Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap; Nota n.a.v. het eindverslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23594, nr. 10

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

13-06-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23594-(R1496) nr. 10

01-06-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikelsgewijze opmerkingenArtikel I A. Artikel 3, derde lid.B. Artikel 5, eerste lid.C en D. Artikel 6E, F en G. Artikel 8 en artikel 9, eerste en derde lid.H. Artikel 14Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23594Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 594 (R 1496)Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschapnr. 10NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET EINDVERSLAGOntvangen 1 juni 1995Het stemt tot voldoening dat het voorstel in tweede tranche tot wijziging
van de Rijkswet op het Nederlanderschap ook na de memorie van antwoord door
de leden van de fracties van de PvdA, het CDA en D66 in grote lijn gunstig
is ontvangen. Op de in het eindverslag gemaakt opmerkingen zal hier in het
algemeen en vervolgens artikelsgewijs worden geantwoord. AlgemeenVan de voorgestelde wijziging van de optieregeling, neergelegd in artikel
6 van de Rijkswet, roept het bepaalde in het eerste lid, onder e, vragen op
bij de leden van de fracties van de PvdA, het CDA en D66. In het bijzonder
betreft dat het ontbreken van een inburgeringstoets voor de in dit onderdeel
van het eerste lid bedoelde groep optiegerechtigden. Deze roep omvat die in
Nederland, de Nederlandse Antillen en Aruba legaal verblijvende personen,
die reeds zo lang in dat land toelating en hoofdverblijf hebben, dat zij op
grond van het vreemdelingenbeleid in het algemeen niet meer verwijderbaar
zijn. Zoals ik bij de behandeling van de eerste tranche van de wijziging van
de Rijkswet op het Nederlanderschap (Kamerstukken 23 029 (R 1461)) reeds
heb bericht, ben ik van mening dat het niet het algemeen belang is in Nederland,
de Nederlandse Antillen of Aruba een grote groep permanent verblijvende personen
te hebben die in onze maatschappij ongewild niet dezelfde rechten en plichten
bezitten als de staatsburgers. Artikel 6, eerste lid, onder e, berust in dat
licht op twee uitgangspunten. Enerzijds betreft dit het uitgangspunt dat wie
lange tijd in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba zijn hoofdverbijf
heeft, in het algemeen verondersteld mag worden ingeburgerd te zijn, in het
bijzonder door zich de Nederlandse of eilandstaal eigen gemaakt te hebben.Anderzijds betreft dit het uitgangspunt, dat personen die zo lange tijd
in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba hun hoofdverblijf hebben en
die als een bijzondere groep zijn aan te wijzen, omdat van hen bijvoorbeeld
wegens de gevorderde leeftijd of lichamelijk of geestelijk gebrek, het voldoen
aan het taalvereiste als inburgeringskenmerk om humanitaire redenen niet gevergd
kan worden, het Nederlanderschap niet vanwege dat enkele taalgebrek onthouden
moet worden.De door de leden van bovengenoemde fracties gemaakte opmerkingen bij deze optiemogelijkheid tonen dat in het bijzonder het laten vallen
van het inburgeringsvereiste bij hen op bezwaren stuit. Om die reden heb ik
bij bijgaande nota van wijziging het voorstel inzake artikel 6, eerste lid,
onder e, gewijzigd. Van de vreemdelingen die reeds een lange tijd in Nederland,
de Nederlandse Antillen of Aruba verblijven zullen zij, die dat verblijf vóór
de schoolgerechtigde leeftijd hebben aangevangen en die sindsdien in dat Koninkrijksdeel
toelating en hoofdverblijf hebben, bij het bereik van de meerderjarigheid
een optie voor het Nederlanderschap kunnen uitbrengen. Zij hebben als leerplichtigen
doorgaans lange tijd Nederlands, Antilliaans of Arubaans onderwijs genoten
en kunnen dan ook zonder meer als ingeburgerd worden beschouwd. Aan de kleine
groep personen die aan de gestelde eisen van het nieuw-geformuleerde onderdeel
e. van het eerste lid van artikel 6 voldoen, maar die wegens geestelijke of
lichamelijke handicaps niet aan dat onderwijs hebben kunnen deelnemen, kan
om humanitaire redenen een dergelijke optie niet geweigerd worden. Anderzijds
zal ook aan vreemdelingen, die de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt
en die inmiddels tenminste vijftien jaar toelating en hoofdverblijf in Nederland,
de Nederlandse Antillen of Aruba hebben, het recht worden toegekend voor het
Nederlanderschap te opteren. Deze groep betreft in het bijzonder personen,
die om reden van onvoldoende taalkennis niet eerder konden worden genaturaliseerd
en van wie het verwerven van die kennis vanwege hun gevorderde leeftijd niet
meer gevergd kan worden. Aan hun zal om humanitaire redenen het Nederlanderschap
niet kunnen worden onthouden – zij hebben veelal kinderen en kleinkinderen
die in ons land wonen en de Nederlandse nationaliteit bezitten, redenen waarom
zij besluiten na hun pensioen niet meer naar het land van herkomst te vertrekken
en het Nederlanderschap wensen te verwerven. Het nieuwe onderdeel f. van het
eerste lid van artikel 6 ziet op deze groep van personen. Door deze wijziging
van het oorspronkelijke voorstel van wet meen ik tegemoet te zijn gekomen
aan de wens van de bedoelde leden geen algemeen optierecht te geven aan personen
die tenminste vijftien jaar toelating en hoofdverblijf in Nederland, de Nederlandse
Antillen of Aruba hebben.Deze nieuwe optieregeling voor langdurig hier verblijvende gaat niet meer
uit van een algemeen vermoeden van inburgering door tijdsduur; de verblijfstermijn
van tenminste vijftien jaren heeft in het bij bijgaande nota van wijziging
nieuwe artikel 6, eerste lid, onder f. geen andere betekenis dan de bovengenoemde
vreemdelingenrechtelijke. Om die reden meen ik dan ook geen grond te zien
voor een verlenging van die termijn tot vijfentwintig jaren, zoals door de
leden van de CDA-fractie voorgesteld.De vragen van de leden van de PvdA-fractie geven mij gelegenheid iets
uitvoeriger in te gaan op de naturalisatiepraktijk in de Nederlandse Antillen
en Aruba, in het bijzonder op de daar gehanteerde praktijk met betrekking
tot de taalkennis en taalverwervingsmogelijkheden. De wet eist in artikel
8, eerste lid, onder d, dat de naturalisandus beschikt over een voor het algemeen
maatschappelijk verkeer voldoende kennis van de Nederlandse taal, dan wel –
indien hij in de Nederlandse Antillen of Aruba hoofdverblijf heeft –
de taal die op het eiland van hoofdverbljf naast het Nederlands gangbaar is.
De Nederlandse Antillen kennen als eilandstaal naast het Nederlands op de
benedenwindse eilanden het Papiamento, op de bovenwindse eilanden het Engels.
Aruba kent naast het Nederlands het Papiamento en – op een klein deel
van het eiland – het Engels. In beide Rijksdelen vindt de toetsing van
de taalkennis plaats door middel van een gesprek met de naturalisatieautoriteit.
Voor het bereiken van de benodigde taalkennis wordt de betreffende persoon
in de Nederlandse Antillen doorverwezen naar particuliere opleidingsinstituten,
die deze lessen verzorgen, terwijl hij in Aruba kan deelnemen aan door de
overheid georganiseerde taalcursussen, die voor ieder toegankelijk zijn. De leden van de PvdA-fractie vroegen in hoeverre het vereiste van voldoende
kennis van de Nederlandse taal door de gemeenten getoetst zou kunnen worden
ook voor diegenen die het Nederlanderschap door optie kunnen verkrijgen. Zoals
reeds bij de behandeling van de eerste tranche van wijziging van de Rijkswet
op het Nederlanderschap is uiteengezet, heeft in 1994 een aantal gemeenten
bij wijze van proef gewerkt met een herziene naturalisatieprocedure. Daarbij
hebben de gemeenten een geprononceerde rol gekregen op het terrein van de
publieksvoorlichting en de snelle behandeling van de verzoeken. Deze proef
is een succes gebleken. Landelijke invoering van de herziene procedure per
1 januari 1996 wordt thans overwogen. Tot die landelijke invoering kunnen
gemeenten die dit willen zich vrijwillig bij de herziene procedure aansluiten.
Het vereiste van het in voldoende mate beheersen van de Nederlandse taal zal
binnenkort, na het gereed komen van een door het Studiecentrum voor Volwasseneneducatie
in mijn opdracht ontwikkelde toets, aan de hand van deze toets worden beoordeeld
door de daartoe aangewezen deskundige docenten en niet langer door de gemeenten
zelf. Deze toets is bedoeld als objectieve inburgeringstoets waarin naast
de taalkennis ook enige mate van kennis van de Nederlandse maatschappij en
staatsinrichting wordt beoordeeld. Ik herinner eraan dat ik heb toegezegd
deze toets aan Uw Kamer te zullen voorleggen. De verwachting is dat de toets
medio 1995 beschikbaar komt.Ik moet erop wijzen dat het niet in mijn bedoeling ligt in de procedure
van de verkrijging van het Nederlanderschap door optie een taaltoets op te
nemen. Het karakter van een nationaliteitsoptie ligt in de eenzijdigheid van
de wilsverklaring van de persoon die van mening is aan de voorwaarden voor
verkrijging door optie te voldoen. Die voorwaarden zijn in beginsel van feitelijke
aard. In de aan U voorgestelde optieprocedure wordt van overheidswege gecontroleerd
of de optant aan die voorwaarden voldoet. Met uitzondering van het openbare-orde-criterium
van artikel 6, derde lid, vindt daarbij geen afweging plaats, maar slechts
vaststelling van enige feitelijke gegevens. Invoering van een taaltoets in
de optieprocedure zou die procedure zijn belangrijkste kenmerken: eenzijdig,
snel en goedkoop, doen verliezen. Invoering van een taaltoets in de optieprocedure
is bij aanvaarding van de bij bijgaande nota van wijziging voorgestelde regeling
ook overbodig: daarbij is òf de vereiste taalkennis door het langdurend
verplichte schoolbezoek gegarandeerd òf om humanitaire redenen niet
te vergen.De nieuwe optieprocedure vraagt van de overheid de vaststelling van een
aantal feitelijke gegevens. Om die vaststelling binnen het nieuwe bestuursrecht
een duidelijke plaats te geven, en ook om bij die vaststelling te kunnen aangeven
welke personen naast de optant in de optie betrokken zullen zijn, is een administratiefrechtelijke
bevestiging ingevoerd. Daardoor wijzigt de optie zich naar mijn mening niet
in zodanige mate, dat van een verkapte naturalisatie gesproken zou moeten
worden. Immers, anders dan bij de optie is bij de naturalisatie het karakteristieke
element gelegen in de vaststelling van overheidswege, dat de persoon die om
naturalisatie vraagt niet alleen aan een aantal feitelijke vereisten voldoet,
maar vooral dat hij in zodanige mate in de Nederlandse samenleving is ingeburgerd,
dat naturalisatie verleend kan worden, terwijl er overigens geen bezwaren
van vreemdelingenrechtelijker aard of van openbare orde zijn die zich tegen
de naturalisatie verzetten. Een dergelijke inburgeringsbeoordeling, waaraan
de Kamer gehoord de discussie over de eerste tranche van de wijziging van
de Rijkswet op het Nederlanderschap ten zeerste hecht, brengt een vele grotere
betrokkenheid van de overheid bij de verlening van het Nederlanderschap mee,
dan die bij de nieuwe optieregeling.Het voorstel van de leden van de D66-fractie om in de gevallen van artikel
6 niet meer van een «optie» maar van een «verkorte naturalisatie»
te spreken, wil ik dan ook niet overnemen. De rechtsfilologische opmerkingen van de leden van deze fractie overtuigen mij daarbij niet. De
term «optie» wordt hier niet in een privaatrechtelijk, maar in
een administratiefrechtelijk kader gebruikt. Bovendien is ook in het privaatrecht
een optie geen nauwkeurig omschreven begrip: er zin vormen van privaatrechtelijke
optie die afhankelijk zijn van de medewerking van de wederpartij van de optiegerechtigde.1 Tenslotte wijs ik er in het bijzonder op,
dat ook in de internationale rechtsterminologie, zoals die in het nationaliteitsrecht
van andere landen en in fora als de Raad van Europa wordt gebezigd, onder
optie mede worden verstaan vormen van nationaliteitsverkrijging die vergelijkbaar
zijn met die welke in artikel 6 worden voorgesteld.Bij de leden van de CDA-fractie blijft een voorkeur bestaan om de verblijfstermijn
voor vluchtelingen en staatlozen te houden op 5 jaar. Zij menen dat zulks
niet strijdig is met de Verdragen betreffende de status van staatlozen en
vluchtelingen. Ik meen daarin niet mee te kunnen gaan. Reeds in de memorie
van antwoord heb ik erop gewezen, dat de verdragen van Genève van 28
juli 1951 betreffende de status van vluchtelingen (Trb. 1951, 131) en van
New York van 28 september 1954 betreffende de statut van staatlozen (Trb.
1955, 42) de verplichting bevatten om ernaar te streven de naturalisatie van
staatlozen en vluchtelingen te vergemakkelijken in het bijzonder door de naturalisatie-procedure
te bespoedigen en de tarieven te verminderen. De verdragen schrijven geen
minimale of maximale verblijfstermijn voor. In het licht van het Weense Verdragenverdrag
van 23 mei 1969 (Trb. 1972, 51) kan vergemakkelijken, bespoedigen en verminderen
alleen betekenen: gemakkelijker van de naturalisatievoorwaarden van niet-vluchtelingen
en niet-staatlozen, respectievelijk spoediger dan de naturalisatie-termijnen
gesteld voor niet-vluchtelingen en niet-staatlozen. Wordt de in artikel 8
van de Rijkswet op het Nederlanderschap algemeen gehanteerde termijn van vijf
jaren toelating en hoofdverblijf ook gehanteerd ten aanzien van vluchtelingen
en staatlozen, dan wordt hun naturalisatie niet bespoedigd en worden daarmee
de in de genoemde verdragen neergelegde verdragsverplichtingen in de Nederlandse
wetgeving niet nagekomen.In het wetsvoorstel is gekozen voor een termijn van drie jaar. De keuze
voor deze termijn van drie jaar is – daar wees ik reeds op in de memorie
van antwoord – om redenen van eenvoud en systematiek gemaakt, nu voor
andere bijzondere categorieën van verzoekers, zoals de gehuwden en samenwonenden,
eenzelfde termijn geldt.De leden van de CDA-fractie vroegen om de door mij toegezegde cijfers
met betrekking tot de oud-Nederlanders die als vreemdeling toelating vragen.
Vanwege het feit dat het vreemdelingenadministratiesysteem (VAS) op dit ogenblik
nog niet landelijk operationeel is, kunnen die gegevens thans niet verstrekt
worden. Ook zijn dergelijke gegevens met betrekking tot de Nederlandse Antillen
en Aruba niet voorhanden; op termijn zullen ook deze landen een VAS krijgen.
Ik wil er, ter volledigheid, op wijzen dat in Artikel IV van de Rijkswet tot
wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap, eerste tranche, is voorgesteld
een optierecht in te voeren voor de oud-Nederlanders, die op grond van het
huidige artikel 15, aanhef en onder c, het Nederlanderschap hebben verloren,
terwijl in het onderhavige wetsvoorstel in artikel 26 wordt voorgesteld een
optierecht in te voeren voor oud-nederlanders die als meerderjarigen op grond
van artikel 5 (oud), artikel 7, aanhef en ten eerste of ten derde, van de
Wet van 12 december 1892, of op grond van het huidige artikel 15, aanhef en
onder a, het Nederlanderschap hebben verloren. Deze mogelijkheden van optie
kunnen ook buiten Nederland worden uitgebracht; het vereiste van toelating
tot en hoofdverblijf in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba wordt
op die gevallen niet gesteld. De leden van de VVD-fractie meldden niet geheel overtuigd te zijn van
de noodzaak van de wetswijziging. Gezien de door deze leden gemaakte opmerkingen
ga ik ervan uit, dat die twijfel in het bijzonder de nieuwe regeling van het
optierecht betreft, en meer specifiek de regels betreffende de optiegerechtigden.
Ten aanzien van de andere onderwerpen van dit wetsvoorstel zoals de formalisering
van het optierecht, de regeling van optie en naturalisatie van minderjarigen
en jongvolwassenen, de intrekking van het Nederlanderschap, en het optierecht
voor de in artikel 26 genoemde groep oud-Nederlanders zijn door deze leden
noch in het voorlopig verslag, noch in het eindverslag opmerkingen gemaakt,
die van twijfel aan de noodzaak van een nadere regeling blijk geven.Deze leden zijn van mening dat de uitbreiding van de optiemogelijkheden
zal inhouden dat grote aantallen personen met een dubbele nationaliteit in
Nederland aanwezig zullen zijn. Ik meen echter dat zulks niet het geval zal
zijn. In de memorie van toelichting heb ik aangegeven dat de uitbreiding van
de mogelijkheden van optie voor een belangrijk gedeelte personen betreft,
die thans langs de weg van de naturalisatie het Nederlanderschap verkrijgen.
De groep van personen, die in aanmerking komen voor optie maar niet voldoen
aan de voorwaarden voor naturalisatie, is door de aan deze nota naar aanleiding
van het eindverslag toegevoegde wijziging van artikel 6, eerste lid onder
e, gering in getal geworden. Van deze kleien groep zal bovendien een aantal
personen op grond van het recht van hun oorspronkelijke nationaliteit die
nationaliteit van rechtswege verliezen bij de verkrijging van het Nederlanderschap
door optie.De leden van de D66-fractie vestigden de aandacht op artikel 10 en vroegen
zich af of de hardheidsclausule van dit artikel ook van toepassing is, indien
niet aan de in artikel 6 genoemde voorwaarden voor optie is voldaan? Dat is
niet rechtstreeks het geval. Indien iemand niet voldoet aan de vereiste voorwaarden
om voor het Nederlanderschap te kunnen opteren, dan blijft voor hem of haar
uitsluitend de weg van naturalisatie open. De persoon zal daarbij moeten voldoen
aan de voorwaarden die de artikelen 8 en 9 stellen. Artikel 10 ziet op de
mogelijkheid om in bijzondere gevallen af te wijken van de gewone naturalisatie-voorwaarden
van deze artikelen. Bij de optieregeling is een hardheidsclausule niet mogelijk,
omdat er – afgezien van de toets van artikel 6, derde lid – in
de optieprocedure geen beoordeling van overheidswege plaatsvindt en er dus
ook geen plaats is voor een bijzondere afweging door de overheid als bedoeld
in artikel 10: wie aan de voorgeschreven voorwaarden voor optie voldoet heeft
recht op de verkrijging van het Nederlanderschap, wie er niet aan voldoet
kan een verzoek om naturalisatie indienen en daarbij zo nodig verzoeken om
toepassing van artikel 10.Heeft, zo vroegen de leden van de fractie van D66, de lokale overheid
zonder meer toegang tot de gegevens van de Justitiële Documentatiedienst,
nu zij de verkrijging van het Nederlanderschap door optie dient te bevestigen?
Ter beantwoording van deze vraag wijs ik allereerst erop dat er in de dagelijkse
praktijk op dit punt geen verschil zal bestaan tussen naturalisatie en bevestiging
op de optie. Ook bij de behandeling van naturalisatie-verzoeken zal de burgemeester
informatie uit de justitiële documentatie opvragen, en zo nodig informatie
bij de herkenningsdienst van de politie (dit laatste, omdat het justitiële
documentatiesysteem alleen gegevens bevat van veroordelingen en aanhangige
zaken en niet van bijvoorbeeld lopende onderzoeken die als regel wel bekend
zijn bij de herkenningsdienst). Ten aanzien van opties zal dezelfde lijn worden
gevolgd. De Wet op de Justitiële Documentatie voorziet in een algemene
bevoegdheid van de minister van Justitie om in de door hem te bepalen gevallen
gegevens te verstrekken aan de minister van Justitie. Op grond van deze bepaling
wordt thans aan deze minister informatie verstrekt ten behoeve
van de naturalisatieprocedure. Het ligt in het voornemen van de minister van
Justitie om op korte termijn het Besluit inlichtingen justitiële documentatie
(23 september 1958, Stb. 466) te wijzigen in die zin dat uitdrukkelijk zal
worden opgenomen dat aan de Burgemeesters de bevoegdheid toekomst in verband
met naturalisatie en optie inlichtingen te vragen. Artikelsgewijze opmerkingenBij deze artikelsgewijze opmerkingen zal zowel worden ingegaan op de in
het Eindverslag artikelsgewijs gestelde vragen als op enkele door mij alsnog
noodzakelijk geachte wijzigingen. Artikel I A. Artikel 3, derde lid.Bij amendement is dit voorstel reeds bij de behandeling van de eerste
tranche van wijziging van de Rijkswet (23 029 (R 1461)) betrokken en
door de Tweede Kamer aanvaard. B. Artikel 5, eerste lid.Bij wijziging van de Twaalfde Titel van Boek 1 van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering is de verzoekschriftprocedure onder meer in die zin gewijzigd,
dat een rechterlijk uitspraak van adoptie niet meer op een nauwkeurig aan
te geven tijdstip in kracht van gewijsde gaat. Artikel 429n, tweede lid, Rv
bepaalt namelijk dat belanghebbenden tegen eindbeschikkingen als de adoptie-uitspraak
hoger beroep kunnen instellen binnen twee maanden nadat de beschikking hun
is betekend of op andere wijze bekend geworden is; dit recht van hoger beroep
verjaart noch vervalt. Daardoor is niet onbetwistbaar vast te stellen of en
op welk tijdstip het geadopteerde kind op grond van artikel 5 van de Rijkswet
op het Nederlanderschap het Nederlanderschap heeft verkregen. Voorgesteld
wordt thans artikel 5 zodanig te wijzigen, dat op het tijdstip waarop in vrijwel
alle gevallen het recht op hoger beroep en op beroep in cassatie eindigt,
het Nederlanderschap wordt verkregen. Dat komt overeen met de praktijk zoals
die bestond voor de bedoelde wijzigingen van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
In de weinige gevallen, dat na het in het voorstel bedoelde tijdstip nog hoger
beroep of beroep in cassatie wordt ingesteld, en vanwege dat beroep de adoptie
ten onrechte blijkt te zijn uitgesproken, zal het Nederlanderschap op grond
van artikel 14, tweede lid, worden verloren. C en D. Artikel 6De leden van de CDA-fractie vroegen naar de motivering van de leeftijdsgrens
van 16 jaar bij het stellen van de voorwaarde dat er geen bezwaar van openbare
orde, goede zeden of de veiligheid van het Koninkrijk mag zijn, wil een optieverklaring
door de overheid kunnen worden bevestigd. Voor deze motivering verwijs ik
naar de memorie van toelichting bij artikel 11. Daar wordt onder 2. uiteen
gezet, dat minderjarigen van 16 jaar en ouder in het Nederlandse recht op
veel plaatsen een bijzondere positie onder minderjarigen innemen, welke bijzondere
positie het stellen van voorwaarden welke niet gelden voor minderjarigen in
het algemeen rechtvaardigt. Die motivering is ook van toepassing op het optierecht
van minderjarigen van 16 jaar en ouder. Voor de volledigheid wijs ik er nog
op dat de medenaturalisatie van minderjarigen thans van rechtswege geschiedt
en dat de wet voor de medenaturalisatie van die minderjarigen geen voorwaarden
stelt. Het wetsvoorstel voert als voorwaarde voor medenaturalisatie
en medeoptie in dat de minderjarige, die jonger is dat 16 jaar, in Nederland,
de Nederlandse Antillen of Aruba toelating en hoofdverblijf heeft en voor
hem een verzoek tot medenaturalisatie of medeoptie is gedaan; is de minderjarige
16 jaar of ouder, dan geldt voor medeoptie en medenaturalisatie bovendien
dat er geen vermoedens bestaan als bedoeld in artikel 3, derde lid, respectievelijk
artikel 9, eerste lid, onder a. E, F en G. Artikel 8 en artikel 9, eerste en derde lid.Deze wijzigingen zijn van tekstuele aard. H. Artikel 14De leden van de D66-fractie vroegen een nadere motivering van de tien-jaar
termijn van artikel 14, eerste lid, laatste zin. Deze termijn als zodanig
vindt zijn grond in het algemene rechtszekerheidsbeginsel: vernietigbare rechten
worden na verloop van tijd onaantastbaar. De duur van de termijn vindt zijn
grond in de eerste plaats in het vreemdelingenrecht. De in artikel 14, eerste
lid, bedoelde personen hadden op het tijdstip van naturalisatie of optie doorgaans
reeds tenminste vijf jaar toelating en hoofdverblijf in Nederland, de Nederlandse
Antillen of Aruba. Tien jaar na naturalisatie op optie bevinden zij zich in
de regel dus reeds tenminste vijftien jaar legaal in een van de landen van
het Koninkrijk. Naar Nederlands vreemdelingenrecht zijn zij dus in het algemeen
onverwijderbaar. De opmerkingen van de leden van de D66-fractie waren voor
mij reden om ook een strafrechtelijke motivering aan het vervallen van het
intrekkingsrecht van artikel 14 ten grondslag te leggen. Omdat naar Nederlands
strafrecht het recht tot strafvervolging van personen die zich schuldig maken
aan valsheid in geschrifte op grond van artikel 70 juncto 225 van het Wetboek
van Strafrecht wegens verjaring na twaalf jaar vervalt, heb ik bij bijgaande
nota van wijziging de bedoelde termijn dan ook gesteld op twaalf jaren. De Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. Schmitz XNoot1Zie Asser-Schut-Hijma, Bijzondere Overeenkomsten I (Koop en Ruil), tweede
druk 1994, nrs. 184–187. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23594-10.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl