Rijksbegroting van het ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer voor het jaar 1996; Verslag algemeen overleg over project stad en milieu
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24400-XI, nr. 67

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

16-04-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24400-XI nr. 67

02-04-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de ministerNadere gedachtenwisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24400-XIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 400 XIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
(XI) voor het jaar 1996nr. 67VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 2 april 1996De vaste commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer1 heeft op 14 februari 1996 overleg gevoerd met minister
De Boer van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer over haar
brief van 22 december 1995 inzake het project stad en milieu (24 400
XI, nr 45).Van het gevoerde overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag
uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Augusteijn-Esser (D66) vond dat het uitgangspunt om
op een meer adequate manier milieunormen te integreren in stedelijke gebieden
in de notitie goed in beeld wordt gebracht. Duidelijk is dat overheden kennelijk
om diverse redenen niet goed uit de voeten kunnen met de huidige regelgeving
en procedures. In de notitie wordt gerept van «paradoxen». Is
daarvan inderdaad sprake of is er veeleer sprake van een complexe samenvoeging
van belangen? Speelt zoiets niet altijd in de ruimtelijke ordening? Ruimtelijke
ordening in grote steden vraagt veelal om extra inspanningen om de vele belangen
met elkaar in evenwicht te brengen.Uit de brief van de minister wordt duidelijk dat veel knelpunten voortvloeien
uit onvoldoende afstemming van milieu- en planningsinstrumenten en een onvoldoende
samenwerking om tot goede keuzes te komen. Worden de vele voorschriften en
regels als knellend ervaren? Mevrouw Augusteijn verwees in dit verband naar
een brief van Natuur en milieu waarin staat dat Amsterdam nieuwbouw pleegt
op ernstig verontreinigde grond. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Het
in de brief verwoorde stappenplan zou zoiets in ieder geval kunnen voorkomen.
Belangrijk is wel dat eerst stap 1 goed wordt ingevuld alvorens stap 2 wordt
gezet. Stap 3 kan dan veelal worden voorkomen. Deelt de minister dit standpunt?
Het zetten van stap 3 zou eigenlijk een uitzondering moeten zijn. Kan dat
overigens zonder nadere invulling en precisering? Hoe oordeelt de minister
over de mogelijkheid van een bandbreedte waarbinnen mag worden afgeweken van
normen? Kan zij ook iets zeggen over het verschijnsel van cumulatie van milieuverliezen?Mevrouw Augusteijn zei in te kunnen stemmen met het voornemen enkele
experimenten te starten in het kader van de stad en milieubenadering. De minister
denkt aan de mogelijkheid van een experimenteerregeling in de Wet milieubeheer
en de Wet geluidhinder. Wie maakt echter uiteindelijk de afweging?Ingaande op de compensatieregeling vroeg mevrouw Augusteijn zich af wat
er precies wordt gecompenseerd. Leidt te veel geluidsoverlast tot meer groen?
Leidt te veel stank tot meer openbaar vervoer? De brief van VNO/NCW schetst
goed deze onduidelijkheid en ook de strijdigheid met beginselen als rechtsgelijkheid
en rechtszekerheid. Hoe wordt de burger in ieder geval de mogelijkheid gegarandeerd
om hinderveroorzakers aan te pakken of in ieder geval een procedure te starten?
En wat gebeurt er als hinderveroorzakers op basis van het Alara-principe weigeren
maatregelen te nemen?Stap 1 zou in principe moeten leiden tot voldoende mogelijkheden voor
de drie partijen (overheid, bedrijfsleven en burgers) om te leven en te werken
in de steden met behoud van de kwaliteit. Is duidelijk wanneer de volgende
stappen mogen worden genomen als stap 1 niet afdoende is?Verder vroeg mevrouw Augusteijn of de bandbreedte in stap 2 voldoende
duidelijk is. Wie stelt deze bandbreedte overigens vast en wie controleert
er eigenlijk? Zij ging ervan uit dat de normstellingen en bandbreedtes in
de Kamer aan de orde zullen worden gesteld. Ten slotte vroeg zij naar de financiering
van een ander en merkte zij op dat, alvorens tot implementatie van het beleid
wordt overgegaan, evaluatie van het project stad en milieu nodig is. Wat gebeurt
er in de tussentijd met de andere projecten?Mevrouw Dijksma (PvdA) constateerde dat gemeentelijke en provinciale
bestuurders niet alleen belangstelling hebben voor de antwoorden op een aantal
vragen, maar ook voor een grotere bandbreedte in de wetgeving. Zij uitte haar
waardering voor de manier waarop de minister probeert elke euforie over het
loslaten van normen in de kiem te smoren.Hoe liggen de verbindingen – en verantwoordelijkheden – tussen
het project stad en milieu en het grote steden-beleid, de Vinex-operatie,
het onlangs gepresenteerde voorstel over kansenzones en de herziening van
de Wet geluidhinder die ontdaan moet worden van allerhande rariteiten? Welk
beleid staat de minister voor ogen tot het moment waarop bijvoorbeeld het
Besluit horecabedrijven milieubeheer zal zijn herzien?Verder vroeg mevrouw Dijksma wat er verloren gaat als de drieëenheid
streef-, richt- en grenswaarden verdwijnt ten gunste van een bandbreedte die
slechts minimum- en maximumwaarden kent. Op welke gronden zal de hoogst toelaatbare
grens zijn gebaseerd? Deelt de minister de zorg dat de normen kunnen worden
«opgevuld» omdat de prikkel om een zo laag mogelijk niveau te
halen verdwenen is? Hoe verhoudt het Alara-principe zich tot het vaststellen
van een bandbreedte?Voorts vroeg mevrouw Dijksma naar de status van het vervolg op het project
stad en milieu. Gaat men implementeren of experimenteren? Welke gemeenten
doen eraan mee en hoe lang duurt deze fase? Is het de moeite waard om alleen
experimenten toe te staan aan regio's en provincies die verantwoordelijk zijn
voor het bronbeleid en die tevens een aanwijzing hebben gegeven tot «verdichten»?Omdat het project stad en milieu slechts twee van de vijf kwalitatieve
aspecten van het probleem van de compacte stad probeert aan te vatten (organisatie/procedures
en milieubeleid), ligt de vraag voor de hand wanneer en hoe de overige drie
aspecten (financiën, planning en sturing en stedebouwkundige aspecten/stedelijke
kwaliteit) aan bod kunnen komen. Pas dan is sprake van een integrale gebiedsgerichte
aanpak. Is het gevaar niet denkbeeldig dat dit project beperkt blijft tot
aanpassing van normen die de Wet geluidhinder stelt terwijl zaken als bodemsanering,
mobiliteit en draagvlak voor voorzieningen op de achtergrond raken? In mei 1995 heeft de minister toegezegd een standpunt over compensatie
in te nemen, maar er staat nog steeds niets op papier. De vraag moet gesteld
worden waarom er eigenlijk moet worden gecompenseerd nu aanpak aan de bron
nog steeds geboden is. Het is toch niet de bedoeling een geluidscherm aan
de voorkant van de woning weg te strepen tegen een groter dan gepland balkon
aan de achterzijde? Hoeveel compensatie moet er worden geboden? 10% of 10
gulden? 5 m2 leefruimte meer of juist minder? Is het niet merkwaardig
bij compensatie in compartimenten te denken terwijl de opzet van het project
juist uitgaat van integraal denken?Mevrouw Dijksma benadrukte dat haar fractie positief oordeelt over het
project stad en milieu en de problemen in de compacte stad op het terrein
van geluid, stank, bodem en soms ook stof onderkent. Er valt wat haar betreft
dus te praten over het begrip «compensatie», maar dan wel op basis
van een ministerieel standpunt.Mevrouw Vos (GroenLinks) stelde vast dat in een compacte stad
functies als wonen, werken en recreëren met elkaar moeten worden verzoend
om de mobiliteit terug te dringen maar ook dat dit de nodige problemen met
zich meebrengt. Als zodanig kon zij zich goed vinden in het project stad en
milieu en de door de minister aangekondigde experimenten. Er vindt ook nu
al normoverschrijding plaats, maar omdat de context daarvan nogal onduidelijk
is en de rechtszekerheid van betrokkenen in het gedrang komt, is het goed
de knelpunten te analyseren en naar een verantwoorde oplossing te zoeken.Het project stad en milieu kan een aantal problemen helpen oplossen. Mevrouw
Vos noemde hierbij de onvoldoende afstemming en samenwerking tussen verschillende
diensten op lokaal niveau en procedurele problemen. Het is van belang dat
de door de minister voorgestelde stappenbenadering helder in kaart wordt gebracht.
Gewaarborgd moet worden dat de eerste en tweede stap op verantwoorde wijze
zijn doorlopen voordat wordt overgegaan tot de derde stap van normoverschrijding
en compensatie. Gemeenten zouden moeten motiveren waarom niet valt te ontkomen
aan de derde stap. De minister moet er op enigerlei manier toezicht op houden
dat aan de stappenbenadering adequaat vorm en inhoud wordt gegeven.De werkgroep stelt voor de stappenbenadering voor alle gemeenten mogelijk
te maken, maar mevrouw Vos vroeg zich af of het voorlopig niet moet worden
beperkt tot gemeenten met grote Vinex-bouwopgaven en de vier grote steden.
Verder vond zij het van belang dat al in de experimenteerfase juridische verankering
plaatsvindt. Stap 3 zou alleen mogen worden gezet als er een duidelijke verankering
is in het bestemmingsplan en de diverse milieuwetten. Immers, alleen dan ontstaan
inspraak- en beroepsmogelijkheden en worden deals die niet doorzichtig zijn
voor derden voorkomen. Hoe oordeelt de minister hierover?De minister is in haar brief niet duidelijk over de financiering, terwijl
in sommige gevallen verruiming van de financiële middelen kan voorkomen
dat moet worden overgegaan tot de derde stap. Het is van belang dat er voldoende
geld beschikbaar is voor technische verbeteringen aan woningen, goed openbaar
vervoer e.d. Om de experimenten te doen slagen, zal er in dus in ieder geval
sprake moeten zijn van een solide financiële basis. De evaluatie zal
ongetwijfeld duidelijk maken in hoeverre de knelpunten worden veroorzaakt
door gebrek aan geld.Ook dient er meer duidelijkheid te worden geschapen over het verschijnsel
«compensatie». Welke typen zijn er en welke criteria liggen daaraan
ten grondslag? Compensatie dient in de eerste plaats binnen hetzelfde milieucompartiment
gestalte te krijgen. Geluidsoverlast moet bijvoorbeeld worden gecompenseerd
door isolatie of autoluwheid en niet door het planten van een bosje in de
buurt. Ten slotte drong mevrouw Vos aan op afstemming van het project stad en
milieu op het voorgestelde beleid met betrekking tot de kansenzones. Zij vond
dat er niet bij voorbaat van mag worden uitgegaan dat alleen het oprekken
van milieunormen de bedrijvigheid in achterstandswijken zal kunnen doen toenemen.
Zij ging ervan uit dat de commissie het evaluatierapport zal ontvangen.De heer Klein Molekamp (VVD) constateerde dat er een spanningsveld
is tussen milieuwetgeving en stedelijke ontwikkeling. De notitie geeft daarvoor
drie oplossingen. In de eerste plaats het zo nauwkeurig mogelijk plannen om
toekomstige spanningen te voorkomen. In de tweede plaats het optimaal benutten
van mogelijkheden van regelgeving. In de derde plaats het afwijken van de
normen en het tegelijkertijd aanbieden van compensatie. Tot welke categorie
rekent de minister bijvoorbeeld het Amsterdams bodemsaneringsbeleid?De heer Klein Molekamp zei dat het rapport van de werkgroep veel begrip
bij hem heeft opgewekt voor de derde stap, maar toch wilde hij er geen ongeclausuleerd
«ja» tegen zeggen. Hij vroeg in dit verband aandacht voor conclusie
nr. 4 van de Nunspeet-conferentie: normen op een bepaald terrein (zoals externe
veiligheid en geluidhinder) kunnen ontwikkelingen die op grond van andere
overwegingen gewenst zijn in de weg staan; milieuwinst en -verlies moeten
in een open proces en zoveel mogelijk tegen elkaar worden afgewogen. Deze
benadering staat overigens haaks op het huidige beleid. Kantorenbouw in de
nabijheid van haltes van openbaar vervoer is gewenst, maar de gemeente Dordrecht
heeft jarenlang bij de Raad van State moeten procederen omdat het risicobeleid
dat in wezen niet mogelijk maakt. Moet deze lacune worden opgevuld door een
algemene maatregel van bestuur of zou het gewenst zijn een principiële
discussie te voeren over ongewenste maatschappelijke consequenties van in
dit geval het risicobeleid?Gemeentebesturen signaleren knelpunten in de milieuwetgeving met alle
gevolgen vandien voor bijvoorbeeld hun woningbouwbeleid: andere gemeenten
en bedrijven lopen tegen dezelfde knelpunten aan met weer andere maatschappelijke
consequenties. Woningbouwprojecten kunnen niet worden gerealiseerd op grond
van de normen van de Wet op de geluidhinder, maar hetzelfde geldt voor bedrijfsuitbreidingen
waardoor de werkgelegenheid in de knel komt. De vraag doemt dus op of de systematiek
van de wetgeving niet moet worden veranderd in die zin dat meer een gebiedsgerichte
benadering wordt gevolgd. Een fundamentele benadering is in ieder geval gewenst
en dat betekent bijvoorbeeld dat de uitzonderingen op geformuleerd beleid
wettelijk moeten worden verankerd, inclusief de daarbij behorende rechtszekerheidswaarborgen.De heer Klein Molekamp merkte voorts op de juridische verankering van
het in de brief geformuleerde beleid van essentieel belang te vinden. Als
dat niet gebeurt, ontstaan er grote problemen in de sfeer van beroep e.d.
Als aan omwonenden een bepaalde compensatie wordt geboden, kunnen nieuwkomers
later zeggen dat die compensatie in strijd is met de wet met alle problemen
vandien. Hoe denkt de minister dit te ondervangen? De heer Klein Molekamp
wees in dit verband op ontwikkelingen in Rotterdam waar op de Kop van Zuid
wordt gebouwd op de grens van de wettelijke mogelijkheden. In de buurt van
het bouwproject liggen enkele voedings- en genotmiddelenbedrijven. Als dat
bouwproject wordt gerealiseerd in het kader van het project stad en milieu,
inclusief compensatie, wat gebeurt er dan vijf jaar later als de bewoners
klachten hebben over genoemde bedrijven? Wie moet de voorzieningen betalen
die deze bedrijven moeten aanbrengen om te voldoen aan de wettelijke vereisten?
Het leek de heer Klein Molekamp gewenst dat er voor alle partijen duidelijkheid
ontstaat. Kunnen ook andere instanties dan gemeenten een beroep doen op het maatschappelijk
belang dat dan een ruimere toepassing van de milieuwetgeving zou vergen?Samenvattend merkte de heer Klein Molekamp op dat het standpunt van zijn
fractie wordt bepaald door de wijze van juridische inkadering. Hij kon zich
niet voorstellen dat het kabinet op enigerlei manier wenst te komen tot een
gedoogbeleid, want dat leidt tot normvervaging en een aantasting van het gezag
van de overheid. In ieder geval dient een antwoord te worden gegeven op vragen
als: Hoe is de rechtsbescherming van burgers en bedrijven geregeld? Wie betaalt
de extra kosten in geval van ontheffing?De heer Hendriks zei in te kunnen stemmen met de door de minister
voorgestelde aanpak, maar vroeg nog wel enige duidelijkheid over de door de
minister aangekondigde experimenten. Zijn het de gemeenten zelf die de modaliteiten
van deze experimenten bepalen of worden die door het centraal niveau bepaald?
De heer Hendriks constateerde dat in het verleden fouten zijn gemaakt –
bijvoorbeeld te extensieve bebouwing in steden – die nu moeten worden
hersteld. Hij zei wat dit betreft zeer benieuwd te zijn naar de uitkomsten
van de experimenten.De heer Esselink (CDA) merkte allereerst op dat een flexibele
en gebiedsgerichte benadering vooral mogelijk is als het gaat om verstoring
met niet onomkeerbare schade. In veel gevallen zou tijdelijke schade voor
lief kunnen worden genomen om op ander terrein vergroting van de leefbaarheid
te bereiken. Terecht wordt in de notitie geconstateerd dat blijvende milieuschade
op enigerlei wijze moet worden gecompenseerd. Het tijdelijk of definitief
omzeilen van wettelijk vastgelegde normen vereist een wettelijke basis. De
heer Esselink benadrukte overigens dat de thans geldende normen niet ter discussie
mogen worden gesteld en dat het zorgvuldig geformuleerde gedoogbeleid moet
worden gehandhaafd. Dat geldt uiteraard ook voor de normen, neergelegd in
de Wet op de bodembescherming. Vandaar ook de schriftelijke vragen over de
ontwikkelingen op dit punt in Amsterdam.Pseudoregelgeving in de vorm van circulaires en brieven moet worden vermeden.
Al te gauw krijgen ze door middel van jurisprudentie kracht van wet. Het is
gewenst de diverse milieuwetten van een gebiedsgericht ontsnappingsartikel
te voorzien om een zekere uitwisselbaarheid mogelijk te maken. Generieke norm
hierbij moet zijn dat er per saldo milieuwinst ontstaat. Dat zou eigenlijk
vrij snel moeten worden geregeld om de mede-overheden en andere betrokkenen
niet te lang in onzekerheid te laten. De heer Esselink zei geen behoefte te
hebben aan een extra toets door Rijk of provincie. De zorgvuldig geregelde
verdeling van bevoegdheden dient intact te blijven. Generieke toetsing door
hogere overheden is immers al mogelijk op basis van de diverse milieubeleidsplannen.Verder vroeg de heer Esselink naar de verhouding tot de Europese richtlijnen.
Hij voorzag nog wel enkele problemen op dit punt. Ten slotte vroeg hij of
de minister bereid is de relatie tussen het project stad en milieu en de kansenzones
te verduidelijken, want hier ligt een bron van misverstanden. Dat komt onder
andere door de manier waarop collega's van de minister over dit soort zaken
spreken.De heer Van Middelkoop (GPV) stelde vast dat nu de fase is
aangebroken waarin generieke regelgeving op maat moet worden gesneden. Hij
kon zich in het algemeen vinden in de door de minister aangekondigde beleidsvoornemens
op het punt van stad en milieu. Als zij in de brief iets meer aandacht had
besteed aan de winst die al in de tweede stap valt te behalen, was er wellicht
iets minder nadruk komen te liggen op de derde stap. Verder constateerde de
heer Van Middelkoop dat alle aandacht uitgaat naar de vraag in hoeverre het
verantwoord is de milieukwaliteit te verlagen, terwijl het kwaliteitsbegrip
veel breder moet worden ingevuld (bijvoorbeeld ook ruimtelijke kwaliteit).In de brief staat dat bij alle onderdelen de vraag moet worden gesteld
of er goede redenen zijn om het lokaal bestuur niet te belasten met de uiteindelijk
te maken afweging. Kan de minister deze zinsnede toelichten? Met andere woorden:
waar ligt de uiteindelijke competentie met betrekking tot de besluitvorming?Als gesproken wordt over de mogelijkheid, van milieunormen af te wijken,
dient een onderscheid te worden gemaakt tussen de diverse milieucompartimenten
die immers verschillende soortelijke gewichten hebben. Het begrip «maatschappelijke
winst» is zo weinigzeggend en multi-interpretabel, dat het gemakkelijk
kan gaan functioneren als een alibi om veel meer zaken te realiseren dan wenselijk
is. Aan de normen van het milieucompartiment dat raakt aan de gezondheid van
mensen zal in ieder geval weinig kunnen worden veranderd. De minister schrijft
aan de ene kant dat de experimenten betrekking dienen te hebben op alle onderdelen
van het milieubeleid, maar aan de andere kant stelt zij vast dat beleidsmatige
afwegingen kunnen leiden tot een begrenzing van de experimenten (pagina 4).Ook de heer Van Middelkoop was van mening dat gestreefd moet worden naar
bandbreedtes en niet naar een vrij gebied naast de wettelijke voorschriften.
Er zal wel meer duidelijkheid moeten komen over de vraag wat wel en niet als
compensatie moet worden aangemerkt en binnen welke geografische kaders compensatie
mogelijk is. Ook is duidelijkheid gewenst over de vraag wie de compensatiekosten
betaalt.Voorkomen moet worden dat er een situatie ontstaat waarin het mogelijk
is legaal illegaal te zijn. Daarvan gaat een verkeerd signaal uit voor de
naleving van de wetgeving in het algemeen en milieuwetten in het bijzonder.Verder ging de heer Van Middelkoop ervan uit dat de door de minister aangekondigde
experimenten niet buiten de wetgeving om worden gedaan en dat de Kamer zich
te zijner tijd zal kunnen buigen over een experimenteerbepaling in de Wet
milieubeheer of de Wet geluidhinder.Ten slotte merkte de heer Van Middelkoop op dat het bevoegd gezag niet
aan de ene kant een lagere normering mag toestaan om aan de andere kant bedrijven
of woningbouwcorporaties via de rechter te dwingen aan de normen te voldoen.
Dat zou leiden tot een zekere mate van rechtsonzekerheid. Het antwoord van de ministerDe minister zei dat de samenleving wordt geconfronteerd met
de noodzaak zuinig om te gaan met de ruimte in de steden, maar daarbij tegelijkertijd
te maken krijgt met milieunormen die een meer optimale benutting van schaarse
grond in de weg kunnen staan. Er ligt nu een procedure voor om tot een zekere
maatschappelijke winst, een meerwaarde te komen. Uitgangspunt van die procedure
is dat steeds inzichtelijk wordt gemaakt waarom iets wel of niet wordt gedaan
en dat moet worden voorkomen dat er een situatie ontstaat waarin onduidelijk
is wat wel en niet kan. Dat er grenzen worden aangegeven, betekent niet dat
er sprake is van een gedoogbeleid. Via juridisch te verankeren experimenten
zal worden getracht de stad en milieubenadering meer inhoud te geven.Tijdens de voorbereiding van het project stad en milieu is gebleken dat
er onvoldoende gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheden (bandbreedtes) die
de diverse milieuwetten bieden. Het beter benutten van de ruimte binnen de
vigerende regelgeving wordt omschreven als de tweede stap. Als deze stap onvoldoende
soelaas biedt, komt de derde stap in zicht: uitzonderingen op de regel met
daaraan gekoppeld een vorm van compensatie. Dat houdt echter op geen enkele
wijze een vrijbrief in voor normafwijking. Het komt bijvoorbeeld
voor dat tegen hoge kosten bouwgrond wordt gesaneerd maar dat na realisatie
van het woningbouwproject blijkt dat andere milieunormen (bijvoorbeeld lawaai
of stank) worden overschreden. In sommige complexe situaties kan hinder niet
brongericht worden aangepakt, maar is het toch maatschappelijk gewenst activiteiten
te verrichten die tot enige hinder leiden. In al die gevallen moet het mogelijk
zijn om onder bepaalde voorwaarden van de normen af te wijken en compensatie
te bieden die ertoe leidt dat het leefklimaat in de betrokken regio per saldo
verbetert.De minister zei sterke voorkeur te hebben te compenseren binnen het compartiment
waar het milieuverlies wordt genomen. Compensatie elders kan natuurlijk niet
worden uitgesloten, maar is in het algemeen moeilijker te verwezenlijken.
Als een lokale overheid heeft moeten constateren dat de eerste twee stappen
niet toereikend zijn en dat de derde stap nodig is, moet dat worden vastgelegd
in het bestemmingsplan dat door de gemeenteraad moet worden goedgekeurd. Daar
vindt dus de afweging plaats en tijdens de discussie over dat plan zal ook
duidelijk moeten worden gemaakt waarom de eerste twee stappen tekortschoten.
In een latere fase spelen in dit geheel ook de provinciale planologische commissies
een rol omdat bestemmingsplannen goedkeuring van de provincie behoeven.De minister deelde mee dat nog voor de zomer twee experimenten aan haar
ter goedkeuring worden voorgelegd en dat het de bedoeling is in 1997 met de
daadwerkelijke uitvoering te beginnen. Er zal in ieder geval ook in een kleine
stad een experiment plaatsvinden. Een gedegen voorbereiding is vereist en
zij refereerde in dit verband aan het opnemen van een experimenteerartikel
in enkele milieuwetten.In de discussie over de kansenzones heeft menig bestuurder niet de verleiding
kunnen weerstaan kenbaar te maken dat er alle reden is om de milieuwetgeving
op een lager pitje te draaien. De minister benadrukte dat deze opvatting geen
enkele relatie heeft met het project stad en milieu en dat bij de kansenzones
op dezelfde manier zal moeten worden gehandeld als bij het project. De experimenten
met de kansenzones zullen worden betrokken bij de discussie over de experimenteerartikelen
en voor de rest zal de procedure synchroon lopen met het project stad en milieu.
Voor het overige is vanzelfsprekend alle vigerende milieuregelgeving van toepassing
op de kansenzones.De minister kon in dit stadium nog geen antwoord geven op vragen over
de ontwikkelingen in Amsterdam waar kennelijk gebouwd gaat worden op vervuilde
grond. De zaak is nog in onderzoek, maar wel kon zij zeggen dat er geen enkele
relatie is met het project stad en milieu. In het algemeen geldt als uitgangspunt
dat het volstrekt niet de bedoeling is dat al vanaf het begin naar de gemakkelijkste
oplossing – in casu normoverschrijding – wordt gezocht.Er dient inderdaad rekening te worden gehouden met beperkingen, voortvloeiend
uit de EU-regelgeving op het terrein van gezondheid en veiligheid.Per situatie zal moeten worden nagegaan wie de kosten van compensatie
moet betalen. De minister kon zich voorstellen dat belanghebbenden een bijdrage
leveren aan de compensatiekosten, ook al vindt die compensatie niet in hetzelfde
compartiment plaats. Een en ander zal op lokaal niveau moeten worden uitgewerkt.
Als in een onverhoopt geval moet worden gebouwd in een geluidszone van een
bedrijf, zal een nauwgezette juridische regeling met het bedrijf in kwestie
moeten worden getroffen en dan zou het wel eens kunnen gebeuren dat het met
een schadeclaim komt omdat zijn uitbreidingsmogelijkheden worden beperkt.
Dergelijke vraagstukken moeten echter van geval tot geval worden besproken
en geregeld.Mevrouw Dijksma heeft geconstateerd dat van de door de stuurgroep vermelde
vijf kwalitatieve problemen de aandacht uitsluitend uitgaat naar milieubeleid
en organisaties/procedures. Dat heeft te maken met het feit dat deze twee
onderwerpen in de eerste plaats VROM regarderen. Stedebouwkundige zaken en
sturing verdienen in de eerste plaats bespreking op lokaal niveau.De resultaten van de evaluatie zullen uiteraard ter kennis worden gebracht
van de Kamer. Aan de hand daarvan moet dan worden gediscussieerd over de vraag
of ze moeten worden omgezet in regulier beleid. Nadere gedachtenwisselingMevrouw Augusteijn-Esser (D66) zei in te kunnen stemmen met
het ingezette beleid en met de verduidelijking van de positie van lagere overheden
en particulieren.Mevrouw Vos (GroenLinks) zei in het plan de criteria te missen
aan de hand waarvan de gemeentelijke of provinciale overheid kan toetsen of
er voldoende aandacht is besteed aan de eerste stap.De heer Klein Molekamp (VVD) was verheugd dat de minister de
juridische aspecten beter wil regelen dan uit haar brief valt op te maken.
Kan zij de Kamer schriftelijk informeren over haar voornemens op dit punt?De heer Esselink (CDA) vroeg of de minister kan laten nagaan
welke VROM-circulaires door middel van jurisprudentie tot verstarring hebben
geleid terwijl ze juist bedoeld waren om meer ruimte te creëren.De minister antwoordde dat het aan de lokale en in een later
stadium aan de provinciale overheid is om te bezien of wel alles in het werk
is gesteld om te voorkomen dat de derde stap moet worden gezet. Daarvoor zijn
echter nog geen vaste criteria voorhanden en ook hier geldt weer het adagium
van learning by doing. De experimenten moeten wat dit betreft meer duidelijkheid
bieden.Zij voegde daar aan toe dat de eerder genoemde twee experimenten zullen
worden gekoppeld aan experimenten in het kader van het grote-stedenbeleid.
Daarnaast vindt nog een aantal andere experimenten plaats om meer ervaring
te kunnen opdoen met de stad en milieubenadering.De minister zegde toe nadere schriftelijke informatie te verstrekken over
de juridische vormgeving van een en ander. Aan het adres van de heer Esselink
merkte zij op dat in het kader van het STEM-project (stuurgroep efficiency
milieuwetgeving) wordt nagegaan in hoeverre de reguliere regelgeving is vervuild
door circulaire-wetgeving. De voorzitter van de commissie,Versnel-SchmitzDe griffier van de commissie,De Vries XNoot1Samenstelling: Leden: Lansink (CDA), Van Erp (VVD), Te Veldhuis (VVD),
Van den Berg (SGP), Verspaget (PvdA), Soutendijk-van Appeldoorn (CDA), Esselink
(CDA), ondervoorzitter, M. M. van der Burg (PvdA), Versnel-Schmitz (D66),
voorzitter, Van Gijzel (PvdA), Verbugt (VVD), Aiking-van Wageningen (groep-Nijpels),
Poppe (SP), Gabor (CDA), Augusteijn-Esser (D66), Duivesteijn (PvdA), Giskes
(D66), Stellingwerf (RPF), Crone (PvdA), M. B. Vos (GroenLinks), Dijksma (PvdA),
Klein Molekamp (VVD), Hofstra (VVD), Assen (CDA), Jeekel (D66).Plv. leden: Biesheuvel (CDA), Blauw (VVD), O. P. G. Vos (VVD),
Van Middelkoop (GPV), Houda (PvdA), Bukman (CDA), Van de Camp (CDA), Oudkerk
(PvdA), Jorritsma-van Oosten (D66), Valk (PvdA), Van Blerck-Woerdman (VVD),
Hendriks, Bijleveld-Schouten (CDA), Reitsma (CDA), Huys (PvdA), De Graaf (D66),
Leerkes (Unie 55+), Van Heemst (PvdA), Oedayraj Singh Varma (GroenLinks),
Witteveen-Hevinga (PvdA), Keur (VVD), H. G. J. Kamp (VVD), Ten Hoopen (CDA),
Van 't Riet (D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24400-XI-67.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl