Burgerrechtelijk Verdrag inzake Corruptie; Straatsburg, 4 november 1999
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31230, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

09-10-2007

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31230-(R1833) nr. 1;A

21-09-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTA1. Algemeen2. Artikelsgewijze toelichtingHoofdstuk I Maatregelen te nemen op nationaal niveauArtikel 1: doelstellingArtikel 2: omschrijving van corruptieArtikel 3: schadevergoedingArtikel 4: aansprakelijkheidArtikel 5: verantwoordelijkheid van de staatArtikel 6: eigen schuldArtikel 7: verjaringstermijnenArtikel 8: geldigheid van contractenArtikel 9: bescherming van werknemersArtikel 10: jaarrekeningen en controleArtikel 11: verkrijging van bewijsArtikel 12: maatregelen tot bewaring van rechtHoofdstuk II Internationale samenwerking en toezicht op
de uitvoeringArtikel 13: internationale samenwerkingArtikel 14: toezichtHoofdstuk III Slotbepalingen3. KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31230Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 230 (R 1833)Burgerrechtelijk Verdrag inzake Corruptie; Straatsburg, 4 november
1999Anr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 21 september 2007Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 5 oktober 2007.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens een van de Kamers of door ten minste
vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de Tweede Kamer
of door de Gevolmachtigde Ministers van de Nederlandse Antillen onderscheidenlijk
van Aruba te kennen worden gegeven uiterlijk op 4 november 2007.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen,
de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u hierbij ter
stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 4 november 1999 te Straatsburg
totstandgekomen Burgerrechtelijk Verdrag inzake Corruptie (Trb. 2005, 78).Een toelichtende nota bij dit verdrag treft u eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt voor het gehele Koninkrijk gevraagd.Aan de Gouverneurs van de Nederlandse Antillen en van Aruba is verzocht
hogergenoemde stukken op 5 oktober 2007 over te leggen aan de Staten
van de Nederlandse Antillen en de Staten van Aruba.De Gevolmachtigde Ministers van de Nederlandse Antillen en van Aruba zijn
van deze overlegging in kennis gesteld.De minister van Buitenlandse Zaken,M. J. M. VerhagenTOELICHTENDE NOTA1. AlgemeenHet advies van de Raad van State van het Koninkrijk wordt niet openbaar
gemaakt, omdat het zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vijfde lid jo
vierde lid, onder b, van de Wet op de Raad van State)Het op 4 november
1999 te Straatsburg tot stand gekomen Burgerrechtelijk Verdrag inzake corruptie
(Trb. 2005, 78; hierna ook Burgerrechtelijk Verdrag genoemd) is voortgekomen
uit het Actieprogramma van de Raad van Europa ter bestrijding van corruptie,
aangenomen door het Comité van Ministers in november 1996.Tot dit actieprogramma is besloten tijdens de 19e Conferentie van de ministers
van Justitie van de Raad van Europa in Valletta (Malta) in 1994. Het programma
is na goedkeuring door het Comité van Ministers in handen gesteld van
een comité van deskundigen dat de opdracht kreeg instrumenten op bestuurs-,
civiel- en strafrechtelijk terrein voor te bereiden met het oog op een zo
breed mogelijke aanpak van corruptie.Tijdens de 21ste Conferentie van de ministers van Justitie van de Raad
van Europa in Praag, in juni 1997, werd een resolutie aangenomen waarin onder
meer werd aangedrongen op het versnellen van de implementatie van het Actieprogramma
tegen corruptie en het voortzetten van de voorbereiding van een internationaal
burgerrechtelijk instrument dat onder meer betrekking zou hebben op de vergoeding
van schade tengevolge van corruptie.Tijdens de 2de Conferentie van Staatshoofden van de lidstaten van de Raad
van Europa op 10 en 11 oktober 1997 te Straatsburg vormde de bestrijding
van corruptie en georganiseerde misdaad ook onderwerp van bespreking. Bij
die gelegenheid is aan het Comité van Ministers de opdracht gegeven
om de snelle totstandkoming van internationale juridische instrumenten te
bevorderen conform het Actieplan.Op 6 november 1997 heeft het Comité van Ministers Resolutie
(97) 24 aangenomen waarin 20 richtsnoeren ter bestrijding van corruptie zijn
opgenomen. (20 Guiding Principles for the Fight against Corruption). Deze
principes gaan wederom in op de noodzaak van spoedige totstandkoming van het
internationaal instrumentarium ter bestrijding van corruptie, mede omvattende
de instelling van een Groep van Staten tegen Corruptie (GRECO) die de implementatie
van het actieprogramma en van de totstandgekomen conventies zou moeten stimuleren
en evalueren. Principe 17 houdt in het bijzonder in dat staten moeten bewerkstelligen
dat het burgerlijk recht rekening houdt met de noodzaak corruptie te bestrijden
en in het bijzonder voorziet in effectieve rechtsmiddelen voor hen wier rechten
en belangen zijn geschaad door corruptie.De totstandkoming van de hiervoor genoemde GRECO heeft zijn beslag gekregen
in het Gedeeltelijke en Uitgebreide Akkoord tot oprichting van de «Groep
van Staten tegen Corruptie (GRECO)», opgenomen in Resolutie (98) 7 van
5 mei 1998 van het Comité van Ministers (Trb. 2000, 131, rubriek
J; Partial and Enlarged Agreement establishing the «Group of States
against Corruption-GRECO»). Deze resolutie nodigt lidstaten van de Raad
van Europa en derde landen uit om zich aan te sluiten bij de GRECO. Aansluiting
vindt plaats door nederlegging van een akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal
van de Raad van Europa. Ingevolge Resolutie (98) 7 kan de GRECO met haar werkzaamheden
beginnen als veertien lidstaten tot de groep zijn toegetreden. Op 1 mei
1999 werd aan dit vereiste voldaan, en is Resolutie (99) 5, waarbij GRECO
wordt opgericht, door het Comité van Ministers aanvaard (Trb. 2000,
131, rubriek J; Resolution (99) 5 establlishing the Group of States against
Corruption (GRECO). Het Statuut betreffende de Groep van Staten tegen Corruptie
(GRECO) (Trb. 2000, 131), is een bijlage bij Resolutie (99) 5, zodat door
aanvaarding van Resolutie (99) 5 het Statuut betreffende de GRECO tot stand
is gekomen.Ten slotte heeft de Raad van Europa, na de aanvaarding van het Verdrag
inzake de strafrechtelijke bestrijding van corruptie op 27 januari 1999
(Trb. 2000,130; hierna Strafrechtelijk Verdrag genoemd), het Burgerrechtelijk Verdrag tot stand gebracht. Op 4 november 1999 is het Burgerrechtelijk
Verdrag door het Comité van Ministers opengesteld voor ondertekening.Het verdrag is tot stand gekomen vanuit de gedachte dat het versterken
van de internationale samenwerking bij het bestrijden van corruptie van groot
belang is en dat het burgerlijk recht kan bijdragen aan de bestrijding van
corruptie, in het bijzonder door personen die schade hebben geleden in staat
te stellen schadevergoeding te ontvangen voor door corrupte handelingen geleden
schade.Het Burgerrechtelijk Verdrag beoogt evenals het Strafrechtelijk Verdrag
de onderlinge afstemming van de nationale wetgeving en praktijken van de lidstaten
van de Raad van Europa. Beoogd wordt om voor verdragspartijen een minimumniveau
van bescherming tegen corruptie te scheppen. Verdragspartijen behouden de
vrijheid om meer bescherming tegen corruptie te bieden.Artikel 17 van het verdrag bevestigt het uitgangspunt van een minimumniveau
van bescherming: dit artikel bepaalt dat er geen voorbehouden zijn toegestaan
ten aanzien van dit Verdrag.Ratificatie van het verdrag betekent dat het Koninkrijk onderdeel wordt
van een internationaal raamwerk dat zowel strafrechtelijk als civielrechtelijk
corruptie wil bestrijden. Daarnaast is deze structuur voorzien van een adequaat
toezicht via de GRECO.De preventie en bestrijding van corruptie hebben zowel nationaal als internationaal
hoge prioriteit. In diverse internationale gremia is de aanpak van deze criminaliteit
hoog op de agenda geplaatst. Corruptie heeft niet alleen een ontwrichtende
werking op de (internationale) rechtsorde; het kan ook de sociale en economische
vooruitgang belemmeren.De Raad van Europa heeft in dit verband gekozen voor een brede aanpak,
via zowel het strafrecht als het burgerlijk recht. Voor een effectieve bestrijding
van corruptie is het van groot belang dat binnen de 46 landen die de Raad
van Europa beslaat, een zekere uniforming van civielrechtelijke bescherming
tegen de gevolgen van corruptie wordt bereikt door de introductie van een
minimumniveau van bescherming. De maatregelen die in hoofdstuk 1 van het Verdrag
worden geformuleerd sluiten aan bij andere internationale instrumenten die
het Koninkrijk heeft onderschreven, zoals het op 4 november 1950 tot
stand gekomen Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens
en de fundamentele vrijheden (Trb. 1951, 154). Deze maatregelen komen ook
overeen met het huidige niveau van rechtsbescherming in Nederland. Het verdrag
bevat geen bepalingen die nopen tot aanpassing van de nationale wetgeving.Het verdrag vereist van de verdragspartijen dat zij in hun interne recht
voorzien in effectieve rechtsmiddelen voor personen die schade hebben geleden
ten gevolge van corruptie, teneinde hen in staat te stellen hun rechten en
belangen veilig te stellen, daaronder begrepen de mogelijkheid van schadevergoeding.
De hiervoor genoemde GRECO ziet op grond van artikel 14 van het verdrag erop
toe dat de verdragspartijen het verdrag op nationaal niveau op de juiste wijze
uitvoeren.Het verdrag is het eerste internationale instrument waarin algemene uitgangspunten
en regels zijn geformuleerd op het terrein van het burgerlijk recht en corruptie.
In het verdrag komen onderwerpen aan de orde als definitie van corruptie,
schadevergoeding, aansprakelijkheid, geldigheid van contracten en bescherming
van werknemers.Bij het verdrag behoort een toelichtend rapport dat als bijlage bij deze
memorie is toegevoegd.2. Artikelsgewijze toelichtingHoofdstuk I Maatregelen te nemen op nationaal niveauArtikel 1: doelstellingDoelstelling van het verdrag is dat de verdragspartijen in hun nationale
recht voorzien in effectieve rechtsmiddelen, inclusief schadevergoeding, voor
personen (daaronder begrepen natuurlijke en rechtspersonen) die door corruptie
worden benadeeld. Het verdrag vereist niet dat het rechtsmiddel specifiek
moet zijn toegesneden op corruptie.Artikel 2: omschrijving van corruptieCorruptie wordt voor de toepassing van dit verdrag omschreven als het,
direct of indirect vragen om, aanbieden, verstrekken of aanvaarden van steekpenningen
of enig ander niet-gerechtvaardigd voordeel, of de belofte daarvan, hetgeen
een ondermijnende invloed heeft op de correcte uitoefening van de taken of
het vereiste gedrag van de ontvanger van de steekpenningen, van het niet-gerechtvaardigde
voordeel of van de belofte daarvan. Uit deze definitie volgt dat van corruptie
op grond van het verdrag alleen sprake is als de corrumperende gedraging effect
heeft gehad in de zin dat de juiste uitvoering van een taak daardoor niet
heeft plaatsgevonden.In paragraaf 31 van het toelichtende rapport wordt terzake van deze
definitie nog opgemerkt dat de verdragspartijen deze definitie niet noodzakelijkerwijs
hoeven op te nemen in hun nationale regelgeving. Voornaamste doel van deze
definitie is om de betekenis van het begrip «corruptie» in de
context van dit verdrag te verduidelijken.Deze definitiebepaling heeft geen gevolgen voor de Nederlandse wetgeving.
De elementen van deze definitie sluiten aan bij de in het Nederlandse (straf)recht
gehanteerde omschrijvingen (art. 177–178a Sr, 328ter Sr, 362–364a
Sr).Artikel 3: schadevergoedingIn artikel 3 wordt het belangrijkste doel van het verdrag uitgewerkt.
In het eerste lid is het beginsel neergelegd van (volledige) vergoeding in
geval van schade als gevolg van corruptie. Dit stemt overeen met het uitgangspunt
van art. 6:95 BW. Het eerste lid verplicht iedere verdragspartij in haar nationale
wetgeving te voorzien in het recht om bij corruptiezaken een civielrechtelijke
vordering in te stellen ter vergoeding van door corruptie geleden schade.
Het verdrag laat niet toe dat de hoogte van de schadevergoeding wordt beperkt
tot een standaardbedrag. Dan is er geen sprake van volledige schadevergoeding.
De rechter zal in elk individueel geval moeten beslissen of aan de voorwaarden
voor schadevergoeding wordt voldaan (toelichtend rapport, paragraaf 35).
Dit laat onverlet de bevoegdheid van de rechter tot matiging van de schadevergoeding,
indien toekenning van volledige schadevergoeding tot kennelijk onaanvaardbare
gevolgen zou leiden (art. 6:109 BW).In het tweede lid worden de verschillende soorten schade opgesomd terzake
waarvan vergoeding kan worden gevraagd (materiële schade, gederfde winst
en niet-geldelijke verliezen zoals verlies van goede reputatie). Het Nederlandse
recht (art. 6:95–110 en art. 6:162 BW) voldoet aan dit artikel.Artikel 4: aansprakelijkheidIn het eerste lid worden de voorwaarden voor aansprakelijkheid opgesomd
(onrechtmatigheid en schuld, schade en causaal verband tussen
de corrupte handeling en de schade). Deze voorwaarden sluiten aan bij het
Nederlandse recht (art. 6:98 en 6:162 BW).Het tweede lid bepaalt dat wanneer meerdere personen aansprakelijk zijn
voor schade ten gevolge van dezelfde corrupte handeling, zij volgens het interne
recht van de verdragspartij hoofdelijk aansprakelijk zijn. In paragraaf 47
van het toelichtend rapport wordt overwogen dat «hoofdelijk aansprakelijk»
betekent dat de benadeelde volledige schadevergoeding kan eisen van één
of meer van de personen die aansprakelijk zijn voor de ten gevolge van de
corruptie geleden schade. Het Nederlandse recht (art. 6:102 BW) voldoet aan
dit artikel.Artikel 5: verantwoordelijkheid van de staatDit artikel verplicht tot het voorzien in passende procedures jegens de
Staat voor personen die schade hebben geleden ten gevolge van corruptie door
ambtenaren bij de uitoefening van hun taken. De voorwaarden voor deze aansprakelijkheid
en de procedures worden in het verdrag niet nader uitgewerkt, maar overgelaten
aan het nationale recht (toelichtend rapport, paragraaf 49). Deze verplichting
leidt niet tot aanpassing van het Nederlandse recht. Zo regelt art. 6:170
BW de aansprakelijkheid voor schade toegebracht aan een derde door een fout
van een ondergeschikte. Dit artikel kan ook toepassing vinden in geval van
schade door een corrupte handeling van een ambtenaar in de uitoefening van
zijn taak.Artikel 6: eigen schuldDit artikel bevat een uitzondering op het principe van volledige schadevergoeding,
zoals uitgewerkt in artikel 3. De schadevergoeding kan worden verminderd of
geweigerd (met inachtneming van alle omstandigheden), als de benadeelde door
eigen schuld heeft bijgedragen aan de schade of aan de toename daarvan. Artikel
6:101 BW bepaalt dat wanneer de schade een gevolg is van een omstandigheid
die aan de benadeelde kan worden toegerekend, de vergoedingsplicht wordt verminderd
door de schade over de benadeelde en de vergoedingsplichtige te verdelen in
evenredigheid met de mate waarin de aan ieder toe te rekenen omstandigheden
tot de schade hebben bijgedragen. Van deze regel kan worden afgeweken, in
die zin dat een andere verdeling plaatsvindt of de vergoedingsplicht geheel
vervalt of in stand blijft, indien de billijkheid dit wegens de uiteenlopende
ernst van de gemaakte fouten of andere omstandigheden van het geval eist.
In artikel 6:101 BW ligt de verplichting van de benadeelde opgesloten tot
beperking van de schade voor zover dit redelijkerwijs van hem kan worden verlangd.Artikel 7: verjaringstermijnenHet eerste lid voorziet in een minimum van 3 jaren voor de (relatieve)
verjaringstermijn voor vorderingen terzake van schadevergoeding, te rekenen
van de dag dat de benadeelde bekend is geworden met de schade door corruptie
of de corruptie zelf dan wel redelijkerwijs daarmee bekend had kunnen zijn.
Tevens geldt als eis dat de benadeelde bekend is met de identiteit van de
verantwoordelijke persoon of redelijkerwijs daarmee bekend had kunnen zijn.
Ingevolge art. 3:310 BW geldt voor rechtsvorderingen tot vergoeding van schade
een verjaringstermijn van 5 jaren.Voorts stelt artikel 7, eerste lid, een vervaltermijn (absolute verjaringstermijn)
van tenminste tien jaar na de corrupte handeling. Art. 3:310 BW hanteert terzake
een termijn van 20 jaren.Het tweede lid bepaalt dat de nationale regels inzake stuiting van verjaring, zonodig, toepasselijk zijn op de termijnen genoemd in het
eerste lid. Art. 3:316 BW regelt de stuiting van verjaring van rechtsvorderingen.Artikel 8: geldigheid van contractenHet eerste lid bepaalt dat contracten (of contractsbepalingen), die corrupte
afspraken inhouden, volgens het interne recht van de verdragspartijen nietig
dienen te zijn. Dergelijke contracten zijn door inhoud of strekking volgens
het Nederlandse recht in strijd met de openbare orde of goede zeden en mitsdien
nietig (art. 3:40 BW).Daarnaast moet volgens het tweede lid van artikel 8 iedere contractspartij,
wier toestemming terzake van de overeenkomst is beïnvloed door corruptie,
de mogelijkheid hebben om in rechte nietigverklaring van de overeenkomst te
vorderen. Art. 3:44 BW voorziet in de vernietigbaarheid van een rechtshandeling
wanneer zij door bedreiging, bedrog of misbruik van omstandigheden is tot
stand gekomen. Artikel 9: bescherming van werknemersDit artikel voorziet in de verplichting van verdragspartijen om in hun
interne recht adequate bescherming tegen ongerechtvaardigde sancties te bieden
aan werknemers die op redelijke gronden een vermoeden van corruptie hebben
en te goeder trouw dit melden aan de verantwoordelijke personen of autoriteiten.
Het Nederlandse arbeidsovereenkomstenrecht en het algemeen verbintenissenrecht
bevatten verschillende bepalingen waaraan een zorgvuldig handelende klokkenluider
de ingevolge het verdrag vereiste bescherming kan ontlenen in geval van (dreiging
van) ontslag of benadeling. In dit verband kunnen de volgende regelingen relevant
zijn:Art. 7:611 BW bepaalt dat werkgever en werknemer verplicht zijn zich als
een goed werkgever en een goed werknemer te gedragen. Voor de werkgever houdt
dit de verplichting in al datgene te doen en na te laten wat een goed werkgever
in gelijke omstandigheden behoort te doen en na te laten. Dit betekent dat
de werkgever zich dient te onthouden van niet gerechtvaardigde benadeling
van de werknemer. Een zorgvuldig meldende werknemer kan zich hierop beroepen
tegen de werkgever, zonodig bij de rechter. Ook de werkgever kan zich op dit
artikel beroepen als de werknemer op onzorgvuldige wijze de klok luidt over
een vermoeden van corruptie. Ook het ontslagrecht biedt waarborgen dat een
werknemer in de in artikel 9 beschreven omstandigheden niet ten onrechte kan
worden ontslagen. Zo zal in het kader van de beoordeling van een verzoek om
toestemming voor opzegging getoetst moeten worden of het voorgenomen ontslag
redelijk is (art. 3:1 Ontslagbesluit). Daarbij worden de mogelijkheden en
belangen van de betrokken werkgever en werknemer in aanmerking genomen (art.
3:1 Ontslagbesluit). Ook met het «klokkenluiden» van de werknemer
kan daarbij rekening worden gehouden.Ook een verzoek om ontbinding van de arbeidsovereenkomst (ex art. 7:685
BW) zal in de in artikel 9 beschreven omstandigheden niet gehonoreerd worden
tenzij er sprake is van andere bijkomende omstandigheden op grond waarvan
de kantonrechter tot het oordeel komt dat de arbeidsovereenkomst billijkheidshalve
dadelijk of na korte tijd behoort te worden beëindigd. De kantonrechter
kan dan een vergoeding toekennen aan de werknemer indien hem dat billijk voorkomt.Voorts kan de rechter, indien er sprake is van een kennelijk onredelijke
opzegging, een schadevergoeding toekennen aan de werknemer of herstel van
de arbeidsovereenkomst bevelen (art. 7:681 en 682 BW).Ten slotte geeft de actie uit onrechtmatige daad de werknemer, die conform
art. 9 heeft gehandeld, de mogelijkheid om de schade, die hij lijdt ten
gevolge van een ongerechtvaardigde sanctie, te verhalen op zijn werkgever.
Ook kan hij op grond van dat artikel een verbod vorderen tot het staken van
benadelende handelingen.In de op 24 juni 2003 vastgestelde Verklaring van de Stichting van
de Arbeid (STAR) inzake het omgaan met vermoedens van misstanden in ondernemingen
staat ook voorop dat met een vermoeden van een misstand zorgvuldig moet worden
omgegaan. De Verklaring van de STAR bevat raadgevingen en suggesties en levert
bouwstenen voor een zorgvuldige procedure. In de door de STAR aanbevolen procedureregeling
moet tot uitdrukking komen dat de te goeder trouw handelende klokkenluider
bescherming verdient. Daarvan is sprake indien hij in formeel en materieel
opzicht zorgvuldig handelt.In zijn advies inzake klokkenluiders (22 december 2004) komt de SER
tot de conclusie dat de werknemer die een misstand zorgvuldig meldt en die
als gevolg daarvan door zijn werkgever wordt benadeeld, de daaruit voortvloeiende
schade kan terugvorderen op grond van het arbeidsovereenkomstenrecht en het
algemeen verbintenissenrecht.Met betrekking tot ambtenaren zij erop gewezen dat met ingang van 1 maart
2006 de artikelen 125quater en 125quinquies Ambtenarenwet in werking zijn
getreden. Het eerstgenoemde artikel bevordert dat het bevoegd gezag ten aanzien
van zijn ambtenaren een integriteitsbeleid voert en een gedragscode voor goed
ambtelijk handelen tot stand brengt. Het tweede artikel bepaalt onder andere
dat voor iedere ambtenaar een klokkenluidersregeling moet gelden. Verder bepaalt
dit artikel dat de ambtenaar die te goeder trouw de bij hem levende vermoedens
van een misstand meldt ingevolge de in deze regeling opgenomen procedure,
als gevolg van het melden van die vermoedens geen nadelige gevolgen voor zijn
rechtspositie zal ondervinden. Een ambtenaar die schade ondervindt omdat het
bevoegd gezag in strijd met deze verplichting handelt, zal deze schade op
grond van het ambtenaren – c.q. het bestuursrecht van dit bevoegd gezag
kunnen vorderen.Artikel 10: jaarrekeningen en controleDit artikel stelt eisen met betrekking tot de jaarrekening van ondernemingen;
deze moet op heldere wijze zijn opgesteld en een getrouw beeld geven van de
financiële positie van de onderneming. Daarnaast voorziet het tweede
lid in de verplichting dat accountants bevestigen dat de jaarrekening aan
de hiervoor vermelde vereisten voldoet. Dit artikel is geïnspireerd door
een aantal EG-richtlijnen terzake, waaronder de Vierde Richtlijn van de Raad
betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (78/660/EEG,
artikel 2, derde lid 1; zie toelichtend rapport, paragraaf 74). Het is
echter niet de bedoeling dat verdergaande verplichtingen worden opgelegd dan
waartoe de vierde richtlijn strekt. Het artikel schept niet de verplichting
om een jaarrekening op te stellen en te publiceren, maar geeft, voor zover
er een jaarrekening moet worden opgesteld, voorschriften met betrekking tot
de inhoud daarvan teneinde de waarheidsvinding te bevorderen. Artikel 2:362
BW stelt eisen met betrekking tot de inrichting van de jaarrekening, waaronder
begrepen de balans en de winst – en verliesrekening met toelichting.
Art. 2:362, derde lid, BW bepaalt met betrekking tot de winst- en verliesrekening
dat deze getrouw, duidelijk en stelselmatig de grootte van het resultaat van
het boekjaar weergeeft.Artikel 11: verkrijging van bewijsDit artikel houdt de verplichting in te voorzien in doeltreffende procedures
voor de verkrijging van bewijs in civielrechtelijke procedures in verband
met corruptie. Artikel 11 vereist niet de introductie van specifieke procedures
voor het verkrijgen van bewijsmateriaal in corruptiezaken. Voor
Nederland zijn in dit verband van belang de artikelen 149 en 150 Rv, waarin
algemene regels van bewijsrecht zijn uitgewerkt. Daarnaast kan gewezen worden
op de artikelen 19, 21 en 22 Rv. Ingevolge art.19 Rv stelt de rechter partijen
in de gelegenheid hun standpunten naar voren te brengen en toe te lichten
en zich uit te laten over alle overgelegde bescheiden en andere gegevens.
De artikelen 21 en 22 Rv voorzien in de verplichting van partijen om voor
de beslissing belangrijke feiten volledig en naar waarheid aan te voeren en
in de bevoegdheid van de rechter om toelichting van bepaalde stellingen en
overlegging van relevante bescheiden te bevelen. Voorts verdienen vermelding
de verplichting op grond van artikel 85 Rv tot het verstrekken van afschriften
en de mogelijkheid van inzage van stukken; de inlichtingencomparitie ex art.
88, eerste lid, Rv en de verplichting tot vermelding van bewijsmiddelen bij
de conclusie van antwoord (art. 128, vijfde lid, Rv). Ten slotte kan nog genoemd
worden de exhibitieplicht op grond van art. 843a Rv. Artikel 11 noopt niet
tot wijziging van de wetgeving.Artikel 12: maatregelen tot bewaring van rechtDit artikel verplicht de verdragspartijen om in hun interne recht te voorzien
in de mogelijkheid van rechterlijke maatregelen teneinde de rechten en belangen
van partijen te waarborgen in burgerrechtelijke procedures inzake corruptie
(paragraaf 83 van het toelichtend rapport). In Nederland bestaan de hier
bedoelde maatregelen in de vorm van het kort geding (art. 254 Rv) en het conservatoir
beslag (art. 700 e.v. Rv). Artikel 12 noopt niet tot aanpassing van de wetgeving.Hoofdstuk II Internationale samenwerking en toezicht op
de uitvoeringArtikel 13: internationale samenwerkingDit artikel verplicht de verdragspartijen tot effectieve samenwerking
in zaken betreffende civielrechtelijke procedures die op corruptie betrekking
hebben. Genoemd worden de betekening van documenten, verkrijging van bewijs
in het buitenland, erkenning en uitvoering van buitenlandse vonnissen, rechtsmacht
en gerechtelijke kosten. Het verdrag kent geen eigen regels met betrekking
tot deze onderwerpen.De samenwerking tussen de verdragspartijen moet plaatsvinden overeenkomstig
relevante internationale instrumenten op de onderscheiden terreinen, waarbij
zij partij zijn en overeenkomstig hun interne recht.In paragraaf 88 van het toelichtend rapport wordt een aantal relevante
verdragen genoemd, zoals het op 1 maart 1954 te Den Haag tot stand gekomen
Verdrag betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Trb. 1954, 40), het op
15 oktober 1980 te Den Haag tot stand gekomen Verdrag inzake de toegang
tot de rechter in internationale gevallen (Trb. 1989, 114), het op 15 november
1965 te Den Haag tot stand gekomen Verdrag inzake de betekening en de kennisgeving
in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke
en handelszaken (Trb. 1966, 91), het op 18 maart 1970 te Den Haag tot
stand gekomen Verdrag inzake de verkrijging van bewijs in het buitenland in
burgerlijke en handelszaken (Trb. 1979, 38), het op 27 september 1968
te Brussel tot stand gekomen Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (Trb.
1969, 101) en het op 16 september 1988 te Lugano tot stand gekomen Verdrag
betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen
in burgerlijke en handelszaken (Trb. 1989, 58). Bij deze verdragen is het
Koninkrijk partij. Artikel 13 noopt niet tot aanpassing van de wetgeving.Artikel 14: toezichtDit artikel bepaalt dat de GRECO toezicht zal houden op de implementatie
van dit verdrag door de verdragspartijen (paragrafen 92 en 93 van het toelichtend
rapport). Inmiddels is de GRECO van start gegaan met haar werkzaamheden ten
aanzien van de toegetreden leden.Als in de inleiding aangegeven, is als bijlage bij Resolutie (99) 5 het
Statuut van de GRECO opgenomen. Dit statuut is goedgekeurd bij Rijkswet van
22 juni 2001 tot goedkeuring van enkele verdragen inzake de bestrijding
van fraude en corruptie (Stb. 2001, 315).De GRECO heeft tot doel de aangesloten landen te stimuleren bij de aanpak
van corruptie door de nationale initiatieven op dit terrein te volgen en te
beoordelen. In verband hiermee onderzoekt de GRECO of de landen de internationale
instrumenten, die uit het Actieprogramma van de Raad van Europa ter bestrijding
van corruptie voortvloeien, adequaat implementeren.Hoofdstuk III SlotbepalingenDe artikelen 15 t/m 25 behoeven, in aanvulling op hetgeen daarover is
opgemerkt in het toelichtend rapport, geen nadere toelichting. Zij vormen
gebruikelijke slotbepalingen in verdragen van de Raad van Europa. In dit verband
kan verwezen worden naar het Strafrechtelijk Verdrag. Opgemerkt zij nog dat
artikel 15 voorziet in de mogelijkheid van toetreding van de Europese Gemeenschap
tot het Burgerrechtelijk Verdrag.3. KoninkrijkspositieDe Regering van de Nederlandse Antillen heeft aangegeven medegelding van
het verdrag voor haar land wenselijk te achten. De politieke wil om fraude
in een groter verband aan te pakken is reeds eerder uitgesproken, onder andere
in het rapport Konfiansa (1999). Ook in het Transitieprogramma voor 2006–2007
heeft de Regering aangegeven zich te zullen blijven inzetten voor het bevorderen
van doelmatige, doeltreffende en democratisch functionerende overheden binnen
de Nederlandse Antillen. Tevens zal een strikt integriteitsbeleid worden gevoerd.
Uitvoeringswetgeving is reeds in afdoende mate aanwezig. De Regering verwijst
naar de meldingsplicht verbonden aan de Landsverordening melding ongebruikelijke
transacties (P.B. 1996, 21) en de Landsverordening identificatie bij financiële
dienstverlening (P.B. 1996, 23). Naar verwachting zullen in de nabije toekomst
de Landsverordening integriteitsbevordering gezagsdragers Land en de Landsverordening
Landelijke ombudsman in werking treden.Tot slot bieden ook het Burgerlijk Wetboek en het Wetboek Burgerlijke
Rechtsvordering van de Nederlandse Antillen voldoende bescherming aan een
benadeelde in het geval van een onrechtmatige daad of wanprestatie.De Regering van Aruba heeft eveneens aangegeven medegelding van het verdrag
voor haar land wenselijk te achten. Naast de mogelijkheid die het huidige
Wetboek van Strafrecht geeft voor schadevergoeding, is het van belang om complementaire
regelgeving in het burgerlijk recht te creëren die meer mogelijkheden
biedt. Medegelding van dit verdrag betekent dat het Burgerlijk Wetboek van
Aruba en het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering gewijzigd dienen te worden.
Het concept voor het Wetboek van Strafrecht omvat een aanmerkelijke uitbreiding
van de bestaande corruptie artikelen, te vinden in de artikelen 2.25.8 en
2.25.8a (niet-ambtelijke corruptie) en de artikelen 2.28.12–15 (ambtelijke
corruptie).De goedkeuring wordt derhalve voor het gehele Koninkrijk gevraagd.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinDe minister van Buitenlandse Zaken,M. J. M. Verhagen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31230-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl