Wijziging Wetboek van Strafvordering i.v.m. bijzondere opsporingsbevoegdheden; Brief minister over burgerinfiltratie, observatie, afluisteren in woningen en cumulatie van bevelen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25403, nr. 25

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

24-11-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25403 nr. 25

18-11-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamBurger-infiltratieObservatieHet opnemen van vertrouwelijke communicatieCumulatie van bevelenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25403Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 403Wijziging van het Wetboek van Strafvordering in verband met de regeling
van enige bijzondere bevoegdheden tot opsporing en wijziging van enige andere
bepalingen (bijzondere opsporingsbevoegdheden)nr. 25BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 18 november 1998Met het oog op de voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel
bijzondere opsporingsbevoegdheden in tweede termijn op donderdag 19 november
aanstaande, zend ik, zoals toegezegd, bijgaand de beantwoording van diverse
vragen zoals deze in de eerste termijn, op donderdag 12 november jl.,
aan de orde zijn geweest. Burger-infiltratieOp dit punt zijn vragen gesteld waarvan ik heb toegezegd daarop terug
te zullen komen.Door mij is navraag gedaan naar het aantal malen dat de Centrale Toetsingscommissie
(CTC) toestemming heeft gegeven voor de inzet van een criminele burgerinfiltrant.
Volgens de gegevens van de CTC is sinds 1 januari 1995 in drie gevallen
toestemming gegeven voor de inzet van een criminele burgerinfiltrant, te weten
één keer in 1995, een keer in 1996 en één keer
in 1998. Daarnaast is in 1996 een keer toestemming gegeven voor samenwerking
met België terzake van de inzet van een criminele infiltrant in België
en een gecontroleerde aflevering in Nederland.De bescherming van de veiligheid van de infiltrant en het feit dat nog
niet alle gevallen waarin gebruik is gemaakt van een criminele burgerinfiltrant
aan de rechter zijn voorgelegd, nopen tot het betrachten van terughoudendheid
in de berichtgeving. Daarom zij alleen vermeld dat één van de
drie gevallen een rechtshulpverzoek betrof en dat in één geval
de zaak zo ver gevorderd is dat zij aan de rechter is voorgelegd. In die zaak
is het OM door de rechtbank niet-ontvankelijk verklaard omdat de infiltrant
niet op de terechtzitting kon worden gehoord (Rb. Almelo 19-02-1996)Op dit punt heeft het kabinet derhalve een beleid gevoerd dat afwijkt
van de inhoud van de beslispunten zoals die op 13 juni 1996 door de Tweede
Kamer zijn aanvaard. Ik betreur het dat de vraag, in hoeverre het voorbehoud
van het kabinet, gemaakt bij het van toepassing zijnde beslispunt 54, na de
stemming in de Tweede Kamer zou worden gehandhaafd, tot misverstand heeft
geleid. Uw Kamer is, na de stemmingen van 13 juni 1996, niet
met zoveel woorden door mijn ambtsvoorganger op de hoogte gesteld van het
handhaven van het voorbehoud bij beslispunt 54. Het voorbehoud op dit punt
is, evenals de daaruit voortvloeiende beleidslijn van het openbaar ministerie,
wel langs andere weg door mijn ambtsvoorganger aan de Tweede Kamer bekend
gemaakt. Daarvoor kan worden gewezen op de Voorlopige uitgangspunten van het
College van procureurs-generaal met betrekking tot de inzet van (bijzondere)
opsporingsmethoden en -middelen, Arnhem december 1996, die bij brief van 27 februari
1997 ter vertrouwelijke kennisneming zijn aangeboden aan de vaste commissie
voor justitie. Deze aanbiedingsbrief van 27 februari 1997, alsmede de
uitgangspunten, bevatten de genoemde beleidslijn. Daarnaast is deze beleidslijn
vermeld in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel bijzondere opsporingsbevoegdheden
(blz. 47–48), dat op 17 juni 1997 is ingediend bij de Tweede Kamer
evenals in de bijlage bij dit wetsvoorstel (blz. 121–122).Uit het debat van donderdag jl. concludeer ik dat uw Kamer er ernstig
bezwaar tegen heeft gemaakt dat, vooruitlopend op de behandeling van dit wetsvoorstel,
in afwijking van beslispunt 54, tot de inzet van criminele burgerinfiltranten
is besloten. Ik bespeur bij Uw Kamer, ook voor de toekomst, zeer grote aarzeling
bij de toelaatbaarheid van de criminele burgerinfiltrant. Ik heb hiervoor
begrip.Ook met de niet-criminele burgerinfiltrant dient grote terughoudendheid
te worden betracht. Het onderhavige wetsvoorstel staat burgerinfiltratie toe,
indien politie-infiltratie niet mogelijk is. Het amendement Kalsbeek op stuk
nummer 16 verbindt de toepassing van burger-infiltratie aan een zware procedure.
Voor de niet-criminele burgerinfiltratie dient naar mijn mening deze ruimte
te worden gelaten. Niet alleen omdat deze figuur bij de opsporing in Nederland
van belang is, maar tevens omdat het niet toestaan van burgerinfiltratie in
uitzonderlijke gevallen ons in Europa en de wereld in een buitengewoon lastige
positie zou brengen. De navolgende cijfers illustreren dit.De CTC functioneert sinds 1 januari 1996. Bij de aanvang van de werkzaamheden
is ook de inzet van bijzondere opsporingsbevoegdheden, die eerder heeft plaatsgevonden,
achteraf getoetst (doorlichtingsoperatie). Dit betrof 35 gevallen waarin
gebruik was gemaakt van niet-criminele burgerinfiltratie. Sedert 1 januari
1996 zijn acht gevallen met betrekking tot de inzet van niet-criminele burgerinfiltranten
ter toetsing aan de CTC voorgelegd. Ook in deze zaken dient terughoudendheid
in de berichtgeving te worden betracht. Deze zaken behelsden een eenmalig
of kortstondig optreden van de burgerinfiltrant. In drie van de acht gevallen
ging het om een rechtshulpverzoek. In drie andere gevallen ging het om een
burger die in een bepaalde sector van de samenleving werkzaam was en vanuit
die positie als infiltrant kon worden ingezet. In deze zes gevallen zou de
inzet van een politie-infiltrant waarschijnlijk moeilijk of onmogelijk zijn
geweest. In nog een ander geval betrof het een voormalig bijzonder opsporingsambtenaar.Voor wat betreft het doorlaten zij vermeld dat sedert 1 januari 1996
zes aanvragen voor het doorlaten ter toetsing aan de CTC zijn voorgelegd.
Dit betrof een verzoek tot het doorlaten van respectievelijk enige tientallen
kilo's cocaïne, verpakt in vruchtensap (geen toestemming CTC voor doorlaten,
wel voor gecontroleerde aflevering), niet ingrijpen bij grensoverschrijding
van asielzoekers (toestemming CTC, maar niet van de minister van Justitie),
uitvoer van crimineel geld ter uitvoering van een Amerikaans rechtshulpverzoek
(CTC heeft toestemming verleend voor een aantal gelimiteerde doorleveringen),
een vervolg van de vorige zaak (zaak beëindigd omdat aanvullende rechtshulpverzoek
uitbleef), een monster PMK (grondstof voor XTC) (geen toestemming
verleend, partij onderschept en vernietigd) en illegaal ingevoerde papegaaieneieren
(zaak verantwoordelijkheid betrokken hoofdofficier). De aanvragen hadden dus
in twee van de zes gevallen betrekking op gevaarlijke of schadelijke goederen.
In beide gevallen is geen toestemming gegeven.De heer Rouvoet heeft gevraagd of in de wet een expliciete strafuitsluitingsgrond
moet worden opgenomen voor de burger-infiltrant die toestemming heeft gekregen
om strafbare feiten te plegen. Hij stelde daarbij, dat de strafuitsluitingsgrond
ambtelijk bevel (artikel 43 Sr) zich niet kan voordoen. Het is de vraag of
dit inderdaad zo is. Daarbij spelen twee kwesties. In de eerste plaats handelt
de burgerinfiltrant niet op grond van een bevel, maar op grond van een overeenkomst.
In de tweede plaats geeft de officier van justitie de burgerinfiltrant toestemming
om strafbare feiten te plegen, terwijl hij deze strafbare feiten bij de politie-infiltrant
in het bevel opneemt.De omstandigheid dat de burgerinfiltrant niet handelt op grond van een
bevel, maar op grond van een overeenkomst, brengt niet met zich dat een beroep
op de strafuitsluitingsgrond ambtelijk bevel uitgesloten is. Van belang voor
de vraag of artikel 43 Sr van toepassing is, of de overeenkomst «ambtelijk»
is en of er sprake is van een zeggenschapsrelatie. Ambtelijk is de overeenkomst
als zij strekt tot uitvoering van een overheidstaak. Dat is bij infiltratie
in het kader van de opsporing onmiskenbaar het geval. Een zeggenschapsrelatie
is er ook. Daartoe strekt nu juist de overeenkomst. In de overeenkomst wordt
vastgelegd de wijze waarop de infiltrant uitvoering moet geven aan het bevel.
De infiltrant dient zich geheel te laten leiden door de aanwijzingen van de
officier van justitie. Doet hij dit niet, dan loopt hij het risico dat zijn,
mogelijk strafbaar, handelen niet door de officier van justitie voor diens
verantwoordelijkheid wordt genomen. Ook is er dan reden om, indien er geldelijke
vergoeding is overeengekomen, bijvoorbeeld een uurloon, deze niet uit te betalen.
De conclusie is dan ook dat toepassing van artikel 43 Sr in geval van burgerinfiltratie
denkbaar is.Ook de omstandigheid dat de burgerinfiltrant door middel van een overeenkomst
toestemming krijgt tot het plegen van sommige strafbare feiten, terwijl de
politie-infiltrant deze in zijn bevel terug kan vinden, behoeft mijns inziens
niet aan de toepasselijkheid van artikel 43 Sr in de weg te staan. Het karakter
van de vermelding van de strafbare feiten is immers hetzelfde: de officier
van justitie verleent toestemming tot het plegen van bepaalde strafbare feiten.
Ook de politie-infiltrant is vanzelfsprekend niet verplicht tot het plegen
van strafbare feiten: hij mag ze alleen plegen als de situatie hem daar toe
dwingt. Het zonder noodzaak plegen van – bijvoorbeeld – diefstal
blijft voor beiden strafbaar, ook al is het plegen van dit delict in het bevel
opgenomen dan wel schriftelijk toegestaan. Materieel is er in beide situaties
geen verschil, en bij die materiële werkelijkheid sluit artikel 43 Wetboek
van Strafrecht aan. Voor toepasselijkheid van dit artikel is doorslaggevend
of de verstrekte opdracht het plegen van het strafbare feit rechtvaardigde;
de benaming van die opdracht is niet doorslaggevend.Ook als de strafuitsluitingsgrond ambtelijk bevel niet van toepassing
zou zijn, staan de burgerinfiltranten overigens strafuitsluitingsgronden ter
beschikking. Te denken valt aan noodweer, indien het strafbare feit dient
ter afweer van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding. Maar vooral
de strafuitsluitingsgrond overmacht is relevant. Als de betrokkene, alle belangen
afwegend, tot het plegen van het strafbare feit mocht overgaan, heeft hij
een beroep op de rechtvaardigingsgrond overmacht. Als hij toe mocht geven
aan een van buiten komende druk om een strafbaar feit te plegen, kan hij zich
beroepen op psychische overmacht. Tenslotte kan ook nog putatieve overmacht
worden aangenomen, een vorm van afwezigheid van alle schuld. Daarvan is sprake
als de betrokkene meende en mocht menen in een situatie van overmacht
te verkeren. Met name de schriftelijke toestemming van de officier van justitie
kan met zich meebrengen dat de strafrechter tot het oordeel komt dat de verdachte
meende en mocht menen dat hij gegeven de omstandigheden van het geval het
betreffende strafbare feit, alle belangen afwegend, mocht plegen.Een specifieke strafuitsluitingsgrond voor de burgerinfiltrant lijkt me
in dit licht niet nodig. ObservatieEr zijn enkele vraagpunten rond observatie blijven bestaan waar ik graag
als volgt op in ga.De heer Rabbae vond dat er spanning bleef bestaan tussen de stelselmatige
observatie waarbij sprake kan zijn van een privacy-schending, maar waarbij
geen voorafgaande machting van de rechter-commissaris nodig is, terwijl bij
andere bijzondere opsporingsbevoegdheden, waarbij ook sprake is van een privacy-schending,
wel voorafgaande machtiging van de rechter-commissaris nodig is.Het wetsvoorstel regelt alleen methoden die een inbreuk kunnen maken op
de privacy. Voor opsporingshandelingen die geen inbreuk kunnen maken op de
privacy is geen wettelijke regeling vereist. Voor dergelijke opsporingshandelingen
kan worden teruggevallen op de taakstellende artikelen 2 Politiewet 1993 en
141 en 142 Wetboek van Strafvordering. Het wetsvoorstel bepaalt voor alle
bevoegdheden dat een bevel van de officier van justitie is vereist. In twee
gevallen is bovendien voorafgaande machtiging van de rechter-commissaris vereist.
Het betreft het opnemen van telecommunicatie (telefoontap) en het opnemen
van vertrouwelijke communicatie (direct afluisteren).De reden dat alleen bij deze twee bevoegdheden een machting van de rechter-commissaris
is voorgeschreven is, dat dit vanuit het perspectief van grondrechtenschending
de meest ingrijpende bevoegdheden zijn. Zij kunnen niet alleen leiden tot
een schending van het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer,
zoals neergelegd in artikel 10 van de Grondwet, maar ook tot een schending
van het telefoon- en telegraafgeheim, zoals neergelegd in artikel 13 van de
Grondwet. Als een telefoon wordt getapt, wordt altijd het telefoongeheim geschonden.
Als een persoon wordt geobserveerd, is niet met zekerheid vooraf te zeggen
of zijn privacy zal worden geschonden. Wordt een persoon stelselmatig geobserveerd,
dan is de kans daarop wel erg groot. Het is dan aannemelijk dat een min of
meer volledig beeld wordt verkregen van bepaalde aspecten van zijn leven.In het wetsvoorstel worden de bevoegdheden tot het opnemen van telecommunicatie
en het opnemen van vertrouwelijke communicatie om bovenstaande redenen beschouwd
als de meest ingrijpende bevoegdheden, in het licht van de schending van grondrechten
van burgers. Daarom schrijft het wetsvoorstel voor deze bevoegdheden een voorafgaande
machtiging van de rechter-commissaris voor, zodat een onafhankelijk rechterlijk
oordeel kan worden gegeven, voordat tot de inzet van de bevoegdheid wordt
besloten. Voor de andere bevoegdheden kan worden volstaan met een afweging
door de officier van justitie. De officier van justitie zal het belang van
de opsporing moeten afwegen tegen het belang dat de burger heeft om gevrijwaard
te worden van schending van zijn grondrechten. De officier van justitie toetst
aan de proportionaliteit en aan de subsidiariteit. Als de resultaten van de
inzet van een bevoegdheid in het concrete geval naar verwachting niet zullen
opwegen tegen de grondrechtenschending (proportionaliteit), moet
toepassing achterwege blijven. Zo ook als er volstaan kan worden met een minder
ingrijpende bevoegdheid (subsidiariteit).Zijn de bovenbeschreven bevoegdheden het meest ingrijpend gelet op de
mogelijke grondrechtenschending, infiltratie is ingrijpend gelet op in het
bijzonder de veiligheids- en integriteitsrisico's. In eerste termijn is, vooral
in antwoord op vragen mevrouw Kalsbeek terzake, gemotiveerd waarom niet wordt
voorgesteld de rechter-commissaris te betrekken bij de besluitvorming rond
infiltratie. Deze motivatie was in de ogen van uw Kamer overtuigend, zodat
ik deze nu laat rusten.Mevrouw Kalsbeek gaf aan dat zij het tijdsverloop bij een observatie van
belang vond bij de vraag of sprake is van stelselmatige observatie. De heer
Rouvoet gaf aan dat hij meende dat er sprake is van stelselmatige observatie
als er een min of meer volledig beeld wordt verkregen van bepaalde aspecten
van iemands leven en dat de vraag of dat zo is, afhangt van de wijze waarop
de observatie plaatsvindt, bijvoorbeeld met een technisch hulpmiddel, dan
wel zeer frequent of langdurig. Hij heeft hiermee inderdaad een juiste weergave
gegeven van dit aspect van observatie. Aan de elementen die hij noemt: technisch
hulpmiddel, tijd en frequentie, zou ik nog willen toevoegen: de mogelijkheden
van het technisch hulpmiddel en de plaats waar wordt geobserveerd. Als het
gaat om een technisch hulpmiddel dat de beelden op een band opslaat, moet
de observatie worden gezien als stelselmatig, omdat dan achteraf een volledige
weergave mogelijk is en de beelden systematisch toegankelijk zijn. Die duidelijkheid
is in de memorie van toelichting op blz. 27 gegeven: observatie van een persoon
met apparatuur die beelden opneemt, geldt altijd als stelselmatige observatie,
ook als de observatie maar kort duurt, tenzij het gaat om één
of enkele foto's. Dat wil niet zeggen dat als opsporingsambtenaren zonder
apparatuur iemand langdurig volgen, dit geen stelselmatige observatie zou
kunnen zijn. Dan gaan de andere elementen een rol spelen: de duur, de frequentie
en de plaats. Over de plaats waar wordt geobserveerd merk ik op dat het voor
de vraag of een min of meer volledig beeld wordt verkregen van bepaalde aspecten
van iemands leven, bepalend kan zijn wáár de persoon wordt geobserveerd.
Een observatie rond de woning kan meer informatie over bepaalde aspecten van
iemands leven opleveren dan een observatie op het sportveld. Zeker is dat
echter niet. Tijd en frequentie zullen dan zeker ook een rol spelen. De opsporingsambtenaar
zal altijd vooraf moeten bepalen tot welk resultaat zijn observatie kan leiden.
Kan dit leiden tot een min of meer volledig beeld van een aspect van iemands
leven, dan heeft hij een bevel van de officier van justitie nodig. In geval
van twijfel zal hij met de officier van justitie overleg plegen. Een richtlijn
van het openbaar ministerie kan hierbij voldoende helderheid verschaffen.Tot slot nog een enkele opmerking over het observeren van zaken. Wanneer
politie en justitie een bepaald aspect van het leven van een persoon in beeld
willen brengen, kunnen zij dit doen door bijvoorbeeld een camera op zijn voordeur
te richten. Omdat men dan kan registreren wanneer iemand precies zijn woning
verlaat en weer betreedt, en welke andere personen zijn woning verlaten of
betreden, kan men dit beeld verkrijgen. Het gaat dan niet om observatie van
een zaak, de voordeur, maar om observatie van de persoon. Wil men een transport
observeren, om bijvoorbeeld na te gaan waar bepaalde goederen worden afgeleverd
en kan men het transport volgen, zonder dat men daarbij stelselmatig personen
in beeld brengt, dan is er sprake van de observatie van een zaak. Daarbij
is de privacy niet in het geding.Terzijde zij nog opgemerkt dat, in het geval een camera op een deur wordt
gericht, geen stelselmatige observatie plaatsvindt van personen die daar toevallig
naar binnen gaan. Een aspect van hun leven wordt immers niet stelselmatig
in kaart gebracht. Mevrouw Kalsbeek heeft mij gevraagd, aan te geven wat de regels zijn ten
aanzien van het grensoverschrijdend gebruik van een peilbaken in Schengen-verband.
Relevant in deze is met name artikel 40 van de Overeenkomst ter uitvoering
van het tussen het Koninkrijk der Nederlanden, het Koninkrijk België,
de Bondsrepubliek Duitsland, de Franse Republiek en het Groothertogdom Luxemburg
op 14 juni 1985 te Schengen gesloten Akkoord betreffende geleidelijke afschaffing
van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, gesloten te Schengen,
19 juni 1990, Tractatenblad 1990, nr. 145. Artikel 40 Overeenkomst geeft aan
opsporingsambtenaren de bevoegdheid een observatie op het grondgebied van
een andere Overeenkomstsluitende partij voort te zetten. Daarvoor moet in
beginsel vooraf een rechtshulpverzoek worden ingediend. Wanneer dat vanwege
het bijzonder spoedeisende karakter niet kan, dient deze Overeenkomstsluitende
partij nog tijdens de observatie onverwijld in kennis te worden gesteld en
moet een rechtshulpverzoek worden ingediend. Mede gelet op het derde lid mag
worden aangenomen dat deze eisen vooral geformuleerd zijn voor het geval waarin
de observatie in persoon door opsporingsambtenaren plaatsvindt. Voor observatie
door peilzenders is in de Overeenkomst niets expliciet geregeld. Ik ben van
mening, dat de procedure van artikel 40 ook gevolgd dient te worden in geval
van observatie met behulp van peilbakens. Dat betekent in concreto, dat een
rechtshulpverzoek dient te worden gedaan indien met behulp van peilbakens
in andere landen wordt geobserveerd. Alleen indien het spoedeisend karakter
toezending van het verzoek vooraf niet mogelijk maakt, kan zulks achterwege
blijven. Wel zal conform artikel 40 in dergelijke gevallen achteraf alsnog
een verzoek om rechtshulp moeten worden gedaan. Er wordt immers op het territoir
van een andere Staat een opsporingsbevoegdheid uitgeoefend. De totstandkoming
van de onderhavige wettelijke regeling van de observatie zal er zeker toe
bijdragen dat conform dit uitgangspunt zal worden gewerkt. Het opnemen van vertrouwelijke communicatieDe heer Rouvoet stelde de vraag of, nu het wetsvoorstel toelaat dat wordt
afgeluisterd in een woning, het artikel dat de bevoegdheid tot inkijken regelt
niet moet worden aangepast. Dat artikel verbiedt immers het betreden van de
woning.Artikel 126k regelt inderdaad dat een besloten plaats, niet zijnde een
woning, mag worden betreden teneinde die besloten plaats op te nemen, aldaar
sporen veilig te stellen of aldaar een technisch hulpmiddel te plaatsen. Het
plaatsen van een technisch hulpmiddel mag alleen om daarmee de aanwezigheid
of de verplaatsing van een goed vast te kunnen stellen, zo is vermeld in artikel
126k, eerste lid, onder c, slot. Artikel 126k heeft dus geen betekenis voor
het afluisteren. In het artikel over afluisteren is afzonderlijk geregeld
dat een besloten plaats mag worden betreden. Zie artikel 126 l, tweede lid.
Bij nota van wijziging is daaraan toegevoegd dat dat onder omstandigheden
een woning mag zijn. Het is dus voldoende dat het betreden van een woning
is geregeld bij de bevoegdheid tot afluisteren. Cumulatie van bevelenMevrouw Kalsbeek heeft gevraagd, hoe de situatie is in gevallen waarin
de uitvoering van verschillende bevoegdheden aan één opsporingsambtenaar
wordt opgedragen. Uitgangspunt van de wet is, dat in dat geval verschillende
bevelen zullen moeten worden gegeven. Als ten aanzien van een persoon zowel
stelselmatige observatie als het stelselmatig inwinnen van inlichtingen nodig
wordt geacht, zijn derhalve twee bevelen nodig. Hetzelfde geldt als een infiltrant
tevens direct wil afluisteren. In dat geval zal hij een infiltratiebevel en
een bevel tot direct afluisteren moeten hebben. Een «beplakte»
infiltrant heeft derhalve twee bevelen nodig.Ik hoop Uw Kamer hiermee voldoende te hebben ingelicht,De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25403-25.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl