Defensieverdragen tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland; Bergen, 6-10-1997; Brief minister
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27097, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-05-2000

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27097 nr. 1;224

01-05-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningTOELICHTENDE NOTAINHOUDSOPGAVE I. InleidingA. Achtergronden van de bilaterale onderhandelingen: herziening
verhouding tussen de Bondsrepubliek Duitsland en zendstatenB. Bilaterale elementen in de onderhandelingen: stationering
en beheersafsprakenC. Binationale elementen in de onderhandelingen: het
1 (Duits/Nederlandse) LegerkorpsD. Parlementaire goedkeuringII. Artikelsgewijze toelichtingA. De Aanvullende Overeenkomst Nederland (Trb. 1998, 124)1. Rechtspositie en rechtsvragena) Artikel 2, ToepassingArtikel 2 Begripsbepalingenb) Artikelen 4–6, Grensoverschrijding, verblijf
en gedwongen vertrekArtikel 4 LegitimatieplichtArtikel 5 AanmeldingArtikel 6 Uitwijzingc) Artikelen 12–18 en 49, Uitoefening en afstand
van rechtsmacht in strafzakenAlgemeenArtikel 12 Rechtsmacht in strafzakenArtikel 13 Strafbare feiten begaan in de uitoefening van
de dienstArtikel 14 Afstand van uitoefening van Nederlandse rechtsmachtArtikel 15 AanhoudingArtikel 16 Kennisgeving in geval van onderzoek of arrestatieArtikel 17 BewaringArtikel 18 Aanwezigheid bij terechtzitting en opsporingshandelingenArtikel 49 Strafbare feiten voor de inwerkingtreding van
de Aanvullende Overeenkomstd) Artikelen 21–25 en 45, Uitoefening van rechtsmacht
in civiele zakenAlgemeenArtikel 21 Niet bijwonen niet-strafrechtelijke proceduresArtikel 22 Ondersteuning bij de tenuitvoerleggingArtikel 23 Tenuitvoerlegging bij vorderingenArtikel 24 BetekeningArtikel 25 DagvaardingArtikel 45 Vorderingsmaatregelene) Artikel 29, AansprakelijkheidAlgemeenArtikel 29 Aansprakelijkheidf) Artikelen 3, 10, 19 – 20, 26 en 28, VeiligheidArtikel 3 SamenwerkingArtikel 10 WapensArtikel 19 Bevoegdheden van de militaire politie (Feldjäger)Artikel 20 Veiligheid van de strijdkrachtenArtikel 26 Geheimhouding bij verhorenArtikel 28 Veiligheid van dienstpostzendingeng) Artikelen 11 en 40, DiversenArtikel 11 LijkbezorgingArtikel 40 Burgerpersoneel2. BelastingvrijstellingArtikel 48 Belasting en douaneProtocol bij de Aanvullende Overeenkomst Nederland3. Verkeer en vervoerArtikel 7 RijbewijzenArtikel 8 Toelating van voertuigen, vaartuigen en luchtvaartuigenArtikel 9 Particuliere voertuigen, vaartuigen en luchtvaartuigenArtikel 41 Verkeersvoorschriften4. Accommodatie en onroerend goedArtikel 33 Behoefte aan onroerende goederenArtikel 34 BouwwerkzaamhedenArtikel 35 Vergoeding van de restwaardeArtikel 36 Maatregelen binnen onroerende goederenArtikel 37 Betrokkenheid van Nederlandse autoriteiten
bij proceduresArtikel 38 Volksgezondheid, gewasbescherming5. Verwerving van goederen en dienstenArtikel 32 Levering van goederen en dienstenArtikel 42 Gebruik van vervoersdienstenArtikel 46 Kosteloze goederen en dienstenArtikel 47 Gebruik van openbare diensten6. OefeningenArtikel 30 Manoeuvres en andere oefeningenArtikel 31 Manoeuvres en andere oefeningen in het luchtruim7. DiversenArtikel 39 MilieubeschermingArtikel 43 VeldpostkantorenArtikel 44 Telecommunicatie8. SlotbepalingenArtikel 51 Regeling van geschillenB. Het Stationeringsverdrag (Trb. 1998, 123)C. Het Budel-Seedorf Verdrag, met Akkoorden (Trb. 1998,
119 en 120 tot en met 122)1. Het Budel-Seedorf VerdragArtikel 1. Onroerend goed BudelArtikel 2. Onroerend goed SeedorfArtikel 3. Rechtspositie in Budel en SeedorfArtikel 4. DienstenArtikel 5. Financiële ZakenArtikel 6. Oefenvoorzieningen in de Bondsrepubliek DuitslandArtikel 7. Oefenvoorzieningen in het Koninkrijk der NederlandenArtikel 8. UitvoeringsovereenkomstenArtikel 9. Geschillenbeslechting2. De Akkoorden inzake Budel en Seedorf3. Het Akkoord inzake het medegebruik van oefenvoorzieningenD. Het Legerkorpsverdrag en het Legerkorpsakkoord (Trb.
1998, 177 en 118)1. Het LegerkorpsverdragArtikel 1 Doel van het VerdragArtikel 2 Verantwoordelijkheden van de Verdragsluitende
PartijenArtikel 3 TakenArtikel 4 Stationering van strijdkrachten van het KorpsArtikel 5 Rechtspositie van strijdkrachten, de civiele
component, de leden daarvan en hun gezinsledenArtikel 6 Geïntegreerde leidinggevende en toezichthoudende
bevoegdheidArtikel 7 Binationaal budgetArtikel 8 Bevoegdheid tot het sluiten van contractenArtikel 9 Betaling van vorderingenArtikel 10 BewakingstaakArtikel 11BeveiligingArtikel 12 Toetreding van andere Geallieerde StatenArtikel 13 UitvoeringsovereenkomstenArtikel 14 GeschillenbeslechtingArtikel 15 Slotbepalingen2. Het LegerkorpsakkoordIII. Het belang van de verdragenIV. Koninkrijkspositie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27097Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 139 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 097Defensieverdragen tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek
Duitsland; Bergen, 6 oktober 1997nr. 224nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 1 mei 2000Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 8 mei 2000.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijfien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de Tweede
Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 7 juni 2000Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
de volgende verdragen, op 6 oktober 1997 te Bergen totstandgekomen tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondrepubliek Duitsland:1. Aanvullende Overeenkomst met betrekking tot de in Nederland gestationeerde
Duitse strijdkrachten (Trb. 1998, 124)12. Verdrag inzake de stationering van strijdkrachten van de Bondsrepubliek
Duitsland in Nederland (Trb. 1998, 123);13. Verdrag inzake het ter beschikking stellen van onroerend goed en het
medegebruiken van oefenvoorzieningen, met Akkoorden (Trb. 1998, 119, Trb.
1998, 120, Trb. 1998, 121 en Trb. 1998, 122);1
en4. Verdrag inzake de algemene voorwaarden voor het 1 (Duits/Nederlandse)
Legerkorps, met Akkoord. (Trb.1998, 117 en Trb. 1998, 118)1Een toelichtende nota bij deze verdragen treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken a.i.,E. L. Herfkens TOELICHTENDE NOTAINHOUDSOPGAVE   BlzI.Inleiding3A.Achtergronden van
de bilaterale onderhandelingen: herziening verhouding tussen de Bondsrepubliek
Duitsland en zendstaten3B.Bilaterale elementen in de onderhandelingen:
stationering en beheersafspraken4 C.Binationale elementen in de onderhandelingen:
het 1 (Duits/Nederlandse) Legerkorps5D.Parlementaire goedkeuring6   II.Artikelsgewijze toelichting7A.De Aanvullende Overeenkomst
Nederland7 B.Het Stationeringsverdrag25 C.Het Budel-Seedorf
Verdrag, met Akkoorden26 1.het Budel-Seedorf Verdrag262.de Akkoorden inzake Budel en Seedorf283.het Akkoord inzake het medegebruik van oefenvoorzieningen30 D. Het Legerkorpsverdrag en het Legerkorpsakkoord31 1.het Legerkorpsverdrag31 2.het Legerkorpsakkoord37    III.Het belang van de verdragen41   IV.Koninkrijkspositie43I. InleidingA. Achtergronden van de bilaterale onderhandelingen: herziening
verhouding tussen de Bondsrepubliek Duitsland en zendstatenOp 6 oktober 1997 zijn in Bergen (BRD) vier verdragen met bijbehorende
(uitvoerings)akkoorden op het gebied van defensiesamenwerking tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland ondertekend. De ondertekening
van deze verdragen vormt het slotakkoord van een onderhandelingsproces dat
op 4 december 1995 in Münster in gang was gezet en dat rechtstreeks voortvloeide
uit de herziening van de positie van de Bondsrepubliek in het Bondgenootschap
van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) na de Duitse hereniging
in 1990.Als gevolg van de wijzigingen in de Europese verhoudingen en het daarmee
samenhangende streven van de Bondsrepubliek naar volwaardige soevereiniteit
maakte de Bondsrepubliek bij de totstandkoming op 25 september 1990 te Bonn
van de briefwisseling tussen de Nederlandse, de Belgische, de Canadese, de
Franse, de Amerikaanse en de Britse Regering, enerzijds, en de Duitse Bondsregering,
anderzijds, houdende verlenging van het NAVO-Statusverdrag van 1951 (Trb.1990,
166) kenbaar dat het op 19 juni 1951 te Londen totstandgekomen Verdrag tussen
de Staten die Partij zijn bij het Noord-Atlantisch Verdrag, nopens de rechtspositie
van hun krijgsmachten (Trb. 1951, 114; hierna te noemen het NAVO-Statusverdrag)
en de daarbij behorende op 3 augustus 1959 te Bonn totstandgekomen Aanvullende
Overeenkomst bij het NAVO-Verdrag nopens de rechtspositie der krijgsmachten,
betreffende de in de Bondsrepubliek Duitsland gestationeerde buitenlandse
krijgsmachten (Trb. 1960, 37; hierna te noemen de Aanvullende Overeenkomst
Duitsland) onvoldoende voorzagen in een adequate regeling voor de blijvende
aanwezigheid van vreemde krijgsmachten op Duits grondgebied.In 1991 en 1992 zijn dientengevolge onderhandelingen gevoerd tussen de
Bondsrepubliek en zes NAVO-bondgenoten (waaronder Nederland) die strijdkrachten
hebben gestationeerd op Duits grondgebied (de zogenoemde zendstaten). Inzet
van deze onderhandelingen over de rechtspositie van de in Duitsland gestationeerde
strijdkrachten vormde het Duitse streven naar meer evenwicht tussen het territorialiteitsbeginsel
van de ontvangende staat en het vlagbeginsel van de zendstaten. Het resultaat
hiervan is tot uitdrukking gekomen in de Overeenkomst tot wijziging van de
Aanvullende Overeenkomst Duitsland, zoals gewijzigd bij de Overeenkomsten
van 21 oktober 1971 en 18 mei 1981 (Trb. 1993, 121; hierna te noemen de herziene
Aanvullende Overeenkomst Duitsland). Dit verdrag is op 18 maart 1993 te Bonn
ondertekend en op 29 maart 1998 in werking getreden (Trb. 1998, 128).Gelijktijdig met de ondertekening van de herziene Aanvullende Overeenkomst
Duitsland hebben de zendstaten ieder met Duitsland min of meer gelijkluidende
brieven gewisseld, met de verklaring dat zij bereid zijn verzoeken van Duitsland
tot opstelling van overeenkomsten en regelingen – waarin de rechtspositie
van de Bundeswehr, de leden daarvan alsmede hun gezinsleden op vergelijkbare
wijze wordt geregeld als voor de vreemde krijgsmachten, hun leden en gezinsleden
in Duitsland – constructief te bezien (Trb. 1993, 121, pagina 76 en
volgende).Deze toezegging is door Nederland gestand gedaan door de onderhandelingen
in Münster te initiëren. Dit heeft geresulteerd in de totstandbrenging
van de Aanvullende Overeenkomst bij het Verdrag van 19 juni 1951 tussen de
Staten die partij zijn bij het Noord-Atlantisch Verdrag nopens de rechtspositie
van hun krijgsmachten met betrekking tot de in het Koninkrijk der Nederlanden
gestationeerde Duitse strijdkrachten; Bergen, 6 oktober 1997 (Trb. 1998, 124;
hierna te noemen de Aanvullende Overeenkomst Nederland). B. Bilaterale elementen in de onderhandelingen: stationering
en beheersafsprakenTijdens de onderhandelingen met de Bondsrepubliek is tevens in acht genomen
dat Nederland en Duitsland sinds 1963 een bijzondere bilaterale band hebben;
wederzijds zijn strijdkrachten op het grondgebied van de andere staat gestationeerd
(in respectievelijk Budel en Seedorf). Daarmee zijn Nederland en Duitsland
tegelijkertijd zendstaat en ontvangende staat.Uit de herziening van de Aanvullende Overeenkomst Duitsland vloeit ook
een herziening voort van de verdragen die aan deze stationeringen ten grondslag
liggen. Zoals reeds aangekondigd in de toelichtende nota bij de herziene Aanvullende
Overeenkomst Duitsland (kamerstukken II 1994/95, 24 283, nrs. 331 en
1), is in Münster onderhandeld over een actualisering van de op 17 januari
1963 te 's-Gravenhage totstandgekomen Overeenkomst tussen het Koninkrijk der
Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland nopens de stationering van militaire
eenheden van de Bondsrepubliek Duitsland in Nederland (Trb. 1963, 7; hierna
te noemen het Stationeringsverdrag van 1963) en de daarbij behorende briefwisseling
die op 17 mei 1963 te 's-Gravenhage heeft plaatsgevonden (Trb. 1963, 102).
De onderhandelingen hebben geleid tot de ondertekening op 6 oktober 1997 van:– het Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek
Duitsland inzake de stationering van strijdkrachten van de Bondsrepubliek
Duitsland in het Koninkrijk der Nederlanden (Trb. 1998, 123; hierna te noemen
het Stationeringsverdrag van 1997);– het Verdrag tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden
en de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland inzake het ter beschikking
stellen van onroerend goed en het medegebruiken van oefenvoorzieningen (Trb.
1998, 119; hierna te noemen het Budel-Seedorf Verdrag), met daarbij de Akkoorden
waarin voorzien wordt in een nadere uitwerking van de verdragsafspraken voor
Budel (Akkoord inzake de door het Koninkrijk der Nederlanden te verlenen ondersteuning
bij het beheer van onroerend goed te Budel; Trb. 1998, 120), Seedorf (Akkoord
inzake de door de Bondsrepubliek Duitsland te verlenen ondersteuning bij het
beheer van onroerend goed te Seedorf; Trb. 1998, 121) en voor het medegebruiken
van oefenvoorzieningen (Akkoord inzake het medegebruiken van oefenvoorzieningen;
Trb. 1998, 122).C. Binationale elementen in de onderhandelingen: het
1 (Duits/Nederlandse) LegerkorpsIn de onderhandelingen met de Bondsrepubliek is ook uitwerking gegeven
aan de binationale samenwerking in het Duits-Nederlandse Legerkorps.Als gevolg van de gewijzigde Europese veiligheidsarchitectuur, de veranderingen
in de militaire structuur van de NAVO en het toenemende belang van multinationaal
optreden in NAVO-verband, dat van de West-Europese Unie (WEU), of in ander
verband, is het belang van geïntegreerde militaire samenwerking sterk
toegenomen. De oprichting van het Duits-Nederlandse Legerkorps is een rechtstreeks
gevolg van de wederzijdse erkenning van dit belang.Reeds in 1993 hebben de Ministers van Defensie van het Koninkrijk der
Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland een Gezamenlijke Verklaring getekend
inzake het oprichten van een Multinationaal Korps. Op basis van die Verklaring
zijn afspraken gemaakt over de oprichting van het Multinationale Korps met
initiële Nederlandse en Duitse deelname en is tussen de Bevelhebber der
Landstrijdkrachten van het Koninkrijk der Nederlanden en de Chef van de Landmachtstaf
van de Bondsrepubliek Duitsland een Uitvoeringsovereenkomst gesloten.Vervolgens zijn de Commandanten van 1 (NL) Divisie en 1 (GE) Divisie op 21 februari 1995 een zogenoemde «Technical Arrangement»
overeengekomen. De beide divisies vormen de bouwstenen van het Legerkorps,
dat sinds 1995 operationeel is. Zowel het hoofdkwartier van het Legerkorps,
in vredestijd gevestigd in Münster, als de «Command Support Group»,
gevestigd in Eibergen, kent een binationale personeelsbezetting.In antwoord op de vragen naar aanleiding van de Rijksbegroting van het
Ministerie van Defensie voor het jaar 1996 (kamerstukken II 1995/96, 24 400
X, nr. 19, blz. 7 tot en met 9) is de Tweede Kamer geïnformeerd over
de Gezamenlijke Verklaring en de daarop uitgewerkte afspraken.Naar aanleiding van de Rijksbegroting van het Ministerie van Defensie
voor het jaar 1997 is medegedeeld dat in oktober 1995 de Nederlandse en Duitse
Ministers van Defensie tijdens de NAVO-bijeenkomst in Williamsburg (Verenigde
Staten) een Intentieverklaring hebben getekend waarin zij overeenkomen verdere
integratie binnen het Legerkorps te zullen nastreven (kamerstukken II 1996/97,
25 000 hoofdstuk X, nr. 2, blz. 23).Deze Verklaring van Williamsburg is uitgewerkt in het op 6 oktober 1997
ondertekende Verdrag tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden
en de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland inzake de algemene voorwaarden
voor het 1 (Duits/ Nederlandse) Legerkorps en de aan het korps verbonden eenheden
en instellingen (Trb. 1998, 117; hierna te noemen het Legerkorpsverdrag).
De bepalingen van dit verdrag zijn nader uitgewerkt in het gelijktijdig ondertekende
Akkoord tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering
van de Bondsrepubliek Duitsland inzake de organisatie en de activiteiten van
het 1 (Duits/Nederlandse) Legerkorps en het Air Operations Coordination Center
(Trb. 1998, 118; hierna te noemen het Legerkorpsakkoord). Hiermee is de juridische
basis gelegd voor de door beide staten gewenste verdere integratie.D. Parlementaire goedkeuringVan de verdragen die op 6 oktober 1997 zijn ondertekend, worden het Akkoord
inzake het medegebruiken van oefenvoorzieningen, het Legerkorpsverdrag en
het Legerkorpsakkoord voorlopig toegepast (zie hierna artikelsgewijze toelichting).
Het opstellen van de toelichtende nota ten behoeve van de parlementaire goedkeuringsprocedure
heeft echter meer tijd in beslag genomen dan verwacht. Met het oog op de militaire
praktijk werd het namelijk noodzakelijk geacht dat er een uitvoerige toelichting
werd opgesteld. Voorts waren tijdens de verdragsonderhandelingen met Duitsland
verschillen van inzicht blijven bestaan op een aantal detailpunten, hetgeen
geresulteerd heeft in het opnemen van enkele «open verdragsbepalingen»
zoals artikel 8, tweede lid, van het Legerkorpsverdrag betreffende regelingen
en procedures voor de overdracht van gezamenlijke eigendommen en artikel 25
van het Legerkorpsakkoord inzake de geneeskundige verzorging, en op basis
waarvan nadere administratieve afspraken gemaakt dienden te worden. Deze afspraken
die uitsluitend administratief van aard zijn en daarom geen parlementaire
goedkeuring behoeven, zouden zover mogelijk in de toelichting worden verwerkt.
Aangezien het invullen van de open bepalingen met nadere administratieve afspraken
meer tijd in beslag neemt dan verwacht en niet langer gewacht kan worden met
het tot stand brengen van de noodzakelijke juridische basis voor de militaire
samenwerking tussen Nederland en Duitsland, worden de onderhavige verdragen
thans aan het parlement ter goedkeuring voorgelegd. II. Artikelsgewijze toelichtingDe toelichting met betrekking tot de verdragen van 6 oktober 1997 is artikelgewijs
opgezet. De toelichting geschiedt per verdrag.Voor de Aanvullende Overeenkomst Nederland is in de artikelsgewijze toelichting
gekozen voor de systematiek van thematische «clustering» van onderling
samenhangende artikelen. Deze methode, die ook is gebruikt in de toelichtende
nota op de herziene Aanvullende Overeenkomst Duitsland, beoogt de aard en
inhoud van onderling samenhangende artikelen (en daarmee ook het verdrag)
inzichtelijker te maken.Uitzonderingen op de artikelsgewijze toelichting worden gemaakt ten aanzien
van het Stationeringsverdrag en de Akkoorden die uitvoering geven aan het
Budel-Seedorf Verdrag. Daarbij is in aanmerking genomen dat het Stationeringsverdrag
geen inhoudelijke wijzigingen bevat ten opzichte van het Stationeringsverdrag
van 1963 en slechts is aangepast aan de eisen van de tijd. Op overeenkomstige
wijze is in aanmerking genomen dat de Akkoorden behorende bij het Budel-Seedorf
Verdrag nadere uitwerking geven aan beheersmatige aspecten.In de Aanvullende Overeenkomst Nederland en het Stationeringsverdrag van
1997 worden het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland
als verdragspartijen aangemerkt. Hoewel op verzoek van de Duitse delegatie
het Budel-Seedorf Verdrag, de Akkoorden met verdragsafspraken voor Budel,
Seedorf en voor het medegebruiken van oefenvoorzieningen, alsmede het Legerkorpsverdrag
en het Legerkorpsakkoord tussen de Nederlandse en Duitse regeringen zijn gesloten,
zullen uiteraard ook deze verdragen tussen beide staten gelden.Tegelijkertijd met de ondertekening van de verdragen is ook een zogenoemd
Protocol van ondertekening totstandgekomen (Trb. 1998, 117, rubriek J; hierna
te noemen het Protocol van ondertekening). In het protocol wordt een toelichting
gegeven bij onder meer de voorlopige toepassing van Legerkorpsverdrag, Legerkorpsakkoord
en Akkoord inzake het medegebruiken van oefenvoorzieningen. Het protocol behoeft
uit zijn aard geen parlementaire goedkeuring.A. De Aanvullende Overeenkomst Nederland (Trb. 1998, 124)Onder verwijzing naar het NAVO-Statusverdrag van 1951 en het Stationeringsverdrag
van 1997 en in overeenstemming met de herziene Aanvullende Overeenkomst Duitsland
van 1993, komt het Koninkrijk tegemoet aan zijn toezegging om voor het verblijf
van de Bundeswehr, haar leden en hun gezinsleden in het Koninkrijk aanvullende
regelingen te treffen die vergelijkbaar zijn met die welke voor het Nederlandse
militaire personeel, de leden van de civiele dienst en hun gezinsleden in
de Bondsrepubliek Duitsland gelden. Daartoe worden de bepalingen van het NAVO-Statusverdrag
aangevuld met de bepalingen van de onderhavige Aanvullende Overeenkomst Nederland.1. Rechtspositie en rechtsvragena) Artikel 2, ToepassingArtikel 2 BegripsbepalingenDe definitie van «gezinslid» is in temporele zin uitgebreid.
Een gezinslid wordt als zodanig aangemerkt tot maximaal 90 dagen na overlijden
of overplaatsing van zijn partner, lid van de Bundeswehr. Indien dit niet
het geval zou zijn, zou de NAVO-status abrupt ophouden. De persoon in kwestie
zou op dat moment als toerist moeten worden behandeld. Dit kan onder
omstandigheden praktische consequenties hebben, zoals de verplichting tot
vreemdelingenregistratie, opname in het bevolkingsregister en het vervallen
van de fiscale en douanerechtelijke privileges. De overgangstermijn in de
voorliggende definitie voorkomt deze consequenties en biedt gezinsleden de
mogelijkheid hun woonplaatskeuze (binnen of buiten Nederland) tijdig te bepalen.b) Artikelen 4–6, Grensoverschrijding, verblijf
en gedwongen vertrekArtikel 4 LegitimatieplichtLeden van de krijgsmacht zijn op grond van artikel III, eerste lid, van
het NAVO-Statusverdrag vrijgesteld van de reguliere verplichting tot het meevoeren
van een civiel paspoort bij het inreizen van een andere staat. Deze vrijstelling
is gekoppeld aan de militaire hoedanigheid en staat daarom los van het beginsel
van vrij verkeer van personen binnen de Europese Unie. Het onderhavige artikel
is een verdere versoepeling op artikel III, tweede lid, van het NAVO-Statusverdrag.
Deze versoepeling laat onverlet het belang van de Nederlandse bevoegde autoriteiten
(onder meer politie en Koninklijke Marechaussee) in de vaststelling van de
identiteit van vreemdelingen op Nederlands grondgebied. Dit is met het oog
op de toepassing van het NAVO-Statusverdrag ook in het belang van de vreemdeling
zelf. Hierbij valt onder andere te denken aan de afspraken met betrekking
tot het uitoefenen van rechtsmacht in strafzaken, de (vrijstelling van de)
verplichting tot vreemdelingenregistratie en het besturen van motorrijtuigen.
Derhalve omvat artikel 4 een tot het minimum beperkte regeling inzake legitimatie
van leden van de Bundeswehr en hun gezinsleden.Artikel 5 AanmeldingLeden van de Bundeswehr en hun gezinsleden zijn vrijgesteld van de verplichting
tot aanmelding en de voorschriften van de Nederlandse Vreemdelingenwet. Derhalve
is de Wet Gemeentelijke Basisadministratie niet op hen van toepassing en worden
zij niet opgenomen in de gemeentelijke administratie. Voorts zijn zij vrijgesteld
van de vreemdelingenregistratie. De Bundeswehr daarentegen is verplicht, doorlopend
bijgewerkte lijsten van alle leden en hun gezinsleden aan te houden. Op met
redenen omklede verzoeken verstrekken zij deze lijsten aan de Nederlandse
autoriteiten. Hierbij moet worden gedacht aan calamiteiten of (op grond van
Europese regelgeving) aan registratie voor gemeentelijke verkiezingen.Artikel 6 UitwijzingHet Koninkrijk heeft op grond van artikel III, vijfde lid, van het NAVO-Statusverdrag
het recht de Bondsrepubliek te verzoeken leden van haar krijgsmacht of de
civiele component aanwezig op Nederlands grondgebied te verwijderen. Voorts
heeft het Koninkrijk het recht een uitwijzingsbevel te geven voor een lid
van de Bundeswehr, de civiele component of een gezinslid. Artikel 6 geeft
hiervoor nadere voorschriften.c) Artikelen 12–18 en 49, Uitoefening en afstand
van rechtsmacht in strafzakenAlgemeenArtikel VII van het NAVO-Statusverdrag voorziet in een verdeling van de
rechtsmacht in strafzaken tussen de zendstaat en de ontvangende staat. Deze
verdeling biedt de zendstaat in een beperkt aantal gevallen exclusieve
jurisdictie ten aanzien van leden van haar krijgsmacht en de civiele component.
De zendstaat heeft voorts bij samenloop van rechtsmacht (concurrente jurisdictie)
in een beperkt aantal gevallen voorrang bij het uitoefenen van rechtsmacht.
Hieronder vallen onder meer situaties waarin leden van de krijgsmacht strafbare
feiten begaan die uitsluitend zijn gericht tegen de eigendommen of veiligheid
van die staat of tegen andere leden van die krijgsmacht of de civiele component,
hun eigendommen, of hun gezinsleden. Ook in geval van strafbare feiten begaan
in de uitoefening van de dienst heeft de zendstaat voorrang op de ontvangende
staat. In alle overige gevallen heeft de ontvangende staat voorrang van rechtsmacht.
Artikel VII, vijfde en zesde lid, zien op het verlenen van wederzijdse assistentie
bij arrestaties, opsporingshandelingen en overdracht van bewijsmateriaal.
Artikel VII, negende lid, geeft een nadere omschrijving van de rechten van
de verdachte.Artikel 12 Rechtsmacht in strafzakenOp grond van Artikel VII, tweede lid, van het NAVO-Statusverdrag is voor
de vaststelling van de bevoegdheid tot uitoefening van rechtsmacht in strafzaken
medebepalend of het ten laste gelegde feit strafbaar is naar Nederlands of
Duits recht. Artikel 12 bevat procedurevoorschriften voor de vaststelling
hiervan. De Nederlandse rechtbank of autoriteit beslist in overeenstemming
met deze vaststelling. De geschillenbeslechtingsregeling van artikel 51 is
van toepassing op deze beslissing.Artikel 13 Strafbare feiten begaan in de uitoefening van
de dienstArtikel VII, derde lid, van het NAVO-Statusverdrag verleent onder meer
voorrang aan de zendstaat bij uitoefening van rechtsmacht indien het strafbare
feit begaan is in de uitoefening van de dienst. Voor de vaststelling of het
strafbaar feit begaan door een lid van de Bundeswehr voortvloeit uit een handelen
of nalaten in de uitoefening van de dienst is op grond van artikel 13 het
Duitse recht beslissend. De Nederlandse rechtbank of autoriteit beslist in
overeenstemming met de verklaring die daartoe door de bevoegde Duitse autoriteit
wordt afgegeven. Ook op deze beslissing is de geschillenbeslechtingsregeling
van artikel 51 van toepassing.Artikel 14 Afstand van uitoefening van Nederlandse rechtsmachtArtikel VII, derde lid, van het NAVO-Statusverdrag bevat een restrictieve
opsomming van gevallen waarin de zendstaat bij samenloop van rechtsmacht voorrang
heeft bij de uitoefening van rechtsmacht over leden van de krijgsmacht of
de civiele component. In het merendeel van de gevallen berust de voorrang
bij de ontvangende staat. Dit artikel brengt daar verandering in. Het Koninkrijk
doet op grond van dit artikel afstand van haar voorrangsrecht ten gunste van
de Bondsrepubliek in gevallen van concurrente jurisdictie. Dit betekent dat
de Bondsrepubliek in beginsel rechtsmacht uitoefent over leden van de Bundeswehr,
leden van de civiele component en hun gezinsleden. In afzonderlijke gevallen
kan het Koninkrijk haar afstand van rechtsmacht herroepen. Dit geschiedt indien
op grond van bijzondere omstandigheden in een afzonderlijk geval de Nederlandse
autoriteiten van oordeel zijn dat wezenlijke belangen van de Nederlandse rechtspleging
de uitoefening van rechtsmacht door het Koninkrijk gebieden. Hierbij moet
met name aan zware geweldsdelicten worden gedacht. In voorkomend geval bestaat
de mogelijkheid voor bevoegde Nederlandse en Duitse autoriteiten om wederzijds
strafzaken voor onderzoek, berechting en uitspraak over te dragen. Het doorgeven
van persoonsgegevens of mededelingen over de voorbereidingen, vorderingen
of resultaten van een strafzaak geschiedt met inachtneming van de respectieve
nationale bepalingen inzake gegevensbescherming en uitsluitend ten behoeve
van disciplinaire aangelegenheden of personeelskwesties.Artikel 15 AanhoudingHet onderhavige artikel verleent de autoriteiten van de Bundeswehr onder
voorwaarden de bevoegdheid tot aanhouding in de zin van artikel 54, vijfde
lid, Wetboek van Strafvordering. De autoriteiten van de Bundeswehr hebben
aldus het recht een persoon die niet aan de Duitse rechtsmacht onderworpen
is op Nederlands grondgebied, ook buiten het geval van ontdekking op heterdaad,
aan te houden indien deze persoon in onmiddellijke samenhang met het feit
(qua plaats en tijd) wordt aangetroffen. De Bundeswehr is ook tot aanhouden
bevoegd indien een Nederlandse autoriteit daartoe verzoekt. Voorts kunnen
de autoriteiten van de Bundeswehr in bijzondere, vastomlijnde gevallen tot
aanhouding overgaan indien ernstige verdenking bestaat dat de betreffende
persoon een strafbaar feit heeft gepleegd of een strafbare poging daartoe
onderneemt binnen, of gericht tegen, een inrichting van de Bundeswehr of tegen
de staatsveiligheid van het Koninkrijk. In alle gevallen kunnen de autoriteiten
van de Bundeswehr de aangehouden persoon visiteren en alle in zijn bezit zijnde
voorwerpen in beslag nemen. De Bundeswehr informeert de Nederlandse autoriteiten
onverwijld over een dergelijke aanhouding en draagt de aangehouden persoon
en in beslag genomen voorwerpen onmiddellijk over.Artikel 16 Kennisgeving in geval van onderzoek of arrestatieDe Nederlandse en Duitse autoriteiten stellen elkaar onverwijld in kennis
van een onderzoek of een arrestatie wegens een feit dat de veiligheid van
de Bondsrepubliek of het Koninkrijk raakt. Dit is een verbreding van de verplichting
in het NAVO-Statusverdrag tot het verlenen van wederzijdse assistentie in
strafzaken.Artikel 17 BewaringDe bevoegdheid tot bewaring kan zowel bij de Nederlandse als bij de Duitse
autoriteiten berusten. Dit artikel stipuleert onder welke voorwaarden deze
bevoegdheid bestaat. Hiervoor is medebepalend welke autoriteiten de arrestatie
hebben verricht, voor welk strafbaar feit dit is geschied en aan welke partij
de uitoefening van rechtsmacht is voorbehouden.Artikel 18 Aanwezigheid bij terechtzitting en opsporingshandelingenDit artikel voorziet in een wederzijdse toegangsregeling voor vertegenwoordigers
van de Bondsrepubliek en het Koninkrijk tot terechtzittingen, verhoren en
opsporingshandelingen. De regeling is gebaseerd op het reciprociteitsbeginsel.Artikel 49 Strafbare feiten voor de inwerkingtreding van
de Aanvullende OvereenkomstDe bepalingen van het onderhavige verdrag zijn niet van toepassing op
strafbare feiten, begaan voor de inwerkingtreding van het verdrag. Hierop
zijn de bepalingen van artikel VII van het NAVO-Statusverdrag van toepassing. d) Artikelen 21–25 en 45, Uitoefening van rechtsmacht
in civiele zakenAlgemeenOp grond van het NAVO-Statusverdrag en internationaal recht kan de zendstaat
zich ten opzichte van de ontvangende staat in beperkte mate beroepen op immuniteit
van jurisdictie of executie in civiele zaken. Leden van de krijgsmacht, de
civiele component of hun gezinsleden kunnen dit niet, tenzij het voor leden
van de krijgsmacht of de civiele component gaat om feiten begaan in de uitoefening
van dienst.Artikel 21 Niet bijwonen niet-strafrechtelijke proceduresLeden van de Bundeswehr en hun gezinsleden mogen rechtens geen nadeel
ondervinden van een tijdelijke verhindering om een niet-strafrechtelijke procedure
bij te wonen. Voorwaarde daarvoor is echter wel dat de bevoegde Nederlandse
autoriteit of rechtbank zonder verwijtbare vertraging van een dergelijke verhindering
in kennis is gesteld.Artikel 22 Ondersteuning bij de tenuitvoerleggingDe Bundeswehr werkt naar vermogen mee aan de tenuitvoerlegging van in
kracht van gewijsde gegane rechterlijke uitspraken en andere executoriale
titels van Nederlandse rechtbanken en autoriteiten in niet-strafrechtelijke
procedures. Het afdwingen door Nederlandse autoriteiten of een rechtbank van
naleving door leden van de Bundeswehr of gezinsleden van gerechtelijke of
administratieve beslissingen in niet-strafrechtelijke procedures via gijzeling
is slechts toegestaan indien betrokkene op verwijtbare wijze hieraan geen
gevolg heeft gegeven en geen hogere belangen van de Bondsrepubliek zich tegen
gijzeling verzetten.Artikel 23 Tenuitvoerlegging bij vorderingenVorderingen tegen de Bundeswehr die voortvloeien uit niet-strafrechtelijke
procedures stuiten op immuniteit van executie. Tenuitvoerlegging van dergelijke
vorderingen is slechts mogelijk indien de Bundeswehr hiermee instemt.Artikel 24 BetekeningDe Bundeswehr neemt alle maatregelen die noodzakelijk zijn om een Nederlandse
deurwaarder in staat te stellen de betekening te verrichten van een document
aan een persoon die zich binnen een inrichting van de Bundeswehr bevindt.Artikel 25 DagvaardingDe Bundeswehr neemt, mits militaire noodzaak zich niet hiertegen verzet,
alle bevoegde maatregelen om ervoor te zorgen dat een lid of een gezinslid
na dagvaarding verschijnt voor de Nederlandse rechtbank of autoriteit indien
diens aanwezigheid verplicht is.Artikel 45 VorderingsmaatregelenDe Nederlandse autoriteiten nemen vorderingsmaatregelen ten behoeve van
de Bundeswehr na overleg en volgens Nederlandse voorschriften. Het onderhavige
artikel bevat een regeling voor de behartiging van de belangen van de Bundeswehr
door bevoegde Nederlandse autoriteiten. e) Artikel 29, AansprakelijkheidAlgemeenArtikel VIII van het NAVO-Statusverdrag voorziet in een schaderegeling
tussen zendstaat en ontvangende staat. Deze regeling omvat op grond van het
eerste lid een wederzijdse kwijtschelding van schade die wordt toegebracht
aan staatseigendommen in de uitoefening van de dienst. Op grond van het vierde
lid valt ook letselschade of schade als gevolg van de dood van een lid van
de krijgsmacht onder een wederzijdse kwijtschelding, mits toegebracht in de
uitoefening van de dienst. Artikel VIII, vijfde lid, schrijft een bijzondere
schadeverdeling voor tussen zendstaat en ontvangende staat in het geval van
schade toegebracht aan derden. Schade toegebracht aan derden op het grondgebied
van de ontvangende staat als gevolg van een handelen of nalaten van leden
van de krijgsmacht of de civiele component in de uitoefening van de dienst,
of voortvloeiend uit enig ander handelen, nalaten of feit waarvoor de krijgsmacht
of haar civiele component aansprakelijk is, wordt naar het recht van de ontvangende
staat afgedaan. Indien de zendstaat aansprakelijk is naar lokaal recht, komt
75% van de schade voor rekening van de zendstaat. De overige 25% komen voor
rekening van de ontvangende staat. In bijzondere gevallen kan sprake zijn
van een andere schadeverdeling. Artikel 29 geeft nadere invulling aan de bepalingen
van Artikel VIII.Artikel 29 AansprakelijkheidOp grond van het tweede lid verleent het Koninkrijk kwijtschelding voor
schade aan openbare wegen, bruggen, bevaarbare waterwegen en andere openbare
verkeerswerken die voortvloeit uit het gebruik daarvan door de Bundeswehr
voor normale verkeersdoeleinden. Het Koninkrijk doet voorts in het derde lid
afstand van vorderingen voor schade aan of verlies van eigendommen die uitsluitend
voor het gebruik van de Bundeswehr ter beschikking zijn gesteld, tenzij deze
schade wordt veroorzaakt door opzet of grove nalatigheid. Deze afstand geldt
evenmin voor schade aan eigendommen van de Nederlandse Spoorwegen of de Nederlandse
posterijen. De Bondsrepubliek verleent in het vierde lid op haar beurt kwijtschelding
voor schade aan of verlies van eigendommen van de Bondsrepubliek door leden
of werknemers van de Nederlandse krijgsmacht in de uitoefening van hun dienst
of door het gebruik van voertuigen, vaartuigen of luchtvaartuigen van de Nederlandse
strijdkrachten, mits deze eigendommen in gebruik zijn bij de Bundeswehr en
zij zich in het Koninkrijk bevinden. Deze kwijtschelding is niet van toepassing
op schade die wordt veroorzaakt door opzet of grove nalatigheid. Het vijfde
lid schrijft voor dat de aansprakelijkheid van de Bundeswehr niet wordt beïnvloed
door de omstandigheid dat zij onttrokken is aan de Nederlandse voorschriften.Het zevende lid gaat nader in op derdenschade. Indien de Bondsrepubliek
in voorkomend geval aansprakelijk is voor derdenschade en er wordt bij ditzelfde
voorval door die derde schade toegebracht aan (eigendommen van) de Bondsrepubliek
waarvoor die derde aansprakelijk is, worden de respectieve vorderingen gecompenseerd.
Het Koninkrijk maakt op verzoek van de Bondsrepubliek vorderingen geldend
tegen in het Koninkrijk verblijvende personen die aldaar schade hebben toegebracht
aan (eigendommen van) de Bondsrepubliek. Dit is niet van toepassing op contractuele
vorderingen.Het achtste lid geeft nadere invulling aan de procedures voor beantwoording
van de vraag of een handelen of nalaten van een lid van de Bundeswehr of de
civiele component resulterend in schade, is begaan in de uitoefening van de
dienst. Ook de vraag of het gebruik van een voertuig van de Duitse strijdkrachten
als onbevoegd moet worden gekwalificeerd, valt onder deze procedure.
De Bundeswehr geeft hiertoe verklaringen af. Indien over het betreffende oordeel
verschil van mening bestaat tussen de Bundeswehr en de Nederlandse autoriteiten,
en dit verschil kan niet worden opgelost door nadere besprekingen, dan wordt
terzake een beslissing genomen door een arbiter. Diens beslissing is bindend
voor partijen.Het negende lid bevat een overgangsregeling. De bepalingen van artikel
VIII van het NAVO-Statusverdrag in combinatie met artikel 29 zijn van toepassing
op schades die zijn veroorzaakt of geacht worden te zijn veroorzaakt na de
inwerkingtreding van het onderhavige verdrag. Schades die voordien zijn veroorzaakt
of geacht worden voordien te zijn veroorzaakt worden behandeld overeenkomstig
de toen geldende regelingen.f) Artikelen 3, 10, 19 – 20, 26 en 28, VeiligheidArtikel 3 SamenwerkingHet Koninkrijk en de Bondsrepubliek werken nauw samen ter invulling van
hun verplichtingen tot wederzijdse assistentie onder artikel 3 van het op
4 april 1949 te Washington totstandgekomen Noord-Atlantisch Verdrag (Stb.
J 355; hierna te noemen het NAVO-verdrag). Dit geldt in het bijzonder op het
gebied van bescherming van de veiligheid van het Koninkrijk en de Bondsrepubliek,
hun eigendommen en hun onderdanen en geschiedt door het verzamelen, uitwisselen
en beveiligen van informatie en het onderhouden van nauw en wederkerig contact.
Overdracht van persoonlijke gegevens is slechts mogelijk voor de in het NAVO-Statusverdrag
en dit verdrag genoemde doeleinden. Beperkingen hierop in de nationale wetgeving
van de partij die de gegevens verstrekt worden in acht genomen. Voor Nederland
zijn de bepalingen van de Wet op de Persoonsregistraties relevant. Partijen
zijn echter niet verplicht maatregelen te nemen die in strijd zijn met hun
wetgeving of die indruisen tegen hun zwaarwegende belangen inzake openbare
veiligheid of staatsveiligheid.In het Protocol van ondertekening wordt onder punt 4 toegelicht dat ten
aanzien van bescherming van persoonsgegevens deze samenwerking ook van toepassing
is op het Legerkorps en het gemeenschappelijke optreden in derde landen.Artikel 10 WapensIn aansluiting op artikel VI van het NAVO-Statusverdrag, dat uitsluitend
ziet op het bezit en dragen van wapens door leden van de krijgsmacht, maakt
artikel 10 mogelijk dat ook leden van het civiele gevolg en andere personen
in dienst van de Bundeswehr een wapen kunnen dragen, mits daartoe gemachtigd
door de Bundeswehr in het kader van bewakings- en beveiligingstaken. De Bundeswehr
dient de uitgifte van machtigingen tot een minimum te beperken. De voorschriften
die door de Bundeswehr worden opgesteld voor het gebruik van vuurwapens dienen
in overeenstemming te zijn met de voorschriften die gelden voor Nederlands
(burger) defensiepersoneel. Gebruik van vuurwapens is niet toegestaan anders
dan in noodweer.Artikel 19 Bevoegdheden van de militaire politie (Feldjäger)De militaire politie van de Bundeswehr (Feldjäger) is op grond van
de Duitse wet- en regelgeving bevoegd op te treden tegen militairen van de
Bundeswehr ter handhaving van de orde en tucht. Op grond van artikel VII van
het NAVO-Statusverdrag geldt deze bevoegdheid ook binnen de aan de Bundeswehr
door NAVO-bondgenoten ter beschikking gestelde onroerende goederen buiten
de Bondsrepubliek. (Voor «onroerende goederen» in
de Overeenkomst dient gelezen te worden «onroerende zaken», een
term die in het Burgerlijk wetboek is vastgelegd. In de nationale regelingen
ter uitvoering van het onderhavige verdrag zal de juiste term worden gehanteerd.)
Artikel 19 geeft nadere invulling aan deze bevoegdheid binnen het Koninkrijk.
De Feldjäger is bevoegd op te treden op kazerneterreinen die aan de Bundeswehr
ter beschikking zijn gesteld en kan patrouilleren op openbare wegen, in openbare
vervoermiddelen, in restaurants en in alle andere openbaar toegankelijke plaatsen.
In geval van verstoring van de openbare orde en veiligheid kan de Feldjäger
op verzoek van de Nederlandse autoriteiten optreden tegen de betreffende militairen
van de Bundeswehr. Onverlet de bevoegdheden van de Feldjäger, is de Nederlandse
politie, met inbegrip van de Koninklijke Marechaussee, bevoegd haar taken
te verrichten op kazerneterreinen die aan de Bundeswehr ter beschikking zijn
gesteld, voorzover de openbare orde en veiligheid van het Koninkrijk worden
bedreigd of geschaad.Artikel 20 Veiligheid van de strijdkrachtenHet Koninkrijk verzekert de veiligheid en bescherming van de Bundeswehr
en haar leden. Zij garandeert de Bundeswehr en haar leden dezelfde strafrechtelijke
bescherming als die welke toekomt aan de Nederlandse strijdkrachten.Artikel 26 Geheimhouding bij verhorenGeheimhouding is geboden van staatsgeheimen of inlichtingen die bij openbaarmaking
de veiligheid van één van beide partijen of de Bundeswehr in
gevaar kunnen brengen.Artikel 28 Veiligheid van dienstpostzendingenArchieven, documenten, dienstpostzendingen en eigendommen van de Bundeswehr
zijn immuun voor onderzoek, inbeslagneming of censuur door de Nederlandse
autoriteiten, tenzij anders bepaald in het NAVO-Statusverdrag of tenzij van
die immuniteit afstand wordt gedaan.g) Artikelen 11 en 40, DiversenArtikel 11 LijkbezorgingDe bevoegde Duitse autoriteiten zijn, in overeenstemming met de Duitse
wet- en regelgeving, gerechtigd de stoffelijke overschotten van de leden van
de Bundeswehr en van hun gezinsleden die op het grondgebied van het Koninkrijk
zijn overleden, in ontvangst te nemen en daarover te beschikken, alsmede lijkschouwingen
te verrichten die uit medische overwegingen of met het oog op een strafrechtelijk
onderzoek noodzakelijk zijn. Bij lijkschouwingen op verzoek van Nederlandse
autoriteiten mag een Nederlandse arts aanwezig zijn. Dit geldt in voorkomend
geval ook voor een Nederlandse rechter of Officier van Justitie, waarbij hun
aanwijzingen met betrekking tot de vereisten van het Nederlandse strafprocesrecht
in acht moeten worden genomen. In geval een Nederlandse rechtbank of autoriteit
bevoegd is een lijkschouwing te gelasten, worden de Duitse autoriteiten op
overeenkomstige wijze betrokken.Artikel 40 BurgerpersoneelDe Nederlandse arbeidswetgeving voor burgerpersoneel in dienst van de
Nederlandse strijdkrachten is op overeenkomstige wijze van toepassing op burgerpersoneel
in dienst van de Bundeswehr. 2. BelastingvrijstellingArtikel 48 Belasting en douaneDe toekenning van belastingrechtelijke en douanetechnische voorrechten
en vrijstellingen aan de Bundeswehr, haar leden en hun gezinsleden in het
Koninkrijk geschiedt op basis van het reciprociteitsbeginsel. De fiscale en
douanetechnische behandeling van de Bundeswehr, haar leden en hun gezinsleden
dient op deze grond gelijk te zijn aan die welke toekomt aan de Nederlandse
strijdkrachten, hun civiele dienst en hun gezinsleden in de Bondsrepubliek
Duitsland. De omvang van de fiscale en douanetechnische voorrechten en vrijstellingen
zijn vastgelegd in een Protocol.Protocol bij de Aanvullende Overeenkomst NederlandOp grond van het protocol zullen, in aanvulling op de bepalingen van het
NAVO-Statusverdrag en de regeling Duitse Strijdkrachten Nederland van 28 mei
1990 (Stcrt. 1990, 101), na de inwerkingtreding van de Aanvullende Overeenkomst
Nederland enkele bepalingen van de (herziene) Aanvullende Overeenkomst Duitsland
(respectievelijk artikel 2, tweede lid, onder b; artikel 67, eerste lid; en
artikel 71, eerste tot en met vierde lid, vijfde lid onder a(i), vijfde lid
onder b en zesde lid) ook van toepassing zijn op de Bundeswehr, haar leden
en hun gezinsleden in Nederland.Tegelijkertijd zullen enkele bepalingen van de (herziene) Aanvullende
Overeenkomst Duitsland die verder gaan dan de fiscale en douanetechnische
voorrechten en vrijstellingen van de regeling Duitse Strijdkrachten Nederland
(respectievelijk artikel 66; artikel 67, derde lid, onder (a); artikel 68,
eerste, tweede en vierde lid; artikel 71, vijfde lid onder a(ii); artikel
72; en artikel 73) niet langer van toepassing zijn op de Nederlandse strijdkrachten,
de civiele dienst, hun leden en gezinsleden in de Bondsrepubliek.Dit betekent voor de Bundeswehr een verruiming van de fiscale en douanetechnische
voorrechten en vrijstellingen, onder een gelijktijdige beperking hiervan voor
de Nederlandse strijdkrachten. Verdergaande aanpassingen op dit punt kunnen
op basis van wederkerigheid in onderling overleg worden overeengekomen.Dit wederkerigheidsbeginsel op de rechtspositie van de wederzijds op elkaars
grondgebied gestationeerde strijdkrachten wordt toegepast vanwege het feit
dat op het gebied van belastingen en douane door Nederland geen gelijkheid
kon worden geboden. Het evenwicht is gevonden door van Nederlandse zijde af
te zien van afspraken die de Nederlandse krijgsmacht, haar leden en hun gezinsleden
in Duitsland op basis van de (herziene) Aanvullende Overeenkomst Duitsland
zouden genieten.3. Verkeer en vervoerArtikel 7 RijbewijzenOnder artikel IV van het NAVO-Statusverdrag heeft de ontvangende staat
de verplichting een regeling te treffen voor de erkenning van militaire en
burgerrijbewijzen van de zendstaat, of de verstrekking hiervan zelf ter hand
te nemen. In artikel 7, eerste en tweede lid, worden de geldigheid van een
door de Duitse autoriteiten afgegeven rijbewijs of machtiging voor het besturen
van dienstvoertuigen, -vaartuigen of -luchtvaartuigen, alsook Duitse burgerrijbewijzen
erkend. Tegelijkertijd worden op grond van het tweede lid de Nederlandse voorschriften
inzake de geldigheidsduur van een Duits burgerrijbewijs (nu beperkt tot een
jaar na ingangsdatum van plaatsing) en de ongeldigverklaring ervan door een
Nederlandse administratieve autoriteit onder voorwaarden buiten werking gesteld. Gezinsleden van de Bundeswehr zijn hierdoor niet langer gedwongen
om bij een plaatsingsduur van meer dan 12 maanden een Nederlands burgerrijbewijs
te verkrijgen. Het blijft echter wel mogelijk om op hen de Nederlandse strafwetgeving
inzake de ontzegging van de rijbevoegdheid toe te passen, mits wordt voldaan
aan de strikte voorwaarden van artikel 7, vijfde lid, onder b.Artikel 8 Toelating van voertuigen, vaartuigen en luchtvaartuigenVoertuigen van de Bundeswehr, haar leden en hun gezinsleden kunnen naar
Duits recht worden geregistreerd en toegelaten. Dienstvoertuigen en particuliere
voertuigen dienen onderscheidenlijk herkenbaar te zijn. Ook dienen zij regelmatig
een technische keuring te ondergaan. Voor (lucht)vaartuigen van de Bundeswehr,
haar leden en hun gezinsleden gelden soortgelijke bepalingen, met inachtneming
van de toepasselijke verdragen.Artikel 9 Particuliere voertuigen, vaartuigen en luchtvaartuigenParticuliere voertuigen, vaartuigen en luchtvaartuigen mogen uitsluitend
worden gebruikt indien hiervoor een wettelijke aansprakelijkheidverzekering
is afgesloten in overeenstemming met de Nederlandse wetgeving. Op grond van
de richtlijn nr. 92/49/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
18 juni 1992 (PbEG L 228) tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van
de levensverzekeringsbranch, en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG
en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering) kan dit ook een in Duitsland
afgesloten Wettelijke Aansprakelijkheidverzekering zijn.Artikel 41 VerkeersvoorschriftenHet Koninkrijk verleent onder artikel 41, eerste lid, onder a, een algemene
toestemming aan de Bundeswehr, haar leden en hun gezinsleden voor grensoverschrijding
met voertuigen, vaartuigen en luchtvaartuigen. Transporten en andere verplaatsingen
die vallen binnen de Nederlandse wettelijke bepalingen, worden geacht te zijn
goedgekeurd. Op grond van het eerste lid, onder b, coördineren de bevoegde
diensten van de Nederlandse strijdkrachten de behartiging van de militaire
belangen van de Bundeswehr in verkeerszaken bij de civiele autoriteiten. Zij
coördineren tevens de uitvoering van militaire verkeersbewegingen met
elkaar en met het civiele verkeer. Voorts regelen zij bijzondere en uitzonderlijke
vergunningen en ontheffingen van de wettelijke bepalingen inzake het vervoer
van gevaarlijke stoffen voorzover deze zijn vereist voor militaire verplaatsingen
en transporten. Tenzij anders bepaald in deze overeenkomst, nemen de Bundeswehr,
haar leden en hun gezinsleden de Nederlandse verkeersvoorschriften in acht,
met inbegrip van de voorschriften inzake het gedrag op de plaats van een ongeval,
de voorschriften inzake het vervoer van gevaarlijke stoffen en de fundamentele
verkeersveiligheidsvoorschriften.De Bundeswehr mag van de Nederlandse wegenverkeersvoorschriften afwijken
in overeenstemming met de Nederlandse wetgeving. In geval van wijzigingen
in de Nederlandse wegenverkeerswetten of -voorschriften vinden afwijkingen
wegens militaire noodzaak slechts plaats in overeenstemming met procedures
die tussen de bevoegde autoriteiten daartoe worden overeengekomen. Het rijden
met dienstvoertuigen en aanhangwagens waarvan de afmetingen, de asdruk, het
totaalgewicht of het aantal de beperkingen die door de Nederlandse wegenverkeersvoorschriften
zijn opgelegd overschrijden (zogenoemde «convoy exceptionel»)
geschiedt slechts na voorafgaande toestemming van de bevoegde
Nederlandse militaire autoriteiten. Hiervoor zijn het verzekeren van de verkeersveiligheid
en het vermijden van schade aan het wegdek van doorslaggevend belang.4. Accommodatie en onroerend goedArtikel 33 Behoefte aan onroerende goederenOp grond van artikel IX, derde lid, van het NAVO-Statusverdrag draagt
de ontvangende staat zorg voor de behoeften van de zendstaat op het vlak van
legering, voorzieningen en diensten. Artikel 33 en volgende geven op dit punt
nadere invulling. Het Koninkrijk voorziet in de behoeften van de Bundeswehr
aan onroerende goederen voor legering en gebruik. Voor de aan de Bundeswehr
ter beschikking te stellen onroerende goederen worden speciale schriftelijke
overeenkomsten gesloten. De Bundeswehr is verantwoordelijk voor de uitvoering
van de herstel- en onderhoudswerkzaamheden die in het kader van een goede
staat van onderhoud noodzakelijk zijn.Behoudens schriftelijke afspraken over de duur van het gebruik worden
onroerende goederen die niet langer meer nodig zijn of waarvoor andere onroerende
goederen ter beschikking zijn gesteld na voorafgaande kennisgeving onverwijld
teruggegeven. Dit geldt ook indien sprake is van partieel gebruik en gedeeltelijke
teruggave mogelijk is.Deze bepaling is uitgewerkt in het Budel-Seedorf Verdrag en de bijbehorende
Akkoorden inzake Budel, Seedorf en het medegebruiken van oefenvoorzieningen.
De inhoud en onderlinge samenhang van het verdrag en de akkoorden worden separaat
toegelicht in paragraaf II C van deze toelichtende nota.Artikel 34 BouwwerkzaamhedenHet initiatief voor bouwwerkzaamheden ligt bij de Bundeswehr. Dit ligt
in het verlengde van haar verantwoordelijkheid voor een goede staat van onderhoud
van de haar ter beschikking gestelde onroerende goederen en de daaruit voortvloeiende
herstel- en onderhoudswerkzaamheden. De bouwplannen die noodzakelijk zijn
om in de behoeften van de Bundeswehr te voorzien, worden door de Bundeswehr
opgesteld. De bouwwerkzaamheden worden uitgevoerd door de bevoegde Nederlandse
autoriteiten. Hierop is de geldende Nederlandse wet- en regelgeving van toepassing,
tenzij Duitse bouwvoorschriften op het gebied van openbare orde en veiligheid
hogere eisen stellen dan de Nederlandse voorschriften. In dergelijke gevallen
worden op verzoek de Duitse bouwvoorschriften in acht genomen. De autoriteiten
van de Bundeswehr worden nauw betrokken bij de uitvoering van de werkzaamheden.Artikel 35 Vergoeding van de restwaardeDe Bondsrepubliek is niet verplicht aangebrachte verbeteringen, uitrustingsgoederen
of voorraden van onroerende goederen of andere vermogensbestanddelen die rechtens
eigendom zijn van het Koninkrijk, te verwijderen. Bij gehele of gedeeltelijke
teruggave door de Bondsrepubliek van onroerend goed of andere vermogensbestanddelen
die door het Koninkrijk aan de Bundeswehr ter beschikking zijn gesteld en
die rechtens haar eigendom zijn, wordt derhalve door het Koninkrijk een in
onderling overleg overeen te komen restwaarde vergoed voor verbeteringen,
uitrusting en voorraden die de Bondsrepubliek uit eigen middelen heeft aangeschaft
en ingevolge overeenkomst achter moet laten. De hoogte van de restwaarde wordt
bepaald door het militaire of economische nut van de achtergelaten verbeteringen,
uitrustingsgoederen of voorraden voor het Koninkrijk, danwel
de eventuele netto-opbrengst bij verkoop. Betaling van de restwaarde geschiedt
niet indien de Bondsrepubliek op grond van artikel 29 schadeplichtig is.Artikel 36 Maatregelen binnen onroerende goederenOp het gebruik van de aan de Bundeswehr voor uitsluitend gebruik ter beschikking
gestelde onroerende goederen is in beginsel het Nederlandse recht van toepassing.
Binnen deze onroerende goederen kan de Bundeswehr ten behoeve van de vervulling
van haar verdedigingsverplichtingen alle noodzakelijke maatregelen nemen.
Maatregelen die uitsluitend zien op de organisatie, het interne functioneren
en de leiding van de Bundeswehr, haar leden en hun gezinsleden en andere interne
aangelegenheden die geen voorzienbare gevolgen hebben voor rechten van derden,
naburige gemeenschappen of het algemeen belang, zijn uitgezonderd van de toepassing
van het Nederlandse recht.Het gebruik van militaire oefenterreinen en andere oefenvoorzieningen
door onderdelen van de strijdkrachten die voor oefen- en opleidingsdoeleinden
naar het Koninkrijk worden overgebracht dient vooraf te worden aangekondigd
en goedgekeurd. Deze goedkeuring wordt geacht te zijn verleend indien de bevoegde
Nederlandse autoriteiten daartegen geen bezwaar hebben aangetekend binnen
45 dagen na ontvangst van de aankondiging.Toegangsregelingen worden opgesteld in onderling overleg tussen de bevoegde
Nederlandse autoriteiten en die van de Bundeswehr. De toegang tot onroerende
goederen wordt zo geregeld dat noch het waarborgen van de Nederlandse belangen,
noch aan de gang of ophanden zijnde militaire oefeningen op onredelijke wijze
worden belemmerd. In alle gevallen van toegang wordt rekening gehouden met
overwegingen van militaire veiligheid.Artikel 37 Betrokkenheid van Nederlandse autoriteiten
bij proceduresDe Nederlandse autoriteiten dienen, in samenwerking en in overleg, namens
de Bundeswehr aanvragen in voor een bijzondere vergunning, een machtiging
of enige andere vorm van officiële toestemming. Voorts voeren zij namens
de Bundeswehr de betreffende administratieve en gerechtelijke procedures.Artikel 38 Volksgezondheid, gewasbeschermingDe Nederlandse wet- en regelgeving inzake volksgezondheid en gewasbescherming
is van toepassing op de Bundeswehr. De Bundeswehr mag haar eigen voorschriften
op dit punt binnen de haar ter beschikking gestelde onroerende goederen of
ten aanzien van haar leden en hun gezinsleden hanteren, mits de volksgezondheid
noch de plantenteelt daardoor in gevaar wordt gebracht.5. Verwerving van goederen en dienstenArtikel 32 Levering van goederen en dienstenDe Bundeswehr wordt gelijkgesteld met de Nederlandse strijdkrachten ter
zake van levering van goederen en diensten. De Bundeswehr krijgt daarbij de
mogelijkheid tot hetzij aanschaf van goederen en diensten in overleg met en
door tussenkomst van de Nederlandse autoriteiten, hetzij rechtstreekse aanschaf.
Deze tweede mogelijkheid vormt een verruiming van artikel IX,
tweede lid, van het NAVO-Statusverdrag, dat slechts voorziet in aanschaf door
tussenkomst van de autoriteiten van de ontvangende staat. Indien de Bundeswehr
zich rechtstreeks goederen en diensten verschaft kan zij haar eigen gebruikelijke
procedures volgen, mits rekening wordt gehouden met de in Nederland geldende
beginselen inzake aanschaffingen voor de openbare dienst, zoals onder meer
vastgelegd in voorschriften met betrekking tot mededinging en preferente inschrijving.
Indien de Bundeswehr zich goederen en diensten verschaft in overleg met en
door tussenkomst van de Nederlandse autoriteiten worden de contracten daartoe
gesloten door de Nederlandse autoriteiten nadat hiervoor schriftelijke toestemming
is verkregen van de autoriteiten van de Bundeswehr. Voor de procedures inzake
de behoeftestelling van de Bundeswehr, haar participatie in het sluiten en
uitvoeren van de contracten, de restitutie van door het Koninkrijk voorgeschoten
betalingen, de tijdige beschikbaarstelling van financiële middelen en
de verificatie van betalingen zullen administratieve afspraken worden gemaakt.Artikel 42 Gebruik van vervoersdienstenBij het gebruik van openbare vervoersdiensten gelden voor de Bundeswehr
dezelfde tarieven als voor de Nederlandse strijdkrachten.Artikel 46 Kosteloze goederen en dienstenArtikel 63 van de Aanvullende Overeenkomst Duitsland wordt van overeenkomstige
toepassing verklaard. Door toepassing van het wederkerigheidsbeginsel wordt
gewaarborgd dat de Bundeswehr in het Koninkrijk dezelfde behandeling geniet
als de Nederlandse strijdkrachten in de Bondsrepubliek.Artikel 47 Gebruik van openbare dienstenDe leden van de Bundeswehr en hun gezinsleden kunnen in dezelfde mate
als andere personen op het gebied van het Koninkrijk zelfstandig en kosteloos
gebruik maken van dienstverlenende instanties. Hierbij zijn inbegrepen de
diensten van de politie, de brandweer, de openbare gezondheidszorg, alsmede
meteorologische, topografische en cartografische diensten en andere openbare
diensten en instellingen. Ook het gebruik van openbare wegen, bruggen en bevaarbare
wateren valt hieronder.6. OefeningenArtikel 30 Manoeuvres en andere oefeningenDe Bundeswehr heeft, onder strikte voorwaarden, het recht om manoeuvres
en andere oefeningen uit te voeren buiten de haar ter beschikking gestelde
oefenterreinen en andere voorzieningen. De Nederlandse Minister van Defensie
moet hiervoor toestemming verlenen. Daartoe moet worden vastgesteld dat de
Bundeswehr haar oefenprogramma niet kan uitoefenen op voor uitsluitend gebruik
of medegebruik ter beschikking aan haar gestelde onroerende goederen zonder
aan de oefeningsdoeleinden afbreuk te doen. Bovendien moet dit nodig zijn
ter vervulling van haar taak. Bij de beslissing over goed- of afkeuring van
de oefening zal onder andere rekening moeten worden gehouden met de oefeneisen
die door de geallieerde opperbevelhebber SACEUR zijn vastgesteld. Onderdelen
van de Bundeswehr die voor het uitvoeren of deelneming aan deze manoeuvres
of oefeningen naar Nederland komen, dienen daartoe vooraf toestemming te verkrijgen.
Deze wordt op grond van artikel 41, eerste lid, onder a, automatisch
verleend bij goedkeuring van de oefening. Over de procedures voor kennisgeving,
coördinering en goedkeuring van manoeuvres en andere oefeningen moet
nog een nadere regeling worden getroffen. Op het uitvoeren van dergelijke
manoeuvres en oefeningen zijn de desbetreffende bepalingen van de Nederlandse
wetgeving van toepassing. De Bundeswehr wordt daarmee gelijkgesteld aan de
Nederlandse strijdkrachten.Artikel 31 Manoeuvres en andere oefeningen in het luchtruimDe Bundeswehr heeft, onder voorbehoud van toestemming van de bevoegde
Nederlandse autoriteiten, het recht in het Nederlandse luchtruim manoeuvres
en andere oefeningen uit te voeren in de mate die nodig is ter vervulling
van haar taak. Op de uitvoering hiervan zijn de Nederlandse voorschriften
inzake binnenvliegen en het gebruik van het Nederlandse luchtruim en inzake
het gebruik van luchtvaartinstallaties en -inrichtingen van toepassing. Ook
de notificatie-, goedkeurings- en coördinatieprocedures die zijn vervat
in de Nederlandse wet- en regelgeving zijn van toepassing. Het Koninkrijk
is verplicht tijdig met de Bondsrepubliek besprekingen te voeren in het geval
van verwachte wijzigingen in Nederlandse voorschriften of administratieve
bepalingen op dit terrein.7. DiversenArtikel 39 MilieubeschermingDe Nederlandse milieuvoorschriften zijn ook van toepassing op de Bundeswehr.
Voorzover hierop voor de Nederlandse strijdkrachten uitzonderingen worden
gemaakt, gelden deze ook voor de Bundeswehr.Artikel 43 VeldpostkantorenDe Bundeswehr heeft het recht veldpostkantoren op te zetten voor post-
en telegraafverkeer ten behoeve van haar leden en hun gezinsledenArtikel 44 TelecommunicatieDe Bundeswehr, haar leden en hun gezinsleden maken, tenzij anders bepaald,
gebruik van de openbare telecommunicatiediensten van het Koninkrijk. Op dit
punt gelden de Nederlandse voorschriften. De Bundeswehr heeft echter het recht
om zowel binnen als buiten de haar ter beschikking gestelde onroerende goederen
voor militaire doeleinden en onder strikte voorwaarden, inrichtingen voor
telecommunicatie aan te leggen, te gebruiken en in stand te houden. Artikel
44 geeft een gedetailleerde uitwerking van deze voorwaarden.8. SlotbepalingenArtikel 51 Regeling van geschillenGeschillen met betrekking tot de uitleg of toepassing van deze Overeenkomst
worden door onderhandelingen tussen de verdragspartijen bilateraal opgelost.
Geschillen zullen niet aan een internationaal gerechtshof of aan derden (bijvoorbeeld
de NAVO-Raad) worden voorgelegd. Deze procedure kan op verzoek van een Nederlandse
rechter of autoriteit (bijvoorbeeld de Officier van Justitie) of een Duitse
rechter of autoriteit ook worden toegepast op geschillen die betrekking hebben
op vragen in het kader van vaststelling van rechtsmacht in een strafzaak. B. Het Stationeringsverdrag (Trb. 1998, 123)Het Koninkrijk verleent toestemming voor de stationering van Duitse strijdkrachten
op haar grondgebied in het kader van de bevordering van de doelstellingen
van de NAVO. Deze doelstellingen zijn sinds 1963 onderhevig geweest aan de
tijdgeest. De beperking in de preambule van de Stationeringsverdrag van 1963
tot aanwezigheid van Duitse strijdkrachten op Nederlands grondgebied in het
kader van de collectieve zelfverdediging is daarom vervallen.Het onderhavige verdrag voorziet met het gebruik van het begrip «strijdkrachten»
ook in de stationering van kleinere verbanden dan organieke militaire eenheden.
Van geval tot geval zullen afzonderlijke overeenkomsten worden gesloten over
de in het Koninkrijk der Nederlanden te stationeren Duitse strijdkrachten
en, indien noodzakelijk, alle overige principiële aangelegenheden die
hiermee samenhangen. De afspraken zullen in een verdrag of in een MoU (Memorandum
of Understanding) worden neergelegd. Indien er sprake is van een verdrag kan
dit beschouwd worden als een uitvoeringsverdrag dat op grond van artikel 7,
onder b, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire
goedkeuring behoeft, behoudens het bepaalde in artikel 8 van die Rijkswet.De rechtspositie van de op Nederlands grondgebied gestationeerde Duitse
strijdkrachten is vastgelegd in het NAVO-Statusverdrag en de Aanvullende Overeenkomst
Nederland. Het Stationeringsverdrag geldt voor de duur van het NAVO-verdrag,
tenzij anders wordt overeengekomen. Het Stationeringsverdrag van 1963 houdt
op van kracht te zijn op de dag van inwerkingtreding van het onderhavige Stationeringsverdrag.Aan het verdrag is ter informatie een protocolnotitie gevoegd waarin de
standplaatsen van de Bundeswehr in Nederland en de standplaatsen van de Nederlandse
strijdkrachten in Duitsland met bijbehorende aantallen worden bevestigd. In
dit overzicht zijn tevens de wederzijdse bijdragen aan het Duits-Nederlandse
Legerkorps meegenomen. Het overzicht is gebaseerd op de stand van zaken per
1 januari 1997. Om de twee jaar zullen Nederland en Duitsland elkaar informeren
over deze stand van zaken. In verband met de informatieve aard behoeven de
protocolnotitie en toekomstige wijzigingen ervan geen parlementaire goedkeuring.C. Het Budel-Seedorf Verdrag, met Akkoorden (Trb. 1998,
119 en 120 tot en met 122)1. Het Budel-Seedorf VerdragOnder verwijzing naar de verdragen voor de wederzijdse stationering van
strijdkrachten op elkaars grondgebied en de daarbij behorende verdragen inzake
de rechtspositie van hun krijgsmachten, namelijk de (herziene) Aanvullende
Overeenkomst Duitsland en de Aanvullende Overeenkomst Nederland en met het
oogmerk elkaar de in het NAVO-verdrag bedoelde wederzijdse hulp op het gebied
van defensie te verlenen, stellen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek
Duitsland elkaar wederzijds onroerend goed ter beschikking en kennen zij elkaar
het medegebruik van oefenvoorzieningen toe. Het onderhavige verdrag vervangt
de bepalingen van de briefwisseling van 17 mei 1963 bij het Stationeringsverdrag
van 1963.Artikel 1. Onroerend goed BudelHet Koninkrijk stelt voor de duur van het verdrag het in Budel aangewezen
gelegen onroerend goed ter beschikking van de Bundeswehr. In deze formulering
is het onderscheid vervallen tussen de legerplaats enerzijds, en de bijbehorende
«opstallen en terreinen» anderzijds. In de overeenkomstige
bepaling van artikel 1 van de briefwisseling van 17 mei 1963 was dit onderscheid
wel opgenomen. Het onroerend goed wordt beheerd door de Bundeswehr. In de
praktijk van het dagelijks gebruik moet de Nassau Dietz Kazerne als een Duitse
kazerne worden beschouwd.Artikel 2. Onroerend goed SeedorfOp dezelfde wijze stelt de Bondsrepubliek Duitsland het in Seedorf gelegen
onroerend goed ter beschikking van de Nederlandse strijdkrachten. De kazerne
Seedorf kan dienovereenkomstig als een Nederlandse kazerne worden beschouwd.Artikel 3. Rechtspositie in Budel en SeedorfDe bepalingen van de Aanvullende Overeenkomst Duitsland en de Aanvullende
Overeenkomst Nederland zijn overeenkomstig van toepassing op de kazernes van
Seedorf en Budel.Artikel 4. DienstenDit artikel is nieuw ten opzichte van de briefwisseling van 1963 en vormt
in samenhang met artikel 5 de basis voor de verandering in de beheersafspraken.
Op verzoek van de Bundeswehr stellen de Nederlandse strijdkrachten in het
kader van het gebruik van in Budel gelegen onroerend goed hun diensten ter
beschikking voor personeelswerk, het uitvoeren van werkzaamheden, het leveren
van goederen en het sluiten van overeenkomsten met autoriteiten en civiele
ondernemingen. Andere diensten worden op verzoek van de Bundeswehr eveneens
ter beschikking gesteld. Op dezelfde wijze stelt de Bundeswehr op verzoek
van de Nederlandse strijdkrachten haar diensten ter beschikking in het kader
van het gebruik van het in Seedorf gelegen onroerend goed. Deze formulering
sluit aan bij de nieuwe beheersverantwoordelijkheid van de zendstaat. In de
bijbehorende Akkoorden inzake het beheer van onroerend goed in respectievelijk
Budel en Seedorf wordt nadere uitwerking gegeven aan de beginselen, procedures
en financiële aspecten van deze wederzijdse dienstverlening.Artikel 5. Financiële ZakenDit artikel legt het financiële fundament onder de nieuwe beheersverantwoordelijkheid
van de zendstaat. De terbeschikkingstelling van onroerend goed in Budel en
Seedorf, met inbegrip van roerende zaken die het economisch doel van de hoofdzaak
dienen zonder daar deel van uit te maken, geschiedt kosteloos. Anders dan
op basis van de briefwisseling uit 1963 zijn nu ook de exploitatiekosten van
het onroerend goed voor rekening van de zendstaat. Ook de kosten van bouwprojecten
(nieuwbouw, verbouwingen en uitbreidingen van bestaande gebouwen alsmede maatregelen
tot herstel- en onderhoud) en de kosten van de op grond van artikel 4 door
de ontvangende staat ter beschikking gestelde diensten, inclusief de personeelskosten,
komen nu, anders dan voorheen, voor rekening van de zendstaat.Artikel 6. Oefenvoorzieningen in de Bondsrepubliek DuitslandDit artikel bevat zowel een uitbreiding als een actualisering van de overeenkomstige
bepalingen van artikel 4 van de briefwisseling uit 1963 inzake het medegebruik
van oefenterreinen. De Bondsrepubliek stelt in beginsel kosteloos Duitse oefenvoorzieningen
ter beschikking van de in Seedorf gestationeerde Nederlandse strijdkrachten,
op basis van de praktijk van wederkerigheid. Het eerste gedeelte van artikel 6 bevat de uitbreiding ten opzichte van
1963; deze betreft zowel het aantal Duitse oefenterreinen als het medegebruik
van andere voorzieningen dan oefenterreinen, bijvoorbeeld schietbanen. Een
belangrijke kwalificatie is echter opgenomen in het tweede gedeelte van deze
bepaling; het kosteloze medegebruik is gebaseerd op de praktijk van wederkerigheid.
Dit betekent dat het wederzijdse medegebruik van oefenvoorzieningen niet identiek
behoeft te zijn, maar wel van overeenkomstige aard en waarde. Deze kwalificatie
komt enerzijds voort uit de verschillen in beschikbaarheid en mogelijkheden
van de wederzijds ter beschikking te stellen oefenterreinen in respectievelijk
de Bondsrepubliek en Nederland, anderzijds uit het verschil in de wederzijds
gestationeerde soorten eenheden en de daaruit voortvloeiende verschillen in
behoefte aan oefenvoorzieningen.Artikel 7. Oefenvoorzieningen in het Koninkrijk der NederlandenOp dezelfde wijze stelt het Koninkrijk op basis van de praktijk van weder-
kerigheid in beginsel kosteloos Nederlandse oefenvoorzieningen ter beschikking
van de in Budel gestationeerde strijdkrachten van de Bundeswehr.Artikel 8. UitvoeringsovereenkomstenDe uitvoering van de onderhavige verdragsbepalingen wordt op regeringsniveau
vastgelegd. Daartoe zijn op basis van wederkerigheid een tweetal Akkoorden
inzake ondersteuning bij het beheer van onroerend goed opgesteld, te weten
het Akkoord inzake Budel en het Akkoord inzake Seedorf. Deze beide Akkoorden
geven uitwerking aan de nieuwe beheersverantwoordelijkheid van de respectievelijke
zendstaten die in artikel 4 en 5 van het onderhavige verdrag is vastgelegd.
Voorts is voorzien in een Akkoord inzake het medegebruiken van oefenvoorzieningen.
Dat Akkoord geeft nadere uitwerking aan de bepalingen van artikel 6 en 7 van
het onderhavige verdrag.De Akkoorden zijn verdragen ter uitvoering van het Budel-Seedorfverdrag.
Verdragen tot wijziging van die Akkoorden behoeven op grond van artikel 7,
onder b, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire
goedkeuring, behoudens het bepaalde in artikel 8 van die Rijkswet.Artikel 9. GeschillenbeslechtingGeschillen met betrekking tot de uitlegging of toepassing van het onderhavige
Budel-Seedorf Verdrag worden door onderhandelingen tussen partijen opgelost.
Geschillen zullen niet aan een internationaal gerechtshof of aan derden (bijvoorbeeld
de NAVO-Raad) worden voorgelegd.Deze bepaling is identiek aan artikel 4 van het Stationeringsverdrag van
1997, artikel 51, eerste lid, van de Aanvullende Overeenkomst Nederland en
artikel 14 van het Legerkorpsverdrag.2. De Akkoorden inzake Budel en SeedorfDe Akkoorden hebben tot doel op wederkerige wijze de ondersteuning te
regelen van de door de Bundeswehr gestationeerde eenheden in de Nassau Dietz
Kazerne te Budel enerzijds, en de in Seedorf gestationeerde Nederlandse strijdkrachten
anderzijds. Daartoe regelt het Akkoord inzake Budel de samenwerking tussen
de Bundeswehrverwaltungsstelle (BWVSt NL) en het liaisondetachement Nassau
Dietz-kazerne (lso-det. NDK). Het Akkoord inzake Seedorf regelt de samenwerking
tussen Standortverwaltung (StOV) Seedorf en de Netherlands Armed
Forces Support Agency Germany (NASAG).Het beheersmatige kader voor deze samenwerking is vastgelegd in de artikelen
4 en 5 van het Budel-Seedorf Verdrag. Beide Akkoorden geven nadere uitwerking
aan deze bepalingen.Centraal in die uitwerking staan de beginselen van marktconformiteit en
doelmatigheid.Het beginsel van marktconformiteit wordt vertaald in de vaststelling van
marktconforme tarieven door respectievelijk het lso-det. NDK in Budel en door
de StOV in Seedorf voor de diensten die op verzoek van de zendstaat worden
geleverd. Deze marktconformiteit wordt onder meer bereikt door op de ondersteunende
diensten geen toeslag voor administratiekosten te heffen. De ondersteunende
diensten, variërend van het afsluiten van overeenkomsten voor levering
van gas, water en licht tot het verzorgen en onderhouden van groenvoorzieningen
en sportterreinen, worden geleverd op basis van een vooraf overeen te komen
jaarplan. Dit jaarplan wordt vastgelegd in een jaarcontract voor respectievelijk
Budel en Seedorf. Op het beginsel van marktconformiteit van de tarieven zijn
uitzonderingen toegestaan in met redenen omklede gevallen. De betaling door
de zendstaat voor de door de ontvangende staat verleende ondersteunende diensten
geschiedt achteraf, overeenkomstig de standaard binnen NAVO overeengekomen
procedures Bij twijfel over de marktconformiteit van de tarieven die voor
de ondersteuning in rekening worden gebracht en het ontbreken van overeenstemming
hierover, heeft de zendstaat het recht de ontvangende staat te verzoeken met
derden contracten ten behoeve van de zendstaat te sluiten. De betaling aan
derden door de zendstaat geschiedt rechtstreeks.Het beginsel van doelmatigheid komt tot uitdrukking in de toekenning van
beheersverantwoordelijkheid aan de zendstaat. Anders dan voorheen, komt de
verantwoordelijkheid voor de infrastructuur (nieuwbouw, verbouwing en uitbreiding
van bestaande gebouwen alsmede herstel- en onderhoudswerkzaamheden) voor rekening
van de zendstaat. Ook aanschaf, onderhoud en reparatie van roerende zaken
die bestemd zijn het economisch doel van de hoofdzaak te dienen zonder daar
deel van uit te maken, vallen onder de verantwoordelijkheid van de zendstaat.
Het doelmatigheidsstreven komt voorts tot uitdrukking in het gebruik van meerjarenramingen,
kostenmatiging en kwartaalcontroles van de jaarcontracten. De toekenning van
beheersverantwoordelijkheid aan de zendstaat bevordert de eenduidigheid van
bedrijfsvoering voor beide krijgsmachten. Beide Akkoorden bevatten twee bijlagen.
In bijlage I zijn de plattegronden van Budel, respectievelijk Seedorf opgenomen.
In bijlage II worden de door Nederland te verlenen ondersteuning bij het beheer
van onroerend goed te Budel en de door Duitsland te verlenen ondersteuning
bij het beheer van onroerend goed te Seedorf weergegeven. De bijlagen, die
een integrerend onderdeel van de Akkoorden vormen, zijn van uitvoerende aard.
Verdragen tot wijziging van de bijlagen behoeven op grond van artikel 7, onder
f, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire
goedkeuring, tenzij de Staten-Generaal zich thans het recht tot goedkeuring
terzake voorbehouden.3. Het Akkoord inzake het medegebruik van oefenvoorzieningenDit Akkoord vervangt het Memorandum van Overeenstemming van 18 maart
1993 inzake het gebruik van lokale oefenterreinen en schietbanen die de Nederlandse
strijdkrachten voor hun uitsluitend gebruik ter beschikking zijn gesteld onder
de Aanvullende Overeenkomst bij het NAVO-Statusverdrag (Trb. 1993, 121, rubriek
J).Het onderhavige Akkoord bevat een nadere uitwerking van de bepalingen
van artikel 6 en artikel 7 van het Budel-Seedorf Verdrag. Daartoe regelt het
Akkoord de bijzonderheden met betrekking tot het kosteloos voor medegebruik
ter beschikking stellen van oefenterreinen en schietbanen aan de wederzijds
gestationeerde strijdkrachten. Het Koninkrijk stelt op verzoek van de Bundeswehr
het oefenterrein Weerter/Boshoverheide, de Garnizoensschietbaan Weert en het
Infanterie-schietkamp de Harskamp kosteloos ter beschikking. De bevoegde Nederlandse
en Duitse autoriteiten leggen volgens de voor de Nederlandse strijdkrachten
geldende procedures een gezamenlijke planning voor het gebruik van de terreinen
vast. De geldende aanmeldingsprocedures zijn van overeenkomstige toepassing.
De strijdkrachten gestationeerd in Budel genieten bij de desbetreffende aanvraag
voor het gebruik van de genoemde oefenvoorzieningen prioriteit.Op basis van wederkerigheid stelt de Bondsrepubliek op verzoek van de
Nederlandse strijdkrachten de oefenterreinen Altenwalde, Lübtheen, Seedorf
(met garnizoensschietbaan) en de schietbaan Langenwenden/Lohheide/Bergen kosteloos
ter beschikking. Het gebruik van de genoemde oefenvoorzieningen wordt op overeenkomstige
wijze op grond van de voor de Duitse strijdkrachten geldende procedures vastgelegd.
De Nederlandse strijdkrachten gelegerd in Seedorf genieten prioriteit bij
de toewijzing van de betreffende oefenvoorzieningen. Voor het oefenterrein
Lübtheen geldt een aparte verzoekregeling op grond van de beperkingen
die aan de aanwezigheid van buitenlandse strijdkrachten op het voormalige
grondgebied van de Duitse Democratische Republiek (DDR) worden opgelegd door
het op 12 september 1990 te Moskou totstandgekomen Verdrag inzake de definitieve
regeling met betrekking tot Duitsland (het zogenoemde 2+4-verdrag tussen de
BRD en de toenmalige DDR, enerzijds, en Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk,
de Verenigde Staten en de toenmalige Sovjet-Unie, anderzijds) en de bijbehorende
notawisseling van 25 september 1990 tussen de BRD en de zendstaten. Voorts
is expliciet vastgelegd dat de Nederlandse strijdkrachten op de genoemde oefenterreinen
niet permanent militair personeel laten verblijven, het achterlaten van materieel
tussen de afzonderlijke oefeningen ten zeerste beperken en geen militaire
infrastructuur bouwen.Op het medegebruik van de oefenvoorzieningen door strijdkrachten van de
zendstaat zijn de gebruiks- en veiligheidsvoorschriften van de ontvangende
staat van toepassing. Voorts nemen de strijdkrachten bij het gebruik van de
terreinen gepaste voorzorgsmaatregelen ter bescherming van het milieu. Tijdens
het opleiden en oefenen dient schade aan het milieu zo veel mogelijk te worden
vermeden en de niet te vermijden milieubelasting tot een minimum te worden
beperkt. Op het afwikkelen van schade zijn de bepalingen van het NAVO-Statusverdrag
en de Aanvullende Overeenkomsten van toepassing. Voorts bevat het Akkoord
bepalingen inzake geschillenbeslechting en voorziet het in onderling overleg
in geval van aanzienlijke beperkingen in het gebruik van de terreinen als
gevolg van externe factoren (bijvoorbeeld een wezenlijke verandering in de
gebruiksmogelijkheden van de terreinen).Het Akkoord wordt vanaf 6 oktober 1997 voorlopig toegepast. Dit werd
noodzakelijk werd geacht met het oog op de wenselijkheid om de oefenmogelijkheden
van beide krijgsmachten te bevorderen en hiervoor het medegebruiken van de
oefenvoorzieningen reeds op basis van het nieuwe verdrag voort te zetten.D. Het Legerkorpsverdrag en het Legerkorpsakkoord (Trb.
1998, 177 en 118)1. Het LegerkorpsverdragMet dit verdrag komen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek
Duitsland overeen personeel, materieel en financiële middelen aan het 1 (Duits/Nederlandse) Legerkorps ter beschikking te stellen. Het
verdrag legt een juridische basis voor de verdere samenwerking en versterkte
integratie binnen het Korps en de aan het Korps verbonden eenheden en instellingen.
Het verdrag vervangt de vigerende beleidsafspraken en uitvoeringsovereenkomsten
inzake samenwerking, die vermeld zijn in hoofdstuk 1C van deze toelichtingArtikel 1 Doel van het VerdragHet verdrag stelt de verantwoordelijkheden vast van partijen alsmede de
uitgangspunten voor samenwerking en versterkte integratie in het 1 (Duits/Nederlandse)
Legerkorps (hierna: het Korps) en de aan het Korps verbonden eenheden en instellingen.Artikel 2 Verantwoordelijkheden van de Verdragsluitende
PartijenHet Koninkrijk en de Bondsrepubliek stellen aan het Korps personeel, materieel
en financiële middelen ter beschikking. Het oppergezag en het toezicht
over het personeel, het materieel, de eenheden, de installaties en de kantoren
die aan het Korps zijn bijgedragen blijven voorbehouden aan de beide verdragspartijen.
In het Koninkrijk berust dit oppergezag bij de regering op grond van artikel
98 van de Grondwet.In de Bondsrepubliek berust deze bevoegdheid gezamenlijk bij de Bondskanselier
en de Minister van Defensie op grond van artikel 65a en artikel 115b van het
Grundgesetz.De structuur en de organisatie van het Korps, alsmede de terbeschikkingstelling
van personeel, materieel en financiële middelen worden nader bepaald
in afspraken. De nadere richtlijnen voor deze afspraken zijn vastgelegd in
het Legerkorpsakkoord.Artikel 3 TakenDit artikel vloeit rechtstreeks voort uit de veranderingen in de Europese
veiligheidsarchitectuur en de toenemende inzet van militaire eenheden voor
andere taken dan Bondgenootschappelijke (territoriale) verdediging. Het Korps
kan op grond van dit artikel worden ingezet voor de gemeenschappelijke verdediging
krachtens artikel 5 van het NAVO-verdrag of artikel V van het WEU-verdrag
(Stb. I 519), voor multinationaal crisismanagement met inbegrip van vredesafdwingende
en vredeshandhavende operaties in het kader van de Verenigde Naties (VN),
de WEU, de NAVO of regionale overeenkomsten krachtens Hoofdstuk VIII van het
Handvest der Verenigde Naties (San Francisco, 26 juni 1945; Trb. 1979, 37
voor gewijzigde tekst) waartoe beide verdragspartijen behoren en voor humanitaire
en reddingsoperaties. Deze opsomming voorziet ook in de inzet van (aan het
Korps ondergeschikte of toegevoegde) eenheden ten behoeve van crisisbeheersingsoperaties
op verzoek van de Europese Unie (krachtens artikel 17 van het op 7 februari
1992 te Maastricht totstandgekomen Verdrag betreffende de Europese Unie; Trb.
1992, 74) en de OVSE (Organisatie voor Vrede en Samenwerking in Europa).De inzet van het Korps voor deze taken is pas mogelijk na een daartoe
genomen besluit van beide verdragspartijen dat conform nationale besluitvormingsprocedures
tot stand moet zijn gekomen, binnen de grenzen van nationale grondwetten blijft
en overeenkomstig de bepalingen van het VN Handvest is. Deze bepaling neemt
aldus de uitkomsten van nationale discussies over inzet van militairen in
crisisbeheersingsoperaties in acht. De taakstelling van het Korps laat onverlet
de bevoegdheid van de beide verdragspartijen om nationale bijdragen aan het
Korps tevens in te zetten voor nationale doeleinden. Deze beslissing kan door
de daartoe bevoegde nationale autoriteiten zelfstandig worden
genomen. De daaruit voortvloeiende richtlijnen voor nationale doeleinden aan
nationale onderdelen van het Korps of de aan het Korps om organisatorische
redenen toegevoegde nationale onderdelen worden door tussenkomst van de Commandant
van het Korps gegeven. Daarmee wordt voorkomen dat de Commandant onkundig
blijft van nationale besluitvorming over inzet voor nationale doeleinden van
nationale eenheden die deel uitmaken van het Korps.Artikel 4 Stationering van strijdkrachten van het KorpsDe vigerende stationeringsverdragen zijn van toepassing op de stationering
in het Koninkrijk en in de Bondsrepubliek van eenheden die door partijen aan
het Korps zijn toegewezen. De locatie van de binationale eenheden (eenheden
met elk afzonderlijk een binationale structuur en een personeelsbezetting
op gelijkwaardige en binationale grondslag) wordt in onderling overleg tussen
beide ministeries van Defensie bepaald. In het Legerkorpsakkoord is vastgelegd
dat het Hoofdkwartier gevestigd is in Münster. De staf van de Command
Support Group is in Eibergen gestationeerd.Artikel 5 Rechtspositie van strijdkrachten, de civiele
component, de leden daarvan en hun gezinsledenDe rechtspositie van de eenheden van het Korps, de civiele component,
de leden van de beide krijgsmachten en hun gezinsleden wordt geregeld in de
vigerende Statusverdragen. Daarmee is het reciprociteitsbeginsel dat aan deze
verdragen ten grondslag ligt tevens van toepassing op de eenheden van het
Korps. Dit versterkt het binationale karakter van de samenwerking in het Korps.Artikel 6 Geïntegreerde leidinggevende en toezichthoudende
bevoegdheidDit artikel vormt in samenhang met de artikelen 7, 8, 9 en 10 het kader
voor het Korps en voorziet in een nieuwe bevoegdheidsverdeling tussen nationale
autoriteiten enerzijds, en de Commandant van het Korps anderzijds. De Commandant
van het Korps krijgt op grond van dit artikel de geïntegreerde leidinggevende
en toezichthoudende bevoegdheid met betrekking tot de uitvoering van de aan
het Korps opgedragen taken. Deze bevoegdheid strekt verder dan de gebruikelijke
operationele bevoegdheid die in NAVO-verband aan een Commandant wordt toegekend,
maar laat zowel de nationale straf- en tuchtrechtelijke verantwoordelijkheid
en bevoegdheid als de operationele verantwoordelijkheden en bevoegdheden van
de NAVO-bevelhebbers onverlet. Op grond van dit artikel heeft de Commandant
van het Korps het recht instructies te geven aan soldaten en burgerpersoneelsleden
van het Korps onder zijn geïntegreerd bevel, alsmede de bevoegdheid tot
planning, de voorbereiding en de uitvoering van de taken en missies van het
Korps, met inbegrip van opleiding, oefeningen en logistieke competenties.
Dit bevordert de eenduidigheid en doelmatigheid van bedrijfsvoering binnen
het Korps en voorziet de Commandant van een instrumentarium voor (gedeeltelijk
zelfstandige) aansturing van het Korps. De disciplinaire en strafrechtelijke
bevoegdheden vallen uitdrukkelijk niet binnen de reikwijdte van deze bevoegdheden.
Nadere uitwerking van deze bepalingen geschiedt in het Legerkorpsakkoord. Artikel 7 Binationaal budgetDit artikel vormt een uitbreiding op de reeds bestaande afspraken over
binationale financiering van binationale activiteiten van het Korps. Het Korps
beschikt over een binationaal budget. De omvang en financiering van het budget
worden bepaald door beide Ministers van Defensie met inachtneming van de toepasselijke
nationale wetgeving. Het binationale budget dient ter dekking van de kosten
van de binationale onderdelen van het Korps die voortvloeien uit de uitvoering
van het Legerkorpsverdrag en het Legerkorpsakkoord, alsmede na wederzijdse
instemming van de bevoegde nationale autoriteiten ter dekking van kosten die
betrekking hebben op specifieke activiteiten ter bevordering van de binationale
samenwerking. De nationale bijdrage aan het binationale budget is gebaseerd
op het beginsel van gelijke lastenverdeling. De procedures voor de opstelling
door het Korps van een jaarlijkse begroting en de vaststelling door nationale
autoriteiten van het bijbehorende binationale budget zijn uitgewerkt in een
bijlage bij het Legerkorpsakkoord. Een binationale Commissie van Accountants
houdt toezicht op het budget. Deze controle laat onverlet het recht van nationale
accountants om alle informatie op te vragen en alle dossiers in te zien die
zij nodig achten voor controle van de nationale onderdelen die aan het Korps
zijn toegewezen of hierbij zijn ondergebracht.Artikel 8 Bevoegdheid tot het sluiten van contractenOp grond van dit artikel wordt ter bevordering van een zelfstandige bedrijfsvoering
en als uitdrukking van de bijzondere positie die het Korps inneemt in de bilaterale
samenwerking, aan de Commandant van het Korps een beperkte contractsluitende
bevoegdheid toegekend. Hij heeft de bevoegdheid om contracten aan te gaan
voor binationale doeleinden. Deze contracten komen ten laste van het binationale
budget. Ook alle vorderingen voortvloeiend uit of samenhangend met deze contracten
komen ten laste van het binationale budget, evenals de kosten van gerechtelijke
procedures. Omdat aan het Korps geen eigen rechtspersoonlijkheid is toegekend,
zijn de contracten bindend voor partijen en nemen zij de vertegenwoordiging
in rechte van het Korps voor hun rekening. In gerechtelijke procedures die
voortvloeien uit de door de Commandant van het Korps afgesloten contracten
draagt de ontvangende staat zorg voor de vertegenwoordiging in rechte. In
derde landen wordt deze verantwoordelijkheid gedragen door de staat waarvan
de functionaris die (namens de Commandant van het Korps) het contract heeft
afgesloten de nationaliteit bezit. Alle uit het binationale budget bekostigde
activa zijn om dezelfde reden (het ontbreken van eigen rechtspersoonlijkheid)
gemeenschappelijk eigendom van partijen. Regelingen en procedures voor de
aanschaf en afstoting van gezamenlijke eigendommen dienen nog nader te worden
uitgewerkt.Artikel 9 Betaling van vorderingenDit artikel voorziet in een schade- en aansprakelijkheidsregeling voor
het Korps onder de vigeur van het NAVO-Statusverdrag. Het eerste lid van dit
artikel verklaart artikel VIII van het NAVO-Statusverdrag van toepassing op
het Korps. Met deze algemene aansprakelijkheidsbepaling wordt het Korps voor
schade- en aansprakelijkheidskwesties onder dezelfde regeling gebracht als
nationale krijgsmachten van NAVO bondgenoten. Het tweede lid stelt dat vorderingen
van derden, anders dan contractuele, die voortvloeien uit het handelen of
nalaten van leden van binationale onderdelen van het Korps gedaan tijdens
de uitoefening van hun officiële binationale functie of voortvloeiend
uit het gebruik uit hoofde van hun functie van materieel dat bij deze onderdelen
voor binationale doeleinden in gebruik is en waarbij schade wordt
aangericht, worden behandeld overeenkomstig artikel VIII, vijfde lid, onder
e, onderdeel (ii), van het NAVO-Statusverdrag. Dit betekent dat partijen ongeacht
de nationaliteit van de veroorzaker van derdenschade in
gelijke mate bijdragen aan de schadeloosstelling. Deze vorderingen
worden volledig voldaan uit het binationale budget. De bepaling van het tweede
lid sluit aan bij het binationale karakter van de samenwerking binnen het
Korps.Artikel 10 BewakingstaakDit artikel geeft invulling aan de wens van beide verdragspartijen om
het binationale samenwerkingskarakter binnen het Korps ook toe te passen op
het bewakingspersoneel. Op grond van het eerste lid kunnen de gebouwen en
faciliteiten van het Hoofdkwartier in Münster en de Command Support Group
te Eibergen worden bewaakt door een binationale wacht op voorwaarde dat de
bevoegdheden van het bewakingspersoneel van de zendstaat identiek zijn aan
de bevoegdheden van het bewakingspersoneel van de ontvangende staat. Deze
voorwaarde komt tegemoet aan de operationele eis dat bewakingspersoneel kan
optreden binnen dezelfde juridische grenzen. De wijze van uitvoering van de
bewakings- of beveiligingstaak mag immers niet afhangen van de omstandigheid
of de bewaker tot een buitenlandse, in casu de Duitse, krijgsmacht of tot
het Nederlandse defensiepersoneel behoort. Om aan genoemde voorwaarde te voldoen
zal de nationale wet- en regelgeving van beide verdragspartijen op het gebied
van geweldgebruik bij bewakings- en beveiligingswerkzaamheden moeten worden
aangepast. De aanpassing op dit punt van de Nederlandse wet- en regelgeving
is in voorbereiding. De daartoe noodzakelijk wijzigingen in de Duitse wetgeving
zijn inmiddels goedgekeurd door de Bondsdag; de wijzigingen in de regelgeving
dienen nog plaats te vinden.Het bovenstaande betekent in de praktijk dat Duits bewakingspersoneel
voor de Command Support Group in Eibergen onder een Nederlandse wachtcommandant
kan worden gesteld, terwijl Nederlands bewakingspersoneel voor het hoofdkwartier
in Münster onder een Duitse wachtcommandant kan worden gesteld.Voor binationale bewakingstaken buiten het grondgebied van beide verdragspartijen
zullen op grond van artikel 3 nadere afspraken worden gemaakt.Artikel 11BeveiligingOp het creëren, het gebruik en de uitwisseling van geclassificeerde
gegevens ter uitvoering van dit verdrag zijn de multilaterale en bilaterale
beveiligingsovereenkomsten, -regelingen en procedures inzake bescherming van
gerubriceerde gegevens onverkort van toepassing. Dit artikel ziet onder meer
op de toepassing van de bepalingen van het Verdrag tussen de Partijen bij
het Noord-Atlantisch Verdrag inzake de beveiliging van gegevens (Brussel,
6 maart 1997; Trb. 1998, 187), het Beveiligingsverdrag van de West Europese
Unie (Brussel 28 maart 1995; Trb. 1995, 206) en het bilaterale verdrag inzake
de wederzijdse beveiliging van geclassificeerde gegevens ('s-Gravenhage, 4
maart 1985; Trb. 1985, 41). Deze bepaling wordt nader uitgewerkt in het Legerkorpsakkoord.Deze bepaling voorziet niet uitdrukkelijk in samenwerking op het gebied
van bescherming van persoonsgegevens, omdat een dergelijke samenwerking reeds
is vastgelegd in het gemeenschappelijke artikel 3, derde lid, van de Aanvullende
Overeenkomsten Nederland en Duitsland. Het Protocol van ondertekening geeft
onder punt 4 aan dat deze bepalingen ook van toepassing zijn op de samenwerking
binnen het Legerkorps en het gemeenschappelijke optreden in derde landen. Artikel 12 Toetreding van andere Geallieerde StatenDit artikel laat uitbreiding van de deelname aan het Korps open. Deelname
aan het Korps door andere NAVO-bondgenoten of WEU-lidstaten is mogelijk op
uitnodiging van partijen en onder nader overeen te komen voorwaarden.Artikel 13 UitvoeringsovereenkomstenTer uitvoering van het verdrag kunnen er verdragen of MoU's worden gesloten.
Indien er sprake is van verdragen kunnen deze beschouwd worden als uitvoeringsverdragen
die op grond van artikel 7, onder b, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen geen parlementaire goedkeuring behoeven, behoudens het bepaalde
in artikel 8 van die Rijkswet.Artikel 14 GeschillenbeslechtingGeschillen tussen partijen met betrekking tot de interpretatie of de toepassing
van dit verdrag worden door onderhandelingen tussen beide partijen opgelost
zonder beroep op derden. Bemiddeling door bijvoorbeeld de NAVO-Raad is hiermee
uitgesloten.Artikel 15 SlotbepalingenOm te voorkomen dat het Legerkorps enerzijds door het buiten werking treden
op 30 september 1997 van de vigerende uitvoeringsovereenkomsten uit 1994 en
anderzijds door de goedkeuringsprocedure van het verdrag in een juridisch
vacuüm geraakt, wordt het verdrag vanaf 1 december 1997 voorlopig
toegepast.In artikel 5 van het Legerkorpsverdrag worden de verdragen opgesomd die
van toepassing zijn op de rechtspositie van de op elkaars grondgebied gestationeerde
eenheden van het Korps. In deze opsomming wordt ook verwezen naar de Aanvullende
Overeenkomst Nederland. Echter, deze Overeenkomst treedt niet eerder in werking
dan na uitwisseling van de akten van bekrachtiging. Dit betekent derhalve
dat de bepalingen van de Aanvullende Overeenkomst pas op het moment van inwerkingtreding
van toepassing zijn op de op Nederlands grondgebied gestationeerde Duitse
eenheden van het Korps, de civiele component, alsmede de leden daarvan en
hun gezinsleden.In het Protocol van ondertekening is toegelicht dat artikel 9, tweede
lid, en artikel 10 van het Legerkorpsverdrag van de voorlopige toepassing
zijn uitgezonderd. Voor de toepassing van artikel 9 moest nog worden voorzien
in aanvullende afspraken, terwijl voor de toepassing van artikel 10 aanpassing
van de Nederlandse en Duitse nationale wet- en regelgeving noodzakelijk is
(vide toelichting op artikel 10).De werking van het Legerkorpsverdrag wordt na inwerkingtreding om de vijf
jaar beoordeeld.2. Het LegerkorpsakkoordHet Legerkorpsakkoord heeft tot doel de uitvoering te verzekeren van de
algemene voorwaarden voor het Korps en de aan het Korps verbonden eenheden
en instellingen, alsmede de onderliggende voorwaarden voor de organisatie
en het functioneren van het Korps vast te stellen. Het akkoord omvat daartoe
bepalingen over de organisatie en structuur van het Korps, over de verantwoordelijkheden
en bevoegdheden van de Commandant, respectievelijk de plaatsvervangend Commandant
ten aanzien van het door partijen ter beschikking gestelde materieel, personeel en de financiële middelen en enkele bepalingen die
betrekking hebben op het binationale karakter van het Korps.Het Korps bestaat uit nationale en binationale onderdelen. Het overzicht
van deze onderdelen is vastgelegd in Bijlage A bij het Legerkorpsakkoord.
De nationale onderdelen kunnen ondergeschikt zijn aan het Korps of om organisatorische
redenen aan het Korps zijn toegevoegd. Indien deze nationale onderdelen ondergeschikt
zijn aan het Korps, vallen zij in de bevelsketen van de Commandant van het
Korps (zoals bedoeld in artikel 6 van het Legerkorpsverdrag). Indien zij aan
het Korps zijn toegevoegd om organisatorische redenen blijven zij in de nationale
bevelsketen opgenomen. De nationale autoriteiten kunnen in onderlinge overeenstemming
besluiten om de Commandant van het Korps na een daartoe strekkende gezagsoverdracht
op te laten nemen in de bevelsketen van de NAVO of de WEU.De bijdragen van partijen bestaan uit ten minste elk een Divisie, delen
van de legerkorpstroepen en nationale ondersteunende eenheden. Aan het Korps
zijn de Nederlandse 1 Divisie «7 December» en de Duitse 1 Pantserdivisie
toegewezen; de Duitse 7 Gemechaniseerde Divisie en de Nederlandse 11 Luchtmobiele
Brigade zijn aan het Korps toegewezen om organisatorische redenen. De genoemde
Divisies beschikken over organieke gevechtsondersteunende en commandovoeringsondersteunende
eenheden alsmede over logistieke onderdelen. In beginsel zijn deze Divisies
zelfverzorgend. De binationale onderdelen omvatten het Hoofdkwartier met bijbehorende
Staff Support Unit, alsmede de Staf van de Command Support Group met bijbehorende
stafcompagnie. Deze onderdelen worden geïntegreerd en krijgen een binationale
structuur en personele bezetting op gelijkwaardige en binationale grondslag.
In de praktijk moet dit leiden tot een evenwichtige en gelijkwaardige Duits-Nederlandse
personeelsbezetting per binationaal onderdeel. Deze binationale bezetting
geldt ook voor het aan het Korps verbonden Air Operations Coordination Center
(AOCC). De structuur en de omvang van de binationale onderdelen wordt om de
twee jaar beoordeeld onder toezicht van de Nederlandse en Duitse bevelhebbers
door partijen.Zowel de binationale als de nationale onderdelen welke ondergeschikt aan
het Korps, staan onder de geïntegreerde leidinggevende en toezichthoudende
bevoegdheid van de Commandant van het Korps. Deze bevoegdheid stelt de Commandant
in staat om volledige verantwoordelijkheid te dragen voor de uitvoering van
richtlijnen die hetzij door de bevoegde NAVO-bevelhebber, hetzij door de nationale
autoriteiten aan de Commandant worden gegeven ter uitvoering van de taken
van het Korps. De geïntegreerde leidinggevende en toezichthoudende bevoegdheid
van de Commandant, per aspect gespecificeerd in Bijlage B bij het Legerkorpsakkoord,
dient het streven van partijen naar versterkte integratie op het gebied van
gecombineerde en gezamenlijke training, oefeningen, ondersteuning van de commandovoering
en logistiek, waaronder geneeskundige ondersteuning. De Commandant
werkt deze doelstelling nader uit in een jaarplan en toetst het resultaat
in jaarlijkse evaluaties. Het Legerkorpsakkoord voorziet de Commandant van
de instrumenten die noodzakelijk zijn om op doelmatige wijze de taken van
het Korps uit te voeren, om de bedrijfsvoering te vereenvoudigen en om het
binationale karakter van het Korps te waarborgen en te versterken.Partijen stellen een binationaal budget aan de Commandant van het Korps
ter beschikking ter bekostiging van de binationale onderdelen en binationale
activiteiten van onderdelen van het Korps. De verdragspartijen dragen voorts
aan de versterking van het binationale karakter van het Korps bij door de
terbeschikkingstelling van materieel voor de binationale onderdelen, de terbeschikkingstelling
van infrastructuur en huisvesting aan het Korps, het treffen
van voorzieningen voor huisvesting voor de leden van het Korps en hun toegang
tot dienstfaciliteiten en het streven naar harmonisatie van nationale wet-
en regelgeving die op het Korps van toepassing is. Dit laatste aspect brengt
met zich dat nadere afspraken gemaakt zullen worden over harmonisatie van
verlofregelingen en verruiming van de bevoegdheden van de Commandant bij het
toepassen van nationale regelgeving die binnen de competentie van beide ministers
valt. Ook met betrekking tot geneeskundige verzorging, geestelijke verzorging
en sociale- en welzijnszorg staan de verdragspartijen waar mogelijk de verstrekking
van deze zorg onafhankelijk van nationaliteit voor. Voorts dienen nadere afspraken
te worden gemaakt over de terugstorting in het binationale budget van opbrengsten
uit de verkoop van materieel dat op grond van artikel 8 van het Legerkorpsverdrag
gezamenlijk eigendom is van partijen.Het streven naar versterkte integratie bevordert het functioneren van
het Korps. Dit komt tot uiting in de opleiding van personeel en de training
en oefening van formaties en eenheden van het Korps. Deze trainingen worden
zoveel mogelijk geïntegreerd, geharmoniseerd en in binationaal verband
uitgevoerd. Voor de wederzijdse deelname aan cursussen en opleidingen van
opleidingsinstituten van partijen worden afzonderlijke afspraken gemaakt.
Voor de training en oefeningen door het Hoofdkwartier en door formaties en
eenheden van het Korps wordt gebruik gemaakt van militaire voorzieningen die
voor beide staten beschikbaar zijn, op basis van reciprociteit en gelijkheid.
Jaarlijks wordt daartoe een trainings- en oefenprogramma opgesteld door de
Commandant. Dit plan omvat tevens een kostenraming. Het jaarlijkse evaluatierapport
bevat de eventuele afwijkingen van de kostenramingen. Indien aan de eisen
van wederkerigheid en gelijkheid wordt voldaan, worden de kosten van het jaarprogramma
tegen elkaar weggestreept. Het werkelijke verschil in kosten wordt uitsluitend
betaald indien niet kan worden voldaan aan de genoemde eisen. Deze toepassing
van het reciprociteitsbeginsel sluit aan bij de systematiek van het Verdrag
inzake het ter beschikking stellen van onroerend goed en het medegebruik van
oefenvoorzieningen en is nader uitgewerkt in Bijlage D van het Legerkorpsakkoord.Het streven naar versterkte integratie binnen het Legerkorps is ook van
toepassing op logistiek, inclusief geneeskundige verzorging, en de commandovoering.
Daartoe wordt in het Legerkorpsakkoord gesteld dat de ondersteuning van de
commandovoering en de logistiek niet alleen een nationale maar ook een gezamenlijke
verantwoordelijkheid zijn. Versterkte integratie in de ondersteuning van de
commandovoering vereist interoperabiliteit van communicatie- en informatiesystemen.
Ten behoeve van versterkte integratie in de logistiek met inbegrip van geneeskundige
verzorging is de Commandant van het Korps binnen het desbetreffende nationale
logistieke systeem gelijkgesteld met nationale Korps-Commandanten. Bovendien
wordt de Commandant van het Korps voorafgaand aan de uitvaardiging van nationale
orders met betrekking tot logistiek gevraagd om zijn behoeften en prioriteiten
kenbaar te maken.Het Legerkorpsakkoord dient geheel ter uitvoering van het Legerkorpsverdrag.
Verdragen tot wijziging van het Akkoord behoeven op grond van artikel 7, onder
b, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire
goedkeuring, behoudens het bepaalde in artikel 8 van die Rijkswet.De Bijlagen A, B, C met Aanhangsel en D vormen een integrerend onderdeel
van het Akkoord en zijn ook van uitvoerende aard. Verdragen tot wijziging
van deze bijlagen behoeven op grond van artikel 7, onder f, van de Rijkswet
goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire goedkeuring, tenzij
de Staten-Generaal zich thans het recht tot goedkeuring terzake
voorbehouden.Het Legerkorpsakkoord wordt vanaf 1 december 1997 voorlopig toegepast
hetgeen noodzakelijk werd geacht omdat het Legerkorpsverdrag vanaf die datum
ook voorlopig wordt toegepast. De samenhang tussen beide verdragen is zodanig
dat de voorlopige toepassing van het Legerkorpsverdrag geen betekenis heeft
zonder dat het Akkoord eveneens voorlopig wordt toegepast. De in het verdrag
vastgelegde uitgangspunten van de samenwerking zijn namelijk in het Akkoord
uitgewerkt. Zo zijn daarin bijvoorbeeld vastgelegd de locaties in Duitsland
en Nederland van de binationale onderdelen van de strijdkrachten van de Korps
(artikel 6), de nadere specificatie van de geïntegreerde leidinggevende
en toezichthoudende bevoegdheden van de Commandant van het Korps (artikel
7, vierde lid) en de uitgewerkte regelingen met betrekking tot het binationale
budget van de Korps (artikel 34). Bovendien is het wenselijk dat voor de handelingen
die in het kader van de organisatie en activiteiten van het Legerkorps en
het daaraan verbonden AOCC worden verricht, een juridische basis aanwezig
is.III. Het belang van de verdragenIn de onderhandelingen over de onderhavige verdragen vormde de geconsolideerde
tekst van de herziene Aanvullende Overeenkomst Duitsland het uitgangspunt.
In deze herziene Aanvullende Overeenkomst Duitsland worden, in aanvulling
op en ter nadere uitwerking van de bepalingen van het NAVO-Statusverdrag over
de doorwerking van het recht van de ontvangende staat ten opzichte van de
op het grondgebied van die staat gestationeerde vreemde krijgsmachten, het
territorialiteitsbeginsel (van de ontvangende staat) en het vlagbeginsel (van
de zendstaten, verankerd in artikel II van het NAVO-Statusverdrag) meer in
evenwicht gebracht.In de afweging van de belangen van de zendstaat en het gastland wordt
een verdere verfijning aangebracht, die recht doet aan de gewijzigde verhoudingen
binnen het NAVO Bondgenootschap. De uitzonderingspositie van de zendstaten
wordt beperkt en aan de soevereiniteit van het gastland wordt meer invulling
gegeven. Als gevolg van de toezegging van de zendstaten om op overeenkomstige
wijze op verzoek van de Bondsrepubliek overeenkomsten en regelingen op te
stellen ten behoeve van de rechtspositie van de Bundeswehr, leden daarvan
en hun gezinsleden, heeft deze ontwikkeling een directe, wederkerige werking
op de bijzondere bilaterale betrekkingen tussen Nederland en Duitsland. Dit
is tot uitdrukking gekomen in de onderhandelingen over de Aanvullende Overeenkomst
Nederland, de Budel-Seedorf verdragen en het Legerkorpsverdrag. Het resultaat
van de onderhandelingen zoals neergelegd in de onderhavige verdragen voldoet
aan de wens van beide landen om een verdragsrechtelijk kader voor de bilaterale
betrekkingen te scheppen waarin het wederkerigheidsbeginsel centraal staat.
Zowel de toepassing van dit beginsel op de rechtspositie van de wederzijds
op elkaars grondgebied gestationeerde strijdkrachten als de toepassing op
het wederzijds ter beschikking stellen van onroerend goed en oefenvoorzieningen
geven enerzijds invulling aan de gelijkwaardigheid tussen twee NAVO-Bondgenoten
en anderzijds aan de bijzondere, gelijktijdige hoedanigheid van zendstaat
en ontvangststaat. Het binationale karakter van het Legerkorps wordt door
toepassing van het wederkerigheidsbeginsel nog eens nadrukkelijk onderstreept
en bevordert het streven naar verdere integratie.Zoals eerder aangegeven heeft de toepassing van het wederkerigheidsbeginsel
op de rechtspositie van de wederzijds op elkaars grondgebied gestationeerde
strijdkrachten geresulteerd in de constatering dat op het gebied
van belastingen en douane door Nederland geen gelijkheid kan worden geboden.
Het evenwicht is gevonden door van Nederlandse zijde af te zien van aanspraken
die de Nederlandse krijgsmacht, haar leden en hun gezinsleden in Duitsland
op basis van de Aanvullende Overeenkomst Duitsland zouden genieten. Deze oplossing
resulteert de facto in een spiegelbeeld van de
rechten en plichten van zendstaat en ontvangende staat in beide Aanvullende
Overeenkomsten. Dit spiegelbeeld is ook te herkennen in de systematiek van
het Budel-Seedorf verdrag: deze maakt de overgang van het feitelijke beheer
over de legerplaatsen Budel en Seedorf van de ontvangende staat op de zendstaat
mogelijk. Hierdoor kunnen de nationale normen van de zendstaat worden toegepast
binnen de formeel-wettelijke kaders van de ontvangende staat. Concreet betekent
dit een wijziging in de bedrijfsvoering: de kazerne in Budel kan in bedrijfsmatige
zin als een Duitse kazerne worden beschouwd, terwijl de kazerne in Seedorf
idem dito als een Nederlandse kazerne kan worden beschouwd. Dit bevordert
de eenduidigheid van bedrijfsvoering binnen beide krijgsmachten.De eenduidigheid van bedrijfsvoering vormt ook een belangrijke voorwaarde
voor het zelfstandig functioneren van het Duits-Nederlandse Legerkorps. Aan
deze voorwaarde komt het Legerkorpsverdrag tegemoet door te voorzien in de
toekenning van een binationaal budget en een contractsluitende bevoegdheid
aan de Commandant van het Legerkorps. Het beheer van een binationale budget
en de daarmee nauw verbonden contractsluitende bevoegdheid passen bij de spilfunctie
die de Commandant vervult in de aansturing van het Legerkorps. Het unieke
concept van de geïntegreerde leidinggevende en toezichthoudende bevoegdheid
stelt hem in staat om met betrekking tot de uitvoering van de aan het Korps
opgedragen taken zijn taken en verantwoordelijkheden uit te oefenen ongeacht
nationaliteit, maar met inachtneming van nationale besluitvormingsprocedures.
Daarmee wordt een evenwicht gecreëerd tussen enerzijds de noodzakelijke
zelfstandigheid van het Legerkorps in operationeel en bedrijfsmatig opzicht,
en anderzijds de nationale verantwoordelijkheden van beide deelnemers in het
Legerkorps in politiek, bestuurlijk en juridisch opzicht. Het Legerkorpsverdrag
biedt daarmee, anders dan de beleidsafspraken die vanaf 1994 aan het
functioneren van het Legerkorps ten grondslag lagen, de juridische basis voor
verdere integratie en geeft tegelijkertijd de grenzen van deze integratie
aan. Deze grenzen liggen in de eerste plaats besloten in de visie van beide
ministers van Defensie op de wenselijkheid en noodzaak van verdergaande integratie.
De onderlinge afstemming van de visies van beide partners op de verdergaande
integratie in het Legerkorps geschiedt op reguliere basis en met inachtneming
van de tweede begrenzing van integratiemogelijkheden, namelijk nationale wet-
en regelgeving.IV. KoninkrijkspositieDe onderhavige verdragen zullen, voor wat het Koninkrijk betreft, alleen
voor Nederland gelden.De Minister van Defensie,F. H. G. de GraveDe Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van AartsenXNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27097-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl