Optreden tegen extremistische groeperingen; Brief minister met notitie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25033, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

02-10-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25033 nr. 1

17-09-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1. Inleiding2. Algemeen kader: racismebestrijding in een democratische
rechtsstaat3. Het partijverbod Artikel 20 boek 2 BW4. Stopzetting van subsidie aan politieke partijen en
intrekking van de zendtijd5. Mogelijkheden tot ontzetting van het kiesrecht6. De wachtgeldproblematiek7. Samenvatting8. TenslotteBIJLAGE
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25033Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 033Optreden tegen extremistische groeperingennr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 17 september 1996Naar aanleiding van mijn brief van 5 juni 1996 inzake bestaande wet- en
regelgeving op het terrein van betogingen heeft de vaste commissie voor Binnenlandse
Zaken (zie bijlage) mij verzocht ter voorbereiding van een overleg over optreden
tegen extremistische groeperingen een samenhangende notitie toe te zenden
waarin aan de orde komen de wachtgeldproblematiek, het partijverbod, mogelijkheden
tot ontzetting uit het kiesrecht en zendtijdbeperking (Kamerstukken II 1995/96,
24 400 VII, nr. 45). Met achterliggende notitie voldoe ik aan uw verzoek.De Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal 1. InleidingNaar aanleiding van de brief van de minister van Binnenlandse Zaken van
5 juni 1996 inzake de bestaande wet- en regelgeving met betrekking tot het
betogingsrecht (Kamerstukken II 1995/96, 24 400 VII, nr. 45) heeft de
vaste commissie voor Binnenlandse Zaken gevraagd om een notitie waarin enkele
onderwerpen in het kader van het optreden tegen extremistische groeperingen
in samenhang met elkaar worden behandeld. Genoemd worden de wachtgeldproblematiek,
het partijverbod, mogelijkheden tot ontzetting van het kiesrecht en de zendtijdbeperking.
In de hiernavolgende paragrafen zullen genoemde onderwerpen aan de orde komen.
Teneinde de samenhang zichtbaar te maken zal eerst het algemene kader worden
geschetst waarin genoemde onderwerpen dienen te worden bezien. 2. Algemeen kader: racismebestrijding in een democratische
rechtsstaatHet begrip democratische rechtsstaat bergt verschillende, voor de Nederlandse
samenleving, elementaire beginselen in zich, die in concrete situaties op
gespannen voet met elkaar kunnen staan.Optreden tegen extremistische groeperingen is daar een voorbeeld van.Van een democratische rechtsstaat kan pas met recht worden gesproken als
iedereen, ongeacht zijn godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid,
ras, geslacht, of anderszins gelijke rechten en plichten tegenover de overheid
heeft. Ideeën gebaseerd op ongelijkheid op grond van ras of anderszins
zijn in strijd met de beginselen van de democratische rechtsstaat en derhalve
verwerpelijk. Bestrijding van racisme is dan ook een van de speerpunten van
het minderhedenbeleid. Ontoelaatbare uitingen, zoals beledigende en tot rassenhaat
aanzettende uitingen, moeten worden gestraft. In de Contourennota heeft het
kabinet erop gewezen, dat mensen die worden gediscrimineerd zich niet geaccepteerd
zullen achten als volwaardige medeburger en daardoor geremd zullen zijn in
hun bereidheid snel te integreren in de Nederlandse samenleving. Een effectief
anti-discriminatiebeleid acht ik alleen daarom al van groot belang voor de
bevordering van de integratie en het voorkomen van marginalisering van leden
van etnische groepen.Daartegenover staat het volgende. Het is mijn stellige overtuiging dat
een goed functionerende democratische rechtsstaat over voldoende veerkracht
beschikt om aan andersdenkenden dezelfde ruimte te geven als aan gelijkgezinden.
Belangrijke pijlers voor het goed functioneren van de democratie zijn de mate
waarin grondrechten die de politieke participatie waarborgen – zoals
het kiesrecht, de vrijheid van meningsuiting, het recht van vergadering en
het recht van vereniging – worden geëerbiedigd en een systeem dat
de mogelijkheid tot politieke participatie optimaliseert. Sinds lang vervullen
de politieke partijen in de Nederlandse samenleving een belangrijke rol in
dat systeem. Ze vormen een onmisbare schakel tussen de burger en de politiek.
Dat betekent dat het goed functioneren van de democratische rechtsstaat in
de Nederlandse situatie niet alleen afhankelijk is van de mate waarin de grondrechten
worden geëerbiedigd, maar ook van de mate waarin politieke partijen onbelemmerd
kunnen functioneren. In hoeverre politieke partijen voldoende ruimte hebben
om te kunnen functioneren is direct gerelateerd aan de mate waarin hun politieke
grondrechten worden geëerbiedigd. Dat wil niet zeggen dat deze grondrechten
zwaarder wegen dan andere grondrechten en ook niet dat geen enkele van overheidswege
opgelegde belemmering in het functioneren van politieke partijen geoorloofd
is, maar wel dat – gelet op de invloed die de beperking op het functioneren van de democratische rechtsstaat als geheel kan hebben – de beperkende
c.q. belemmerende maatregelen zeer zorgvuldig moeten worden afgewogen tegen
het daarmee gediende belang.De in deze notitie aan de orde zijnde maatregelen hebben met elkaar gemeen
dat aan het doen van strafbare discriminatoire uitingen, naast strafrechtelijke
consequenties, ook consequenties worden verbonden die ofwel een politiek grondrecht
beperken, ofwel anderszins het functioneren van de desbetreffende politieke
partij belemmeren. Daarmee raken genoemde maatregelen in meerdere of mindere
mate aan de wortels van ons democratische stelsel.De cruciale vraag is hoe ondemocratisch gedachtengoed kan worden bestreden
zonder dat de in dat kader te nemen maatregelen zelf op gespannen voet komen
te staan met de principes van de democratische rechtsstaat en daarmee de veerkracht
van ons democratische stelsel ondermijnen. Dit dilemma is inherent aan de
beginselen van de democratische rechtsstaat en valt niet in zijn algemeenheid
op te lossen. Bij de afweging tussen de verschillende rechtsgoederen is grote
zorgvuldigheid geboden. Proportionaliteit en effectiviteit zijn daarbij sleutelwoorden.
Hieronder zal per onderwerp worden aangegeven welk standpunt ik inneem en
welke afwegingen daarbij een rol hebben gespeeld. 3. Het partijverbod Artikel 20 boek 2 BWOp grond van artikel 20 boek 2 van het Burgerlijk Wetboek kan een rechtspersoon,
waarvan de werkzaamheden of het doel in strijd zijn met de openbare orde,
op vordering van het openbaar ministerie verboden worden verklaard en ontbonden.
Dit artikel is ook van toepassing op politieke partijen. In de discussie die
het toenmalige kabinet tijdens de totstandkoming van dit artikel met de beide
kamers hierover heeft gevoerd, zijn twee hoofdlijnen te onderscheiden. Enerzijds
is gesteld dat het aanzetten tot haat en uitingen die verboden discriminatie
inhouden, moet worden aangemerkt als strijdig met de openbare orde, indien
dit handelen ernstig is en een structureel karakter heeft. Anderzijds is benadrukt
dat voor de inzet van dit middel ten aanzien van politieke partijen de grootst
mogelijke terughoudendheid moet worden betracht. Het verbieden van politieke
partijen raakt immers de wortels van ons democratische stelsel. Een verbod
en ontbinding van de partij betekent niet alleen dat de partij definitief
faciliteiten als subsidie en zendtijd verliest, dat deelneming aan de voortzetting
van de partij strafbaar is gesteld (artikel 140 Sr) en dat de naam van de
partij niet meer voorkomt in het register van de Kiesraad. Het betekent dat
de partij in het geheel niet meer bestaat, niet voor het rechtsverkeer en
niet voor het «politieke verkeer». Daarmee wordt het functioneren
als politieke partij tot nul gereduceerd. De toepassing van dit middel in
dit kader is daarom alleen aangewezen, indien de rassendiscriminatie of de
bevordering daarvan zodanige vormen aanneemt dat er sprake is van stelselmatige,
zeer ernstige verstoring van het democratische proces (vergelijk het antwoord
op de vragen van het lid Rehwinkel (PvdA) over het arrest van de Hoge Raad
met betrekking tot de vereniging Centrumdemocraten, Handelingen 1995/96, Aanhangsel
1303). 4. Stopzetting van subsidie aan politieke partijen en
intrekking van de zendtijdEen politieke partij draagt – gezien haar functie in de samenleving –
een grote verantwoordelijkheid voor haar uitlatingen. Indien zij bij het doen
van uitlatingen de grenzen van het in Nederland toelaatbare overschrijdt,
worden – gelet op deze verantwoordelijkheid – naast de strafrechtelijke
consequenties, ook consequenties voor het functioneren van de partij noodzakelijk
geacht. Op dit moment is het alleen mogelijk een partij te verbieden. In paragraaf
3 is betoogd dat dit een uiterste middel is, dat zeer restrictief dient te
worden ingezet. Een stopzetting van de subsidie en intrekking van de zendtijd
voor een bepaalde tijd daarentegen geeft aan de partij en haar eventuele kiezers
een duidelijk signaal dat de grens van het toelaatbare is overschreden, zonder
dat haar het functioneren in een te ver gaande mate wordt beperkt. Een veroordeelde
partij wordt zo de mogelijkheid geboden haar gedragslijn bij te stellen. Doet
zij dit niet, dan kan alsnog – in het uiterste geval – worden
overgegaan tot ontbinding.Het Verdrag tot uitbanning van rassendiscriminatie biedt voor deze aanpak
ruimte. In de aanhef van artikel 4 van het verdrag wordt de lidstaten opgedragen
organisaties die tot rassendiscriminatie aanzetten en dit in de hand werken
te verbieden «met inachtneming van de beginselen vervat in de Universele
Verklaring van de Rechten van de Mens en van de rechten die uitdrukkelijk
worden genoemd in artikel 5 van dit verdrag». Deze rechten betreffen
onder andere het kiesrecht, de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van
vergadering en vereniging en de vrijheid van geweten. Met het in paragraaf
3 geschetste toepassingsbereik van artikel 20 boek 2 BW is aan deze verplichting
een juiste en evenwichtige uitvoering gegeven. Artikel 2, eerste lid, onderdeel
b, van dit verdrag verplicht tot het onthouden van steun aan organisaties
die rassendiscriminatie toepassen. In de aanhef van dit artikel ontbreekt
de verwijzing naar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en
de grondrechten. Het verdrag verplicht derhalve eerder tot het onthouden van
steun aan een organisatie dan tot het verbieden van een organisatie.In het licht van het bovenstaande is in de notitie «positie en subsidiëring
politieke partijen» (Kamerstukken II 1995/96, 24 688, no. 1) dan
ook aangekondigd dat het kabinet voornemens is een wettelijke grondslag te
creëren om politieke partijen die onherroepelijk zijn veroordeeld wegens
discriminatoire uitingen (artikelen 137c tot en met g, in samenhang met artikel
57 Sr) tijdelijk de subsidie en de zendtijd te ontnemen. Uit het overleg met
de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken over deze notitie is gebleken dat
dit voornemen door de meerderheid van de kamer wordt gesteund. Op de uitwerking
van dit voornemen zal te zijner tijd bij de behandeling van het desbetreffende
wetsvoorstel worden teruggekomen. 5. Mogelijkheden tot ontzetting van het kiesrechtBij de grondwetsherziening in 1983 is het kiesrecht als grondrecht in
de Grondwet opgenomen, dat slechts in uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt.
Daarmee heeft de wetgever het belang dat hij aan het kiesrecht hecht, onderstreept.
Artikel 54, tweede lid, onder a, van de Grondwet bepaalt verder dat van het
kiesrecht is uitgesloten hij die wegens het begaan van een daartoe bij de
wet aangewezen delict bij onherroepelijke rechterlijke uitspraak is veroordeeld
tot een vrijheidsstraf van ten minste een jaar en hierbij tevens is ontzet
uit het kiesrecht. Ontzetting van het kiesrecht omvat derhalve zowel het passieve
als het actieve kiesrecht en kan slechts worden opgelegd indien de veroordeling
is opgelegd wegens het begaan van een door de wetgever aangewezen
delict en indien daarbij tevens een gevangenisstraf van minimaal een jaar
is opgelegd.Deze norm is uitgewerkt in artikel 28, eerste lid, onderdeel 3, van het
Wetboek van Strafrecht (Sr). Dit artikel bepaalt dat de veroordeelde in bij
de wet aangewezen gevallen door de rechter ontzet kan worden uit het kiesrecht.
Deze kiesrechtuitsluitingen zijn beperkt tot zeer zware delicten, waarvan
het begaan kan worden beschouwd als een aantasting van de grondslagen van
het staatsbestel. Het betreft misdrijven tegen de veiligheid van de staat
(artikel 106, in samenhang met de artikelen 92 tot en met 103 en 105 Sr),
misdrijven tegen de koninklijke waardigheid (artikel 114, in samenhang met
de artikelen 108 tot en met 112 Sr), misdrijven tegen hoofden van bevriende
Staten en andere internationaal beschermde personen (artikel 120, in samenhang
met de artikelen 115 en 116 Sr), misdrijven betreffende de uitoefening van
staatsplichten en staatsrechten (artikel 130, in samenhang met de artikelen
121 tot en met 124 en 129 Sr) en enkele ambtsmisdrijven (artikel 380, in samenhang
met de artikelen 335, 357 en 358 Sr).Overwogen zou kunnen worden om aan de delicten waarbij uitsluiting van
het kiesrecht als bijkomende straf door de rechter kan worden opgelegd strafbare
discriminatoire uitingen toe te voegen. Hieraan kleven echter diverse bezwaren.♦ Strafbare discriminatoire uitingen behoren niet tot de hiervoor
aangegeven categorie misdrijven. Het verband tussen het gepleegde delict en
de opgelegde bijkomende straf zou daardoor in feite komen te vervallen. Aanwijzing
van deze delicten, neergelegd in 137c en d Sr, als delicten waarbij de rechter
als bijkomende straf ontzetting van het kiesrecht kan opleggen, zou de in
1983 gekozen consistente lijn derhalve doorbreken.;♦ De maximale straf voor strafbare discriminatoire uitingen is een
jaar vrijheidsstraf. De uitsluiting van het kiesrecht zou dus slechts bij
een maximale strafoplegging kunnen worden opgelegd. Een maximale strafoplegging
komt uiterst zelden voor. Aanwijzing van deze delicten zou derhalve overwegend
een symbolische waarde hebben en weinig effectief zijn;♦ Bijkomende straffen dienen in verband te staan met het gepleegde
delict. Uitgaande van dit gegeven zou de ongerijmde situatie ontstaan dat
discriminatie die zich in woord en geschrift uit wel kan leiden tot ontzetting
van het kiesrecht en discriminatie die zich uit in zwaardere delicten, zoals
brandstichting en mishandeling, niet.Gelet op het bovenstaande is het niet wenselijk om aan de delicten waarbij
ontzetting van het kiesrecht als bijkomende straf kan worden opgelegd de delicten
van de artikelen 137c en d Sr toe te voegen. 6. De wachtgeldproblematiekIn de brief aan de Voorzitter van de Tweede Kamer van 6 mei 1996, SG96/U67
over het beleid inzake de integriteit van het openbaar bestuur is voorgesteld
van rechtswege een wachtgeldsanctie te verbinden aan een strafrechtelijke
veroordeling wegens bepaalde ambtsmisdrijven begaan door politieke ambtsdragers.
Daarbij is overwogen dat alleen bij ambtsmisdrijven het verband tussen de
gedraging waardoor de bestuurlijke integriteit wordt aangetast, en de functie
waarin dat gebeurt, zo nauw is dat dit een korting op het uit de functie voortvloeiende
wachtgeld rechtvaardigt. Het is immers de ambtsvervulling die de betrokken
persoon direct in de gelegenheid heeft gesteld om het misdrijf te plegen.
Politieke ambtsdragers die zich aan dergelijke praktijken schuldig maken,
schenden het vertrouwen dat de kiezer in hem of haar heeft gesteld. Dit heeft
een grote impact op de integriteit van en het vertrouwen in het
openbaar bestuur. Bij veroordeling wegens andere misdrijven is deze relatie
tussen ambtsvervulling en strafbare gedraging niet aanwezig en is een wachtgeldsanctie
derhalve niet aangewezen.De vraag kan worden gesteld of een wachtgeldsanctie voor politieke ambtsdragers
ook moet kunnen worden verbonden aan de onherroepelijke strafrechtelijke veroordeling
wegens discriminatoire uitingen. Een directe relatie, als hiervoor bedoeld,
tussen de ambtsvervulling en de strafbare gedraging is niet aanwezig. Alleen
daarom al is een extra wachtgeldsanctie verbonden aan de onherroepelijke veroordeling
wegens discriminatoire uitingen niet aangewezen (zie ook hierboven). Daar
komt bij dat – evenals is gesteld in paragraaf 5 inzake de ontzetting
van het kiesrecht – de ongerijmde situatie zou ontstaan dat discriminatie
die zich in woord en geschrift uit wel tot ontneming van wachtgeld zou kunnen
leiden en discriminatie die zich uit in zwaardere delicten niet. Het verbinden
van een wachtgeldsanctie aan een onherroepelijke veroordeling van een politieke
ambtsdrager wegens discriminatoire uitingen is derhalve niet wenselijk. 7. SamenvattingHet begrip democratische rechtsstaat bergt verschillende, voor de Nederlandse
samenleving, elementaire beginselen in zich, die in concrete situaties op
gespannen voet met elkaar kunnen komen te staan.Optreden tegen extremistische groeperingen is daar een voorbeeld van.Het gedachtegoed van extremistische groeperingen is gebaseerd op ongelijkheid
en derhalve in strijd met één der beginselen van de democratische
rechtsstaat en moet bestreden worden. Een goed functionerende democratische
rechtsstaat beschikt evenwel over voldoende veerkracht om minderheidsopvattingen
dezelfde ruimte te kunnen bieden als meerderheidsopvattingen. Voorwaarde voor
het goed functioneren van het democratische stelsel – en daarmee voor
voldoende veerkracht van de democratische rechtsstaat – is de optimalisatie
van deelname aan het politieke proces. In de Nederlandse samenleving vervullen
de politieke partijen sinds lange tijd een belangrijke rol in dat systeem.
Juist voor politieke partijen vormen de politieke grondrechten een belangrijke
waarborg voor hun functioneren. Het kiesrecht en het onbelemmerd functioneren
van politieke partijen zijn derhalve bepalend voor de goede functionering
van ons democratische stelsel en daarmee voor de veerkracht van onze democratische
rechtsstaat. Het partijverbod beperkt het recht van vereniging en de stopzetting
van subsidie en intrekking van zendtijd voor een bepaalde tijd van politieke
partijen belemmert het functioneren van politieke partijen; de wachtgeldsanctie
gekoppeld aan veroordeling wegens discriminatoire uitingen opgelegd aan een
politieke ambtsdrager bemoeilijkt het functioneren van de politicus; ontneming
van het kiesrecht beperkt uiteraard het kiesrecht. Daarmee raken deze maatregelen
de wortels van ons democratische stelsel. Ondemocratisch gedachtengoed dient
te worden bestreden, echter zonder dat de in dat kader te nemen maatregelen
zelf op gespannen voet komen te staan met de beginselen van de democratische
rechtsstaat. Daarmee wordt immers ook de veerkracht van ons democratische
stelsel zelf ondermijnd. In dit spanningsveld dienen de in deze notitie behandelde
maatregelen te worden gewogen. Dat heeft geleid tot de volgende keuzen.Het partijverbod reduceert het functioneren van de desbetreffende politieke
partij tot nul en is slechts dan aangewezen, indien er sprake is van stelselmatige,
zeer ernstige verstoring van het democratische proces. Een onherroepelijke
veroordeling wegens discriminatoire uitlatingen hoeft op zich nog niet voldoende
te zijn om tot deze verstrekkende maatregel over te gaan. Wel
moet een dergelijke onherroepelijke veroordeling kunnen leiden tot stopzetting
van de subsidie voor een bepaalde tijd van de partij en stopzetting van de
zendtijd voor een bepaalde tijd voor politieke partijen. Zo de partij haar
strafbare gedragingen ook na de veroordeling stelselmatig continueert, zodanig
dat er sprake is van een ernstige verstoring van het democratische proces,
kan alsnog tot verbodenverklaring en ontbinding van de partij worden overgegaan.Ontneming van het kiesrecht aan personen die zijn veroordeeld wegens discriminatoire
uitingen past niet in de consistente lijn waarvoor in 1983 is gekozen. Bovendien
is een dergelijke maatregel – gegeven de huidige strafmaat – niet
effectief en – gegeven de willekeur van de maatregel (extra sanctie
wordt wel aan discriminatie in woord en geschrift verbonden, maar niet aan
discriminatie die zich uit in bijvoorbeeld brandstichting) – niet proportioneel.
Het ontnemen van wachtgeld aan politieke ambtsdragers als gevolg van een onherroepelijke
veroordeling wegens discriminatoire uitingen zou ook een zodanige willekeurige
maatregel zijn en is daarom ook niet wenselijk. Bovendien ontbreekt daarbij
de relatie tussen de ambtsvervulling en het gepleegde delict. 8. TenslotteOp dit moment ontbreekt het instrument om subsidie voor een bepaalde tijd
stop te zetten en zendtijd voor een bepaalde tijd in te trekken vanwege een
onherroepelijke veroordeling wegens discriminatoire uitingen. In het kader
van de notitie «positie en subsidiëring van politieke partijen»
is aangekondigd dat in de desbetreffende wet een bepaling zal worden opgenomen
die hierin alsnog zal voorzien. Tegen de achtergrond van de beginselen van
onze democratische rechtsstaat en de wijze waarop daaraan in Nederland invulling
is gegeven, komt het mij voor dat met deze aanvulling op de reeds ter beschikking
staande strafrechtelijke mogelijkheden en de mogelijkheid tot het verbod en
de ontbinding van politieke partijen op adequate wijze opgetreden kan worden
tegen extremistische groeperingen. BIJLAGE's-Gravenhage, 28 juni 1996Aan de Minister van Binnenlandse ZakenNamens de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken vraag ik uw aandacht
voor het volgende. Naar aanleiding van uw brief d.d. 5 juni 1996 inzake bestaande
wet- en regelgeving op het terrein van betogingen, is de commissie voornemens
met u in overleg te treden. Het overleg is door de commissie geplaatst in
het kader van het optreden tegen extreem-rechts. Aan de orde zullen komen:– de wachtgeldproblematiek;– het partijverbod;– mogelijkheden tot ontzetting uit het kiesrecht;– zendtijdbeperking.Ter voorbereiding van dit overleg zou de commissie het op prijs stellen
over bovenstaande en eventuele aanvullende punten een samenhangende notitie
te ontvangen. De commissie realiseert zich daarbij dat deze notitie deels
dezelfde informatie zal bevatten die reeds bij eerdere aangelegenheden aan
de Kamer is toegezonden.De griffier van de commissie,Hommes 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25033-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl