Opneming in Advocatenwet van bepalingen over onderzoek naar advocatenpraktijk en wijziging van een aantal artikelen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20012002-26940, nr. 150

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

03-12-2001

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

26940 nr. 150

29-11-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26940Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 940Opneming in de Advocatenwet van enkele bepalingen over het onderzoek
naar de toestand van de praktijk van een advocaat en wijziging van een aantal
artikelen van deze wetnr. 150MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 29 november 2001Het verheugt mij dat de leden van de CDA-fractie kunnen instemmen met
de regeling inzake het onderzoek naar de toestand van de praktijk van een
advocaat die geen blijk heeft gegeven zijn praktijk behoorlijk uit te kunnen
oefenen. De leden van de CDA fractie hebben wel twijfels bij het tuchtrechtelijk
karakter van de regeling. Op de vragen van deze leden ga ik gaarne in.De leden van de CDA-fractie vroegen naar de betekenis van het tuchtrecht
in het licht van het afwijzen van het begrip verwijtbaarheid en het erkennen
van het toerekeningsbegrip in het tuchtrecht. Daarbij gaven deze leden aan
dat het toerekeningsbegrip een civielrechtelijk begrip is.De leden van de CDA-fractie merken terecht op dat het tuchtrecht het publieke
belang van een goede beroepsuitoefening dient. De materiële normen waaraan
de gedragingen van de beroepsgenoten tuchtrechtelijk moeten worden getoetst
betreffen hun gedragingen binnen de beroepsgroep alsmede hun gedragingen tegenover
cliënten een en ander voorzover die gedragingen het openbaar belang bij
een goede beroepsuitoefening raken (zie Kamerstukken II 1981/82, 16 094,
nr. 6, blz. 3). Bij de regeling van het tuchtrecht (zie voornoemd
Kamerstuk) is reeds aangegeven dat de goede en verantwoorde behartiging van
de belangen van de cliënt in het tuchtrecht geleidelijk zwaarder is gaan
wegen. Dit wil niet zeggen dat beoogd wordt de verbintenisrechtelijke verhouding
tussen advocaat en cliënt bepalend te laten zijn voor een tuchtrechtelijk
oordeel. Wel is in de memorie van toelichting bij het onderhavige wetsvoorstel
aangegeven dat van schending van de tuchtrechtelijke norm sprake kan zijn
ingeval de publiekrechtelijk zorgvuldigheidsnorm aan de betrokken advocaat
kan worden toegerekend. Beoogd is aan te geven dat de tuchtnorm kan zijn geschonden
zonder dat de betrokken advocaat bewust foutief heeft gehandeld. Zo kan een
onjuiste behandeling van een zaak het gevolg zijn van ziekte van het personeel.
Dit kan dan niet worden aangemerkt als een bewuste activiteit van de betrokken
advocaat. Onder omstandigheden kan dit wel tuchrechtelijk aan die advocaat
worden toegerekend. Voorts is beoogd aan te geven dat een dergelijke situatie
niet alleen een schending van een tuchtnorm kan opleveren, maar ook een onbehoorlijke
praktijkuitoefening met zich kan brengen. De leden van de CDA-fractie zetten uiteen dat bij de regeling inzake de
onbehoorlijke praktijkuitoefening zou moeten worden geabstraheerd van de individuele
relatie tussen advocaat en cliënt alsmede van het tuchtrecht. Deze leden
gaven aan dat het beter zou zijn geweest om aan te sluiten bij het ondernemerschap
van de advocaat.Dat niet is aangesloten bij het ondernemerschap van de advocaat houdt
verband met de opzet van de Advocatenwet in het algemeen.Evenals in het tuchtrecht is in de procedure inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening
onderwerp van behandeling het functioneren van de individuele advocaat. Voorts
staat in beide procedures het publieke belang van een goede beroepsuitoefening
voorop, in welk kader de praktijkuitoefening wordt getoetst. Dit wil niet
zeggen dat het ondernemerschap geen rol speelt. Daarbij maakt het als zodanig
niet uit of als zelfstandige of in een samenwerkingsverband het beroep wordt
uitgeoefend.Niet alleen het tuchtrecht, maar ook de regelgeving gaat uit van het handelen
van de individuele advocaat. Elke individuele advocaat is onderworpen aan
de verordeningen, gedragsregels en richtlijnen op het terrein van onder meer
de boekhouding, de verzekering, de financiën, de organisatie en de administratie
en aan het toezicht op de naleving daarvan. In geen enkel samenwerkingsverband
kan de advocaat zich daaraan onttrekken. Een samenwerkingsverband moet zich
dus richten naar de verplichtingen van de advocaat, bij gebreke waarvan de
advocaat daarin niet kan functioneren.Uit de hiervoor geschetste systematiek volgt dat het voor de hand ligt
om de regeling inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening toe te snijden
op de individuele advocaat. Samenwerkingsverbanden kunnen zonodig worden gesaneerd
door middel van maatregelen tegen de daarin deelnemende advocaten. Staan niet-advocaten
in een samenwerkingsverband of een stichting of vennootschap aan de beoogde
sanering in de weg, dan kan uiteindelijk zelfs de praktijk van de betrokken
advocaten worden afgebouwd. Deze gevolgen zullen in de praktijk op voorhand
de medewerking van een samenwerkingsverband verzekeren.Gelet op het bovenstaande ben ik van mening dat in de regeling inzake
de onbehoorlijke praktijkuitoefening in voldoende mate rekening kan worden
gehouden met het ondernemerschap. Om deze reden lijkt het niet nodig om af
te wijken van de systematiek van de Advocatenwet.Dezelfde leden hadden de indruk, dat de regeling inzake de onbehoorlijke
praktijkuitoefening is geschreven voor advocaten die alleen of in zeer kleine
kantoren de praktijk uitoefenen. In dat licht vroegen deze leden of de gegevens
die zijn verstrekt in de nota naar aanleiding van het verslag zouden kunnen
worden aangevuld met gegevens omtrent de kantoorgrootte waar de betrokken
advocaten werkten.Zoals hierboven werd uiteengezet betekent het feit dat de hier bedoelde
regeling uitgaat van het functioneren van de individuele advocaat niet dat
al dan niet grote samenwerkingsverbanden niet door de regeling worden bestreken.
Nadere gegevens waarnaar de leden van de CDA-fractie vroegen, zijn niet beschikbaar.
Wel kan ik verwijzen naar het onderzoek van Doornbos en De Groot-van Leeuwen
waaruit blijkt dat advocaten op kleine kantoren een grotere kans hebben om
bij de tuchtrechter te moeten verschijnen en om veroordeeld te worden dan
advocaten die werken op grote kantoren (Klachten Op Orde, Doornbos en De Groot-van
Leeuwen, Kluwer 1997, blz. 76 e.v.).De leden van de CDA-fractie vroegen zich af of het denkbaar is, dat op
grote kantoren minder snel blijkt van een advocaat die de praktijk onbehoorlijk
uitoefent, omdat dan de advocaat-maat simpelweg uit de maatschap wordt gezet.Die vrees is naar mijn mening niet gerechtvaardigd. In de eerste plaats
is het aantal maten normaliter klein in verhouding tot het totaal op een kantoor werkzame advocaten. In de tweede plaats lijkt het niet aannemelijk
dat er in de praktijk verschil zou bestaan in de behandeling van disfunctionerende
advocaat-stagiares, advocaat-medewerkers of advocaat-maten. Verwijdering uit
het kantoor behoort in alle gevallen tot de mogelijkheden. Bij kleinere tot
middelgrote kantoren is dat niet anders. Indien bij dergelijke kantoren al
sprake zou zijn van een geringere organisatiegraad, staat daar tegenover een
grotere sociale controle, zoals de leden van de CDA-fractie opmerkten.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af hoe de verhouding ligt tussen
de regeling van artikel 60b en het enquêterecht ex artikel 2:344 BW.Het recht van enquête is van toepassing op onder meer vennootschappen.
Indieners van een verzoekschrift om een enquête te gelasten zijn bijvoorbeeld
aandeelhouders en werknemersverenigingen. Ook kan de advocaat-generaal om
redenen van openbaar belang een enquête vorderen. Onderzoek volgt wanneer
er goede gronden zijn om aan een juist beleid binnen de vennootschap te twijfelen.
Onmiddellijke voorzieningen voor de duur van het geding zijn dan mogelijk.
Nadien kunnen maatregelen worden bevolen, indien bij het onderzoek wanbeleid
is geconstateerd. Hier gaat het dus om toetsing van ondernemingsbeleid binnen
de rechtspersoon op verzoek van in beginsel partijen die rechtstreeks een
eigen, privaat belang hebben bij die rechtspersoon en het gevoerde ondernemingsbeleid.
Voorzover de advocaat-generaal een enquête vordert is er een maatschappelijke
dimensie verbonden aan de toetsing van het beleid van de onderneming.De regeling van artikel 60b ziet daarentegen op toetsing van de praktijkuitoefening
van een natuurlijk persoon, de advocaat. Daarbij gaat het om de beoordeling
van een disfunctioneren van de advocaat met als gevolg dat de rechtshulpverlening
van de cliënten in het gedrang is. Bij dit disfunctioneren staan dus
niet de belangen van de samenwerkingsrelatie centraal, maar die van de cliënt.
Bij het recht van enquête gaat het met name om de belangen van de deelnemers
aan een onderneming, zoals de aandeelhouders en de werknemers.Voorts wordt de procedure inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening
op verzoek van de deken aangevangen.Gelet op de gesignaleerde verschillen behoeft naar mijn mening niet te
worden gevreesd voor een competentieprobleem.De leden van de CDA-fractie vroegen aandacht voor verschillende constructies,
waarbij delen of zaken, mogelijk tot de praktijkvoering behorende, zijn ondergebracht
in afzonderlijke rechtspersonen. Ook wezen deze leden op de steeds meer voorkomende
internationale, multidisciplinaire samenwerkingsverbanden. Deze leden betwijfelden
of de regeling van artikel 60b e.v. ten aanzien van deze rechtspersonen wel
voldoende grondslag biedt voor de toepassing van de beoogde bevoegdheden.Zoals hierboven is aangegeven heeft de regeling inzake de onbehoorlijke
praktijkuitoefening als uitgangspunt het disfunctioneren van de individuele
advocaat. Ter beoordeling van dit disfunctioneren wordt een onderzoek naar
de toestand van de praktijk van de desbetreffende advocaat gedaan. Indien
de advocaat is verbonden aan een bepaalde kantoororganisatie strekt het onderzoek
zich uit over die delen van de kantoororganisatie die betrekking hebben op
de praktijk van de advocaat. Daarbij is niet van belang in welke constructie
de praktijkuitoefening van de desbetreffende advocaat is gegoten.Daar komt bij dat verwacht mag worden dat de betrokken rechtspersoon zonder
meer medewerking geeft aan een onderzoek naar de praktijk van de advocaat,
aangezien de rechtspersoon veel belang heeft bij een goed functioneren van
de «eigen» advocaat. In hetzelfde kader vroegen deze leden zich af of ten aanzien van dergelijke
rechtspersonen wellicht door de deken van het enquêterecht ex artikel
2:344 gebruik zou kunnen worden gemaakt.De deken is op grond van artikel 2:346 van het Burgerlijk Wetboek niet
bevoegd om een verzoek te doen tot het instellen van een onderzoek naar het
beleid.De leden van de CDA-fractie hadden de indruk dat de regels van de Verordening
op de praktijkrechtspersoon ook geen of in ieder geval onvoldoende aanknopingspunten
bieden om voorzieningen uit hoofde van artikel 60b en volgende effectief van
toepassing te laten zijn op de praktijkvennootschap of houdstervennootschap
zeker in het geval er sprake is van een buitenlandse praktijkvennootschap
of houdstervennootschap als bedoeld in artikel 9 van de verordening.Met het uitoefenen van de praktijk in een praktijkrechtspersoon of houdstervennootschap
kan de toepasselijkheid van de regeling van artikel 60b en volgende niet worden
ontlopen. De advocaat blijft als individu een praktijk voeren. Dit blijkt
uit de definitie van praktijkvennootschap en houdstervennootschap in artikel
1 van de verordening. In de definitie van praktijkvennootschap komt tot uitdrukking
dat de vennootschap de rechtspraktijk uitoefent of doet uitoefenen door advocaten
of beoefenaren van een toegelaten vrij beroep. De deelnemers zijn dus advocaat.
Ook de aandeelhouders en bestuurders zijn allen advocaat. Dit is bepaald in
artikel 3, onder d, van diezelfde verordening.Bovendien blijkt uit de definitie van praktijkvennootschap of houdstervennootschap
dat de regeling van toepassing is op vennootschappen die naar buitenlands
recht zijn opgericht.In artikel 9, zesde lid wordt bepaald dat de advocaat die wenst over te
gaan tot de oprichting van een praktijkvennootschap of houdstervennootschap
volgens het recht van een ander land dan Nederland of tot wijziging van de
statuten van een dergelijke praktijkvennootschap of houdstervennootschap of
die gaat deelnemen in een dergelijke praktijkvennootschap of houdstervennootschap,
vooraf overleg pleegt met de Algemene Raad. Bovendien verschaft deze advocaat
de Algemene Raad alle gevraagde inlichtingen en bescheiden die de Algemene
Raad redelijkerwijs in staat kunnen stellen om te beoordelen of voldaan zal
worden aan de voorschriften van de Advocatenwet. Dit houdt in dat, voorzover
er al een probleem zou kunnen ontstaan bij de toepassing van de regeling van
artikel 60b en volgende, de Algemene Raad kan ingrijpen door het maken van
relevante opmerkingen waarmee rekening dient te worden gehouden.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af of de onderling afwijkende
formuleringen van artikel 60c, derde lid («De voorzitter beslist op
het verzoek....zo spoedig mogelijk na verhoor of behoorlijke oproeping van
de deken en betrokken advocaat.») en van artikel 60b, zevende lid («Hij
beslist hierover niet dan na verhoor of behoorlijke oproeping van de deken
en de betrokken advocaat.») een verschil in betekenis beogen.Dat is niet het geval. De wijze van formulering is ingegeven door de opbouw
van de tekst waarin de procedure is beschreven. In artikel 60b, zevende lid,
wordt als het ware een nieuw onderdeel van de daarvoor beschreven procedure
geregeld. De schorsing is al opgelegd of de voorziening is al getroffen. De
advocaat kan vervolgens om opheffing van de voorzieningen of de schorsing
verzoeken. Het ligt voor de hand dat de raad van discipline pas een beslissing
neemt nadat de deken en de betrokken advocaat zijn opgeroepen voor verhoor.
De bepaling van artikel 60c, derde lid, is een voortzetting van de beschreven
procedure inzake het instellen van een onderzoek naar de toestand van de betrokken
advocatenpraktijk. Maar ook in dit artikellid wordt bepaald dat pas wordt
beslist nadat de deken en de betrokken advocaat zijn opgeroepen voor verhoor. De leden van de CDA-fractie refereerden aan artikel 60d, zesde lid. In
dat kader stelden zij voor om ook de mogelijkheid te creëren dat de kosten
van rechtsbijstand aan de desbetreffende advocaat en de kosten van de door
hem eventueel ingeschakelde deskundigen geheel of gedeeltelijk ten laste van
de orde worden gebracht.Op het punt van het voeren van de procedure is ervoor gekozen niet af
te wijken van de regels die gelden in geval van een tuchtrechtprocedure. Indien
tegen een advocaat een tuchtrechtelijke procedure wordt aangevangen, kan de
betrokken advocaat zich laten bijstaan door een collega-advocaat. De kosten
die de advocaat in dat kader maakt zijn voor eigen rekening, tenzij de advocaat
een beroep kan doen op de Wet op de rechtsbijstand.Hetzelfde uitgangspunt geldt voor een door de betrokken advocaat ingesteld
deskundigenonderzoek. Daar komt bij dat de door de voorzitter van de raad
van discipline benoemde rapporteurs die een oordeel geven over de toestand
van de advocatenpraktijk, reeds zijn aan te merken als onafhankelijke deskundigen.
Het is immers in het belang van zowel de betrokken advocaat als van een goede
beroepsuitoefening in het algemeen dat een goed inzicht wordt verkregen in
de gang van zaken van de betrokken praktijk. Het inschakelen van eigen deskundigen
door de betrokken advocaat is om die reden overbodig. Het zou te ver voeren
als de kosten van door de advocaat ingeschakelde deskundigen ook nog eens
vergoed zouden moeten worden.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af hoe het met de aansprakelijkheid
is gesteld van de waarnemer die de praktijk van een geschorste advocaat uitoefent
in het kader van een (voorlopige) voorziening als bedoeld in de artikelen
60b en 60f, voorzover het betreft duurovereenkomsten.Het zal van de opgelegde voorziening afhangen welke rechtshandelingen
de waarnemer mag verrichten. Verwacht wordt dat in de meeste gevallen de waarnemer
moet zorgdragen voor de continuïteit van de lopende zaken. Immers, in
procedures moet rekening worden gehouden met termijnen. Het lijkt minder voor
de hand te liggen dat op korte termijn ingrepen in duurovereenkomsten, zoals
een huurovereenkomst en abonnementen, moeten plaatsvinden. Indien dit toch
noodzakelijk is zal uit de voorlopige voorziening moeten blijken dat de waarnemer
daartoe bevoegd is. Vervolgens ligt het in de rede dat de waarnemer overleg
pleegt met de advocaat. Nagegaan zal immers moeten worden of een wijziging
van de duurovereenkomst bijdraagt aan een goede praktijkuitoefening. Indien
de waarnemer een rechtshandeling verricht zal hij dat namens de advocaat doen.
De waarnemer die binnen dit kader zorgvuldig handelt is niet aansprakelijk.
Indien hij niet zorgvuldig handelt, is aansprakelijkheid jegens de geschorste
advocaat of derden niet uitgesloten.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af of het niet wenselijk is om
in de Advocatenwet een voorziening te treffen met betrekking tot de openbaarheid
van functies en nevenfuncties van de leden van de raden van toezicht en het
hof van discipline.Bij de voorbereiding van het onderhavige wetsvoorstel is een voorziening
als door deze leden bedoeld niet overwogen. Thans wordt onderzocht of een
dergelijke voorziening met betrekking tot leden van de tuchtcolleges wel zinvol
is. Daarbij wordt aangetekend dat het opgeven van nevenfuncties door de leden
die tevens rechter zijn reeds is geregeld in artikel 44 van de Wet rechtspositie
rechterlijke ambtenaren.Dezelfde leden wilden naar aanleiding van de mededeling in de memorie
van toelichting dat de onderzoeksbevoegdheid van de rapporteur ook meebrengt
dat deze kennis kan nemen van de bescheiden van kantoorgenoten, weten of onder
kantoorgenoten ook wordt begrepen de notaris of fiscalist met
wie een samenwerkingsverband is aangegaan.In het tweede lid van artikel 60e is geregeld dat tot het geven van inlichtingen
verplicht zijn de betrokken advocaat, en de advocaten met wie hij een samenwerkingsverband
vormt, alsmede degenen die in dienst zijn van de advocaat of het samenwerkingsverband
en voorts de werkgever van de betrokken advocaat. De notaris en de fiscalist
vallen daar niet onder, tenzij betrokkene in dienst is bij de advocaat of
genoemd samenwerkingsverband.Daarmee is er voldoende toegang tot gegevens waaruit de toestand van de
praktijk van de advocaat blijkt. Dit strookt ook met de opzet van de procedure
inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening die gericht is op het functioneren
van de individuele advocaat.De leden van de CDA-fractie waren verrast door de mededeling op blz. 3
van de nota naar aanleiding van het verslag inhoudende dat beter de weg van
de tuchtrechtelijke procedure kan worden gevolgd, indien er geen aanleiding
is om tot een voorziening als bedoeld in artikel 60b en volgende te komen,
omdat dan aan een voorwaardelijke tuchtrechtelijke schorsing een bijzondere
voorwaarde kan worden verbonden waarmee materieel hetzelfde resultaat kan
worden bereikt als met het opleggen van een voorziening ex artikel 60b en
volgende. Deze leden zagen hier een ongewenste vermenging van tuchtrecht in
eigenlijke zin en de procedure ex artikel 60b en volgende. Deze leden wezen
erop dat de ruime formulering van artikel 60b, zevende lid, praktisch gezien
tot het opschorten van de uitvoerbaarheid kan leiden. Volgens deze leden laat
een gedifferentieerde toepassing van de bevoegdheden van artikel 60b een voorwaardelijke
schorsing, als bedoeld in artikel 46, toe.Deze leden wilden weten of deze analyse wordt gedeeld en of de wenselijkheid
van het scheiden van de tuchtrechtelijke procedure en de procedure van artikel
60b wordt onderschreven.Met de leden van de CDA-fractie onderschijf ik de wenselijkheid van het
gescheiden houden van de tuchtrechtelijke procedure en de procedure van artikel
60b. De tuchtrechtelijke procedure heeft meer het oogmerk van een bestraffing,
terwijl bij de procedure inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening het streven
erop is gericht om de praktijk van de betrokken advocaat – indien enigszins
mogelijk – binnen afzienbare tijd weer goed te laten functioneren. Laatstgenoemde
procedure maakt het mogelijk snel in te grijpen in de praktijk van een disfunctionerende
advocaat. Daarmee zijn niet alleen de belangen van cliënten gediend,
maar ook de openbare belangen die met een goede beroepsuitoefening zijn gemoeid.
Wanneer de praktijk weer goed functioneert kunnen de voorzieningen worden
opgeheven. Het treffen van voorzieningen heeft dus tot doel bijna onmiddellijk
hulpmiddelen aan te reiken en toe te passen om de advocatenpraktijk weer goed
te laten functioneren. Een voorwaardelijke tuchtrechtelijke voorziening, zoals
de leden van de CDA-fractie voor ogen staat, is niet uitvoerbaar bij voorraad.
Dat geldt ook voor het opleggen van een schorsing.Indien de situatie van dien aard is dat de deken niet verkiest de procedure
van artikel 60b aan te vangen kan de tuchtrechtelijke weg open staan. Van
geval tot geval kan de afweging gemaakt worden welke procedure benodigd en
het meest effectief is. Bij nota naar aanleiding van het verslag heb ik slechts
beoogd dit te verduidelijken.De leden van de CDA-fractie wezen erop dat in de voorgestelde wijziging
van artikel 32 het begrip «gerechtigd» onjuist wordt gebruikt.
Daarbij gaven zij aan dat het begrip «gerechtigde» in het Burgerlijk
Wetboek is gereserveerd voor personen die in een goederenrechtelijke betrekking
staan tot een goed. Indien het gaat om daden van beheer en beschikking moet
de term «bevoegdheid» worden gebruikt. In het Burgerlijk Wetboek
wordt betekenis toegekend aan het begrip «rechthebbende» in die
zin dat rechthebbende op een goed degene is tot wiens vermogen
dat goed behoort. Het begrip «gerechtigd» heeft geen vaststaande
betekenis.De vraag van de leden van de CDA-fractie of tegen een uitspraak van de
raad van discipline in een zaak die op grond van artikel 47a om een reden
aan het algemeen belang ontleend is voortgezet, hoger beroep bij het hof van
discipline kan worden ingesteld, kan bevestigend worden beantwoord. Dit vloeit
voort uit artikel 56, eerste lid.Eveneens kan een bevestigend antwoord worden gegeven op de vraag van dezelfde
leden of klager in het kader van een voortzetting die is gebaseerd op artikel
47a nog kan worden gehoord nadat deze de klacht heeft ingetrokken. Verwezen
kan worden naar artikel 49, vierde lid. Indien de klager niet langer meer
als zodanig kan worden aangemerkt, kan betrokkene worden opgeroepen als getuige.Tenslotte vroegen deze leden zich af of een advocaat in een schikking
met een klager kan overeenkomen, dat deze geen medewerking meer zal verlenen
aan een voortgezette klachtprocedure.Naar mijn mening heeft een dergelijke overeenkomst een ongeoorloofd karakter,
aangezien daarmee de voortgang van de procedure en daarmee de werking van
het tuchtrecht wordt ondermijnd, waaraan de advocaat ingevolge de wet is onderworpen.
Door het aangaan van een zodanige overeenkomst met een klager handelt de advocaat
mijns inziens ook in strijd met gedragsregel 37, waarin de verplichte medewerking
van de advocaat tegen wie een tuchtrechtelijk onderzoek is gericht, is geregeld.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1De eerder verschenen stukken inzake dit wetsvoorstel zijn gedrukt onder
EK nrs. 207 en 207a, vergaderjaar 2000–2001. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20012002-26940-150.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl