Wijziging van de Wet op het primair onderwijs in verband met onder meer een discretionaire bevoegdheid van de minister ten aanzien van kwalitatief goede scholen met minder dan 23 leerlingen met perspectief op hoger aantal leerlingen ; Nota n.a.v. het (nader, tweede nader, enz.) verslag; Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk Nota n.a.v. het (nader, tweede nader, enz.) verslag
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST142074
 2009-2010
 
 32 269
 Wijziging van de Wet op het primair onderwijs in verband met onder meer
een discretionaire bevoegdheid van de minister ten aanzien van kwalitatief
goede scholen met minder dan 23 leerlingen met perspectief op hoger aantal
leerlingen
 
 
 
 
 Nr. 
 7
 NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
 Ontvangen 25 maart 2010
 I ALGEMEEN DEEL
 1. Aanleiding
 Met genoegen heeft de regering kennisgenomen van de reactie van de diverse
fracties op het wetsvoorstel. Uit deze inbreng spreekt waardering voor de
doelstelling van het wetsvoorstel. De regering spreekt in dit verband waardering
uit voor de initiatiefnota van het lid Jan Jacob van Dijk (CDA) die de aanzet
vormde voor dit wetsvoorstel. In deze nota naar aanleiding van het verslag
gaat de regering in op de vragen die zijn gesteld. Daarbij wordt de indeling
van het verslag als uitgangspunt genomen. Waar dit de beantwoording ten goede
komt zijn gelijkluidende vragen samengenomen.
 
 De leden van de PvdA-fractie merken op dat de regering in het wetsvoorstel
aankondigt dat regionale ontwikkelingen in de bevolkingsomvang en prognoses
over de landelijke bevolkingsontwikkeling aanleiding vormen voor een onderzoek
of het huidige stelsel van stichting en opheffing of beëindiging van
bekostiging van scholen ook in de toekomst zal voldoen. Zij vragen wanneer
de resultaten van dit onderzoek kunnen worden verwacht.
 De bekendmaking van de uitkomsten van dat onderzoek zal – zoals
aangekondigd in het Interbestuurlijk Actieplan Bevolkingsdaling (Kamerstukken
II 2009/10, 31 757, nr. 13) – eind 2010 zijn.
 
 De leden van de SP-fractie vragen of de regering een prognose kan geven
van het aantal keren dat de minister de komende tien jaren zijn discretionaire
bevoegdheid zal moeten gebruiken.
 Naar de huidige inzichten zal jaarlijks slechts een beperkt aantal scholen
(2 à 3) een beroep doen op de mogelijkheid die dit wetsvoorstel biedt.
De vraag naar de prognose voor de komende tien jaar laat zich lastig beantwoorden.
Vanwege de krimp in bevolkingsaantallen in bepaalde regio’s kan het
aantal scholen dat vanuit de systematiek van de gemiddelde schoolgrootte onder
de 23 leerlingen zakt, in de toekomst toenemen. Het is echter de vraag of
in dergelijke gevallen met succes op beroep kan worden gedaan
op toepassing van de discretionaire bevoegdheid. Eén van de voorwaarden
is namelijk dat er sprake moet zijn van een reëel perspectief op toename
van het aantal leerlingen tot ten minste 23. Dit perspectief zal er niet altijd
zijn indien de school in kwestie is gelegen in een gebied waarin sprake is
van een structurele leerlingdaling.
 
 Ook vragen de leden van genoemde fractie of de regering nog meer mogelijkheden
ziet om kleine scholen langer in stand te houden.
 Het in stand houden van kleine scholen moet niet worden gezien als doel
op zich. De kwaliteit van het onderwijs staat op elke school, ongeacht de
omvang, centraal. De regering beperkt zich tot de aanvullende mogelijkheid
die dit wetsvoorstel biedt. Daarnaast wordt in de Wet op het primair onderwijs
(WPO) zowel door middel van de opheffingssystematiek als de bekostigingssystematiek
rekening gehouden met een terugloop in het leerlingaantal. Zo kent de WPO
gedifferentieerde opheffingsnormen die afhankelijk zijn gesteld van de leerlingdichtheid
in een gemeente en ontvangen scholen met een leerlingaantal onder de 145 een
zogenoemde kleine scholentoeslag. Zoals hiervoor al is aangegeven wordt deze
systematiek in het kader van de demografische ontwikkelingen tegen het licht
gehouden. Dit valt echter buiten de reikwijdte van het onderhavige wetsvoorstel.
 
 De leden van de SGP-fractie vragen waarop het minimumaantal van 23 leerlingen
in het verleden is gebaseerd.
 Allereerst heeft dit een historisch reden. Bij de overgang in 1985 van
het kleuter- en lager onderwijs naar het basisonderwijs werd de kleinste basisschool
gevormd door een lagere school met 15 leerlingen en een kleuterschool met
8 leerlingen. Het aantal van 23 leerlingen werd daarmee als ondergrens gehanteerd.
Dit gegeven werd ook vertaald in het toen geldende Formatiebesluit WPO. Vanaf
de ondergrens van 23 leerlingen kwam een school in aanmerking voor een basisformatie
van 2 fte’s. Dit is het mimimum om een basisschool in staat te stellen
om (in de regel via een combinatiegroep voor respectievelijk de onderbouw
en de bovenbouw) te kunnen functioneren.
 
 Tevens vragen de leden van deze fractie in hoeverre er aanleiding bestaat
om dit getal te heroverwegen, mede met het oog op verschijnselen als bevolkingskrimp.
 De vraag of er aanleiding bestaat om de minimumnorm aan te passen, wordt
meegenomen in het onderzoek waaraan de leden van de PvdA-fractie refereren.
Het structureel lager stellen van deze norm ligt daarbij om onderwijskundige
en doelmatigheidsredenen niet voor de hand.
 
 De leden van genoemde fractie vragen vervolgens waarom de regering bij
het voorstel tot wijziging van de regeling van de gemiddelde schoolgrootte
niet heeft aangesloten bij de opheffingsregeling voor scholen die geen gebruik
kunnen maken van de regeling voor gemiddelde schoolgrootte. Wordt hierdoor
geen ongewenste en ongerechtvaardigde ongelijkheid tussen scholen gecreëerd,
zo vragen zij.
 De hoofdregel van de WPO is dat een school wordt opgeheven als deze drie
jaar onder de reguliere opheffingsnorm (gebaseerd op het principe van leerlingdichtheid)
zit. Het instrument van de gemiddelde schoolgrootte is een uitzondering op
die hoofdregel. Een school die in stand wordt gehouden met een beroep op de
uitzonderingsregel kan, zolang deze minstens 23 leerlingen heeft, onder de
opheffingsnorm in stand blijven. In de praktijk betekent dit vaak dat zo’n
school langer dan drie jaar onder de reguliere opheffingsnorm zit. De school
wordt echter direct opgeheven zodra deze onder de 23 leerlingen zakt. Als
deze scholen dan nog eens van rechtswege drie jaar de tijd zou krijgen om
tot of boven de 23 leerlingen uit te stijgen, zouden die scholen juist worden
bevoordeeld ten opzichte van de scholen die voor de instandhouding
geen beroep willen of kunnen doen op de gemiddelde schoolgrootte. Eerstbedoelde
scholen kunnen alleen op basis van de voorgestelde discretionaire bevoegdheid
in stand worden gehouden.
 2. Discretionaire bevoegdheid minister
 De leden van de CDA-fractie merken op dat de beslissing om gebruik te
maken van de discretionaire bevoegdheid onder andere afhankelijk is van de
kwaliteit van de school. Zij vragen of dat oordeel gebaseerd zal zijn op het
normale toetsingskader van de onderwijsinspectie of dat hier een apart kader
voor zal worden ontwikkeld.
 De scholen die een verzoek doen tot instandhouding op grond van dit wetsvoorstel
worden niet anders beoordeeld dan andere scholen. Het reguliere toezichtsregime
van de Inspectie geldt. Dit houdt in dat wordt gekeken naar onderwijsopbrengsten
en de normindicatoren die relevant zijn voor het onderwijsleerproces.
 
 Wordt ook gekeken naar de gevolgen voor de kwaliteit als een school onder
de norm zal zakken, zo vragen zij. Tevens willen zij weten op welke wijze
wordt gekeken naar scholen die slechte kwaliteit leveren.
 Het kwaliteitsoordeel van de Inspectie staat los van het leerlingaantal.
Als een school onder de norm van 23 leerlingen zakt wordt deze dus niet anders
beoordeeld. Wel is er aanleiding om goed te kijken hoe de school er kwalitatief
voor staat. De Inspectie voert, op grond van het reguliere toezichtsregime,
ieder jaar per school een risicoanalyse uit onder andere op basis van het
jaarverslag en opbrengstgegevens. Dat geldt overigens ook voor de scholen
die op grond van dit wetsvoorstel de kans hebben gekregen om boven de norm
uit te stijgen. Wanneer het bevoegd gezag van een school met minder dan 23
leerlingen, een verzoek om instandhouding heeft ingediend, wordt nagegaan
of de school op basis van de door de Inspectie uitgevoerde risicoanalyse een
basistoezicht kent of dat de Inspectie risico’s is tegengekomen, waardoor
er sprake is van een aangepast toezichtarrangement. In het laatste geval zal
de Inspectie een aanvullend onderzoek op die school uitvoeren zodat de meest
actuele informatie kan worden meegenomen bij de besluitvorming over de toepassing
van de discretionaire bevoegdheid. Met een inspectieoordeel over de kwaliteit
van het onderwijs dat inhoudt «zwak» of «zeer zwak»,
volgt geen positieve beslissing op het verzoek om instandhouding.
 
 Wordt alleen de actuele situatie meegenomen of wordt er ook gekeken of
er verbetering mogelijk is, zo vragen zij.
 Het oordeel van de Inspectie is gebaseerd op de actuele situatie op het
moment dat de minister een beslissing moet nemen over het al of niet gebruik
maken van zijn discretionaire bevoegdheid. In lijn met de Initiatiefnota van
Jan Jacob van Dijk (CDA) is een voorwaarde dat de kwaliteit van het onderwijs
voldoende is op het moment van beoordeling van het verzoek tot instandhouding
op grond van dit wetsvoorstel. Een oordeel «zwak» of «zeer
zwak» zal dus leiden tot afwijzing van het verzoek.
 
 De leden van genoemde fractie stellen tevens de vraag hoe de regering
wil voorkomen dat op basis van de jurisprudentie er een informele ondergrens
zal komen.
 Het perspectief op toename van het aantal leerlingen tot 23 of meer is
leidend in het kader van de toepassing van de discretionaire bevoegdheid.
Het moet van te voren vaststaan dat de school perspectief heeft op toename
van het leerlingaantal binnen een bepaalde termijn. Pas na afloop van de termijn
wordt er gekeken naar het leerlingaantal. Als een school na afloop van de
termijn niet voldoet aan de structurele norm van 23 leerlingen, wordt de school
alsnog opgeheven. De discretionaire bevoegdheid is dus niet bedoeld
om een structureel lagere minimumnorm te introduceren. De omstandigheid dat
een school minder dan 23 leerlingen heeft, moet dus tijdelijk zijn.
 
 De leden van de PvdA-fractie willen weten of een gemeente gehoord zal
worden bij een discretionaire beslissing van de minister en zo ja, hoe de
procedure dan is.
 Om tot een afgewogen beoordeling van de aanvullende omstandigheden te
komen, zal het in de regel verstandig zijn om contact te leggen met de gemeente
waarin de betrokken school is gevestigd. Zo kan afhankelijk van de omstandigheden
de betrokken gemeente voor de besluitvorming relevante informatie verstrekken
over bijvoorbeeld de huisvesting van de school, eventuele plannen met betrekking
tot de woningbouw, realiteitswaarde van leerlingprognoses en aspecten met
betrekking tot de functie en bereikbaarheid van de school. Het inschakelen
van de gemeente kan daarmee dus onderdeel vormen van een zorgvuldige voorbereiding
van de besluitvorming. De afweging of en in hoeverre dat aan de orde is, is
aan de minister. De ruimte die hij daarbij heeft, past bij het discretionaire
karakter van de bevoegdheid die hem wordt gegeven om tijdelijk af te wijken
van de werking van de wet.
 
 De leden willen voorts weten of de garantie van kwaliteit voldoende geborgd
is bij de controle van het basistoezicht.
 Het basisarrangement wordt toegepast als de inspectie geen risico’s
heeft aangetroffen. Als er wel risico’s zijn aangetroffen wordt, conform
het huidige toezichtkader van de Inspectie, aanvullend onderzoek gedaan, zo
nodig op de school. Als daar aanleiding voor is, wordt het onderzoek geïntensiveerd.
Juist omdat het expliciete oordeel van de Inspectie wordt gevraagd in het
kader van de beoordeling van het verzoek is voldoende gegarandeerd dat er
in het specifieke geval een actuele beoordeling van de basiskwaliteit van
de school ten grondslag ligt aan de beslissing van de minister.
 Termijn
 De leden van de PvdA-fractie merken op dat de regering aankondigt dat
wordt bezien of het juist wel of juist niet wenselijk is om een maximum te
verbinden aan de termijn voor het gebruik maken van de discretionaire bevoegdheid
in een concreet geval. Zij vragen de regering op welke termijn de regering
hierover op basis van opgedane ervaringen een uitspraak zal kunnen doen en
hoe zij de Kamer hierover gaat inlichten. De leden van de ChristenUnie-fractie
stellen vergelijkbare vragen.
 Het is lastig en ook ongewenst om daar vooraf een termijn voor te stellen.
Juist gezien het discretionaire karakter van zijn bevoegdheid, dient de minister
hierin enige ruimte te hebben die niet op voorhand is beperkt. Dit is ook
in lijn met de initiatiefnota. Daarbij is het zeer wel mogelijk dat in de
loop der tijd zich op dit punt een duidelijke lijn aftekent. Dat hangt ook
af van de aard van en de mate waarin beroep wordt gedaan op de mogelijkheid
die dit wetsvoorstel biedt. Ik kan me voorstellen dat in ieder geval 5 jaar
na inwerkingtreding van de wet het effect van het wetsvoorstel zal worden
geëvalueerd, waarbij ook het aspect van de termijn aan bod komt.
 
 De leden van de ChristenUnie-fractie vragen of voor scholen duidelijk
is wat de minister als afzienbare termijn acht om boven de ondergrens van
23 leerlingen te raken. Zij vragen of er niet een precedent wordt geschapen
nadat de minister een aantal beslissingen heeft genomen, waardoor in de praktijk
alsnog een maximumtermijn gaat gelden.
 Zoals hiervoor al is aangegeven kan de ervaring die wordt opgedaan met
toepassing van de discretionaire bevoegdheid gaandeweg in de praktijk leiden
tot een nadere begrenzing van de termijn. Maar dat is een andere benadering
dan op voorhand een nadere begrenzing aan te geven. Dit perkt de flexibiliteit
onnodig in. De minister zal altijd goed motiveren waarom in dat specifieke
geval de desbetreffende termijn wordt verleend. Scholen in gelijke omstandigheden
worden gelijk behandeld.
 
 Hoe blijft gegarandeerd dat kwantiteit niet leidend wordt in de beslissing
van de minister, zo vragen de leden.
 Allereerst is de kwaliteit een kernelement in de beoordeling van een verzoek
door de minister. De basiskwaliteit moet op het moment van beoordeling van
het verzoek op orde zijn. Als de kwaliteit onvoldoende is wordt het verzoek
afgewezen. Maar een voldoende kwaliteit is niet allesbepalend. Als de kwaliteit
voldoende is maar er is geen reëel perspectief op toename van het aantal
leerlingen volgt ook een negatief besluit. Er moet altijd een vooruitzicht
zijn op een leerlingaantal van 23 of meer. Als een school binnen de afgesproken
termijn niet op 23 leerlingen of meer is uitgekomen, wordt de school, eventueel
na een eenmalige verlenging, alsnog opgeheven. Bij het gebruikmaken van de
discretionaire bevoegdheid gaat het dus om een onlosmakelijke combinatie van
kwalitatieve en kwantitatieve aspecten.
 De mate van beschikbaarheid van basisscholen in de directe
omgeving van de school
 De leden van de PvdA-fractie zijn erg blij dat het aspect leefbaarheid
een belangrijk aspect is van de aanvullende omstandigheden. Zij willen weten
hoe de minister dit aspect kan objectiveren. Hoe gaat de minister ermee om
als de school, de ouders of het schoolbestuur een ander beeld van de leefbaarheid
geven dan de gemeente, zo willen zij weten.
 Het aspect van het al dan niet aanwezig zijn van scholen in de omgeving
is geen zelfstandige grond op basis waarvan de minister zijn besluit neemt.
Zoals hiervoor aangegeven zijn een reëel perspectief op toename van het
leerlingaantal en de onderwijskwaliteit daarin leidend. Bij het wegen van
de aspecten kwaliteit en reëel perspectief op ten minste 23 leerlingen
kan de aan- of afwezigheid van scholen in de omgeving een aanvullende rol
spelen. Op basis van dat aspect kan bijvoorbeeld een langere termijn worden
gegeven om het aantal van 23 leerlingen te behalen. Een verzoek kan ook eerder
worden afgewezen als er twijfel is over het perspectief op toename van het
leerlingenaantal of de kwaliteit van het onderwijs en er nog andere scholen
in de directe omgeving zijn. Dat aanvullende aspect wordt niet op voorhand
geobjectiveerd. De aard van de discretionaire bevoegdheid verlangt dat de
minister de ruimte heeft de omstandigheden van het specifieke geval naar redelijkheid
en billijkheid te beoordelen.
 3. Samenwerkingsovereenkomst als alternatief voor
een besturenfusie
 De leden van de CDA-fractie vragen wat er gebeurt als de samenwerkingsovereenkomst
wordt beëindigd. Betekent dat direct het einde van de school die onder
de gemeentelijke en wettelijke opheffingsnorm uitkomt, zo vragen zij.
 De bedoelde samenwerkingsovereenkomst geeft aan de samenwerkende schoolbesturen
de mogelijkheid om gezamenlijk de gemiddelde schoolgrootte toe te passen en
daarmee één of meer basisscholen onder de reguliere opheffingsnorm
in stand te houden. Een samenwerkingsovereenkomst wordt altijd aangegaan voor
ten minste 10 jaar (artikel 157, derde lid, onder b, WPO). Als na 10 jaar
de overeenkomst eindigt of binnen die 10 jaar de overeenkomst wordt beëindigd,
wordt, als niets aan de situatie is veranderd, de school opgeheven die op
grond van die overeenkomst onder de opheffingsnorm in stand wordt gehouden.
In het geval van een bijzondere school wordt dan de bekostiging
beëindigd. Dat gebeurt met ingang van 1 augustus volgend op de beëindiging
van de samenwerkingsovereenkomst. Als de school inmiddels boven de opheffingsnorm
zit of de school op een andere manier in stand kan worden gehouden, wordt
de school uiteraard niet opgeheven. De samenwerkende bevoegde gezagsorganen
hebben dit dus in belangrijke mate zelf in de hand. Zij gaan namelijk zelf
over het al dan niet beëindigen van de samenwerkingsovereenkomst.
 Overigens kan een school die valt onder de samenwerkingsovereenkomst en
met directe sluiting worden bedreigd omdat deze tijdelijk onder de 23 leerlingen
zakt, eveneens een beroep doen op toepassing van de discretionaire bevoegdheid.
 
 De leden van de CDA-fractie hebben in dit verband voorts een vraag over
de werking van artikel 157, lid 3, Wet op het primair onderwijs. Dit artikel
vereist dat de samenwerkingsovereenkomst langer dan een jaar bestaat voordat
de school niet meer aan de opheffingsnorm voldoet. Zij vragen of dit strikt
moet worden uitgelegd of dat dit betekent dat er nog ruimte is om dit te realiseren
binnen de drie jaar voordat daadwerkelijk een beroep op de gemiddelde schoolgrootte
moet worden gedaan. Zij merken op dat voor voornamelijk de «éénpitters»
een strikte uitleg grote gevolgen kan hebben. Door het vertrek van een paar
gezinnen met kinderen op een school kan hierdoor al een onomkeerbare situatie
ontstaan: de school moet bestuurlijk fuseren, alhoewel een samenwerkingsovereenkomst
verre de voorkeur geniet. Gaarne een toelichting van de regering, zo vragen
zij.
 Mogelijk is hier sprake van een misverstand. Het is juist dat het nu geldende
artikel 157, derde lid, WPO voorschrijft dat de samenwerkingsovereenkomst
reeds langer dan een jaar voor het niet meer voldoen van een van de scholen
aan de voor die school geldende opheffingsnorm moet zijn gesloten om gebruik
te kunnen maken van de regeling over de gemiddelde schoolgrootte. Dit is een
strikt geformuleerde voorwaarde. In artikel I, onderdeel A, subonderdeel 1
van het voorliggende wetsvoorstel wordt echter voorgesteld om deze voorwaarde
te laten vervallen. Het aangaan van een samenwerkingsovereenkomst wordt hierdoor
eenvoudiger dan nu het geval is. De samenwerkingsovereenkomst wordt daarmee
een gelijkwaardig alternatief voor een besturenfusie. Dit geldt óók
voor de door de leden van genoemde fractie aangehaalde positie van de «eenpitters».
 
 De leden van de PvdA-fractie kunnen zich vinden in de verruiming van de
mogelijkheden voor schoolbesturen om een samenwerkingsovereenkomst aan te
gaan. Zij vragen hoe dit element zich verhoudt tot het wetsvoorstel Wijziging
van enige onderwijswetten inzake samenwerkingsscholen. Wordt er nu tegelijkertijd
via verschillende wetten geregeld dat samenwerkingsscholen beter mogelijk
worden?
 De samenwerkingsovereenkomst moet worden onderscheiden van de samenwerkingsschool.
 Met het wetsvoorstel Wijziging van enige onderwijswetten inzake samenwerkingsscholen
wordt de mogelijkheid gecreëerd dat een bijzondere school en een openbare
school fuseren tot een samenwerkingsschool met behoud van het bijzonder respectievelijk
openbaar karakter van het onderwijs. Voorwaarde is wel dat één
school of beide scholen met opheffing wordt/worden bedreigd. Dat is een andere
situatie dan die waarin een samenwerkingsovereenkomst kan worden aangegaan.
Een samenwerkingsovereenkomst wordt tussen twee of meer schoolbesturen gesloten
om scholen onder de opheffingsnorm met gebruikmaking van de gemiddelde schoolgrootte
in stand te kunnen houden. Er is in dat geval geen sprake van een fusie tussen
scholen. De samenwerkingsovereenkomst is een bestaand instrument dat met dit
wetsvoorstel op onderdelen wordt versoepeld. Dat moet los worden
gezien van de mogelijkheid om in bepaalde gevallen een samenwerkingsschool
te starten. De wetsvoorstellen hebben dus betrekking op verschillende situaties,
zij het dat in beide gevallen gaat om mogelijkheden om het aanbod van onderwijs
te kunnen behouden.
 
 De leden van de PvdA-fractie willen vervolgens weten hoe de regering staat
tegenover de gedachte om de term «samenwerkingsschool» wettelijk
te reserveren voor scholen die dit zijn in de zin van wetsvoorstel Wijziging
van enige onderwijswetten inzake samenwerkingsscholen.
 De term «samenwerkingsscholen» is op dit moment geen wettelijke
term. Het door de leden van de PvdA-fractie genoemde wetsvoorstel zal pas
voor het eerst het begrip samenwerkingsschool in de wet introduceren. Samenwerkingsscholen
zijn wettelijk gezien straks dan ook uitsluitend die scholen. Overigens is
het niet uitgesloten dat scholen die op enigerlei wijze samenwerken zich samenwerkingsscholen
noemen. Dat zijn dan echter geen samenwerkingsscholen in de zin van bovengenoemd
wetsvoorstel.
 
 De leden van genoemde fractie voegen daar nog de vraag aan toe of ook
is overwogen om de regeling nog verder op te rekken door ook meerdere locaties
toe te staan. Concreet vragen zij: als er een bijzondere school en een openbare
school in het hoofddorp een eigen locatie hebben en in stand kunnen houden,
maar voor de locatie in de kleine kern wel een samenwerkingsschool nodig zou
zijn, kan dat dan straks binnen de grenzen van de wet.
 Ik ga ervan uit dat de leden van de PvdA-fractie met «de regeling»
het wetsvoorstel over de samenwerkingsscholen bedoelen. Ook het wetsvoorstel
over de samenwerkingsscholen heeft betrekking op scholen in de zin van de
WPO en niet op dependances/dislocaties. De WPO kent geen opheffingsnormen
voor dependances/dislocaties en ook om die reden kunnen zij niet onder het
wetsvoorstel samenwerkingsscholen vallen. Dat wetsvoorstel maakt immers alleen
samenwerkingsscholen mogelijk als één of beide scholen met opheffing
worden bedreigd.
 II ARTIKELSGEWIJS
 Artikel II
 De leden van de CDA-fractie merken op dat dit wetsvoorstel met terugwerkende
kracht in werking zal treden vanaf 1 augustus 2008. Hoeveel scholen
hebben sindsdien een verzoek ingediend op grond van deze wet om in stand te
mogen blijven, ondanks dat ze minder leerlingen telden dan 23 en in hoeveel
gevallen heeft de minister gebruik gemaakt van zijn discretionaire bevoegdheid,
zo vragen zij.
 Het wetsvoorstel zal niet met terugwerkende kracht in werking treden (artikel
III), maar er is voorzien in een overgangsbepaling (artikel II) die materieel
hetzelfde effect heeft. Die bepaling regelt het «herleven» van
een school die is opgeheven vanwege het feit dat de school na toepassing van
de gemiddelde schoolgrootte minder dan 23 leerlingen had. Tot het moment van
herleven op basis van artikel II ontvangt de school waaraan de opgeheven school
nu als dislocatie is verbonden op aanvraag extra bekostiging in verband met
bijzondere omstandigheden. De tijdelijke aanvullende bekostiging vindt plaats
tot het niveau waarop de school en de opgeheven school gezamenlijk als zelfstandige
scholen aanspraak zouden hebben op grond van de reguliere bekostiging, inclusief
de groeibekostiging.
 Scholen hebben nog geen verzoek ingediend tot instandhouding op grond
van dit wetsvoorstel omdat dat pas kan zodra de wet in werking is getreden.
Wel wordt voor tot nu toe 2 scholen (en mogelijk nog 2 scholen per 1 augustus
2010) voorzien in de hiervoor beschreven overgangssituatie. Hierdoor kunnen
de scholen met behulp van bijzondere bekostiging nu als locatie voortbestaan
en straks na inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel een verzoek
indienen tot instandhouding als school. De weging of die locaties daarvoor
in aanmerking komen vindt dan plaats.
 
 De minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap,
 A. Rouvoet