Goedkeuring verdrag inz. wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24472, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

06-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24472-(R1554) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN DEEL 1. Achtergronden2. De werkingssfeer van de verdragen3. Kanalisatie van aansprakelijkheid4. Beperking van de aansprakelijkheid en de schadevergoeding5. Toekomstige wijziging van de beperkingsbedragen6. Administratie van het Fonds7. Slotbepalingen a. Inwerkingtredingb. Overgangsbepalingen8. Koninkrijkspositie9. UitvoeringswetgevingARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING BIJ HET PROTOCOL VAN 1992
TOT WIJZIGING VAN HET AANSPRAKELIJKHEIDSVERDRAG 1969 Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING BIJ HET PROTOCOL VAN 1992
TOT WIJZIGING VAN HET FONDSVERDRAG 1971 Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikelen 8 t/m 11Artikelen 12 en 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16Artikelen 17 t/m 23Artikel 24Artikel 25Artikel 26Artikel 27Artikel 28Artikel 29Artikel 30Artikel 31Artikel 32Artikel 33Artikel 34Artikel 35Artikelen 36 en 37Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24472Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 71 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 472 (R 1554)Goedkeuring van de op 27 november 1992 te Londen tot stand gekomen protocollen
houdende wijziging van respectievelijk het Internationaal Verdrag inzake de
wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie, 1969,
en het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal
Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie, 1971nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMEEN DEEL 1. AchtergrondenHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State)In het kader van de Internationale Maritieme Organisatie zijn op 27 november
1992 twee protocollen tot stand gekomen tot wijziging van twee verdragen betreffende
de vergoeding van schade door olieverontreiniging veroorzaakt door olietankschepen.
Het eerste protocol (Trb. 1994, 229) strekt tot wijziging van het op 29 november
1969 te Brussel tot stand gekomen Internationaal Verdrag inzake de wettelijke
aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie (Trb. 1970, 196),
hierna te noemen het Aansprakelijkheidsverdrag 1969. Het tweede protocol (Trb.
1994, 228) strekt tot wijziging van het op 18 december 1971 te Brussel tot
stand gekomen Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal
Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie (Trb. 1973,
101), hierna te noemen het Fondsverdrag 1971.Het Koninkrijk der Nederlanden is zowel bij het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 als bij het Fondsverdrag 1971 partij. De Wet aansprakelijkheid olietankschepen
en de Wet schadefonds olietankschepen strekken tot uitvoering van deze verdragen.Het vergaan, in maart 1967, van de Liberiaanse olietanker «Torrey
Canyon», waarvan de lading zeer omvangrijke schade heeft toegebracht
aan de Engelse en Franse kusten, vormde de aanleiding voor het tot stand brengen
van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fondsverdrag 1971. Het huidige
systeem van schadevergoeding volgens deze verdragen behelst een verdeling
van het risico van schade door olieverontreiniging over eigenaren van olietankschepen
en ontvangers van over zee aangevoerde olie. Onder het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 rust een risico-aansprakelijkheid op de eigenaar van het tankschip, waarvoor
een verzekeringsplicht geldt. De scheepseigenaar kan, althans wanneer hem
persoonlijk geen schuld aan de schadeveroorzakende gebeurtenis kan worden
verweten, zijn aansprakelijkheid beperken tot een bedrag per voorval
van 133 SDR per ton netto-inhoud van het schip tot een maximum van 14 miljoen
SDR. De SDR (Special Drawing Right) is het bijzondere trekkingsrecht van het
Internationale Monetaire Fonds. Uitgaande van een koers van de SDR van f 2,40
op 26 september 1995 komt dit neer op f 319,20 per ton netto-inhoud,
tot een maximum van f 33,6 miljoen.Het Fondsverdrag 1971 voorziet in een aanvullende vergoeding aan benadeelden
voor zover hun schade niet op de scheepseigenaar kan worden verhaald. Voorts
wordt onder het Fondsverdrag 1971 aan de tankereigenaar een tegemoetkoming
geboden in verband met zijn aansprakelijkheid onder het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 (de zgn. relief-functie van het Fonds). Het door het verdrag opgerichte
Fonds wordt gevoed door ontvangers van in verdragsstaten over zee aangevoerde
ruwe olie en stookolie. Het totaal van hetgeen de tankereigenaar onder het
Aansprakelijkheidsverdrag 1969 heeft betaald en het door het Fonds uit te
keren bedrag was oorspronkelijk beperkt tot 30 miljoen SDR. Het Fondsverdrag
1971 geeft de Algemene Vergadering van het Fonds echter de bevoegdheid dit
bedrag te verhogen tot maximaal het dubbele. In april 1979 werd van deze bevoegdheid
gebruik gemaakt, waarbij de Algemene Vergadering het bedrag tot 45 miljoen
SDR verhoogde. In oktober 1986 werd nogmaals besloten tot een verhoging, tot
52,5 miljoen SDR voor ongevallen die zich na 30 november 1986 zouden voordoen
en tot 60 miljoen SDR voor ongevallen die zich na 30 november 1987 zouden
voordoen.Uitgaande van een koers van f 2,40 op 26 september 1995 komt dit
neer op respectievelijk f 126 miljoen en f 144 miljoen. Daarmee
waren de mogelijkheden om binnen de bestaande verdragen te komen tot een verhoging
van de maximale vergoeding uitgeput.Naar de situatie op 1 oktober 1994 zijn 88 staten partij bij het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en 60 staten bij het Fondsverdrag 1971. Het systeem van de twee verdragen
mag zich derhalve wereldwijd in een zeer brede erkenning en waardering verheugen.
Het functioneert in de praktijk ook goed, zij het dat in de loop der jaren
duidelijk is geworden dat de beide verdragen nog verbeterd konden worden.
In het bijzonder na het ongeval in 1978 met de olietanker «Amoco Cadiz»
werd de aandacht gericht op de hoogte van de maximale vergoedingen die onder
de verdragen konden worden verkregen. De inflatie had haar invloed op de in
de verdragen vastgelegde bedragen gehad, de kosten van het opruimen van olieverontreiniging
waren gestegen en er hadden zich, naast het genoemde ongeval met de «Amoco
Cadiz», nog enkele grote schadegevallen voorgedaan waarbij de grenzen
van de vergoedbaarheid onder het Fondsverdrag 1971 in zicht kwamen. De verzekeringscapaciteit
daarentegen was destijds inmiddels verruimd. Behalve ten aanzien van de limitatiebedragen
bestonden er inmiddels ook op andere punten wensen tot bijstelling van de
verdragen, erop gericht de bescherming van door olieverontreiniging benadeelden
te vergroten. De Juridische Commissie van de Internationale Maritieme Organisatie
heeft vervolgens in een aantal zittingen ontwerp-protocollen tot wijziging
van de verdragen opgesteld, die als basis hebben gediend voor de besprekingen
in de door de Internationale Maritieme Organisatie bijeen geroepen diplomatieke
conferentie, welke van 30 april tot en met 25 mei 1984 te Londen werd gehouden.
Tijdens deze Conferentie zijn protocollen tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en het Fondsverdrag 1971 tot stand gekomen. De door deze protocollen
aangebrachte wijzigingen hadden voornamelijk betrekking op:1. de werkingssfeer van de verdragen;2. de kanalisatie van de aansprakelijkheid;3. de beperking van de aansprakelijkheid en van de schade-vergoeding;4. de wijziging van de beperkingsbedragen in de toekomst; 5. de administratie van het Fonds; en6. de slotbepalingen.De protocollen van 1984 zijn echter tot dusverre niet in werking getreden
en de verwachting is dat dit ook nooit zal gebeuren. De reden hiervan is dat
in deze protocollen was voorzien in inwerkingtredingsbepalingen die uitgingen
van toetreding door zowel de Verenigde Staten als Japan – respectievelijk
de grootste en de op één na grootste ontvanger van over zee
aangevoerde olie – hetgeen op het moment van totstandkomen daarvan ook
voor de hand lag. Tegen deze verwachting in werd medio 1990 echter duidelijk
dat de Verenigde Staten niet zouden toetreden. Daardoor werd het uiterst onzeker
of het protocol van 1984 tot wijziging van het Fondsverdrag 1971 ooit in werking
zou treden. In dat protocol is namelijk bepaald dat het pas in werking treedt
wanneer in alle daarbij partij zijnde staten tezamen in één
kalenderjaar ten minste 600 miljoen ton zogenoemde «bijdragende olie»
wordt ontvangen. Dit is olie die na vervoer over zee feitelijk in ontvangst
wordt genomen en op grond waarvan de eventueel verschuldigde contributies
worden bepaald. Deze hoeveelheid zou naar verwachting, zonder de toetreding
door de Verenigde Staten, zo ooit, in ieder geval niet op afzienbare termijn
worden gehaald.Omdat de inhoud van de protocollen van 1984 toch wereldwijd op brede steun
kon rekenen, werd in de Raad van de Internationale Maritieme Organisatie besloten
dat op korte termijn een nieuwe diplomatieke conferentie moest worden gehouden,
waarop protocollen tot stand zouden moeten worden gebracht met dezelfde inhoud
als die van de protocollen van 1984, maar met aangepaste bepalingen inzake
de inwerkingtreding, zodat deze ook zonder de toetreding van de Verenigde
Staten zou zijn veiliggesteld. Van 23 tot en met 27 november 1992 vond deze
diplomatieke conferentie te Londen plaats, waar de onderhavige protocollen
tot stand werden gebracht. Het belangrijkste doel van deze conferentie, zoals
gezegd het verlagen van de inwerkingtredingshoeveelheid van het protocol van
1984 tot wijziging van het Fondsverdrag 1971, werd hierbij gerealiseerd doordat
een hoeveelheid van 450 miljoen ton werd overeengekomen.Ook de ernstige tankerongevallen die zich in de afgelopen jaren hebben
voorgedaan, onderstrepen het belang van de verdere verbetering van het internationale
systeem van vergoeding voor schade door olieverontreiniging van de zee, waaraan
door het in werking treden van de onderhavige protocollen een bijdrage wordt
geleverd. Te noemen vallen in het bijzonder het ongeval met de Cypriotische
tanker «HAVEN» voor de haven van Genua in april 1991, de stranding
van de Griekse tanker «AEGEAN SEA» bij La Coruña in december
1992 en de stranding van de Liberiaanse tanker «BRAER» in januari
1993 op de kust van de Shetland-eilanden.Voorts is van rederszijde aangedrongen op aanvaarding binnen de Internationale
Maritieme Organisatie van de onderhavige protocollen. Deze wens werd mede
ingegeven door het gevaar van de ontwikkeling van regionale regimes op dit
gebied, welke sterk kunnen afwijken van het mondiale systeem van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en het Fondsverdrag 1971. Een goed voorbeeld van de onwenselijke gevolgen
die een regionale regeling kan hebben, biedt de Oil Pollution Act 1990 van
de Verenigde Staten. Deze wet heeft een negatief effect gehad op de scheepvaartbetrekkingen
met de Verenigde Staten en heeft een rol gespeeld bij de beslissing van de
Verenigde Staten om geen partij te worden bij de protocollen van 1984 bij
het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fondsverdrag 1971.Naast de hierboven reeds vermelde versoepeling van de inwerkingtredingsbepalingen
is tijdens de diplomatieke conferentie in het protocol tot wijziging
van het Fondsverdrag 1971 op nog een ander punt een wijziging aangebracht
ten opzichte van het zelfde protocol van 1984. Het gaat hier om de introductie
van een bepaling, inhoudende dat gedurende een overgangsperiode het totale
door ontvangers van olie in één verdragspartij in een kalenderjaar
te betalen bedrag, ten hoogste 27,5% van het totale door de ontvangers van
alle verdragspartijen tezamen over dat kalenderjaar te betalen bedrag zal
zijn (zgn. «capsysteem»). Men zie het in te voegen artikel 36
ter. Deze overgangsperiode loopt van het in werking treden van het protocol
van 1992 tot aan het tijdstip waarop in alle daarbij partij zijnde staten
tezamen in één kalenderjaar ten minste 750 miljoen ton bijdragende
olie zal zijn ontvangen, doch uiterlijk totdat vijf jaren na de inwerkingtreding
zullen zijn verstreken.De bepaling is opgenomen op initiatief van Japan, dat toetreding tot de
protocollen van 1992 van het aanvaarden van dit systeem afhankelijk stelde.
Uitgaande van het niet toetreden van de Verenigde Staten is Japan ook het
enige land waarvoor het systeem in de praktijk een belangrijk voordeel kan
opleveren. Immers, gelet enerzijds op de nieuw overeengekomen inwerkingtredingshoeveelheid
(450 miljoen ton) en anderzijds op de hoeveelheden bijdragende olie die in
de verschillende staten worden ontvangen, is Japan (1993: 270 miljoen ton)
het enige land waarvan de gezamenlijke ontvangers in bedoelde overgangsperiode
mogelijk een veel groter deel dan 27,5% van de totale bijdrage zouden moeten
opbrengen.Een voordeel van deze bepaling is dat daardoor wordt voorkomen dat het
voor landen met een grote olie-ontvangst onaantrekkelijk zou kunnen zijn om
de protocollen van 1992 vroegtijdig te bekrachtigen. Tégen het cap-systeem
valt daarentegen in het bijzonder aan te voeren dat het een principiële
doorbreking betekent van de, op een passende mate van internationale solidariteit
gebaseerde, heffingssystematiek van het Fonds, waarbij het niet om hoeveelheden
per land gaat, maar iedere ontvanger van bijdragende olie, waar ook ter wereld,
een gelijk bedrag per ton ontvangen olie betaalt. Dit uitgangspunt wordt nu
in zoverre losgelaten dat het cap-systeem kan leiden tot een «korting»
per ton voor ontvangers uit een bepaalde verdragspartij, hetgeen dan logischerwijs
een pro rata verhoogde bijdrage per ton voor alle andere ontvangers ten gevolge
heeft, daar bij toepassing van het cap-systeem het totaal van de bijdragen
aan het Fonds gelijk moet blijven. Bedacht dient echter te worden dat deze
ongelijke behandeling van ontvangers in verschillende partijen bij het Fondsverdrag
1971 slechts voor de aanvangsfase van het nieuwe Fonds, met een maximum van
5 jaar, is geaccepteerd.Ondanks genoemd bezwaar is het cap-systeem op de diplomatieke conferentie
aanvaard. Hierbij heeft een aantal overwegingen een belangrijke rol gespeeld.
In de eerste plaats heeft Japan duidelijk te kennen gegeven dat het niet tot
de protocollen van 1992 zou toetreden indien het cap-systeem niet zou worden
aanvaard. Daardoor moesten de andere staten een afweging maken tussen enerzijds
de situatie waarin Japan partij werd én het cap-systeem in de beginfase
tot een licht verhoogde bijdrage per ton voor ontvangers uit andere staten
zou kunnen leiden, en anderzijds die waarin het cap-systeem niet zou worden
aanvaard, maar Japan ook geen partij zou worden, welk laatste feit, gelet
op de grote bijdrage van Japan aan het Fonds, eveneens tot een hogere bijdrage
per ton voor ontvangers uit andere staten zou leiden. Vergelijking van de
in beide gevallen te verwachten verhogingen van de bijdrage per ton leerde
dat het accepteren van het cap-systeem in de meest voor de hand liggende scenario's
«goedkoper» zou zijn dan het afwijzen daarvan. Verder is van belang
dat internationaal veel waardering bestaat voor de grote bijdrage die Japan
steeds heeft geleverd aan het welslagen van het systeem van de beide verdragen
en dat men zich realiseerde dat zonder cap-systeem de Japanse
bijdrage aan het nieuwe 1992-Fonds in de aanvangsfase op zou kunnen lopen
tot bijna 60% van het totaal. Ten slotte heeft eveneens een rol gespeeld dat
men internationaal een herhaling van de geschiedenis van de protocollen van
1984 wilde voorkomen. 2. De werkingssfeer van de verdragenHet Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fondsverdrag 1971 zijn van toepassing
op schade die is veroorzaakt op het grondgebied, met inbegrip van de territoriale
zee, van een verdragsstaat en op preventieve maatregelen ter voorkoming of
vermindering van zodanige schade. Door de onderhavige protocollen wordt het
toepassingsgebied van de verdragen uitgebreid tot schade in de exclusieve
economische zone (EEZ) van een verdragsstaat of, indien een verdragsstaat
geen exclusieve economische zone heeft ingesteld, in een gebied van de volle
zee grenzend aan de territoriale zee van die staat, van ten hoogste 200 mijl
vanaf de basislijn waarvan de breedte van zijn territoriale zee wordt gemeten.
Verder is verduidelijkt dat de regelingen ook van toepassing zijn op preventieve
maatregelen, waar deze ook genomen worden, als zij genomen worden ter voorkoming
of vermindering van schade in het genoemde toepassingsgebied. Het belang van
deze wijzigingen wordt mede bepaald door de nieuwe omschrijving van het begrip
«schade» in de verdragen.Aan de huidige, betrekkelijk vage definitie van schade door verontreiniging
in het Aansprakelijkheidsverdrag 1969, waarnaar het Fondsverdrag 1971 verwijst,
is toegevoegd dat vergoeding voor schade aan het milieu, niet bestaande in
winstderving ten gevolge van deze schade, wordt beperkt tot de kosten van
redelijke maatregelen tot herstel die daadwerkelijk worden genomen of zullen
worden genomen. Hiermee wordt voorkomen dat – eventueel op theoretische
modellen gebaseerde – vorderingen kunnen worden ingediend en toegewezen
ter zake van een «waardevermindering» van het milieu, die men
op geen enkele wijze poogt ongedaan te maken. Dit soort vorderingen draagt
in belangrijke mate een speculatief karakter. Zij kunnen ook een probleem
voor het functioneren van het Fonds gaan vormen, hetgeen als volgt kan worden
verduidelijkt. Ook onder het regime van de beide verdragen moeten bepaalde
kwesties noodzakelijkerwijs worden opgelost aan de hand van het nationale
recht van de staat waar de schade wordt geleden. Hierdoor is het niet geheel
uit te sluiten dat men in verschillende staten tot enigermate verschillende
uitkomsten geraakt. Dit kan licht tot problemen leiden aangezien het Fonds
wordt gevoed door bijdragen uit alle verdragsstaten waar bijdragende olie
wordt ontvangen. Het is daarom zaak in het verdrag zoveel mogelijk een uniforme
toepassing in alle verdragsstaten te verzekeren, hetgeen in het bijzonder
van belang is in het geval van een cruciale definitie als die van «schade
door verontreiniging».De werkingssfeer van het Aansprakelijkheidsverdrag en het Fondsverdrag
wordt behalve door de uitbreiding van het geografisch toepassingsgebied in
de protocollen en de aanscherping van het schadebegrip tevens, zij het wellicht
in mindere mate, beïnvloed door de wijziging van een aantal andere definities.
Voor deze wijzigingen moge verwezen worden naar de artikelsgewijze toelichting
bij het protocol van 1992 bij het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 (art. 2). 3. Kanalisatie van aansprakelijkheidHet protocol bij het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 brengt een verdergaande
kanalisatie van de aansprakelijkheid naar de scheepseigenaar tot stand: de
ondergeschikten of vertegenwoordigers van de scheepseigenaar; de leden van
de bemanning; de loods en ieder ander die, geen lid van de bemanning
zijnde, diensten ten behoeve van het schip verricht en alle ondergeschikten
of vertegenwoordigers daarvan; de bevrachter (inclusief de rompbevrachter),
de beheerder of exploitant van het schip en alle ondergeschikten of vertegenwoordigers
daarvan;degene die met toestemming van de scheepseigenaar of op instructie van
een bevoegd openbaar gezag hulp verleent en alle ondergeschikten of vertegenwoordigers
daarvan; de personen die preventieve maatregelen nemen en alle ondergeschikten
of vertegenwoordigers daarvan; zij allen worden vrijgesteld van aansprakelijkheid,
tenzij zij de schade door hun persoonlijke opzet of bewuste roekeloosheid
hebben veroorzaakt. Aangezien door het systeem van de gewijzigde verdragen,
door middel van een verhoging van de vergoedingslimieten en de handhaving
van de verzekeringsplicht, voldoende waarborgen worden geschapen voor een
passende vergoeding aan personen die schade lijden, is het mogelijk en wenselijk
om andere bij de exploitatie van het schip betrokken personen dan de eigenaar
van aansprakelijkheid vrij te stellen. Hierdoor worden immers onnodige kosten
van elkaar overlappende aansprakelijkheidsverzekeringen vermeden.Door bergers en andere personen die preventieve maatregelen nemen vrij
te stellen van aansprakelijkheid, worden voorts hulpverleningsactiviteiten
aangemoedigd. Ook dit is in het belang van eventuele benadeelden, terwijl
het hun mogelijkheden tot het verkrijgen van schadevergoeding niet vermindert. 4. Beperking van de aansprakelijkheid en de schadevergoedingZoals eerder opgemerkt, vormde de wens tot verhoging van de limieten van
de aansprakelijkheid onder het Aansprakelijkheidsverdrag en van de schadevergoeding
onder het Fondsverdrag de belangrijkste aanleiding voor de herziening van
de beide verdragen. Nieuwe bedragen zijn vastgesteld voor de aansprakelijkheidslimiet
voor kleine schepen (minimumlimiet), het bedrag van de toeslag per ton voor
schepen met een grotere inhoud, het plafond voor de limiet van de scheepseigenaar
(maximumlimiet) en de limiet in het Fondsverdrag.In samenhang met de aanpassing van deze bedragen waren wijzigingen van
het systeem van de beide verdragen gewenst. In de eerste plaats kon de zgn.
«relief-functie» van het Fonds (ingevolge welke het Fonds de tankereigenaar
een tegemoetkoming biedt in verband met zijn aansprakelijkheid onder het Aansprakelijkheidsverdrag)
vervallen nu de nieuwe limieten van zowel de aansprakelijkheid van de scheepseigenaar
als de vergoeding door het Fonds in één conferentie zouden worden
vastgesteld. Voorts werd een nieuwe, striktere formulering voor het verval
van het beroep van de scheepseigenaar op beperking van aansprakelijkheid (artikel
V, tweede lid, van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969) opgenomen, waardoor
onnodige en kostbare procedures verder worden tegengaan en de capaciteit van
de verzekeringsmarkt beter wordt benut.Na langdurige onderhandelingen over de mate van verhoging van de limieten
en de risicoverdeling tussen scheepseigenaren en ladingbelanghebbenden werd
door de Conferentie van 1984 het volgende compromis aanvaard, dat ook is neergelegd
in de onderhavige protocollen van 1992 (NB. bedragen in guldens uitgaande
van een koers van het SDR van f 2,40 op 26 september 1995):(a) Het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 kent een minimum limiet
per voorval van 3 miljoen SDR (f 7,2 miljoen) voor schepen met een bruto-tonnage
tot 5.000;(b) Voor schepen boven een bruto-tonnage van 5 000 bedraagt de limiet
van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 per voorval 3 miljoen SDR
(f 7,2 miljoen), vermeerderd met 420 SDR (f 1008,–) per ton
waarmee de inhoud van het schip een tonnage van 5 000 overschrijdt,
tot een maximum van 59,7 miljoen SDR (f 143,28 miljoen), hetgeen bereikt
wordt bij schepen met een brutotonnage van 140 000;(c) Het maximum bedrag per voorval van de onder het gewijzigd Fondsverdrag
1992 uit te keren schadevergoeding bedraagt 135 miljoen SDR (f 324 miljoen).
Hierbij dient te worden bedacht dat dit inclusief het bedrag van de beperkte
aansprakelijkheid van de scheepseigenaar onder het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag
1992, zoals hierboven onder a en b weergegeven, is;(d) Het onder c genoemde maximumbedrag wordt 200 miljoen SDR (f 480
miljoen) per voorval indien dat voorval zich voordoet in een periode waarin
drie staten partij zijn bij het gewijzigd Fondsverdrag 1992, waarvan de totale
hoeveelheid bijdragende olie in het voorafgaande kalenderjaar gelijk was aan
of meer was dan 600 miljoen ton;(e) De «relief»-functie van het Fonds wordt geschrapt;(f) De beperking van aansprakelijkheid onder het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag
1992 wordt slechts doorbroken als de scheepseigenaar persoonlijk opzet of
bewuste roekeloosheid kan worden verweten. (Onder het huidige Aansprakelijkheidsverdrag
1969 kan dit reeds als er sprake is van persoonlijke schuld van de scheepseigenaar). De onder (d) genoemde constructie houdt in dat de aanvankelijk geldende
Fondslimiet verhoogd wordt indien de toetreding tot het gewijzigd Fondsverdrag
1992 van enkele landen met (zeer) grote olie-ontvangsten het verdelen van
een eventuele schade over een zeer grote hoeveelheid bijdragende olie mogelijk
maakt. De bepaling is voornamelijk ingegeven door de ten tijde van het totstandkomen
van de protocollen van 1984 levende overtuiging dat de Verenigde Staten tot
het systeem zouden toetreden. In dat geval zouden er verschillende combinaties
van bekrachtigingen denkbaar zijn die tot een tonnage van 600 miljoen of meer
zouden leiden. Zoals eerder aangegeven is inmiddels duidelijk dat bekrachtiging
door de Verenigde Staten op korte termijn uitgesloten moet worden geacht.
Afgaande op de meest recente beschikbare gegevens betreffende olie-ontvangsten
zal de hoge limiet voor het Fondsverdrag in de nabije toekomst niet worden
bereikt.Met dit compromis lijkt, binnen de beperkingen die het streven naar internationale
uniformiteit noodzakelijkerwijs meebrengt, een goed evenwicht te zijn gevonden
tussen enerzijds de bescherming van hen die schade lijden door verontreiniging
van de zee door olie en anderzijds het belang van het betrokken bedrijfsleven
bij financiële en uitvoeringslasten die redelijkerwijs kunnen worden
gedragen.Naast het in internationaal overleg door regeringen in het leven geroepen
systeem van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fondsverdrag 1971 voorziet
tevens een tweetal door het betrokken bedrijfsleven vrijwillig tot stand gebrachte
privaatrechtelijke regelingen in de vergoeding van schade door olieverontreiniging.
Ongeveer 97% van het wereld tanker tonnage is aangesloten bij de «Tanker
Owners Voluntary Agreement concerning Liability for Oil Pollution» (TOVALOP).Krachtens deze regeling, de privaatrechtelijke tegenhanger van het Aansprakelijkheidsverdrag,
kan in grofweg dezelfde gevallen als onder het Aansprakelijkheidsverdrag schade
door olieverontreiniging worden vergoed voorzover de scheepseigenaar niet
op grond van het Aansprakelijkheidsverdrag of nationale wetgeving tot schadevergoeding
verplicht is. Door de olie-industrie werd het «Contract Regarding an
Interim Supplement to Tanker Liability for oil pollution» (CRISTAL)
tot stand gebracht.Deze regeling is te beschouwen als de privaatrechtelijke evenknie van
het Fondsverdrag en voorziet in een vergoeding in aanvulling op hetgeen onder het Aansprakelijkheidsverdrag, TOVALOP en het Fondsverdrag wordt
betaald. De regeling is van toepassing wanneer de in de tanker vervoerde olie
eigendom is van, of gekocht dan wel verkocht is door, een maatschappij die
bij CRISTAL is aangesloten. Beide systemen, die wereldwijd van toepassing
zijn, zijn in oktober 1987 herzien naar aanleiding van het tot stand komen
van de protocollen van 1984 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en het Fondsverdrag 1971. Begin 1994 is de gelding van beide regelingen
opnieuw verlengd, voorlopig tot 20 februari 1997.Daarbij zijn zij tevens wederom herzien in verband met het tot stand komen
van de onderhavige protocollen.Onder de nieuwste versie van TOVALOP is de aansprakelijkheidslimiet gelijk
aan die van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992, te weten 3 miljoen
SDR (f 7,2 miljoen) voor schepen met een bruto-tonnage tot 5000, per
bruto-ton daarboven vermeerderd met 420 SDR (f 1008,–), oplopend
tot een maximum van 59,7 miljoen SDR (f 143,28 miljoen). De maximale
schadevergoeding die onder de nieuwste versie van CRISTAL wordt uitgekeerd
bedraagt 32 miljoen SDR (f 76,8 miljoen) voor schepen met een bruto-tonnage
tot 5000, per bruto-ton daarboven vermeerderd met 652 SDR (f 1.564,80),
oplopend tot een maximum van 120 miljoen SDR (f 288 miljoen).(Bedragen in guldens uitgaande van een koers van het SDR van f 2,40
op 26 september 1995) Hieruit moge blijken dat de tankereigenaren en de olie-industrie
reeds vrijwillig een niveau van vergoedingen hebben aanvaard dat dat van de
onderhavige protocollen evenaart, respectievelijk benadert. 5. Toekomstige wijziging van de beperkingsbedragenHet bijzondere trekkingsrecht (SDR), waarin de beperkingsbedragen zijn
uitgedrukt, voorziet in de behoefte aan eenvormigheid in de waardering van
valuta's, maar niet in het behoud van de reële waarde van de bedragen.
Voor een regelmatige aanpassing van de beperkingsbedragen is nu een bijzondere
amenderingsprocedure opgenomen, waarbij geen diplomatieke conferentie bijeengeroepen
hoeft te worden. Voor de inhoud van deze bijzondere amenderingsprocedure moge
verwezen worden naar de artikelsgewijze toelichting bij het protocol van 1992
tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 (artikel 15). 6. Administratie van het FondsIn het Fondsverdrag is een aantal wijzigingen tot stand gebracht om het
beheer van het Fonds te stroomlijnen.Besloten is dat onder het gewijzigd Fondsverdrag 1992 een nieuwe rechtspersoon
wordt opgericht voor de administratie onder dat verdrag, hoewel aangenomen
wordt dat het secretariaat van het huidige Fonds feitelijk ook zijn werkzaamheden
onder het nieuwe verdrag zal verrichten.Onder het gewijzigd Fondsverdrag 1992 is geen aanvangsbijdrage meer verschuldigd,
aangezien de ervaring met het huidige verdrag heeft geleerd dat het relatief
hoge bedrag daarvan de bekrachtiging door sommige staten heeft vertraagd en
er geen administratieve noodzaak bestaat voor de heffing van deze bijdragen.Een belangrijke wijziging is de bepaling dat een verdragsstaat gehouden
is tot vergoeding van financieel verlies dat het Fonds lijdt als gevolg van
de te late indiening van de opgave van ontvangsten van bijdragende olie (artikel
15, vierde lid, van het gewijzigd Fondsverdrag 1992). Het nieuwe Fonds zal geen Uitvoerende Commissie (Executive Committee)
meer hebben, waardoor het gezag van de Algemene Vergadering wordt vergroot.
Het ligt in de bedoeling om in de gevallen waarin de Algemene Vergadering
daaraan behoefte heeft met ad hoc commissies te werken, teneinde een grotere
flexibiliteit op dit punt te bereiken (vgl. artikel 18, negende lid, van het
gewijzigd Fondsverdrag 1992).In de artikelsgewijze toelichting bij het protocol van 1992 tot wijziging
van het Fondsverdrag 1971 zullen bovengenoemde wijzigingen nader aan de orde
komen. 7. Slotbepalingen a. InwerkingtredingHet protocol van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 treedt in werking twaalf maanden nadat tien staten, waaronder vier staten
met elk niet minder dan één miljoen bruto-ton tankertonnage,
bekrachtigd hebben (artikel 13, eerste lid, van het protocol). Het protocol
van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag 1971 treedt in werking twaalf
maanden na bekrachtiging door tenminste acht staten, waarin in het voorafgaande
kalenderjaar in totaal een hoeveelheid van ten minste 450 miljoen ton bijdragende
olie is ontvangen, doch in ieder geval niet vóórdat het protocol
van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 in werking is
getreden (art. 30, eerste en tweede lid, van het protocol).Tien staten zijn inmiddels partij geworden bij beide protocollen van 1992,
te weten de Bondsrepubliek Duitsland, Denemarken, Frankrijk, Japan, Mexico,
Noorwegen, Oman, Spanje, het Verenigd Koninkrijk en Zweden (stand van zaken
31 juli 1995). Vier daarvan, te weten Frankrijk, Japan, Noorwegen en het Verenigd
Koninkrijk, hebben elk meer dan één miljoen ton tanker-tonnage,
zodat aan de eis van het voor inwerkingtreding benodigde tankertonnage wordt
voldaan. De totale hoeveelheid in de tien staten ontvangen bijdragende olie
bedraagt ruim 631 miljoen ton (op basis van laatst bekende ontvangen hoeveelheden
(1994)), zodat ook aan de eis van de voor inwerkingtreding benodigde hoeveelheid
ontvangen olie wordt voldaan. Egypte is partij bij het protocol tot wijziging
van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969.Een en ander brengt mee dat de beide protocollen op 30 mei 1996 in werking
zullen treden voor de genoemde negen staten. Op dezelfde datum zal voor Egypte
alleen het protocol bij het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 in werking treden.Aangezien de kosten van het Fonds worden omgeslagen over de ontvangers
van ruwe olie en stookolie in de verdragsstaten op basis van de door dezen
ontvangen hoeveelheden, is het van belang in het oog te houden vanuit welke
landen de belangrijkste contributies aan het nieuwe Fonds zullen plaatsvinden.
Momenteel zijn, in volgorde van de omvang van hun olie-ontvangsten, Japan
(ruim 26%), Italië (ruim 13%), het Koninkrijk der Nederlanden (ruim 8%),
Frankrijk (ruim 8%), Zuid-Korea (ruim 8%) en het Verenigd Koninkrijk (ruim
7%) de landen wier ontvangers het leeuwedeel van de bijdragen aan het huidige
Fonds opbrengen; tezamen ruim 73% van het totaal (op basis van laatst bekende
hoeveelheden: over 1994, voor Italië 1993). De gezamenlijke Japanse ontvangers
betalen dus ruim een kwart van de (totale) huidige Fondsbijdragen. Het is
voornamelijk om deze reden dat Japan de bereidheid tot bekrachtiging van de
protocollen afhankelijk heeft gemaakt van de aanvaarding door de diplomatieke
conferentie van het reeds genoemde «cap-systeem», waarbij de contributie
per verdragsstaat boven een bepaald percentage wordt afgetopt.Voorts verdient vermelding dat de positie van Italië ten aanzien
van de onderhavige protocollen niet geheel duidelijk is. Hoewel de Raad van
de Europese Unie bij diverse gelegenheden heeft aangedrongen op het zo spoedig
mogelijk bekrachtigen van de onderhavige protocollen, heeft de Italiaanse
delegatie in de algemene vergadering (Assembly) en het uitvoerend comité
(Executive Committee) van het International Oil Pollution Compensation Fund
bij verschillende gelegenheden te kennen gegeven dat Italië de onderhavige
protocollen niet zal bekrachtigen in verband met de hierboven (onder nr. 2.
De werkingssfeer van de verdragen) besproken beperking ten aanzien van de
vergoedbaarheid van milieuschade.Mede gelet op het bovenstaande is in ieder geval de toetreding door de
Nederland omringende staten met concurrerende havens van grote betekenis.
In dit verband is het van belang op te merken dat voor zover bekend alle ons
omringende staten positief staan tegenover een spoedige inwerkingtreding van
de protocollen. Behalve het reeds genoemde feit dat de Bondsrepubliek Duitsland,
Denemarken, Frankrijk, Noorwegen, Spanje, het Verenigd Koninkrijk en Zweden
de protocollen reeds hebben geratificeerd, verdient in dit verband vermelding
dat de ratificatie door Finland en Griekenland nog dit jaar wordt verwacht.Te wijzen valt voorts op het feit dat zowel in het kader van de Europese
Unie als in dat van de Noordzee-Ministersconferentie op een spoedige ratificatie
van de onderhavige protocollen wordt aangedrongen. b. OvergangsbepalingenHet Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fondsverdrag 1971 zijn aan elkaar
gekoppeld doordat het Fondsverdrag alleen bekrachtigd kan worden door staten
die het Aansprakelijkheidsverdrag hebben bekrachtigd. Aangezien de vergoeding
onder het Fondsverdrag 1971 een aanvulling biedt op de vergoeding onder het
Aansprakelijkheidsverdrag 1969, moet het niet mogelijk zijn dat een staat
partij is bij het gewijzigde Aansprakelijkheidsverdrag 1992 en tegelijkertijd
slechts bij het oude Fondsverdrag 1971.Daarom is bepaald dat een partij bij het Fondsverdrag 1971 het protocol
van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 slechts kan
bekrachtigen als zij tegelijkertijd ófwel het protocol van 1992 tot
wijziging van het Fondsverdrag 1971 bekrachtigt, ófwel het oude Fondsverdrag
1971 opzegt uiterlijk tegen de datum waarop het protocol van 1992 tot wijziging
van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 voor haar in werking treedt (artikel
12, vierde lid, van het protocol van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969).Tevens is bepaald dat het protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag
1971 alleen bekrachtigd kan worden door staten die ook partij zijn bij het
protocol van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 (artikel
28, vierde lid, van het protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag
1971). Dit lost echter niet alle denkbare problemen op, in het bijzonder niet
het probleem hoe een spoedige en deugdelijke overgang naar het nieuwe systeem
kan worden bewerkstelligd.Met het oog op een soepele overgang van het systeem van de oude verdragen
naar dat van de nieuwe is gekozen voor de zogenaamde «phased-in approach»,
die het mogelijk maakt dat staten gedurende een bepaalde overgangsperiode
zowel partij zijn bij de beide gewijzigde verdragen, als bij het (oude) Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en het (oude) Fondsverdrag 1971 (artikel XII bis van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag
1992 en artikel 36 bis van het gewijzigd Fondsverdrag 1992). In die periode
wordt schade onder het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 slechts vergoed
voor zover er nog onvergoede schade overblijft nadat schadevergoeding is betaald
onder het oude Aansprakelijkheidsverdrag én het oude Fondsverdrag.
Onder het gewijzigd Fondsverdrag 1992 wordt pas vergoed als de vergoeding
onder het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 onvoldoende is. De overgangsperiode
eindigt zodra in de staten die partij zijn bij het gewijzigd Fondsverdrag
1992 in een bepaald kalenderjaar 750 miljoen ton bijdragende olie wordt ontvangen
(artikel 31 van het protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag 1971).
Staten die partij zijn bij de oude verdragen moeten die verdragen dan binnen
6 maanden opzeggen, welke opzegging 1 jaar na afloop van genoemde termijn
van 6 maanden effect krijgt. Daarna zullen ten aanzien van deze staten nog
slechts de gewijzigde verdragen worden toegepast.Dit systeem bevordert de spoedige inwerkingtreding van de protocollen
van 1992 omdat in de overgangsfase alléén de schade die de limiet
van het Fondsverdrag 1971 te boven gaat onder die protocollen behoeft te worden
vergoed. Het «onderste deel» van elke schade wordt in die periode
gedragen door het oude systeem. De lasten daarvan worden derhalve, voor zover
zij niet door de aansprakelijkheid van de scheepseigenaar worden gedekt, gespreid
over het totale tonnage aan bijdragende olie dat wordt ontvangen in de staten
die bij dat oude systeem partij zijn. In de aanvangsfase zal dat waarschijnlijk
een groter tonnage zijn dan dat van de partijen bij het nieuwe systeem. Voor
bedoeld onderste deel van de schade kan door middel van de «phased-in
approach» dus in de overgangsperiode een breder draagvlak worden benut. 8. KoninkrijkspositieHet Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fondsverdrag 1971 zijn voor
het gehele Koninkrijk goedgekeurd, maar gelden slechts voor Nederland en (nog)
niet voor de Nederlandse Antillen en Aruba. De regeringen van de Nederlandse
Antillen en Aruba hebben laten weten te zijner tijd ook medegelding van de
beide protocollen te wensen voor hun grondgebied en in te kunnen stemmen met
de indiening van het onderhavige voorstel van rijkswet tot goedkeuring. 9. UitvoeringswetgevingBekrachtiging door het Koninkrijk van de onderhavige protocollen maakt
voor Nederland aanpassing noodzakelijk van de Wet aansprakelijkheid olietankschepen
en de Wet schadefonds olie-tankschepen. Daartoe strekkende voorstellen van
wet worden tegelijk met het onderhavige wetsvoorstel bij de Staten-Generaal
aanhangig gemaakt. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING BIJ HET PROTOCOL VAN 1992
TOT WIJZIGING VAN HET AANSPRAKELIJKHEIDSVERDRAG 1969 Artikel 1Dit artikel bepaalt dat voor staten die partij zijn bij het op 19 november
1976 te Londen tot stand gekomen protocol bij het Internationaal Verdrag inzake
de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie,
1969, (Trb. 1980, 1), verwijzingen in het onderhavige protocol naar
het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 geacht worden mede het genoemde protocol
van 1976 te omvatten. Door dit protocol van 1976, hetwelk wat betreft het
Koninkrijk in werking is getreden op 1 november 1982, is het goud als rekeneenheid
voor de berekening van de beperking van de aansprakelijkheid vervangen door
het bijzondere trekkingsrecht (SDR) van het Internationale Monetaire Fonds. Artikel 2Door dit artikel wordt een aantal definities van artikel I van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969, gewijzigd. Deze definities zijn mede van groot belang omdat daarnaar
in het Fondsverdrag 1971 wordt verwezen. In het Aansprakelijkheidsverdrag,
1969, is de omschrijving van «schip» beperkt tot zeeschepen, die
op het moment van de schadeveroorzakende gebeurtenis, olie in bulk als lading
vervoeren. De regeling blijft derhalve bijvoorbeeld buiten toepassing als
een in ballast varende olietanker wordt beschadigd en ladingresten vrijkomen
of olie uit de bunkers vloeit.Artikel 2, eerste lid, van het onderhavige protocol brengt hierin verandering
door de verdragen ook van toepassing te doen zijn op ongeladen olietankers
en op zogenoemde combination-carriers, schepen die door hun constructie zowel
voor het vervoer van olie in bulk als voor ander vervoer kunnen worden gebruikt.
De toepasselijkheid op deze combination-carriers geldt slechts voor reizen
tijdens welke het schip olie in bulk als lading vervoert en iedere reis daarna,
tenzij de eigenaar bewijst dat zich tijdens de desbetreffende reis geen resten
meer aan boord bevonden.In het tweede lid van artikel 2 wordt de werkingssfeer van het Aansprakelijkheidsverdrag
1992 beperkt tot persistente, uit koolwaterstoffen bestaande minerale oliën.Dit is nu reeds het geval voor het Fondsverdrag 1971, hetgeen door het
protocol van 1992 bij dat verdrag niet zal worden gewijzigd. Beide protocollen
zien dus op verontreiniging door persistente, uit koolwaterstoffen bestaande
minerale oliën. Dit brengt mee dat het vervoer van (persistente) plantaardige
of dierlijke oliën, zoals walvistraan, niet langer onder de verdragsregeling
zal vallen.Het derde lid van artikel 2 van het onderhavige protocol scherpt het schadebegrip
aan. Deze aanscherping van de definitie van schade is mede van betekenis in
verband met de uitbreiding van het geografisch toepassingsgebied van de verdragen
tot een gebied buiten de territoriale zee, waarin herstel van verontreinigd
zeemilieu in veel gevallen niet mogelijk zal zijn. Verduidelijking van de
bestaande definitie werd in het bijzonder nodig geacht om te voorkomen dat
ook claims met een speculatief karakter onder de protocollen voor vergoeding
in aanmerking zouden kunnen komen. De nieuwe definitie stelt dat milieuschade
vergoedbaar is, maar dat de vergoeding beperkt is tot de kosten van redelijke
maatregelen tot herstel die daadwerkelijk genomen zijn of zullen worden. Dit
brengt bijvoorbeeld mee dat vorderingen tot schadevergoeding gebaseerd op
een theoretische berekening van de door olie aan het zeemilieu toegebrachte
schade niet gehonoreerd worden voor zover niet tevens duidelijk wordt gemaakt
dat het daarbij gaat om redelijke kosten van herstel die daadwerkelijk zijn
gemaakt of zullen worden gemaakt. Het betekent mede dat het slechts mogelijk
zal zijn schadevergoeding te verkrijgen indien het de bedoeling is, en ook
de mogelijkheid bestaat, om daadwerkelijk het milieu te herstellen. Een voorbeeld
van een vordering, gebaseerd op een theoretische berekening van milieuschade
heeft zich in de toenmalige USSR voorgedaan naar aanleiding van het ongeval
met de Antonio Gramski in 1979. Daarbij werd de schade berekend volgens een
zuiver wiskundige methode (de zgn. «Metodica»), zonder
dat een poging werd gedaan de werkelijke schade of de kosten van een daadwerkelijk
herstel van het milieu vast te stellen.Een andere verduidelijking van de definitie is aangebracht door middel
van de zinsnede «anders dan winstderving ten gevolge van deze schade».
Hiermee wordt aangegeven dat winstderving – door bijvoorbeeld vermindering
van toerisme – als gevolg van schade aan het milieu als (gewone) schade
in de zin van het verdrag dient te worden behandeld en derhalve in beginsel
vergoedbaar is. Daarvoor geldt de eerder genoemde beperking tot de kosten
van daadwerkelijk genomen of te nemen redelijke maatregelen tot herstel dus
niet. Dit hangt samen met het feit dat winstderving, in tegenstelling tot
zuivere milieuschade, naar haar aard op concrete wijze kan worden berekend.Het samenstel van de huidige definities van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 zou kunnen leiden tot de opvatting dat onder de verdragen alleen de kosten
worden vergoed van preventieve maatregelen die genomen zijn nadat (zich een
ongeval heeft voorgedaan en) daadwerkelijk olie uit het schip is ontsnapt
of weggevloeid. Teneinde ook de kosten vergoedbaar te maken van maatregelen
om te voorkómen dat enige olieverontreiniging plaatsvindt, is in het
vierde lid van artikel 2 van dit protocol de definitie van «voorval»
nu aldus gewijzigd dat daaronder mede wordt verstaan ieder feit dat een ernstige
en onmiddellijke dreiging van schade door olieverontreiniging oplevert.Het zesde lid bewerkstelligt dat ook in het door het onderhavige protocol
gewijzigde verdrag zélf uitdrukkelijk wordt bepaald dat voor staten
die partij zijn bij het protocol van 1976 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969, de uitdrukking «Aansprakelijkheidsverdrag, 1969», geacht
wordt mede het protocol van 1976 bij dat verdrag te omvatten. Artikel 3Dit artikel regelt de uitbreiding van het geografisch toepassingsgebied
van het Aansprakelijkheidsverdrag tot de exclusieve economische zone (EEZ),
of een daarmee vergelijkbaar zeegebied, van een verdragsstaat. Tevens wordt
in het artikel buiten twijfel gesteld dat de plaats waar preventieve maatregelen
zijn genomen niet van belang is voor de vergoedbaarheid van de kosten daarvan.
Voor het overige kan worden verwezen naar hetgeen dienaangaande in het algemeen
deel van deze memorie van toelichting, onder 2 (Werkingssfeer van de verdragen),
is opgemerkt. Artikel 4Deze bepaling wijzigt artikel III van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969.
Het eerste lid behelst een redaktionele aanpassing in verband met de nieuwe
definitie van het begrip «voorval» (artikel 2, vierde lid, van
dit protocol), op grond waarvan reeds aansprakelijkheid van de scheepseigenaar
kan ontstaan voordat daadwerkelijk olie uit het schip is weggevloeid.Door het tweede lid van dit artikel wordt een verdergaande kanalisatie
van de aansprakelijkheid naar de scheepseigenaar tot stand gebracht. Deze
is reeds in het algemeen deel van deze memorie onder 3 (kanalisatie van aansprakelijkheid)
toegelicht. Artikel 5Dit artikel behelst eveneens een redaktionele aanpassing als gevolg van
de nieuwe definitie van het begrip «voorval» (artikel 2 vierde
lid, van dit protocol). Artikel 6Zoals reeds opgemerkt, vormde de wens tot verhoging van de limieten van
de aansprakelijkheid onder het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, en van de
schadevergoeding onder het Fondsverdrag, 1971, de belangrijkste aanleiding
voor de herziening van beide verdragen. Het eerste lid van dit artikel voorziet
in de verhoging van de aanprakelijkheidslimieten van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969. (Men zie hierover voorts het algemeen deel van deze memorie van toelichting
onder 4 (beperking van de aansprakelijkheid en de schadevergoeding).In het tweede lid van artikel 6 wordt bepaald dat de beperking van aansprakelijkheid
onder het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 slechts wordt doorbroken
als er sprake is van persoonlijke opzet of bewuste roekeloosheid van de scheepseigenaar.
Onder het huidige Aansprakelijkheidsverdrag 1969 is dit reeds het geval als
er sprake is van persoonlijke schuld van de scheepseigenaar. De nieuwe formulering
is in overeenstemming met die van artikel 4 van het op 19 november 1976 te
Londen tot stand gekomen Verdrag inzake beperking van aansprakelijkheid voor
maritieme vorderingen (Stb. 1980, 23) en die van Voorschrift 11 van Bijlage
I van het op 2 november 1973 te Londen totstandgekomen Internationaal Verdrag
ter voorkoming van verontreiniging door schepen, met bijlagen (Marpol Verdrag,
Trb. 1975, 147 en Trb. 1978, 187). Het Koninkrijk is partij bij beide verdragen.Het vereiste dat een beperkingsfonds pas gevormd kan worden wanneer bij
de rechterlijke of andere bevoegde autoriteit van een verdragsstaat een vordering
ís ingesteld, heeft in het verleden wel aanleiding gegeven tot onnodige
procedures en tot vertraging bij de afwikkeling van de schade door het Fonds.
Daarom is thans in het derde lid van artikel 6 bepaald dat ook een fonds kan
worden gevormd bij een rechterlijke of andere bevoegde autoriteit van een
verdragsstaat waarin een vordering kán worden ingesteld.In het vierde 1id van artikel 6 wordt de goudfrank als rekeneenheid vervangen
door het bijzondere trekkingsrecht (SDR) van het Internationale Monetaire
Fonds. Deze bepaling is in overeenstemming met artikel II van het op 19 november
1976 te Londen tot stand gekomen protocol tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969, (Trb. 1980, nr. 1), voor Nederland in werking getreden op 1 november
1982.In het vijfde lid van artikel 6 wordt voor de berekening van het maximale
bedrag van de aansprakelijkheidsbeperking het begrip «netto-inhoud»
vervangen door «bruto-tonnage». Dit bruto-tonnage wordt berekend
overeenkomstig de voorschriften voor de meting vervat in Bijlage I van het
op 23 juni 1969 te Londen tot stand gekomen Internationaal Verdrag betreffende
de meting van schepen (Trb. 1970, 122).Artikel 6, zesde lid, bevat slechts een redaktionele wijziging in verband
met de in het tweede lid van dit artikel opgenomen wijziging betreffende de
doorbreking van het recht van de scheepseigenaar op beperking van zijn aansprakelijkheid. Artikel 7Volgens de huidige tekst van artikel VII, tweede lid, van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 kan een verzekeringscertificaat slechts worden afgegeven door de bevoegde
autoriteit van de verdragsluitende staat, waarin het schip is teboekgesteld.
In de praktijk is die regeling echter te beperkt gebleken. Om die reden wordt
thans in artikel 7, eerste lid, van dit protocol het volgende onderscheid
gemaakt. Is het schip in een verdragsluitende staat teboekgesteld, dan dient
de bevoegde autoriteit van deze staat het verzekeringscertificaat af te geven.
Is het schip niet in een verdragsluitende staat teboekgesteld, dan kan het
certificaat worden afgegeven door de bevoegde autoriteit van elke verdragsluitende
staat.Het huidige vierde lid van artikel VII van het Aansprakelijkheidsverdrag
bepaalt dat het verzekeringscertificaat zich aan boord van het schip moet
bevinden en tevens dat een afschrift moet worden gedeponeerd bij de autoriteiten
die het register houden, waarin het schip staat teboek gesteld. Met het oog
op de in het eerste lid van het onderhavige artikel opgenomen wijziging, wordt
thans door middel van het tweede lid van artikel 7, aan het vierde lid van
artikel VII van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 toegevoegd dat in geval
een schip niet is teboekgesteld in een verdragsluitende staat, afschrift van
het verzekeringscertificaat dient te worden gedeponeerd bij de bevoegde autoriteiten
van de staat die het certificaat heeft afgegeven. Het derde lid van artikel 7 stelt nadrukkelijk dat certificaten die zijn
afgegeven door een verdragsluitende staat door andere verdragsluitende staten
zullen worden erkend, ook als dit certificaat is afgegeven met betrekking
tot een niet in een verdragsluitende staat teboek gesteld schip.Artikel 7, vierde lid, bevat een redaktionele aanpassing in verband met
de in het tweede lid van dit artikel aangebrachte wijziging.Artikel 7, vijfde lid, bevat een redactionele aanpassing aan de wijziging,
opgenomen in artikel 6, tweede lid, van het onderhavige protocol. Men zie
de toelichting bij dat artikel. Artikel 8Dit artikel regelt de aanpassing van artikel IX van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 aan de uitbreiding van het geografisch toepassingsgebied, die door artikel
3 van het onderhavige protocol in artikel II van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 wordt aangebracht. Artikel 9Door dit artikel worden in het Aansprakelijkheidsverdrag twee nieuwe artikelen
ingevoegd: artikel XII bis en artikel XII ter.Artikel XII bis bevat bepalingen die beogen een spoedige en zo soepel
mogelijke overgang te bewerkstelligen van het systeem van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en het Fondsverdrag 1971 naar dat van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag
1992 en het gewijzigd Fondsverdrag 1992. Hierbij dient te worden bedacht dat
het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fondsverdrag 1971 weliswaar zelfstandige
verdragen zijn, maar dat zij in die zin aan elkaar zijn gekoppeld dat het
Fondsverdrag 1971 slechts bekrachtigd kan worden door staten die het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 hebben bekrachtigd.Voor bedoelde overgang wordt een zogenaamde «phased-in approach»
gevolgd, die het mogelijk maakt dat de staten die partij zijn bij het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fondsverdrag 1971, indien zij
partij worden bij de gewijzigde verdragen van 1992, nog gedurende een bepaalde
overgangsperiode partij kunnen blijven bij het Aansprakelijk-heidsverdrag
1969 en het Fondsverdrag 1971. In die periode wordt schade onder het gewijzigd
Aansprakelijkheidsverdrag 1992 slechts vergoed voor zover er nog onvergoede
schade overblijft nadat schade-vergoeding is betaald onder het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 én het Fondsverdrag 1971. Onder het gewijzigd Fondsverdrag 1992
wordt vervolgens pas vergoed als de onder het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag
1992 beschikbare vergoeding onvoldoende is. Deze overgangsperiode wordt beëindigd
als in een bepaald kalenderjaar in de bij de gewijzigde verdragen van 1992
partij zijnde staten 750 miljoen ton of meer bijdragende olie wordt ontvangen
(zie artikel 31 van het protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag
1971). Men vergelijke voorts hetgeen hieromtrent in het algemeen deel onder
7 b (overgangsbepalingen) van deze memorie van toelichting is opgemerkt. Artikel
XII ter bepaalt dat de artikelen 12 tot en met 18 van het onderhavige protocol
de slotbepalingen van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 zijn. Dit
artikel dient in samenhang met artikel 11 van het onderhavige protocol te
worden gelezen. Artikel 10Dit artikel heeft betrekking op het model van het verzekeringscertificaat,
dat ingevolge artikel VII van zowel het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 als
het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 vereist is. Het bepaalt dat het
modelcertificaat, behorende bij het oude verdrag, wordt vervangen door een
nieuw model, dat als annex aan het onderhavige protocol is toegevoegd. In
dit verband verdient vermelding dat ter conferentie een resolutie (Resolution
1) is aangenomen betreffende de wederzijdse erkenning van de «1969-certificaten»
en de «1992-certificaten» in de periode waarin zowel het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 als het gewijzigd Aansprakelijkheids-verdrag 1992 van toepassing is,
alsmede betreffende het gebruik van een modelcertificaat in die periode. In
de memorie van toelichting bij het tegelijkertijd aanhangig gemaakte voorstel
tot wijziging van de Wet aansprakelijkheid olietankschepen zal hierop bij
de toelichting van de overgangsbepaling nader worden ingegaan. Artikel 11Dit artikel bepaalt dat het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en dit protocol,
wat de partijen bij het protocol betreft, als één enkel verdrag
worden gelezen.De artikelen I tot en met XII ter, met inbegrip van het modelcertificaat,
van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969, zoals gewijzigd door dit protocol,
zullen in de toekomst worden aangeduid als het Internationaal Verdrag inzake
de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie,
1992 (Aansprakelijkheidsverdrag 1992). Artikel 12Dit artikel is de eerste slotbepaling en regelt de ondertekening, bekrachtiging
etc. In het vierde lid wordt bepaald dat een staat die partij is bij het Fondsverdrag
1971 het onderhavige protocol slechts mag bekrachtigen indien hij ook partij
wordt bij het gewijzigd Fondsverdrag 1992, tenzij hij het Fondsverdrag 1971
opzegt op een zodanig tijdstip dat deze opzegging van kracht wordt op het
moment waarop dit protocol voor die staat in werking treedt. Met andere woorden,
een staat die partij is bij het Fondsverdrag 1971 en dat ook wil blijven,
kan geen partij worden bij het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag
1992, zonder tevens partij te worden bij het gewijzigd Fondsverdrag 1992.Door het vijfde lid van artikel 12 wordt duidelijk gemaakt dat het gewijzigd
Aansprakelijkheidsverdrag 1992 in zijn verhouding tot het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 een zelfstandig instrument is. Artikel 13In dit artikel is de inwerkingtreding van het onderhavige protocol geregeld,
hetgeen reeds in het algemene deel van deze memorie van toelichting, onder
7 a, aan de orde is geweest.Artikel 13, tweede lid, bevat een bijzondere regeling voor staten die
niet de «phased-in approach» (men zie daarover de toelichting
op art. 9) willen toepassen, maar er de voorkeur aan geven dat het protocol
van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 voor hen pas
in werking treedt bij het eindigen van de overgangsperiode, bedoeld in artikel
31 van het protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag 1971. Voor
staten die van deze mogelijkheid gebruik maken treden de gevolgen van het
onderhavige protocol pas in na afloop van bedoelde overgangsperiode. In de
praktijk zal het hier gaan om staten die partij willen worden bij beide protocollen,
maar willen verzekeren dat deze protocollen voor hen tegelijkertijd in werking
treden.Dezelfde mogelijkheid is geschapen voor staten die, hoewel geen partij
zijnde bij het Fondsverdrag 1971, partij willen worden bij het gewijzigd Fondsverdrag
1992, maar de inwerkingtredingstijdstippen van beide protocollen willen laten
samenvallen. Artikel 14Dit artikel bevat bepalingen met betrekking tot herziening en wijziging
van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992. Artikel 15Dit artikel regelt de procedure voor wijziging van de bedragen waartoe
de aansprakelijkheid van de scheepseigenaar is beperkt. Zoals in het algemene
deel van deze memorie van toelichting, onder 5, reeds is opgemerkt, voorziet
het bijzondere trekkingsrecht, waarin deze bedragen zijn uitgedrukt, weliswaar
in de behoefte aan eenvormigheid in de waardering van de valuta's, maar niet
in het behoud van de reële waarde van de bedragen. Een regelmatige aanpassing
van deze bedragen blijft derhalve nodig. Daarvoor is nu een wijzigingsprocedure
opgenomen, waarbij geen diplomatieke conferentie bijeen hoeft te worden geroepen
en tevens vermeden wordt dat op enig tijdstip verschillende limieten naast
elkaar bestaan. De in het onderhavige protocol opgenomen bijzondere wijzigingsprocedure
is nagenoeg identiek aan die van artikel 33 van het protocol van 1992 tot
wijziging van het Fondsverdrag 1971. De inhoud van de regeling kan als volgt
kort worden weergegeven.Een voorstel tot wijziging van de limieten moet door ten minste één
vierde van de verdragsstaten worden gedaan (eerste lid). Elk voorstel wordt
behandeld in de Juridische Commissie van de Internationale Maritieme Organisatie
en moet dan door twee derde van de aanwezige verdragsstaten worden aangenomen,
waarbij een quorum geldt van de helft van de verdragsstaten (tweede en vierde
lid). Een voorstel mag niet worden gedaan vóór 15 januari 1998
en evenmin eerder dan 5 jaar na inwerkingtreding van een eerdere wijziging
van de bedragen op grond van het onderhavige artikel. Amendering
kan niet plaats vinden voordat de respectievelijke protocollen van 1992 in
werking zijn getreden (zesde lid, onder a).De verhoging van de limieten mag per keer niet hoger zijn dan 6% per jaar
vanaf de datum van openstelling van de protocollen voor ondertekening, terwijl
de totale verhoging die tenslotte bereikt wordt niet hoger mag zijn dan drie
maal de limieten van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992, respectievelijk
gewijzigd Fondsverdrag 1992 (zesde lid, onder b en c).Een wijziging die overeenkomstig het vierde lid is aangenomen, wordt geacht
door alle verdragsstaten te zijn aanvaard 18 maanden nadat zij aan alle verdragsstaten
is medegedeeld, tenzij gedurende deze periode tenminste één
vierde van de verdragsstaten heeft medegedeeld dat zij de wijziging niet aanvaarden,
in welk geval de wijziging alsnog is verworpen en niet in werking treedt.
Nog eens 18 maanden na laatstgenoemde aanvaarding treedt de wijziging in werking.
Elke verdragsstaat is dan aan de wijziging gebonden tenzij hij het verdrag,
overeenkomstig artikel 16, eerste en tweede lid, opzegt tenminste 6 maanden
vóórdat de wijziging in werking treedt. Staten die tot het protocol
toetreden nadat een wijziging door de Juridische Commissie is aanvaard, zijn
gebonden aan deze wijziging wanneer zij in werking treedt. Artikel 16Dit artikel regelt de opzegging van dit protocol. In het vierde lid wordt
bepaald dat opzegging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 niet wordt uitgelegd
als opzegging van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992. Het vijfde
lid bepaalt dat opzegging van het protocol van 1992 tot wijziging van het
Fondsverdrag 1971 door een staat die partij blijft bij het Fondsverdrag 1971
geacht wordt mede een opzegging te zijn van het onderhavige protocol. Deze
bepaling vormt als het ware het spiegelbeeld van het in artikel 12, par. 4,
bepaalde. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING BIJ HET PROTOCOL VAN 1992
TOT WIJZIGING VAN HET FONDSVERDRAG 1971 Artikel 1Dit artikel bepaalt dat voor staten die partij zijn bij het op 19 november
1976 te Londen tot stand gekomen protocol tot wijziging van het Fondsverdrag
1971, de verwijzing naar het Fondsverdrag 1971 geacht wordt mede genoemd protocol
van 1976 tot wijziging van dat verdrag te omvatten.Door genoemd protocol, dat door het Koninkrijk voor Nederland is bekrachtigd,
wordt het goud als rekeneenheid voor de berekening van de beperking van de
aansprakelijkheid vervangen door het bijzondere trekkingsrecht (SDR) van het
Internationale Monetaire Fonds. Bij het protocol, dat op 22 november 1994
in werking is getreden, zijn inmiddels 31 staten partij (stand van zaken september
1995). Artikel 2Dit artikel bevat – met uitzondering van het in het tweede lid bepaalde –
aanpassingen ten gevolge van de door het protocol van 1992 tot wijziging van
het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 aangebrachte wijzigingen in de definitiebepalingen. Voor het in het tweede lid bepaalde moge verwezen worden naar hetgeen
bij artikel 1 is opgemerkt. Artikel 3Besloten is dat onder het gewijzigd Fondsverdrag 1992 een nieuwe rechtspersoon
wordt opgericht voor de administratie onder dat verdrag, hoewel aangenomen
wordt dat het secretariaat van het huidige Fonds feitelijk ook de werkzaamheden
zal gaan verrichten onder het nieuwe verdrag. In dit verband verdient vermelding
dat op de diplomatieke conferentie een resolutie (nr. 2) is aangenomen, waarin
met het oog op een zo soepel mogelijke overgang van het systeem van de oude
naar dat van de nieuwe verdragen de Algemene Vergadering van het Internationale
Olieschadefonds 1971 gevraagd wordt om zijn directeur te instrueren ten behoeve
van deze overgang alle noodzakelijke medewerking te verlenen en voorts reeds
een aantal voorbereidingen voor het in werking treden van het 1992-Fonds te
treffen. Daaraan wordt momenteel reeds in het kader van het Internationaal
Olieschadefonds 1971 gewerkt.Onder het Fondsverdrag 1971 (artikel 2, eerste lid, onder b, juncto artikel
5, eerste lid,) wordt aan de tankereigenaar een tegemoetkoming geboden ter
zake van de aansprakelijkheid die deze onder het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 te dragen heeft (de zgn. «relief-functie» van het Fonds).
Krachtens artikel 3 van het onderhavige protocol komt deze relief-functie
van het Fonds te vervallen. Dit vormt een onderdeel van het compromis dat
na langdurige onderhandelingen over de mate van verhoging van de limieten
en de risicoverdeling tussen scheepseigenaren en ladingbelanghebbenden door
de conferentie werd aanvaard (men vergelijke het algemeen deel van deze memorie
van toelichting, onder 4: Beperking van de aansprakelijkheid en de schadevergoeding.) Artikel 4Dit artikel ziet op de uitbreiding van het toepassingsgebied van het Fondsverdrag
1971 tot de exclusieve economische zone (EEZ) van een verdragsstaat. De formulering
ervan is exact gelijk aan die van artikel 3 van het protocol van 1992 tot
wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969. Verwezen moge worden naar
hetgeen in het algemeen deel van deze toelichting onder 2 (Werkingssfeer van
de verdragen) is opgemerkt en eveneens naar artikel 3 van het protocol van
1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en de memorie van
toelichting daarbij.Door het vervallen van de relief-functie van het Fonds kon artikel 3,
tweede lid, van het Fondsverdrag 1971 eveneens komen te vervallen. Men vergelijke
hetgeen hierboven bij artikel 3 dienaangaande is opgemerkt. Artikel 5Dit artikel behelst een redactionele aanpassing van de aanhef van de artikelen
4–9 aan het schrappen van de relief-functie van het Fonds (men vergelijke
hetgeen hieromtrent bij artikel 3 van dit protocol is opgemerkt). Artikel 6Het eerste lid bevat louter redaktionele wijzigingen.Door middel van het tweede lid van artikel 6 wordt het derde lid van artikel
4 van het Fondsverdrag 1971 aldus gewijzigd dat daarin duidelijk tot uitdrukking
wordt gebracht dat het Fonds met betrekking tot de kosten van
preventieve maatregelen ook vergoedingsplichtig blijft indien de scheepseigenaar
niet aansprakelijk is op grond van artikel III, derde lid, van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969. In de oude formulering kon daarover twijfel bestaan.Het derde lid van het onderhavige artikel vormt de kern van het protocol
van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag 1971. Zoals al eerder is opgemerkt,
was de wens de limieten te verhogen de belangrijkste aanleiding de beide verdragen
te herzien. Het maximumbedrag per voorval van de onder het gewijzigd Fondsverdrag
1992 uit te keren schadevergoeding bedraagt (inclusief de beperkte aansprakelijkheid
van de scheepseigenaar onder het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992)
135 miljoen SDR (f 324 miljoen, uitgaande van een koers van het SDR van
f 2,40 op 26 september 1995). Dit maximumbedrag wordt 200 miljoen SDR
(f 480 miljoen, uitgaande van een koers van het SDR van f 2,40 op
26 september 1995) per voorval, indien dat voorval zich voordoet in een periode
waarin drie staten partij zijn, waarvan de totale hoeveelheid bijdragende
olie in het voorafgaande kalenderjaar gelijk was aan of meer was dan 600 miljoen
ton.Onder d wordt buiten twijfel gesteld dat voor de berekening van de maximale
vergoeding die door het Fonds dient te worden betaald, eventuele rente toegevallen
aan een in overeenstemming met artikel V, derde lid, van het Aansprakelijkheidsverdrag
gestort fonds buiten beschouwing blijft.Onder e wordt als moment van omrekening van de door het Fonds te betalen
vergoeding vastgesteld de datum waarop de Algemene Vergadering van het Fonds
een besluit neemt over de eerste datum van betaling van schadevergoeding.
Het vastleggen van een dergelijke datum waarborgt dat het omrekeningsmoment
en het moment van betaling niet te ver uit elkaar liggen. Dit is met name
van belang in tijden waarin de koersen aan grote schommelingen onderhevig
zijn.Het vierde lid bevat slechts een redaktionele wijziging.Het vijfde lid bepaalt dat het huidige zesde lid van artikel 4 van het
Fondsverdrag 1971, dat het de Algemene Vergadering van het Fonds mogelijk
maakte binnen bepaalde grenzen de aansprakelijkheidslimiet te verhogen, vervalt.
Deze regeling kan thans gemist worden omdat artikel 33 van het onderhavige
protocol voorziet in een eigen regeling met betrekking tot verhoging van de
limieten.Het nieuwe zesde lid van artikel 4 van het gewijzigd Fondsverdrag 1992
geeft een regeling waaraan in de praktijk dringende behoefte is gebleken.
Onder het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 is het voor de scheepseigenaar niet
mogelijk een beroep te doen op beperking van aansprakelijkheid als hij geen
fonds heeft gevormd. Gebleken is dat de scheepseigenaar soms bij gebrek aan
eenduidige procedurevoorschriften in nationale wetgevingen niet in staat was
een fonds ter beperking van zijn aansprakelijkheid te vormen of dat de vorming
van een fonds daardoor vertraagd werd, waardoor hij derhalve geen beroep kon
doen op beperking van zijn aansprakelijkheid. In een dergelijk geval is het
Fonds onder het Fondsverdrag 1971 niet tot schadevergoeding verplicht. De
nieuwe regeling van artikel 4, zesde lid, voorziet in de mogelijkheid dat
in dergelijke, buitengewone, gevallen de Algemene Vergadering van het Fonds
kan besluiten schadevergoeding te betalen ook wanneer de scheepseigenaar geen
fonds heeft gevormd. Artikel 7Door middel van dit artikel wordt artikel 5 van het Fondsverdrag geschrapt.
Genoemd artikel vormde de kernbepaling ten aanzien van de relief-functie van
het Fonds, welke in het onderhavige protocol is vervallen. Artikelen 8 t/m 11De in de artikelen 8, 9 en 11 voorgestelde wijzigingen hangen samen met
het schrappen van de relief-functie van het Fonds. Men vergelijke daarvoor
hetgeen hierboven bij artikel 3 van dit protocol is opgemerkt. Artikel 10
betreft een louter redactionele aanpassing. Artikelen 12 en 13Het wijzigen van artikel 10 en het schrappen van artikel 11 van het Fondsverdrag
1971 vloeien voort uit het wegvallen van de aanvangsbijdragen. Verwacht mag
worden dat het niet meer heffen van deze bijdragen de toetreding tot het gewijzigd
Fondsverdrag 1992 zal vergemakkelijken. Er zijn namelijk aanwijzingen dat
in het verleden voor sommige staten de verplichting aanvangsbijdragen te betalen
als een beletsel voor toetreding tot het verdrag heeft gewerkt. Artikel 14De wijziging onder 1 is een redactionele aanpassing in verband met de
hieronder toegelichte vereenvoudigde werkwijze van het Fonds.De wijziging onder 2 is een gevolg van het laten vervallen van artikel
5 van het Fondsverdrag 1971, de bepaling waarin de relief-functie van het
Fonds was vastgelegd. Tevens wordt de grens tussen bijdragen aan het Fonds
voor kleine ongevallen en administratiekosten enerzijds en die voor grote
ongevallen anderzijds aanmerkelijk verhoogd, waarmee wordt bereikt dat het
Fonds niet reeds bij betrekkelijk kleine ongevallen extra bijdragen behoeft
te vragen. Dit brengt derhalve een administratieve vereenvoudiging voor het
Fonds mee.De wijzigingen onder 3 en 4 zijn redactionele aanpassingen in verband
met het vervallen van de aanvangsbijdragen aan het Fonds.De onder 5 voorgestelde wijziging van artikel 12 Fondsverdrag 1971 beoogt
een vereenvoudiging van de werkwijze van de Algemene Vergadering (Assembly)
tot stand te brengen. Op grond van artikel 12, tweede lid, van het Fondsverdrag
1971 moet de Algemene Vergadering theoretisch voor elk van de bijdrageplichtige
ontvangers van olie en voor elk van de landen waarin deze ontvangers zich
bevinden de hoogte van die bijdragen individueel bepalen. De onderhavige wijziging
brengt hierin een aanzienlijke vereenvoudiging, in die zin dat de Algemene
Vergadering voortaan een besluit neemt over het te heffen totale bedrag aan
bijdragen. Op basis daarvan berekent de Direkteur van het Fonds dan de diverse
bijdrageverplichtingen per land en per bijdrageplichtige ontvanger van olie.
Deze werkwijze wordt overigens ook thans onder het Fondsverdrag 1971 in de
praktijk reeds gevolgd.Het onder 6–8 voorgestelde betreft wijzigingen die bij de administratie
van het Fonds in de afgelopen jaren wenselijk zijn gebleken. Artikel 15Onder 1 wordt bepaald dat de rentevoet voor achterstallige bijdragen voortaan
niet meer jaarlijks door de Algemene Vergadering (Assembly) wordt vastgesteld,
maar aan de hand van het huishoudelijk reglement van het Fonds zal worden
bepaald. De eerste wijziging genoemd onder 2 vloeit voort uit het vervallen
van de aanvangsbijdragen. De schrapping van de termijn van drie maanden maakt
een flexibeler inning van de verplichte bijdragen mogelijk. Artikel 16Met dit artikel wordt een nieuw vierde lid toegevoegd aan artikel 15 van
het Fondsverdrag 1971, inhoudende dat een verdragsstaat aansprakelijk is voor
de vergoeding van financieel nadeel dat het Fonds lijdt als gevolg van het
niet of te laat indienen van de opgave van ontvangsten van bijdragende olie
door die verdragsstaat. Artikelen 17 t/m 23Deze artikelen hebben alle betrekking op het laten vervallen van de Uitvoerende
Commissie (Executive Committee) van het Fonds. Hierdoor wordt het gezag en
de invloed van de Algemene Vergadering vergroot. In artikel 18 wordt de mogelijkheid
tot het instellen van ad hoc commissies verder uitgewerkt, teneinde het wegvallen
van de Uitvoerende Commissie gepaard te laten gaan met een grote mate van
flexibiliteit ten aanzien van het gebruik van voor een bijzonder doel in het
leven te roepen commissies. Artikel 24De in dit artikel voorgestelde wijzigingen vloeien voort uit het vervallen
van de eerder genoemde relief-functie van het Fonds en van de Uitvoerende
Commissie, alsmede uit de wijziging van de procedure voor verhoging van de
beperkingsbedragen. Deze laatste is vervangen door de bijzondere wijzigingsprocedure
van artikel 33 van het onderhavige protocol (men vergelijke de memorie van
toelichting bij dat artikel, alsmede bij artikel 15 van het protocol van 1992
tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969). Artikel 25De redaktie van artikel 35 van het Fondsverdrag 1971 voorzag in de omstandigheid
dat het Fonds zijn werk niet op de dag van inwerkingtreding van het verdrag
zou kunnen beginnen, omdat er voor de organisatorische opbouw een zekere aanlooptijd
nodig zou zijn. Bepaald was daarom (eerste lid) dat verplichtingen van het
Fonds op grond van de artikelen 4 en 5 pas konden ontstaan door voorvallen,
plaatsvindend na ten minste 120 dagen na inwerkingtreding van het Fondsverdrag
1971. Het tweede lid bepaalde daarenboven dat vorderingen ter zake van voorvallen
ná 120 dagen, maar binnen 240 dagen na inwerkingtreding, pas na 240
dagen tegen het Fonds konden worden ingesteld.Een zelfde overgangsregeling is voor het nieuwe verdrag niet nodig, omdat
de administratie van het nieuwe Fonds door het sekretariaat van het huidige
Fonds zal worden overgenomen.De nieuwe redaktie van artikel 35 van het gewijzigd Fondsverdrag 1992
voorziet daarom nog slechts in een termijn van 120 dagen vanaf de inwerkingtreding
van het verdrag waarbinnen aanspraken tegen het nieuwe Fonds niet geldend
kunnen worden gemaakt. De dekking die het Fonds biedt gaat echter direct op
het moment van inwerkingtreding van het nieuwe Fondsverdrag in.
De materiële geldigheid van aanspraken ten gevolge van ongevallen, die
zich gedurende genoemde termijn van 120 dagen hebben voorgedaan, blijft door
deze bepaling derhalve onverlet; er treedt slechts enige vertraging op in
de afhandeling van een ongeval dat zich in die periode voordoet. Artikel 26Door dit artikel worden in het Fondsverdrag vier nieuwe artikelen ingevoegd:
de artikelen 36bis, 36ter, 36quater en 36quinquies.Artikel 36bis bevat, overeenkomstig artikel 9 van het protocol van 1992
tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969, overgangsbepalingen,
waardoor getracht wordt, via de reeds eerder genoemde «phased-in approach»,
de overgang van het systeem van de verdragen van 1969 en 1971 naar dat van
de beide nieuwe verdragen zo soepel mogelijk te laten verlopen. Verwezen kan
worden naar hetgeen hieromtrent in het algemeen deel van deze memorie van
toelichting onder 7 b is opgemerkt en naar de toelichting bij artikel 9 van
het protocol van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969.Het onderhavige artikel heeft betrekking op de voorlaatste fase, welke
begint op het moment dat het protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag
1971 van kracht is geworden. De beide verdragen van 1992 zijn dan naast die
van 1969 en 1971 in werking. Deze fase eindigt op het moment dat de in artikel
31 van het protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag 1971 voorgeschreven
opzeggingen van de verdragen van 1969 en 1971 van kracht zijn geworden. Men
vergelijke daaromtrent de toelichting bij laatstgenoemd artikel. In deze overgangsfase
wordt onder het gewijzigd Fondsverdrag 1992 pas vergoed als de vergoeding
onder, respectievelijk, het Aansprakelijkheidsverdrag 1969, het Fondsverdrag
1971, alsmede het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 niet toereikend
is. Indien echter het Fondsverdrag 1971 buiten toepassing blijft, omdat de
desbetreffende staat geen partij is bij dat verdrag, doch wel bij de beide
verdragen van 1992, dan bestaat de verplichting tot schadevergoeding van het
1992-Fonds slechts voorzover dat tot betaling van schadevergoeding verplicht
zou zijn geweest, indien de desbetreffende staat ook partij zou zijn geweest
bij het Fondsverdrag 1971. In dat geval wordt dus de fictie gehanteerd dat
de benadeelden ook schadevergoeding uit het 1971-Fonds hebben gekregen: alléén
wat zij dán tekort zouden zijn gekomen, is – uiteraard binnen
de grenzen van het gewijzigd Fondsverdrag 1992 – vergoedbaar. Deze regeling
dient ertoe te voorkomen dat het Fonds voor schade in een staat, die slechts
partij is bij de beide verdragen van 1992, een hogere schadevergoeding moet
betalen dan voor schade in een staat, die ook partij is bij het Fondsverdrag
1971.In artikel 36ter is het zogenaamde «cap-systeem»
neergelegd, waarbij gedurende een overgangsperiode het totaal van de bijdragen
van alle contribuanten binnen één staat wordt gebonden aan een
maximum van 27,5% van alle bijdragen aan het Fonds tezamen. Dit systeem is
reeds uitgebreid toegelicht in het algemeen deel van deze memorie, onder 1.
Achtergronden.Artikel 36quater bevat bepalingen betreffende de administratie
van het Fonds in de overgangsperiode. In die periode kunnen de Direkteur en
het secretariaat van het Fonds van 1971 ook het nieuwe Fonds beheren.Artikel 36quinquies bepaalt dat de artikelen 28 tot en met
39 van dit protocol de slotbepalingen van het gewijzigd Fondsverdrag 1992
zijn. Dit artikel dient in samenhang met artikel 27 van dit protocol
te worden gelezen. Artikel 27Dit artikel bepaalt dat de bestaande versie van het Fondsverdrag en dit
protocol, wat de partijen bij het protocol betreft, als één
enkel verdrag worden gelezen.De artikelen 1 tot en met 36quater van het Fondsverdrag 1971,
zoals gewijzigd door dit protocol, zullen in de toekomst worden aangeduid
als het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal
Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie, 1992 (Fondsverdrag
1992). Artikel 28Dit artikel is de eerste slotbepaling en regelt de ondertekening, bekrachtiging
etc. In het vierde lid wordt bepaald dat alleen staten die ook partij zijn
bij het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 dit protocol kunnen bekrachtigen
of ertoe kunnen toetreden. Het gewijzigd Fondsverdrag 1992 voorziet immers
in een aanvullende schadevergoeding boven de vergoeding onder het gewijzigd
Aansprakelijkheidsverdrag 1992.Het zesde lid van artikel 28 maakt duidelijk dat het gewijzigd Fondsverdrag
1992 een zelfstandig instrument is ten opzichte van het Fondsverdrag 1971. Artikel 29Dit artikel bepaalt dat een staat vanaf het moment waarop hij partij wordt
aan de depositaris opgave moet doen van de hoeveelheden bijdragende olie,
ook al is het verdrag nog niet in werking getreden. Dit is noodzakelijk, opdat
deze kan nagaan of aan de vereisten voor inwerkingtreding van het verdrag
is voldaan (men vergelijke de inwerkingtredingsbepaling van artikel 30, eerste
lid, van dit protocol). Artikel 30Het eerste lid bepaalt dat het onderhavige protocol in werking treedt
twaalf maanden na bekrachtiging door tenminste acht staten, waarin in het
voorafgaande kalenderjaar in totaal een hoeveelheid van tenminste 450 miljoen
ton bijdragende olie is ontvangen.Ingevolge het tweede lid treedt dit protocol niet in werking voordat het
gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag 1992 in werking is getreden.In het vierde lid wordt bepaald dat iedere staat bij de nederlegging van
zijn akte van bekrachtiging kan verklaren dat het protocol van 1992 tot wijziging
van het Fondsverdrag 1971 voor die staat pas in werking treedt op het moment
waarop de opzeggingen van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 en het Fonds-verdrag
1971 ingevolge artikel 31 van kracht worden.Het zesde lid bevat een bijzondere regeling voor staten, die bij de nederlegging
van de akte van bekrachtiging van het protocol van 1992 tot wijziging van
het Aansprakelijkheidsverdrag 1969, overeenkomstig artikel 13, tweede lid,
daarvan, verklaard hebben dat deze akte van bekrachtiging pas effect zal hebben
vanaf het moment waarop de overgangsperiode, bedoeld in artikel 31 van het
protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag 1971, eindigt.
Het onderhavige zesde lid bepaalt nu dat een dergelijke verklaring tevens
wordt aangemerkt als een verklaring ingevolge het vierde lid van het onderhavige
artikel. Voor deze staten treedt derhalve (ook) het gewijzigd Fondsverdrag
1992 pas in werking na afloop van de in artikel 31 bedoelde overgangsperiode
(men vergelijke de memorie van toelichting daarbij). Artikel 31Dit artikel geeft regels betreffende de beëindiging van de overgangsperiode,
waarin de beide versies van de verdragen naast elkaar in werking zijn.Iedere staat die partij is bij dit protocol dient binnen zes maanden,
nadat acht staten partij zijn geworden (artikel 31, onder a) en de hoeveelheid
in staten die partij zijn bij het gewijzigd Fondsverdrag 1992 ontvangen bijdragende
olie ten minste 750 miljoen ton bedraagt (artikel 31, onder b), het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en het Fondsverdrag 1971 op te zeggen. Die opzegging wordt dan twaalf
maanden na afloop van de genoemde termijn van zes maanden van kracht. Daarmee
is de overgangsperiode beëindigd en zijn de verdragen van 1969 en 1971
vervangen door die van 1992.De vereisten, genoemd onder a (acht staten) en b (750 miljoen ton bijdragende
olie), waarborgen dat de verhoogde maximale schadevergoedingsbedragen van
het Fonds over een voldoende grote hoeveelheid bijdragende olie kunnen worden
omgeslagen en derhalve een voldoende breed draagvlak voor de daarvoor benodigde
bijdragen bestaat. Het valt te verwachten dat de toepassing van het Fondsverdrag 1971 door
de staten die geen partij zijn geworden bij het protocol van 1992 tot wijziging
van het Fondsverdrag 1971 niet meer kan worden voortgezet, zodra het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en het Fondsverdrag 1971 door de staten die partij zijn bij de verdragen
van 1992 zijn opgezegd. Hoewel op dat moment nog niet aan de voorwaarde voor
het buiten werking treden van het Fondsverdrag 1971 (minder dan drie staten
partij) behoeft te zijn voldaan, zal toch voor het voortbestaan van het Fonds
van 1971 naar alle waarschijnlijkheid een voldoende draagvlak voor de vereiste
bijdragen ontbreken. Het Aansprakelijkheidsverdrag 1969 daarentegen zou nog
geruime tijd na de beëindiging van de overgangsperiode van kracht kunnen
blijven voor die staten, die het protocol van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 niet hebben bekrachtigd. Artikel 32Dit artikel bevat regels met betrekking tot herziening en wijziging van
het gewijzigd Fondsverdrag 1992 door een diplomatieke conferentie. Artikel 33Dit artikel bevat de procedure voor de verhoging van de schadevergoedingsbedragen.
Deze procedure is identiek aan die van artikel 15 van het protocol van 1992
tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag 1969. Men vergelijke de toelichting
bij dat artikel.De procedure in dit protocol komt in de plaats van de regeling van artikel
4, zesde lid, van het Fondsverdrag 1971, die de Algemene Vergadering van het
Fonds de bevoegdheid geeft de schadevergoedingsbedragen te wijzigen. Verwacht wordt dat de beraadslagingen in de Juridische Commissie van de
Internationale Maritieme Organisatie over verhoging van de schadevergoedingsbedragen
van het gewijzigd Fondsverdrag 1992 voortaan tegelijkertijd met die over verhoging
van de aansprakelijkheidsgrenzen van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag
1992 zullen plaatsvinden en dat deze besluiten op elkaar zullen worden afgestemd. Artikel 34Dit artikel regelt de opzegging van het onderhavige protocol. In het vierde
lid wordt bepaald dat opzegging van het gewijzigd Aansprakelijkheidsverdrag
1992 geacht wordt mede een opzegging te zijn van dit protocol. Dit is de consequentie
van de onderlinge samenhang tussen het Aansprakelijkheidsverdrag en het Fondsverdrag
(men vergelijke artikel 28, vierde lid, van dit protocol).Het vijfde lid verzekert dat het Fondsverdrag 1971 slechts gedurende een
overgangsperiode naast het gewijzigd Fondsverdrag 1992 van toepassing kan
zijn. Indien een staat die partij is bij het protocol van 1992 tot wijziging
van het Fondsverdrag 1971, de oude versie van dat verdrag niet overeenkomstig
artikel 31 van dit protocol heeft opgezegd, treedt dit protocol buiten werking.
Krachtens de tweede volzin van dit lid wordt bekrachtiging van het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 nadat de opzeggingen van de oude versies van de verdragen ingevolge artikel
31 van kracht zijn geworden, geacht mede een opzegging van het gewijzigd Fondsverdrag
1992 te zijn.In het zesde lid wordt bepaald dat opzegging van het Fondsverdrag 1971
niet wordt uitgelegd als opzegging van het gewijzigd Fondsverdrag 1992.Het zevende lid brengt tot uitdrukking dat opzegging van dit protocol,
voor de staat die opgezegd heeft, geen invloed heeft op de bijdrageplicht
voor voorvallen, die zich voordoen, voordat de opzegging van kracht wordt. Artikel 35Dit artikel geeft verdragsstaten de zekerheid dat hun nationale contribuanten
niet door opzegging van een staat, die een hoge bijdrage aan het Fonds levert,
geconfronteerd behoeven te worden met significant hogere bijdrageverplichtingen,
die ze wellicht niet kunnen of willen dragen. De bepaling voorziet onder bepaalde
voorwaarden (men zie het derde lid) in de mogelijkheid voor deze staten om
in dat geval eveneens het verdrag op te zeggen, met werking vanaf het zelfde
moment als waarop de opzegging van de desbetreffende staat effect krijgt.
In deze mogelijkheid, de tijdstippen waarop de opzeggingen van kracht worden,
te laten samenvallen, ligt de meerwaarde van deze bepaling ten opzichte van
de algemene mogelijkheid van opzegging die elke verdragsstaat op grond van
artikel 34, derde lid, heeft.Hierbij dient wel te worden bedacht dat elke verdragsstaat ook in dit
geval gewoon bijdrageplichtig blijft voor voorvallen die zich voordoen tot
aan het moment waarop de opzegging van die staat van kracht wordt. Artikelen 36 en 37Deze artikelen bevatten, overeenkomstig de artikelen 43 en 44 van het
Fondsverdrag 1971, bepalingen voor de vereffening van het Fonds, in het geval
het aantal verdragsstaten minder wordt dan drie.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo De Minister van Verkeer en Waterstaat a.i.,M. de Boer De Minister van Economische Zaken,G. J. Wijers 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24472-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl