Wetboek van Strafvordering; wijziging ivm verlengingsprocedure van voorlopige hechtenis; Nota naar aanleiding van het nader verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24219, nr. 12

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

11-06-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24219 nr. 12

05-06-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. AlgemeenII. Artikelen Artikel 65aArtikel 75Artikel 277aArtikel 406Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24219Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 219Wijziging van het Wetboek van Strafvordering in verband met de verlengingsprocedure
voorlopige hechtenis en de termijn van de uitspraak van het vonnis van de
alleenrechtsprekende rechternr. 12NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET NADER VERSLAGOntvangen 5 juni 1997 I. AlgemeenVoor de brede steun die de leden van de fracties in het Nader verslag
voor het opnemen van de mogelijkheid van reparatie van termijnverloop hebben
uitgesproken, zeg ik u graag dank.De leden van de PvdA-fractie vinden het wenselijk dat de nieuwe regeling
wordt geëvalueerd, vooral ook met het oog op invrijheidstelling wegens
termijnverloop van verdachten van strafbare feiten met een lagere strafbedreiging.
Ik heb het college van procureurs-generaal verzocht de informatie te verzamelen
die benodigd is voor het opstellen van een dergelijke evaluatie. Gelet op
het geringe aantal zaken dat zich naar verwachting zal voordoen en de omstandigheid
dat een dergelijke verzameling niet met behulp van de geautomatiseerde systemen
kan worden uitgevoerd, omdat deze geen gegevens bevatten over de gronden voor
beëindiging van de voorlopige hechtenis, moet voor een verantwoord overzicht
een ruime periode worden genomen: drie jaar na de inwerkingtreding van de
onderhavige regeling.De leden van de PvdA-fractie vragen of een verdachte die in hoger beroep
tot een aanzienlijke vrijheidsstraf is veroordeeld en die zich tevoren niet
in voorlopige hechtenis bevond, niet aanstonds met een bevel tot gevangenneming
alsnog in voorlopige hechtenis kan worden genomen. Deze zelfde vraag wordt
aan de orde gesteld door leden van de fracties van de VVD en D66. Deze laatste
leden vragen bovendien om een wetswijziging die buiten twijfel stelt dat in
dergelijke omstandigheden een bevel tot voorlopige hechtenis kan worden gegeven.
In aansluiting hierop beantwoord ik de vragen van de leden van de fractie
van D66 over artikel 75.Zoals ik reeds in mijn antwoord op de vragen van het Tweede Kamerlid,
Dittrich, heb aangegeven is er nog geen sprake van vaste jurisprudentie over
de vraag of het gerechtshof een bevel tot gevangenneming kan geven in de hiervoor
beschreven situatie. Naar mijn oordeel is het bestaande wettelijk kader toereikend
om bij de beoordeling van de vordering tot gevangenneming rekening te houden
met nieuwe omstandigheden, zoals aanwijzingen voor vluchtgevaar. Nu deze bepalingen geen direct aanwijsbare lacune vertonen, handhaaf ik mijn voorkeur
om verdere jurisprudentie terzake af te wachten, vooraleer op basis van twee
tegengestelde uitspraken van gerechtshoven thans wetswijziging te bevorderen.De leden van de CDA-fractie vragen naar een vergelijking tussen de voorstellen
over de reparatie van termijnverloop die waren opgenomen in het wetsvoorstel
19 774 en het onderhavige.Bij nota van wijziging is in 1989 voorgesteld een nieuw artikel 67b in
te voegen, dat kort samengevat inhield dat de officier van justitie een vordering
tot verlenging van een bevel tot voorlopige hechtenis kon indienen nadat de
geldigheid van dat bevel ten gevolge van een verzuim van de officier van justitie
was verstreken. De vordering moest binnen veertien dagen na het verstrijken
van het bevel bij de rechtbank worden ingediend en kon bij aanwezigheid van
de voorwaarden voor toepassing van voorlopige hechtenis en in geval van een
misdrijf dat met acht jaar gevangenisstraf of meer is bedreigd, door de rechtbank
worden toegewezen (Tweede Kamer, 1988–1989, 19 774, nr. 7). Op
verzoek van de Vaste commissie voor justitie (bij brief van 31 mei 1989) heeft
mijn toenmalige ambtsvoorganger over deze nota van wijziging advies ingewonnen
van de Commissie Herijking van het Wetboek van Strafvordering (Cie Moons).
Deze commissie adviseerde in januari 1991 afwijzend ten aanzien van dit onderdeel
van de voorgenomen wijziging, welk advies vervolgens door mijn ambtsvoorganger
in het kader van de verdere parlementaire behandeling van het wetsvoorstel
19 774 is overgenomen. De afwijzing van het voorstel berustte in eerste instantie
voornamelijk op het controversiële karakter van de voorgestelde wijziging
bezien in het licht van de algemenere problematiek van de gevolgen die aan
vormverzuimen in het strafproces moesten worden verbonden. Bij gelegenheid
van haar rapport Recht in vorm uit 1994 is de commissie Moons nader op dit
onderwerp ingegaan. De argumenten die zij voor haar standpunt heeft aangevoerd,
zijn opgenomen in de toelichting op de nota van wijziging bij het onderhavige
voorstel (blz. 6 en 7). Zij komen op het volgende neer:– indien een bevel tot voorlopige hechtenis is verstreken, kan de
vrijheidsbeneming niet worden voortgezet, omdat de titel daarvoor ontbreekt.
Het bevel tot voorlopige hechtenis dat is geëxpireerd, kan evenmin worden
verlengd omdat het niet meer bestaat;– het voorstel is in strijd met de ratio van de regeling van de
voorlopige hechtenis, die een uiterst zorgvuldige toepassing van dit dwangmiddel
vergt. Het mogelijk maken van reparatie van verzuim door het openbaar ministerie
stimuleert dergelijke toepassing niet en komt tegemoet aan gebrek aan diligentie;– praktische problemen ontstaan op het moment dat de termijn van
veertien dagen dreigt te verstrijken.Bij de heroverweging van de wenselijkheid om toch een regeling voor het
probleem van vormverzuim te treffen, heb ik voor een andere modaliteit gekozen,
omdat ik vooral het eerste argument van de commissie Moons overtuigend acht.
Een geëxpireerd bevel kan niet verlengd worden, terwijl het evenmin een
rechtsgeldige titel verschaft voor het voortduren van detentie, zeker niet
voor een termijn van veertien dagen. In de concrete zaken die aanleiding vormden
voor het overwegen van mijn standpunt bleek dat het termijnverloop zich reeds
had voorgedaan, zonder dat men zich dat had gerealiseerd. Men verkeerde b.v.
in de veronderstelling dat de inverzekeringstelling van de verdachte was verlengd,
terwijl dat niet het geval was, waardoor de termijn eerder was geëindigd.
Het lijkt mij daarom zinvol uit te gaan van het tijdstip dat het termijnverloop
aan het openbaar ministerie bekend wordt. Op dat moment moet de officier van
justitie besluiten of hij de vordering tot reparatie indient dan wel zich
neerlegt bij de vrijlating van de verdachte. Volgens geldend recht dient de
verdachte wiens bevel tot vrijheidsbeneming is verlopen, onverwijld
in vrijheid te worden gesteld; aangenomen moet worden dat het termijnverzuim
geredelijk het eerste door de verdediging zal worden opgemerkt en dat de verdachte
uitsluitend belang heeft bij invrijheidstelling. De nieuwe regeling maakt
op die verplichte invrijheidstelling inderdaad een uitzondering. De titel
voor het niet in vrijheid stellen van de verdachte is de aangekondigde voorgeleiding
aan de rechtbank. Binnen 24 uur na het indienen van de vordering moet door
de rechtbank worden beslist. Het spreekt vanzelf dat het openbaar ministerie
gehouden is de vordering ten spoedigste na het bekend worden van het termijnverloop
in te dienen. Niet valt in te zien waarom een dergelijke regeling strijd zou
opleveren met het EVRM; de voorgeleiding aan de rechter geschiedt immers «promptly».
Ook in de maximale duur van de detentie komt geen verandering. De regeling
beoogt evenmin verandering te brengen in de gronden die aanleiding zijn voor
het verlenen van een bevel tot voorlopige hechtenis; wel is het aantal gevallen
waarin de vordering ex artikel 65a kan worden gediend beperkt tot de zeer
ernstige misdrijven. Ik verwacht daarbij geen bijzondere problemen, zoals
gevreesd door de leden van de CDA-fractie.Voor de beantwoording van de vraag van de leden van de CDA-fractie naar
de organisatorische en personele verbeteringen binnen het openbaar ministerie
verwijs ik naar het landelijk OM-jaarplan 1997, waarin wordt aangegeven welke
beleidsvoornemens en bijbehorende managementafspraken zijn gemaakt.De leden van de VVD-fractie vragen of het aantal gevallen die in aanmerking
komen voor reparatie van termijnverzuim niet moet worden uitgebreid tot delicten
met een strafbedreiging van 5 jaar of meer, vooral teneinde de regeling ook
te kunnen toepassen op verdachten van deelname aan een criminele organisatie.
Ik meen dat het criterium moet worden gehandhaafd op delicten met een strafbedreiging
van acht jaar of meer. In de eerste plaats omdat het gelijk moet blijven met
dat neergelegd in artikel 72, zesde lid. Daarbij werd de bevoegdheid van de
rechter ingevoerd om bij het uitspreken van de nietigheid van de dagvaarding
te bepalen dat het bevel tot voorlopige hechtenis van kracht blijft. Het gaat
hier om het resultaat van de afweging van tegengestelde belangen zoals aangeduid
in de toelichting op de nota van wijziging, waarbij aan geen van de belangen
een absoluut gewicht wordt toegekend. Dat resultaat houdt in dat het gelet
op het maatschappelijk belang niet aanvaardbaar is dat verdachten van zeer
ernstige misdrijven ten gevolge van een verzuim van het openbaar ministerie
in vrijheid zouden moeten worden gesteld. Die afweging valt ten aanzien van
verdachten van minder ernstige strafbare feiten anders uit: dat wil zeggen
daarvoor gelden gebruikelijke gevolgen die aan tekortkomingen of onvolkomenheden
die voor de rekening van het openbaar ministerie komen, worden verbonden.
De voorgestelde afwijking maakt een inbreuk op de rechtspositie van de verdachte
van wie geen medewerking aan de strafrechtelijke procedure behoeft te worden
verwacht, maar die vanuit het oogpunt van rechtszekerheid moet weten binnen
welke kaders bepaalde dwangmiddelen die inbreuk maken op zijn grondrechten,
mogen worden uitgeoefend en welke gevolgen daaraan zijn verbonden. Hiermee
heb ik ook de vraag van de D66-fractie beantwoord, waarin zorg wordt uitgesproken
over extra druk die wordt uitgeoefend met als doel een verlaging van het gestelde
criterium. Mocht niettemin uit de door de leden van de PvdA-fractie verzochte
en door mij toegezegde evaluatie nieuwe feiten blijken, dan zal een nieuwe
afweging moeten plaats vinden.In antwoord op de vraag van de leden van de D66-fractie naar de ontwikkelingen
op het terrein van de parketpolitie, kan ik meedelen dat in alle arrondissementen
inmiddels een keuze is gemaakt voor een bepaalde wijze van inbedding van de
taken van de (voormalige) parketpolitie binnen de politieorganisatie.
Deze keuze wordt thans doorgevoerd. Verder is als hulpmiddel voor de berekening
van de benodigde capaciteit en budget voor de uitvoering van deze taken een
berekeningsmodel opgesteld. Dit model is vervolgens getoetst bij de hoofden
van de parketpolitie en in enkele regio's; gebleken is dat het model goed
bruikbaar is.Voor het landelijk vervoer, dat wil zeggen het vervoer met een arrondissementsgrenzen
overschrijdend karakter, is gelet op de positieve ervaringen die met het experiment
zijn opgedaan, een landelijke dienst in het leven geroepen. De Landelijke
Vervoersdienst is op 1 oktober 1996 van start gegaan en zal geleidelijk worden
uitgebreid. Zij moet in 1998 volledig operationeel zijn.Deze leden vragen voorts naar de ervaringen die zijn opgedaan bij de bezetting
van enkelvoudige kamers. Terecht merken deze leden op dat de beslissingen
van een rechter, die optreedt als enkelvoudige kamer, voor de betrokken justitiabele
ingrijpend kunnen zijn. Dit brengt met zich mee dat de rechters die als enkelvoudige
kamer optreden, moeten beschikken over voldoende kennis en ervaring om deze
beslissingen te nemen. De inzet van deze rechters is een kwestie van interne
werkverdeling binnen de gerechten. Ook overigens hebben mij terzake geen klachten
bereikt.De leden van de D66-fractie vragen naar de maatregelen zoals extra griffiers,
die nodig zijn om de achterstanden in het uitwerken van de processen-verbaal
ongedaan te maken.Uitgaande van een inzendtermijn van respectievelijk drie maanden voor
gedetineerdenzaken en zes maanden voor niet-gedetineerdenzaken moet uit de
cijfers van de onderstaande tabel worden geconstateerd dat er sprake is van
enige achterstand. INVULFORMULIER VRAGEN RESSORTSPARKETTENaantal appél-strafzaken  Totaal
ontvangen van de RechtbankInzendtermijn tot datum ontvangst
is meer dan 3 maandenTijdsverloop tot datum eerste zitting Hof is
meer dan 6 maanden  GedetineerdNiet- gedetineerdGedetineerd>Niet-gedetineerdGedetineerdNiet-gedetineerd1994-1747 5775 15440005242421994-2787 5693 21939468036431995-1827 5514 24436156932831995-278559954974555129253613443001996-171654054824316127228014239841996-28196526020494815029611483647                           3 mnd > betreft: de termijn tot aan datum binnenkomst
op het Ressortsparket 6 mnd > betreft: de termijn tot aan datum eerste
zitting van het Hof          gedetineerden: termijnen worden gemeten
vanaf datum einduitspraak Rechtbank niet-gedetineerden: termijnen
worden gemeten vanaf datum appél                   199x-1 = eerste
half jaar cursief = exclusief ressort 's-Hertogenbosch 199x-2 = tweede
half jaar 3 mnd = 90 dg. 6 mnd = 180 dgIk ben voornemens op korte termijn een werkgroep in het leven te roepen
die de oorzaken van deze achterstanden zal onderzoeken en voorstellen zal
doen om te komen tot verkorting van de inzendtermijnen. De mogelijkheid van
het aantrekken en inzetten van extra griffiers sluit ik niet op voorhand uit.
Ik zal vertegenwoordigers uit de ressortelijke werkgroepen en het parket-generaal
uitnodigen in de werkgroep zitting te nemen. De werkgroep zal mij in het laatste
kwartaal van 1997 terzake rapporteren. In aansluiting hierop beantwoord ik de vraag van de leden van de GPV-fractie
of reeds resultaten bekend zijn van de appelwerkgroep die zich bezighoudt
met een beter afstemming in de strafrechtsketen. Voor de goede orde merk ik
op dat er nog geen sprake is van één algemene landelijke werkgroep.
Wel vindt er binnen alle ressorten periodiek overleg plaats, waarin onder
andere ook het appeltraject en de inzendtermijnen worden besproken. Uit het
voorgaande volgt dat aan deze onderwerpen op deze wijze structureel en permanent
aandacht wordt besteed.Met de leden van de D66-fractie ben ik van oordeel dat in het algemeen
de redenen van schorsing van het onderzoek in het proces-verbaal van de terechtzitting
moeten worden opgenomen. Deze regeling is opgenomen in artikel 277. Artikel
277a bevat een aanvullende striktere regeling voor het geval de rechtbank
in de zaak van een gedetineerde verdachte het onderzoek voor een langere termijn
dan een maand wil schorsen. In dat geval wordt verlangd dat er sprake moet
zijn van klemmende redenen voor verlenging van die termijn en dat die klemmende
redenen in het proces-verbaal worden gerelateerd. In de rechtspraak is vastgesteld
dat bij het niet opnemen van die klemmende redenen in het proces-verbaal,
geen sprake was van een rechtmatige schorsing en rechtmatige verlenging van
de vrijheidsbeneming, waarna de verdachte op vrije voeten werd gesteld. Ik
merk in de eerste plaats op dat de tekst van het artikel tot deze strikte
interpretatie en het inlezen van deze substantiële nietigheid niet dwingt.
De leden van de D66-fractie werpen de vraag op of de nieuwe bepaling van artikel
359a (ingevoegd bij de Wet van 14 september 1995, Stb. 441) dat de bevoegdheid
van de rechtbank om te reageren op geconstateerd vormverzuim, hier uitkomst
kan bieden. Dat is naar mijn oordeel niet het geval: het gaat daarbij om verzuimen
die zijn begaan in voorbereidend onderzoek. De bepaling van artikel 277a is
echter van toepassing als het onderzoek op de terechtzitting reeds is geopend,
al is het dan pro forma. Ook de sancties die de rechter volgens artikel 359a
kan toepassen: strafvermindering, bewijsuitsluiting of niet-ontvankelijkheid
van het OM, komen niet in aanmerking als passende reactie. De thans voorgestelde
redactie laat onverlet dat de redenen voor schorsing in het proces-verbaal
van de terechtzitting moeten worden vermeld, maar relativeert de verplichting
tot het afzonderlijk benoemen van de klemmende redenen, op grond waarvan is
besloten tot een schorsing van langer dan een maand. Ik acht aannemelijk dat
de motivering voor de beslissing tot schorsing veelal samenvalt met de beslissing
over de duur van het te verlenen uitstel, althans deze laatste beslissing
ligt in het verlengde van de eerste. Ik meen dan ook dat door het versoepelen
van de aanvullende motiveringseis op de thans voorgestelde wijze geen reële
schade wordt toegebracht aan de belangen van de verdachte. Het op een andere
wijze redigeren van de bepalingen, zoals deze leden verzoeken, zal niet uitsluiten
dat de rechtbank geconfronteerd met het ontbreken van een aanvullende motivering
andermaal zal besluiten tot het aannemen van een substantiële nietigheid.De leden van de D66-fractie vragen wanneer de termijn voor de vordering
van de reparatie van het termijnverzuim begint te lopen: vanaf het moment
van het verloop of vanaf het moment van de ontdekking. In de tot
nu toe geconstateerde gevallen was het kennelijk zo dat ook de verdediging
het verloop van de termijn niet had opgemerkt. In dergelijke gevallen gaat
de termijn binnen welke de vordering ex artikel 65a ten spoedigste moet worden
ingediend, lopen op het moment dat het OM met het verloop bekend wordt. In
het geval dat de verdediging het termijnverloop bemerkt en invrijheidstelling
verzoekt, gaat de termijn voor het indienen van de reparatievordering ook
lopen op het tijdstip dat het OM met het verzoek om opheffing en het termijnverloop
bekend wordt. Het behandelen van het verzoek tot invrijheidstelling zal dan
gecombineerd worden met de behandeling van de vordering ex artikel 65a. De
termijn voor de beslissing op de vordering door de rechtbank is 24 uur, ook
als de vordering op vrijdagmiddag wordt ingediend. Indien die termijn van
24 uur verstrijkt zonder dat alsnog vrijheidsbeneming door de rechter is bevolen,
kan alleen invrijheidstelling volgen. In de regeling is derhalve reeds voorzien
in het opnemen van een korte beslistermijn voor de rechter.Voor een korte incidentele onderbreking van de voorlopige hechtenis, zoals
het bijwonen van een begrafenis door de verdachte, kan deze zich zowel tot
de rechtbank met een verzoek tot schorsing wenden als tot het hoofd van de
inrichting waarin hij verblijft. In dat laatste geval wordt overleg gepleegd
met het openbaar ministerie dat met het verlenen van het verlof moet instemmen.
Het verlenen van dergelijk verlof van beperkte en korte duur is thans gebaseerd
op artikel 47 van de Beginselenwet gevangeniswezen.In het wetsvoorstel 24 263 (Penitentiaire beginselenwet) is in artikel
26 een algemene mogelijkheid voor het toestaan van verlof aan degenen die
in detentie verblijven (zowel voorlopig gehechten als afgestraften) opgenomen.
Verlof kan – voor zover hier relevant – worden toegestaan wegens
bijzondere persoonlijke omstandigheden. Voorts is een regeling voor het opkomen
tegen een afwijzende beslissing voorzien. De regeling die thans is opgenomen
in de artikelen 80–88 is voornamelijk bedoeld voor gevallen die betrekking
hebben op een schorsing van de voorlopige hechtenis voor langere tijd, veelal
tot aan de behandeling van de zaak op de terechtzitting. De verdachte moet
daarbij voldoen aan specifieke voorwaarden en de schorsing wordt door de rechter
uitgesproken.Over de praktische uitvoering van deze beide regelingen en nadere afstemming
vindt, zoals ik reeds meedeelde in de nota naar aanleiding van het verslag,
overleg plaats tussen het openbaar ministerie en de Dienst Justitiële
Inrichtingen van mijn ministerie. Dit overleg is nog niet afgerond. Ik handhaaf
mijn voorkeur voor het totstandbrengen van een nieuwe regeling voor incidenteel
verlof op basis van de Penitentiaire Beginselenwet die bij uw Kamer in behandeling
is.Voor het opnemen van een wijziging van deze regeling zoals verzocht door
de leden van de D66-fractie, zie ik thans gelet op het voorgaande in het kader
van dit wetsvoorstel geen aanleiding.De leden van de GPV-fractie handhaven hun opvatting dat de behandeling
van de vordering tot verlenging van de voorlopige hechtenis altijd door de
meervoudige kamer dient te geschieden. Ook in het summiere karakter van de
behandeling van een groot deel van deze vorderingen zien zij geen aanleiding
tot het afzien van verdere belasting van de meervoudige kamer. De daarvoor
aangevoerde argumentatie heeft mij evenwel niet overtuigd van de noodzaak
om in alle gevallen, waaronder een aanzienlijk aantal relatief eenvoudige
zaken, met drie rechters te beslissen. II. Artikelen Artikel 65aDe leden van de GPV-fractie vragen naar een nadere afgrenzing van de termijn
binnen welke de vordering ex artikel 65a moet worden ingediend, en in het
verlengde daarvan of er bij invrijheidstelling op grond van termijnverloop
niet altijd de situatie gaat ontstaan dat bij het parket geverifieerd wordt
of het aanleiding ziet voor het indienen van de vordering.Ik ben het graag met deze leden eens dat het wenselijk is om te voorkomen
dat een vordering tot reparatie moet worden ingediend. Zij wijzen erop dat
zich eveneens ongelukkige situaties kunnen voordoen, indien het OM vergeet
de vordering in te dienen of de vordering wegens gebreken niet kan worden
toegewezen. Het is juist dat in dit voorstel slechts een beperkte mogelijkheid
voor reparatie is opgenomen. Het maken van een algemene regeling voor het
herstel van misslagen en verzuimen van het openbaar ministerie, ben ik niet
van plan.Zoals ik hiervoor reeds uiteen heb gezet, ligt het primair voor de hand
dat de verdediging het termijnverloop signaleert. Onaannemelijk is dat zich
in de praktijk lange termijnoverschrijdingen zullen voordoen, terwijl voorts
door het handhaven van de periodieke toetsing ook de aandacht van de rechtbank
gevestigd blijft op het voortduren van de voorlopige hechtenis. Het openen
van de mogelijkheid van reparatie laat de maximale termijn dat iemand in voorlopige
hechtenis mag verblijven onverlet. Ik ben ervan uitgegaan dat de voorlopige
hechtenis alleen mag worden voortgezet ingeval de verdachte nog gedetineerd
is. Het lijkt mij onjuist om betrokkene eerst formeel in vrijheid te stellen
en vervolgens al dan niet aansluitend de vrijheidsbeneming voort te zetten.
De rechtsgrond voor het laten voortduren van de detentie nadat het termijnverloop
aan de officier van justitie bekend is, is de voorgenomen voorgeleiding aan
de rechter. De rechter zal in dergelijke gevallen slechts kunnen vaststellen
dat voor een deel van de voorafgaande vrijheidsbeneming geen geldige titel
aanwezig was. De vordering tot reparatie kan niet zo ver strekken dat zij
de ondergane vrijheidsbeneming, waarvoor achteraf geen rechtsgeldige titel
blijkt te bestaan alsnog legitimeert.Indien de zaak eindigt zonder toepassing van straf of maatregel, kan betrokkene
schadevergoeding op grond van artikel 89 vragen. In geval van een veroordeling
zal de gedetineerde veelal de voorkeur geven aan aftrek van de dagen die in
detentie zijn doorgebracht op het strafrestant boven het verkrijgen van schadevergoeding.
Ik ben er geen voorstander van de mogelijkheid te openen dat in het ontbreken
van een titel voor detentie achteraf wordt voorzien; evenmin kan het bestaande
bevel dat reeds geëxpireerd is, doorlopen. Er is geen sprake van een
mogelijke strijd met artikel 5 EVRM: de detentie is ook «lawful»
indien zij plaatsvindt in afwachting van de voorgeleiding aan de rechter die
binnen 24 uur, dat wil zeggen «promptly» over de rechtmatigheid
van de vrijheidsbeneming (en haar voortzetting) oordeelt.Deze leden bepleiten een uitbreiding van de mogelijkheid tot reparatie
indien na afloop van de bewaring niet tijdig een vordering tot gevangenhouding
is gedaan. Daarbij tekenen zij reeds aan dat in zaken van deze importantie
het uitblijven van een vordering niet gauw zal voorkomen. Ik meen dat juist
in deze eerste fase van de voorlopige hechtenis de uiterste zorgvuldigheid
van het openbaar ministerie ten aanzien van de handhaving en bewaking van
de termijnen mag worden verwacht. Er zijn voorshands geen aanwijzingen dat
deze niet wordt betracht. Een ander punt is nog dat artikel 65, eerste lid,
bepaalt dat de gevangenhouding alleen mag worden bevolen indien de verdachte
zich in bewaring bevindt. Als de termijn voor bewaring is verstreken, is van
bewaring geen sprake meer. Zo ook de Hoge Raad in zijn beschikking
van 10 november 1981, NJ 1982, 45. Ik acht verdere uitbreiding van de vordering
tot reparatie dan ook niet opportuun.Datzelfde geldt ook de mogelijkheid om misslagen of verzuimen van de rechter
met behulp van een vordering van het openbaar ministerie te repareren. Ik
meen dat het niet aan het openbaar ministerie is, anders dan door het aanwenden
van een rechtsmiddel in die gevallen bij de wet voorzien, een oordeel te geven
over de juistheid van een rechterlijke beslissing. Het lijkt mij evenmin gelukkig
dat van de raadkamer een oordeel wordt gevergd over de juistheid van een eerdere
beslissing van de raadkamer – al dan niet enkelvoudig – in dezelfde
rechtbank.De vragen van de leden van de GPV-fractie over de rechter die bevoegd
is op de reparatievordering te beslissen en het tijdstip waarop dit plaats
vindt, plaats ik tegen de achtergrond dat deze leden de voorkeur geven aan
het verlenen van een bevel tot vrijheidsbeneming met terugwerkende kracht.
Het voorgestelde vijfde lid is een logische consequentie van het eerder ingenomen
standpunt dat alleen een nieuwe vordering tot vrijheidsbeneming kan worden
gedaan. Het geeft naar mijn mening voldoende duidelijk aan welke rechter in
welke fase bevoegd is tot het behandelen van de vordering. Ik ben het evenwel
met deze leden eens dat plaatsing van de reparatiemogelijkheid op systematische
gronden na artikel 66 beter is, nu artikel 65 betrekking heeft op het omschrijven
van de bevoegdheid en artikel 66 op de inhoud van het bevel en de duur daarvan.
Ik stel dan ook voor om het voorgestelde artikel 65a te vernummeren tot 66a. Artikel 75De vragen van de leden van de fractie van D66 over de toepassing van de
vordering tot gevangenneming na veroordeling in hoger beroep volgend op een
vrijspraak in eerste aanleg, heb ik hiervoor in het begin van deze nota beantwoord. Artikel 277aDe leden van de GPV-fractie vragen naar de reden waarom is voorgesteld
het derde lid te schrappen. Zoals deze leden zelf reeds aangeven, wordt in
de praktijk ook ingeval van schorsing voor onbepaalde tijd een termijn gesteld.
Het concrete resultaat daarvan is feitelijk veelal een schorsing voor bepaalde
tijd, zij het dat de rechter niet verplicht wordt tot het fixeren van een
bepaalde zittingsdatum. Om reden van proceseconomie verdient de schorsing
van het onderzoek voor bepaalde tijd in de regel de voorkeur. Ik meende aanvankelijk
dat het mogelijk was om in alle gevallen over te gaan tot een schorsing voor
bepaalde tijd, maar het is niet geheel uitgesloten dat zich gevallen voordoen
waarin het lastig is op voorhand reeds een concrete zittingsdatum te bepalen.
Ik stel daarom dit onderdeel te schrappen. Ik merk bovendien op dat in het
wetsvoorstel betreffende de herziening van de regeling van het onderzoek ter
terechtzitting (24 692) dit onderdeel ook is gehandhaafd. Artikel 406De voorgestelde aanvulling van dit artikel met een tweede lid beoogt een
regeling te geven voor de termijn voor het instellen van hoger beroep, indien
de verdachte op de terechtzitting wordt geconfronteerd met een bevel tot gevangenneming
of indien zijn verzoek om opheffing van de gevangenhouding wordt afgewezen.
Volgens geldend recht kan tegen deze uitspraken van de rechtbank slechts tezamen
met de einduitspraak appel worden aangetekend. Dat is bij zaken voor de meervoudige kamer veertien dagen. Doorbreking van deze concentratiegedachte werd
door de leden van de GPV-fractie blijkens het eerder uitgebrachte Verslag
aanvaardbaar geacht. Deze leden vragen zich echter thans af of dit ten aanzien
van de mogelijkheid van appel tegen de afwijzing van het verzoek tot opheffing
van de gevangenhouding gelukkig is, omdat een extra appelmogelijkheid wordt
ingevoerd. Zij spreken de vrees uit dat de verdachte een aparte appelprocedure
krijgt, die hij niet heeft als zijn verzoek voor de aanvang van de terechtzitting
was ingediend en afgewezen. In artikel 87, tweede lid, is als hoofdregel bepaald
dat de verdachte die voor de eerste maal aan de rechtbank schorsing of opheffing
van de voorlopige hechtenis heeft verzocht, van de afwijzing binnen drie dagen
na de betekening van de beslissing van de rechtbank in hoger beroep kan bij
het gerechtshof. Daaruit volgt dat de verdachte slechts een keer kan appelleren
tegen een beslissing, waarbij een verzoek tot opheffing of schorsing van de
voorlopige hechtenis wordt afgewezen. De leden van de GPV-fractie vragen of
het onder de voorgestelde regeling mogelijk is dat degene wiens verzoek reeds
voor de aanvang van het onderzoek ter terechtzitting is afgewezen, andermaal
een beroepsmogelijkheid krijgt als die afwijzing plaats vindt nadat het onderzoek
is geopend. Het is juist dat niet de bedoeling is geweest met de regeling
nieuwe beroepsmogelijkheden te creëren; de toevoeging in artikel 406,
tweede lid, is opgenomen ten behoeve van de verdachte die niet eerder om opheffing
van zijn voorlopige hechtenis heeft verzocht. Voor het overige biedt de bepaling
van artikel 87, tweede lid, een voldoende regeling. De door deze leden opgeworpen
vraag naar een mogelijke discrepantie tussen de bepaling van artikel 71, eerste
lid, en artikel 406, tweede lid, beantwoord ik met verwijzing naar het voorgaande
ontkennend.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24219-12.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl