Wijziging van de Wet werk en bijstand i.v.m. decentralisering langdurigheidstoeslag en ondersteuning huishoudens met schoolgaande kinderen; Memorie van Antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20082009-31441, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

04-12-2008

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31441 nr. C

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31441Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 441Wijziging van de Wet werk en bijstand in verband met decentralisering
van de langdurigheidstoeslag en op bevordering van maatschappelijke participatie
gerichte ondersteuning van huishoudens met schoolgaande kinderen31 559Intrekking van de Invoeringswet Wet werk en bijstandCMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 2 december 2008Met belangstelling heeft de regering kennis genomen van het voorlopig
verslag d.d. 28 november 2008 naar aanleiding van het voorbereidend onderzoek
van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid.De leden van de CDA-fractie geven aan dat zij de ambitie ondersteunen
om mensen in een financiële achterstandspositie extra te ondersteunen.
In dit kader wijzen zij op de motie van het Tweede Kamerlid Spekman, waarin
onder andere wordt gevraagd de ondersteuning op zo’n wijze te doen uitvoeren
dat er een financiële prikkel blijft bestaan voor betrokkenen om te gaan
werken. De leden van de CDA-fractie vragen aan de regering hoe dat daadwerkelijk
zal worden uitgevoerd; wie bepaalt of iemand niet kan deelnemen aan het arbeidsproces
en wie bepaalt of iemand ook daadwerkelijk een toeslag krijgt, en hoe dat
zich met elkaar verhoudt? Voorts vragen zij of er sprake is van bijvoorbeeld
het begrip niet-bemiddelbaar, en of dat is ondergebracht in een protocol.In dit verband vragen de leden van de VVD-fractie de regering om uit te
leggen waarom de decentralisatie bijdraagt tot bevordering van de arbeidsparticipatie
van de betreffende groep personen en of het niet veeleer zo is dat het verstrekken
van een toeslag juist prikkels weg neemt om werk te zoeken.De regering beantwoordt deze vragen als volgt. Dit wetsvoorstel beoogt
te bewerkstelligen dat de langdurigheidstoeslag zoveel mogelijk een gemeentelijke
verantwoordelijkheid wordt. Hiertoe wordt het aan de gemeenten om te bepalen
wat langdurig is, wat een laag inkomen is en onder welke omstandigheden er
sprake is van geen uitzicht op inkomensverbetering. Vanuit de duidelijke verantwoordelijkheid
die de gemeenteraad in de WWB heeft en met het oog op de rechtszekerheid voorziet
het voorliggende wetsvoorstel er in dat de gemeentelijke invulling van de
voorwaarden waaronder burgers in aanmerking komen voor de langdurigheidstoeslag
in een verordening wordt vastgelegd. De burger die aan de in de verordening
gestelde voorwaarden voldoet, ontleent daaraan het recht op een
langdurigheidstoeslag. De door de regering voorgestane gemeentelijke regeling
stelt gemeenten, beter dan een landelijke regeling, in staat om de uitvoering
op zodanige wijze vorm te geven dat er voor de betrokkenen een prikkel blijft
bestaan om deel te nemen aan het arbeidsproces. Gemeenten kunnen op deze wijze
immers een optimale aansluiting maken tussen het inkomensondersteuningsbeleid
en het re-integratiebeleid, waarvoor zij op grond van de WWB verantwoordelijk
zijn. Zo kunnen zij maatwerk leveren waar het gaat om individuele mogelijkheden
en beperkingen, afstand tot de arbeidsmarkt, de inzet van de belanghebbende
bij re-integratieactiviteiten en de mogelijkheden die de WWB biedt om financiële
incentives te verlenen in het kader van de arbeidsinschakeling. Dit stelt
de gemeenten ook in staat om in te spelen op de financiële prikkel van
het gebudgetteerde I-deel.Op deze wijze draagt de decentralisatie bij tot bevordering van de arbeidsparticipatie
van de betreffende groep personen en is de gemeente in staat om te voorkomen
dat het verstrekken van een toeslag prikkels weg neemt om werk te verkrijgen
en te aanvaarden.De aansluiting tussen de gemeentelijke re-integratieverordening en die
inzake de verlening van de langdurigheidstoeslag heeft een belangrijke meerwaarde
doordat beter en duidelijker kan worden geregeld hoe rechten en plichten zich
tot elkaar verhouden. Met de leden van de CDA-fractie onderschrijft de regering
hierbij het belang van het gebruik van heldere en consistente begrippen. Bijvoorbeeld
een begrip als niet-bemiddelbaar zal in de re-integratieverordening en de
langdurigheidstoeslag dezelfde betekenis moeten hebben en de daaraan te verbinden
consequenties voor rechten en plichten dienen op elkaar afgestemd te zijn.Voorts vragen de leden van de CDA-fractie om welke reden de regering van
mening is dat er geen toename van werkzaamheden plaats zal vinden. De kern
van de aanpak is immers dat er maatwerk moet worden geleverd, hetgeen meer
onderzoek vraagt.De regering is van mening dat het wetsvoorstel een verlichting van uitvoeringslasten
voor de gemeenten tot gevolg heeft. Met de decentralisatie van de langdurigheidstoeslag
kan de uitvoering door gemeenten eenvoudiger geschieden. Het aantal te controleren
voorwaarden vermindert (afhankelijk van de keuzes die de gemeente zelf maakt).
Uitbreiding van de mogelijkheden om bijzondere bijstand in categoriale vorm
te verstrekken zal eveneens kunnen leiden tot verlaging van de uitvoeringskosten,
omdat bij deze vorm van bijzondere bijstand niet gecontroleerd hoeft te worden
of de uitgaven daadwerkelijk zijn gedaan.Uiteraard zijn met de uitvoering in natura ook organisatorische kosten
gemoeid. Bij de keuze en vormgeving van een regeling voor ouders met schoolgaande
kinderen kan de gemeente zich behalve door doeltreffendheidsoverwegingen ook
laten leiden door doelmatigheidsaspecten. De keuzevrijheid bij de vormgeving
van beleid (dat wat verstrekt wordt en de voorwaarden waaronder) en de uitvoering
(de wijze waarop het verstrekt wordt) biedt mogelijkheden tot verlaging van
de uitvoeringskosten. De regering voorziet niet dat gemeenten per saldo een
grotere uitvoeringslast ervaren.De leden van de CDA-fractie wijzen erop dat in de memorie van toelichting
staat dat de meeste gemeenten het draagkrachtbeginsel zo kunnen toepassen
dat er sprake is van een glijdende schaal tussen de 100% en 110%
van het sociaal minimum, maar dat de gemeenteraad echter andere financiële
regels kan stellen. Kan de regering daarop corrigerend ingrijpen, zo vragen
deze leden. Zoals de leden van de CDA-fractie aangeven, is in de memorie van toelichting
ingegaan op de wijze waarop gemeenten het draagkrachtbeginsel kunnen toepassen.
Hierbij heeft de regering aangegeven dat de gemeente wel verplicht is om bij
verordening nadere regels te stellen over de verlening van de langdurigheidstoeslag.
Deze nadere invulling dient altijd plaats te vinden binnen het wettelijke
kader zoals dat door de wetgever is vastgesteld.De primaire verantwoordelijkheid voor de controle op de rechtmatigheid
van de uitvoering van de WWB ligt bij de gemeenten zelf. De gemeenteraad beoordeelt
of het college van burgemeester en wethouders zich bij de uitvoering van de
wet gehouden heeft aan de centrale regelgeving, maar ook of het college op
de juiste wijze uitvoering heeft gegeven aan de financiële – en
beleidskaders die uit de wet voortvloeien dan wel geheel autonoom zijn gesteld
alsmede de doelmatigheid en doeltreffendheid van de lokale uitvoerder. Het
beoordelingsdomein van de rijkstoezichthouder is daarom beperkter dan dat
van de gemeenteraad.Binnen dit kader beschikt de rijksoverheid over adequate instrumenten
om tot interbestuurlijke interventie over te gaan. Het gaat hierbij specifiek
om de aanwijzing die de minister van SZW op grond van de WWB aan een gemeente
kan geven indien naar zijn oordeel sprake is van een ernstige tekortkoming
bij de rechtmatige uitvoering van de wet en de mogelijkheid om op grond van
de Gemeentewet een gemeentelijke verordening te schorsen en te vernietigen
wegens strijd met het recht of het algemeen belang.In dit verband hecht de regering er aan te benadrukken dat zij de Inspectie
Werk en Inkomen (IWI) zal vragen om onderzoek te doen naar de wijze waarop
de langdurigheidstoeslag in de praktijk wordt vormgegeven. Dit onderzoek zal
een jaar na inwerkingtreding van de wet worden uitgevoerd. De vraag van de
CDA-fractie of de regering de uitkomsten van dit onderzoek van IWI aan de
leden van de Eerste Kamer wil doorsturen, beantwoordt de regering bevestigend.De leden van de CDA-fractie vragen voorts of het verschil in bijvoorbeeld
de gemeentelijke verordeningen een bedreiging voor het gelijkheidsbeginsel
is. In dit verband vragen de leden van de GroenLinks-fractie of de regering
het niet problematisch acht dat burgers afhankelijk worden van gemeentelijke
beleidsregels, waardoor er verschillen gaan ontstaan tussen de inkomenspositie
van mensen tussen verschillende gemeenten?Met de leden van de CDA-fractie en de GroenLinks-fractie zijn wij het
eens dat de bevoegdheden die door het voorliggende wetsvoorstel aan gemeenten
worden verleend, kunnen leiden tot verschillen tussen gemeenten onderling.
Deze verschillen zijn aan te merken als toepassingsverschillen die een logisch
gevolg zijn van de beoordelingsvrijheid die de decentrale regelgeving aan
de gemeenten geeft. Het is in de eerste plaats aan de gemeentelijke politiek
om uit te maken in hoeverre toepassingsverschillen met andere gemeenten gerechtvaardigd
zijn. In dit verband speelt ook de jurisprudentie een belangrijke rol. Door
de toetsing van de toepassing die de gemeenten geven aan hun bevoegdheid,
geeft de rechter aan welke elementen bepalend zijn voor de grenzen van de
toepassingsverschillen tussen gemeenten onderling. Naar het oordeel van de
regering wordt via gemeentelijke politiek en jurisprudentie een juiste invulling
gegeven aan het centrale begrip: eenheid in verscheidenheid.De leden van de CDA-fractie vragen of het mogelijk is dat voor schoolgaande
kinderen die niet thuis wonen, door de begeleiders of verzorgers van het kind,
ook een beroep op de bijzondere bijstand kan worden gedaan? Door de begeleiders of verzorgers van schoolgaande, niet thuiswonende
minderjarige kinderen kan geen beroep worden gedaan op de categoriale bijzondere
bijstand, bedoeld in het voorgestelde artikel 35, vijfde lid, WWB. Hierbij
is van belang dat die bijstand alleen mogelijk indien sprake is van een «ten
laste komend kind». De WWB bepaalt dat het bij «een ten laste
komend kind» moet gaan om een eigen kind, stiefkind of geadopteerd kind,
voor wie de aanvrager aanspraak kan maken op kinderbijslag. Een minderjarig
pleegkind valt niet onder het begrip «ten laste komend kind».
Dit hangt samen met het feit dat pleegouders een pleegvergoeding voor het
pleegkind ontvangen. Overigens kan het pleegkind zo nodig wel in aanmerking
komen voor de individuele bijzondere bijstand, bedoeld in artikel 35, eerste
lid, van de WWB. Immers op grond van de jurisprudentie wordt in deze situatie
het pleegkind gezien als zelfstandig subject van bijstand met een zelfstandig
recht daarop. Omdat in artikel 13, eerste lid, onderdeel e, van de WWB wordt
bepaald dat personen jonger dan 18 jaar geen recht op bijstand hebben kan
in dit geval een beroep worden gedaan worden op de vangnetbepaling van artikel
16 van de WWB. Uit deze bepaling vloeit voort dat aan personen die geen recht
op (algemene of bijzondere) bijstand hebben om zeer dringende redenen toch
bijstand kan worden verleend.De leden van de VVD-fractie vragen wat nu het precieze verschil is tussen
de bestaande wet en het wetsvoorstel, afgezien van het feit dat door het onderhavige
wetsvoorstel de hoogte van de toeslag per gemeente kan gaan verschillen.In antwoord hierop merkt de regering het volgende op. De voortdurende
veranderingen die in de loop van de tijd via jurisprudentie en wetswijzigingen
in het oorspronkelijke wetsartikel zijn aangebracht, hebben geleid tot een
complex en inconsistent stelsel, dat aantoont dat een gecentraliseerde regeling
niet het geëigende instrument is voor de langdurigheidstoeslag. De langdurigheidstoeslag
raakt zowel aan inkomensondersteuning als aan arbeidsinschakeling, beleidsterreinen
die beleidsmatig en financieel aan de gemeenten gedecentraliseerd zijn. In
deze context is een gecentraliseerde langdurigheidstoeslag eerder een splijtzwam
dan een verbindende schakel. Het door de regering beoogde verschil tussen
de bestaande wet en het wetsvoorstel is de gemeenten in staat te stellen om
maatwerk te leveren en tot een optimale aansluiting te komen tussen inkomensondersteuning
en arbeidsinschakeling. Hiertoe worden de voorwaarden voor en de hoogte van
de toeslag beleidsmatig en financieel aan de gemeenten gedecentraliseerd.De leden van de ChristenUnie geven mede namens de SGP-fractie aan dat
niet alleen bij de langdurigheidstoeslag, maar ook bij bijzondere bijstand
sprake is van een specifieke plaats in het stelsel van inkomensondersteuning
en van een dusdanig belang van de kenbaarheid van de voorwaarden waaronder
de bijzondere bijstand wordt verstrekt dat deze door de gemeenteraad dienen
te worden vastgesteld. Zij vragen om uitleg waarom bij het verstrekken van
bijzondere bijstand gemeenten niet worden verplicht een verordening op te
stellen? De leden van deze fracties achten dit namelijk vanuit het oogpunt
van rechtszekerheid en vanwege het tegengaan van mogelijke willekeur van belang.Met de leden van de ChristenUnie en de SGP-fractie hecht de regering aan
rechtszekerheid en het tegengaan van mogelijke willekeur. De regering is overtuigd
van de waarborgen die de gemeentelijke democratie in deze biedt. In dit verband
verwijst de regering naar zijn eerste antwoord in deze memorie.Door de gemeenteraad vastgestelde verordeningen zijn een instrument voor
de kenbaarheid van gemeentelijke regels, zoals ook door het college opgestelde
beleidsregels dat zijn. Beide hebben gelijke rechtskracht. Of de gemeentelijke
regelgeving wordt vastgelegd in een verordening dan wel in beleidsregels is
afhankelijk van de taken en bevoegdheden van gemeenteraad en college op het
betreffende beleidsterrein. Voor de individuele bijzondere bijstand geldt
dat er sprake is van een aan het college voorbehouden bevoegdheid. Hiervoor
is door de regering gekozen omdat de verlening van bijzondere bijstand bij
uitstek om individueel maatwerk en een zo groot mogelijke beleidsvrijheid
vraagt. Ten overvloede tekent de regering hierbij aan dat de bijzondere bijstand
een onderwerp is van gemeen overleg tussen college en raad.Dat de regering met betrekking tot de langdurigheidstoeslag een verordening
geboden acht, hangt samen met de aard van de te regelen onderwerpen (hoogte
van de langdurigheidstoeslag en de wijze waarop invulling wordt gegeven aan
de begrippen langdurig en laag inkomen) en de beoogde samenhang met de gemeentelijke
re-integratieverordening.De leden van de SP-fractie vragen welke gevolgen het niet aannemen (door
de Tweede Kamer) van onderdeel E van het oorspronkelijke wetsvoorstel onder
nummer 31 441 heeft, anders dan het niet doorgaan van decentralisatie
van de langdurigheidstoeslag? Voorts vragen zij of het niet aannemen van dit
onderdeel ook gevolgen voor het andere doel van dit oorspronkelijke wetsvoorstel,
namelijk de ondersteuning van huishoudens met schoolgaande kinderen?In antwoord hierop meldt de regering dat de decentralisatie van de langdurigheidstoeslag
inderdaad in hoofdzaak in onderdeel E van het oorspronkelijke wetsvoorstel
werd geregeld. Aangezien decentralisatie van de langdurigheidstoeslag een
van de hoofdonderwerpen van het wetsvoorstel was, vormde het in onderdeel
E voorgestelde artikel 36 van de WWB een onmisbare bepaling. Het niet aannemen
van onderdeel E had geen gevolgen voor de ondersteuning van huishoudens met
schoolgaande kinderen.Voorts vragen de leden van de SP-fractie of het juist is dat het doel
van het wetsvoorstel Intrekking van de Invoeringswet Wet werk en bijstand
een juridische opschoning is, omdat veel bepalingen betrekking hebben op een
soepele overgang van de Awb naar de WWB die inmiddels reeds achter ons ligt.
Inhoudelijke wijzigingen van de WWB waren met dit voorstel niet voorzien zo
stellen zij. Ook vragen zij hoe de Tweede nota van wijziging binnen dit doel
past nu deze nota van wijziging juist wél een inhoudelijke wijziging
van de WWB beoogd.In reactie hierop meldt de regering het volgende. De bedoeling was inderdaad
om met dit wetsvoorstel slechts technische wijzigingen in de WWB aan te brengen.
Echter, door de onvoorziene omstandigheid dat bij de stemming over het wetsvoorstel
tot wijziging van de Wet werk en bijstand in verband met decentralisering
van de langdurigheidstoeslag en op bevordering van maatschappelijke participatie
gerichte ondersteuning van huishoudens met schoolgaande kinderen (nr. 31 441),
een belangrijk deel van dat wetsvoorstel niet werd aanvaard, ontstond er een
inconsistentie in de WWB, die via het wetsvoorstel tot intrekking van de Invoeringswet
Wet werk en bijstand (nr. 31 559) wordt gerepareerd.De leden van de GroenLinks-fractie begrijpen de behoefte om gemeenten
meer beleidsvrijheid te geven ten aanzien van de uitvoering van de langdurigheidstoeslag.
Een dergelijke overheveling past bij de verantwoordelijkheid die gemeenten
dragen voor de uitvoering van de WWB en het maatwerk dat zij kunnen leveren.
Op deze manier kan er rechtvaardiger over grensgevallen worden beslist, kunnen
ook anderen dan WWB-gerechtigden in aanmerking komen voor de toeslag, en kan
het beleid meer ten dienste komen te staan van het doel van een
grotere arbeidsparticipatie. Niettemin maken zij zich ook zorgen over de overheveling,
nu het wetsvoorstel nalaat om minimumnormen vast te leggen voor de toekenning
van de langdurigheidstoeslag. Deze leden vragen de regering of het vastleggen
van een minimumniveau niet noodzakelijk is om te garanderen dat mensen die
langdurig van een bijstandsinkomen moeten leven, toch over een toereikende
levenstandaard beschikken.Voorts vragen de leden van de GroenLinks-fractie of de regering het er
mee eens is dat toekenning van de langdurigheidstoeslag aan mensen die langdurig
van een inkomen op bijstandsniveau onmisbaar is om te voorzien in hun noodzakelijke
bestaanskosten? Was dat ook niet juist de reden om deze inkomensondersteunende
maatregel op landelijk niveau te regelen zo vragen zij. Voorts willen zij
weten waarom de regering er van heeft afgezien om in het wetsvoorstel te voorzien
in een minimale verplichting voor gemeenten om in deze gevallen het inkomen
aan te vullen met minimaal het niveau van de huidige langdurigheidstoeslag?De WWB fungeert als vangnet van de Nederlandse sociale zekerheid en waarborgt
dat mensen die niet in staat blijken te zijn om in het eigen bestaan te voorzien
een inkomen op ten minste het bestaansminimum. Daarnaast beschikken de gemeenten
over een wettelijk instrumentarium en financiële middelen voor gerichte
inkomensondersteuning (bijzondere bijstand, langdurigheidstoeslag) aan mensen
die een inkomen hebben op of rond het minimum. De randvoorwaarde bij zowel
het rijksbeleid als het instrumentarium dat gemeenten wordt geboden, is dat
het zoveel mogelijk dienstig is aan de hoofddoelstelling om mensen (weer)
aan het werk te krijgen. De voorgestelde regeling schrijft met betrekking
tot het instrument langdurigheidstoeslag voor dat de gemeenteraad een verordening
maakt op de aspecten ten aanzien van de hoogte van de langdurigheidstoeslag,
en de wijze waarop invulling wordt gegeven aan de begrippen langdurig en laag
inkomen. Op deze wijze is – zij het niet in de zin van een financiële
norm – een ondergrens van het inkomensniveau gewaarborgd. Juist doordat
er op landelijk niveau voor wat betreft de langdurigheidstoeslag geen minimum
inkomensniveau en geen norm voor wat betreft de hoogte van de langdurigheidstoeslag
zijn vastgesteld, kan de gemeente de hoogte van dit inkomensniveau en de hoogte
van de langdurigheidstoeslag afstemmen op de lokale omstandigheden. Dit betekent
dat – anders dan in een landelijk systeem mogelijk is – zowel
naar tijd als plaats gevarieerd kan worden. De regering acht het zeer belangrijk
dat de gemeenten de verantwoordelijkheid krijgen voor een eigen invulling
van de hiervoor genoemde aspecten, zodat zij deze in hun onderlinge samenhang
als basis kunnen gebruiken voor een op re-integratie en bestrijding van armoede
toegespitst gemeentelijk beleid. De gemeenten hebben met de huidige formulering
tevens de mogelijkheid om een glijdende schaal tot te passen op de hoogte
van de langdurigheidstoeslag naarmate het inkomen wat hoger ligt dan de gemeentelijke
norm. Op deze manier wordt het aantrekkelijker om (meer) te gaan werken; immers
de langdurigheidstoeslag wordt in dat geval alleen lager naarmate het inkomen
hoger wordt dan het door de gemeente vastgestelde inkomensniveau. Bovendien
is de huidige regeling, zoals hiervoor al naar aanleiding van een vraag van
de VVD-fractie werd opgemerkt, door haar rigide karakter geen rustig bezit
gebleken. Tot slot merkt de regering op dat de, terecht door de leden van
de GroenLinks-fractie genoemde, mogelijkheid om rechtvaardiger over grensgevallen
te kunnen beslissen vraagt om de beleidsruimte die dit wetsvoorstel de gemeenten
biedt.De GroenLinks-fractie vraagt hoe groot de regering de kans inschat dat
bepaalde groepen door de decentralisering achteruit zullen gaan in hun inkomen,
en daardoor onder het niveau van de noodzakelijke bestaansmiddelen komen?
Voorts vragen zij welke bevoegdheden en mogelijkheden de regering
ter beschikking staan om dit te voorkomen, en of de regering nog kan blijven
garanderen dat elke burger in elke situatie over een toereikende levensstandaard
beschikt.De regering merkt in dit verband het volgende op. De regeling met betrekking
tot de langdurigheidstoeslag tornt niet aan het door de WWB gegarandeerde
voorziening in de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan. De regeling
geeft integendeel daarbovenop iets extra’s in de vorm van een recht.
Voorts trekt de regeling het niveau gelijk voor niet-werkenden en werkenden,
doordat ook werkenden met een laag inkomen die geen uitzicht hebben op inkomensverbetering
in aanmerking komen voor de langdurigheidstoeslag. Het samenstel van bijstandsnormen
en langdurigheidstoeslag geeft recht op een inkomensniveau dat zowel op landelijk
als gemeentelijk niveau democratisch gelegitimeerd is.De GroenLinks-fractie vraagt de regering toe te lichten of het loslaten
van de garantie van een langdurigheidstoeslag in overeenstemming is met artikel
9 en 11 van het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele
rechten, die Verdragsstaten verplichten het recht op sociale zekerheid en
het recht op een toereikende levensstandaard te erkennen, met name voor degenen
voor wie arbeidsmarktperspectief langdurig of blijvend ontbreekt?Naar aanleiding hiervan merkt de regering het volgende op. De regering
is van mening dat het in overeenstemming is met de artikelen 9 en 11 van genoemd
verdrag om de nadere invulling van voorwaarden die verbonden zijn aan de verlening
van langdurigheidstoeslag over te laten aan gemeenten. Het is immers aan de
nationale overheden om te bepalen hoe invulling wordt gegeven aan het recht
op sociale zekerheid en een toereikende levensstandaard. Daarbij staat het
de overheid ook vrij om te bepalen wie over die nadere invulling beslist.
In het geval van de nadere invulling van voorwaarden verbonden aan de verlening
van de langdurigheidstoeslag, is ervoor gekozen dit over te laten aan gemeenten.Ook vragen de leden van de GroenLinks-fractie aan de regering welke andere
mogelijkheden zij nog ziet om gemeenten te prikkelen om categoriale regelingen
op te stellen en gebruik van de regelingen te stimuleren?Bij de invoering van dit wetsvoorstel ontstaat voor gemeenten de mogelijkheid
een aantal specifieke groepen die in specifieke situaties verkeren gericht
te ondersteunen via categoriale bijstand: het gaat om chronisch zieken en
gehandicapten, ouderen, huishoudens met schoolgaande kinderen, mensen die
langdurig van een laag inkomen moeten rondkomen met daarnaast nog de mogelijkheid
tot het treffen van een collectief aanvullende ziektekostenverzekering. Dit
is een uitgebreid palet aan mogelijkheden. Beschermen wie het nodig heeft
en vergroten van de mogelijkheden en stimulansen om mensen weer, dan wel meer,
op eigen benen te laten staan. En ook, voorkomen dat armoede van generatie
op generatie wordt overgedragen. Indien het wetsvoorstel wordt aangenomen,
zullen deze mogelijkheden uitgebreid met de gemeenten worden gecommuniceerd.De leden van de GroenLinks-fractie achten de mogelijkheid voor gemeenten
om het budget voor langdurigheidstoeslagen ook voor participatiedoeleinden
in te zetten, een riskante. Juist omdat gemeenten nu zelf de mogelijkheid
krijgen de hoogte en de doelgroep van de langdurigheidstoeslag vast te stellen
is het niet verstandig om het doel van de besteding van het budget te verruimen.
Zo kunnen gemeenten ook andere belangen laten meespelen bij de bepaling van
hun beleidsregels. Zij vragen of de regering dit risico erkent, en zo ja,
waarom is hier dan toch voor gekozen en of de regering bereid
is om te trachten dit risico te verkleinen en zo ja, op welke wijze?In antwoord daarop merkt de regering op dat de gemeenten de middelen voor
de langdurigheidstoeslag ontvangen via de algemene uitkering in het Gemeentefonds.
Het betreft hier een ongeoormerkte uitkering. Het past niet binnen de systematiek
van deze uitkering om hieraan nadere voorwaarden te verbinden. Overigens ziet
de regering daar ook geen aanleiding toe.De staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. Aboutaleb 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20082009-31441-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl