Uitvoeringswet verordening Europese betalingsbevelprocedure; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31513, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

02-07-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31513 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Voorgeschiedenis3. Werkingssfeer verordening4. Toepassingsgebied5. Verloop van de EBB-procedure5.1. Voorwaarden voor een Europees betalingsbevel (EBB)5.2. Behandeling van het EBB-verzoek5.3. Waarborgen voor de verweerder5.4. Gevolgen van een uitvoerbaar EBB5.5. Overige bepalingen6. Verhouding tot het nationale recht7. Verhouding tot andere verordeningen en richtlijnen8. Gevolgen voor het bedrijfslevenArtikelenArtikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14OndertekeningLichaamTRANSPONERINGSTABEL UITVOERINGSWET VERORDENING EUROPESE
BETALINGSBEVELPROCEDURE 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31513Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 61 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 513Uitvoering van verordening (EG) Nr. 1896/2006 van het Europees Parlement
en de Raad van 12 december 2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure
(Pb EU L 399) (Uitvoeringswet verordening Europese betalingsbevelprocedure)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingOp 12 december 2006 is de verordening (EG) nr. 1896/2006 van het
Europees Parlement en de Raad tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure
(Pb EU L 399) tot stand gekomen (hierna: de verordening). De verordening bevat
regels voor een uniforme Europese procedure tot verkrijging van een executoriale
titel voor de incasso van een onbetwiste geldvordering voor grensoverschrijdende
incassozaken. De verordening heeft dus geen betrekking op puur interne geschillen.
Grensoverschrijdend procederen is vaak gecompliceerd, kostbaar en tijdrovend,
met name in relatief eenvoudige geschillen waar de verschuldigdheid van de
vordering niet betwistbaar is. De verordening beoogt de inning van deze vorderingen
te vereenvoudigen, te versnellen en goedkoper te maken. Daartoe gaat de Europese
betalingsbevelprocedure (hierna ook: EBB-procedure) uit van het beginsel van
de inversion du contentieux. In tegenstelling
tot een gewone procedure op tegenspraak, wordt in een EBB-procedure al een
Europees betalingsbevel (hierna: EBB) uitgevaardigd voordat de verweerder
is gehoord. De verweerder kan uitvoerbaarverklaring van het EBB uitsluitend
voorkomen door indiening van een verweerschrift. Daarnaast maakt het gebruik
van standaardformulieren met vooral «gesloten velden» de EBB-procedure
eenvoudig in gebruik. Bovendien moet een EBB dat is uitgevaardigd in een lidstaat
en dat uitvoerbaar is, voor de tenuitvoerlegging worden beschouwd als een
bevel dat is uitgevaardigd in de lidstaat waar om tenuitvoerlegging wordt
verzocht. Dit betekent dat de schuldeiser een EBB rechtstreeks in een andere
lidstaat ten uitvoer kan leggen, zonder hiervoor een waarmerking als Europese
executoriale titel (in de lidstaat waar het betalingsbevel is uitgevaardigd)
of een exequatur (in de lidstaat van tenuitvoerlegging) te hoeven vragen.
Een EBB is dus een Europese titel waarmee de schuldeiser de beslissing rechtstreeks
in elke andere lidstaat ten uitvoer kan leggen. Ook dit draagt bij aan versnelling,
vereenvoudiging en verlaging van de kosten.De bij de verordening vastgestelde procedure zal naast de procedures uit
het nationale recht komen te staan. Het betreft een aanvullend en facultatief instrument voor de eiser, die gebruik kan blijven maken van de
procedures uit het nationale recht. De verordening strekt noch tot vervanging,
noch tot harmonisatie van de bestaande mogelijkheden naar nationaal recht
voor de inning van niet-betwiste schuldvorderingen. Voor Nederland betekent
dit dat de schuldeiser in een grensoverschrijdend geval kan kiezen tussen
de Europese betalingsbevelprocedure en de Nederlandse dagvaardings- of verzoekschriftprocedure,
afhankelijk van het onderwerp van zijn vordering.De regeling in de verordening tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure
(EBB) behoeft uitwerking in het interne recht van de lidstaten. Dit wetsvoorstel
voorziet daarin. In de onderstaande paragrafen wordt ingegaan op de voorgeschiedenis
van de verordening (paragraaf 2), de werkingssfeer van de verordening
(paragraaf 3), het toepassingsgebied van de verordening (paragraaf 4)
en de verdere inhoud van de verordening (paragraaf 5 tot en met 7), de
verhouding van de verordening tot het nationale recht en tot andere Europese
regelingen (paragraaf 8 en 9), de gevolgen voor het bedrijfsleven (paragraaf 10)
en de benodigde uitvoeringsmaatregelen (de artikelsgewijze toelichting).Er heeft overleg plaatsgevonden met de Raad voor de Rechtspraak, de Staatscommissie
voor het internationaal privaatrecht en de Adviescommissie voor burgerlijk
procesrecht gezamenlijk. De Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders
(KBvG), de Nederlandse Orde van Advocaten en de Nederlandse Vereniging voor
de Rechtspraak (NVVR) zijn informeel geraadpleegd. De overleggen en raadplegingen
hebben geleid tot enkele technische aanpassingen in het wetsvoorstel.2. VoorgeschiedenisDe Europese betalingsbevelprocedure heeft een lange voorgeschiedenis.
In de Conclusies van de Europese Raad van Tampere van 1999 wordt gewezen op
het belang van een betere toegang tot de rechter, onder meer door het invoeren
van gemeenschappelijke minimumnormen voor grensoverschrijdende zaken, alsmede
een versterkte wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen door onderlinge
aanpassing van wetgevingen en de invoering van nieuwe procesrechtelijke regels.
De invoering van een Europese procedure voor de inning van onbetwiste vorderingen
wordt expliciet genoemd als een van de cruciale elementen ter verwezenlijking
hiervan. De gedachte daarbij is dat controle in het land van tenuitvoerlegging
zoveel mogelijk moet worden teruggedrongen om te komen tot snellere en eenvoudigere
procedures en een betere werking van de interne markt.In 2000 heeft de Raad een gezamenlijk programma van de Commissie en de
Raad aangenomen betreffende maatregelen voor de uitvoering van het beginsel
van wederzijdse erkenning van beslissingen in burgerlijke en handelszaken
(PbEG 2001, C 12/1). Dit programma voorziet in de mogelijkheid om voor bepaalde
gebieden, waaronder niet betwiste schuldvorderingen, een eenvormige of geharmoniseerde
Europese procedure in te voeren. Eind 2002 verscheen een Groenboek betreffende
een Europese procedure inzake betalingsbevelen en maatregelen ter vereenvoudiging
en bespoediging van de procesvoering over geringe vorderingen (COM(2002) 746).
De Commissie heeft in het Groenboek gewezen op de buitenproportioneel hoge
kosten en lange duur van procedures met betrekking tot onbetwiste vorderingen
en geringe vorderingen en stelde de totstandbrenging van een Europese betalingsbevelprocedure
als oplossing voor. Op 25 mei 2004 heeft de Commissie het voorstel voor
een verordening tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure ingediend
(COM(2004) 173 definitief). Dit voorstel heeft volgens de besluitvormingsprocedure
van artikel 251 EG-Verdrag (besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid
in de Raad en medebeslissing van het Europees Parlement) geleid
tot de vaststelling op 12 december 2006 van de verordening.3. Werkingssfeer verordeningDe verordening is in werking getreden op 31 december 2006 (de dag
volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese
Unie) en wordt op 12 december 2008 van toepassing. Dit betekent dat pas
vanaf deze laatste datum daadwerkelijk gebruik kan worden gemaakt van de betalingsbevelprocedure.
De verordening is in al haar onderdelen verbindend en rechtstreeks toepasselijk
in de lidstaten overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese
Gemeenschap.De verordening is gebaseerd op artikel 65 van het EG-verdrag. Deze bepaling
maakt deel uit van Titel IV over «Visa, asiel, immigratie en andere
beleidsterreinen die verband houden met het vrij verkeer van personen».
Dit artikel is gewijd aan «maatregelen op het gebied van justitiële
samenwerking in burgerlijke zaken die grensoverschrijdende gevolgen hebben»,
althans, voorzover deze maatregelen noodzakelijk zijn voor het behoorlijk
functioneren van de interne markt. Artikel 65 EG-Verdrag biedt daarmee uitsluitend
een rechtsbasis voor een verordening die beperkt is tot grensoverschrijdende
geschillen en die niet ook op puur interne geschillen van toepassing is, zie
paragraaf 3.Op grond van een protocol bij het Verdrag van Amsterdam hebben het Verenigd
Koninkrijk en Ierland een «opt in»
mogelijkheid bij maatregelen op grond van Titel IV. Beide lidstaten hebben
van deze mogelijkheid gebruik gemaakt. Eveneens op grond van een protocol
bij het Verdrag van Amsterdam gelden de maatregelen op grond van Titel IV
niet voor Denemarken. In de verordening is hiertoe in artikel 2, derde lid,
opgenomen dat onder «lidstaat» wordt verstaan: iedere lidstaat
behalve Denemarken.4. ToepassingsgebiedDe verordening geldt in burgerlijke en handelszaken, onder uitsluiting
van een aantal specifieke gebieden waaronder belastingzaken en administratieve
zaken, faillissement en sociale zekerheid (artikel 2 verordening). Zij is
met name van toepassing op vorderingen uit overeenkomst, ongeacht de hoogte
van de vordering. Vorderingen uit onrechtmatige daad en andere niet-contractuele
vorderingen vallen buiten het toepassingsgebied tenzij hierover tussen partijen
een overeenkomst of schuldbekentenis bestaat of als de vordering betrekking
heeft op vaststaande schulden uit hoofde van de gemeenschappelijke eigendom
van goederen (bijvoorbeeld een bijdrage aan een Vereniging van Eigenaren),
artikel 2, tweede lid, onder d van de verordening.De verordening is uitsluitend van toepassing op grensoverschrijdende zaken
(artikel 2 verordening) met betrekking tot niet-betwiste geldvorderingen (artikel
1 verordening). De verordening bevat in artikel 3 een definitie van een «grensoverschrijdende
zaak» en geeft het tijdstip aan waarop het grensoverschrijdende karakter
van een zaak wordt bepaald. Grensoverschrijdend wil zeggen dat tenminste één
van de partijen haar woonplaats of gewone verblijfplaats heeft in een andere
lidstaat dan de lidstaat van het aangezochte gerecht. Voor welk gerecht de
schuldeiser een EBB kan vragen, wordt bepaald door de verordening nr. 44/2001
(Brussel I). Een voorbeeld van een grensoverschrijdend geschil is het geval
waarin partijen niet in dezelfde lidstaat wonen of het geval waarin de rechter
in een andere lidstaat is gevestigd, dan de lidstaat waar partijen wonen,
bijvoorbeeld omdat de geldvordering betrekking heeft op de huur van een in
een lidstaat gelegen onroerende zaak waarvoor volgens artikel 22 Brussel I
verordening een exclusieve bevoegdheid geldt van de rechter van de plaats
van ligging van de onroerende zaak. De verordening is niet van
toepassing op «interne» zaken. Een interne zaak is een zaak waarin
alle betrokken partijen hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats hebben
in hetzelfde land en ook het bevoegde gerecht zich in dat land bevindt.Voor een Europese betalingsbevelprocedure tegen een consumentschuldenaar
bevat artikel 6, tweede lid, van de verordening een aanvullende bevoegdheidsbepaling
(zie ook hierna paragraaf 5.3 waarborgen voor de schuldenaar).De verordening is bedoeld voor het vereenvoudigen van de beslechting van
geschillen in grensoverschrijdende zaken met betrekking tot niet-betwiste
geldvorderingen (artikel 1 van de verordening). Of een geldvordering niet-betwist
is in de zin van de verordening blijkt als de verweerder na uitvaardiging
van het EBB en betekening conform de regels van de verordening, niet binnen
30 dagen verweer voert.5. Verloop van de EBB-procedure5.1. Voorwaarden voor een Europees betalingsbevel (EBB)De verordening geeft regels voor een procedure voor onbetwiste geldvorderingen
in het geval van grensoverschrijdende incassogeschillen. Voorwaarde voor verkrijging
van een EBB is dat de vordering binnen het toepassingsgebied van de verordening
valt en dat zij opeisbaar is op het moment van indiening van het verzoek (artikel
4 verordening). De eisen die gesteld worden aan het verzoek staan genoemd
in artikel 7 van de verordening.De eiser moet een EBB-verzoek doen door invulling en overlegging van standaardformulier
A van Bijlage I bij de verordening aan een gerecht in de taal van dat betreffende
gerecht (artikel 7, eerste lid, van de verordening). In het wetsvoorstel is
opgenomen dat EBB-verzoeken in Nederland kunnen worden ingediend bij de rechtbank.
Afhankelijk van de hoogte van de vordering en de aard van de zaak waarop de
vordering betrekking heeft, wordt dit verzoek behandeld en hierop beslist
door de sector kanton of de sector civiel (artikel 2 van het wetsvoorstel,
zie ook de artikelsgewijze toelichting op dit artikel).De wijzen van indiening van het EBB-verzoek laat de verordening over aan
de lidstaten (artikel 7, vijfde lid, van de verordening). Een EBB-verzoek
kan in Nederland worden ingediend op dezelfde manier als een verzoekschrift.
Dat wil zeggen, per post of door rechtstreekse indiening bij de griffie (door
deponering in het daarvoor bestemde bakje of afgifte aan de griffiemedewerker).
De mogelijkheid van elektronische indiening wordt bepaald door artikel 33
Rv, zoals dit komt te luiden na inwerkingtreding van het wetsvoorstel afschaffing
procuraat (Kamerstukken II 2006/07, 30 815, nr. 2). Of een EBB-verzoek
elektronisch kan worden ingediend, hangt dus af van de vraag of het bevoegde
gerecht deze mogelijkheid in zijn procesreglement heeft opgenomen.In het EBB-verzoek moet de eiser de grondslag van de vordering en de bewijsmiddelen
noemen, maar hij hoeft deze bewijsmiddelen niet over te leggen (artikel 7,
tweede lid, onder d en e van de verordening). De verordening is immers bedoeld
voor onbetwiste vorderingen en daarom moet de procedure niet onnodig belastend
worden gemaakt. Hierover is tijdens de onderhandelingen veel debat geweest,
omdat de regels inzake bewijs bij de bestaande incassoprocedures per land
verschillen. In verband met de hoge kosten van de noodzakelijke vertaling
van bewijsstukken is besloten dat in de EBB-procedure geen schriftelijke bewijsstukken
overgelegd hoeven te worden, maar dat alleen de bewijselementen moeten worden
aangevoerd. De eiser zal voldoende gegevens en bewijselementen over de vordering
moeten verstrekken, zodat de verweerder voldoende informatie heeft om te besluiten
de vordering al dan niet te betwisten. Aan het slot van standaardformulier A moet de eiser verklaren dat de door
hem ingevulde gegevens naar zijn weten waarheidsgetrouw zijn en dat hij erkent
dat het opzettelijk afleggen van een valse verklaring aanleiding kan geven
tot passende sancties naar het recht van de lidstaat van oorsprong. Naar Nederlands
recht kan het opzettelijk afleggen van een valse verklaring onder omstandigheden
worden aangemerkt als een misdrijf, valsheid in geschrifte van artikel 225
van het Wetboek van Strafrecht. Daarnaast kan het opzettelijk afleggen van
een valse verklaring door de eiser grond zijn voor een vordering uit onrechtmatige
daad van de verweerder. Ten slotte kan een rechter die in een heroverwegingsprocedure
(artikel 20 van de verordening) tot het oordeel komt dat een EBB kennelijk
ten onrechte is verleend op basis van opzettelijk afgelegde valse verklaringen
van de oorspronkelijke eiser, die eiser zonodig bij wijze van sanctie in de
volledige kosten van de heroverwegingsprocedure veroordelen. De regels inzake
proceskostenveroordeling in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (tweede
paragraaf van de twaalfde afdeling van het de Tweede titel van het Eerste
Boek) sluiten een dergelijke volledige proceskostenvergoeding niet uit.5.2. Behandeling van het EBB-verzoekNa indiening onderzoekt het gerecht (al dan niet via een geautomatiseerde
procedure) of het EBB-verzoek binnen het toepassingsgebied van de verordening
valt, een grensoverschrijdende zaak betreft, betrekking heeft op een opeisbare
vordering, of het gerecht bevoegd is van het verzoek kennis te nemen en of
alle gegevens op de juiste wijze is ingevuld (artikel 8 van de verordening).
Daarnaast onderzoekt het gerecht of de vordering waarvoor een EBB-verzoek
is ingediend, gegrond lijkt. Ontbreken er gegevens, dan biedt het gerecht
de eiser de gelegenheid zijn EBB-verzoek aan te vullen of te corrigeren binnen
een door het gerecht gestelde termijn via standaardformulier B van Bijlage
II (artikel 9 van de verordening), tenzij het gerecht de vordering kennelijk
ongegrond of het verzoek niet-ontvankelijk acht.Als het EBB-verzoek slechts gedeeltelijk aan de door de verordening gestelde
eisen voldoet, krijgt de eiser de gelegenheid om via standaardformulier C
van Bijlage III, binnen een door het gerecht gestelde termijn aan te geven
dat hij een EBB voor dat gedeelte aanvaardt of weigert (artikel 10, eerste
lid, van de verordening). Aanvaarding leidt tot toewijzing van het EBB-verzoek
voor het aanvaarde gedeelte. Niet-reageren of weigeren leidt tot afwijzing
van het hele EBB-verzoek (artikel 10, derde lid, van de verordening).Het EBB-verzoek wordt ook afgewezen onder vermelding van redenen als het
niet aan de door de verordening gestelde eisen van de artikelen 2, 3, 4, 6
en 7 voldoet of als de vordering kennelijk ongegrond is of de eiser niet reageert
op een uitnodiging om zijn EBB-verzoek aan te vullen of te corrigeren (standaardformulier
D van Bijlage IV van de verordening, artikel 11, eerste lid, van de verordening).
De eiser heeft tegen de afwijzing geen rechtsmiddel (artikel 11, tweede lid,
van de verordening) maar kan wel een nieuw EBB-verzoek indienen of een gewone
procedure over dezelfde vordering beginnen (artikel 11, derde lid, van de
verordening).Als aan alle voorwaarden van artikel 8 van de verordening is voldaan,
vaardigt het gerecht zo spoedig mogelijk en normaliter binnen dertig dagen
na indiening van het EBB-verzoek, een EBB uit (artikel 12 van de verordening).
Het EBB bevat een reeks mededelingen aan de verweerder over zijn mogelijkheden
(betalen of betwisten binnen dertig dagen (via standaardformulier E van Bijlage
V van de verordening), artikel 12, derde lid, van de verordening) en over
de aard van de EBB-procedure (geen verificatie van de vordering door de rechter,
uitvoerbaarheid van het EBB bij geen tijdige betwisting en voortzetting volgens
gewone procedure bij betwisting, artikel 12, vierde lid, van de verordening).
Het gerecht draagt er zorg voor dat het EBB vervolgens overeenkomstig
het nationale recht aan de verweerder wordt betekend of ter kennis gebracht
volgens een methode die voldoet aan de normen van de artikelen 13 tot en met
15 van de verordening (artikel 12, vijfde lid, van de verordening). Zie hierover
nader paragraaf 5.3 over de waarborgen voor de verweerder en de artikelsgewijze
toelichting bij artikel 5 van het wetsvoorstel.Wordt tegen het uitgevaardigde EBB tijdig een verweerschrift ingediend,
dan eindigt daarmee de EBB-procedure als zodanig. De procedure moet in dat
geval worden voortgezet volgens de gewone (nationale) regels van burgerlijk
procesrecht (dus als een procedure op tegenspraak) voor de bevoegde rechter
van de lidstaat van oorsprong, dat wil zeggen, de lidstaat waar het EBB is
uitgevaardigd, tenzij de eiser heeft aangegeven dat hij in dat geval geen
voortzetting wenst (artikel 17 in samenhang met artikel 7, vierde lid, van
de verordening). De verordening bevat zelf geen regels over de wijze waarop
die voortzetting moet worden vormgegeven. In het wetsvoorstel (artikel 6)
is ervoor gekozen om op de overgang naar de gewone procedure artikel 69 Rv
van overeenkomstige toepassing te verklaren (zie ook de artikelsgewijze toelichting
op artikel 6 van het wetsvoorstel).Als een EBB is uitgevaardigd en in overeenstemming met artikel 13 tot
en met 15 van de verordening aan de verweerder is betekend en deze 30 dagen
nadien geen verweerschrift heeft ingediend, verstrekt het gerecht onverwijld
een EBB in uitvoerbare vorm (artikel 18, eerste lid, van de verordening).
De formele voorwaarden waaronder dit gebeurt, worden beheerst door het nationale
recht (artikel 18, tweede lid, van de verordening). In het wetsvoorstel is
verduidelijkt dat het gerecht hiertoe de uitvoerbaarverklaring van standaardformulier
G van bijlage VII en het EBB van standaardformulier E van bijlage V in executoriale
vorm uitvaardigt en dat deze stukken tezamen een executoritale titel in de
zin van artikel 430 Rv opleveren.5.3. Waarborgen voor de verweerderOmdat de verordening van toepassing is op onbetwiste geldvorderingen en
de EBB-procedure niet een procedure op tegenspraak is, is in de verordening
veel aandacht besteed aan waarborgen voor de verweerder. Dit is onder meer
gebeurd door in de verordening een regeling op te nemen voor de betekening
of kennisgeving van het EBB aan de verweerder (artikel 13 tot en met 15 van
de verordening), voor de informatieverstrekking aan de verweerder (artikel
12 van de verordening) en voor een uiterst eenvoudige manier om verweer te
voeren.Speciaal voor consumentverweerders bevat de verordening in artikel 6,
tweede lid, daarnaast een extra waarborg door te bepalen dat een EBB tegen
een consument alleen gevraagd kan worden in de lidstaat van woonplaats in
de zin van artikel 59 van verordening Brussel I.Artikel 13 tot en met 15 van de verordening bevatten regels voor de betekening
of kennisgeving van het EBB aan de verweerder. Deze regels sluiten aan op
de minimumnormen voor betekening van de EET-verordening (Verordening (EG)
805/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot
invoering van een Europese Executoriale Titel voor niet-betwiste schuldvorderingen,
PbEU L143). Artikel 13 van de verordening bevat de methoden van betekening
en kennisgeving aan de verweerder in persoon. Artikel 14 van de verordening
bevat diverse methoden van betekening of kennisgeving aan een huisgenoot van
de verweerder of in diens postbus of brievenbus, waaronder verzending per
gewone post (betekening anders dan in persoon). Artikel 14, tweede lid, van
de verordening schrijft voor dat de methoden van betekening of kennisgeving
die niet in persoon zijn, alleen gebruikt mogen worden als het adres van de
verweerder met zekerheid bekend is. Navraag tijdens de onderhandelingen naar
de betekenis van deze laatste bepaling leert dat het hier gaat
om een redelijkerwijze zekerheid. Artikel 15 van de verordening bepaalt dat
betekening overeenkomstig de artikelen 13 en 14 ook aan een vertegenwoordiger
van de verweerder kan plaatsvinden. De voorschriften van de artikelen 13 tot
en met 15 van de verordening beogen niet de betekeningsvoorschriften van de
lidstaten te uniformeren, maar geven minimumvoorschriften waaraan in het kader
van het EBB moet worden voldaan. Ze zijn bedoeld om zoveel mogelijk te garanderen
dat de verweerder het betalingsbevel daadwerkelijk ontvangt, en strekken niet
tot vervanging van de nationale betekeningsvoorschriften. De nationale regels
zijn dus toepasselijk, met inachtneming van de minimumnormen van artikel 13
tot en met 15 van de verordening. De Nederlandse wetgeving is niet op alle
punten gelijk aan de in artikel 13 tot en met 15 opgenomen normen. De artikelen 13 en 14 van de verordening bevatten ook
methoden van betekening die de Nederlandse wet niet kent en er ontbreken daarin
enkele methoden die de Nederlandse wet wel kent. De lidstaten zijn vrij in
de keuze van de methode van betekening of kennisgeving van het EBB aan de
verweerder, mits het maar een methode is die voldoet aan de normen van de
artikelen 13 en 14 van de verordening.In het wetsvoorstel is gekozen voor betekening van het EBB aan de verweerder
via aangetekende post met bericht van ontvangst (de handtekeningenkaart) of
bij deurwaardersexploot (artikel 5 van het wetsvoorstel). De aangetekende
post met bericht van ontvangst voldoet aan de in de verordening opgenomen
minimumnormen voor betekening of kennisgeving (artikel 13, eerste lid, onder
a of c, van de verordening). Betekening bij exploot voldoet eveneens aan die
normen (bij betekening van het exploot in persoon, artikel 13, eerste lid,
onder b, van de verordening, bij een betekening van het exploot niet in persoon,
artikel 14, eerste lid, onder a, b of c, van de verordening). De betekening
per exploot brengt wel mee dat het gerecht een deurwaarder zal moeten inschakelen
om het EBB aan de verweerder te betekenen (zie de artikelsgewijze toelichting
op artikel 5 van het wetsvoorstel voor een nadere toelichting van de keuze
voor betekening van het EBB per aangetekende post met bericht van ontvangst
of bij exploot).Artikel 16 van de verordening bevat regels voor het voeren van verweer
tegen het EBB. Om het de verweerder zo eenvoudig mogelijk te maken hoeft hij
op het verweerformulier uitsluitend aan te geven dat hij de vordering betwist.
Hij hoeft deze betwisting niet te motiveren.Een belangrijke laatste waarborg voor de verweerder is het rechtsmiddel
van artikel 20 van de verordening. Na het verstrijken van de termijn voor
indiening van een verweerschrift heeft de verweerder in bepaalde uitzonderlijke
gevallen het recht om heroverweging van het EBB te verzoeken. Dit artikel
is overgenomen uit de EET-verordening (artikel 19, zie ook artikel 8 Uitvoeringswet
EET). Gronden voor een verzoek om heroverweging zijn een niet tijdige betekening
van het EBB (indien een van de methoden van artikel 14 van de verordening
is gebruikt, artikel 20, eerste lid, onder a, van de verordening) of het niet
in staat zijn van de verweerder de EBB-vordering te betwisten door overmacht
of buitengewone omstandigheden buiten zijn schuld (artikel 20, eerste lid,
onder b, van de verordening). Anders dan bij een EET, waar het rechtsmiddel
heroverweging naast de gewone nationale rechtsmiddelen openstaat, is in de
EBB-procedure heroverweging het enige rechtsmiddel dat de verweerder ten dienste
staat als eenmaal een uitvoerbaar EBB is uitgevaardigd. Daarom is in de EBB-verordening
een extra grond voor heroverweging toegevoegd (artikel 20, tweede lid, van
de verordening). Deze grond houdt in dat de verweerder om heroverweging kan
verzoeken indien het EBB kennelijk ten onrechte is toegekend, gelet op de
voorschriften van deze verordening, of vanwege andere uitzonderlijke omstandigheden.
Welke invulling in de praktijk gegeven gaat worden aan deze laatste grond,
valt op voorhand niet voorspellen.Ook regelt de verordening zelf de gevolgen van een heroverwegingsverzoek (artikel 20, derde lid, van de verordening). Wordt heroverweging
geweigerd, omdat geen van de gronden van toepassing is, dan blijft het EBB
in stand. Is het verzoek gegrond, dan is het EBB nietig.5.4. Gevolgen van een uitvoerbaar EBBEen door de nationale rechter in executoriale vorm verstrekt EBB kan zowel
ter plaatse als in elke andere lidstaat ten uitvoer worden gelegd, zonder
dat een Europese executoriale titel (EET) of exequatur nodig is (artikel 19
van de verordening).5.5. Overige bepalingenIn de artikelen 21 tot en met 23 zijn enkele bepalingen over de tenuitvoerlegging
opgenomen. Deze bepalingen over onder meer de mogelijkheid tot beperking en
schorsing van de tenuitvoerlegging komen geheel overeen met vergelijkbare
bepalingen in de EET-verordening.Voor de EBB-procedure geldt geen verplichte procesvertegenwoordiging.
Partijen kunnen zonder advocaat of gemachtigde procederen (artikel 24 van
de verordening). De bepaling geldt niet voor de heroverwegingsprocedure. Daarvoor
mag elke lidstaat zijn eigen voorwaarden stellen. In het wetsvoorstel (artikel
10) is bepaald dat de bij een in Nederland ingediend verzoek tot heroverweging
geen verplichte procesvertegenwoordiging geldt.Voorts is opgenomen in de verordening dat, indien verweer wordt gevoerd,
de kosten voor de EBB-procedure samen met de kosten voor de opvolgende nationale
procedure niet hoger zullen zijn, dan wanneer er direct voor de nationale
procedure zou zijn gekozen (artikel 25 van de verordening). Met kosten zijn
in dit geval uitsluitend bedoeld de gerechtskosten, hetgeen in de praktijk
van het EBB neerkomt op het griffierecht. Artikel 11 van het wetsvoorstel
verduidelijkt dat op een Nederlands EBB-verzoek de regels van de Wet tarieven
in burgerlijke zaken (WTBZ) van toepassing zijn voor de bepaling van de hoogte
van het griffierecht. Dit betekent dat na verweer tegen het EBB voor voortzetting
van de procedure volgens de regels van dagvaardings- of verzoekschriftprocedure
geen verder griffierecht verschuldigd is door de eiser.6. Verhouding tot het nationale rechtZoals in de inleiding reeds is genoemd, is de bij de verordening ingevoerde
procedure een facultatieve, zelfstandige, uniforme Europese procedure voor
de incasso van onbetwiste vorderingen. Dit betekent twee dingen. Ten eerste
betekent dit dat de verordening in beginsel zelf de gehele procedure beschrijft
en dat niet nodig is daarnaast steeds de regels van de dagvaardings- of verzoekprocedure
toe te passen. Daarnaast betekent het dat een eiser vrijelijk gebruik kan
maken van de procedures uit het nationale recht. Voor Nederland betekent dit
dat de schuldeiser in een grensoverschrijdend geval kan kiezen voor de EBB-procedure
of voor de gewone dagvaardings- of verzoekschriftprocedure, afhankelijk van
het onderwerp van zijn vordering.De verordening laat een aantal zaken expliciet aan het nationale recht
over en laat een aantal zaken ongeregeld. De belangrijkste elementen worden
hier kort genoemd. Deze elementen worden hieronder verder uitgewerkt bij de
artikelsgewijze toelichting.Indien de eiser het voorstel voor een EBB voor een deel van zijn verzoek
aanvaardt, heeft dat gevolgen voor het resterende deel van het verzoek. Artikel
10, tweede lid, van de verordening laat deze gevolgen over aan het nationale
recht. In artikel 4 van dit wetsvoorstel is bepaald dat de eiser in dat geval
zijn rechtsvordering voor het resterende deel behoudt.Indien de verweerder aangeeft dat hij de vordering betwist, dan wordt
de procedure volgens de nationale regels van procesrecht voortgezet,
tenzij de eiser heeft verzocht om in dat geval de procedure stop te zetten
(artikel 17, tweede lid, van de verordening). In het wetsvoorstel wordt op
deze voorzetting artikel 69 Rv van overeenkomstige toepassing verklaard.Artikel 26 van de verordening bepaalt ten slotte dat alle procedurekwesties
die niet uitdrukkelijk in de verordening zijn geregeld, worden beheerst door
het nationale recht. In het wetsvoorstel is in artikel 13 een bepaling opgenomen
dat, tenzij uit de verordening of de uitvoeringswet anders voortvloeit, de
EBB-procedure wordt beheerst door de regels van de verzoekschriftprocedure.7. Verhouding tot andere verordeningen en richtlijnenDe verordening staat niet op zichzelf. Zij is een vervolg op de verordening
voor een Europese executoriale titel (805/2004). De EET-verordening beoogt
de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen over niet-betwiste
geldvorderingen te vereenvoudigen door invoering van de mogelijkheid tot waarmerking
van een toewijzende beslissing over een niet-betwiste geldvordering als Europese
executoriale titel. Het vragen van een verlof tot tenuitvoerlegging in een
andere lidstaat is niet meer nodig voor de tenuitvoerlegging aldaar van een
als EET gewaarmerkte beslissing. Met de invoering van een EBB-procedure is
de EET-verordening voor deze gevallen overbodig geworden. Ieder EBB is immers
zonder dat een EET of exequatur nodig is, al rechtstreeks uitvoerbaar in alle
lidstaten (artikel 19 van de verordening).De verordening houdt voorts verband met de richtlijn betalingsachterstanden
(richtlijn 2000/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni
2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties
(PbEG L 200/35)). Doel van die richtlijn is het terugdringen van betalingsachterstanden.
Voor grensoverschrijdende incassogeschillen kan de verordening daartoe bijdragen
doordat er regels worden gesteld voor een uniforme Europese procedure tot
verkrijging van een executoriale titel voor de incasso van een onbetwiste
geldvordering. De beslechting van deze grensoverschrijdende geschillen zal
door de verordening worden vereenvoudigd, versneld en zal minder kosten met
zich brengen.Op 11 juli 2007 is de verordening inzake een Europese procedure voor
geringe vorderingen vastgesteld (verordening (EG) nr. 861/2007 van het Europees
Parlement en de Raad van 11 juli 2007 tot vaststelling van een Europese
procedure voor geringe vorderingen (Pb EU L 199)). Het onderscheid tussen
de Europese procedure voor geringe vorderingen en de EBB-procedure is dat
de EBB-procedure is bedoeld voor niet-betwiste vorderingen en eindigt zodra
de verweerder de vordering betwist. De Europese procedure voor geringe vorderingen
is daarentegen bedoeld voor betwiste vorderingen en bevat daarom ook regels
over het houden van zittingen, bewijsleveringen en dergelijke. De maximale
hoogte van een vordering in de procedure voor geringe vorderingen bedraagt € 2 000.
De EBB-procedure kent geen limiet met betrekking tot de hoogte van het bedrag
van de vordering. Als een schuldeiser vermoedt dat zijn grensoverschrijdende
vordering niet wordt betwist, zal hij kiezen voor een EBB-procedure. Vermoedt
hij dat zijn vordering van minder dan € 2 000 door de verweerder
wordt betwist, dan zal een schuldeiser eerder de voorkeur geven aan het voeren
van een Europese procedure voor geringe vorderingen.In artikel 27 van de EBB-verordening is een verwijzing opgenomen naar
de verordening inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van
gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken
(verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van 29 mei 2000,
PbEG L 160/37)). Het doel van deze verordening (EG-betekeningsverordening)
is de verzending tussen de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke
stukken in burgerlijke of handelszaken voor betekening of kennisgeving te
verbeteren en te versnellen. De EBB-verordening laat krachtens de bepaling
in artikel 27 de EG-betekeningsverordening onverlet. Verordening 1348/2000
wordt vervangen door verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement
en de Raad inzake de betekening en de kennisgeving van gerechtelijke en buitengerechtelijke
stukken in burgerlijke of in handelszaken («de betekening en de kennisgeving
van stukken»), en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1348/ 2000
(PbEU L 324/79). De nieuwe verordening 1393/2007
wordt van toepassing vanaf 13 november 2008, dus nog voordat de EBB-verordening
van toepassing wordt. De verwijzing in artikel 27 van de verordening moet
daarom gelezen worden als een verwijzing naar de nieuwe verordening 1393/2007
(vergelijk artikel 25 van verordening 1393/2007).8. Gevolgen voor het bedrijfslevenVoor het bedrijfsleven in de Europese lidstaten is het innen van grensoverschrijdende
openstaande onbetwiste schulden middels een eenvoudige, snelle en goedkope
procedure van groot belang. Indien deze vorderingen niet kunnen worden geïnd,
kan dit een belangrijke oorzaak zijn van een faillissement, vooral bij kleine
en middelgrote bedrijven. De kosten voor de inning van onbetwiste geldvorderingen
in grensoverschrijdende gevallen zijn vaak onevenredig hoog, waardoor de inning
van vorderingen niet zelden onrendabel wordt.In het kader van de administratieve lastenvermindering zijn het civiel
en bestuursprocesrecht steeds buiten de kwantitatieve reductiedoelstellingen
gehouden. De reden hiervoor is het bijzondere karakter van het procesrecht,
dat een waarborg beoogt te bieden voor een eerlijke en efficiënte procesvoering.
De vormvereisten die met betrekking tot informatieuitwisseling aan rechter
en wederpartij die gesteld, hangen direct samen met deze waarborgfunctie en
kunnen derhalve niet onverkort als administratieve lasten worden aangemerkt.
Niettemin kunnen ook in het procesrecht lasten voor bedrijfsleven en burger
worden verminderd door bijvoorbeeld vereenvoudiging van administratieve procedures
en inzet van ICT. Op dit moment zijn verschillende voorstellen daartoe in
voorbereiding of aanhangig. Ook deze verordening en dit voorstel ter uitvoering
ervan zijn daar een voorbeeld van. Met de komst van de EBB-procedure weten
bedrijven immers dat zij in elke lidstaat gebruik kunnen maken van eenzelfde
Europese betalingsbevelprocedure. Ook hoeven zij niet langer een dagvaarding
te laten uitbrengen door een deurwaarder, maar kunnen zij hun EBB-verzoek
rechtstreeks naar de griffie sturen. In welke mate de verordening en de uitvoering
daarvan in dit wetsvoorstel de lasten voor bedrijven vermindert, is op dit
moment echter nog niet goed in te schatten.ArtikelenArtikel 2Deze bepaling bevat de aanwijzing van het gerecht dat belast zal worden
met de uitvoering van de EBB-procedure. EBB-verzoeken moeten worden ingediend
bij de rechtbank die volgens de gewone regels inzake relatieve bevoegdheid
bevoegd is. Deels zijn die regels opgenomen in de verordening Brussel I, die
in artikel 6 van de EBB-verordening van toepassing is verklaard op de bepaling
van de bevoegde rechter voor een EBB-verzoek. Voor bijvoorbeeld een vordering
tot betaling voor geleverde zaken wijst Brussel I in artikel 5 de rechter
van de plaats van levering van de zaken als (alternatief) bevoegde rechter
aan. Deze aanwijzing betreft niet alleen de rechtsmacht maar ook de relatieve
bevoegdheid. Is volgens de overeenkomst Groningen als plaats
van levering aangewezen, dan is dus de rechtbank Groningen bevoegd.Normaal gesproken zou – nu in artikel 12 van het wetsvoorstel de
regels inzake de verzoekschriftprocedure op een ingediend EBB-verzoek van
toepassing worden verklaard – een EBB-verzoek ingediend bij een relatief
onbevoegde rechter in Nederland kunnen worden verwezen naar de wel relatief
bevoegde rechter overeenkomstig artikel 270, eerste lid, Rv. De verordening
bepaalt in artikel 11, eerste lid, onder a, dat een EBB-verzoek dat niet aan
de eisen van onder meer artikel 6 van de verordening (de verwijzing naar de
bevoegdheidsregels van Brussel I) voldoet, wordt afgewezen. Dit roept de vraag
op of een EBB-verzoek dat bij een relatief onbevoegde rechter in Nederland
wordt aangebracht, verwezen mag worden naar de wel relatief bevoegde rechter
in Nederland, of moet worden afgewezen wegens het niet voldoen aan de in artikel
6 van de verordening gestelde eisen. Deze vraag naar de mogelijkheid van interne
verwijzing naar een bevoegde rechter is niet aan de orde geweest tijdens de
onderhandelingen over de verordening. Het uitsluiten van de mogelijkheid van
verwijzing naar de wel relatief bevoegde rechter binnen Nederland zou een
ingrijpende afwijking van de normaal geldende regels betekenen ten nadele
van de eiser. Die eiser zou immers het door hem betaalde vast recht kwijt
zijn en een nieuw EBB-verzoek moeten indienen bij de wel relatief bevoegde
rechter in Nederland en daarvoor opnieuw vast recht verschuldigd zijn. Dit
staat haaks op de geest en het doel van de verordening dat de incasso van
niet-betwiste vorderingen voor schuldeisers vergemakkelijkt moet worden en
goedkoper. Om die reden meen ik dat ervan uit gegaan mag worden dat artikel
11, eerste lid, onder a, van de verordening niet in de weg staat aan verwijzing
van een EBB-verzoek ingediend bij een relatief onbevoegde rechter, naar een
wel relatief bevoegde rechter in Nederland.Voor de verdeling van zaken tussen de sector civiel en de sector kanton
is aangeknoopt bij de regeling van artikel 93 Rv. Betreft het verzoek een
geldvordering (met inbegrip van eventuele rente, boete en kosten, artikel
7, tweede lid, onder b, van de verordening) van ten hoogste € 5 000
(artikel 93 onder a Rv) of een geldvordering (ongeacht het bedrag) die betrekking
heeft op bijvoorbeeld een arbeidsovereenkomst of huur of een andere zaak waarvan
de wet dit bepaalt (artikel 93 onder c of d Rv), dan wordt het EBB-verzoek
behandeld en beslist door de kantonrechter. Betreft het verzoek niet een geldvordering
als hiervoor bedoeld, dan wordt het EBB-verzoek behandeld en beslist door
de sector civiel.Het verzoek kan worden ingediend zoals elk ander verzoekschrift (artikel
278, tweede lid, eerste volzin, Rv). De mogelijkheid van elektronische indiening
van een EBB-verzoek wordt bepaald door artikel 33 Rv, zoals dit komt te luiden
na inwerkingtreding van de Wet afschaffing procuraat (Kamerstukken II 2006/07,
30 815, nr. 2). Dit betekent dat een EBB-verzoek elektronisch kan worden
ingediend, indien het gerecht deze wijze van indiening in zijn procesreglement
heeft vastgelegd.De indiening van het verweerschrift moet volgens artikel 16, eerste lid,
van de verordening plaatsvinden bij het gerecht van oorsprong. Dit is in artikel
5 onder 4 van de verordening gedefinieerd als het gerecht dat het betalingsbevel
uitvaardigt. Het is daarom niet nodig hiervoor een afzonderlijke bepaling
op te nemen in het wetsvoorstel.Artikel 3Het verzoek om aanvulling en correctie van een EBB-verzoek, als bedoeld
in artikel 9 van de verordening, de uitnodiging tot wijziging van een EBB-verzoek,
als bedoeld in artikel 10 van de verordening en de afwijzing van het EBB-verzoek,
als bedoeld in artikel 11 van de verordening worden aan de eiser toegezonden
per gewone post. Ook het zenden van een uitvoerbaar EBB (dat wil zeggen, de
uitvoerbaarverklaring van standaardformulier G van bijlage VII met daaraan
gehecht het Europees betalingsbevel van standaardformulier E
van bijlage V, zie ook de toelichting op artikel 7 van het wetsvoorstel) aan
de eiser als bedoeld in artikel 18, derde lid, van de verordening geschiedt
per gewone post. Het wetsvoorstel bepaalt dat een mededeling over het al dan
niet overgaan naar de gewone procedure, als bedoeld in artikel 17, derde lid,
van de verordening, aan beide partijen wordt verzonden.Er is voor deze methode van kennisgeving gekozen omdat de eiser zelf zijn
(adres)gegevens heeft ingevuld op standaardformulier A bij bijlage I waarmee
hij om een EBB verzocht. Er mag daarom vanuit worden gegaan dat hij zijn (adres)gegevens
naar waarheid heeft ingevuld, mede gezien het belang dat hij heeft bij de
procedure. De mededeling over de voortzetting die naar beide partijen wordt
gestuurd, kan eveneens bij gewone brief worden gedaan. De mededeling is immers
het gevolg van de indiening van een verweerschrift door de verweerder. Daarmee
is ook het adres van de verweerder voldoende bekend bij het gerecht. Met uitzondering
van het uitvoerbare EBB, dat een authentieke akte betreft, is op dit berichtenverkeer
tussen gerecht en partijen artikel 33 Rv van toepassing (zie hierover ook
de toelichting op artikel 2 van het wetsvoorstel).In artikel 16 van de verordening is niet opgenomen dat de eiser een afschrift
van het verweerschrift ontvangt. Ook het wetsvoorstel voorziet hier niet in,
omdat de schuldenaar slechts hoeft in te vullen dat hij een verweerschrift
indient tegen het uitgevaardigde EBB en de procedure daarmee overgaat naar
een gewone procedure. De eiser krijgt bericht of de EBB-procedure volgens
gewone regels wordt voortgezet, waardoor het zenden van een afschrift van
het verweerschrift aan de eiser overbodig is.Artikel 4Dit artikel regelt de situatie dat de eiser het voorstel van het gerecht
voor een deel van de vordering aanvaardt, zoals bedoeld in artikel 10 van
de verordening. Aanvaarding leidt tot het uitvaardigen van een EBB voor het
aanvaarde gedeelte. Omdat de lidstaten het niet eens konden worden over de
gevolgen hiervan voor het resterende deel van de vordering, is dit overgelaten
aan het nationale recht van de lidstaten. In het wetsvoorstel is ervoor gekozen
om voor Nederlandse EBB-verzoeken te bepalen dat de toewijzing voor het aanvaarde
gedeelte de rechtsvordering voor het resterende deel van het EBB-verzoek onverlet
laat. De eiser behoudt zijn rechtsvordering en kan desgewenst een nieuwe procedure
starten voor het resterende deel van zijn verzoek. Artikel 316, tweede lid,
eerste volzin, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek is dan van toepassing.Artikel 5Volgens artikel 12, vijfde lid, van de verordening moet het gerecht het
nog niet uitvoerbare Europees betalingsbevel aan de verweerder betekenen of
kennisgeven. Het Europees betalingsbevel is vervat in standaardformulier E
van bijlage V van de verordening. In dat formulier wordt verwezen naar «bijgaand
verzoek». Hieruit blijkt dat zowel het standaardformulier E als het
verzoek om een Europees betalingsbevel van standaardformulier A van bijlage
I aan de verweerder moet worden betekend of ter kennis worden gebracht. Het
wetsvoorstel geeft het gerecht hiervoor twee mogelijkheden: per aangetekende
post met bericht van ontvangst (de handtekeningenkaart) of bij deurwaardersexploot.
Deze laatste methode brengt mee dat het gerecht de deurwaarder zal moeten
inschakelen om het EBB aan de verweerder te betekenen. Beide methoden zijn
in overeenstemming met de minimumvoorschriften van artikel 13 en 14 van de
verordening, zie ook paragraaf 5.3 van deze toelichting. De betekening
per aangetekende post met bericht van ontvangst of per exploot biedt de meeste
zekerheid dat het EBB de verweerder daadwerkelijk bereikt.Voor verweerders in een andere lidstaat, geschiedt de betekening overeenkomstig
artikel 277 Rv, dat wil zeggen met inachtneming van de (per 13 november
2008) gewijzigde EG-betekeningsverordening 1393/20071. In het wetsvoorstel ter uitvoering van verordening 1393/2007
is overigens bepaald dat de gerechten stukken rechtstreeks aangetekend mogen
verzenden overeenkomstig artikel 14 van de verordening of mogen betekenen
door verzending aan een ontvangende instantie in een andere lidstaat overeenkomstig
artikel 2 van verordening 1393/2007.De EBB-procedure is een geheel nieuwe procedure voor grensoverschrijdende
zaken, bedoeld voor onbetwiste vorderingen. De EBB-procedure kent geen begrenzing
naar hoogte van de vordering. De procedure biedt de verweerder slechts beperkte
verzetmogelijkheden (uitsluitend het verzoek tot heroverweging van artikel
20 van de verordening). Het is daarom van belang dat de uitvaardiging van
een EBB in executoriale vorm (artikel 18 van de verordening) in zoveel mogelijk
gevallen het gevolg is van een bewuste keuze van de schuldenaar om de vordering
niet te betwisten.Naar verwachting zullen veelal bedrijfsmatige schuldeisers gebruik maken
van de procedure. Hun wederpartij zal vaak een natuurlijk persoon zijn. Juist
bij deze kwetsbaardere categorie verweerders blijkt in de praktijk het GBA-adres
niet altijd het adres van hun werkelijk verblijf. Omdat bij deze categorie
verweerders het risico bestaat dat de verweerder bij een verzending per aangetekende
post niet reageert op het verzoek om de zogeheten «rode handtekeningenkaart»
ter bevestiging van ontvangst van een EBB-verzoek terug te sturen, is daarnaast
de mogelijkheid van betekening bij exploot opgenomen.Het alternatief van verzending per gewone post biedt voor deze categorie
verweerders onvoldoende garantie dat het EBB de verweerder daadwerkelijk bereikt.
Navraag leert dat in elk geval ook Frankrijk en Luxemburg betekening van het
EBB aan de verweerder bij exploot mogelijk maken.In de kabinetsreactie op het eindrapport fundamentele herbezinning burgerlijk
procesrecht (Kamerstukken II 2006/2007, 30 951, nr. 1) is aangegeven
dat het kabinet de mogelijkheid van een uniforme procesinleiding wil bezien.
Aan dit project zal pas op zijn vroegst na 2009 uitvoering worden gegeven.
De uitvoering van de nieuwe EBB-procedure wil niet vooruit lopen op deze voorgenomen
aanpassing van de procesinleiding. Wel is dit een van de redenen om een evalutiebepaling
op te nemen in artikel 13 van het wetsvoorstel.Overigens gaat voor de Europese geringe vorderingen procedure uitsluitend
oproeping per aangetekende post met bericht van ontvangst gelden (artikel
13 van de verordening tot vaststelling van een Europese procedure voor geringe
vorderingen).Artikel 6Indien de verweerder de vordering betwist, wordt de procedure volgens
de nationale regels van procesrecht voortgezet, tenzij de eiser heeft verzocht
om in dat geval de procedure stop te zetten (artikel 17, eerste lid, van de
verordening in samenhang met artikel 7, vierde lid, van de verordening). Artikel
6 van het wetsvoorstel verklaart artikel 69 Rv op deze voortzetting van overeenkomstige
toepassing. De rechter moet partijen aan de hand van deze bepaling in het
spoor van de dagvaardings- of verzoekschriftprocedure zetten, afhankelijk
van de vraag of het EBB-verzoek een geldvordering betreft waarvoor volgens
het nationale Nederlandse procesrecht de dagvaardingsprocedure moet worden
gevolgd of de verzoekschriftprocedure. Bedraagt de geldvordering meer dan € 5 000,–
dan zullen partijen zich in de voortgezette procedure moeten laten vertegenwoordigen
door een advocaat, tenzij de geldvordering betrekking heeft op een zaak die
door de kantonrechter wordt behandeld en beslist.Heeft de eiser aangegeven dat hij niet wil dat de procedure wordt voortgezet
bij een betwisting door de verweerder, dan eindigt de EBB-procedure door indiening
van het verweerschrift en krijgen partijen hiervan bericht. Als de verweerder in de voorgezette procedure niet meer verschijnt, geldt
het vonnis toch als een vonnis op tegenspraak. Betreft de voortgezette procedure
een verzoekschriftprocedure, dan geldt voor de eiser en de verweerder de hoger
beroep termijn die voor de verzoeker en de verschenen belanghebbenden geldt.
Om hierover geen misverstand te laten bestaan is in het wetsvoorstel opgenomen
dat de rechter in zijn bevel inzake de voortzetting de verweerder op deze
rechtsgevolgen wijst. Ten slotte is opgenomen dat de verweerder die niet in
de voortgezette procedure verschijnt, de uitspraak in die procedure per post
krijgt toegezonden. Dit rechtvaardigt eens te meer dat de verweerder voor
het instellen van rechtsmiddelen wordt behandeld als een in de procedure verschenen
partij.Artikel 7Op grond van artikel 18, tweede lid, van de verordening worden de formele
voorwaarden waaronder een EBB uitvoerbaar wordt, overgelaten aan het recht
van de lidstaat van oorsprong. Voor door de Nederlandse rechter uit te vaardigen
EBB’s bepaalt artikel 7 van het wetsvoorstel dat het EBB van standaardformulier
E (bijlage V) en de uitvoerbaarverklaring van standaardformulier G (bijlage
VII) tezamen een executoriale titel in de zin van artikel 430 Rv vormen. Door
het van toepassing verklaren van artikel 430, tweede lid, Rv is duidelijk
dat zij aan het hoofd de tekst «In naam der Koningin» moeten dragen.Artikel 8Artikel 430 Rv gaat ervan uit dat de grosse van het vonnis ten uitvoer
wordt gelegd. Om duidelijk te maken welke stukken in de situatie van een uit
een andere lidstaat afkomstig EBB ten uitvoer wordt gelegd, is in artikel
8, eerste lid, van het wetsvoorstel bepaald dat het uitvoerbaar verklaard
EBB, bestaande uit het oorspronkelijke betalingsbevel van standaardformulier
E (bijlage V) en de uitvoerbaarverklaring van standaardformulier G (bijlage
VII) tezamen op dezelfde wijze als een grosse ten uitvoer kunnen worden gelegd.Het tweede lid van artikel 8 van het wetsvoorstel geeft uitvoering aan
artikel 21, tweede lid, onder b, van de verordening, waar staat dat iedere
lidstaat aangeeft welke andere taal hij voor het EBB aanvaardt. Ter bescherming
van de verweerder is er vooralsnog voor gekozen om naast de Nederlandse taal
niet ook een andere taal toe te laten.Artikel 9Artikel 9 geeft uitvoering aan artikel 20 van de verordening. Na toewijzing
en uitvoerbaarverklaring van het EBB kan de verweerder op grond van deze bepaling
in uitzonderingsgevallen om heroverweging van het EBB verzoeken bij het bevoegde
gerecht van de lidstaat van oorsprong. Artikel 20 is geformuleerd als een
nadere voorwaarde voor een EBB-verlening. Als het inleidend processtuk niet
in persoon is betekend en, buiten de schuld van de verweerder, niet zo tijdig
of op zodanige wijze dat de verweerder zich naar behoren heeft kunnen verdedigen
tegen de vordering, moet hij heroverweging van de beslissing kunnen vragen
(artikel 20, eerste lid, onder a). Hetzelfde geldt als de verweerder de vordering
niet heeft kunnen betwisten wegens overmacht of buitengewone omstandigheden
(artikel 20, eerste lid, onder b). Ten slotte voegt artikel 20, tweede lid,
van de verordening een extra grond toe voor heroverweging voor het geval blijkt
dat het EBB kennelijk ten onrechte is toegekend, gelet op de voorschriften
van deze verordening, of vanwege andere uitzonderlijke omstandigheden. Welke
gevallen onder deze bepaling vallen, zal in de praktijk moeten blijken.Voor de gevallen genoemd in artikel 20, eerste lid, van de verordening
bepaalt de verordening dat de heroverwegingsmogelijkheid «onverwijld»
moet worden gebruikt. Voor de grond genoemd in artikel 20, tweede lid, van de verordening geldt niet een dergelijke termijn. Zie ook de algemene
toelichting paragraaf 5.2.In artikel 9, eerste lid, van het wetsvoorstel, is bepaald dat verzoeken
tot heroverweging van een EBB worden ingediend bij het gerecht dat het EBB
heeft uitgevaardigd. Heeft de kantonrechter het EBB uitgevaardigd, dan wordt
het verzoek tot heroverweging door de kantonrechter behandeld en beslist.
Was dit de sector civiel, dan wordt ook het verzoek tot heroverweging door
de sector civiel behandeld en beslist.Als termijn voor het instellen van een verzoek tot heroverweging is gekozen
voor een termijn van vier weken nadat de beslissing aan de verweerder bekend
is geworden voor de gevallen van ontijdige betekening en vier weken nadat
de omstandigheden hebben opgehouden te bestaan voor gevallen van overmacht
of buitengewone omstandigheden (artikel 9, tweede lid, van het wetsvoorstel).
De termijn van vier weken sluit aan bij wat in grensoverschrijdende gevallen
bij «onverwijld» handelen mag worden gebracht. Voor de in artikel
20, tweede lid, genoemde grond voor heroverweging (kennelijk ten onrechte
EBB-verlening) is in het wetsvoorstel een termijn opgenomen van vier weken
nadat deze grond aan de verweerder bekend is geworden. Daarmee is het aanvangstijdstip
van de termijn van vier weken zo gekozen, dat de verordening haar volle werking
kan hebben. Zodra deze grond aan de verweerder bekend is, is wenselijk is
dat de verweerder binnen een bepaalde tijd moet handelen. Om te voorkomen
dat in de praktijk onduidelijkheid ontstaat over de vraag of een te lang stilzitten
van de verweerder nadat hij van deze grond voor heroverweging op de hoogte
was, aan hem mag worden tegengeworpen, is in het wetsvoorstel een concrete
termijn opgenomen. Het lag voor de hand om hiervoor eenzelfde termijn te stellen
als voor de andere gronden voor heroverweging.De Raad van State heeft in zijn advies aanbevolen om voor de in artikel
20, eerste lid, van de verordening genoemde gronden de term «onverwijld»
uit de verordening op te nemen in plaats van een termijn van vier weken. Daarnaast
heeft de Raad opgemerkt dat zonder nadere motivering niet duidelijk is waarom
met het oog op de consistentie voor de in artikel 20, tweede lid, van de verordening,
niet ook een term «onverwijld» in artikel 9 van het wetsvoorstel
is opgenomen.De regeling van artikel 20, eerste lid, van de verordening is vergelijkbaar
met de regeling in artikel 19 van de EET-verordening. Artikel 19 EET-verordening
stelt als nadere eis voor EET-verlening dat op dezelfde gronden als genoemd
in artikel 20, eerste lid, van de verordening, heroverweging mogelijk is van
de beslissing waarvan waarmerking als EET wordt gevraagd. Ook in artikel 19
EET-verordening is bepaald dat de betrokkene «onverwijld» moet
handelen. Artikel 19 EET-verordening is uitgevoerd in artikel 8 van de Uitvoeringswet
EET (Stb. 2005, 485). Daarin is de heroverwegingsregeling van artikel 19 van
de verordening overgenomen (omdat het nationale procesrecht niet in een vergelijkbare
regeling voorzag). Ook is bepaald dat heroverweging moet worden gevraagd:a. bij een gebrekkige of ontijdige betekening «binnen vier weken
nadat de beslissing aan de schuldenaar bekend is geworden»;b. bij overmacht of buitengewone omstandigheden «binnen vier weken
nadat de daargenoemde gronden hebben opgehouden te bestaan».De reden om destijds een termijn van vier weken in de uitvoeringswet op
te nemen, was dat hiermee de rechtstoepassers en betrokkenen een handvat werd
gegeven voor de toepassing van de verordening op dit punt. Aan dit handvat
heeft de praktijk grote behoefte. Ter uitvoering van artikel 30 van de EET-verordening
(mededelingen over de uitvoering aan de Commissie) is de regeling in artikel
8 van de Uitvoeringswet EET aan de Commissie toegezonden. De Commissie heeft
hierover geen opmerkingen gemaakt.Ter uitvoering van artikel 20 van de EBB-verordening is in artikel 9 aangesloten bij de redactie van artikel 8 van de Uitvoeringswet Europese
executoriale titel. Uit oogpunt van consistente implementatie is wenselijk
dezelfde Europese regelingen op eenzelfde wijze uit te voeren. Ook uit praktische
overwegingen en met het oog op de rechtszekerheid is de in het wetsvoorstel
gekozen termijn wenselijk. Om die reden is de termijn van vier weken in het
wetsvoorstel gehandhaafd. Artikel 10Artikel 22 van de verordening bevat een regeling die inhoudt dat de tenuitvoerlegging
van een beslissing op verzoek van de verweerder kan worden geweigerd, indien
deze onverenigbaar is met een eerder in een van de lidstaten of een derde
land gegeven beslissing en ook nog aan een aantal andere voorwaarden wordt
voldaan. Artikel 23 van de verordening bevat een regeling voor het beperken
van de executiemaatregelen, het afhankelijk maken van het stellen van zekerheid
en in buitengewone gevallen het schorsen van de tenuitvoerlegging, indien
een verzoek om heroverweging als bedoeld in artikel 20 van de verordening
is ingediend. In artikel 10 wordt artikel 438 Rv van toepassing verklaard
op verzoeken als bedoeld in de artikelen 22 en 23 van de verordening. Dat
betekent dat die verzoeken bij dagvaarding in kort geding aanhangig moeten
worden gemaakt. Deze regeling is vergelijkbaar met artikel 11, eerste lid,
van de Uitvoeringswet verordening Europese executoriale titel.Artikel 11Artikel 25 van de verordening bepaalt dat het bedrag voor de gerechtskosten
overeenkomstig het nationale recht wordt vastgesteld. In artikel 11 van het
wetsvoorstel wordt dan ook aansluiting gezocht bij de Wet tarieven in burgerlijke
zaken (WTBZ). Van de verweerder zal echter geen vast recht worden geheven
voor het indienen van een verweerschrift tegen een EBB (artikel 11, tweede
lid, van het wetsvoorstel). Het derde lid bepaalt dat de verweerder wel vast
recht is verschuldigd overeenkomstig de regels van de WTBZ als hij ook in
de voortgezette procedure verschijnt. Dit betekent dat bij voortzetting van
de procedure voor de sector civiel de verweerder vast recht is verschuldigd
als hij verschijnt door procureur te stellen.Artikel 12Dit artikel is een vangnetbepaling ter uitvoering van artikel 26 van de
verordening. Niet uit te sluiten valt dat zich in de procedure vragen voordoen
waarop de verordening geen antwoord geeft. Gezien het karakter van de EBB-procedure
is aansluiting bij de regels inzake de verzoekschriftprocedure het meest geëigend.Artikel 13Het is wenselijk om een evaluatiebepaling op te nemen. Zo kan nadat enige
ervaring met de werking van de verordening is opgedaan, bekeken worden of
de gekozen wijze van uitvoering in de praktijk blijkt te werken of dat enige
aanpassingen wenselijk zijn.Artikel 14Nu de verordening van toepassing wordt op 12 december 2008 is het
streven erop gericht ook de uitvoeringswet op die datum in werking te laten
treden.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin TRANSPONERINGSTABEL UITVOERINGSWET VERORDENING EUROPESE
BETALINGSBEVELPROCEDURE Artikel 1 Behoeft geen uitvoeringArtikel 2 Behoeft geen uitvoering Artikel 3 Behoeft geen uitvoering Artikel 4 Behoeft geen uitvoering Artikel 5 Behoeft geen uitvoering Artikel 6 Behoeft geen uitvoering Artikel 7lid 1Artikel 2 van dit wetsvoorstel  lid 5Artikel 3 van dit wetsvoorstel lid 2, 3, 4 en 6Behoeft geen uitvoering Artikel 8 Behoeft geen uitvoering Artikel 9lid 1Artikel 3 van dit wetsvoorstel  lid 2Behoeft geen uitvoeringArtikel 10lid 1Artikel 3 van dit wetsvoorstel  lid 2Artikel 4 van dit wetsvoorstel  lid 3Behoeft geen uitvoering Artikel 11lid 1Artikel 3 van dit wetsvoorstel lid 1 en 2Behoeft geen uitvoering Artikel 12lid 1, 2, 3
en 4Behoeft geen uitvoering  lid 5Artikel 5 van dit wetsvoorstel Artikel 13 Artikel 5 van dit wetsvoorstel Artikel 14 Artikel 5 van dit wetsvoorstelArtikel 15 Behoeft geen uitvoering Artikel 16 Behoeft geen uitvoering Artikel 17lid 1Behoeft geen uitvoering  lid 2Artikel 6 van dit wetsvoorstel lid 3Artikel 3 van dit wetsvoorstel Artikel 18lid 1Behoeft geen uitvoering  lid 2Artikel 7 van dit wetsvoorstel  lid 3Artikel 3 van dit wetsvoorstelArtikel 19 Behoeft geen uitvoering Artikel 20 Artikel 9 van dit wetsvoorstel Artikel 21 Artikel 8 van dit wetsvoorstel Artikel 22 Artikel 10 van dit wetsvoorstel Artikel 23 Artikel 10 van dit wetsvoorstelArtikel 24 Behoeft geen uitvoering Artikel 25lid 1Behoeft geen uitvoering  lid 2Artikel 11 van dit wetsvoorstel Artikel 26 Artikel 12 van dit wetsvoorstelArtikel 27 Behoeft geen uitvoering Artikel 28 Behoeft geen uitvoering Artikel 29 Behoeft geen uitvoering Artikel 30 Behoeft geen uitvoering Artikel 31 Behoeft geen uitvoering Artikel 32 Behoeft geen uitvoering Artikel 33 Behoeft geen uitvoeringXNoot1Verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad van
13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving van gerechtelijke
en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken («de
betekening en de kennisgeving van stukken»), en tot intrekking van Verordening
(EG) nr. 1348/2000 (PbEU L 324/79). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31513-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl