leveranties
aan tussenen autogashandelaren onder bepaalde voorwaarden toestaat. De regeling
is opgesteld op het moment dat het accijnstarief hoger was dan het REB-tarief.
Sinds 1 januari 2001 is het accijnstarief echter lager. Deze leden stellen
dat zich hierdoor in de praktijk situaties voordoen waarin de vigerende wetgeving
niet of onvoldoende voorziet, met als gevolg dat bij betrokken bedrijven veel
onduidelijkheid bestaat omtrent het naleven van de wetgeving. Zij vragen naar
de reactie van de regering op de brief van de VNPI. Deze leden vragen ook
waarom in het wetsvoorstel niet aan het gegeven commentaar tegemoetgekomen
is en hoe de regering denkt over een teruggaafregeling voor LPG in bijzondere
omstandigheden.De door deze leden genoemde brief is vorig jaar besproken met een vertegenwoordiger
van de VNPI. De in de brief beschreven problemen vloeien grotendeels voort
uit de volgende twee omstandigheden. Op de eerste plaats is van belang dat
ter zake van LPG (maar ook gasolie en halfzware olie) twee belastingen worden
geheven, namelijk de accijns en de energiebelasting. De accijns wordt geheven
indien LPG bestemd is voor gebruik als motorbrandstof; de energiebelasting
wordt geheven bij ander gebruik (verwarming, mobiele werktuigen). Indien bij
de uitslag van LPG uit een accijnsgoederenplaats de bestemming van LPG niet
vaststaat of achteraf wordt gewijzigd, heeft dit gevolgen voor zowel de heffing
van accijns als energiebelasting. De accijns wordt alsnog verschuldigd en
de energiebelasting moet worden teruggegeven of vice versa. Dit leidt in de
praktijk tot de door de VNPI bedoelde situaties.Op de tweede plaats is van belang dat de tarieven van beide belastingen
verschillen. De accijns bedraagt momenteel € 96,21 per 1000 kg;
de energiebelasting € 195,48 per 1000 kg. Dit tariefverschil leidt
ertoe dat, zoals ook in de brief van VNPI wordt opgemerkt, de vigerende wetgeving
door sommige marktpartijen op uiteenlopende, maar creatieve wijze wordt toegepast.
Het is mijn voornemen om voor deze complexe problematiek een oplossing te
vinden, die vervolgens zou kunnen worden opgenomen in een reparatiewetsvoorstel
van de Wet op de accijns. Dit is ook aan de vertegenwoordiger van de VNPI
meegedeeld.Vrijstellingen in de grondwaterbelasting voor bouwputten
en proefonttrekkingen in een situatie van overmachtDe leden van de fracties van het CDA en de SGP stellen enige vragen met
betrekking tot de in de grondwaterbelasting voorkomende vrijstellingen voor
bouwputten en proefonttrekkingen in situaties van overmacht. In dit kader
wordt een tegenbewijsregeling gewenst geacht. De leden van de fractie van
het CDA merken op dat naar aanleiding van een arrest van de Hoge Raad in de
grondwaterbelasting uitdrukkelijk wordt vastgelegd dat een vrijstelling voor
bronbemaling of proefonttrekking slechts eenmaal per inrichting wordt verleend.
Zij vragen in dit kader naar de aannemelijkheid van een situatie waarin een
bouwproject, inclusief de bijbehorende onttrekking van grondwater, uitsluitend
om fiscale redenen meer dan een maand zal worden stilgelegd. Immers, zo stellen
zij, het fiscale voordeel zal nauwelijks opwegen tegen de kosten van het stilleggen
van de bouw.Indien sprake is van een overmachtsituatie, kan de termijn voor de vrijstelling
voor de onttrekking van grondwater van vier maanden worden verlengd met de
duur van de overmachtsituatie. In dit kader vragen de leden van de fractie
van de SGP in hoeverre de genoemde voorbeelden van vorstverlet en de niet-verwijtbare
technische storing zijn bedoeld als min of meer volledige opsomming van de
overmachtsituatie. Daarnaast vragen zij naar de behandeling van het door hen
genoemde voorbeeld waarbij sprake is van een verleende bouwvergunning waartegen
een bezwaar- of beroepsprocedure loopt en waartegen tevens een voorlopige
voorziening is aangevraagd.Het lijkt mij inderdaad niet aannemelijk dat een bouwproject uitsluitend
om fiscale redenen meer dan een maand wordt stilgelegd. De vrijstelling voor
bronbemalingen en proefonttrekkingen is echter bedoeld voor situaties waarin
slechts gedurende een betrekkelijk korte tijd grondwater wordt onttrokken.
Aan deze bedoeling wordt geen recht gedaan, als na onderbrekingen telkens
een nieuwe termijn van vier maanden zou aanvangen waarin onbelast grondwater
onttrokken zou kunnen worden. Om dat te voorkomen wordt uitdrukkelijk bepaald
dat de vrijstelling per inrichting slechts eenmaal wordt verleend.In gevallen waarin aantoonbaar sprake is van overmacht, waaronder te rekenen
de situaties van vorstverlet en niet-verwijtbare technische storingen, wordt
de vrijstellingstermijn van vier maanden verlengd, zodat de overmacht niet
leidt tot verlies van de vrijstelling. Deze termijnverlenging geldt niet slechts
in éénmalige gevallen, maar geldt op basis van het voorgestelde
artikel 10, derde lid, van de Wbm, tevens in gevallen waarin meerdere malen
sprake is van overmacht. In dat geval wordt de vrijstellingsperiode van vier
maanden telkens verlengd met de duur van de overmachtsituatie. Een en ander
komt in wezen op hetzelfde neer als de door de fractie van het CDA gewenste
mogelijkheid van tegenbewijs.Voorts zijn de in de memorie van toelichting genoemde voorbeelden van
vorstverlet en de niet-verwijtbare technische storing niet bedoeld als volledige
opsomming van situaties van overmacht. Bij de beoordeling of al dan niet sprake
kan zijn van een geval van overmacht is beslissend of de werkzaamheden zijn
onderbroken als gevolg van een van buiten komende oorzaak waarop de belanghebbende
geen invloed heeft kunnen uitoefenen.Ik wil benadrukken dat het in alle gevallen op de weg van belanghebbende
ligt aannemelijk te maken dat daadwerkelijk sprake is van een geval van overmacht.In het geval van het door de leden van de fractie van de SGP genoemde
voorbeeld van een verleende bouwvergunning waartegen een bezwaar- of beroepsprocedure
loopt en waartegen tevens een voorlopige voorziening is gevraagd, is het enige
criterium dat van belang is, of de rechter al dan niet heeft geoordeeld dat
het werk moet worden stilgelegd. Indien dit niet het geval is,
bijvoorbeeld indien slechts sprake is van de aanvraag van een voorlopige voorziening
waarbij nog geen uitspraak door de rechter is gedaan, is niet bedoeld een
mogelijkheid tot verlenging van de vier maandstermijn te creëren. Op
de vraag van de leden van de fractie van de SGP of het van belang is of de
onderbreking van korte of lange duur is, kan ik antwoorden dat de duur van
de onderbreking niet van belang is. Daarom kan ook in situaties waarbij bijvoorbeeld
het werk door de rechter gedwongen is stilgelegd en deze situatie als gevolg
van overmacht een jaar of langer duurt, de vrijstelling van toepassing zijn.
Dit alles is afhankelijk van de totale tijdsduur van de samengetelde perioden
waarin zowel wordt gewerkt als grondwater wordt opgepompt. Indien deze periode
de totale termijn van vier maanden niet overschrijdt, is de vrijstelling van
toepassing, in andere gevallen niet.De leden van de fracties van het CDA, de VVD en de CU vragen naar de stand
van het toegezegde onderzoek met betrekking tot de grondwaterbelasting. Zij
doen dat in samenhang met vragen en opmerkingen over de betekenis van de grondwaterbelasting
voor het betrokken bedrijfsleven, het beperkte aantal ondernemers dat met
deze belasting te maken heeft, de met deze belasting gepaard gaande administratieve
lasten en de relatie met het milieubeleid.Met betrekking tot deze vragen en opmerkingen merk ik het volgende op.In het kader van het Belastingplan 2006 is aangekondigd dat onderzoek
zal worden gedaan naar een eventuele overheveling van de grondwaterbelasting
naar een provinciale bestemmingsheffing. Bij het Belastingplan 2007 is de
Tweede Kamer nogmaals toegezegd dat dit onderzoek mede de optie van afschaffing
van de belasting zou omvatten, alsmede dat het onderzoek zou ingaan op de
lasten voor het betrokken bedrijfsleven en de betekenis van de grondwaterbelasting
voor het milieu.De toenmalige minister van Financiën heeft toegezegd de conclusies
van het onderzoek dat is verricht door een ambtelijke werkgroep, te delen
met de Kamer zodra dat zou zijn afgerond. Het onderzoek is inmiddels afgerond.
Mede namens de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
de minister van Economische Zaken, de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit,
de staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijkrelaties en de staatssecretaris
van Verkeer en Waterstaat doe ik u als bijlage bij deze nota het rapport van
de werkgroep toekomen. Ik kom, mede namens genoemde bewindslieden, tot de
volgende gevolgtrekkingen.Een afschaffing van de grondwaterbelasting en overheveling naar de provinciale
grondwaterheffingen kan geen plaats worden gegeven binnen het bestaande financieringskader
voor het provinciale grondwaterbeleid. Dit financieringskader voorziet ingevolge
de Grondwaterwet reeds in een sluitende dekkingsmogelijkheid voor de kosten
die gepaard gaan met de provinciale taken en verantwoordelijkheden op dit
terrein. Een overheveling naar de provincies van een heffingscapaciteit in
de orde van grootte van de huidige grondwaterbelasting kan daarom niet worden
geabsorbeerd binnen dit kader. Een dergelijke overheveling zou daarom veeleer
in algemene zin een verruiming betekenen van de provinciale heffingscapaciteit
en hoort daarom meer thuis binnen een discussie over het provinciale belastinggebied
ten principale. Besluitvorming daarover zou in ieder geval niet plaats dienen
te vinden op grond van bedenkingen tegen het bestaan van de huidige grondwaterbelasting.Deze bedenkingen zijn terug te voeren op een aantal- al dan niet vermeende –
aspecten van de grondwaterbelasting. Zo bestaat twijfel over de betekenis
van de belasting voor het milieu, wordt de invloed op de positie van het betrokken
bedrijfsleven bekritiseerd en is er het element van de administratieve lasten.
Ook de vragen die de leden van de eerdergenoemde fracties in het verslag stellen
gaan over deze aspecten.Het is juist dat de betekenis van de belasting voor het milieu van de
grondwaterbelasting beperkt is en in de loop van de tijd nog beperkter is
geworden. Verschillende factoren spelen daarbij een rol. Door specifiek beleid
en maatregelen van betrokken sectoren zijn de mogelijkheden om verder te besparen
op het (grond)watergebruik sterk verminderd. Daar komt bij dat de belasting
een grof instrument is. De prijsprikkel zal alleen effectief zijn indien alternatieven
voor het gebruik van grondwater voorhanden zijn, hetgeen niet altijd het geval
is. Bovendien is verdrogingproblematiek gebiedsspecifiek en dus niet overal
even groot.De rechtvaardigingsgrond van de belasting zou vanuit deze optiek minder
stevig genoemd kunnen worden en de belasting en haar toepassingsgebied daarmee
meer arbitrair.Dat de grondwaterbelasting, onder de huidige voorwaarden en vrijstellingen,
slechts in beperkte mate nog zal kunnen bijdragen aan het milieubeleid geldt
zowel voor de waterleidingbedrijven als voor het betrokken bedrijfsleven en
de agrarische sector. Meer in het bijzonder voor het betrokken industriële
bedrijfsleven geldt de invloed van de belastingheffing op de concurrentiepositie
en het vestigingsklimaat. In totaal hebben zo’n vierduizend ondernemingen
te maken met de belastingheffing. Zij brengen gezamenlijk ongeveer € 30
miljoen grondwaterbelasting op. Slechts een beperkte groep van enkele tientallen
bedrijven draagt evenwel het grootste deel van de opbrengst. Het gaat hier
om veelal internationaal opererende bedrijven, waarbij de kosten voor water
zeker een rol spelen bij de concurrentiepositie en vestigingskeuze. Als onderdeel
van deze kosten is de grondwaterbelasting in Nederland relatief hoog.Onttrekkers hebben behalve met de grondwaterbelasting ook nog te maken
met de provinciale grondwaterheffingen. Dit maakt de uitvoeringspraktijk er
niet eenvoudiger op, mede gezien het feit dat de provinciale verordeningen
inzake deze heffingen ook nog eens per provincie verschillen.Bij dit alles kunnen echter de volgende kanttekeningen worden geplaatst.De grondwaterbelasting heeft deel uitgemaakt van de verschuiving aan het
begin van de jaren negentig van de belasting op arbeid naar de verbruiksbelastingen.
Omdat het daarbij wenselijk werd geacht niet alleen de verbruiksbelastingen
te verbreden, maar ook de lasten te verspreiden over bedrijfsleven en gezinshuishoudingen,
is besloten tot de invoering van de verbruiksbelasting op grondwater (naast
die op afval). Het milieuaspect werd daarbij weliswaar onderkend, maar was
duidelijk secundair. Het verwerven van algemene middelen stond voorop.Met betrekking tot de betekenis van de grondwaterbelasting voor de concurrentiepositie
en vestigingsplaatskeuze van het bedrijfsleven moet bedacht worden dat daarbij
niet alleen de hoogte van de belasting een rol speelt. Omstandigheden als
de beschikbaarheid van kwalitatief goed grondwater, de hoogte van energiekosten,
de hoogte van andere belastingen, de aanwezigheid van goede infrastructuur
en de beschikbaarheid van vakkundig personeel zijn factoren die evenzeer van
belang zijn en van geval tot geval een ander gewicht kunnen hebben. De betekenis
van de grondwaterbelasting in dit opzicht moet dan ook niet worden overschat.De administratieve lasten die samenhangen met de grondwaterbelasting zijn
zowel in relatieve als in absolute zin beperkt. Gebaseerd op de nulmeting
administratieve lasten per 31-12-2002 en de sindsdien gerealiseerde reducties
bedragen deze lasten € 220 000. De aangifteplicht wordt in
het algemeen niet als een zware last ervaren. Bovendien zou een deel van de
lasten ook zonder de grondwaterbelasting blijven bestaan, omdat registratie
van grondwateronttrekkingen door de ondernemer verplicht blijft in het kader
van de provinciale grondwaterheffingen.Het totale plaatje van de grondwaterbelasting geeft met dit alles een
genuanceerd beeld. Wij zien op dit moment onvoldoende aanleiding tot het treffen van maatregelen in de sfeer van de grondwaterbelasting.
Dit neemt niet weg dat wordt onderkend dat bij een aantal aspecten van deze
belasting kanttekeningen kunnen worden geplaatst. Wij kunnen ons dan ook voorstellen
dat te gelegener tijd en binnen een passend budgettair kader een afschaffing
van deze belasting zou kunnen worden overwogen. Een gedeeltelijke afschaffing,
bijvoorbeeld alleen voor de industrie, achten wij geen optie. Daarmee zou
de rechtvaardigingsgrond voor de resterende heffing geheel verdwenen zijn.
Daarnaast zou dit betekenen dat min of meer willekeurig bepaalde ondernemingen
wel en andere niet in de toekomst onder de grondwaterbelasting zouden blijven
vallen.De leden van de fractie van de SP vragen of de regering de mening deelt
dat het ontbreekt aan landelijk inzicht in de mate van illegale grondwateronttrekking
en dat daardoor veel extra grondwater wordt onttrokken. In dit kader vragen
zij de regering naar het aantal grondwaterputten en vergunningen, het aantal
kubieke meters legaal en illegaal onttrokken grondwater, het aantal aan het
licht gekomen illegale grondwateronttrekkingen in de afgelopen vijf jaar en
of een trend waarneembaar is in toename of afname van grondwateronttrekking.
Tevens vragen de leden van de fractie van de SP of de regering een inschatting
kan geven of het bij voorgenoemde illegale grondwateronttrekkingen gaat om
substantiële bedragen aan gederfde belastinginkomsten.Naar aanleiding van deze vragen merk ik het volgende op. De exacte aantallen
van permanente grondwaterputten en vergunningen zijn opgenomen in de provinciale
grondwaterregisters. Bij inwerkingtreding van de Waterwet is de verantwoordelijkheid
om registers op te stellen met hierin gegevens over de exacte aantallen permanente
grondwaterputten en vergunningen, neergelegd bij de provincies en de waterschappen.
De totale hoeveelheid onttrokken grondwater waarover grondwaterbelasting geheven
wordt, bedraagt ongeveer 900 miljoen m3 per jaar en is redelijk
stabiel. De hoeveelheid grondwater die met vrijstelling onttrokken wordt,
bijvoorbeeld voor beregenings- of bevloeiingsdoeleinden, is niet bekend. Wel
is een trend waarneembaar om grondwater te onttrekken voor warmte/koudeopslag.
Het daarvoor opgepompte water wordt echter weer geïnfiltreerd in de bodem.
Met betrekking tot grondwateronttrekkingen geldt dat de Belastingdienst bij
inning van de grondwaterbelasting zoveel mogelijk gebruik maakt van door de
provincies verstrekte informatie.In zijn algemeenheid kan worden gesteld dat voor alle grondwateronttrekkingen,
met uitzondering van zeer kleine onttrekkingen, een registratieplicht bestaat.
Daarnaast geldt in zijn algemeenheid dat voor het onttrekken van grondwater
met behulp van een pomp met een capaciteit van meer dan 10 m3 per
uur, zowel een vergunningplicht bestaat als grondwaterbelasting verschuldigd
is. Kleine grondwateronttrekkingen, dat zijn onttrekkingen met behulp van
een pomp met een capaciteit van 10 m3 per uur of minder, kunnen
bij provinciale verordening worden vrijgesteld van de vergunning- en registratieplicht.
Kleine grondwateronttrekkingen zijn daarom vaak wel registratieplichtig, maar
deze registratie leidt meestal niet tot provinciale heffingsplicht, vergunningsplicht
en/of verschuldigdheid van grondwaterbelasting. In dat opzicht vormen de vergunningsplicht
en verschuldigdheid van grondwaterbelasting geen registratiebelemmering voor
kleine onttrekkingen. Wanneer provincies het vermoeden hebben dat er illegale
onttrekkingen plaatsvinden, waarbij het voornamelijk gaat om relatief kleine
onttrekkingen die registratieplichtig maar niet belastingplichtig zijn, treden
zij hiertegen op. Het aantal illegale grondwateronttrekkingen dat door de
provincies is gesignaleerd, varieert gemiddeld tussen de 5 en 10 onttrekkingen
per jaar. De mening dat als gevolg van het ontbreken van landelijk inzicht
illegaal veel extra grondwater wordt onttrokken, wordt daarom niet gedeeld.
Daarmee verband houdend wordt tevens het standpunt niet gedeeld dat het bij
voorgenoemde illegale grondwateronttrekkingen zou gaan om derving
van substantiële bedragen aan belastinginkomsten.Aanpassing van de energiebelasting aan ontwikkelingen
in de energiemarktDe leden van de fractie van de SGP vragen om een nadere toelichting van
de belastingplicht bij particuliere netten. In de energiebelasting is de leverancier
die aan de eindverbruiker levert belastingplichtig, opdat de heffing plaatsvindt
in de laatste schakel. In de meeste gevallen is het energiedistributiebedrijf
de leverancier die aan de eindverbruiker levert. Indien zich echter de situatie
voordoet dat een verbruiker (een deel van) het aardgas dat aan hem door het
energiedistributiebedrijf is geleverd doorlevert via zijn eigen net, dan wordt
die verbruiker de leverancier aan de eindverbruiker en derhalve de belastingplichtige.
Er is op dat moment sprake van een particulier net, waarbij de belastingplicht
bij deze doorleverancier komt te liggen. De belastingplicht verschuift van
de voorlaatste schakel (het energiedistributiebedrijf) naar de laatste schakel
(de doorleverancier).Codificatie van een forfait voor het privégebruik
van aardgas door glastuinders in de energiebelastingOver het forfait voor het privégebruik van aardgas door glastuinbouwers
hebben de leden van de fractie van de SP enkele vragen gesteld. Zo vragen
zij of er aanleiding is om aan te nemen dat glastuinbouwers privé een
hoger verbruikspatroon hebben voor aardgas dan de gemiddelde huishoudens die
door EnergieNed in «feiten en cijfers 2006» zijn geschat op een
verbruik van 1696 kubieke meter per jaar. Het door deze leden genoemde gemiddelde
verbruik van 1696 kubieke meter per jaar is een gemiddelde van alle huishoudelijke
verbruiken in Nederland. In dit cijfer zijn alle huishoudsituaties en woningtypen
vertegenwoordigd. Naar verwachting ligt het privé aardgasverbruik van
de gemiddelde glastuinbouwer hoger dan het gemiddelde verbruik van alle huishoudens.
Dit houdt verband met het feit dat de woningen van deze groep gebruikers veelal
vrijstaand zijn.Deze leden vragen tevens in hoeveel gevallen er nog sprake is van één
gasmeter per aansluiting in de glastuinbouw via welke ook voor privé-gebruik
wordt ontrokken. Het is de Belastingdienst niet bekend, in hoeveel gevallen
het aardgas dat bij glastuinbouwbedrijven in woonhuizen wordt toegepast, samen
met het aardgas dat bestemd is voor de glastuinbouw via één
en dezelfde gasmeter betrokken wordt.Tot slot vragen de leden van de fractie van de SP of er geen eenvoudiger
middel is om de aanschaf van een tweede meter te bewerkstelligen of acht de
regering dit aantal significant genoeg om het forfait op te nemen in de wet.
Bij de overweging om een forfait van 5 000 m3 voor privégebruik
in de wet op te nemen heeft met name een rol gespeeld dat dit forfait al in
de huidige uitvoeringspraktijk wordt toegepast. Indien het feitelijke privé-verbruik
lager ligt dan het forfait, kan gekozen worden voor de installatie van een
afzonderlijke tweede meter. Daarnaast is er geen eenvoudiger middel om de
aanschaf van een tweede meter te bewerkstelligen. Er zijn bijvoorbeeld geen
rechtsmiddelen voorhanden die gebruikers zouden kunnen verplichten een tweede
meter aan te schaffen.VergunningenMet genoegen constateren de leden van de fractie van het CDA dat wordt
voorgesteld de vergunningplicht in enkele gevallen te laten vervallen. Zij
vragen de regering nader in te gaan op de wijzigingen die een en ander met
zich mee brengt met betrekking tot het toezicht en de controle achteraf.De grondwaterbelasting voorziet in een teruggaafregeling voor degene die
van een waterleidingbedrijf betrokken water gebruikt als spoelwater voor meermaals
te gebruiken productverpakkingen. De beperking gaat vervallen dat alleen aanspraak
kan worden gemaakt op deze teruggaaf als diegene beschikt over een door de
inspecteur afgegeven vergunning. Evenals voorheen vindt het toezicht en de
controle op de juiste toepassing van de regeling plaats aan de hand van meetgegevens
en administratieve vastleggingen met betrekking tot het spoelwater. De technische
en administratieve voorwaarden waaraan de bedrijven moeten voldoen om hun
aanspraak op teruggaaf aannemelijk te maken, worden echter niet langer vooraf
door de inspecteur vastgesteld.Daarnaast gaat de grondwaterbelasting voorzien in een vrijstelling van
de administratieplicht ter zake van onttrekkingen van grondwater die vallen
onder de vrijstelling voor bronbemaling van bouwputten of de vrijstelling
voor proefinrichtingen, indien vaststaat dat de onttrekking niet langer dan
twee aaneengesloten maanden zal duren en de pompcapaciteit van de inrichting
minder dan zestig kubieke meter per uur bedraagt. Deze vrijstelling vervangt
de huidige mogelijkheid om op verzoek van de administratieplicht ontheven
te worden. Dat betekent niet, dat de houder van de inrichting met betrekking
tot de onttrekkingen in het geheel geen administratie meer zal behoeven te
voeren. Hij moet immers aannemelijk kunnen maken, dat aan alle voorwaarden
voor de vrijstellingen, zowel van de belastingplicht als van de administratieplicht,
is voldaan.In de afvalstoffenbelasting wordt voorzien in een recht op vermindering
van de belasting ter hoogte van het belastingdeel dat ziet op stoffen, preparaten
of andere producten die de inrichting hebben verlaten. Dit recht vervangt
de teruggaafregeling voor houders van stortinrichtingen met betrekking tot
stoffen, preparaten of andere producten die de inrichting verlaten (de zogenoemde
in-/uitmethode). Hierdoor gaat ook de beperking vervallen dat alleen aanspraak
kan worden gemaakt op deze teruggaaf als de houder beschikt over een door
de inspecteur afgegeven vergunning.Evenals voorheen het geval was met betrekking tot de in-/uitmethode, zal
het toezicht en de controle op de juiste toepassing van de vermindering plaatsvinden
aan de hand van de administratie van de stortinrichting. De voorwaarden waaraan
de administratie moet voldoen om de vermindering aannemelijk te maken, zullen
echter niet langer vooraf door de inspecteur worden vastgesteld.Ten slotte voorziet de energiebelasting in een teruggaafregeling voor
de gebruiker van een onroerende zaak die door een installatie voor blokverwarming
wordt verwarmd.Met betrekking tot deze teruggaafregeling wordt voorzien in een vrijstelling
van de verplichting om de hoeveelheid verbruikte warmte met behulp van een
warmtehoeveelheidsmeter te meten, als plaatsing van dergelijke meters om technische
dan wel financiële redenen in redelijkheid niet kan worden gevergd en
de hoeveelheid verbruikte warmte op een andere aanvaardbare wijze kan worden
vastgesteld. Deze vrijstelling vervangt de huidige mogelijkheid om van de
inspecteur in een dergelijk geval toestemming te verkrijgen om plaatsing van
een warmtehoeveelheidsmeter achterwege te laten. De voorwaarden waaraan de
gebruiker moet voldoen om de plaatsing achterwege te mogen laten, zullen niet
langer vooraf door de inspecteur worden vastgesteld.3. Budgettaire aspecten, uitvoeringsaspecten en administratieve
lastenDe leden van de fractie van het CDA delen de mening van de regering dat
nu de «brandstoffenbelasting» straks alleen nog maar van toepassing
is op kolen, de naam vervangen moet worden in «kolenbelasting».
Omwille van de gewenste duidelijkheid voor belastingplichtigen lijkt het deze
leden echter gewenst om deze naamswijziging gelijktijdig met de ingangsdatum
van de wet te implementeren. Vooralsnog zijn deze leden niet gevoelig voor
het uitvoeringstechnische argument dat de regering hier tegenin brengt. Zij
vragen de regering daarom naar de kosten om dit alsnog te bewerkstelligen.Met de leden van de fractie van het CDA ben ik van mening dat het gewenst
is om de naamswijziging gelijktijdig met de ingangsdatum van de wet te implementeren.
De boekhoudkundige systemen van de Belastingdienst moeten het echter mogelijk
maken de heffing van de brandstoffenbelasting, onderscheidenlijk de kolenbelasting
verantwoord vast te leggen. De naamswijziging van brandstoffenbelasting in
kolenbelasting betekent dat in het boekhoudingsysteem aparte vastlegging moet
plaatsvinden onder de naam brandstoffenbelasting, onderscheidenlijk kolenbelasting.
De kosten om dit mogelijk te maken in het huidige systeem bedragen naar schatting
ongeveer 1 miljoen euro. Ter vergelijking: de totale opbrengst van de huidige
brandstoffenbelasting bedraagt 1 à 2 miljoen euro per jaar.Het huidige systeem zal naar het zich thans laat aanzien met ingang van
1 januari 2008 worden vervangen door een nieuw systeem. Dit nieuwe systeem
moet eveneens aangepast worden als de kolenbelasting al in de loop van 2007
ingevoerd zou worden. De kosten daarvan bedragen naar verwachting ook ongeveer
1 miljoen euro. Wijziging van het bestaande systeem vooruitlopend op de invoering
van het nieuwe systeem leidt derhalve tot dubbele uitgaven.Mede om die reden ben ik voornemens de wetswijziging in haar geheel in
werking te laten treden op het moment dat de boekhoudsystemen van de Belastingdienst
worden vervangen. Daarmee wordt tevens voorkomen dat problemen zouden rijzen
in verband met de onderlinge samenhang tussen de artikelen over de kolenbelasting
en de artikelen die daarnaar verwijzen.II. ARTIKELSGEWIJSArtikel I (Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel I, onderdeel I (artikel 10)De vragen van de leden van de fractie van de SGP over de overmachtsituatie
zijn beantwoord in het algemene deel, dat handelt over de vrijstellingen in
de grondwaterbelasting voor bouwputten en proefonttrekkingen in een situatie
van overmacht.Artikel I, onderdeel Q (artikel 11h)De leden van de fractie van de SGP lezen in de toelichting dat op de maatregel
inzake de vrijstelling voor het gebruik van leidingwater door middel van noodvoorzieningen
een waterleidingbedrijf niet goed zicht heeft op de aard van de buitengewone
omstandigheid. Zij wijzen er op dat tegelijkertijd is vermeld, dat de vrijstelling
alleen van toepassing is als de noodvoorziening daadwerkelijk uitsluitend
gebruikt wordt in buitengewone omstandigheden. Deze leden vragen naar de manieren
waarop dit kan worden gecontroleerd en wat de precieze verantwoordelijkheid
van het waterleidingbedrijf en de rijksoverheid hierbij is.De vrijstelling voor leidingwater door middel van noodvoorzieningen sluit aan bij het gegeven dat de hoeveelheid water die voor het blussen
van branden wordt gebruikt niet kan worden vastgesteld, omdat dergelijke blusvoorzieningen
veelal zijn aangesloten op daartoe speciaal aangebrachte leidingen, die niet
in alle gevallen bemeterd zijn. Over het algemeen wordt het water dat wordt
geleverd voor het blussen van branden dan ook niet afzonderlijk in rekening
gebracht, maar de waterleidingbedrijven brengen voor geplaatste brandkranen
of andere blusvoorzieningen, zoals sprinklerinstallaties, een vast bedrag
in rekening.Waterleidingbedrijven signaleren echter wel degelijk wanneer waterafname
bij dergelijke speciaal aangebrachte leidingen plaatsvindt. Uit de administratie
van de waterleidingbedrijven dient daarom te blijken wanneer water is geleverd
aan een noodvoorziening. Controle door de rijksoverheid op de rechtmatigheid
van de toepassing van de vrijstelling van belasting op leidingwater in geval
van buitengewone omstandigheden kan daarom door de Belastingdienst plaatsvinden
aan de hand van de administratie van de waterleidingbedrijven. Dit waarborgt
dat de vrijstelling van belasting op leidingwater in gevallen van buitengewone
omstandigheden slechts wordt verleend in gevallen waarin aan de voorwaarden
hiervoor wordt voldaan.Artikel I, onderdeel LL (artikel 36c, 36ca en 36cb)De leden van de fractie van het CDA vragen of de beheerder van een particulier
net belastingplichtig is voor de energiebelasting. Zo ja, dan willen deze
leden weten waarom er niet voor is gekozen om de belastingplicht te verleggen
naar de eindverbruiker, naar analogie van de regeling voor handelaren op de
gasbeurs. De beheerder van een particulier net is inderdaad belastingplichtig
voor de energiebelasting. Er is niet gekozen voor verlegging van de belastingplicht
naar de eindverbruiker omdat uit de systematiek van de energiebelasting volgt
dat de energiebelasting wordt geheven van degene die de levering verricht,
in dit geval de beheerder van het particuliere net. De regeling voor producten
die zijn verkregen door tussenkomst van een gasbeurs, wijkt af van deze systematiek
omdat geen directe relatie bestaat tussen de verkoper en koper. De verkoper
weet niet of de koper de eindverbruiker is of een handelaar en beschikt daardoor
over onvoldoende gegevens om te kunnen voldoen aan de eisen die aan hem als
belastingplichtige worden gesteld. Dit probleem doet zich niet voor bij een
particulier net.Voorts vragen de leden van de fractie van het CDA of een systeem waarbij
de eindverbruiker zelf de energiebelasting betaalt te prefereren is in verband
met het beperken van de administratieve lasten van de beheerder van het particuliere
net.Ik zal deze vraag beantwoorden aan de hand van het volgende voorbeeld.Een particulier net is een winkelcentrum waar voor alle winkels die op
het complex gelegen zijn collectief gas wordt ingekocht. Het gas wordt doorgeleverd
door de beheerder van het op het terrein gelegen gasnet aan de afzonderlijke
afnemers, de winkeliers. Bij verlegging van de belastingplicht naar de winkeliers,
nemen de administratieve lasten voor de beheerder nauwelijks af, want de beheerder
moet nog steeds de doorlevering in rekening brengen. Tegelijkertijd treedt
een lastenverzwaring op voor de winkeliers, doordat ieder van hen belastingplichtig
wordt voor de energiebelasting. Daarnaast nemen de uitvoeringskosten voor
de Belastingdienst toe, door het grotere aantal belastingplichtigen. Een dergelijke
heffingssystematiek is daarom niet te prefereren boven de voorgestelde systematiek.De leden van de fractie van het CDA hebben enkele vragen over de behandeling
van een installatie voor warmtekrachtkoppeling (wkk-installatie) in de energiebelasting.
Ten eerste vragen zij wanneer sprake is van eigen verbruik voor de toepassing
van de energiebelasting. Er is sprake van eigen verbruik indien
de verbruiker elektriciteit heeft opgewekt door middel van een wkk-installatie,
voor zover de verbruiker deze elektriciteit direct zelf verbruikt en niet
invoedt op een openbaar of particulier net.Ten tweede vragen deze leden wie als verbruiker moet worden aangemerkt
in het geval dat aardgas wordt gebruikt voor het opwekken van elektriciteit
in een gehuurde wkk-installatie. Ik merk op dat de verbruiker degene is die
via zijn aansluiting het aardgas inkoopt dat wordt gebruikt in de wkk-installatie.
Hierbij is niet van belang of de verbruiker de wkk-installatie huurt of in
eigendom heeft.Ten derde wordt gevraagd bij wie de energiebelasting in rekening wordt
gebracht.De energiebelasting wordt in rekening gebracht bij de verbruiker. Ook
hier geldt dat niet van belang is of de verbruiker de wkk-installatie huurt
of in eigendom heeft.Ten slotte vragen de leden van de fractie van het CDA welk deel van de
aardgaslevering is belast met energiebelasting in het geval de verbruiker
een deel van het aardgas voor eigen gebruik aanwendt en een deel van het gast
doorlevert aan een derde. Ik merk op dat indien de verbruiker de beheerder
is van een particulier net voor aardgas, hij als doorleverancier zowel belastingplichtig
is voor het deel van de aardgaslevering dat hij zelf heeft verbruikt als voor
het deel dat hij doorlevert aan de eindverbruiker. Ook indien geen sprake
is van een particulier net, is de gehele aardgaslevering belast met energiebelasting.Een uitzondering hierop is de vrijstellingsregeling van artikel 36k, van
de Wbm, die van toepassing kan zijn op het deel van de aardgaslevering dat
wordt gebruikt voor het opwekken van elektriciteit door middel van een wkk-installatie.
Het deel van de aardgaslevering dat niet wordt gebruikt in de wkk-installatie
blijft echter belast met energiebelasting.Overigens wordt de elektriciteit die de verbruiker voor eigen verbruik
heeft opgewekt door middel van een wkk-installatie op grond van het voorgestelde
artikel 36ca, vierde lid, onderdeel d, niet aangemerkt als levering en is
daardoor niet belast met energiebelasting.Artikel I, onderdeel WW (artikelen 36l, 36la, 36lb, 36lc
en 36ld)Met genoegen constateren de leden van de fractie van het CDA dat de teruggaafregelingen
voor onder meer levensbeschouwelijke en algemeen nut beogende instellingen
niet langer zijn beperkt tot aardgas en elektriciteit, maar voortaan ook van
toepassing zijn op halfzware olie, gasolie en vloeibaar gemaakt petroleumgas
in gevallen waarin de desbetreffende onroerende zaak geen aansluiting heeft
op het distributienet voor aardgas. Deze uitbreiding roept echter onduidelijkheid
op. Ten eerste vragen deze leden of de aansluitingseis van de teruggaafregeling
voor energiebelasting gekoppeld is aan de onroerende zaak of aan de instelling.
Ten tweede vragen zij of het niet voor de hand ligt om de aansluitingseis
eenduidig te koppelen aan de onroerende zaak.Zoals blijkt uit artikel 36a, eerste lid, onderdeel f, van de Wbm, ziet
het begrip aansluiting reeds op de koppeling tussen de aansluiting en de onroerende
zaak. Het betreft de aansluiting van een in Nederland gelegen onroerende zaak
op een Nederlands distributienet waaruit elektriciteit of aardgas aan de verbruiker
wordt geleverd. Voor de toepassing van de vrijstelling moet de aansluiting
van die onroerende zaak op naam van de instelling staan. Halfzware olie, gasolie
en vloeibaar gemaakt petroleumgas worden echter niet via een dergelijke aansluiting
geleverd. Indien een instelling een onroerende zaak in gebruik heeft die niet
over een aansluiting op het distributienet voor aardgas beschikt en in die
onroerende zaak halfzware olie, gasolie en/of vloeibaar gemaakt petroleumgas
gebruikt, wordt de aansluitingseis van het voorgestelde artikel 36lc als volgt
uitgelegd: als de instelling niet over een aansluiting op het distributienet
voor aardgas beschikt in de onroerende zaak, maar wel aan alle overige voorwaarden
voldoet, dan wordt op verzoek teruggaaf van de belasting verleend
met betrekking tot de halfzware olie, gasolie en/of vloeibaar gemaakt petroleumgas.Voorts merken de leden van de fractie van het CDA op dat de aansluitingseis
de vraag oproept in hoeverre onderscheid wordt gemaakt tussen een «eigendomssituatie»
en een «huursituatie». Ik merk op dat de aansluiting essentieel
is binnen de heffingssystematiek van de energiebelasting. Het belastbare feit
is een levering via een aansluiting. Van belang is wie over de aansluiting
beschikt. Hierbij wordt geen onderscheid gemaakt tussen een eigendomssituatie
en een huursituatie. Door de voorwaarde te stellen dat de over te leggen eindfactuur
op naam dient te staan van de instelling die het verzoek om teruggaaf doet,
wordt bereikt dat alleen instellingen met een eigen aansluiting voor de teruggaaf
in aanmerking kunnen komen. Door het laten vervallen van deze aansluitingseis
zou de teruggaafregeling oncontroleerbaar worden en daardoor niet te handhaven
zijn.De leden van de fractie van het CDA vragen ten slotte naar de termijn
waarbinnen een verzoek om teruggaaf van energiebelasting moet worden gedaan.
Op grond van artikel 8c, van het Uitvoeringsbesluit Wbm, moeten verzoeken
om teruggaaf worden gedaan uiterlijk binnen 13 weken na afloop van de verbruiksperiode
van 12 maanden. Deze leden achten het niet meer dan redelijk als het Uitvoeringsbesluit
Wbm een iets ruimere omschrijving van de termijn voor het teruggaafverzoek
zou kennen, bijvoorbeeld een termijn van 13 weken na ontvangst van de factuur
van het energiebedrijf over de betreffende verbruiksperiode.Ook ik acht het redelijk om een ruimere termijn toe te staan waarbinnen
een verzoek om teruggaaf van energiebelasting moet worden gedaan. Het Uitvoeringsbesluit
Wbm zal daarom zodanig worden gewijzigd dat aan de wens van deze leden tegemoet
wordt gekomen.De leden van de fractie van de SGP hebben ten slotte een redactionele
vraag gesteld over het artikel dat de vrijstelling voor levensbeschouwelijke
en algemeen nut beogende instellingen regelt. Zij vinden de redactie van het
voorgestelde artikel 36lc, tweede lid, onderdelen e en f, niet zo duidelijk.
Ik deel deze leden mee dat sprake was van een drukfout. De drukfout is hersteld
door middel van een nota van verbetering1.Artikel I, onderdeel CCC (artikel 37b en 37c)De leden van de fractie van de VVD constateren dat in diverse wetten voor
indirecte belastingen (omzetbelasting, milieubelasting) de mogelijkheid is
opgenomen om in geval van wanbetaling door de afnemer een verzoek om teruggaaf
in te kunnen dienen. In de Wet op accijns is een dergelijke bepaling niet
opgenomen hetgeen, zo stellen deze leden, als zeer onredelijk wordt beschouwd.
Erkent de regering dat in geval van wanbetaling de belastingplichtige niet
alleen opdraait voor het commerciële verlies maar ook voor het volledige
accijnsbedrag van de afnemer? Hoe denkt de regering over een teruggaafregeling
voor de accijns op LPG ingeval van wanbetaling door afnemers, zo vragen de
leden van de fractie van de VVD.Bij de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel dat heeft geleid
tot de Wet op de accijns (Kamerstukken II 1989/90, 21 368) is het introduceren
van een regeling voor de accijns analoog aan die voor de omzetbelasting aan
de orde geweest. Bij de vormgeving van dat wetsvoorstel is geconcludeerd dat
het introduceren van de mogelijkheid van het verlenen van teruggaaf van accijns
aan de vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats in geval van faillissement
of wanbetaling van de afnemer van de goederen geen aanbeveling verdient. Het
belastbare feit doet zich bij accijnsgoederen die eenmaal uit de accijnsgoederenplaats
zijn uitgeslagen, niet opnieuw voor. Dit in tegenstelling tot de omzetbelasting,
waar goederen die geleverd zijn aan een ondernemer in de volgende
schakel wederom aan de heffing van omzetbelasting zijn onderworpen. Bovendien
kan bij wanbetaling en faillissement de in aftrek gebrachte omzetbelasting
bij de afnemer worden nageheven. Voorts is het accijnsbelang, uitgedrukt in
percenten van de prijs van het desbetreffende goed, veelal veel groter dan
dat van de omzetbelasting. Waar het risico van de Staat bij de accijnsheffing
op dit punt veel groter is door enerzijds de relatief gezien hoge belastingdruk
en anderzijds de onmogelijkheid opnieuw te kunnen heffen, is in de Wet op
de accijns afgezien van een regeling analoog aan die voor de omzetbelasting.
In plaats daarvan is ervoor gekozen aan de vergunninghouder van de accijnsgoederenplaats
gedurende zes maanden een recht van voorrang te verlenen op alle goederen
van de koper voor de accijns die is begrepen in de verkoopprijs van de door
hem aan de koper geleverde goederen, uiteraard voor zover de koopprijs nog
niet is voldaan. Dit recht van voorrang is gelijk aan het recht van voorrang
dat de fiscus heeft. Verwezen zij naar artikel 61 van de Wet op de accijns.De staatssecretaris van Financiën,J. C. de JagerXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 30 887, nr. 3, blz. 1.XNoot2De energiebelasting is opgenomen in de Wbm met ingang van 1 januari
1996.XNoot3Zie onder meer Kamerstukken II 1992/93, 22 849, nrs. 3, 6 en 9, alsmede
Kamerstukken II 1994/95, 24 250, nr. 3.XNoot1Richtlijn nr. 2003/96/EG van de Raad van de Europese Unie van 27 oktober
2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting
van energieproducten en elektriciteit (PbEU L 283).XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 30 887, nr. 6. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30887-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl