Wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 (wijziging wegsleepregeling); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23491, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

01-10-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

23491 nr. 5

24-09-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN 1. Inleiding2. Problemen met de toepassing van de huidige wegsleepregeling3. Het ondervangen van de door de gemeenten ondervonden
problemen4. De rechtsbescherming5. OvergangsregelingARTIKELEN Artikel I (oud) onderdeel CArtikel 172 (oud: 43b)Artikel 171 (oud: 43c)Artikel 170, zesde lid (oud: 43f)Onderdeel COndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23491Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 491Wijziging van de Wegenverkeerswet (wijziging wegsleepregeling) nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 24 september 1996Met belangstelling hebben wij kennisgenomen van het door de vaste commissie
voor Verkeer en Waterstaat vastgestelde verslag, waarbij het gunstige onthaal
van het voorstel van wet ons verheugde. Na verschijning van het verslag bleek
een heroverweging nodig van de verhouding van het onderhavige voorstel tot
de algemene regeling van bestuursdwang. Dit neemt niet weg dat de verschijning
van deze nota n.a.v. het verslag te lang op zich heeft laten wachten. Naar
verwachting zal de nieuwe wegsleepregeling in het voorjaar van 1997, als ook
de vereiste uitvoeringsregeling tot stand is gebracht, kunnen worden toegepast.Bij deze nota naar aanleiding van het verslag is een nota van wijziging
gevoegd. Uit die nota van wijziging en de daarbij behorende toelichting moge
blijken dat wij zijn tegemoetgekomen aan de meeste uit het verslag blijkende
verlangens.Bovendien is bij die nota van wijziging het wetsvoorstel, dat –
rekening houdend met destijds aanhangige voorstellen ter vervanging van de
gemeentewet en de Wegenverkeerswet – niet minder dan vier alternatieven
bevatte, vereenvoudigd tot een enkelvoudige wijziging van de Wegenverkeerswet
1994 (WVW 1994).In de memorie van toelichting kreeg de variant die was opgenomen in artikel
I, de meeste aandacht. Om houvast te bieden geven wij in bijlage 1 bij de
nota van wijziging aan welke oude onderdelen van artikel I zijn vervangen
door welke nieuwe onderdelen. Die nieuwe onderdelen wijken overigens niet
wat strekking, maar soms wel wat redactie betreft af van de oorspronkelijke
tekst. De verklaring hiervoor is onder meer gelegen in het feit dat deze vereenvoudigende
transformatie van het voorstel gepaard is gegaan met een nauwkeuriger aansluiting
op de nieuwe Gemeentewet enerzijds en de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
anderzijds. In deze nota naar aanleiding van het verslag houden wij de volgorde
en de opschriften aan die werden gebruikt in het verslag; dat impliceert dat
soms (na een opschrift) een tekst volgt die niet altijd even goed op het opschrift
aansluit. ALGEMEEN 1. InleidingNu de nieuwe Gemeentewet met ingang van 1 januari 1994 in werking is getreden,
is in het wetsvoorstel op dat punt reeds vereenvoudiging mogelijk geworden;
de nota van wijziging voorziet hierin dan ook. Daarbij worden tevens in het
wetsvoorstel enkele verwijzingen aangepast. Aangezien voorts de WVW 1994 met
ingang van 1 januari 1995 in werking is getreden, kan met een enkelvoudige
aanpak worden volstaan, hetgeen de toegankelijkheid van het wetsvoorstel aanzienlijk
bevordert.Aan het pleidooi van de leden van de PvdA-fractie voor hernummering zijn
wij in die zin tegemoetgekomen dat wij de opbouw zodanig hebben herzien dat
de artikelleden passen binnen het raam van de nummers 170 tot en met 173,
die ook door de thans bestaande regeling in de WVW 1994 worden ingenomen.
In bijlage 2 bij de nota van wijziging geven wij een overzicht waaruit blijkt
welke geldende bepalingen in de WVW 1994 worden vervangen door welke onderdelen
van het wetsvoorstel.De leden van de CDA-fractie vroegen, ondersteund door de andere fracties,
een reactie naar aanleiding van het verzoek van de Vereniging van Nederlandse
Gemeenten om de reikwijdte van de wegsleepregeling uit te breiden tot overtredingen
op marktterreinen en evenementsterreinen.Sinds de inwerkingtreding van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens
1990 (RVV 1990) bezitten de gemeenten de mogelijkheid voor dergelijke terreinen
een parkeerregeling vast te stellen. Een bestuurder die in strijd met die
regeling parkeert, begaat een overtreding van een voorschrift dat krachtens
de Wegenverkeerswet is vastgesteld. Hij bezet alsdan immers een plaats die
ingevolge het betrokken voorschrift (artikel 24, eerste lid, onderdeel d,
van het RVV 1990) moet worden vrijgehouden. Ingevolge het voorgestelde artikel
170, eerste lid, kan een voertuig worden weggesleept indien een overtreding
van een wegenverkeersrechtelijk voorschrift wordt begaan en – voor zoveel
hier van belang – het vrijhouden van dat weggedeelte verwijdering van
dat voertuig noodzakelijk maakt, mits voorts dat weggedeelte bij gemeentelijke
verordening is aangewezen. Het aangewezen weggedeelte moet wel behoren tot
een categorie die voorkomt in de algemene maatregel van bestuur, bedoeld in
artikel 173, eerste lid.Het verzoek van de VNG geeft dan ook aanleiding tot aanwijzing van de
hier bedoelde categorieën weggedeelten over te gaan, zoals kan blijken
uit het concept-besluit wegslepen van voertuigen, dat op verzoek van de leden
van de PvdA-fractie is bijgevoegd.De opvatting van de leden van de PvdA-fractie over de delegatie-bepaling
(afwijzing van de redactie «bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur») hebben wij verwerkt in artikel 173, eerste lid. Gemeentelijk
beleid ter beperking van de automobiliteit krijgt vooral gestalte via betaald
parkeren en door parkeerplaatsen uitsluitend aan vergunninghouders toe te
wijzen. De vraag over het wegslepen van voertuigen in de omgeving van gebieden
waar het aantal reguliere parkeerplaatsen terwille van een automobiliteitsbeperkend
beleid bewust beperkt is gehouden, heeft er mede aanleiding toe gegeven dat
wordt bekeken hoe het wegslepen als vorm van bestuursdwang een plaats zou
kunnen krijgen in het instrumentarium voor een gebiedsomvattend gereguleerd
parkeren, een en ander in het kader van een sturend verkeers- en vervoersbeleid.
Aanleiding daartoe vormde voorts een – in het kader van de rapportage
over een klacht over het wegslepen, waarbij het ging om handhaving van parkeerbeleid
dat een hele wijk omvat – door de Nationale Ombudsman geopperde taak
voor de wetgever. Er is een werkgroep wegsleepregeling met onder meer deelnemers uit gemeentelijke kring ingesteld, die in november 1995
voor het eerst is bijeengekomen. Na in eerste instantie te hebben overwogen
of de bevindingen van een dergelijke werkgroep alsnog een plaats zouden kunnen
krijgen in het onderhavige wetsvoorstel, zijn wij van oordeel dat de wijzigingen
die met het onderhavige voorstel worden beoogd, daarop niet verder moeten
wachten. 2. Problemen met de toepassing van de huidige wegsleepregelingDe leden van de PvdA-fractie vroegen naar de in de praktijk gehanteerde
tarieven.Een landelijk overzicht daarvan is niet beschikbaar. Uit een beperkte
inventarisatie bij enkele gemeenten is gebleken dat zowel de wijze waarop
de kosten voor het wegslepen en bewaren in de tarieven tot uitdrukking worden
gebracht, als de hoogte van de verschillende kostencomponenten per gemeente
en afhankelijk van de lokale situatie kunnen verschillen. Om toch enige indicatie
te geven: in het geval dat een voertuig is weggesleept en door de rechthebbende
nog op dezelfde dag op het bewaarterrein wordt afgehaald, bedragen de kosten
die de rechthebbende moet betalen, een bedrag tussen de f 200 en f 300.Betreffende de vraag van deze leden inzake de voornemens over de regeling
bij algemene maatregel van bestuur verwijzen wij naar het bijgevoegde concept-besluit.13. Het ondervangen van de door de gemeenten ondervonden
problemenDe leden van de CDA-fractie vroegen nadere informatie over de resultaten
die met de wielklem zijn geboekt. Ook vroegen zij welke instanties met de
uitvoering zijn belast.Voor zover ons bekend, zijn gemeenten die op basis van de parkeerbelastingbepalingen
uit de Gemeentewet de wielklem toepassen, beter dan voorheen in staat het
betaald parkeren te handhaven.Met de uitvoering is uiteraard in eerste aanleg een onderdeel van het
gemeentelijk apparaat of een gemeentelijke tak van dienst belast. Wel komt
het voor – bij voorbeeld in de gemeente Den Haag – dat bepaalde
uitvoerende werkzaamheden door een particulier bedrijf worden verricht. In antwoord op een vraag van de leden van de CDA-fractie merken wij op
dat de mate waarin de wegsleepregeling in een gemeente wordt toegepast, wordt
bepaald door het bevoegde gezag, te weten het college van burgemeester en
wethouders, dat daarover met de politie en het openbaar ministerie overleg
pleegt. Vandaar dat in de memorie van toelichting werd gesteld dat voor zover
de voorgestelde reikwijdte van de regeling een bredere toepassing mogelijk
zou maken en hieruit een werklastvermeerdering voor deze ambtenaren zou voortvloeien,
de aanvaardbaarheid daarvan in het lokale «driehoeksoverleg» aan
de orde zal moeten worden gesteld. Het zal duidelijk zijn dat in dat overleg
wordt gezocht naar een optimum tussen kosten en baten rond de inzet van middelen.
Met andere woorden: de nieuwe regeling kan tot een bredere toepassing en derhalve
tot meer ambtelijk werk leiden, indien de gemeentelijke autoriteiten dat na
afweging verantwoord achten.Het staat een gemeente vrij het overbrengen en het bewaren van voertuigen
of zelf te verzorgen of uit te besteden. Het beleid ter zake wordt bepaald
door het bestuur van de gemeente, zo merken wij in reactie op een desbetreffende
beschouwing van de leden van de CDA-fractie op. Wij beschikken niet over gegevens
over de vraag in welke mate en voor welke onderdelen de gemeente de feitelijke
werkzaamheden uitbesteedt. Overigens wijzen wij er nog op dat in het wetsvoorstel
de wegsleepregeling wordt losgemaakt van de strafrechtelijke of
administratiefrechtelijke (vgl. de Wet-Mulder) afdoening van de overtreding
zelf. Dit laat uiteraard onverlet dat de overtreding door een bevoegde ambtenaar
moet worden vastgesteld.De gemeentelijke wegsleepregeling kan betrekking hebben op alle in een
gemeente gelegen wegen, dus ook op de wegen die bij provincie of Rijk in beheer
zijn. De gemeente is met de uitvoering van de wegsleepregeling belast. De
gemeente bepaalt derhalve of en zo ja in welke gevallen de regeling van toepassing
zal zijn. Dit kan consequenties hebben voor parkeerovertredingen op wegen
waar de gemeente de regeling gericht buiten toepassing laat, of op wegen in
een gemeente waar het gemeentebestuur van toepassing van de regeling in de
gehele gemeente heeft afgezien.De destijds ter voorbereiding van dit wetsvoorstel ingestelde ambtelijke
werkgroep heeft de materie van het wegslepen van voertuigen op autosnelwegen
onderzocht en geconcludeerd dat zich problemen voordoen die een nadere wettelijke
voorziening rechtvaardigen. In de memorie van toelichting (blz. 18 bij het
onderdeel dat betrekking heeft op artikel 43a, eerste lid) hebben wij uiteengezet
dat wij de beschouwingen van de werkgroep op zichzelf onderschrijven, maar
dat een op deze problematiek toegesneden aparte regeling – kort gezegd –
meer lasten dan lusten lijkt op te roepen.Inmiddels is, ook naar aanleiding van de desbetreffende vraag van de leden
van CDA-fractie, het punt van een wegsleepregeling voor autosnelwegen en daar
mee te vergelijken wegen nader overwogen. In de praktijk blijken zich vooral
problemen voor te doen bij op de vluchtstrook of in de berm «geparkeerde»
autowrakken, waarvan de kentekenhouder of andere rechthebbende – veelal
door eigen toedoen, te weten door verwijdering van de kentekenplaten –
niet of nauwelijks valt te achterhalen. In dergelijke gevallen wordt veelal
niet alleen de Wegenverkeerswet, maar ook het desbetreffende beheerreglement
overtreden. De wegsleepregeling van de Wegenverkeerswet lijkt het meest in
aanmerking te komen om aan dergelijk illegaal parkeren een einde te maken.
Toepassing van bestuursdwang levert echter een aanzienlijk kostenprobleem
op, als de kosten niet zijn te verhalen op de onbekende overtreder of rechthebbende
en het wrak geen toereikende restwaarde bezit. Daar komt nog bij dat sommige
gemeenten niet voornemens zijn toepassing te geven aan de bevoegdheid tot
wegslepen, en andere gemeenten de toepassing alleen voorstaan in een beperkt
deel van hun gemeeente, bijv. het centrum. Tegen deze achtergrond is de materie
in onze ogen niet rijp voor een beslissing door de wetgever. Daarom blijven
wij er de voorkeur aan geven dit onderwerp buiten de nu voorgestelde herziening
van de wegsleepregeling te houden.De leden van de fracties van de PvdA en van de SGP vroegen welke bepalingen
van parkeerexcesverordeningen niet zullen vallen onder de reikwijdte van de
wegsleepregeling.Door de uitbreiding van de reikwijdte van de Wegenverkeerswet (wet van
25 mei 1989, Stb. 225) – thans geregeld in artikel 2, tweede lid, van
de WVW 1994 – bestaat minder behoefte aan het regelen via een parkeerexcesverordening;
de ruimte voor het tot stand brengen van zo'n regeling is echter niet geheel
verdwenen. In dergelijke gevallen komt de parkeerexcesverordening niet tot
stand krachtens de WVW 1994, maar krachtens de Gemeentewet. Op dergelijke
verordeningen heeft de wegsleepregeling geen betrekking, zoals uit de zinsnede
van artikel 170, eerste lid, («een bij of krachtens deze wet vastgesteld
voorschrift wordt overtreden») kan worden afgeleid. De bepalingen inzake
bestuursdwang van de Gemeentewet zijn van toepassing ter handhaving van dergelijke
op de Gemeentwet gebaseerde verordeningen. Het verheugt ons dat de leden van de CDA-fractie en de leden van de D66-fractie
zich kunnen vinden in het uitgangspunt om de wegsleepregeling ook van toepassing
te doen zijn op het illegaal gebruik van voor vergunninghouders bedoelde parkeerplaatsen.
Deze leden geven aan er moeite mee te hebben dat dit tot gevolg heeft dat
de wielklem niet meer voor dit soort overtredingen kan worden gebruikt.Hier is kennelijk sprake van een misverstand. De wielklem kan ingevolge
de regeling inzake parkeerbelastingen in de Gemeentewet uitsluitend worden
toegepast op plaatsen met parkeermeters of parkeerautomaten. Dit punt is geregeld
in artikel 235, eerste lid, juncto artikel 234, tweede lid, van de Gemeentewet.
De wielklem dient er toe de inning van de parkeerbelasting te verzekeren ingeval
de bestuurder niet voldoende geld in de parkeermeter of -automaat werpt.Het misverstand is wellicht hierin gelegen dat er plaatsen zijn met een
combinatie van betaald parkeren en parkeren met vergunning. Degenen aan wie
een parkeervergunning is verstrekt, zijn op deze plaatsen vrijgesteld van
het betalen van parkeergelden via parkeermeter of parkeerautomaat. Bestuurders
die zonder vergunning in dergelijke gebieden (willen) parkeren, zijn gehouden
de parkeerbelasting via de parkeermeter of -automaat te betalen. Laten zij
dit na, dan kan de wielklem worden aangebracht om deze betaling af te dwingen.
Bij deze toepassing van de wielklem ligt het accent op het betaalde parkeren
en niet op het parkeren door vergunninghouders. In «echte» vergunninghoudersgebieden,
derhalve zonder parkeermeters of -automaten, moet de toepassing van de wielklem
derhalve achterwege blijven; juist daar is ruimte voor toepassing van de wegsleepregeling
teneinde de overlast van het parkeren zonder vergunning aan banden te leggen.
Zonder deze mogelijkheid zou een effectieve bestrijding van deze overlast
problematisch zijn. Het instrument van de wielklem kan daar immers niet worden
toegepast, omdat de regeling inzake parkeerbelastingen daarin niet voorziet.
Zou de toepassing van de wegsleepregeling hier niet mogelijk zijn, dan zou
elk dwangmiddel ontbreken. Dat achten wij met het oog op de beheersbaarheid
van de parkeerproblematiek niet verantwoord.De leden van de CDA-fractie waren van oordeel dat de wegsleepregeling
een te zwaar instrument is.Wij wijzen er echter op dat de wegsleepregeling geen (punitieve) sanctie
op parkeerovertredingen betreft, maar een instrument om aan een verboden situatie
een einde te kunnen maken, als zodanige beëindiging onverwijld nodig
is. Hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan de situatie dat als gevolg van
parkeerovertredingen in vergunninghoudersgebieden het parkeerbeleid ter plaatse
wordt doorkruist. Alsdan moet naar onze mening de gemeente gerechtigd zijn
de legale situatie te herstellen door illegaal geparkeerde voertuigen te verwijderen,
opdat de vergunninghouders in staat worden gesteld van hun parkeerrechten
gebruik te maken. Het gaat derhalve om een normaal geval van bestuursdwang,
zoals deze ook bij ander illegaal gedrag kan worden toegepast.In het licht van het vorenstaande kunnen wij de opvatting van de leden
van de D66-fractie niet onderschrijven dat het wegsleepinstrument in vergunninghoudersgebieden
vrijwel niet zal worden gebruikt, omdat het hier zou gaan om de minst ernstige
overtredingen. Parkeeroverlast kan in de betrokken gebieden dermate ernstige
vormen aannemen dat het gemeentelijke parkeerbeleid wordt ondergraven. Het
wegslepen van illegaal geparkeerde voertuigen kan dan zijn geboden.Bij een en ander zij aangetekend dat het gemeentebestuur moet beoordelen
of en zo ja waar en wanneer de wegsleepregeling van toepassing moet zijn.
Met de wegsleepregeling in de Wegenverkeerswet 1994 wordt uitsluitend beoogd
het instrumentarium aan te bieden. Toepassing in vergunninghoudersgebieden van zowel de wegsleepregeling
als de wielklem – de leden van de D66-fractie vroegen onze reactie hierop –
zou naar ons gevoel niet passen in een consistent beleid. Beide instrumenten
zijn als het ware elkaars tegenpolen. Met het wegslepen wordt beoogd de overtreding
onverwijld te beëindigen. De wielklem daarentegen heeft als effect dat
de overtreding juist wordt bestendigd. De tot een parkeerplaats gerechtigde
vergunninghouder heeft er dus weinig aan wanneer op zijn plaats een vreemde
auto staat waarop een wielklem is aangebracht. 4. De rechtsbeschermingDe leden van de PvdA-fractie constateren terecht dat het wetsvoorstel
geen voorziening bevat ter zake van het al dan niet opleggen van een boete
in de zin van de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften
(Wet-Mulder), dan wel met betrekking tot het al dan niet instellen van een
strafrechtelijke vervolging.Het geven van een dergelijke voorziening zou overigens bijzonder ongebruikelijk
zijn. Ingevolge het Wetboek van Strafvordering heeft het openbaar ministerie
de bevoegdheid om op basis van een afweging van belangen af te zien van strafvervolging.
Ten aanzien van het opleggen van sancties als bedoeld in de Wet-Mulder geldt
een overeenkomstige bevoegdheid; voor de ambtenaar die de sanctie oplegt en
voor de officier van jusitie oordelend in beroep. (Zie artikel 3, tweede en
derde lid, van de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften)Een belangrijke overweging om van het vorderen van oplegging van een strafrechtelijke
sanctie onderscheidenlijk van het opleggen van een administratieve sanctie
af te zien, kan zijn dat de overtreder al anderszins met de gevolgen van zijn
daad is geconfronteerd. Hiervan zal in veel gevallen sprake zijn ingeval een
fout geparkeerd voertuig is weggesleept. In de memorie van toelichting is
op dit aspect ingegaan; de verwachting lijkt ons redelijk dat in beginsel
van een strafrechtelijk of administratiefrechtelijk vervolg zal worden afgezien.
Dit kan slechts anders zijn als de parkeerovertreding dermate ernstig is –
als gevolg van de overtreding is bij voorbeeld een omvangrijke schade ontstaan –
dat i.c. een strafrechtelijke of administratieve sanctie passend kan zijn.
Dat staat dan ter beoordeling van justitie en politie. Bij zeer ernstige overtredingen
ligt het in de rede dat de politie zich met de zaak bemoeit en pas tot wegslepen
wordt overgegaan als de feiten op papier staan. Dit betreft materie die zich
goed leent voor ontwikkeling van nadere gedragslijnen in het zogenoemde driehoeksoverleg.In de memorie van toelichting is uiteengezet dat van het instellen van
een strafvervolging kan worden afgezien, omdat de overtreder ten gevolge van
het wegslepen van het voertuig al genoeg «gestraft» is. De aanhalingstekens
zijn hier op goede gronden aangebracht. Met het wegslepen wordt beoogd een
einde te maken aan een verboden gedraging, niet het bestraffen van de bestuurder.
De overtreder wordt bij toepassing van deze bestuursdwang wel met hoge kosten
geconfronteerd, en kan dit als een straf ervaren. Hierin kan aanleiding worden
gevonden van een strafrechtelijk of administratiefrechtelijk vervolg af te
zien. In artikel 170 (oud: 43a), eerste lid, worden de gronden aangegeven die
tot het wegslepen van een voertuig kunnen leiden. Het is vereist dat een overtreding
van een bij of krachtens de Wegenverkeerswet 1994 gesteld voorschrift betreffende
het op de weg stilstaan is begaan. Hiervoor – evenals in de memorie
van toelichting – is uiteengezet dat naar verwachting van het instellen
van een strafvervolging dan wel het opleggen van een Mulder-sanctie veelal
zal worden afgezien. De bestuurder wiens voertuig is weggesleept en die van
oordeel is dat door hem geen overtreding is begaan, zal dit in
de bezwaarschriften-procedure tegen het wegslepen dan wel in beroep bij de
rechtbank naar voren kunnen brengen. Het college van burgemeester en wethouders
c.q. de rechtbank zal dan dit punt moeten beoordelen. Ingeval er wel een strafvervolging
is ingesteld dan wel een Mulder-boete is opgelegd, kan de bestuurder die van
oordeel is dat door hem geen overtreding is begaan, deze visie in de daarop
volgende procedure aan de orde kunnen stellen; in geval van een dagvaarding
bij de strafrechter; in geval van oplegging van een boete op grond van de
Wet-Mulder bij de officier van justitie en in beroep tegen diens beslissing
bij de kantonrechter. Indien de rechter – de strafrechter dan wel de
kantonrechter, rechtsprekend op grond van de Wet-Mulder – hierover een
oordeel heeft gegeven, lijkt het ondoelmatig dat het college van burgemeester
en wethouders en de rechter in het licht van het bezwaar en beroep tegen het
wegslepen in dergelijke gevallen nog zelfstandig nagaan of een overtreding
is begaan. Deze kwestie is immers al in een andere rechtsgang beslecht. Ook
principieel gezien verdient het de voorkeur dat in dergelijke gevallen van
samenloop de instanties die hebben te oordelen over de «wegsleepwaardigheid»
zich wat de vraag betreft naar het begaan zijn van een overtreding conformeren
aan het oordeel van de strafrechter, c.q. kantonrechter. Het college van burgemeester
en wethouders zal zich overigens zeker niet uitsluitend door de gemeentelijke
wegsleepverordening laten leiden, aangezien het gebonden is aan de wegsleepgronden
in artikel 170 (oud: 43a), eerste lid.Wij zijn het niet eens met de leden van de PvdA-fractie dat de aanduiding
van de omstandigheden waaronder restitutie van kosten denkbaar is, als vaag
moet worden aangemerkt.In artikel 172, derde lid (oud: 43e, eerste lid) zijn drie gevallen aangegeven
waarin tot restitutie moet worden overgegaan.Het eerste geval betreft de situaties waarin niet tot het overbrengen
en bewaren van het voertuig had mogen zijn overgegaan. Deze zijn rechtstreeks
te ontlenen aan artikel 170 (oud: 43a), eerste lid.Indien niet tenminste aan alle vereisten van die bepaling voor de bevoegdheid
tot wegslepen is voldaan, had het voertuig niet mogen worden weggesleept en
zal tot restitutie moeten worden overgegaan.De omstandigheden die tot wegslepen leiden, kunnen van gemeente tot gemeente
en van tijdstip tot tijdstip verschillen. Op zichzelf behoeft dat voor de
burgers niet onduidelijk te zijn voor zover zij kennis hebben genomen van
de desbetreffende gemeentelijke wegsleepverordening. Essentieel is echter
hoe dan ook dat een overtreding van het wegenverkeersrecht is begaan. Dan
loopt men het risico dat tot onmiddellijke beëindiging wordt overgegaan.
Betwist de bestuurder de noodzaak daarvan, dan kan hij zulks aan het college
van burgemeester en wethouders en daarna eventueel aan de rechter voorleggen.
In dit opzicht verschilt de wegsleepregeling niet van andere bestuursdwangbepalingen.In de tweede plaats moet tot restitutie worden overgegaan, indien de omstandigheden
waaronder de overtreding is begaan, van dien aard waren dat de kosten redelijkerwijs
niet verschuldigd zijn. Zo men wil kan men hier met de leden van de PvdA-fractie
spreken van een hardheidsclausule. Deze hardheidsclausule komt in alle bestuursdwangregelingen
voor; we verwijzen naar de regeling ter zake in de Gemeentewet. De vraag of
restitutie hier op haar plaats is, hangt af van de omstandigheden van het
geval. Deze zijn niet wettelijk te normeren. In dit verband wordt er op gewezen
dat het aan de bestuurder is om aannemelijk te maken dat hij in een situatie
verkeerde waarin het niet billijk is dat hij met de kosten wordt geconfronteerd.
Het college van burgemeester en wethouders – en in beroep de rechtbank
als administratieve rechter – zal hierover een oordeel moeten geven.
Dit is anders dan de aan het woord zijnde leden van mening zijn – veel
meer een individuele beoordeling van het concrete geval dan een
bij iedere gemeente weer anders uitvallende beleidsbeslissing.In de derde plaats dient tot terugbetaling te worden overgegaan, indien
aannemelijk is dat het voertuig tegen de wil van de rechthebbende is gebruikt
en hij dit gebruik redelijkerwijs niet heeft kunnen voorkomen. De leden van
de PvdA-fractie lieten zich nogal kritisch uit over het feit dat restitutie
afhangt van het oordeel van de gemeente over de vraag of de rechthebbende
zorgeloos heeft gehandeld. Allereerst wijzen wij er op dat de Wet-Mulder (artikel
8) met het oog op onder meer diefstal of joyriding een soortgelijke mogelijkheid
tot disculpatie kent. Wij vinden het voorts niet juist dat een gemeente met
de wegsleep- en bewaringskosten blijft zitten in het geval dat de rechthebbende
niet de nodige maatregelen heeft getroffen om diefstal e.d. van zijn voertuig
te voorkomen. Van de eigenaar of houder van een voertuig mag worden verwacht
dat hij bij het verlaten van het voertuig de contactsleutel uit het contactslot
verwijdert en de portieren afsluit. Anders ligt dat in onze ogen echter –
zoals reeds werd opgemerkt – in het geval dat de rechthebbende zorgvuldig
met zijn bezit is omgegaan, doch desondanks zijn voertuig is gestolen en daarna
is weggesleept.Wij stelden de drie restitutie-gronden in artikel 172, derde lid, (oud:
43e, eerste lid) juist voor om duidelijkheid te scheppen. Beperking tot de
eerste twee gevallen, zoals door deze leden bepleit, zou betekenen dat de
wetgever niet zou voorzien in de situatie van ontvreemding. Het heeft onze
voorkeur ook dit geval wettelijk te regelen. De mogelijkheid dat de rechthebbende
via een door hem gesloten verzekering kosten verhaalt, is op zich voorstelbaar,
maar zou naar onze mening de aanvaarding van de wegsleepregeling onder weggebruikers
niet zonder meer ten goede komen; anders gezegd: een dergelijke aanpak lijkt
op gespannen voet te staan met waartoe het rechtsgevoel van sommige weggebruikers
zou leiden. Nadere regels in een algemene maatregel van bestuur, zoals geopperd
door de leden van de PvdA-fractie, lijken ons niet nodig.De leden van de SGP-fractie vroegen naar de samenhang van de in dit wetsvoorstel
voorgestelde rechtsbescherming met die in het kader van de administratiefrechtelijke
afdoening van verkeersovertredingen.In het nader rapport aan de Koningin is naar aanleiding van het advies
van de Raad van State aangegeven dat de kantonrechter, als administratieve
rechter, in het kader van de Wet-Mulder, beroepen tegen het opleggen van administratieve
boetes op parkeerovertredingen beoordeelt en dat de rechtbank, als administratieve
rechter, met de rechtsbescherming is belast ter zake van het wegslepen en
bewaren van voertuigen die het gevolg zijn van zodanige overtredingen. Daarbij
is opgemerkt dat met het oog op de eenheid van de rechtspraak over de toepassing
van bestuursdwang de beslechting van geschillen over het wegslepen en bewaren
aan de gewone bestuursrechter, in dit geval de rechtbank, dient te worden
opgedragen.Wij zouden hier nog het volgende aan willen toevoegen. Bij het opleggen
van een Mulder-sanctie wordt op de betrokken beschikking meegedeeld welke
mogelijkheden de betrokkene heeft om hiertegen op te komen. Hetzelfde zal
geschieden bij de bekendmaking van het besluit tot toepassing van bestuursdwang.
Het hiervoor beschreven onderscheid in de regeling van de rechtsbescherming
verhindert derhalve niet dat de belanghebbende op de hoogte wordt gesteld
van zijn mogelijkheden ter zake. Daarmee voldoet de regelgeving ook op dat
punt aan de door de leden van de SGP-fractie terecht gestelde eisen van helderheid
en doorzichtigheid. Ook de aard van de beroepen verschilt wezenlijk. Bij beroepen
tegen Mulder-sancties gaat het om de gedraging van de verkeersdeelnemer die
tot het opleggen van de administratieve sanctie heeft geleid. Bij beroepen
tegen het wegslepen en bewaren gaat het veelal om de toetsing van het bestuurlijk
optreden, of anders gezegd om de redenen die het bestuur had voor
de toepassing van bestuursdwang in de vorm van wegslepen. De gedraging van
de verkeersdeelnemer wordt door hem, uitzonderingen daargelaten, erkend. Gelet
op het verschil in karakter tussen de gronden voor de beroepen is het uit
het oogpunt van een doelmatige regeling van de rechtsbescherming aangewezen
de beslissing op beroepen tegen het wegslepen en bewaren op te dragen aan
de rechtbank. In dit verband wijzen wij er overigens nog op dat het voornemen
bestaat de kantongerechten in het kader van de herziening van de rechterlijke
organisatie te integreren in de rechtbanken, zodat – ingeval dit voornemen
wordt gerealiseerd – het bedoelde onderscheid op het punt van de bevoegde
rechter zal verdwijnen. 5. OvergangsregelingNaar aanleiding van opmerkingen van de leden van de fracties van het CDA,
de VVD, D66 en de SGP zijn wij voornemens te bevorderen dat het besluit tot
inwerkingtreding van deze wet niet eerder tot stand komt dan drie maanden
na de plaatsing van deze wet in het Staatsblad. Zo krijgen de gemeenteraad
en het college van burgemeester en wethouders ruim de gelegenheid om de vaststelling
van de plaatselijke verordeningen voor te bereiden, ervan uitgaande dat die
voorbereiding niet hoeft te wachten op de plaatsing van de wet in het Staatsblad. ARTIKELEN Artikel I (oud) onderdeel CDe leden van de PvdA-fractie merkten op dat volgens de memorie van toelichting
de gemeenten een wegsleepregeling moeten vaststellen. Daartoe willen wij echter
de gemeenten niet verplichten; wel is het een eis voor het kunnen toepassen
van de bevoegdheid tot wegslepen. Deze voorwaarde ligt momenteel besloten
in artikel 2 van het bestaande Besluit wegslepen van voertuigen.In het betoog van deze leden vinden wij aanleiding deze opdracht in de
wet zelf met het nieuwe artikel 173, tweede lid, tot uitdrukking te brengen.
Wij laten ons hierbij mede leiden door een soortgelijke bepaling ter zake
van de toepassing van de wielklem in de Gemeentewet.Het door deze leden aangeroerde overgangsrecht is hiervoor al aan de orde
geweest in het algemeen deel, onderdeel 5. Artikel 172 (oud: 43b)Wat de opmerking van de leden van de CDA-fractie betreft over de criteria
voor de gevallen waarin de kosten redelijkerwijs niet verschuldigd zijn, verwijzen
wij naar onze reactie hiervoor (in het algemeen gedeelte, onderdeel 4) op
soortgelijke vragen van de leden van de PvdA-fractie.Het betoog van de leden van de PvdA-fractie over de begrenzing van de
kosten van overbrenging en bewaring geeft aanleiding in het concept voor het
Besluit wegslepen van voertuigen de bepaling op te nemen dat ingeval het overbrengen
en bewaren wordt uitbesteed, alsdan slechts kosten in rekening mogen worden
gebracht voor zover deze als redelijk kunnen worden aangemerkt. Zodanige beperking
lijkt ons niet nodig als de gemeente het wegslepen en bewaren zelf verzorgt,
aangezien in het concept voor het Besluit wegslepen van voertuigen de wijze
van berekening door een limitatieve opsomming van de verschillende kostencomponenten
wordt begrensd. Artikel 171 (oud: 43c)Vooropgesteld zij – zulks in antwoord op de desbetreffende vraag
van de leden van de PvdA-fractie – dat een ministeriële regeling
als door hen bedoeld tot dusverre niet in het leven is geroepen en dat evenmin
het voornemen bestaat zulks op korte termijn te doen. Wij hebben echter behoefte
te beschikken over de mogelijkheid tot het vaststellen van regels voor bijvoorbeeld
het geval dat zich structureel problemen zouden voordoen bij het doen van
de kennisgeving aan eigenaren van buitenlandse voertuigen. Alsdan kan het
aangewezen zijn de wijze waarop deze eigenaren dienen te worden benaderd,
aan nadere regels te binden. Tot dusverre bestond hiertoe geen noodzaak. Voorts
zou behoefte kunnen blijken aan algemene regels voor de bekendmaking van beschikkingen
tot het verwijderen van niet-gekentekende voertuigen. Indien een in bewaring gesteld voertuig niet door de rechthebbende wordt
afgehaald, zal het college van burgemeester en wethouders op een gegeven moment
bevoegd moeten zijn zich van het voertuig te ontdoen. Reeds in de bestaande
wettelijke regeling was bepaald dat het afstoten van het voertuig niet eerder
dan drie maanden na de aanvang van het bewaren mag geschieden. Redelijkerwijs
mag worden aangenomen dat na het verstrijken van deze termijn door of vanwege
de rechthebbende geen belangstelling meer voor het voertuig bestaat. Op deze
drie-maandentermijn bevatte de oude regeling evenals de voorgestelde regeling
een uitzondering. Het verkopen etc. van het voertuig mag ook binnen drie maanden
geschieden, indien er ten nadele van de gemeente een discrepantie gaat ontstaan
tussen de kosten van bewaren van het voertuig en de opbrengst daarvan. Het
is onredelijk, als binnen de drie-maandentermijn de opbrengst van een voertuig
ontoereikend wordt om de kosten van bewaren etc. te betalen, deze kosten te
laten oplopen tot deze termijn is verstreken. Dit mede omdat de ervaring leert
dat naarmate de tijd verstrijkt de kans dat een rechthebbende zich meldt,
navenant kleiner wordt. De situatie dat verkoop etc. binnen de drie maanden
aangewezen is, zal zich gelet op de kosten van bewaring overigens uiterst
zelden voordoen. Alleen bij oude voertuigen in zeer slechte staat kunnen de
kosten vrij snel de (mogelijke) opbrengst gaan overstijgen. Gelet op de affectieve
waarde van deze voertuigen was in de bestaande regeling bepaald dat verkoop
etc. in elk geval niet binnen twee weken na de kennisgeving mocht plaatshebben.
Hierbij dient te worden bedacht dat het risico volledig bij de gemeente rust
voor het geval deze twee weken verstrijken zonder dat de rechthebbende zich
meldt. In deze twee weken zijn de kosten immers opgelopen.Deze sinds de invoering van de huidige wegsleepregeling in 1978 bestaande
regeling blijkt in de praktijk te voldoen. Ons zijn geen gevallen bekend van
het soort problemen dat door de leden van de PvdA-fractie veronderstellenderwijs
naar voren is gebracht. Wij stellen dan ook voor, dit onderdeel van de regeling
te continueren. Bij dit alles dient te worden bedacht dat de kennisgeving
gaat naar het adres zoals dit in het kentekenregister is opgenomen. De rechthebbende
is er verantwoordelijk voor dat de juiste gegevens aan het kentekenregister
worden verschaft; de gemeente mag ervan uitgaan dat door het verzenden van
de kennisgeving naar dit adres, deze de belanghebbende ook bereikt. Ook draagt
hij het risico dat na bedoelde termijn van twee weken zijn voertuig wordt
vernietigd, omdat de kosten die zijn verbonden aan de toepassing van bestuursdwang
de waarde van het voertuig overstijgen.Indien een gemeente een in bewaring gesteld voertuig ver beneden de prijs
verkoopt als gevolg waarvan de rechthebbende schade lijdt, zal hij langs civielrechtelijke
weg verhaal op de gemeente kunnen zoeken. Ten aanzien van het tegen te lage
prijs verkopen kan nog worden opgemerkt dat de algemene beginselen
van behoorlijk bestuur, met name het materiële zorgvuldigheidsbeginsel,
van de gemeente eisen dat ze de schade voor de burger zo beperkt mogelijk
houdt. Daarom lijkt het ons niet aangewezen hiervoor in het onderhavige wetsvoorstel
een regeling te treffen, zoals door de leden van de PvdA-fractie wordt bepleit.
Overigens is het ons niet bekend in welke mate zich in het verleden dergelijke
geschillen hebben voorgedaan.Indien de gemeente overgaat tot verkoop of vernietiging van een in bewaring
gesteld voertuig, is de gemeente verplicht de beheerder van het kentekenregister
over de verkoop c.q. vernietiging in te lichten en in het laatste geval de
belastingdienst te verwittigen. De betaling van een verwijderingsbijdrage
evenals de betaling van BPM-belasting speelt in de fase die voorafgaat aan
het voor de eerste keer tenaamstellen van een kentekenbewijs; niet in de fase
van het aanbieden van een voertuig aan een sloper.Ingevolge artikel 19 van het bestaande Besluit wegslepen van voertuigen
mag een gemeente een basistarief vaststellen. Dat besluit is gebaseerd op
de bestaande wettelijke wegsleepregeling, met nagenoeg dezelfde tekst ten
aanzien van het verschuldigd zijn van kosten van overbrenging en bewaring.
Naar onze mening is het in een algemene maatregel van bestuur toestaan van
de mogelijkheid via tarieven de kosten verbonden aan de toepassing van bestuursdwang,
in rekening te brengen, doelmatig en verantwoord, en voorts – zo merken
wij op in reactie op een opmerking van de leden van de PvdA-fractie –
overeenkomstig de geest van de wet. Het is in de praktijk immers vaak niet
goed mogelijk in geval van toepassing van bestuursdwang bijvoorbeeld de kosten
van het betrokken overheidspersoneel onbetwistbaar te onderkennen. Een middeling
van dergelijke kosten, gepaard gaande met normering voor het in rekening brengen
van de kosten verbonden aan bestuursdwang, is dan volgens ons een goede manier
om dit probleem op te lossen. Artikel 170, zesde lid (oud: 43f)Deze bepaling is allereerst bedoeld om de situatie te dekken dat de rechthebbende
de voorrijkosten betaalt op het moment dat de takelwagen is gearriveerd. In
dergelijke gevallen zal van het verwijderen van het voertuig worden afgezien.
In het onwaarschijnlijke geval dat toch het voertuig naar het bewaarterrein
wordt gesleept, zal de rechthebbende op de voet van artikel 172, derde lid
(oud: 43e, eerste lid) onderdeel a, in bezwaar en beroep kunnen stellen dat
daartoe niet had mogen worden overgegaan, omdat het voertuig nog niet aan
de takelwagen was bevestigd.Het artikel is voorts ook bedoeld voor het geval er onduidelijkheid bestaat
over de vraag of de rechthebbende bereid en in staat is de voorrijkosten te
vergoeden. Deze onduidelijkheid is nadelig voor de gemeente die inmiddels
door de takelwagen te bestellen al kosten heeft gemaakt. Het is met het oog
hierop alleszins redelijk te eisen dat de rechthebbende die met zijn voertuig
een parkeerovertreding heeft gemaakt, de daaruit voortspruitende kosten voor
zijn rekening neemt. Als hij daartoe niet bereid en in staat is en het voertuig
hangt reeds in de takels, is de gemeente bevoegd tot overbrenging van het
voertuig naar het bewaarterrein bij wijze van zekerheid. Deze bevoegdheid
hebben wij met de onderhavige bepaling buiten twijfel willen stellen. Het
laten staan van het voertuig komt immers niet in aanmerking aangezien onmiddellijke
verwijdering geboden is. Bestaat genoemde onzekerheid over betaling van de
kosten niet, dan kan het voertuig alsnog uit de takels worden gehaald. Onderdeel CDe leden van de PvdA-fractie wezen er terecht op dat in de memorie van
toelichting abusievelijk wordt gesproken van een onderdeel E. De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-LebbinkDe Minister van Justitie,W. Sorgdrager XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23491-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl