Wijziging Natuurbeschermingswet 1998 i.v.m. Europeesrechtelijke verplichtingen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28171, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-12-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28171 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamCoördinatieOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28171Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 171Wijziging van de Natuurbeschermingswet 1998 in verband met Europeesrechtelijke
verplichtingenBADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 19 oktober
2001 en het nader rapport d.d. 13 december 2001, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. Het advies
van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 17 juli 2001, no. 01.003481, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
met memorie van toelichting tot wijziging van de Natuurbeschermingswet 1998
in verband met Europeesrechtelijke verplichtingen.De achtergrond van dit wetsvoorstel is gelegen in een inbreukprocedure
die de Europese Commissie is gestart tegen Nederland wegens het niet (afdoende)
implementeren van richtlijn nr. 79/409/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (PbEG
L 103) (hierna: de Vogelrichtlijn) en richtlijn nr. 92/43/EEG van de
Raad van de Europese Gemeenschappen van 21 mei 1992 inzake de instandhouding
van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PbEG L 206) (hierna:
de Habitatrichtlijn). Deze inbreukprocedure noodzaakt er – bij het ontbreken
van het geschikte wettelijke kader – toe om daadwerkelijk en op korte
termijn de wettelijke maatregelen te treffen die nodig zijn voor de implementatie
van deze richtlijnen. Ook vanuit de praktijk is deze noodzaak aanwezig, gezien
de vele onduidelijkheden waarmee deze op dit moment worstelt op dit terrein.Tegelijkertijd is het wenselijk om bij de implementatie een zodanige wettelijke
verankering in de bestaande wettelijke structuur te bewerkstelligen dat een
stelsel ontstaat dat voldoet aan eisen van rechtszekerheid, transparantie
en uitvoerbaarheid. Daarbij speelt de afstemming op bestaande regelingen en
de coördinatie van procedures, in het bijzonder die van het bestemmingsplan,
de bouwvergunning en de vergunning, betreffende de Wet milieubeheer (hierna:
Milieuvergunning) een belangrijke rol. De praktijk moet er – met andere
woorden – goed mee uit de voeten kunnen.Het voorliggende wetsvoorstel geeft naar het oordeel van de Raad van State
de wettelijke aangrijpingspunten die nodig zijn om in de Nederlandse rechtsorde
recht te doen aan de Vogel- en de Habitatrichtlijn. Naast een regeling van
de aanwijzing en het beheer van gebieden wordt voor het voorkómen van
schadelijke ontwikkelingen in de eerste plaats een aan de richtlijnen ontleend
aanvullend afwegings- en toetsingskader door middel van algemeen geformuleerde
schakelbepalingen aan reeds in bijzondere wetten bestaande besluitvormingprocedures
en -kaders toegevoegd. Voor niet reeds elders geregelde plannen, projecten
en handelingen bevat het wetsvoorstel een vangnetregeling. Deze
methode sluit goed aan bij de resultaten die ingevolge deze richtlijnen worden
verlangd.Tegelijkertijd moet worden geconstateerd dat het voorgestelde stelsel
te veel onduidelijkheden voor de praktijk laat. Ten dele zijn deze onlosmakelijk
met de richtlijn verbonden en kunnen ze daarom niet goed worden voorkomen.
Dat neemt niet weg dat er verschillende mogelijkheden zijn om een betere aansluiting
met het bestaande stelsel te bewerkstelligen, besluitvorming beter te kanaliseren
en een betere coördinatie te bewerkstelligen, zodat een voor de praktijk
beter hanteerbaar stelsel ontstaat.Het geheel overziende komt de Raad tot de conclusie dat het wetsvoorstel
weliswaar geschikt is om op korte termijn het geconstateerde implementatiegebrek
weg te nemen, maar dat de regeling structureel verbetering behoeft. Het wetsvoorstel
kan dan ook worden gezien als een voorlopige en niet als definitieve regeling.Gezien de noodzaak om nu snel een regeling te treffen, is het van groot
belang dat dit wetsvoorstel snel voortgang vindt. Tegelijkertijd dient dan
wel gewerkt te worden aan toegespitste uitwerkingen om structureel een goed
functionerend stelsel te creëren. Daarbij zal, zoals dat ook meer in
het algemeen in milieuwetgeving (in ruime zin) geboden is, tevens rekenschap
moeten worden gegeven van de samenloop met de MER-richtlijn en (in bepaalde
gevallen) de noodzaak van de invoering van een geïntegreerde beoordeling
van mogelijk schadelijke activiteiten, zoals die volgens richtlijn 96/61/EG
van de Raad van de Europese Unie van 14 september 1996 inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging (PbEG (25)) (hierna: IPPC-richtlijn)
voor grote installaties is vereist.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 17 juli 2001,
nr. 01 003481 machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 19 oktober 2001, nr. W11.01 0324/V, bied ik
U hierbij aan.Gezien de noodzaak nu snel een regeling te treffen geeft de Raad van State
U in overweging het voorstel van wet te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal,
nadat met het advies rekening is gehouden.Naar aanleiding van het advies zijn waar nodig wijzigingen in het wetsvoorstel
doorgevoerd. Het advies en de wijzigingen van het wetsvoorstel worden hieronder
puntsgewijs besproken.De Raad concludeert in de inleiding van het advies dat het wenselijkheid
is thans een snelle voortgang van het wetsvoorstel te betrachten maar dat
de regeling structureel verbetering behoeft op termijn.Vooreerst acht ook ik een snelle totstandkoming van dit voorstel van groot
belang. Ik streef ernaar de inwerkingtreding van het voorgestelde stelsel
gedegen te begeleiden. Vooral een goede voorlichting aan bestuur en publiek
staat daarbij voorop. Daarnaast zal de werking van het wettelijk stelsel nauwkeurig
worden gevolgd. Op basis daarvan zal kunnen worden beoordeeld of dit stelsel
de werking heeft die ermee beoogd wordt, namelijk een juiste besluitvorming
overeenkomstig de eisen van de habitatrichtlijn. Voorshands ben ik er echter
van overtuigd dat de voorgestelde wijze van implementatie van die richtlijn
een goede is. Vooral hecht ik er waarde aan dat hiermee wordt bewerkstelligd
dat elk bestuursorgaan zich in voorkomend geval rekenschap dient te geven
van de eisen die de habitatrichtlijn stelt aan de besluitvorming voorzover
daarbij natuurwaarden in het geding zijn. Zoals ik in het hiernavolgende onder
1 uiteen zal zetten, is naar mijn oordeel ook met het onderhavig voorstel
reeds voldoende rekening gehouden met de milieuwetgeving.Coördinatie1. Algemeena. Het voorstel implementeert de beschermingsregimes die gelden ingevolge
de Vogelrichtlijn en de Habitatrichtlijn in de Nederlandse wetgeving. Het
gaat daarbij om drie aspecten:1°. de aanwijzing van gebieden;2°. het (natuur)beheer van aangewezen gebieden;3°. de bescherming van aangewezen gebieden. Vooral waar het gaat om artikel 6, derde en vierde
lid, van de Habitatrichtlijn (beoordeling van projecten die niet te maken
hebben met het beheer van het gebied) zijn er sterke raakvlakken met andere
toepasselijke regelingen. Europeesrechtelijk gezien is er in veel gevallen
in het bijzonder sprake van samenloop met de MER-richtlijn en de IPPC-richtlijn,
en in samenhang daarmee, met de verschillende sectorale richtlijnen.Zo vertonen de kwetsbare gebieden in het kader van
de waterrichtlijnen (afvalwater, nitraatrichtlijn etc.) sterke overlapping
met de habitat- en vogelgebieden. De IPPC-richtlijn integreert de verschillende
richtlijnen wanneer het gaat om installaties in de zin van die richtlijn (zware
industrie, alsmede intensieve veeteelt). De samenhang met de MER-richtlijn
en de IPPC-richtlijn betekent in de praktijk dat zowel onder artikel 6, derde
lid, van de Habitatrichtlijn, als onder de IPPC-richtlijn en de MER-richtlijn,
het beschermingsregime begint met het adequaat beoordelen van de milieugevolgen
van een bepaald project, plan of een bepaalde activiteit, een en ander zonder
de verschillen in de aangrijpingspunten voor deze beoordelingsverplichtingen
te verwaarlozen. Het verdient daarom de voorkeur de regelingen die strekken
tot de implementatie van de Vogelrichtlijn en de Habitatrichtlijn meer af
te stemmen op die situaties waar in de praktijk samenloop blijkt met andere
toepasselijke richtlijnen.Waar het gaat om installaties in de zin van de IPPC-richtlijn
bestaat daartoe zelfs een verplichting. Doel van die richtlijn is immers een
geïntegreerde en gecoördineerde milieubeoordeling.b. In het voorgestelde stelsel zal een bestuursorgaan
bij het nemen van een besluit dat gevolgen kan hebben voor een aangewezen
gebied, de in deze wet opgenomen waarborgen in acht dienen te nemen. Deze
waarborgen komen – ongeacht het wettelijke kader waarin het bestuursorgaan
het desbetreffende besluit neemt – bovenop de uit anderen hoofde geldende
voorschriften. Het doorbreekt ook het aanwezige – soms gebonden –
beoordelingskader van andere regelingen. In de toelichting wordt in dat verband
gewezen op de bouwvergunning en het bestemmingsplan. De aanvullende werking
van het wetsvoorstel zal zich echter zeker ook doen gevoelen bij de milieuvergunning.
Het voordeel van deze methode is dat de coördinatie tussen de onderhavige
wet en de desbetreffende van toepassing zijnde regeling wordt versterkt.Het is evenwel de vraag of de gekozen algemene aanpak
voldoende zal zijn in het Nederlandse stelsel van gelaagde besluitvormingsstructuur
(bijvoorbeeld: streekplan, bestemmingsplan en bouwvergunning). Elk besluitvormingstraject
afzonderlijk is niet als zodanig beslissend voor het uitoefenen van bepaalde
activiteiten op een bepaalde plek, maar geeft daarvoor wel een bepaalde inkadering.
De richtlijnen gaan daarentegen uit van een bepaald resultaat (kort gezegd:
onderzoek doen en afweging maken). Dat leidt tot de vraag wanneer het in artikel
6, derde lid, van de Habitatrichtlijn bedoelde onderzoek moet worden gedaan
(bij het streekplan, het bestemmingsplan, de bouwvergunning, de milieuvergunning,
de ontgrondingsvergunning, de lozingsvergunning of bij elk beslismoment voor
dat gedeelte dat wordt geregeld?).In het verlengde hiervan moet worden gewezen op vergelijkbare
vragen met betrekking tot de vergelijkbare beoordelingen bij de MER- en de
IPPC-richtlijn. Ook bij die regelingen is telkens de vraag in welke fase van
het besluitvormingsproces een beoordeling gemaakt moet worden.Indien de beoordeling in een te vroeg stadium plaatsvindt,
bestaat veelal nog onvoldoende zicht op de milieugevolgen van het project
omdat het project als zodanig nog onvoldoende is uitgekristalliseerd. Indien
deze te laat plaatsvindt, is de besluitvorming al zo ver gevorderd en onherroepelijk
geworden dat reële alternatieven niet meer kunnen worden bezien (voldongen
feit). Telkens een klein stukje beoordelen leidt al snel tot verbrokkeling,
wat ook gevolgen heeft voor de effectiviteit van de onderscheiden rechtsgangen.
Het is daarbij de vraag of de thans in artikel 19j voorgestelde algemene coördinatieprocedure,
die beperkt is tot coördinatie tussen bestuursorganen, voldoende zal
zijn om de hiervoor genoemde vragen weg te nemen. In ieder geval behoeft deze
procedure nadere uitwerking.c. De conclusie van het voorgaande is dat er weliswaar
een stap is gezet voor de implementatie van de Habitat- en de Vogelrichtlijn
maar dat alleen door een verdergaande onderlinge afstemming van regelingen
en coördinatie van procedures – zowel bij de implementatie van
de verschillende Europese regelingen als bij de afstemming van
de verschillende nationale regelingen op elkaar – bestuurlijke en rechtsbeschermingslasten
kunnen worden beperkt.Daarbij zal, gelet op de verschillen tussen de sectorale
stelsels, aan implementatie in de desbetreffende bijzondere wetgeving zelf
vermoedelijk niet kunnen worden ontkomen. Het verdient daarom aanbeveling
het voorstel nader op dit aspect te bezien en waar mogelijk het wetsvoorstel
aan te vullen met gerichte wijzigingen van de voor de implementatie van de
richtlijnen belangrijkste bijzondere wetten. In dit verband verwijst de Raad
bijvoorbeeld naar de coördinatieregeling die voor de bescherming van
natuurmonumenten in de artikelen 8.39a en volgende van de Wet milieubeheer
(WMB) is opgenomen.1. De Raad meent dat het de voorkeur verdient de regelingen die strekken
tot implemenatie van de Vogelrichtlijn en Habitatrichtlijn meer af te stemmen
op die situaties waar in de praktijk samenloop blijkt met andere toepasselijke
richtlijnen zoals de IPPC-richtlijn en de MER-richtlijn.Deze laatste richtlijnen zijn in de Wet milieubeheer, het Besluit milieu-effectrapportage
1994 en het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer omgezet. De
door de Raad bepleite afstemming betreft in feite de afstemming van het wetsvoorstel
met de Wet milieubeheer.Het wetsvoorstel leidt er toe dat voor het oprichten van installaties
bedoeld in de IPPC-richtlijn, in of in de nabijheid van richtlijngebieden
de habitattoets geheel geïncorporeerd wordt in de besluitvorming over
de milieuvergunning voor deze installaties. Bijzondere nadere voorzieningen
in dit wetsvoorstel op dit punt zijn daarom naar mijn oordeel niet nodig.Ik onderschrijf overigens wel het advies van de Raad dat meer afstemming
van de in het wetsvoorstel voorgeschreven passende beoordeling met de milieu-effectrapportage
wenselijk is. Artikel 19e van het wetsvoorstel is hiertoe aangepast. Daarmee
is in samenhang met artikel 19f van het wetsvoorstel vastgelegd dat ten aanzien
activiteiten en besluiten, waarvoor een milieu-effectrapport is voorgeschreven,
tevens moet worden bezien of de op grond van de habitatrichtlijn voorgeschreven
passende beoordeling moet worden uitgevoerd. In dit verband moge ik u tevens
verwijzen naar mijn uiteenzetting onder punt 1b.1b. De Raad geeft aan dat niet altijd duidelijk is bij welke activiteit
en voor welk besluit de passende beoordeling, bedoeld in artikel 6, derde
lid, van de habitatrichtlijn moet worden uitgevoerd.Ik merk daarover op dat in het wetsvoorstel vooralsnog gekozen is voor
een algemene benadering omdat anders dan voor de milieu-effectbeoordeling,
een limitatieve lijst van activiteiten en besluiten, waarvoor een passende
beoordeling moet worden gemaakt niet kan worden vastgesteld gezien de eisen
die artikel 6 van de habitatrichtlijn stelt. De Europese Commissie heeft zich,
gelet hierop, in de inbreukprocedure tegen Nederland dan ook uitgesproken
tegen het gebruik van een dergelijke limitatieve lijst. Desondanks deel ik
de zorg van de Raad of de gekozen aanpak voldoende helderheid biedt aan de
bestuurspraktijk, hetgeen mij aanleiding heeft gegeven tot een wijziging van
het wetsvoorstel op dit punt. Voorgesteld wordt in de artikel 19e aan te geven
bij welke besluiten bestuursorganen zich in ieder geval zullen dienen af te
vragen of de habitattoets doorlopen dient te worden. In artikel 19f wordt
thans voorgesteld te bepalen dat het milieu-effectrapport in beginsel het
kader is voor de passende beoordeling als bedoeld in dat artikel. Hoewel hierdoor
meer helderheid wordt gegeven bij welke besluiten de habitattoets aan de orde
kan zijn, neemt dit niet weg dat bestuursorganen ook in andere gevallen toch
steeds de vraag dienen te beantwoorden of die toets niet zal dienen te worden
doorlopen. Door deze voorgestelde koppeling met het Besluit milieu-effectrapportage
1994 wordt ook meer duidelijk dat bij gelede besluitvorming eenzelfde systeem
zal gelden ten aanzien van het maken van een passende beoordeling als geldt
voor het maken van milieu-effectrapporten. Besluiten die volgtijdelijk leiden
tot bepaalde projecten zullen volgtijdelijk een passende beoordeling dienen
te krijgen, met dien verstande dat aspecten van het project die eerder zijn
gewogen, niet opnieuw een passende beoordeling behoeven te doorlopen. Dit
vloeit thans voort uit het voorgestelde en gewijzigde artikel 19f. 1c. De Raad geeft aan dat in bepaalde gevallen vermoedelijk niet ontkomen
kan worden aan een aantal gerichte wijzigingen van bijzonder sectorale wetgeving
teneinde verdergaande onderlinge afstemming van regelingen en procedures te
realiseren. In dit verband pleit de Raad ook voor verdergaande afstemming
en coördinatie van procedures.Het wetsvoorstel zal ertoe leiden dat de volgens de habitatrichtlijn voorgeschreven
afweging geheel geïncorporeerd is in de besluitvorming in andere wettelijke
kaders. De coördinatie in artikel 19j van het wetsvoorstel is beperkt
tot een procedurele afstemming voor de gevallen waarin voor een plan, project
of andere handeling meer besluiten tegelijk op grond van andere wettelijke
kaders vereist zijn. Van een verdergaande inhoudelijke coördinatie is
in het wetsvoorstel afgezien vanwege de inbreuk die daar vanuit gaat op het
stelsel van gelaagde bevoegdheden en verantwoordelijkheden in de Nederlandse
bestuurspraktijk. Ik verwacht echter dat van de coördinatieregeling in
artikel 19j en in een uiterste geval het in het wetsvoorstel neergelegde preventieve
toezicht voldoende impulsen uitgaan om te komen tot inhoudelijke afstemming.Niettemin heb ik in het betoog van de Raad aanleiding gezien de memorie
van toelichting op dit punt van coördinatie van besluitvorming nader
te verduidelijken en in het artikel enkele verdere aanpassingen voor te stellen.2. VoorbeeldenDe Raad wil het voorgaande adstrueren aan de hand van de volgende onvolkomenheden
en dringende knelpunten.a. Onduidelijk is in welke procedure aan de orde kan worden gesteld of
een bepaald gebied als beschermd had moeten worden aangewezen. Uit een oogpunt
van proceseconomie ligt het voor de hand deze vraag uitsluitend in het kader
van artikel 10a van de Natuurbeschermingwet 1998 (NB-wet 1998) toe te laten
en vervolgens uit te gaan van de formele rechtskracht van het in dat kader
genomen besluit. Hiertoe zou artikel 10a aangevuld kunnen worden met een actio
popularis voor de vaststelling van een gebied als beschermd gebied, waarbij
dan tevens wordt bepaald dat die procedure bij uitsluiting van andere procedures
moet worden gevolgd. Wel dient daarbij uiteraard een voorziening te worden
getroffen voor de situatie dat een besluit nog niet onherroepelijk is geworden.
Een verdere uitbouw van artikel 12 kan daartoe uitkomst bieden, namelijk door
dat artikel niet alleen te laten zien op de voorbereiding van een besluit
tot aanwijzing van een beschermd gebied, maar ook op het toepasselijke regime
zolang een besluit omtrent de al dan niet beschermwaardigheid van een gebied
nog niet onherroepelijk is geworden. Aanvulling met de actio popularis in
plaats van toepassing van het begrip belanghebbende heeft het volgende voordeel.
Indien de onder punt 1c bepleite implementatie in bijzondere wetten wordt
gevolgd, voorkomt de voorziening van een actio popularis dat er, al naar gelang
van de betrokken bijzondere wet, uiteenlopende interpretaties van het begrip
belanghebbende worden gebezigd.b. De structuur van artikel 19d lijkt op die van artikel 16 (beschermde
natuurmonumenten) maar de praktische werking is heel anders omdat artikel
19d, eerste lid, een zelfstandige beschikkingsprocedure impliceert (als vangnet)
voor al die gevallen waarin niet bij procedures op grond van andere wetgeving
kan worden aangeknoopt. Het verdient de voorkeur dit aanvullend karakter beter
in de wettekst tot uitdrukking te laten komen door de hoofdregel dat wordt
aangeknoopt bij bestaande procedures duidelijk voorop te zetten. Voorts zou
scherper moeten worden geformuleerd in welke gevallen en in hoeverre er ruimte
bestaat voor toepassing van de vangnetbepaling. Daarbij speelt ook de eerder
aan de orde gestelde coördinatieproblematiek een rol, in het bijzonder
de vraag of de vangnetbepaling nu wel of niet van toepassing is indien in
een voorgaande procedure een deelaspect aan de orde is geweest, maar andere
deelaspecten niet.c. In artikel 19d, derde lid, is de basis neergelegd voor het aanvullende
afwegingskader voor besluitvorming op grond van andere wetten. In de praktijk
kunnen onduidelijkheden ontstaan bij de toepassing van deze bepaling. Bijvoorbeeld
kan de vraag opkomen of het verbod in het eerste lid van toepassing is indien
bij een bestemmingsplan de beoordelingen, zoals vereist in de
artikelen 19e en volgende, hebben plaatsgehad en vervolgens een niet-vergunningplichtige
activiteit wordt verricht. Bovendien speelt hierbij nog de vraag of de voorschriften
van een bestemmingsplan beschouwd moeten worden als de in het derde lid bedoelde
algemeen verbindende voorschriften. Bij een positief antwoord op deze vraag
is de vangnetbepaling in artikel 19d, eerste lid, van toepassing, waardoor
het stelsel van artikel 19d, derde lid, ten aanzien van planologische besluitvorming
wordt doorbroken. Indien zulks niet de bedoeling is – hetgeen de Raad
zich goed zou kunnen voorstellen – verdient het voorstel een passende
verduidelijking.d. Onduidelijk is hoe het aanvullende afwegingskader kan worden toegepast
in die gevallen waarin geen vergunningplicht bestaat maar waarvoor algemene
regels zijn gesteld op grond van artikel 8.40 respectievelijk artikel 8.44
WMB. Geldt artikel 19d, derde lid, omdat het bevoegd gezag ten aanzien van
die inrichtingen nadere eisen kan stellen (met inachtneming van dit wetsvoorstel)
of geldt daarvoor de vangnetregeling van artikel 19d, eerste lid?e. De inbreuk op het specialiteitsbeginsel (artikel 19e, eerste lid, paragraaf 4.4.2
van de memorie van toelichting) kan ernstige gevolgen hebben voor de uitvoerbaarheid
van bijzondere wetgeving waarin reeds een complex van belangen is afgewogen,
zoals het voorstel van Wet ammoniak en veehouderij1
in samenhang met de komende Reconstructiewet concentratiegebieden. Teneinde
reconstructie als structureel verbeterende milieu- en diergezondheidsmaatregel
mogelijk te maken, is in dat wetsvoorstel de bescherming op vergunningsniveau
tegen ammoniakemissies beperkt tot «kwetsbare gebieden» en binnen
een cirkel van 500 meter daaromheen. Voor het overige zullen algemene emissieregels
op grond van een algemene maatregel van bestuur op grond van de WMB en planologische
maatregelen en de reconstructie zelf de nodige bescherming moeten bieden.
Daarbij is dus waar het gaat om de eventuele schadelijke gevolgen van ammoniak
van dierenverblijven op natuurlijke habitats, eigenlijk al voorzien in een
regeling, ook voor de externe effecten. Het is de vraag of de knopen welke
in die en in vergelijkbare andere wetgeving zijn doorgehakt de toets aan de
artikelen 19e en volgende kunnen doorstaan.f. De aansluiting op de andere wetten is ook niet volledig op het punt
van de toepassing van bestuursdwang en de handhaving met toepassing van de
Wet op de economische delicten (WED). Er is niet voorzien in uitbreiding van
de grondslag daarvoor in de bijzondere wetten of in een aanvulling daarvan
in dit wetsvoorstel. Artikel 57, eerste lid, dat de minister bevoegd verklaart
voor de gevallen waarin geen ander bestuursorgaan tot toepassing van bestuursdwang
bevoegd is, heeft daardoor een onbedoeld ruime reikwijdte.g. In samenhang met de gewijzigde opzet van de NB-wet 1998 en de daarin
opgenomen nieuwe schadevergoedingsbepaling (artikel 31) zal ook de regeling
van de grondslag voor onteigening in het belang van de natuurbescherming in
artikel 141 van de onteigeningswet moeten worden aangepast.h. In artikel 15a wordt voorzien in de integratie van de bescherming van
eerder aangewezen natuurmonumenten in de instandhoudingsdoelstelling voor
een op grond van artikel 10a aangewezen gebied. De vraag rijst of dat mogelijk
is in gevallen waarin sprake is van strijd tussen de onderscheidende belangen.
In het bijzonder is daarbij de verhouding tot bestaande subsidievoorwaarden
aan de orde. De bepaling moet nader worden bezien op dit aspect.2a. Naar het oordeel van de Raad is het onduidelijk in welke procedure
aan de orde kan komen of een gebied beschermd moet worden. De Raad pleit ervoor
dit uitsluitend aan de orde te laten komen in de Natuurbeschermingswet 1998.
Een ieder zou dan gerechtigd moeten zijn beroep tegen de aanwijzing in te
stellen.De regeling in het wetsvoorstel voor de aanwijzing van vogel- en habitatrichtlijngebieden
is analoog aan die voor de aanwijzing van beschermde natuurmonumenten. In
lijn hiermee is het de exclusieve bevoegdheid van de Minister van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij om vogel- en habitatrichtlijngebieden aan te wijzen.
Dit laat naar mijn oordeel evenwel onverlet de bevoegdheid van andere bestuursorganen
aanvullend (delen van) deze gebieden bijvoorbeeld in het kader
van de Wet op de Ruimtelijke Ordening te bestemmen als natuurgebied. Hiermee
kan de bescherming van kwetsbare natuurgebieden vanuit andere wettelijke kaders
worden versterkt.Ten aanzien van de kring van beroepsgerechtigden wijs ik op artikel 39
van de Natuurbeschermingswet 1998 waarin thans het beroepsrecht tegen aanwijzing
van gebieden als beschermd natuurmonument is beperkt tot belanghebbenden overeenkomstig
de algemene beleidslijn op dit punt, neergelegd in de Algemene wet bestuursrecht.
Met de inwerkingtreding van het wetsvoorstel, eenmaal wet, zal artikel 39
ook gaan gelden voor de aanwijzing van vogel- en habitatrichtlijngebieden.
Het ligt naar mijn oordeel dan ook niet in de rede thans op dit punt een andere
lijn in te slaan.2b. De Raad is van mening dat het aanvullend karakter van de vangnetbepaling
(artikel 19d) van het wetsvoorstel onduidelijk is.Met het wetsvoorstel wordt beoogd dat voorzover voor een plan, project
of andere handeling een vergunning, ontheffing of anderszins toestemming op
grond van andere wetgeving vereist is, daarnaast geen vergunning ex artikel
19d, eerste lid, nodig is. Een dergelijke vergunning is ook niet noodzakelijk
in de gevallen dat de vergunning, ontheffing of toestemming niet (geheel)
conform de habitatrichtlijn is genomen. Ik heb voor deze opzet gekozen om
te voorkomen dat een initiatiefnemer door een niet correcte afweging in een
ander wettelijk kader plots geconfronteerd wordt met het herleven van het
in artikel 19d van het wetsvoorstel neergelegde verbod. Overigens voorziet
het wetsvoorstel in een uitgebreid toezichtarrangement om de correcte toepassing
van de habitattoets in andere wettelijke kaders af te dwingen.In samenhang met het gestelde onder punt 2c is zowel het wetsvoorstel
aangepast als ook zijn in de memorie van toelichting nadere passages opgenomen.2c. De Raad acht de relatie tussen de vangnetbepaling (artikel 19d) van
het wetsvoorstel en de besluitvorming in het kader van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening onduidelijk.Hieromtrent merk ik op dat in de gevallen dat geen besluit in een ander
wettelijk kader voorhanden is waaraan de afweging van artikel 6, derde en
vierde lid, van de habitatrichtlijn kan worden toegepast, de vangnetbepaling
in het wetsvoorstel vergunning eist op grond van de Natuurbeschermingswet
1998. Deze gevallen doen zich voor als voor een activiteit geen besluit is
voorzien of algemene regels gelden. In het door de Raad aangehaalde voorbeeld
betekent dit dat voorzover in het bestemmingsplan algemene regels zijn opgenomen
voor niet-vergunningplichtige activiteiten, voor die activiteiten een vergunning
op grond van de vangnetbepaling vereist is.2d. De Raad wijst erop dat niet duidelijk is of in de gevallen waarvoor
algemene regels zijn gesteld op grond van artikel 8.40 respectievelijk 8.44
van de Wet milieubeheer, een vergunning op grond van artikel 19d, eerste lid,
vereist is.Ook in de door de Raad aangeduide gevallen zal op het in artikel 19d,
eerste lid, neergelegde verbod worden teruggevallen. De reden daarvan is dat
de door de habitatrichtlijn voorgeschreven afweging voor plannen, projecten
en andere handelingen met significante gevolgen moet worden gemaakt voordat
een besluit wordt genomen dat strekt tot het uitvoeren van deze plannen, projecten
en andere handelingen. Deze afweging inclusief de passende beoordeling kan
daarom niet worden gekoppeld aan de nadere eisen die het bevoegd gezag in
een voorkomend geval stelt aan inrichtingen, waarvan de oprichting of wijziging
immers reeds bij algemene regels is toegestaan.In deze gevallen moet het in artikel 19d, eerste lid, neergelegde verbod
om deze plannen en projecten zonder vergunning uit te voeren uitkomst bieden.
De habitatafweging vindt dan plaats in het kader van de te verlenen vergunning
op grond van de Natuurbeschermingswet 1998. Teneinde elke onduidelijkheid
hieromtrent weg te nemen is de memorie van toelichting op dit punt verder
aangevuld. 2e. De Raad spreekt zijn zorg uit over de uitvoerbaarheid van bijzondere
wetgeving, waarin reeds een complex van belangen is afgewogen zoals het voorstel
van Wet ammoniak en veehouderij in relatie tot de door de habitatrichtlijn
vereiste afweging.Ik deel de zorg van de Raad of de aan bijzondere wetgeving ten grondslag
liggende beleidskeuzes in alle gevallen de door de habitatrichtlijn voorgeschreven
toets kunnen doorstaan. Om deze problematiek te ondervangen staan feitelijk
twee wegen open. De eerste is het introduceren van een op de habitatrichtlijn
toegesneden vergunningenstelsel in de Natuurbeschermingswet 1998 naast de
besluitvormingskaders in bijzondere wetgeving. In dat geval is voor het realiseren
van plannen, projecten en andere handelingen in of in de nabijheid van richtlijngebieden
naast de toestemming op grond van bijzondere wetgeving tevens een vergunning
op grond van de Natuurbeschermingswet 1998 met de daaraan gekoppelde habitatafweging
noodzakelijk. Deze stapeling van besluitvormingsprocedures is evenwel ongewenst.
Daarom is in dit wetsvoorstel voor de tweede optie gekozen, die eruit bestaat
dat de Natuurbeschermingswet 1998 verplicht dat terzake van besluiten op grond
van andere wetten de habitatafweging wordt gemaakt. In de gevallen waarop
het voorstel van Wet ammoniak en veehouderij ziet, dient deze afweging plaats
te vinden in het kader van de te verlenen milieuvergunning zoals ook bij de
behandeling van het voorstel van wet in de Tweede Kamer aan de orde gesteld.Deze algemene aanpak in het wetsvoorstel, waarbij aansluiting wordt gezocht
bij besluitvorming in andere wetten, vereist ook dat inbreuk moet kunnen worden
gemaakt op wettelijke toetsingskaders, die zich tegen de habitatafweging verzetten.
In artikel 19e van het wetsvoorstel is hiertoe een voorziening opgenomen.
Het betrokken bestuursorgaan zal zich in die gevallen ook moeten vergewissen
van het in de artikelen 19f, 19g en 19h neergelegde toetsingskader. Bij de
introductie van het wetsvoorstel in de bestuurspraktijk zal ik hiervoor bij
de betrokken bestuursorganen extra aandacht vragen.2f. De Raad oordeelt dat het wetsvoorstel niet volledig is op het punt
van de bestuursdwang en de handhaving.Hierover merk ik op dat het wettelijk stelsel, dat aansluiting zoekt bij
besluitvorming in andere kaders, ertoe leidt dat ook de handhaving volgens
de regels van die andere wettelijke kaders dient te geschieden. Een uitbreiding
van de grondslag tot handhavend optreden in bijzondere wetten is daarmee niet
noodzakelijk. Dit is anders voor de handhaving van in het wetsvoorstel voorziene
besluiten zoals de vergunning op grond van artikel 19d en de aanschrijving
op grond van artikel 19c. Voor het toepassen van bestuursdwang terzake van
deze besluiten voorziet artikel 57 in een aanvullende grondslag. De Raad stelt
terecht dat de algemene redactie van dit artikel leidt tot een onbedoeld ruime
reikwijdte. Artikel 57 is in het wetsvoorstel daarom aangepast, waarbij tevens
is voorzien in een aanvullende bestuursdwangbevoegdheid voor andere ministers.2g. De Raad is van mening dat ook de regeling voor de grondslag voor onteigening
in het belang van de natuurbescherming in de onteigeningswet aanpassing behoeft.Artikel 141 van de onteigeningswet bepaalt dat bij wet onteigening kan
plaatsvinden in het belang van de natuurbescherming. Ik stel vast dat onder
deze onteigeningstitel van artikel 141 van de onteigeningswet de onteigening
bij wet in het belang van de instandhouding van een vogel- of habitatrichtlijngebied
kan worden begrepen.2h. De Raad vraagt zich af of de integratie van de bescherming van in
een vogel- of habitatrichtlijngebied gelegen natuurmonument in alle gevallen
mogelijk is.Ik merk op dat niet volledig uitgesloten is dat in een beperkt aantal
gevallen de waarden van het richtlijngebied en die van het inliggende beschermde
natuurmonument een tegengesteld beheer verlangen. In die gevallen is het uitgangspunt
dat de instandhoudingsdoelstellingen van het vogel- of habitatrichtlijngebied
prevaleren boven de daarmee strijdige natuurdoelstellingen van het beschermde
natuurmonument. Het wetsvoorstel biedt instrumenten het aanwijzingsbesluit
en het beheer van het richtlijngebied met dit vertrekpunt in overeenstemming
te brengen. Gewezen wordt op onder meer het voorgestelde artikel 15, derde
lid, op grond waarvan een aanwijzingsbesluit gewijzigd kan worden.3. De implementatie op zichzelf beschouwdIngevolge artikel 19a, derde lid, onderdeel a, behoort mede tot de inhoud
van een beheersplan:een beschrijving van de beoogde resultaten met het oog op het behoud of
herstel van natuurlijke habitats en populaties van wilde dier- en plantensoorten
in een gunstige staat van instandhouding in het aangewezen gebied mede in
samenhang met het bestaande gebruik in dat gebied.Uit de inbedding van deze bepaling in het stelsel kan worden afgeleid
dat bestaand gebruik in een aangewezen gebied zal worden gerespecteerd. Alle
plannen of projecten die voorzien in continuering van bestaand gebruik en
die worden verricht overeenkomstig het mede in samenhang met dat gebruik vastgestelde
beheersplan, zijn ingevolge artikel 19d, tweede lid, vrijgesteld van het verbod
van artikel 19d, eerste lid, en van de beoordelingskaders bedoeld in de artikelen
19e en verder.Die aansluiting op een bestaande beheerssituatie kan onder omstandigheden
op gespannen voet komen te staan met artikel 6, tweede lid, van de Habitatrichtlijn,
dat bepaalt dat – kort gezegd – passende maatregelen moeten worden
genomen ter handhaving van de kwaliteit en ter voorkoming van storende factoren.
Artikel 6, eerste en tweede lid, van de Habitatrichtlijn gaat uit van permanent
toezicht en noodzaakt tot ingrijpen indien kwalificerende verslechteringen
optreden. Eerbiediging van rechten is daarbij niet zonder meer een gegeven.
Weliswaar wordt dit (uiteindelijk) in de memorie van toelichting onderkend
(paragraaf 4.2.3.3, bladzijde 33, voorlaatste alinea), maar het komt
in het voorstel zelf niet tot uitdrukking.Een en ander kan ook op gespannen voet staan met de IPPC-richtlijn, die
in artikel 5 expliciet voorziet in de noodzaak van permanente toetsing –
en zo nodig aanpassing – van bestaande vergunningen.De Raad adviseert de genoemde bepalingen in overeenstemming met de richtlijn
te brengen.3. De Raad is van mening dat het wetsvoorstel met betrekking tot het bestaand
gebruik op gespannen voet staat met de habitatrichtlijn.De regeling van het bestaand gebruik in het wetsvoorstel is in lijn is
met de brief die ik op 1 februari 2000 aan de Tweede Kamer (Kamerstukken II
1999/2000, 26 800 XIV, nr. 86) over dit onderwerp heb gezonden.
Deze lijn houdt in dat bestaand gebruik in principe kan worden voortgezet.
Een en ander komt echter anders te liggen indien op enig moment mocht blijken
dat in een richtlijngebied toch een vorm van gebruik bestaat die significante
gevolgen heeft voor de waarden, waarvoor het gebied is aangewezen. Nederland
is dan gehouden conform het gestelde in artikel 6, eerste en tweede lid, van
de habitatrichtlijn maatregelen te nemen. Het wetsvoorstel biedt hiervoor
in de artikelen 19a, 19b en 21 instrumenten om een verslechtering van het
richtlijngebied te keren. Ten aanzien van de door de Raad geuite vrees dat
bestaand gebruik met mogelijk significante gevolgen onder het beheersplan
wordt gebracht en daarmee buiten het bereik van de habitattoets valt, merk
ik op dat het wetsvoorstel in de sfeer van het toezicht mogelijkheden biedt
dergelijk gebruik van het beheersplan in strijd met de door mij in de memorie
van toelichting uitgezette lijn te redresseren. Ik wijs in dit verband op
de voorgestelde wijziging van artikel 45, eerste lid. Op grond van deze bepaling
kan terzake van een beheersplan een aanwijzing worden gegeven.4. De verplichtingen inzake de bescherming, zoals neergelegd in artikel
6, derde en vierde lid, van de Habitatrichtlijn, zijn vrijwel letterlijk opgenomen
in de voorgestelde artikelen 19f, 19g en 19h. Daarmee wordt tegemoetgekomen
aan een belangrijk deel van de kritiek die de Europese Commissie in oktober
2000 formuleerde bij de aanvang van de inbreukprocedure. Maar evenals de richtlijn
zelf geven de voorgestelde bepalingen niet aan op welk niveau van overheidsbestuur
moet worden bepaald welk beschermingsregime dient te gelden voor elk afzonderlijk
aangewezen gebied. Dat betekent dat de feitelijke inhoud van het begrip bescherming
pas gestalte krijgt als bescherming concreet aan de orde komt. Ook het antwoord
op de vraag welk overheidsorgaan daarmee zal zijn belast komt pas dan aan
de orde. Een en ander betekent dat de concretisering van begrippen als«passende
beoordeling» en «significant gevolg» wordt overgelaten aan
de praktijk van bestuur en rechtspraak. Meer duidelijkheid op deze punten
zou kunnen worden verkregen indien voor elk aangewezen gebied een beheersplan
zou worden vastgesteld met daarin het voor dat gebied vastgestelde beschermingsregime,
zodat duidelijk zou zijn wat wel en niet mogelijk is in het betrokken gebied.
Van deze opzet is blijkens de memorie van toelichting (paragraaf 4.3.)
afgezien vanwege te verwachten hoge bestuurslasten en omdat de beheersplannen
voor vaststelling gereed zouden moeten zijn op het tijdstip van inwerkingtreding
van de wet.Gegeven de noodzaak om snel met een wettelijke regeling te komen is deze
redengeving niet onaanvaardbaar – maar bij het opzetten van de door
de Raad aanbevolen structurele wetgeving verdient deze variant opnieuw te
worden overwogen.Verder verdient het aanbeveling om reeds nu ten minste in de toelichting
tot enige nadere verduidelijking te komen, speciaal waar het betreft de inhoud
van de kwalificatie «significant». Een limitatieve lijst van activiteiten
die te beschouwen zijn als activiteiten met significante gevolgen is niet
denkbaar, omdat de significantie van een bepaalde handeling in sterke mate
afhankelijk is van de te beschermen waarden van het gebied zoals omschreven
in de instandhoudingsdoelstelling.Dat wil echter niet zeggen dat enige verduidelijking in algemene zin bij
voorbaat uitgesloten is. De instandhoudingsdoelstellingen laten zich vermoedelijk
wel verdelen in een aantal voorname categorieën; voor elk van die categorieën
valt mogelijkerwijze aan te geven welke activiteit in elk geval als significant
moet worden beschouwd, respectievelijk in elk geval als niet-significant.
Door een dergelijke indicatieve benadering1 zou
althans enige helderheid worden gebracht in een gebied dat in de huidige opzet
uitmunt door duisternis. Een aanpak min of meer naar analogie van het Besluit
Milieu-effectrapportage verdient overweging.4. De Raad vraagt meer duidelijkheid voor de bestuurspraktijk en pleit
voor een indicatieve lijst van activiteiten en besluiten waarvoor het afwegingskader
uit het wetsvoorstel gaat gelden.Ik moge kortheidshalve verwijzen naar hetgeen ik onder 1b. over dit onderwerp
naar voren heb gebracht.5. Overige opmerkingenDe totstandkoming van een beheersplan heeft verstrekkende gevolgen voor
de eigenaren en gebruikers van het desbetreffende gebied. Deze vloeien uiteraard
voor een belangrijk deel reeds voort uit de richtlijnen en kunnen derhalve
niet als een verrassing worden gezien. Het begrip gebruiker is in artikel
1 gedefinieerd als degene, die anders dan als eigenaar een onroerende zaak
in gebruik heeft. Deze definitie is zeer vaag. De bedoeling lijkt te zijn
dat het gaat om degene die anders dan als eigenaar een gebied bestendig in
beheer of gebruik heeft (bijvoorbeeld als pachter, huurder, economisch eigenaar,
jager etc.). Het is de vraag of deze definitie in het kader van het voorgestelde
stelsel en de daaraan verbonden rechtsgevolgen voldoende nauwkeurig is. Het
gaat dan bijvoorbeeld om het opleggen van verplichtingen aan gebruikers in
een beheersplan en om de vraag of met alle gebruikers overeenkomstig artikel
19a, eerste lid, overleg is gepleegd bij de totstandkoming van een beheersplan.De Raad adviseert het gehanteerde begrip gebruiker exacter te omschrijven.
Wellicht kan worden teruggevallen op de definitie in artikel 1, aanhef en
onder d, van de nog geldende Natuurbeschermingswet (gebruik op basis van een
rechtsverhouding). Overigens is de Raad, anders dan de memorie van toelichting
op bladzijde 28, van mening dat het met de betrokken eigenaren en gebruikers
te voeren overleg afzonderlijk, dus niet in het kader van de voorbereidingsprocedure
van afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht dient plaats te vinden.
Die procedure leent zich niet goed voor overleg met belanghebbenden aan wie
beheersverplichtingen zullen worden opgelegd. 5. De Raad adviseert het begrip gebruiker in de Natuurbeschermingswet
1998 exacter te omschrijven door terug te vallen op de formulering in de vigerende
Natuurbeschermingswet.Ik merk op dat met de formulering van het begrip gebruiker in de Natuurbeschermingswet
1998 niet is beoogd een andere reikwijdte aan het begrip te geven dan deze
in de vigerende Natuurbeschermingswet heeft. Ik ben met de Raad van oordeel
dat de formulering in laatstgenoemde wet scherper is geformuleerd, hetgeen
wenselijk is gelet op de verplichtingen die het wetsvoorstel oplegt aan gebruikers.
Artikel 1, onderdeel e, wordt in de door de Raad geadviseerde zin gewijzigd.6. In de artikelen 19e en 19f wordt verwezen naar een besluit als bedoeld
in artikel 19d, eerste of derde lid. Het eerste lid van artikel 19d bevat
echter geen besluit maar een algemeen verbod om zonder vergunning of in strijd
met aan een vergunning verbonden voorschriften plannen, projecten of andere
handelingen te realiseren. De Raad adviseert deze verwijzingen te preciseren.6. De Raad wijst er terecht op dat de verwijzingen in de artikelen 19e
en 19f van het wetsvoorstel naar een besluit in artikel 19d niet geheel correct
zijn. In het wetsvoorstel zijn deze verwijzingen daarom gepreciseerd.7. Ingevolge artikel 39a kan een belanghebbende geen beroep instellen
tegen een besluit inzake een verklaring van geen bezwaar. Het verdient aanbeveling
dat naar analogie van artikel 55 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening het
besluit waarvoor de verklaring is gegeven en de verklaring zelf als één
appellabel besluit worden aangemerkt.7. De Raad pleit ervoor het besluit waarvoor een verklaring van geen bezwaar
is gegeven en de verklaring als één appellabel besluit aan te
merken.Uit een oogpunt van proceseconomie is in artikel 39a van het wetsvoorstel
bepaald dat een belanghebbende geen beroep kan instellen tegen een verklaring
van geen bezwaar. Dit artikel is analoog aan artikel 20.2 van de Wet milieubeheer.
Dit laatste artikel maakt onderdeel uit van de regeling in artikel 8.39a en
volgende van de Wet milieubeheer waarbij de vergunning ingevolge artikel 16
van de Natuurbeschermingswet 1998 opgaat in de milieuvergunning. Aangezien
deze regeling in meer opzichten model heeft gestaan voor het wetsvoorstel
meen ik dat het de voorkeur heeft vast te houden aan de in het wetsvoorstel
neergelegde regeling.8. De overtreding van de zorgplichtbepaling in artikel 19l zal strafbaar
zijn op grond van de WED (artikel II). In de memorie van toelichting ware
aan te geven waarom wordt afgeweken van de lijn die bij de zorgplichtbepalingen
in artikel 2, tweede lid, van de Flora- en faunawet en artikel 1.1a WMB is
gevolgd.8. Naar aanleiding van het advies van de Raad heb ik in de memorie van
toelichting onder verwijzing naar de nota Met recht verantwoordelijk (Kamerstukken
II 2000–2001, 27 664, nr. 2) nader uiteengezet waarom de zorgplichtbepaling
in het wetsvoorstel onder de Wet economische delicten is gebracht.9. In de toelichting (algemeen deel, paragraaf 4.1.2) wordt gesteld
dat uit de jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad
van State (IJburg, Texel) blijkt dat artikel 6, tweede, derde en vierde lid,
van de Habitatrichtlijn rechtstreekse werking heeft. Dat heeft de Afdeling
in die bedoelde uitspraak echter niet beslist. In de aangehaalde zaak Texel
is rechtstreekse werking erkend van artikel 6, tweede lid, voorzover het de
in die bepaling vervatte grenzen van de beoordelingsvrijheid betreft. Over
een eventuele rechtstreekse werking van het derde en vierde lid heeft de Afdeling
zich tot nu toe niet uitgesproken.9. In de memorie van toelichting is de besproken jurisprudentie van de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad in de door de Raad aangegeven zin
genuanceerd. Voorts meen ik van de gelegenheid gebruik te kunnen maken om in het wetsvoorstel
ten aanzien van de artikelen 19 en 75 van de Flora- en faunawet wijzigingen
voor te stellen, welke niet zijn opgenomen in het aan de Raad van State toegezonden
wetsvoorstel.In artikel 19 van de Flora- en faunawet is de mogelijkheid geopend om
een bepaalde plaats als beschermde leefomgeving aan te wijzen voor beschermde
inheemse planten- of diersoorten. Hiervoor geldt dan een specifiek op deze
plaats toegesneden beschermingsregime. Met het thans voorgestelde 19, derde
lid, wordt beoogd de stapeling van dit regime met dat uit de Natuurbeschermingswet
1998 te voorkomen voorzover het dezelfde planten- of diersoorten betreft als
die waarop de bescherming van het aangewezen gebied betrekking heeft.Ten aanzien van artikel 75 van de Flora- en faunawet merk ik het volgende
op. Op grond van dit artikel kan van de in deze wet opgenomen verbodsbepalingen
onder bepaalde, aan artikel 16 van de habitatrichtlijn ontleende, voorwaarden
vrijstelling en ontheffing worden verleend. In de habitatrichtlijn geldt deze
clausulering voor de op Bijlage IV van de habitatrichtlijn voorkomende planten-
en diersoorten en alle in artikel 1 van de vogelrichtlijn genoemde vogels.
Als gevolg van de aan de Flora- en faunawet ten grondslag liggende systematiek
hebben deze strenge voorwaarden betrekking op thans alle beschermde dier-
en plantensoorten, waaronder algemeen in Nederland voorkomende soorten. Deze
voorwaarden krijgen daarmee een onbedoeld grotere reikwijdte. Met de voorgestelde
aanpassing wordt artikel 75 op dit punt gerepareerd.Tenslotte zijn in het wetsvoorstel kleine correcties en tekstwijzigingen
van ondergeschikte aard aangebracht.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,G. H. FaberXNoot1Kamerstukken II 2001/02, 27 835, nrs. 1–2.XNoot1Daarbij ware tevens aan te knopen bij de brochure van de Commissie inzake
artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn (Europese Commissie: Beheer
van Natura 2000-gebieden, Luxemburg 2000). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28171-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl