Wijziging Arbeidstijdenwet en Burgerlijk Wetboek ter verruiming van zeggenschap van werknemers over arbeidstijden; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20012002-27224, nr. 74c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

14-03-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27224 nr. 74c

12-03-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamBIJLAGE A
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27224Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 224Voorstel van wet van de leden Bussemaker en Van Dijke tot wijziging
van de Arbeidstijdenwet en het Burgerlijk Wetboek ter verruiming van zeggenschap
van werknemers over arbeidstijdennr. 74cNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 12 maart 2002De indieners hebben kennis genomen van de vragen in het nader voorlopig
verslag. Zij stellen vast dat de leden van de fracties van het CDA en de VVD
van mening zijn dat sommige vragen in het voorlopig verslag wat concreter
waren dan de in de memorie van antwoord gegeven antwoorden.De leden van de CDA-fractie vragen opnieuw naar de juridische houdbaarheid
van verschillende in het wetsvoorstel genoemde, soms nieuwe, begrippen. Deze
leden vragen of de ruimte voor de rechterlijke macht wordt opgerekt met als
waarschijnlijk gevolg een verdere juridisering van de arbeidsverhoudingen.
De indieners zijn van oordeel dat deze vraag in de memorie van toelichting
en tijdens de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer ruimschoots
aan de orde is geweest. Het doel is een duidelijke norm te stellen, die ruimte
laat voor overleg tussen werkgever en werknemer. Bij onenigheid over de interpretatie
zal uiteindelijk de rechter kunnen toetsen. Het hanteren van nieuwe begrippen
in een norm zonder daarvan een allesomvattende definitie te geven, geeft de
rechterlijke macht ruimte voor interpretatie. Het biedt de mogelijkheid maatschappelijke
ontwikkelingen mee te laten wegen. De indieners wijzen er op dat ook in de
huidige Arbeidstijdenwet nieuwe begrippen werden gebruikt om een maatschappelijke
norm aan te geven. Er zijn geen signalen dat dit tot juridisering van arbeidsverhoudingen
heeft geleid. Datzelfde geldt voor andere nieuwe wetten, zoals de Wet arbeid
en zorg. Ook daarvoor geldt dat als werkgever en werknemer het niet eens worden
over het recht op verlof, de rechter uiteindelijk een uitspraak kan doen.
De indieners zijn van mening dat de onderhavige initiatiefwet eerder onduidelijkheden
wegneemt, en zodoende niet bijdraagt aan juridisering van arbeidsverhoudingen.Ook met betrekking tot de positie van sollicitanten spreken de leden van
de fractie van het CDA de vrees uit voor verdere juridisering. De indieners
menen dat die vrees ongegrond is. Voor wettelijke bescherming van de sollicitant
is immers niet gekozen. De opmerking in de memorie van toelichting waar naar
wordt verwezen, heeft betrekking op de uitwisseling van gegevens tussen werkgever
en aspirant werknemer tijdens de sollicitatieprocedure in een bedrijf waarin
arbeid op zondag nog niet aan de orde is. De opmerking verwijst
ernaar dat de indieners van mening zijn dat een werkgever, die op het moment
van sollicitatie geen overeenstemming heeft met de OR over de noodzaak van
arbeid op zondag, niet aan een sollicitant in algemene zin mag vragen of die
bereid zou zijn op zondag te werken.De opmerking van de indieners in de nota naar aanleiding van het verslag
dat afwijzen van een aspirant-werknemer op basis van het niet bereid zijn
op zondag te werken naar verwachting onmogelijk te bewijzen is, betreft een
situatie bij een bedrijf waar al op zondag wordt gewerkt wegens bedrijfsomstandigheden.
Indien de sollicitant aangeeft niet bereid te zijn op zondag te werken, en
uiteindelijk niet wordt aangenomen, zal het bijzonder moeilijk zo niet onmogelijk
zijn te bewijzen dat de sollicitant niet is aangenomen vanwege het feit dat
hij niet op zondag wil werken. Daarom is geen wettelijke bescherming van sollicitanten
opgenomen. Wellicht ten overvloede wijzen de indieners er op dat, indien de
weigering van de sollicitant om op zondag te werken, samenhangt met diens
religieuze voorkeur, de sollicitant het recht heeft om de rechter of de Commissie
Gelijke Behandeling de afwijzing te laten toetsen. De Algemene Wet Gelijke
Behandeling verbiedt immers direct en/of indirect onderscheid op grond van
godsdienst bij het aanbieden van een dienstbetrekking. Er ontstaat derhalve
geen extra probleem door dit wetsvoorstel. De ruimte die de rechter c.q. de
Commissie Gelijke Behandeling heeft, wordt niet anders of groter.De leden van de CDA-fractie vragen of met de op blz. 2 van de memorie
van antwoord gebezigde zin: «Wetgeving is nodig als in de praktijk het
politiek wenselijke niet gebeurt» het zogenaamde primaat van de politiek
niet teveel wordt aangezet, resp. niet tot een zekere almacht wordt verheven.
Deze zin kan inderdaad aanleiding geven tot het misverstand dat de indieners
het standpunt huldigen dat de samenleving maakbaar is. Het is naar het oordeel
van de indieners echter in het licht van de geschiedenis van het onderhavige
wetsvoorstel volstrekt duidelijk dat dit niet hun intentie is. Zij hebben
op diverse plaatsen aangegeven dat zij hechten aan het vinden van een evenwicht
tussen wetgeving en zelfregulering. Zij willen met dit wetsvoorstel een kader
scheppen, waarbinnen het overleg van sociale partners plaats heeft.Dezelfde leden vinden dat hun analyse omtrent het opzegverbod in relatie
tot «aard van de arbeid» versus «bedrijfsomstandigheden»
nauwelijks van commentaar is voorzien. Zij menen dat het opzegverbod een dode
letter zal blijken. Het opzegverbod in het wetsvoorstel geldt in het algemeen
voor het niet verlenen van instemming ex artikel 5:4, eerste lid. Zowel bij
aard van de arbeid als bij bedrijfsomstandigheden geldt instemming. In het
geval van «aard van de arbeid» is het logisch en onbetwist dat
de arbeid ook op zondag wordt verricht. In geval van de bedrijfsomstandigheden,
waarbij zondagsarbeid niet logisch en onbetwist is, en niet uit de aard van
de arbeid voortvloeit, is nu ook het instemmingvereiste expliciet aan artikel
5:4 toegevoegd, en wel voor iedere keer dat er op grond van de bedrijfsomstandigheden
op zondag gewerkt moet worden.Voor wat betreft het vermeende ten onrechte beroepen op het weigeringrecht
merken de indieners het volgende op. Gaat het om «de aard van de arbeid»
dan heeft de werknemer reeds ingestemd met het verrichten van arbeid op zondag;
de zondagsarbeid vloeit immers duidelijk voort uit de aard van de arbeid.
Gaat het om «bedrijfsomstandigheden» dan zal het duidelijk zijn
dat de werknemer daar iedere keer mee zal moeten instemmen. Daaraan vooraf
dient de instemming van de OR c.q. de pvt te zijn gegaan. Het instemmingvereiste
is dus zeker geen dode letter. In het verlengde daarvan zal het opzegverbod
dat ook niet zijn. Voor een uitgebreid antwoord op de vraag of het wetsvoorstel niet kan
worden aangehouden tot dat evaluatie van de ATW en een desgevraagd SER-advies
is uitgebracht en eventueel behandeld, verwijzen de indieners graag naar de
Memorie van Antwoord. De evaluatie van de Arbeidstijdenwet en de kabinetsreactie
daarop is op 28 november jl. in de Tweede Kamer besproken. Zowel uit de evaluatie
zelf als uit eerdere onderzoeken van verschillende vakorganisaties is gebleken
dat er knelpunten bestaan. De bereidheid daaraan de consequentie te verbinden
tot aanpassing van de wet over te gaan is een politieke afweging.In de Eerste Kamer is het voorbeeld van de vrijwillige brandweer aan de
orde geweest. Dit is sympathiek maar, naar de mening van de leden van de VVD-fractie,
geen juist voorbeeld, omdat het gaat om een onverwacht voordoende gebeurtenis
Volgens deze leden houdt het begrip arbeidstijdpatroon een zekere bestendigheid
in. De leden van de VVD-fractie noemen als voorbeeld de crèche, die
iedere dag om 16.45 uur dichtgaat. Deze leden willen weten of de indieners
het ermee eens zijn dat voor incidentele gevallen en niet te plannen gebeurtenissen
moet worden teruggevallen op het criterium van het goed werkgeverschap. Uiteraard
wordt in het voorliggende wetsvoorstel niet gedoeld op onverwachte gebeurtenissen,
maar inderdaad op voorbeelden als de openingstijden van een crèche
(die overigens doorgaans niet vóór 17.30 uur sluit). Het voorbeeld
van de vrijwillige brandweer is niet het meest gelukkige, al geldt ook hier
dat er wel degelijk sprake is van een bestendig patroon, namelijk voor zover
het oefeningen en andere reguliere activiteiten betreft. Daarnaast gelden
voor de vrijwillige brandweer de inderdaad onvoorspelbare momenten van acute
bluswerkzaamheden. Voor die situaties voorziet deze wet niet. In dat kader
verwijzen de indieners naar de nota n.a.v. het verslag van de Tweede Kamer,
waarin het voorbeeld van het Rode Kruis is genoemd. Daarin stellen de indieners
dat in geval van rampenbestrijding, een werkgeversverklaring nodig zal blijven
om in geval van een daadwerkelijke ramp het werk onmiddellijk te kunnen verlaten.
Hier is immers sprake van een exceptionele situatie, dat plaatsvindt op een
bepaald moment. Ook verwijzen de indieners naar de bepalingen over de (vrijwillige)
brandweer in de huidige ATW (2:6 en 8.5.3 Atb).De indieners maken geen nader onderscheid tussen typen vrijwilligerswerk.
Zij zijn van mening dat de formulering in het nieuwe artikel 4:1a waarin de
zinsnede is opgenomen dat de werkgever voor zover «redelijkerwijs van
hem kan worden gevergd», bij de vaststelling van het arbeidspatroon
rekening houdt met persoonlijke omstandigheden van de werknemer, voldoende
duidelijkheid geeft.De leden van de fractie van de VVD vragen wat de voorgestelde bepaling
4:1A lid 1 toevoegt aan wat toch al op grond van de eisen van goed werkgeverschap
geldt. Deze vraag is in de nu ter beschikking staande stukken reeds diverse
malen expliciet beantwoord. De indieners beogen met de nieuwe bepaling te
bereiken dat werkgevers uitdrukkelijk rekening houden met de situatie van individuele werknemers. Wellicht ten overvloede wijzen
zij er nogmaals op dat veel wetgeving een nadere invulling betekent van het
algemene begrip van «goed werkgeverschap».De leden van de VVD-fractie stellen dat het onderscheid «bedrijfsomstandigheden»
en «aard van de arbeid» door dit wetsvoorstel aan betekenis wint
doordat bij het weigeren van werk op zondag in geval van bedrijfsomstandigheden
ontslagbescherming bestaat. Een helder onderscheid is volgens deze leden van
belang. Met het wetsvoorstel wordt niet beoogd bestaande onduidelijkheden
verder uit te bouwen. Wel hebben de indieners te maken met een onderscheid
(aard van de arbeid en bedrijfsomstandigheden) dat reeds aanwezig
was en dat reeds bepalend is voor te volgen procedures. Bij aard van de arbeid
wordt ingestemd met zondagsarbeid (bij het aangaan van de dienstbetrekking),
aangezien zondagsarbeid uit de aard van de arbeid voortvloeit. Bij bedrijfsomstandigheden
moet eerst de OR of de PVT om instemming worden gevraagd. Het onderscheid
aard van de arbeid versus bedrijfsomstandigheden speelt dus al een grote rol.
Het onderscheid wordt in het wetsvoorstel niet verder aangescherpt. Het wetsvoorstel
legt expliciet vast dat de individuele instemmingvereiste ook geldt in geval
de werkgever op grond van bedrijfsomstandigheden de OR of de PVT vraagt in
te stemmen met het verrichten van arbeid op zondag.Het instemmingvereiste van de individuele werknemer van art. I B vloeit
reeds voort uit het geldende arbeidsovereenkomstenrecht. Ook in andere (vergelijkbare)
wetten komt deze systematiek (geen directe doorwerking in de individuele arbeidsovereenkomst)
voor. De leden van de fractie van de VVD vragen wat naar de mening van de
indieners en van de minister de consequentie is van een eventuele aanvaarding
van dit wetsvoorstel voor andere wetten die arrangementen met de OR bevatten
en die geen expliciete instemming van de werknemer bevatten. Deze leden vragen
of er niet een onduidelijke situatie ontstaat. De indieners stellen dat er
nu een onduidelijke situatie bestaat, aangezien op grond van de ongewijzigde
Arbeidstijdenwet expliciet aan de OR c.q. pvt de bevoegdheid is gegeven op
een belangrijk principieel punt, te weten het verrichten van arbeid op zondag,
beslissingen te nemen. Alleen indien er geen OR c.q. pvt is dient de individuele
werknemer om instemming gevraagd te worden. Deze bevoegdheid werd in de Arbeidstijdenwet
aan de OR c.q. pvt toegekend buiten art. 27 van de WOR om. De rechtspositie
van de individuele werknemer wordt ten aanzien van dit belangrijke principiële
punt met de wetswijziging ondubbelzinnig vastgelegd. Niet valt in te zien
welke onduidelijkheden deze wetswijziging zou teweeg brengen ten aanzien van
bijvoorbeeld het genoemde artikel 27 WOR. Als het in andere wetgeving opportuun
wordt geacht hetzelfde te doen teneinde de rechten van partijen te verduidelijken,
dan hebben de indieners daartegen vooralsnog geen bezwaar.De leden van de VVD-fractie vragen zich af of het niet beter is om de
afhandeling van dit wetsvoorstel om verschillende redenen op te schorten.
De indieners zijn ervan overtuigd dat noch de evaluatie van de WOR noch de
notitie zelfregulering zal leiden tot de conclusie dat het voorliggende wetsvoorstel
voorbarig is. Voor zover de notitie over zelfregulering en de doorwerking
van afspraken met de OR in individuele arbeidsovereenkomsten tot wijzigingsvoorstellen
zal leiden, zal het gaan om wijzigingen die betrekking hebben op diverse wetten.
Het ligt dus niet voor de hand de behandeling van een van deze wetten nu stop
te zetten.M. BussemakerL. C. van Dijke BIJLAGE ADe leden van de CDA-fractie stelden dat het feit dat het kabinet de besluitvorming
in dezen zal respecteren betekent dat het kabinet de volle verantwoordelijkheid
voor deze wetgeving bij het parlement legt. Is dat niet in strijd met art.
81 van de Grondwet en zo nee, hoe dient dit artikel dan wel geïnterpreteerd
te worden?Hierover kan allereerst worden opgemerkt dat artikel 81 van de Grondwet
bepaalt dat de vaststelling van wetten door de regering en Staten-Generaal
gezamenlijk geschiedt. Het onderhavige wetsvoorstel betreft een initiatiefvoorstel
van wet waarop artikel 82 en volgende van de Grondwet van toepassing zijn.
De Staten-Generaal nemen de beslissing over de aanvaarding van een initiatiefvoorstel.
De regering kan een dergelijk voorstel slechts bekrachtigen of verwerpen.
In dit kader moet worden opgemerkt dat de regering haar bezwaren reeds naar
voren heeft gebracht, maar dat deze bezwaren niet van zodanige aard zijn dat
de regering te zijner tijd het onderhavige voorstel niet zal bekrachtigen.De leden van de VVD-fractie vroegen de mening van de minister aangaande
de consequentie van een eventuele aanvaarding van dit wetsvoorstel voor andere
wetten die arrangementen met de ondernemingsraad bevatten en die geen expliciete
instemming van de werknemer bevatten.In antwoord hierop kan worden opgemerkt dat de indieners van het initiatiefwetsvoorstel
wat betreft de Arbeidstijdenwet een verduidelijking wensen te geven van het
feit dat een werknemer moet kunnen instemmen alvorens verplicht te worden
op zondag te moeten werken. De regering heeft al aangegeven dat zij deze verduidelijking
niet nodig acht. Immers de overeenstemming tussen werkgever en ondernemingsraad,
waarover in artikel 5:4, eerste lid, Arbeidstijdenwet gesproken wordt, heeft
betrekking op de vraag of arbeid op zondag noodzakelijk is. Als hier overeenstemming over bestaat, dan is daarmee het verbod
om arbeid op zondag te verrichten niet langer van kracht. Vervolgens zal echter
met de individuele werknemers moeten worden overeengekomen, wie op zondag
werkt. De afspraak met de ondernemingsraad werkt dan ook niet rechtstreeks
door in de individuele arbeidsovereenkomst.Wat betreft de relatie met andere wetten die arrangementen met de ondernemingsraad
bevatten wordt het volgende opgemerkt. Aangenomen wordt dat de leden van de
VVD-fractie hierbij doelen op de Wet aanpassing arbeidsduur en op de Wet arbeid
en zorg. Deze beide wetten bevatten de mogelijkheid, dat in overeenstemming
met de ondernemingsraad – bij gebreke van afspraken op CAO-niveau –
van onderdelen van de wet kan worden afgeweken. Een dergelijke afspraak kan
bijvoorbeeld voor wat betreft de Wet aanpassing arbeidsduur inhouden, dat
het bij wet toegekende recht om een verzoek om vermeerdering van de arbeidsduur
in te kunnen dienen, aan de werknemers in het betreffende bedrijf (tijdelijk)
wordt ontzegd (dan wel dat hieraan zwaardere eisen worden gesteld, dan de
wet voorschrijft). Als een dergelijke afspraak is gemaakt, dan kan een bij
die werkgever werkzame werknemer zich niet langer rechtstreeks op de wet beroepen
bij een verzoek om vermeerdering van de arbeidsduur. Instemming van de werknemer –
zoals bij de opheffing van het verbod om arbeid op zondag te verrichten in
de Arbeidstijdenwet – is hierbij dus niet aan de orde. De aanvaarding
van dit wetsvoorstel heeft dan ook geen consequenties voor de Wet aanpassing
arbeidsduur en de Wet arbeid en zorg.De leden van de VVD-fractie merkten voorts op dat de minister bij de beraadslagingen
over de notitie zelfregulering in de Eerste Kamer een notitie heeft toegezegd
die verwant is aan de onderhavige problematiek, namelijk de doorwerking van
afspraken met de ondernemingsraad in individuele arbeidsovereenkomsten. De
VVD-fractie achtte het verstandig deze notitie af te wachten en vroeg het
oordeel van de minister hierover. Zoals hiervoor aangegeven heeft de overeenstemming tussen werkgever en
ondernemingsraad waarover in artikel 5:4, eerste lid, Arbeidstijdenwet gesproken
wordt, betrekking op de vraag of arbeid op zondag noodzakelijk is. Vervolgens komt de vraag aan de orde wie op zondag moet werken.
De afspraak met de ondernemingsraad werkt niet rechtstreeks door in de individuele
arbeidsovereenkomst. Er is dan ook geen reden om de door deze leden genoemde
notitie af te wachten alvorens de behandeling van het onderhavige wetsvoorstel
voort te zetten.Tenslotte vroegen de leden van de VVD-fractie of de minister bereid is
onderhavig wetsvoorstel te betrekken bij de adviesaanvrage aan de SER over
de evaluatie van de Arbeidstijdenwet.De regering is van mening dat het niet in de rede ligt om in dit stadium
het onderhavige wetsvoorstel te betrekken bij de adviesaanvrage aan de SER.
In het kabinetsstandpunt naar aanleiding van de resultaten van het evaluatieonderzoek
Arbeidstijdenwet (Kamerstukken II, 2000–2001, 27 685, nr. 1) heeft
het kabinet aangekondigd dat het beleid van de werkgever waarin hij aangeeft
hoe hij omgaat met de «persoonlijke omstandigheden» een duidelijker
positie in de wet moet krijgen. Dit voorstel zal onderdeel uitmaken van de
adviesaanvrage aan de SER.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,W. A. F. G. Vermeend 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20012002-27224-74c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl