Wet beslistermijnen sociale verzekeringen; Verslag over het voorbereidend onderzoek van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27248, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

16-10-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27248 nr. 5

10-10-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamINHOUD blz. ALGEMEEN1. Inleiding2. Opmerkingen bij enkele voorgestelde termijnen2.1 Beschikkingen inzake verzekeringsplicht van de door
de uvi's uitgevoerde wetten2.2 Beschikkingen inzake arbeidsongeschiktheid2.3 Beschikkingen op grond van hoofdstuk 4, paragrafen
1 en 3 Wet REA2.4 Beschikkingen op grond van hoofdstuk IV WW3. Gekozen systematiek van regelgeving; verlenging3.1 VerlengingARTIKELENArtikel I, onder cArtikel 29c, derde lid, Algemene KinderbijslagwetOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27248Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 248Wijziging van een aantal sociale verzekeringswetten ter verkorting van
beslistermijnen bij beschikkingen op aanvraag (Wet beslistermijnen sociale
verzekeringen)nr. 5VERSLAGVastgesteld 10 oktober 2000De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1, belast met het voorbereidend onderzoek van dit wetvoorstel, heeft
de eer als volgt verslag uit te brengen. Onder het voorbehoud dat de hierin
gestelde vragen en gemaakte opmerkingen voldoende zullen zijn beantwoord,
acht de commissie de openbare behandeling van het wetsvoorstel genoegzaam
voorbereid.INHOUD blz. Algemeen11.Inleiding12.Opmerkingen bij enkele voorgestelde termijnen72.1Beschikkingen inzake verzekeringsplicht van de door uvi's uitgevoerde wetten72.2Beschikkingen inzake arbeidsongeschiktheid82.3Beschikkingen op
grond van hoofdstuk 4, paragrafen 1 en 3 Wet REA10 2.4Beschikkingen
op grond van hoofdstuk IV WW11 3.Gekozen systematiek van regelgeving; verlenging113.1.Verlenging11Artikelen12ALGEMEEN1. InleidingDe leden van de commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid hebben
met belangstelling kennisgenomen van het voorliggende wetsvoorstel. De leden van de PvdA-fractie hebben vooralsnog begrip voor het niet willen
verkorten van beslistermijnen indien overduidelijk is dat de uitvoeringsinstellingen
niet in staat zijn kortere termijnen na te leven. De vraag is echter wanneer
de uitvoeringsinstellingen daartoe wel in staat zijn en of ze daartoe ooit
in staat zullen zijn. Het streven ernaar is op zichzelf geen garantie dat
het ook gebeurt.Kan reeds worden aangegeven wat het wetsvoorstel inzake het Poortwachtersmodel
zal betekenen voor de beslistermijnen?Deze leden van de PvdA-fractie merken op dat in de memorie van toelichting
is te lezen dat voortaan als hoofdregel een redelijke termijn van acht weken
geldt, maar dat een groot aantal uitzonderingen is gemaakt. Is het aantal
uitzonderingen, met name bij werknemersverzekeringen, niet zo groot dat eerder
kan worden gezegd dat de hoofdregel een uitzondering is? Kan worden aangegeven
voor welk aandeel beschikkingen bij werknemersverzekeringen voortaan in principe
binnen acht weken worden afgegeven en welk aandeel dertien weken of langer.Tevens vragen zij of de regering uitvoeriger wil stilstaan bij de keuze
voor het hanteren van redelijke termijnen in plaats van vaste termijnen. Is
het Ctsv inmiddels wel overtuigd van de verwachting dat redelijke termijnen
even helder, duidelijk en rechtszeker zijn voor cliënt, uitvoeringsorgaan
en toezichthouder als vaste termijnen zouden zijn?Is het juist dat bij het hanteren van vaste termijnen voor de aanvrager
een beroepsmogelijkheid bestaat na het verlopen van die vaste termijn, en
dat eveneens de mogelijkheid bestaat rente te bedingen na afloop van de vaste
termijn plus de «zo kort mogelijke termijn» die de uitvoeringsinstelling
heeft aangegeven? (zie ook jurisprudentie CRVB van 1 november 1995, RSV 1996/182
en CRVB van 9 januari 1996, JB 1996/36 en de vierde tranche van de Algemene
wet bestuursrecht, voorontwerp 4.4.2.4.) Is het juist dat bij het hanteren
van redelijke termijnen plus verlenging de aanvrager niet in beroep kan gaan
totdat de daadwerkelijke beschikking is afgegeven, en dat de mogelijkheid
van het bedingen van rente geheel ontbreekt bij het hanteren van redelijke
termijnen, zo vragen de leden van de PvdA-fractie.De leden van de VVD-fractie delen in het algemeen de mening van de regering
dat werknemers, uitkeringsgerechtigden en werkgevers groot belang hebben bij
snelle en goede besluitvorming en dat de daarbij behorende beslistermijnen
daadwerkelijk gehaald kunnen worden.Bij de behandeling van de Veegwet 1999 in november vorig jaar hebben deze
leden reeds de aangegeven dat zij het onwenselijk vinden dat de beslistermijnen
in de verzekeringswetten in de meeste gevallen op dertien in plaats van op
de redelijke termijn van acht weken liggen, conform de Algemene wet bestuursrecht
(Abw). Zij zijn voorstander van snellere beslistermijnen en hebben dientengevolge
vorig jaar een amendement ingediend om het Besluit beslistermijnen sociale
verzekeringswetten (BBSV) per 1 januari 2001 te laten vervallen in plaats
van het tot een nader te bepalen datum in stand te houden. Dit mede gelet
op het feit dat het oorspronkelijke voornemen was een en ander per 1 januari
1999 te regelen. De leden van de VVD-fractie zijn dan ook verheugd dat ten
gevolge van dit aangenomen amendement het voorliggende wetsvoorstel is ingediend,
al zijn zij er niet van overtuigd dat moet worden vastgehouden aan de beslistermijn
van dertien weken bij de beoordeling van arbeidsongeschiktheid en de beschikkingen
over toekenning van REA-voorzieningen. Deze leden willen hierover en op een
aantal andere punten een aantal opmerkingen maken en vragen stellen.Het feit dat een termijn van (maximaal) acht weken voor veel beschikkingen
haalbaar is, verheugt de leden van de VVD-fractie. Zij hechten eraan, net
als tijdens de plenaire behandeling van de Veegwet 1999, dat de beslistermijnen
reeds vóór de implementatie van de SUWI verkort worden. Tevens zouden de leden van de VVD-fractie graag inzicht willen krijgen
in het aantal beschikkingen op aanvraag dat jaarlijks worden afgegeven alsook
het percentage waarmee de beslistermijnen de laatste vijf jaar zijn overschreden.De leden van de CDA-fractie vinden het van groot belang dat er, met in
achtneming van de vereiste zorgvuldigheid, zo kort mogelijke beslistermijnen
worden vastgelegd in de sociale zekerheidswetten. De overheid bindt burgers
aan strakke termijnen bij de aanspraken op regelingen. Dat verplicht de overheid
om zo snel mogelijk duidelijkheid te bieden, daar waar mogelijk de beslistermijnen
te verkorten en deze alleen in uitzonderingsgevallen te overschrijden. Bij
de beoordeling van de vraag of een beslistermijn kan worden verkort, zullen
echter de vereiste zorgvuldigheid en de uitvoeringstechnische mogelijkheden
en verbeteringen daarin medebepalend zijn. Procedures, alsmede terugvorderingen
en nabetalingen moeten zoveel mogelijk worden vermeden.De leden van de CDA-fractie constateren dat de meeste dertienweekse termijnen
voor de sociale zekerheidswetten worden vervangen door de redelijke termijn
van de Awb, die in ieder geval na acht weken is overschreden. Daarmee wordt
de redelijke termijn hoofdregel en algemene norm, terwijl in de interpretatie
van de Raad van State de redelijk termijn vooral bedoeld is als een vangnetbepaling.
De aan het woord zijnde leden vragen de regering nader in te gaan op dit verschil
van interpretatie van de Awb. Het mag er in hun ogen in ieder geval niet toe
leiden dat door het instellen van een hoofdregel wordt afgezien van een afweging
per geval welke termijn de meest passende termijn is.Deze leden vragen zich verder af of er binnen de clausule van de redelijke
termijn wel voldoende prikkel ligt om, uiteraard met inachtneming van de vereiste
zorgvuldigheid, zo snel mogelijk tot een besluit te komen. Er staat immers
maximaal acht weken voor. Daar komt nog bij dat de redelijke termijn met nogmaals
een redelijke termijn kan worden verlengd, hetgeen de prikkel ook niet vergroot.
Zo kan de beslistermijn in het meest ongunstige geval worden verlengd tot
zestien weken. Een wettelijke termijn daarentegen, kan niet worden verlengd,
tenzij men op informatie uit het buitenland wacht of op het oordeel van een
externe deskundige. Dit zijn strikt omschreven uitzonderingsbepalingen in
tegenstelling tot de standaard verlengingsmogelijkheid bij de redelijke termijn.
Daarom vragen zij de regering nader te onderbouwen waarom zij de redelijke
termijn als hoofdregel hanteert en niet kiest voor wettelijke termijnen die
meer duidelijkheid bieden.De leden van de CDA-fractie hechten aan zo kort mogelijke, mits zorgvuldige,
beslistermijnen. Zij onderkennen dat in uitzonderingsgevallen wellicht een
verlenging noodzakelijk is, maar deze dient in hun ogen dan zo kort mogelijk
te zijn. Deelt de regering deze opvatting? En kan zij aangeven op welke wijze
zij wil bewerkstelligen dat de redelijke termijn clausule in de praktijk ook
tot zo kort mogelijke beslistermijnen leidt en dat de verlengingsmogelijkheid
zo min mogelijk wordt gebruikt? Heeft de regering overwogen om hiertoe in
de wet een concrete bepaling op te nemen?De leden van de CDA-fractie lezen in de memorie van toelichting wel een
nadere onderbouwing van de keuze om in bepaalde gevallen beslistermijnen te
hanteren die de redelijke termijn overschrijden, maar zij missen een onderbouwing
van de keuze voor het hanteren van de hoofdregel in alle andere gevallen.
Naar hun oordeel mag het hanteren van een hoofdregel er niet toe leiden dat
er geen afweging van geval tot geval meer plaatsvindt over de meest passende
beslistermijn. Zo kunnen zij zich voorstellen dat bijvoorbeeld voor een beschikking
op een aanvraag voor kinderbijslag een beslistermijn van vier weken volstaat
omdat deze relatief eenvoudig is vast te stellen. En bij de Algemene nabestaandenwet,
waar het om mensen gaat in een zeer kwetsbare emotionele en financiële positie, zou in de ogen van deze leden een extra inspanning mogen worden
gevraagd om zo snel mogelijk tot een besluit te komen. Uiteraard met in achtneming
van de zorgvuldigheid, want niemand is erbij gebaat om naderhand te worden
geconfronteerd met grote terugvorderingen. Zij vragen de regering een toelichting
te geven bij alle beschikkingen waar de redelijke termijn wordt gehanteerd
en daarbij vooral in te gaan op de wenselijkheid en (on)mogelijkheid om een
kortere beslistermijn te hanteren.Daarnaast vragen de leden van de CDA-fractie zich af of de regering niet
te optimistisch is in haar veronderstelling dat de hele SUWI-operatie geen
vertragende invloed zal hebben op de snelheid van de besluitvorming bij de
uitvoeringsinstellingen. Deze leden hebben al vaker aangegeven zich zorgen
te maken over de implementatie van deze omvangrijke operatie die grote personele
en organisatorische gevolgen heeft. Zij vragen zich met name af of de zorgvuldigheid
wel voldoende gewaarborgd is wanneer van de betrokken instellingen wordt geëist
om naast en tijdens alle veranderingen in het kader van de SUWI-operatie ook
een snellere besluitvorming te garanderen. Is dat niet teveel gevraagd? Heeft
de regering overwogen om op grond hiervan een onderscheid te maken tussen
de uitvoering van de volksverzekeringen en de werknemersverzekeringen, zoals
ook de Raad van State voorstelt, en de huidige beslistermijnen bij de werknemersverzekeringen
voorlopig te handhaven totdat de reorganisatie zijn beslag heeft gekregen?De leden van de CDA-fractie vragen in dit verband wanneer zij het wetsvoorstel
over het poortwachtersmodel tegemoet kunnen zien. Zij wijzen erop dat evenals
de SUWI-operatie ook de implementatie van het poortwachtersmodel een extra
belasting voor de uitvoerende instellingen zal betekenen. Gezien het belang
dat deze leden hechten aan een verbetering van de kwaliteit van de procedures
en keuringen vragen zij of de regering kan garanderen dat deze kwaliteitsslag
kan worden gemaakt met een gelijktijdige reorganisatie én bekorting
van de beslistermijnen. Hoe reëel is het te veronderstellen dat de uitvoeringsinstellingen,
die al moeite hebben om de beschikkingen binnen de huidige beslistermijn af
te geven, dit allemaal aankunnen, zo vragen deze leden zich bezorgd af.Tenslotte vragen de leden van de CDA-fractie een nadere toelichting op
de mogelijke gevolgen voor de financiële positie van de aanvrager wanneer
de beslistermijn de 4 weken overschrijdt. Zij kunnen zich voorstellen dat
aanvragers in sommige situaties in de financiële problemen komen wanneer
het besluit op hun aanvraag langer dan een maand op zich laat wachten en zij
deze maand zonder inkomsten moeten overbruggen. Is hier bij de vaststelling
van de beslistermijn voldoende rekening mee gehouden, zo vragen zij zich af.
Welke mogelijkheden bestaan er bij de onderscheiden regelingen voor het uitkeren
van een voorschot, dan wel voor een beroep op een andere voorziening?De leden van de D66-fractie vinden het zeer belangrijk dat de beslistermijnen
bij beschikkingen op aanvragen in verschillende sociale verzekeringswetten
zo kort mogelijk zijn. De regering stelt voor een redelijke termijn in acht
te nemen en deze leden kunnen zich daar in principe in vinden. Wel hebben
zij nog wat vragen alvorens akkoord te gaan met het wetsvoorstel.Doel van het BBSV was tweeledig. Enerzijds het waarborgen van de uitvoerbaarheid
en anderzijds het zo veel mogelijk verkorten van de beslistermijnen. Uit het
wetsvoorstel blijkt niet of deze doelen zijn gerealiseerd. Hoewel de leden
van de fractie van D66 erg hechten aan het verkorten van de beslistermijnen,
hadden zij graag wat meer uitleg van de regering gehad omtrent de redenen
voor de verkorting van de beslismomenten alsook de risico's daarvan. Deze
leden willen daarom graag weten of de regering onderzoek heeft laten verrichten
naar de uitvoerbaarheid van de diverse beslistermijnen? Waaruit
bestond dit onderzoek? Wat waren de uitkomsten?Verder zouden de leden van de D66-fractie graag willen weten of bijvoorbeeld
bekend is of de kwaliteit van de beschikkingen afneemt naarmate de beschikbare
tijd afneemt. Graag zouden zij van de regering willen horen welke beslistermijnen
wenselijk geacht worden, afgezien van de technische haalbaarheid daarvan.
Daarnaast zouden de leden van de D66-fractie graag willen weten of een nog
kortere beslistermijn in de toekomst haalbaar is, wellicht op het moment dat
de SUWI-operatie voltooid is.Wat betreft de redelijke termijn vragen de leden van de D66-fractie of
de regering de mening deelt dat een redelijke termijn niet per definitie acht
weken bedraagt, maar maximaal acht weken. Kortom, dat de aanvrager ook vóór
acht weken al bezwaar in kan dienen als het een simpele beslissing betreft
waarvan de redelijke termijn korter dan acht weken is.De leden van de GroenLinks-fractie vinden het een goede zaak dat het BBSV
uit 1993 in wetgeving wordt om gezet. Wel vragen zij zich af waarom het zo
lang heeft moeten duren, en wel 7 jaar. Zij zijn zich ervan bewust zijn dat
toentertijd is besloten tot een tijdelijk besluit om te kunnen onderzoeken
of de vastgelegde beslistermijnen toereikend waren. Nadat hierover uitsluitsel
zou zijn verkregen, zou codificatie plaatsvinden. Heeft de regering onderzoek
laten verrichten naar de uitvoerbaarheid van de diverse beslistermijnen, zo
vragen deze leden. Waaruit bestond dit onderzoek? Wat waren de uitkomsten?
Is bijvoorbeeld bekend of de kwaliteit van de beschikkingen afneemt naarmate
de beschikbare tijd afneemt? Op grond waarvan heeft de regering besloten tot
het verkorten van sommige termijnen? Is dat gebaseerd op feitenonderzoek en
kwantitatieve gegevens of alleen op basis van ervaringen uit de praktijk?Uit de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel blijkt dat de regering
het wetsvoorstel heeft uitgewerkt in nauw overleg met de betrokken uitvoerders.
Uit de toelichting blijkt dat de regering bij het bepalen van de inkorting
van de termijn zich vooral heeft laten sturen door uitvoeringstechnische aspecten.
Belangrijk is echter ook de vraag welke beslistermijn wij wenslijk vinden
Welke ideeën de regering heeft over de wenselijke beslistermijnen, aangezien
in de memorie van toelichting alleen maar gesproken wordt over de meest technisch
haalbare beslistermijnen? Heeft de regering overleg gevoerd met geledingen
van cliënten of met de cliëntenraden van de uitvoeringsinstellingen?
Is uit cliëntenonderzoeken gebleken dat men prijs stelt op kortere beslistermijnen?
Is de regering voornemens om, bijvoorbeeld jaarlijks, te onderzoeken of kortere
beslistermijnen in de toekomst haalbaar zijn?Kan de regering aangeven hoeveel beschikkingen op aanvraag er jaarlijks
worden afgegeven, zo vragen de leden van de GroenLinks-fractie. Kan de regering
aangeven hoe groot het percentage is waarbij de beslistermijnen wordt overschreden?
Graag zien deze leden dit gespecificeerd voor alle genoemde regelingen.De leden van de GroenLinks-fractie merken op dat uit het wetsvoorstel
blijkt dat de regering in de vooronderstelling verkeert dat de redelijke termijn
altijd acht weken moet bedragen. In de memorie van toelichting schrijft de
regering: «uitgangspunt hierbij is geweest, dat alle termijnen worden
gesteld op de redelijke termijn van de Awb». Verderop schrijft de regering:
«(i)n het voorliggende wetsvoorstel wordt dit dan ook beslecht door
de meeste dertienweekstermijnen terug te brengen tot de redelijke termijn
van de Awb». Is het juist dat de regering van mening is dat een redelijke
termijn altijd acht weken bedraagt? Uit de Awb blijkt echter dat een redelijke
termijn maximaal acht weken bedraagt, tenzij het bestuursorgaan anders beslist.
Is een redelijke termijn is dus niet per definitie acht weken, maar kan deze
ook korter zijn?Welke sanctiemaatregelen krijgen uitvoeringsinstellingen opgelegd op het
moment dat zij de beslistermijnen stelselmatig overschrijden? Zijn hiervoor financiële prikkels in gebouwd? Zo nee, waarom niet? En zijn
er positieve prikkels ingebouwd voor die uitvoeringsinstellingen die goed
presteren? Zo nee, is de regering voornemens dit te gaan regelen?Cliënten waarbij de wettelijke beslistermijnen overschreden worden
kunnen hierover een klacht indienen of een bezwaarschrift. In het wetsvoorstel
is echter niet apart geregeld wat er dient te gebeuren indien zelfs na verlening
de beschikking niet tijdig kan worden afgegeven. De regering is namelijk van
mening dat dit niet dient voor te komen, maar komt dit in de praktijk dan
niet voor? Hoe vaak komt dit voor? Voor die gevallen dat dit toch voorkomt
is de regering voornemens om voor deze cliënten een wettelijke schadevergoeding
te regelen, te betalen door de uitvoerende instanties, zodat deze worden geprikkeld
om hun beleid te verbeteren? Zo nee, waarom niet, zo vragen de leden van de
GroenLinks-fractie.De leden van de fracties van RPF en GPV merken op dat de keuze voor zo
kort mogelijke beslistermijnen op zich toe te juichen is, al mag dat nooit
ten koste gaan van een gedegen voorbereiding. Dit blijft een lastig dilemma.
De Raad van State heeft zelfs negatief geoordeeld over de keuze van de regering,
gelet op de te krappe termijnen waarvoor wordt gekozen en het daaruit voortvloeiende
risico dat geen adequate besluitvorming kan worden gewaarborgd. Uit de toelichting
valt af te leiden dat de betrokken uitvoeringsorganisaties kortere termijnen
in bepaalde gevallen haalbaar achten. Huldigt de regering het standpunt dat
haalbaar in dit geval gelijk is aan wenselijk?Deze leden kunnen zich in belangrijke mate vinden in de reactie van de
staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in het nader rapport.
Wat betreft de vergelijking met de Belastingdienst stelt hij dat die niet
helemaal opgaat, onder andere omdat de uitvoering van de Belastingdienst rechtstreeks
onder de verantwoordelijkheid van de staatssecretaris van Financiën valt.
Dat betekent bijvoorbeeld dat laatstgenoemde rechtstreeks kan ingrijpen indien
de interne termijnen onvoldoende worden gehaald. De leden van de fracties
van RPF en GPV informeren of de regering gedachten heeft over het vergroten
van de greep van de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
op de beslistermijnen in de sociale verzekeringswetten.Het voorstel is mede op aandrang van de Kamer tot stand gekomen. Deze
leden constateren dat ook de regering het nu wel verantwoord acht over te
gaan tot het laten vervallen van het BBSV, terwijl dat in voorgaande jaren
niet het geval was. De leden van de fracties van RPF en GPV verzoeken de regering
nader in te gaan op de vraag hoe opportuun het is de wet al volgend jaar in
werking te laten treden. Zij herinneren de regering aan haar opvatting dat
als het echt moet de datum van 1 januari 2001 wel kon worden gehaald, maar
dat het betreffende wetsvoorstel dan wel in het eerste kwartaal van het jaar
2000 bij de Kamer moest liggen. Welke conclusie verbindt de regering aan het
feit dat dat laatste niet is gelukt? Aanvankelijk werd voor inwerkingtreding
per 2002 geopteerd. Als dat met een jaar zou worden vervroegd, zou naar haar
oordeel het risico bestaan dat bij een volgende veegwet weer om uitstel zou
moet worden gevraagd (Handelingen Tweede Kamer, vergaderjaar 1999–2000,
16 november 1999, 22–1646). Bijkomend argument was destijds dat inwerkingtreding
op 1 januari 2002 tevens een aansporing voor de regering zou zijn om haast
te maken met de SUWI-operatie. In dit kader wijzen deze leden ook op het advies
van de Raad van State, waarin wordt aangedrongen op voorzichtigheid met het
verkorten van wettelijke beslistermijnen, mede in het licht van de SUWI-operatie.De leden van de fracties van RPF en GPV missen in de toelichting een beschouwing
over de werking van het BBSV. Heeft dit besluit aan zijn doel beantwoord?
Deze leden onderschrijven in principe de keuze voor verkorting van beslistermijnen.
Zij verzoeken de regering nader in te gaan op de vraag op grond van welke
informatie precies is besloten in een aantal gevallen over te
gaan tot kortere termijnen. Kan in het verlengde hiervan ook worden ingegaan
op de huidige gang van zaken rond beslistermijnen? Hoe vaak worden de nu geldende
termijnen overschreden? Kan een uitsplitsing worden gegeven per sociale verzekeringswet?De meeste dertienweekse termijnen worden in het voorliggende wetsvoorstel
teruggebracht tot de redelijke termijn van de Abw. Wat betreft de lengte van
een redelijke termijn vragen de leden van de fracties van RPF en GPV of de
regering ervan uitgaat dat die maximaal acht weken mag bedragen of dat die
hoe dan ook acht weken moet bedragen. Ten aanzien van de verlenging van de
termijnen benadrukken deze leden dat die verlenging zo kort mogelijk dient
te zijn. Onderschrijft de regering dat standpunt? De aan het woord zijnde
leden hebben kennisgenomen van de discussie tussen regering en Raad van State
over de betekenis van artikel 4:14 van de Abw. Zij menen dat de interpretatie
van de Raad van State in elk geval op basis van de wettekst van het nieuwe
artikel 4:14 van de Abw gerechtvaardigd lijkt. Deelt de regering die opvatting
De leden van de SGP-fractie ondersteunen de doelstelling om zoveel als mogelijk
is te komen tot zo kort mogelijke beslistermijnen als uitgaande van een efficiënte
uitvoeringspraktijk haalbaar is. Afwijking van de termijnen kan gelet op specifieke
omstandigheden geboden zijn, maar behoort nimmer tot een regel te worden.De leden vragen nader in te gaan op de voorbereidingen die aan de indiening
van dit wetsvoorstel zijn voorafgegaan. Op grond waarvan heeft de regering
besloten tot het verkorten van sommige termijnen? De regering heeft overleg
gehad met het Lisv en met de uitvoeringsinstellingen, maar welk feitelijk
onderzoek ligt aan de voorgestelde verkortingen ten grondslag? Kan de regering
nader aantonen dat de voorgestelde beslistermijnen toereikend en uitvoerbaar
zijn?De leden van de SGP-fractie vragen een nadere verduidelijking van het
in de memorie van toelichting gehanteerde begrip «redelijke termijn»
van de Awb. Gaat de regering ervan uit dat in beginsel acht weken de maximale
redelijke termijn is. Zo ja, miskent de regering daarmee niet dat het huidige
artikel 4:14 slechts een aanvullende regel geeft voor gevallen waarin geen
concrete termijn is bepaald in bijzondere wetgeving? Daarop aansluitend vragen
deze leden of het niet de voorkeur verdient dat in bijzondere wetgeving zoveel
mogelijk een op de bijzondere beschikking afgestemde concrete termijn wordt
geformuleerd die zonder bezwaar voor de verschillende soorten beschikkingen
anders kan uitpakken, gelet op de aard van de beslissing en de daarvoor benodigde
voorbereidingstijd. Hoe verhoudt de in dit wetsvoorstel gekozen benadering
zich met de voorgestelde aanvulling van artikel 4:14 Awb in het wetsvoorstel
Evaluatiewet Awb?2. Opmerkingen bij enkele voorgestelde termijnenDe leden van de PvdA-fractie hebben met genoegen geconstateerd dat bij
de volksverzekeringen de huidige beslistermijnen worden verkort. Betekent
dit overigens ook een wijziging in praktijk of werden de beslistermijnen van
acht weken in de praktijk al gehaald? Bij de werknemersverzekeringen echter
blijven de beslistermijnen grotendeels gehandhaafd op een termijn langer dan
acht weken.2.1 Beschikkingen inzake verzekeringsplicht van de door
de uvi's uitgevoerde wettenDe leden van de VVD-fractie merken op dat het Lisv zegt dat in het verleden
relatief weinig beschikkingen op aanvraag over de verzekeringsplicht werden
verstrekt, maar dat dit aantal de laatste jaren toeneemt. Kan de regering
met cijfers inzichtelijk maken wat het aantal in het verleden was en hoe dit
de laatste jaren toeneemt? De regering meldt knelpunten over afbakening van het begrip «zelfstandige»
of «ondernemer», waar nu een advies tot harmonisatie over is uitgebracht.
De regering zegt ernaar te streven bij de afgifte van zelfstandigheidsverklaringen
een zo kort mogelijke feitelijke beslistermijn te halen. Waarom is hier niet
gekozen voor de redelijke termijn?De leden van de SGP-fractie vragen, met het oog op een mogelijke verkorting
van de beslistermijn van beschikkingen op grond van de WW, hoe groot het percentage
is waarin in de afgelopen jaren sprake is van een termijnoverschrijding.2.2 Beschikkingen inzake arbeidsongeschiktheidDe leden van de PvdA-fractie vragen of kan worden aangegeven hoe exact
zal worden gemonitord en kan worden aangegeven op welke termijn en met welke
regelmaat de Kamer wordt geïnformeerd over de mogelijkheid de dertien
weken termijn te verkorten. Kan worden aangeven wanneer een wetsvoorstel op
dit punt is te verwachten?De leden van de VVD-fractie zijn het met de regering eens dat de beslistermijnen
voor het vaststellen van het recht op arbeidsongeschiktheidsuitkering zoveel
mogelijk verkort moet worden. Hoe is dit streven te rijmen met het gegeven
dat de uitvoeringsinstellingen door diverse factoren de dertienweekse termijn
al bijna niet halen? Is de regering met deze leden van mening dat met het
vastleggen van achterstand bij WAO-keuringen de prikkel verdwijnt om de achterstanden
weg te werken? Deze leden zijn vooralsnog niet overtuigd dat de termijn voor
het vaststellen van het recht op WAO, WAZ en WAJONG-uitkeringen op dertien
weken moet blijven staan. Het feit dat de regering zegt met «pijn aan
het hart» daarvoor te hebben gekozen, doet daar niets aan af. Deze leden
zeggen niet blind te zijn voor de uitvoeringsbezwaren die ook het Lisv aangeeft
om niet eerder dan binnen dertien weken te kunnen beslissen over een beoordeling
van arbeidsongeschiktheid. En ook zijn zij verheugd over het feit dat de regering
aangeeft de vertragingsoorzaken te willen aanpakken. Zij vragen zich echter
af of het ongeclausuleerd vast blijven houden aan de termijn van dertien weken
wel zal leiden tot grote inspanningen. De leden van de VVD-fractie vragen
de regering in overweging te nemen de termijn per 1 januari 2001 op dertien
weken te stellen en deze termijn vervolgens in twee jaar tijd terug te brengen
naar acht weken, zodat deze termijn per 1 januari 2003 ook onverkort geldt
voor beoordelingen van arbeidsongeschiktheid. Dit geldt voor deze leden evenzeer
voor de termijnen voor de beschikkingen ingevolge de Wet REA die in het voorliggende
wetsvoorstel op dertien weken blijven staan. Zij vragen de regering de wenselijkheid
van een nota van wijziging ter zake te bezien, zodat deze leden ter zake geen
wijzigingsvoorstel behoeven te overwegen.Kan de regering met cijfers onderbouwen wanneer en met welk aantal nieuw
aangetrokken verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen de gerealiseerde gemiddelde
beslistermijn naar verwachting zal dalen, zo vragen de leden van de VVD-fractie.
Zij vragen de regering ook in te gaan op hetgeen zij uit de media vernamen,
namelijk dat het Lisv bij experiment zou hebben ingestemd met arbeidsongeschiktheidskeuringen
door niet-medici voor de periode van een jaar. In hoeverre zal dit ook de
beslistermijnen kunnen terugdringen? Deze leden achten hun eerder hiervoor
genoemde voorstel omtrent het in twee jaar werken naar een beslistermijn van
acht weken in dit verband nog zinvoller en haalbaar. Is de regering overigens
van mening dat door het inzetten van niet-medici voor keuringen de keuringen
meer correct respectievelijk strenger zullen worden toegepast? Deze leden
hebben zelf eerder gepleit voor het vaker inzetten van niet-medici doch in
die zin dat voorbereidende werkzaamheden meer door hen kunnen worden verricht,
zodat de keuringsartsen zich zelf meer op de feitelijk keuringen
kunnen richten. Realiseert de regering zich dat van de grootste groep arbeidsongeschikten
(de psychisch arbeidsongeschikten) ongeveer de helft medisch arbeidsongeschikt
is? Het is toch vrij moeilijk voor te stellen dat deze categorie door niet-artsen
wordt gekeurd dan wel herkeurd? Indien er een mogelijkheid tot beroep bestaat,
is de regering dan niet bevreesd dat een ieder die door een niet-arts wordt
gekeurd dan wel herkeurd bij een voor hem of haar negatief besluit in beroep
zal gaan, waardoor mogelijke winst bovendien als sneeuw voor de zon zal verdwijnen?
Deze leden wensen in de nota van het verslag zeer uitgebreid te worden geïnformeerd
over het inzetten van niet-medici bij keuringen De leden van de CDA-fractie
constateren dat de dertienweekse termijnen bij de beschikkingen inzake recht
op, geldend maken en betaling van een uitkering ingevolge de WAZ, WAJONG en
WAO niet worden verkort als het gaat om een (her)beoordeling. Hoewel zij zich
kunnen voorstellen dat op dit moment voor de korte termijn een bekorting niet
haalbaar is, betreuren zij het dat de regering zich hierbij neerlegt, zij
het «met pijn in het hart». Hoewel de realiteit is dat op dit
moment in veel (te veel) gevallen de beslistermijn van dertien weken niet
wordt gehaald en een verkorting dus ver weg lijkt, moet dit in de ogen van
de leden van de CDA-fractie juist aanleiding zijn om extra inspanningen te
vragen. Waarom niet een termijn van bijvoorbeeld twee jaar vastleggen waarbinnen
de achterstanden moeten zijn weggewerkt en waarna de beslistermijn wordt verkort
tot acht weken, zo vragen deze leden. Zij zijn van mening dat dat haalbaar
zou moeten zijn, zeker wanneer daarnaast preventieve maatregelen worden genomen
in het voortraject, zoals een verplicht herstelplan en verlenging van de ziektewetperiode.
Deelt de regering deze visie?De leden van de GroenLinks-fractie constateren dat bij beschikkingen die
(her)beoordeling van de arbeidsongeschikt vergen een beslistermijn van dertien
weken geldt. In paragraaf 3.2 van de memorie van toelichting wordt deze
afwijkende, langere beslistermijn toegelicht. De langere termijn wordt veroorzaakt
door een aantal uitvoeringstechnische problemen. Op welke procedurele wijze
is de regering van plan om deze dertien weken termijn op nieuw te bezien?
Hoe vaak is zij van plan hier onderzoek naar te verrichten? Uit de memorie
van toelichting blijkt dat de regering liever een kortere termijn zou willen,
maar dat dit gezien de omstandigheden niet mogelijk is. Maar een aantal van
de genoemde omstandigheden die worden gebruikt voor de afwijkende termijn
zijn toch al reeds aangepast en verbetert? Zo worden paramedici en ondersteunende
wetstechnische administratieve krachten al ingeschakeld om het tekort aan
verzekeringsartsen te verminderen, de vergoeding van verzekeringsartsen is
inmiddels aangepast en zijn er voornemens voor een grotere efficiënte
UWV in het kader van SUWI. Graag ontvangen deze leden een reactie op deze
genoemde verbeterde omstandigheden en de gevolgen daarvan voor het verkorten
van de beslissingstermijn.De regering stelt te blijven streven naar kortere termijnen. Is zij van
mening dat, gezien de problemen bij de uitvoeringsinstellingen, het verkorten
van de beslistermijn in de praktijk nooit kan worden gerealiseerd? Waarom
kiest de regering ervoor een onwenselijke situatie, te weten een achterstand
bij WAO-keuringen, te codificeren door te kiezen voor langere beslistermijnen?
Is de regering niet bang dat door het vastleggen van een dertienweekse termijn
voor de uitvoering de prikkel verdwijnt om de achterstanden weg te werken?
Kan er niet beter voor worden gekozen om alle dertienweekse termijnen om te
zetten in acht weken en middels een algemene maatregel van bestuur (amvb)
tijdelijk een uitzondering mogelijk te maken voor die regelingen waar die
acht weken, vanwege uitvoeringstechnische problemen, nog niet mogelijk is?
Door de tijdelijkheid van de amvb en het vastleggen van de gewenste situatie,
wordt voorkomen dat een wetswijziging noodzakelijk is om de termijnen
in de toekomst aan te passen en worden uitvoeringsinstellingen geprikkeld
om de termijnen te verkorten. Hoe beoordeelt de regering deze suggestie?Ook de leden van de SGP-fractie constateren dat ten aanzien van de beoordeling
van aanvragen in het kader van beschikkingen inzake arbeidsongeschiktheid
de regering (nog) geen verantwoorde mogelijkheden ziet om de wettelijke beslistermijnen
te verkorten. Wel wordt gestreefd naar een verdere tijdsreductie. Anderzijds
wordt gewezen op de vele processtappen, onder meer administratief voorwerk,
keuring door een arts, inzet arbeidsdeskundige. In hoeverre is met de gegeven
processtappen een verdere bekorting reëel, zo vragen de leden van de
SGP-fractie.2.3 Beschikkingen op grond van hoofdstuk 4, paragrafen
1 en 3 Wet READe leden van de PvdA-fractie constateren dat bij REA-beschikkingen en
beoordelingen voor arbeidsongeschiktheid met grote regelmaat de huidige beslistermijnen
worden overschreden. Op blz. 8 t/m 11 van de memorie van toelichting wordt
aangegeven welke beleidsmaatregelen in voorbereiding dan wel in uitvoering
zijn om de praktijk te verbeteren. Op blz. 12 van de toelichting wordt verwezen
naar de hoorzittingen van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
over de reïntegratiepraktijk, waarin bleek dat plaatsingsbudgetten pas
na maanden wachten worden toegekend. Op dit punt is niet nader aangegeven
op welke wijze de praktijk kan verbeteren. Het is goed denkbaar uitvoeringsinstellingen
niet alleen aan te spreken op hun beleid, maar hen ook te sanctioneren indien
de beloften niet worden waargemaakt. Zo'n sanctiemiddel kan samengaan met
het recht doen aan het zwaarwegende belang van de individuele aanvrager door
in de wet de bepaling op te nemen dat automatisch positief is gereageerd op
aanvragen voor REA-instrumenten op het moment dat de beslistermijn is overschreden.
Is het niet zo dat aanvragers met sancties (boeten) te maken krijgen indien
zij de hen opgelegde termijn voor het aanleveren van informatie overschrijden?
Is het ook daarom aan te bevelen na te denken over sancties op te leggen aan
uitvoeringsinstellingen indien beslistermijnen worden overschreden. Welke
sancties zijn dan denkbaar?De leden van de PvdA-fractie vragen of kan worden aangegeven wanneer wettelijke
termijnen alsnog worden verkort, zoals aangegeven op blz. 13 van de memorie
van toelichting.De leden van de VVD-fractie vragen de regering in te gaan op het beleid
dat op dit moment door het Lisv wordt ontwikkeld om de werkelijk gehaalde
beslistermijn voor het toekennen van REA-instrumenten naar de wettelijke terug
te brengen, zeker in het licht van de te verwachten tijdwinst.De leden van de fractie van D66 vragen zich af of een termijn van dertien
weken wel nodig is. Als reden voert de regering aan dat, indien iemand nog
geen arbeidsongeschiktheidsuitkering heeft of heeft gehad in de afgelopen
vijf jaar, alsnog een arbeidsgehandicaptetoets moet worden verricht. Deze
leden vragen zich af of het niet mogelijk is om een aparte beslistermijn te
maken voor de groep die al als arbeidsgehandicapt is aangemerkt, zodat zij
niet onnodig lang op een toewijzing hoeven te wachten. Verder zouden zij graag
willen weten in hoeveel gevallen een REA-aanvraag wordt ingediend door iemand
die nog geen arbeidsonge- schiktheidsuitkering heeft of heeft gehad in de
afgelopen vijf jaar.Gezien het belang dat de leden van de D66-fractie aan snelle reïntegratie
toekennen en de hoeveelheid klachten die hen bereiken van mensen die veel
te lang op toekenning van Rea-gelden moeten wachten, willen zij de regering
vragen of deze termijn echt niet naar maximaal acht weken kan, in ieder geval
voor de groep die reeds als arbeidsgehandicapt is aangemerkt.2.4 Beschikkingen op grond van hoofdstuk IV WWDe leden van de VVD-fractie merken op dat informatie van de uitvoeringsinstellingen
zou uitwijzen dat de huidige beslistermijn van zes maanden in een substantieel
aantal gevallen ook echt nodig is. Kan de regering «substantieel»
vertalen in cijfers?3. Gekozen systematiek van regelgeving; verlenging3.1 VerlengingDe leden van de PvdA-fractie constateren dat indien de redelijke termijn
wordt overschreden, de redelijke termijn wordt verlengd. Hoe vaak kan tot
verlenging worden overgegaan? Indien er wordt verlengd, gaat het dan om een
periode van opnieuw acht weken? Kan bij verlenging van de redelijke termijn
worden gekozen voor de formulering «zo kort mogelijke termijn waarbinnen
de beschikking kan worden tegemoet gezien».Indien informatie van een persoon of instantie buiten Nederland nodig
is, wordt de termijn met zes maanden verlengd. Het komt de leden van de PvdA-fractie
voor dat niet in alle gevallen waarin informatie uit het buitenland nodig
is, zo'n lange termijn nodig is. Kan bijvoorbeeld van landen binnen de Europese
Unie niet worden verwacht dat ze sneller informatie uitwisselen? Kan met zulke
verschillen tussen landen en het soort informatie dat nodig is, ook in de
wet beter rekening worden gehouden? Kan een beschermende bepaling worden opgenomen
voor aanvragers die zelf alle nodige informatie hebben geleverd, maar (hopelijk
bij uitzondering) te maken krijgen met een uitvoeringsinstelling) die een
dossier laat liggen?Ook de leden van de VVD-fractie merken op dat voor aanvragen waar informatie
uit het buitenland voor nodig is, een verlenging van de beslistermijn met
zes maanden mogelijk is. Deze leden vragen de regering toe te lichten waarom
voor deze periode gekozen is. Kan de periode van zes maanden niet worden verkort?
Waarom is bij de tweede verlengingsmogelijkheid ook in dit wetsvoorstel voor
een periode van vier weken gekozen?Gezien het belang dat de leden van de D66-fractie hechten aan zo kort
mogelijke beslistermijnen, zouden zij de regering willen verzoeken om ingeval
van verlenging van de beslistermijn niet zonder meer uit te gaan van een verlenging
met acht weken maar met een zo kort mogelijke termijn. Zou de regering niet
verkiezen om aan te sluiten bij de formulering, zoals die is neergelegd in
het wetsvoorstel eerste evaluatie Awb? Overigens merken de leden van de D66-fractie
op dat verlengen met een zo kort mogelijke termijn wel aan een maximum van
acht weken gebonden kan zijn.Verder vragen deze leden zich af of het werkelijk nodig is om een termijn
van zes maanden aan te houden wanneer informatie nodig is van een persoon
of instantie buiten Nederland. Is dat werkelijk een redelijke termijn in deze
tijd van moderne communicatiemogelijkheden?Op dit moment is bij de Tweede Kamer het wetsvoorstel Eerste evaluatiewet
Awb in behandeling (wetsvoorstel 26 523). In dit wetsvoorstel wordt een
wijziging voorgesteld van de Awb ten aanzien van de verlenging van de beslistermijn.
Er wordt in de Awb aan artikel 4.14 een tweetal leden toegevoegd. In deze
nieuwe leden wordt bepaald dat het bestuursorgaan na het verstrijken van de
beslistermijn een zo kort mogelijke termijn moet noemen waarbinnen
de aanvrager de beschikking tegemoet kan zien. In het wetsvoorstel beslistermijnen
wordt ingeval van verlenging iets anders geregeld. Daar is de bepaling opgenomen
dat indien een beschikking niet binnen de termijn van acht weken kan worden
afgegeven, die termijn met een redelijke termijn wordt verlengd. Klopt het
dat de regering in het onderhavige wetvoorstel ervan uitgaat dat een redelijke
termijn per definitie acht weken bedraagt? Betekent dit dat de beslistermijn
met acht weken verlengd kan worden en maximaal 16 weken mag bedragen? Is het
niet beter om een wekeneis in de wet toe te voegen?De vraag is of het vanuit het oogpunt van de cliënt redelijk is om
de beslistermijn zonder meer met acht weken te verlengen. De totale beslistermijn
kan dan oplopen tot 16 weken. Dit terwijl het voor het uitvoeringsorgaan mogelijk
moet zijn om bij het verlopen van de eerste beslistermijn aan te geven wanneer
wel beslist kan worden. Verdient het niet de voorkeur om in geval van verlenging
van de beslistermijn de formulering wordt gevolgd, zoals die is neergelegd
in het wetsvoorstel Eerste evaluatie Awb?Ook de leden van de GroenLinks-fractie vragen waarom is gekozen voor een
termijn van 6 maanden wanner informatie nodig is van personen of instanties
buiten Nederland, en niet voor bijvoorbeeld 5 of 7 maanden. Is een half
jaar altijd toereikend? In hoeveel gevallen was een kortere termijn toereikend
geweest? Is het bijvoorbeeld zo dat informatie die verstrekt moet worden door
landen binnen Europa sneller beschikbaar is dan informatie die door niet-Europese
landen moet worden verstrekt?Waarom is hier niet gekozen voor het geval van het verlopen van de beslistermijn
voor een Awb-conforme formulering («Indien een beschikking niet binnen
de termijn van acht weken kan worden gegeven, wordt die termijn met een zo
kort mogelijke termijn verlengd en wordt de aanvrager daarvan schriftelijk
in kennis gesteld.»)?De leden van de SGP-fractie vragen nader in te gaan op de in het wetsvoorstel
gekozen constructie dat verlengd kan worden met een redelijke termijn. Waarom
is in die gevallen niet voor een verlenging met een concreet aantal weken
gekozen?ARTIKELENArtikel I, onder cArtikel 29c, derde lid, Algemene KinderbijslagwetDe leden van de PvdA-fractie vragen waarom niet specifiek wordt aangegeven
hoe lang een verlenging mag duren en hoe vaak er kan worden verlengd.Zij stellen dezelfde vraag met betrekking tot gelijkluidende bepalingen
in de andere aan te passen wetten.De voorzitter van de commissie,TepstraDe griffier van de commissie,NavaXNoot1Samenstelling: Leden: Terpstra (VVD), voorzitter, Biesheuvel (CDA), Schimmel
(D66), Van Zijl (PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Kalsbeek-Jasperse (PvdA),
Noorman-den Uyl (PvdA), ondervoorzitter, Kamp (VVD), Essers (VVD), Van Dijke
(RPF), Bakker (D66), Visser-van Doorn (CDA), De Wit (SP), Verburg (CDA), Smits
(PvdA), Spoelman (PvdA), Van der Staaij (SGP), Örgü (VVD), Harrewijn
(GroenLinks), Van Gent (GroenLinks), Bussemaker (PvdA), Balkenende (CDA),
Wilders (VVD), Santi (PvdA), Snijder-Hazelhoff (VVD).Plv. leden: E. Meijer (VVD), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA),
Giskes (D66), Van der Hoek (PvdA), Dankers (CDA), Hamer (PvdA), Kortram (PvdA),
Blok (VVD), Van Blerck-Woerdman (VVD), Van Middelkoop (GPV), Van Vliet (D66),
Stroeken (CDA), Marijnissen (SP), Eisses-Timmerman (CDA), Schoenmakers (PvdA),
Middel (PvdA), Van Walsem (D66), Weekers (VVD), Vendrik (GroenLinks), Rosenmöller
(GroenLinks), Wagenaar (PvdA), Mosterd (CDA), De Vries (VVD), Oudkerk (PvdA),
Klein Molekamp (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27248-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl