Institutionele hervormingen Europese Unie; Notitie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26559, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

28-05-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26559 nr. 1

21-05-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamINTERGOUVERNEMENTELE CONFERENTIE OVER INSTITUTIONELE HERVORMINGEN InleidingWaarom een nieuwe intergouvernementele conferentie?Welke institutionele hervormingen dienen aan de orde te
komen?De Nederlandse positiePosities van de lidstatenParallelle processenOp welke wijze moet de IGC worden aangepakt?Wanneer begint en wanneer eindigt de IGC?
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26559Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 559Institutionele hervormingen Europese Unienr. 1BRIEF VAN DE MINISTER EN DE STAATSSECRETARIS VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 21 mei 1999Hierbij zenden wij u, mede naar aanleiding van het verzoek terzake van
de Algemene Commissie voor Europese Zaken d.d. 12 mei jl., een notitie
over de komende intergouvernementele conferentie over de institutionele hervormingen
van de Europese Unie.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van AartsenDe Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,D. A. Benschop INTERGOUVERNEMENTELE CONFERENTIE OVER INSTITUTIONELE HERVORMINGEN InleidingDe Europese Unie staat de komende jaren voor verschillende fundamentele
veranderingen. De belangrijkste veranderingen zijn de ontwikkeling van de
EMU en de uitbreiding van de Unie naar meer dan 25 lidstaten.Beide processen zullen grote gevolgen hebben voor de Unie. De vraag is
of de instellingen van de Unie nu al over voldoende flexibiliteit beschikken
om daarop in te spelen, of dat min of meer vergaande hervormingen noodzakelijk
zijn.Hoe dan ook zal voor de eerstvolgende uitbreiding een intergouvernementele
conferentie over institutionele hervormingen plaats vinden. De lidstaten hebben
zich daartoe verplicht in een Protocol bij het Verdrag van Amsterdam. De Europese
Raad van Keulen (3 en 4 juni 1999) moet een besluit nemen over:– de reikwijdte;– de wijze van voorbereiding en onderhandeling; en– het tijdstip van begin en einde van de intergouvernementele conferentie.Deze notitie gaat in op deze drie aspecten van de nieuwe IGC.Na de Europese Raad van Keulen, wanneer meer bekend zal zijn over de reikwijdte
van de IGC-agenda, zal de regering een tweede notitie opstellen waarin nader
wordt ingegaan op de inhoud van de gewenste institutionele hervormingen. Waarom een nieuwe intergouvernementele conferentie?Het vertrekpunt voor de komende intergouvernementele conferentie ligt
in feite bij de finish van de laatste IGC. In Amsterdam bleef overeenstemming
over de verkleining van de Commissie en de herziening van de stemmenweging
in de Raad uit. Daarom werd een «protocol betreffende de instellingen
in het vooruitzicht van uitbreiding van de Europese Unie» opgesteld,
dat de lidstaten verplicht vóór de eerstvolgende uitbreiding
de institutionele bepalingen te herzien.In het protocol wordt een onderscheid gemaakt tussen een bescheiden hervorming
(artikel 1) en een volledige herziening (artikel 2) van de institutionele
bepalingen. Indien de uitbreiding van de Europese Unie beperkt blijft tot
vijf leden kan volstaan worden met een aanpassing van de Commissie en de stemmenweging
zoals in artikel 1 van het protocol genoemd. Indien de uitbreiding leidt tot
een Europese Unie van meer dan 20 lidstaten moet, conform artikel 2, een IGC
worden gehouden om de bepalingen inzake de samenstelling en de werking van
de instellingen volledig te herzien.Bij de ondertekening van het Verdrag verklaarden België, Frankrijk
en Italië dat naar hun oordeel voordat de uitbreiding plaatsvindt ook
meer besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid moet kunnen geschieden.
De steun voor dit standpunt lijkt de laatste twee jaar te zijn gegroeid en
de komende IGC zal aan dit punt zeker aandacht besteden. Welke institutionele hervormingen dienen aan de orde te
komen?Grofweg staat de Unie thans voor de volgende keuze:– een korte IGC die zich beperkt tot wat wel wordt genoemd de «left
overs» van Amsterdam; of– een meer fundamentele institutionele hervorming.Het voordeel van een beperkte IGC zou zijn dat deze mogelijk snel kan
worden afgesloten zodat de weg definitief vrij gemaakt wordt voor de uitbreiding.
Ook de lidstaten die weinig voelen voor verdere verdieping van de Unie pleiten
voor zo'n quick fix.De optie dat de IGC beperkt blijft tot de «left overs» van
Amsterdam is door verschillende ontwikkelingen sinds juni 1997 echter steeds
minder aantrekkelijk.– Dat komt in de eerste plaats doordat inmiddels met zes landen
over toetreding wordt onderhandeld. Met zes andere kandidaat-lidstaten worden
de onderhandelingen voorbereid. De groep van onderhandelende kandidaat-lidstaten
zal waarschijnlijk nog voor het einde van dit jaar worden vergroot. Gezien
de omvang van de groep en de voortgang die in de onderhandelingen is geboekt,
moet ernstig rekening worden gehouden met een uitbreiding van de Europese
Unie binnen enkele jaren naar meer dan 20 leden. Het is daarom niet verstandig
de IGC alleen toe te spitsen op de twee «left-overs» van artikel
1 van het protocol. Naar de letter en de geest van het protocol is artikel
2 een juister startpunt voor de IGC. De gedachte achter artikel 2 was immers
dat de uitbreiding naar 25 lidstaten een «quantum jump» is die
de verhoudingen binnen de Europese Unie fundamenteel anders maakt. Een uitbreiding
van de Unie doorvoeren met slechts kleine aanpassingen in het institutionele
en besluitvormende raamwerk dreigt tot onbeheersbaarheid van de Unie te leiden.– In de tweede plaats kan de recente vertrouwenscrisis tussen het
Europees Parlement en de Commissie niet zonder gevolgen blijven. De publieke
opinie vraagt om een duidelijker verantwoordingsplicht van de Commissie en
haar individuele Commissarissen. Maar dat zal consequenties hebben voor de
interinstitutionele verhoudingen. De IGC zal nader moeten bezien of het verdragsrechtelijke
kader voor de instellingen nog past bij de nieuwe politieke verhoudingen.
Er zal naar een nieuw institutioneel evenwicht moeten worden gezocht.– In de derde plaats wordt de Unie steeds meer geconfronteerd met
de grenzen van haar eigen externe handelingsbekwaamheid. De wereld kijkt naar
de Europese Unie en verwacht een eenduidige Europese positie die met één
stem wordt vertolkt. Het externe optreden van Commissie, ECB, Raad (Voorzitterschap)
en de lidstaten leidt voortdurend tot onderlinge competentiegeschillen. Bij
de buitenwereld ontstaat hierdoor een verward en diffuus beeld.Externe financieel-economische en veiligheidspolitieke crises (Azië,
Kosovo) voeren de interne integratiedruk op. Europa moet bijvoorbeeld in handelspolitieke
vraagstukken op een samenhangende wijze kunnen optreden, zeker met de WTO-millennium-ronde
voor de deur. De discussie over een Europese veiligheidsidentiteit, die sinds
Pörtschach wordt gevoerd, zal naar verwachting institutionele gevolgen
hebben. Daarbij zal ook na «Amsterdam» moeten worden bezien hoe
de GBVB-besluitvorming verder aan effectiviteit kan winnen.– In de vierde plaats is het gewenst de bestuurlijke kwaliteit van
een grote Unie onder de loep te nemen. Het bestuur van de Unie
wordt door de instellingen gezamenlijk gedragen. De bepalingen over de instellingen
moeten vanuit hun samenhang worden bekeken. Daarom kan niet worden volstaan
met enkele bijstellingen in de positie of samenstelling van de Raad en de
Commissie. Op verschillende terreinen verplaatst de aandacht zich van wetgeving
naar uitvoering van en toezicht op de naleving van gemaakte afspraken. In
de nieuwe Unie met vele, diverse lidstaten moeten meer eisen worden gesteld
aan gemeenschappelijke administratieve procedures, streng financieel beheer
van gemeenschapsgelden en een transparante bestuurscultuur.– Tenslotte is het de vraag of een IGC die zich beperkt tot de «left
overs» wel voldoende mogelijkheden biedt om een compromis te bouwen.
De onderwerpen, zeker de herweging van de stemmen in de Raad, gaan vooral
over verdeling van macht. Dat maakt e.e.a. politiek zeer lastig. Er ontstaat
al gauw een tegenstelling groot/klein. De IGC-agenda zal dus voor alle landen
punten moeten bevatten waarop gescoord kan worden. Indien de IGC voor sommige
lidstaten alleen maar verlies oplevert, is het bereiken van een resultaat
al bij voorbaat moeilijk. De Nederlandse positieWat betekent dit voor de Nederlandse inzet in de komende intergouvernementele
conferentie? Traditioneel heeft Nederland belang gehecht aan sterke Europese
instellingen. De komende uitbreiding zal, met uitzondering van Polen, veel
kleine lidstaten omvatten. Nederland heeft daarom een dubbel belang:1. Nederland en Europa hebben er belang bij dat de instellingen van de
Europese Unie worden versterkt. Hiermee wordt niet bedoeld de overdracht van
bevoegdheden van het nationale naar het Europese niveau. Het gaat erom dat
de instellingen van de Unie in staat zijn snel en goed dat te doen wat van
ze wordt verwacht. Nederland zal er daarbij op moeten letten dat de Europese
besluitvorming onder stevig juridisch, financieel en democratisch toezicht
staat. Alleen via een sterke institutionele inbedding kan een te dominante
rol van afzonderlijke lidstaten worden vermeden.2. Nederland moet zekerstellen dat het in een Europese Unie van 25 lidstaten
invloed behoudt. In de vergrote Unie zal Nederland zowel naar bevolking als
naar economische kracht bezien een meer dan gemiddelde positie innemen. Op
objectieve gronden is daarom een sterke plaats van Nederland in de verschillende
instellingen van de Unie te rechtvaardigen.In het licht van de bovengenoemde belangen zal Nederland daarom in de
IGC-onderhandelingen twee operationele uitgangspunten hanteren:– verbetering van de slagvaardigheid;– verbetering van de legitimiteit.Deze uitgangspunten kunnen de leidraad zijn bij op zich zeer verschillende
onderwerpen. Zo is de verbetering van de slagvaardigheid bijvoorbeeld in het
geding bij besprekingen over:– meer meerderheidsbesluitvorming;– herstructurering van de Raden;– doelmatiger Voorzitterschap van de Raad;– versterking van de handelspolitiek;– versterking van het GBVB en de Europese defensie-identiteit;– betere organisatie van het Hof van Justitie;– versterking van de Europese Rekenkamer; etc. De verbetering van de legitimiteit kan aan de orde komen bij:– verbreding codecisie-procedure;– individuele verantwoordingsplicht van Commissarissen;– een Europese «grondwet»;– goede werking van het talenregime;– versterking van «public participation»; etc. Posities van de lidstatenNederland maakt dus bewust de keuze om de komende institutionele IGC een
volledige agenda te geven. Nederland kiest ervoor de IGC niet op voorhand
te beperken tot de Amsterdamse «left-overs».In de aanloop naar de Europese Raad van Keulen was sprake van enige verdeeldheid
tussen de lidstaten over de reikwijdte van de IGC-agenda.Het Duitse Voorzitterschap vindt dat in Keulen alleen procedurele besluiten
genomen behoeven te worden. Het zal vrijwel zeker aansturen op een IGC die
naast de left-overs ook een beperkt aantal andere onderwerpen aansnijdt. Deze
onderwerpen zouden de interinstitutionele verhoudingen betreffen en kwesties
die direct verband houden met de uitbreiding. Een parallel traject dat verdergaande
hervormingen beziet, wordt daarbij niet uitgesloten.Om vaak zeer verschillende redenen wenst het merendeel van de lidstaten
de komende IGC tot de left-overs van Amsterdam te beperken. Sommigen daarvan
sluiten een parallelle discussie over andere onderwerpen overigens niet uit
(Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk), terwijl anderen (Ierland en Spanje)
niet méér onderwerpen willen agenderen, dan de echte left-overs,
dat wil zeggen de samenstelling van de Commissie en de stemmenweging in de
Raad (dus niet meer meerderheidsbesluitvorming).Een kleinere groep landen (België, Griekenland, Italië, Oostenrijk
en Nederland, gesteund door de Commissie) wenst evenwel een bredere IGC, die
enerzijds rekening houdt met de interinstitutionele ontwikkelingen van de
afgelopen maanden en anderzijds de Europese Unie daadwerkelijk voorbereidt
op de uitbreiding.Nederland zal zich eveneens moeten afvragen hoe het een zo sterk mogelijke
positie in de onderhandelingen opbouwt. Nederland zal tijdig met gelijkgezinde
lidstaten zijn standpunten afstemmen. Dat betekent dat in de komende periode
nadere keuzes moeten worden gemaakt. Parallelle processenHet is uiteraard van belang de IGC-agenda niet nodeloos te laten uitdijen.
Voor het bereiken van de bovengenoemde doelstellingen staan meer wegen open
dan wijzigingen in de Verdragsteksten alleen.Naar Nederlands oordeel zullen de instellingen zich ook nadrukkelijk moeten
afvragen hoe zij hun functioneren binnen het bestaande, Amsterdamse Verdragskader
kunnen verbeteren. Overigens gebeurt er in dit verband al veel. Zo is de beoogde
nieuwe Commissievoorzitter Prodi druk doende met een programma ter verbetering
van de doelmatigheid van de Commissie en liggen er in de Raad en het Hof van
Justitie rapporten op tafel die het functioneren van deze instellingen kritisch
analyseren.Verder zij erop gewezen dat in Keulen waarschijnlijk een discussie over
een plechtige verklaring over de grondrechten voor de burgers van de Europese Unie van start gaan. De tekst van deze verklaring zal eind
2000 gereed moeten zijn.De nadere vormgeving van een Europese veiligheids- en defensie-identiteit
vormt eveneens een apart traject dat parallel aan de IGC zal worden afgelegd.
De EVDI-discussie kan ook tot institutionele veranderingen nopen die in het
kader van de IGC uiteindelijk hun beslag zouden moeten krijgen. Op welke wijze moet de IGC worden aangepakt?De beslissing over de wijze van aanpak van een IGC is vaak van invloed
op de uitkomst.Hierbij spelen in hoofdzaak drie vragen:– de wijze van voorbereiding;– de inrichting van de onderhandelingen zelf; en– de mate van betrokkenheid van het Europees Parlement.De vraag of de IGC moet worden voorbereid, en zo ja hoe en door wie, hangt
mede af van het ambitieniveau dat men voor ogen heeft. Lidstaten die een beperkte
IGC willen, zullen weinig behoefte hebben aan voorbereiding. Lidstaten die
een bredere IGC willen, staan over het algemeen wel open voor een degelijke
voorbereiding van de onderhandelingen. Twee methoden (met allerlei varianten)
worden daarbij vaak overwogen:– een reflectiegroep van regeringsvertegenwoordigers; of– een groep van enkele wijze personen.Het Duitse Voorzitterschap heeft de suggestie gedaan om enkele vooraanstaande
Europeanen (Kohl, Delors) te vragen een rapport over de instellingen op te
stellen. Dat rapport zou voor de Europese Raad van Helsinki (december 1999)
klaar moeten zijn. Deze suggestie heeft bij verschillende lidstaten vraagtekens
opgeroepen. Ook Nederland vindt de aanstelling van een groep van wijzen niet
echt noodzakelijk.Dat neemt niet weg dat een goede voorbereiding van de onderhandelingen
is geboden. Er is veel voor te zeggen om direct een homogene groep van onderhandelaars
aan te wijzen die zich in een eerste fase van hun werkzaamheden, dus voorafgaand
aan de eigenlijke onderhandelingen, vanuit verschillende invalshoeken laat
inspireren. Deze «input» kan van diverse zijden worden gegeven.
Te denken valt aan evaluaties van de instellingen de Unie over hun functioneren,
maar ook aan rapporten van de non-gouvernementele organisaties, politieke
partijen, wetenschappers, etc. Naar verwachting zal een dergelijke, open wijze
van voorbereiding van de IGC het maatschappelijke debat over Europa bevorderen
en een interessante mengeling van vergezichten en praktische stappen opleveren.Wat betreft de inrichting van de onderhandelingen staan nog verschillende
vragen open. Wie moeten de onderhandelingen voeren? Wie zit de IGC voor? Hoe
vaak wordt er vergaderd? Wat is de opbouw van de onderhandelingen?In de laatste IGC werden de ministers van Buitenlandse Zaken met de onderhandelingen
belast. Voor de «dagelijkse» onderhandelingen benoemden zij persoonlijke
vertegenwoordigers. De groep persoonlijk vertegenwoordigers vergaderde tweewekelijks
in Brussel. Het Voorzitterschap zat de groep voor (eerst Fagiolo, toen Dorr,
tenslotte Patijn).De groep die aan tafel zat had geen homogene samenstelling. Iedere minister
besliste zelf wie zijn vertegenwoordiger was. Er trad daardoor een mix van
de hoofdsteden (staatssecretarissen) en Brussel (PV's) op. Aangezien
de meeste regeringen direct grip op de onderhandelingen zullen willen hebben,
ligt het voor de hand dat ook ditmaal het merendeel van de lidstaten zal kiezen
voor dagelijkse onderhandelaars die uit de hoofdsteden komen. Nederland heeft
in ieder geval een sterke voorkeur voor een groep van onderhandelaars uit
de hoofdsteden.Het is verder verstandig nadrukkelijk te bezien hoe de vertegenwoordigers
van de instellingen in de IGC kunnen worden betrokken. Dat geldt in ieder
geval voor het Europees Parlement. Hoewel het EP formeel geen bevoegdheden
heeft, kan het toch zijn invloed laten gelden ook als het niet wordt betrokken.
De vraag zal daarom minder zijn òf het EP wordt betrokken, maar meer
de mate waarin.Ten slotte zal Nederland er voor pleiten dat de kandidaat-lidstaten regelmatig
en volledig over de onderhandelingen op de hoogte worden gehouden. Wanneer begint en wanneer eindigt de IGC?De timing van de IGC is van essentieel belang.Op 12 januari jl. zei de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Fischer
dat het de ambitie van het Voorzitterschap is in Keulen een «startschot»
te geven voor de intergouvernementele conferentie over de hervormingen van
de instellingen. Het ligt voor de hand dat gedurende het Finse Voorzitterschap
een echt begin wordt gemaakt met de conferentie, of de voorbereiding daarvan.Interessanter is de vraag wanneer de IGC moet worden afgerond. Volgens
het Voorzitterschap moet de IGC zo spoedig mogelijk tot een onderhandelingsresultaat
leiden. De conferentie zou daarom het beste onder het Franse Voorzitterschap
in de tweede helft van 2000 kunnen worden voltooid. In dat geval zal de toetreding
van de kandidaat-lidstaten waarschijnlijk geen vertraging oplopen. Een nieuw
Verdrag waarin de hervormingen worden bezegeld, moet door alle lidstaten worden
geratificeerd en de ervaring leert dat dat minstens anderhalf jaar duurt.Een kort tijdpad voor de IGC hangt ook samen met de inschatting een beperkte
agenda makkelijk resultaten zal leiden. Sommige lidstaten zullen waarschijnlijk
niet tot diepgaande hervormingen bereid zijn. In dit verband speelt voor enkele
lidstaten ook de wens om alsnog toe te treden tot de Euro een rol, waarbij
de gedachtengang is dat te veel ambitie in de IGC de acceptatie van de aansluiting
bij de eenheidsmunt in gevaar kan brengen.Het Franse Voorzitterschap zou in deze planning van een prestigieus resultaat
(Traité de Paris?) zijn verzekerd. Frankrijk heeft na Amsterdam benadrukt
dat het eigenlijk meer voortgang in het institutionele dossier had willen
bereiken. Deze opstelling, waarvan tijdens de Amsterdamse onderhandelingen
niet veel bleek, komt mede voort uit de binnenlandse politieke druk. Zo staat
in de Franse goedkeuringswet van het Verdrag van Amsterdam dat nadere institutionele
hervormingen noodzakelijk zijn voordat een uitbreiding van de Europese Unie
kan plaatsvinden.Een IGC die slechts een jaar duurt, zoals Duitsland, Frankrijk en het
Verenigd Koninkrijk lijken te willen, zet de onderhandelingen meteen onder
hoge tijdsdruk. Nederland heeft daarmee op zich zelf geen moeite, maar plaatst
wel de kanttekening dat de tijdsdruk niet ten koste mag gaan van de inhoud
van de IGC. Of een jaar genoeg zal afhangen van de agenda en de procedure
die wordt gekozen. Inhoudelijk liggen de onderwerpen die in Amsterdam niet
konden worden afgesloten voor de lidstaten niet wezenlijk anders
dan twee jaar geleden. Dat maakt de verschillen van mening uiteraard niet
kleiner en succesvolle afronding van de IGC binnen een jaar zal een zware
klus worden. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26559-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl