Reconstructiewet concentratiegebieden; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26356, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

31-12-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26356 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Doelen en uitgangspunten3. De beschikbare middelenReconstructiecommissieReconstructieplan en rijksuitgangspuntenUitvoering en ruilplanInspraak en rechtsbeschermingOverigeBijlage bij het advies van de Raad van State van ...,
no. W11.98.0153, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Voorstel van wetMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26356Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 79 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 356Regels inzake de reconstructie van de concentratiegebieden (Reconstructiewet
concentratiegebieden)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 15 juli
1998 en het nader rapport d.d. 18 december 1998, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. Het advies van de
Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 24 april 1998, no. 98.002101, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, mede
namens de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
met memorie van toelichting, houdende regels inzake de reconstructie van de
concentratiegebieden (Reconstructiewet concentratiegebieden).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 24 april 1998,
 nr. 98.002101, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 15 juli 1998, nr. W11.98.0153, bied ik U hierbij aan.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met zijn advies rekening
zal zijn gehouden.1. AlgemeenDe herstructurering van de varkenshouderij wordt, zoals uiteengezet in
de brief van de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij aan de Voorzitter
van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van 12 december 1997 (kamerstukken
II 1997/98, 25 746, nr. 25), langs drie sporen uitgewerkt: de beperking
van de totale omvang van de varkenshouderij, de concentratie van het varkens
houden binnen bepaalde gebieden en een ruimtelijke reconstructie van de vestiging
van varkenshouderijen binnen die concentratiegebieden. De Wet herstructurering
varkenshouderij werkt de eerste twee sporen uit en regelt de inkrimping van
het varkensbestand in Nederland en de beperking van de verplaatsing van varkenshouderijbedrijven
buiten de concentratiegebieden, bedoeld in bijlage B bij die wet. Het thans voorliggende wetsvoorstel strekt ertoe het bestuur het nodige
instrumentarium te verschaffen voor het derde spoor: de ruimtelijke reconstructie
van de varkenshouderij binnen (delen van) de concentratiegebieden. Daaronder
wordt verstaan de hervestiging en kanalisatie van de ontwikkeling van de varkenssector
in clusters van bedrijven op afstand van de ecologische hoofdstructuur (EHS)
en voor verzuring gevoelige gebieden. Het wetsvoorstel regelt de voorbereiding,
vaststelling en uitvoering van reconstructieplannen die het kader van de reconstructie
moeten vormen en waarin de planologische uitwerking wordt vastgelegd
alsmede de maatregelen waarmee deze gerealiseerd moeten worden, zoals subsidies,
grondverwerving, herverkaveling en onteigening, en de doorvertaling van het
plan in bestemmingsplannen en milieuvergunningen.Verwezenlijking van de reconstructie houdt een ingreep in de bestuurlijke
organisatie en verdeling van bevoegdheden in; het zal aanzienlijke lasten
voor de betrokken varkenshouders tot gevolg hebben, duurzame gevolgen hebben
voor de ruimtelijke ordening en de maatschappelijke ontwikkeling van de betrokken
regio's, en een niet onaanzienlijk beslag leggen op de beschikbare publieke
middelen. Zonder af te doen aan de kennelijke behoefte aan beperking en concentratie
van varkens zoals dit geregeld is in de Wet herstructurering varkenshouderijen,
meent de Raad van State dat de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel
vooralsnog onvoldoende inzicht biedt in de noodzaak, doeltreffendheid en proportionaliteit
van de voorliggende regeling als aanvulling daarop, waardoor een adequate
afweging van de baten van reconstructie tegen de maatschappelijke lasten niet
mogelijk is.1. Naar aanleiding van de vraagtekens die de Raad plaatst bij de noodzaak
en doeltreffendheid van het voorstel van wet is de memorie van toelichting
op deze punten ingrijpend gewijzigd, hetgeen heeft geleid tot een geheel nieuw
hoofdstuk 2 en 3. In hoofdstuk 2 is de gebiedsbeschrijving van de concentratiegebieden
aangevuld met een analyse van de in die gebieden spelende problemen, die in
de oorspronkelijke memorie van toelichting met name in hoofdstuk 4 was ondergebracht
bij de uiteenzetting omtrent de rijksuitgangspunten bij het voorstel van wet.Meer dan in de aan de Raad voorgelegde memorie van toelichting is thans
centraal gesteld dat de grote veedichtheid in de concentratiegebieden niet
alleen voor de landbouwsector, maar ook op terreinen als natuur, bos, landschap,
ruimtelijke kwaliteit en milieu leidt tot een complex van onderling sterk
verweven problemen, die zouden kunnen worden aangepakt door middel van een
goed afgewogen herinrichting van delen van de concentratiegebieden. De onderlinge
samenhang tussen de verschillende problemen, en de relatie met de concentratie
van veehouderij in het algemeen, dus niet alleen in de varkenssector, is hier
het vertrekpunt. Dit in tegenstelling tot de oorspronkelijke benadering, waarbij
het accent lag op de vermindering van de veterinaire kwetsbaarheid van de
varkenssector en waarbij min of meer als bijkomend effect van de realisatie
van varkensvrije zones tevens een kwaliteitsimpuls voor natuur, bos, landschap,
milieu, et cetera beoogd werd.In hoofdstuk 2, en met name in paragraaf 2.3, van de memorie van
toelichting is thans ook duidelijker dan voorheen uiteengezet dat de verschillende
vraagstukken een sterke samenhang hebben met de verdeling van gebruiksfuncties
over de betrokken gebieden, en dat daarom juist een reconstructie, in de vorm
van het treffen van inrichtingsmaatregelen, een adequaat middel is om de problemen
in de concentratiegebieden aan te pakken.Vervolgens is in het nieuwe hoofdstuk 3 van de memorie van toelichting
uiteengezet waarom het bestaande ruimtelijk ordenings- en inrichtingsinstrumentarium
niet voldoet om de gewenste voortvarende aanpak van de reconstructie te realiseren.
Daarbij is thans ook een paragraaf gewijd aan de verhouding van het onderhavige
wetsvoorstel tot andere regelgeving, hetgeen in de oorspronkelijke memorie
van toelichting in hoofdstuk 6 was ondergebracht.Naar mijn oordeel is met de bovenomschreven aanpassingen van hoofdstuk
2 en 3 van de memorie van toelichting de noodzaak en de doeltreffendheid van
het voorstel voldoende duidelijk voor het voetlicht gebracht.Voor wat betreft de proportionaliteit van de voorgestelde maatregelen
zij het volgende opgemerkt. Thans wordt voorgesteld om meer dan in het oorspronkelijk
voorstel het geval was, het aantal en de plaatsbepaling van de varkensvrije
zones over te laten aan de provincies. De aan de Raad voorgelegde rijksuitgangspunten
terzake zijn bij nader inzien te star, ten eerste vanwege de minder centrale
plaats die de veterinaire kwetsbaarheid van de varkenssector inneemt in de
hierboven beschreven gewijzigde benadering van de problemen in de concentratiegebieden,
en ten tweede vanwege de in het voorstel van wet neergelegde verantwoordelijkheidsverdeling
tussen Rijk en provincies, waarbij het bepalen van de concrete inhoud van
het reconstructieplan de primaire verantwoordelijkheid van de provincies is. Voorgaande overwegingen leiden ertoe dat in de rijksuitgangspunten niet
meer imperatief is voorgeschreven hoe groot de gebieden moeten zijn die door
een varkensvrije zone worden omgeven; het oorspronkelijk voorgestelde uitgangspunt
A.1 is bijgevolg geschrapt. Bij het opstellen van reconstructieplannen kan
daardoor meer dan in het oorspronkelijk voorstel het geval was, rekening worden
gehouden met de bestaande situatie in het gebied en kunnen varkensvrije zones
zodanig worden vormgegeven dat met een zo gering mogelijke ingreep in de bestaande
structuren van bedrijfsrelaties en transportstromen een zo groot mogelijk
resultaat wordt geboekt. De meer flexibele opzet van de rijksuitgangspunten
met betrekking tot de varkensvrije zones stelt de provincies bij het opstellen
van reconstructieplannen ook beter in staat om inrichtingsmaatregelen uit
anderen hoofde dan de veterinaire kwetsbaarheid van de varkenssector in het
reconstructieplan op te nemen.Een belangrijke toevoeging aan het voorstel van wet is het nieuw ingevoegde
artikel 10, dat de basis biedt voor bestuurlijke afspraken tussen het Rijk
en de provincies ter zake van de beleidsinzet en de daarvoor beschikbaar te
stellen middelen in het kader van de reconstructie. Bij de bepaling van de
beleidsinzet zal uitdrukkelijk aandacht worden besteed aan de bij de opstelling
van reconstructieplannen te hanteren prioriteiten, mede in het licht van de
voor de reconstructie beschikbare middelen. Hiermee is een aanvullende waarborg
gegeven voor een zo goed mogelijke kosteneffectiviteit van de reconstructie.Hoewel een precieze weging van kosten en baten van de reconstructie eerst
mogelijk is aan de hand van de inhoud van de nog op te stellen reconstructieplannen,
kan ten algemene worden gesteld dat de gewijzigde benadering van de problematiek
in de concentratiegebieden leidt tot een gunstiger verhouding tussen de met
reconstructie te realiseren kwaliteitsimpuls voor de concentratiegebieden
enerzijds en de daaruit voortvloeiende lasten voor agrarische bedrijven anderzijds.2. Doelen en uitgangspuntenGegeven de maatschappelijke gevolgen staat of valt het wetsvoorstel met
de beoogde doelstelling en de doeltreffendheid van de voorgestelde regeling.
De doelstelling komt op drie plaatsen in het wetsvoorstel aan de orde. Artikel
4 bevat een ruime omschrijving daarvan; artikel 5 een nadere precisering in
vier onderdelen en de bijlage bij de wet bevat in de vorm van «rijksuitgangspunten»
die bij de voorbereiding, vaststelling en uitvoering van reconstructieplannen
in acht moeten worden genomen (artikel 8), een nadere invulling. De directe gevolgen van de reconstructie zijn het ontstaan van varkensvrije
zones en clusters door de herlocatie van varkenshouderijen, een beperking
van de groei van het aantal varkens langs de randen van de EHS en in voor
verzuring gevoelige gebieden, alsmede een kanalisatie van de verdere groei
naar ontwikkelingsgebieden. In hoofdstuk 4 van de memorie van toelichting
wordt uitvoerig ingegaan op de doelstellingen, maar de toelichting verschaft
nog weinig inzicht in de noodzaak, doeltreffendheid en proportionaliteit van
herlocatie als middel om die doelen te realiseren. De Raad merkt daarover
het volgende op.2a. De mogelijk aanzienlijke kosten van herlocatie zijn niet de enige
maatschappelijke lasten van de regeling. Een onbepaald aantal varkenshouders
wordt in zijn mogelijkheden van bestaan en ontwikkeling getroffen, welke lasten
niet werkelijk vergoed kunnen worden. De reconstructie verandert voorts potentieel
de aard van de betrokken gebieden. Nu betreft het doorgaans agrarisch buitengebied.
Tenzij verzekerd kan worden dat zich op de vrijkomende plaatsen andere agrarische
bedrijven zullen vestigen, bestaat het risico dat de varkensvrije zones burgerwoningen
en bedrijven aanzuigen. Een verandering die, gegeven het beleid inzake stank
en stankcumulatie, weer gevolgen kan hebben voor de ontwikkelingsmogelijkheden
van vee- en varkenshouderijen aan de rand van de reconstructiegebieden. Op
deze mogelijke gevolgen voor de ruimtelijke inrichting van de betrokken gebieden
en de maatregelen om dit tegen te gaan, wordt in de memorie van toelichting
niet ingegaan. De Raad adviseert daarom de toelichting op deze punten aan
te vullen. b. In hoofdstuk 3 van de memorie van toelichting, dat ingaat op de noodzaak
van de voorgestelde regeling, wordt gesteld dat een integrale aanpak nodig
is om de dynamiek die de Wet herstructurering varkenshouderij genereert, zo
goed mogelijk in ruimtelijk, landschappelijk, milieu en economisch opzicht
te kanaliseren binnen bepaalde beleidsinhoudelijke uitgangspunten. Bij nadere
beschouwing van die rijksuitgangspunten rijst echter twijfel. In de eerste plaats wijst de in de toelichting gemaakte opmerking met
betrekking tot het hanteren van de normeringen van categorie IV in plaats
van die van categorie III, als bedoeld in de Richtlijn veehouderij en stankhinder,
er al op dat de herlocatie niet over de hele linie tot verbetering van de
kwaliteit van het milieu leidt. Belangrijker is echter dat de rijksuitgangspunten
met betrekking tot de verbetering van de milieukwaliteit, in verband met de
problematiek van ammoniakemissie en -depositie, geurhinder en de bescherming
van kwetsbare gebieden, gerealiseerd worden door het tegengaan van nieuwe
vestigingen en de uitbreiding van bestaande vestigingen binnen en rond de
EHS en voor verzuring gevoelige gebieden, maar geen herlocatie vergen. Het
beleid op dit punt kan, zoals nu al het geval is, in het kader van de Wet
milieubeheer (WMB) op basis van de Interimwet ammoniak en veehouderij (Iav)
en het beleid inzake stankhinder gerealiseerd worden door middel van algemene
regels. Dat blijft zelfs noodzakelijk; het beleid moet immers ook voor andere
veehouderijen gelden, die niet onder de reconstructie vallen. De aantasting
van bossen en natuurgebieden door verzuring en stank is immers niet alleen
aan varkens te wijten.Voor de rijksuitgangspunten inzake «natuur en landschap»,
geldt hetzelfde. Blijkens de toelichting gaat het hierbij om het aanmoedigen
van bedrijfsbeëindiging binnen de EHS en de zone daar omheen; herlocatie
van varkenshouderijen is daarvoor niet nodig. Ook hier betreft het bovendien
algemeen beleid in het kader van de totstandkoming van de EHS, dat eveneens
voor andere bedrijven dan varkenshouderijen moet gelden. In de uitgangspunten
C.1 en 2 wordt nu zelfs al gesproken van veehouderij in plaats van van varkenshouderij.
De herlocatie is tenslotte evenmin nodig voor de verbetering van de economische
structuur. De bevindingen van het rapport van het Centraal Planbureau (CPB)
dat op verzoek van de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij is opgesteld
(«Economische aspecten bij voorstel herstructurering varkenshouderij»),
wijzen daar althans niet op.De voorgestelde regeling en de herlocatie van varkenshouderijen die daarmee
gerealiseerd moet worden, lijken dan ook vooral nodig voor het realiseren
van clusters en varkensvrije zones om veterinaire risico's te verminderen
en te beheersen. In dat licht dient de toelichting te verduidelijken hoe effectief
en afdoende dit concept van varkensvrije «brandgangen» is. Nu
wordt slechts gewezen op het belang van een goede preventie en de kosten van
bestrijding van een varkenspest. Gesteld wordt dat de hoogte van die kosten
geleid heeft tot de keuze voor clusters van rond de één miljoen
varkens, zonder dat het verband wordt verduidelijkt. Dit veronderstelt impliciet
dat de varkensvrije zones afdoende zijn om de verspreiding van een pest over
meerdere clusters te voorkomen; de toelichting stelt evenwel dat clusters
geen garantie bieden, maar hooguit een positief effect hebben bij het bestrijden
van een epidemie.De Raad is dan ook van mening dat de memorie van toelichting vooralsnog
onvoldoende inzicht biedt in het nut en de doeltreffendheid van de «brandgangen»
en in de mate waarin dit daadwerkelijk tot beperking van de kosten leidt ten
tijde van een epidemie. In dat verband ware onder meer duidelijk te maken
of deze benadering ook elders reeds wordt toegepast en of deze benadering
tot gevolg kan hebben, met name in de Europese Unie, dat in geval van een
epidemie het af te sluiten gebied beperkter is. Als in voorkomende gevallen
ondanks de «brandgangen» toch hele gebieden gesloten moeten worden,
maakt reeds dat twijfelachtig of de kosten van de «brandgangen»
gerechtvaardigd zijn. Ook de conclusie in genoemd CPB-rapport dat ook tijdens
een epidemie vervoer tussen de clusters nodig blijft omdat ze te klein zijn
om een eigen infrastructuur te dragen, doet twijfels rijzen. Vervoer lijkt
de meest cruciale factor van verspreiding van een epidemie. In de toelichting
zou dan ook ingegaan moeten worden op de vraag of thans beter aan die voorwaarde
kan worden voldaan en of dat op zichzelf niet voldoende is. Voorts beveelt
het college aan duidelijk te maken of de clusters en «brandgangen»
impliceren dat in geval van een epidemie er binnen de clusters geen verdere
isolatie van de getroffen bedrijven plaats zal vinden door het ruimen van
een isolatiestrook. Tenslotte ware in de toelichting te verduidelijken
of vaccinatie niet binnen afzienbare tijd een bespreekbaar alternatief wordt
en of reconstructie daardoor overbodig wordt.c. Indien juist is dat de herlocatie vooral van belang is voor de verwezenlijking
van varkensvrije zones en de kanalisatie van de ontwikkeling van de sector,
dan valt op dat de bevoegdheden die worden verleend potentieel veel ruimer
zijn. De reikwijdte van de bevoegdheden, van de inhoud van het reconstructieplan
en van de maatregelen die in dat kader kunnen worden vastgesteld, wordt immers
bepaald door de ruime omschrijving in artikel 5 van de doelstelling van de
reconstructie: verbetering van de ruimtelijke (maar dan wel alleen van varkenshouderijen)
en economische structuur, van de milieukwaliteit en de kwaliteit van natuur
en landschap. Zo wordt bijvoorbeeld in de memorie van toelichting de planologische
doorwerking van het reconstructieplan in andere plannen toegelicht met het
doorwerken van het verbod van vestiging van varkenshouderijen in de varkensvrije
zones, maar de bevoegdheid om ingevolge artikel 14, tweede lid, af te wijken
van het streekplan en de bevoegdheid om ingevolge artikel 25 bestemmingsplannen
aan te passen aan het reconstructieplan is niet tot een dergelijk verbod beperkt.
Gelet op de omschrijving van de doelstelling in artikel 5 kunnen die wijzigingen
in beginsel alle aspecten van de ruimtelijke ordening omvatten voorzover dit
betrekking heeft op varkenshouderijen. De bepalingen scheppen enerzijds een
ruimere bevoegdheid dan nodig is en stellen anderzijds geen regels aan de
uitoefening daarvan, hetgeen grote problemen schept bij de inpassing in respectievelijk
de afstemming van het reconstructieplan met bestaande plannen. De Raad adviseert in de toelichting uiteen te zetten op welke wijze de
mogelijkheid om bestaande bestemmingsplannen en streekplannen te wijzigen,
wordt beperkt of genormeerd in het voorliggend wetsvoorstel.2a. Overeenkomstig het advies van de Raad is thans in hoofdstuk 6 (corresponderend
met hoofdstuk 8 van de aan de Raad voorgelegde memorie van toelichting), uitdrukkelijk
aandacht besteed aan de mogelijke consequenties die functieveranderingen in
of in de nabijheid van agrarische gebieden kunnen hebben voor de ontwikkelingsmogelijkheden
van aldaar gevestigde agrarische bedrijven. Daarbij is ook aangegeven dat
uit de opzet van het voorstel van wet voortvloeit dat bij de opstelling van
reconstructieplannen een integrale afweging van alle betrokken belangen plaatsvindt.
Paragraaf 3.2 van de memorie van toelichting stelt daarover dat de oplossing
van de problemen in de concentratiegebieden en het bieden van duurzame ontwikkelingsmogelijkheden
voor de landbouw niet twee tegengestelde, maar juist elkaar versterkende elementen
van de reconstructie zijn. Voorzover de verwezenlijking van een reconstructieplan
voor een aantal bedrijven niettemin zou leiden tot beperkingen in de ontwikkelingsmogelijkheden,
als door de Raad bedoeld, zal dat in het licht van het voorgaande steeds het
resultaat zijn van een uitdrukkelijke afweging van alle betrokken belangen;
ook dit is in hoofdstuk 6 van de memorie van toelichting aangegeven.Gewezen zij in dit verband nog op artikel 11, tweede lid, onderdeel e,
van het voorstel van wet dat voorschrijft dat de gevolgen van de in een reconstructieplan
vervatte maatregelen en voorzieningen voor onder meer de landbouw moeten worden
beschreven.2b. In dit onderdeel van zijn advies plaatst de Raad een aantal wèl
te onderscheiden vraagtekens bij de opzet en onderbouwing van het voorstel
van wet, die ik in het navolgende afzonderlijk zal bespreken. Ten eerste betreft
het hier de twijfels die de Raad heeft ter zake van de noodzaak van herlocatie
van bedrijven voor andere doeleinden van de reconstructie dan de vermindering
van de veterinaire kwetsbaarheid. Ten tweede acht de Raad het nut en de doeltreffendheid
van varkensvrije zones onvoldoende aangetoond, in welk verband hij ook aandacht
vraagt voor de verhouding van het streven naar de vorming van varkensvrije
zones met andere voorzieningen inzake de preventie en bestrijding van besmettelijke
dierziekten.Tenslotte kom ik te spreken over de door de Raad geplaatste kanttekeningen
bij de verhouding tussen enerzijds het wetsvoorstel en anderzijds het generieke
beleid en wettelijk instrumentarium met betrekking tot milieu en natuur en
landschap. Voor wat betreft de noodzaak van herlocatie van bedrijven in het licht
van de andere doelstellingen dan de beperking van de veterinaire kwetsbaarheid,
wordt verwezen naar het onder punt 1 van dit nader rapport gestelde omtrent
de onderbouwing van het wetsvoorstel als geheel, zoals deze in de hoofdstukken
2 en 3 van de memorie van toelichting is gegeven: het complex van vraagstukken
waarmee de concentratiegebieden worden geconfronteerd heeft in al zijn onderdelen
grote raakvlakken met de ruimtelijke indeling van deze gebieden. Een reconstructie
in de vorm van een uitgebalanceerd pakket van inrichtingsmaatregelen kan bijgevolg
in hoge mate bijdragen aan een onderling samenhangende oplossing van de onderscheiden
problemen. Hierbij zij opgemerkt dat bij het realiseren van een gewijzigde
inrichting van de concentratiegebieden de herlocatie van bedrijven slechts
één van de mogelijke maatregelen en voorzieningen is.Ten aanzien van het nut en de doeltreffendheid van een stelsel van varkensvrije
zones zij opgemerkt dat in paragraaf 2.2.1 van de memorie van toelichting
thans uitvoerig wordt ingegaan op de betekenis die varkensvrije zones hebben
voor de bestrijding en preventie van besmettelijke varkensziekten, waarbij
wordt voortgebouwd op resultaten van onderzoek dat is verricht naar aanleiding
van de recente varkenspestepidemie. Zoals de Raad stelt, is transport een
cruciale factor bij de verspreiding van een ziekte; de memorie van toelichting
geeft thans duidelijk aan op welke wijze varkensvrije zones juist op deze
kritische factor een belangrijke mitigerende invloed kunnen hebben.Voorts wordt ingegaan op de verhouding tussen het concept van de varkensvrije
zone en de bestaande – nationale en communautaire – veterinaire
voorschriften. In dat verband zijn overeenkomstig het advies van de Raad tevens
beschouwingen gewijd aan de wijze waarop de vorming van varkensvrije zones
van invloed kan zijn op de maatregelen die op basis van de communautaire voorschriften
zouden kunnen worden genomen indien zich in de toekomst toch een uitbraak
zou voordoen in de door een varkensvrije zone omsloten gebieden. Tenslotte
is aangegeven, dat ook indien in de toekomst vaccinatie zou worden toegestaan,
de vorming van varkensvrije zones niet zinledig zal zijn.Over de verhouding tussen het onderhavige voorstel van wet en het generieke
beleid en instrumentarium ter zake van milieu, natuur en landschap, kan worden
opgemerkt dat mede naar aanleiding van het advies van de Raad de opzet van
het wetsvoorstel ook in dier voege is gewijzigd, dat voor de reconstructie
het generieke beleid en de geldende wettelijke kaders uitgangspunt zijn bij
de reconstructie. In paragraaf 2.3 van de memorie van toelichting wordt
hierop ten algemene ingegaan, terwijl paragraaf 3.3 de verhouding van
het onderhavige wetsvoorstel tot een aantal relevante bestaande wetten beschrijft.Het voorstel biedt thans geen basis meer voor afwijkende normstelling
in het kader van de uitvoering van een reconstructieplan. Het oorspronkelijk
voorgestelde artikel 42, tweede lid, dat afwijkende voorschriften ter zake
van geurhinder mogelijk maakte, is daarom geschrapt, evenals de in de rijksuitgangspunten
opgenomen voorschriften inzake ammoniakbelasting op voor verzuring gevoelige
gebieden, die een stelsel van ruimtelijke zonering inhielden dat in de plaats
zou treden van het stelsel van de Interimwet ammoniak en veehouderij. Verwezen
zij ook naar de punten 6b en 10 van dit nader rapport.2c. Overeenkomstig het advies van de Raad is in paragraaf 4.4.5 van
de memorie van toelichting een uiteenzetting opgenomen over de wijze waarop
het wetsvoorstel de planologische doorwerking van het reconstructieplan beperkt
dan wel normeert. Eén en ander kan het best worden besproken naar aanleiding
van de wijzigingen die zijn aangebracht in het stelsel van doorwerking van
het reconstructieplan in gemeentelijke bestemmingsplannen.In het aan de Raad voorgelegde wetsvoorstel was in de artikelen 25 en
26 een opzet gekozen waarbij de betrokken gemeenten dienden aan te geven of
zij bereid waren planologische medewerking te verlenen. Indien een gemeente
dit niet tijdig zou aangeven, zou de goedkeuring of de vaststelling van het
reconstructieplan ex lege gelden als een verplichting tot herziening van het
bestemmingsplan. In deze opzet is evenwel eerst een wijziging van het bestemmingsplan
nodig alvorens tot uitvoering van activiteiten kan worden overgegaan
die gewenst zijn in het kader van de reconstructie maar die niet passen in
het bestaande bestemmingsplan. Dit beschouw ik bij nader inzien als onnodig
vertragend.Thans wordt een meer rechtstreekse doorwerking voorgesteld. Daartoe is
bepaald dat in het reconstructieplan of een uitwerking van het reconstructieplan
moet worden aangegeven op welke onderdelen het plan of de uitwerking daarvan
overeenkomstig het gewijzigd opgezette artikel 25, thans artikel 27, planologisch
zal doorwerken. De doorwerking zelf wordt nu gerealiseerd door voor de aldus
geïdentificeerde onderdelen te bepalen dat, zolang er geen bestemmingsplan
is vastgesteld dat in overeenstemming is met het reconstructieplan, het reconstructieplan
geldt als een voorbereidingsbesluit of als een vrijstelling als bedoeld in
de artikelen 21 onderscheidenlijk 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening.
Met de voorziening dat de onderdelen van het reconstructieplan die planologisch
zullen doorwerken, expliciet als zodanig moeten worden aangeduid, is tevens
de door de Raad gewenste inperking en normering van de planologische doorwerking
van het reconstructieplan vormgegeven. In genoemde paragraaf 4.4.5 is
bovendien thans duidelijk aangegeven dat het voorstel van wet uitgaat van
een zodanige betrokkenheid van de gemeenten bij de gehele reconstructie, dat
aan toepassing van de bepalingen inzake de planologische doorwerking normaliter
niet zal worden toegekomen, omdat de noodzakelijke wijzigingen in bestemmingsplannen
reeds door de gemeenten zullen worden aangebracht.Voor wat betreft de normering van de doorwerking van het reconstructieplan
in het streekplan zij opgemerkt dat het wetsvoorstel ook in de aan de Raad
voorgelegde versie in artikel 14 vereiste dat afwijkingen ten opzichte van
een vigerend streekplan expliciet als zodanig werden aangemerkt in het reconstructieplan;
thans is dit ondergebracht in het voorgestelde artikel omtrent de inhoud van
het reconstructieplan (namelijk artikel 11, vijfde lid), en – voor wat
betreft de uitwerking van het reconstructieplan – in artikel 19, derde
lid.3. De beschikbare middelenIn de toelichting (hoofdstuk 7) wordt gesteld dat het reconstructieplan
niet valt aan te merken als financiële verplichting waarbij het totale
budget eenmalig wordt vastgesteld. Jaarlijks zal door de Minister van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij aan de provincies worden meegedeeld hoeveel gelden
beschikbaar zijn voor de reconstructie en van de bedragen waartoe verplichtingen
kunnen worden aangegaan. Op basis daarvan moeten de provincies dan over de
nadere programmering beslissen. Deze werkwijze zou een efficiënte inzet
van middelen bevorderen en een flexibele uitvoering. De Raad heeft de volgende
opmerkingen bij deze benadering.a. Het uitgangspunt dat de nodige middelen pas van jaar tot jaar kunnen
worden uitgetrokken, is begrijpelijk. Blijkens de toelichting hangt de effectiviteit
van de regeling echter samen met het feit dat clusters van rond 1 miljoen
varkens gerealiseerd worden. De varkensvrije zones als «brandgangen»
daartussen zullen bij de bestrijding van epidemieën slechts effect hebben
indien de zones daadwerkelijk substantieel gerealiseerd worden (ook al is
dat misschien niet 100%). Wanneer dit beleid wordt ingezet, moet dan ook zeker
zijn dat het binnen afzienbare tijd wordt afgemaakt, anders zijn de eerder
gemaakte kosten nutteloos en worden de betrokken ondernemers zonder reden
voor grote lasten en problemen gesteld. In dat licht dient de memorie van toelichting ten minste een indicatie
te bevatten van de mogelijke kosten van het scheppen van alle beoogde «brandgangen»,
ook al kan dat niet een definitieve begroting zijn.b. Voorts vergt de voorgestelde regeling om te functioneren, dat de provincies
ten minste een indicatie hebben omtrent het deel van de middelen dat voor
hun beschikbaar zal zijn en het ritme waarmee dit in de loop van de jaren
beschikbaar zal komen. Om te beslissen over plannen en maatregelen moet inzicht
bestaan in de orde van grootte van de beschikbare bedragen. Temeer waar de
goedkeuring van het plan door de minister ingevolge artikel 15, tweede lid,
mede afhankelijk is van de vraag of voldoende middelen beschikbaar zijn om
de uitvoering van het plan te waarborgen. Nu dreigt een vicieuze cirkel te
ontstaan, waarbij de middelen pas beschikbaar komen op basis van
de plannen, maar de plannen pas kunnen worden opgesteld als er een indicatie
bestaat omtrent de beschikbare middelen. Gelet op het voorgaande adviseert de Raad in de toelichting een beschouwing
op te nemen over de verwachte kosten van de reconstructie en de daarvoor in
de komende jaren beschikbare middelen.3a. De Raad vraagt om een indicatie van de mogelijke kosten van het scheppen
van alle beoogde «brandgangen».In het naar aanleiding van het advies van de Raad gewijzigd wetsvoorstel,
is in de rijksuitgangpunten gekozen voor een meer grofmazige benadering van
varkensvrije zones. Voorgesteld wordt in die rijksuitgangspunten niet langer
voorschriften op te nemen omtrent aantallen varkens in de door deze zones
omgeven gebieden. Ander uitgangspunt is dat voor de vorming van varkensvrije
zones zo veel mogelijk aansluiting wordt gezocht bij de ecologische hoofdstructuur
(EHS), waardevolle en kwetsbare gebieden, infrastructuur van wegen, spoorwegen
en waterlopen of bij bestaande of toekomstige stedelijke bebouwing. De provincies
zijn met inachtneming van deze uitgangspunten vrij in hun keuze. Dit maakt
het dan ook niet mogelijk op voorhand een indicatie te geven van de kosten
die met de vorming van varkensvrije zones zullen zijn gemoeid, zoals de Raad
verzoekt. Veelal zal immers sprake kunnen zijn van het tegelijkertijd realiseren
van meer doelen, bijvoorbeeld als een varkensvrije zone samenvalt met de EHS.
Deze koppeling maakt een, mede uit kostenoptiek, efficiënte afweging
mogelijk.Voorts is inmiddels, ook voor de provincies, meer inzicht ontstaan in
het voor de reconstructie beschikbare budget en bevat het wetsvoorstel, ten
opzichte van het voorstel zoals aan de Raad om advies voorgelegd, voorzieningen
om in goed overleg met de betrokken provincies afspraken te maken over de
inzet van gelden. Gewezen wordt in dit verband op de in artikel 10 voorgestelde
vierjarige afspraken ter uitwerking van de rijksuitgangspunten en de afspraken
die kunnen worden gemaakt in de in artikel 33 voorgestelde bestuursovereenkomsten
welke overeenkomsten de uitvoeringsprogramma's vergezellen.Met deze voorgestelde wijzigingen wordt naar mijn oordeel in belangrijke
mate de vrees van de Raad weggenomen dat varkensvrije zones, voorzien in een
reconstructieplan, onvoldoende substantieel zouden kunnen worden gerealiseerd.3b. Met de Raad ben ik het eens dat de provincies tevoren inzicht dienen
te hebben, ten minste indicatief, in de geldmiddelen die hen voor de uitvoering
van de reconstructie ter beschikking zullen staan.In hoofdstuk 5 van de memorie van toelichting worden hieraan beschouwingen
gewijd. In paragraaf 5.1 wordt inzicht gegeven in het totaal van de extra
voor de reconstructie beschikbare middelen. In het totaal gaat het hierbij
om een bedrag van 800 miljoen gulden, vermeerderd met 200 à 250 miljoen
(gelden voor gebiedsgericht beleid) en met 50 miljoen beschikbaar gesteld
voor de reconstructie in het kader van de Wet herstructurering varkenshouderij.In paragraaf 5.2 wordt inzicht gegeven in de wijze waarop dit budget
ter beschikking kan komen te staan van de provincies. Uiteengezet wordt dat
het samenstel van de voorgestelde planningscyclus tot en met het uitvoeringsprogramma
de provincies het benodigde inzicht geeft in het beschikbare budget zonder
dat de gewenste flexibiliteit voor de inzet van die middelen geweld wordt
aangedaan. De ook in punt 3a genoemde bestuursovereenkomst die het uitvoeringsprogramma
vergezelt, vormt het sluitstuk hiervan. Hierin kunnen meerjarige afspraken
over de uitvoering worden gemaakt.Reconstructiecommissie4. Ingevolge artikel 6, eerste lid, van het voorstel van wet stellen gedeputeerde
staten voor ieder concentratiegebied een of meer reconstructiecommissies in.
Een commissie bestaat in ieder geval (artikel 7, derde lid) uit personen afkomstig
uit bestuurlijke (gemeenten en waterschappen) en maatschappelijke geledingen
(landbouw, natuur en milieu en landschap en recreatie) en staat onder voorzitterschap
van een lid van gedeputeerde staten. De commissie is belast met het opstellen
van het ontwerp van het reconstructieplan; zij heeft voorts tot
taak de regie te voeren over de uitvoering van het plan. Bij deze opzet plaatst
de Raad de volgende kanttekeningen.a. Artikel 6, tweede lid, bepaalt uitdrukkelijk dat de reconstructiecommissie
een orgaan is van de provincie. Blijkens de wijze van totstandkoming, samenstelling
en regeling van bevoegdheden kan een reconstructiecommissie evenwel niet worden
aangemerkt als commissie bedoeld in artikel 80, eerste lid, van de Provinciewet.
Vandaar dat de vraag rijst naar de status van de reconstructiecommissies binnen
de provincie. Titel II van de Provinciewet regelt de inrichting en samenstelling
van het provinciaal bestuur uitputtend. Daarin staat de onderlinge verhouding
tussen de organen centraal. Instelling van nieuwe provinciale bestuursorganen
buiten deze regeling om, betekent dat toezicht, verantwoording en plaats binnen
het provinciaal bestuur niet geregeld zijn. In verband hiermee verwijst de
Raad tevens naar het in artikel 113 van de Provinciewet neergelegde zogenoemde
«concordantieartikel», volgens welke bepaling met betrekking tot
de regeling van provinciale taken en bevoegdheden in bijzondere wetten niet
wordt afgeweken van de Provinciewet dan wanneer dat bijzonder aangewezen moet
worden geacht voor de behartiging van het daarmee te dienen openbaar belang.
Voorshands is niet van een dergelijk belang gebleken, wat bevestigd lijkt
te worden door de beperkte regeling van samenstelling, functioneren en verantwoording
van de commissie. Naar het oordeel van het college is het dan ook niet wenselijk op de voorgestelde
wijze nieuwe provinciale organen in te stellen of aan te wijzen.b. De plaats en inhoudelijke rol van de reconstructiecommissie bij de
totstandkoming van het reconstructieplan is onduidelijk met betrekking tot
de vraag in hoeverre gedeputeerde staten en provinciale staten gebonden zijn
aan de voorbereidende werkzaamheden van de commissie. Bepaalde elementen van
het voorstel wekken de indruk dat gedeputeerde staten en provinciale staten
geheel gebonden zijn aan de voorstellen van de commissie en deze hooguit af
kunnen wijzen. Met betrekking tot de uitwerking van het plan wordt zelfs uitdrukkelijk
bepaald dat dit geschiedt «op voorstel van» de commissie (artikel
16, eerste lid), hoewel vervolgens wordt bepaald dat de bepalingen van de
artikelen 10 tot en met 15 van overeenkomstige toepassing zijn. Duidelijkheid op dit punt is nodig, ook met het oog op de beoordeling
van de voorgestelde regeling, de samenstelling en de verantwoording van de
commissie. Indien gedeputeerde staten en provinciale staten gebonden zijn
aan de ontwerp-voorstellen, dan is zowel de regeling als de toelichting te
summier. De Raad acht vooralsnog onvoldoende gemotiveerd dat organen die uitdrukkelijk
belast worden met de vaststelling van het plan en het ontwerp daarvan, gebonden
zouden zijn aan de beslissingen van een commissie die haar werkzaamheden niet
verantwoordt. Een zware adviserende rol voor de commissie, zowel bij het opstellen
van het reconstructieplan als de uitwerking, zou passender zijn.c. Terwijl de rol van de reconstructiecommissie bij de voorbereiding van
het plan beperkt is, is zij bij de uitvoering bepalend. Zij is belast met
de uitvoering (artikel 34, tweede lid); zij kan bepalen (artikel 35) welke
delen van het plan (bij voorrang) in uitvoering worden genomen; zij kan bepalen
(artikel 9, zesde lid) dat bepaalde maatregelen of voorzieningen slechts in
uitvoering worden genomen indien overeenstemming is verkregen over een geldelijke
bijdrage in de kosten van deze maatregel of voorziening, en over de voorwaarden
waaronder de vergoeding van deze kosten zal plaatsvinden. Ook ten aanzien
van de toewijzing, bedoeld in artikel 17, tweede lid, onderdeel c, onder 1,
geldt dat deze geschiedt (artikel 18, eerste lid) overeenkomstig het oordeel
van de reconstructiecommissie, maar plaatsvindt in het kader van een uitwerking
die wordt vastgesteld door gedeputeerde staten op voorstel van de commissie
(artikel 16). Op het punt van de uitvoering heeft de commissie op deze wijze een zelfstandige
bevoegdheid als ware zij een (provinciaal) zelfstandig bestuursorgaan. Die
positie bergt het risico in zich van een conflict tussen commissie en provinciaal
bestuur dat de uitvoering van het plan kan verlammen. Dat is moeilijk verenigbaar
met de regiefunctie en de uiteindelijke politieke verantwoordelijkheid voor
het plan van het provinciaal bestuur; het wordt niet gecompenseerd door andere
vormen van maatschappelijke of politieke controle op de reconstruciecommissies.
Het provinciaal bestuur bezit slechts de bevoegdheden tot benoeming (artikel
6), schorsing en ontslag (artikel 7) van de leden van de commissie. In de
toelichting wordt juist gerefereerd aan de behoefte aan politieke verantwoording
(paragraaf 5.4.2). Tenslotte draagt het feit dat het verantwoordelijke
gedeputeerde-statenlid qualitate qua zitting heeft in de reconstructiecommissie,
niet bij aan een heldere verhouding.De Raad meent dat de plaats en functie van de reconstructiecommissies
nadere doordenking behoeven. Het college geeft daarbij in overweging de diverse
bevoegdheden van reconstructiecommissies tot het nemen van besluiten bij gedeputeerde
staten te leggen, die bij de uitoefening daarvan worden bijgestaan door een
adviescommissie samengesteld op de wijze als voorgesteld.4. Naar aanleiding van het advies van de Raad over positie en taken van
de reconstructiecommissie zijn de voorstellen, dienaangaande opgenomen in
het aan de Raad om advies voorgelegde wetsvoorstel, aanmerkelijk gewijzigd.In het aan de Raad om advies voorgelegde wetsvoorstel vervulde de reconstructiecommissie
een spilfunctie als afzonderlijk gepositioneerd provinciaal orgaan. Dit gold
zowel ten aanzien van de voorbereiding van de besluitvorming over de planvorming
als ten aanzien van de uitvoering. De raad adviseert de diverse bevoegdheden
die in bedoeld wetsvoorstel aan de reconstructiecommissie werden toebedeeld,
in handen te leggen van gedeputeerde staten.In de geest van dit advies komt het voorstel, voorzover dit de reconstructiecommissie
betreft, er thans in hoofdlijn op neer dat deze commissie een commissie is
die door het normale regime van hoofdstuk V van de Provinciewet wordt bestreken.
Dit betekent dat in het wetsvoorstel geen taken en bevoegdheden rechtstreeks
aan de reconstructiecommissie zijn toegekend. Steeds geschiedt dit aan provinciale
staten dan wel aan gedeputeerde staten. Dit brengt met zich mee dat provinciale
staten zelf zullen kunnen beslissen over de taken en bevoegdheden voor de
commissie.Niettemin bevat het wetsvoorstel, meer in aanvulling op de Provinciewet,
op twee punten bepalingen over de reconstructiecommissie. In de eerste plaats
zal de instelling van een commissie verplicht zijn voorgeschreven. In de tweede
plaats worden, zij het summier, bepalingen inzake de samenstelling van de
commissie voorgesteld die provinciale staten in acht zullen dienen te nemen.
Het voorstel dat de wet zal voorschrijven dat er een commissie dient te worden
ingesteld, is vooral ingegeven door de gevoelde noodzaak zo veel mogelijk
samen met direct betrokkenen plannen voor reconstructie te ontwikkelen. Een
(streek-)commissie vervult een onmisbare brugfunctie tussen burger en bestuur.In paragraaf 4.6 van de memorie van toelichting wordt ingegaan op
de reconstructiecommissie.5. Ingevolge artikel 10 van het voorstel van wet heeft de reconstructiecommissie
bij de voorbereiding van het plan de bevoegdheid om de grond van particulieren
te betreden en daar gravingen en opmetingen te verrichten. Het valt op dat
gedeputeerde staten niet eenzelfde bevoegdheid hebben als zij ingevolge artikel
12, tweede lid, overgaan tot het uit eigen beweging opstellen en vaststellen
van een reconstructieplan. Naar het oordeel van de Raad dienen gedeputeerde
staten in dat geval een gelijke bevoegdheid te hebben.5. Naar aanleiding van de opmerking van de Raad over de bevoegdheid van
het bestuur op ten behoeve van de opstelling van het reconstructieplan gronden
te betreden en aldaar gravingen en metingen te doen, is het wetsvoorstel dienaangaande
verduidelijkt. Dat hangt mede samen met de gewijzigde regeling van de reconstructiecommissie,
zoals geduid onder punt 4.Thans wordt in artikel 13 voorgesteld dat bedoelde bevoegdheden aan gedeputeerde
staten toekomen ten behoeve van het opstellen van het reconstructieplan. Dit
artikel wordt van overeenkomstige toepassing verklaard voor de vaststelling
van de uitwerking van dat plan (artikel 18, tweede lid), de wijziging ervan
(artikel 26) en de uitvoering (artikel 51, eerste lid). Reconstructieplan en rijksuitgangspunten6. Ingevolge artikel 8 van het voorstel van wet geschieden de voorbereiding,
vaststelling en uitvoering van het reconstructieplan met inachtneming van
de rijksuitgangspunten of vloeien daar redelijkerwijze uit voort. Met betrekking
tot de inhoud van de rijksuitgangspunten en de verhouding daarvan tot het
reconstructieplan wijst de Raad op het volgende.a. De status van de rijksuitgangspunten is onduidelijk. Met artikel 8
is vermoedelijk bedoeld dat de rijksuitgangspunten doorwerken in het reconstructieplan
en dat dit plan en de uitvoering daarvan, daarmee verenigbaar zijn. De formulering
van een aantal uitgangspunten wekt de indruk dat ze bedoeld zijn als normen
die in het hele land uniform worden toegepast. Andere uitgangspunten strekken
kennelijk tot bescherming van belanghebbenden (bijvoorbeeld uitgangspunt B.4).
De formulering van artikel 8 en het feit dat de uitgangspunten in een bijlage
bij de wet zullen figureren, brengen echter mee dat zolang de uitgangspunten
niet in een goedgekeurd plan zijn overgenomen, zij geen effect hebben. Indien dan ook bedoeld is dat deze regels en criteria zoals bedoeld in
uitgangspunt B.5, algemeen in het hele land gelden, verdient het naar de mening
van de Raad in het belang van de rechtszekerheid en rechtseenheid aanbeveling
om af te zien van de bijlage en de daarin opgenomen regels zo nodig in het
voorstel van wet op te nemen (zie ook aanwijzing 102 van de Aanwijzingen voor
de regelgeving (Ar)).b. In het voorgaande (punt 2b) kwam reeds aan de orde dat de rijksuitgangspunten
mede betrekking hebben op de problematiek van de ammoniakdepositie en -emissie
en die van stank en de cumulatie van stank. Op dit moment vormt de Iav het
exclusieve toetsingskader voor de ammoniakproblematiek, terwijl de beoordeling
van eventuele stankhinder geschiedt in het kader van het milieuvergunningenbeleid
van de gemeente- en provinciebesturen. In beide gevallen gaat het om een problematiek
en een beleid die niet alleen varkenshouderijen betreffen. De belasting van
het milieu door verzuring en stank is niet alleen aan varkens en intensieve
varkenshouderijen te wijten. Voor discrepanties tussen het voor varkens geldende
beleid en dat voor ander vee, lijken dan ook geen goede gronden te bestaan.
Gescheiden en verschillende regels al naar gelang het soort vee bergt slechts
het risico in zich dat dit tot substitutie van vee zal leiden, en dus niet
tot de beoogde vermindering van verzuring. Het leidt bovendien tot nieuwe
administratieve lasten voor de betrokken boeren, wanneer zij behalve varkens
ook andere dieren houden. Het voorgaande houdt in dat aan de rijksuitgangspunten die ammoniakdepositie
of -emissie betreffen bij de toetsing van een milieuvergunning pas betekenis
kan toekomen indien de Iav op overeenkomstige wijze is aangepast voor ander
vee. De Raad geeft in overweging opnieuw te bezien of het beleid inzake ammoniakemissie
en -depositie, inzake stankhinder en de uitgangspunten inzake de bescherming
van natuur en landschap, waarvoor hetzelfde geldt, niet beter in regelingen
kan worden ondergebracht die algemeen voor alle betrokken veehouderijen gelden.
Dat is zeer wel verenigbaar met specifieke bepalingen die voor de reconstructiegebieden
gelden, mits deze voor alle vee in die gebieden gelden. Het lijkt echter minder
juist om de uitgangspunten van de bijlage van deze wet ook toe te passen voor
andere veehouderijen, zoals het geval lijkt te zijn in de uitgangspunten C.1
en C.2. Een dergelijke uitbreiding van de reikwijdte van het reconstructieplan
enkel op basis van een bijlage bij de wet is niet mogelijk. De Raad meent
dat de bijlage in ieder geval op dit punt moet worden aangepast en dat overigens
ten minste in de toelichting ware in gaan op de samenhang en de effectiviteit
van gescheiden regelingen voor veehouderijen naar gelang het vee dat wordt
gehouden.c. Volgens de toelichting (paragraaf 4.3.1) zal – onder meer
door middel van een wijziging van de Iav – met betrekking tot de depositie
van ammoniak de saldomethode worden vervangen door een individuele benadering.
Deze benadering houdt in dat bij de beoordeling van milieuvergunningen van
individuele veehouderijen in een ontwikkelingsgebied uitsluitend de ammoniakdepositie
van het betrokken bedrijf op voor verzuring gevoelige gebieden
in ogenschouw wordt genomen. In dat verband is bij de Raad de vraag gerezen
of door middel van het voorgestelde individuele depositieplafond in combinatie
met saldering op uitsluitend emissie wel voldoende waarborgen worden geboden
tegen de cumulatie van depositie ten gevolge van de vestiging of uitbreiding
van verschillende veehouderijen. Ook is niet duidelijk of bij de vergelijking
tussen de voorgestelde (individuele) depositiewaarden en de huidige ammoniakdepositie
in concentratiegebieden de bedoelde huidige ammoniakdepositie wordt veroorzaakt
door alle veehouderijen tezamen – wat naar de mening van de Raad een
verkeerde vergelijking zou opleveren – of dat het depositiewaarden van
individuele inrichtingen betreft. Het college adviseert de toelichting op
deze punten te verduidelijken.6a. Mede naar aanleiding van het advies van de Raad zijn de inhoud en
de formulering van de rijksuitgangspunten gewijzigd.Zoals de Raad vooronderstelde, zijn de rijksuitgangspunten niet bedoeld
als rechtstreeks werkende normen, maar vormen zij een verzameling richtinggevende
uitspraken voor de gewijzigde inrichting van de te reconstrueren gebieden.
De formulering van artikel 9 brengt, zoals de Raad stelt, met zich dat de
rijksuitgangspunten pas hun effect krijgen indien zij zijn verwerkt in een
reconstructieplan. De rijksuitgangspunten zijn het aangrijpingspunt voor de
inhoudelijke sturing op hoofdlijnen van de reconstructie door het Rijk.In de memorie van toelichting is de werking en de functie van de rijksuitgangspunten
als richtinggevend kader voor de met reconstructie te verwezenlijken gewijzigde
inrichting in paragraaf 4.2.2 uiteengezet, waarbij eveneens is aangegeven
dat de rijksuitgangspunten daarnaast de functie vervullen van toetsingscriteria
in het kader van de ministeriële goedkeuring van het reconstructieplan.Gelet op het voorgaande zijn die uitgangspunten die zouden zijn aan te
merken als rechtstreeks werkende normen, komen te vervallen.Het betreft hier ten eerste het oorspronkelijke uitgangspunt A.5 (verbod
tot vestiging of uitbreiding van varkenshouderijen in een varkensvrije zone).
Dit is thans geherformuleerd in uitgangspunt A.4, dat bepaalt dat in het reconstructieplan
wordt beschreven op welke wijze vestiging of uitbreiding in de varkensvrije
zone zal worden tegengegaan.Voorts zijn ook vervallen de uitgangspunten B.2 tot en met B.7, ten eerste
omdat zij deels als rechtstreeks werkende norm zouden zijn aan te merken,
en ten tweede vanwege de onder punt 2b van dit nader rapport al besproken
gewijzigde verhouding tot de bestaande milieuregelgeving, waardoor in het
kader van het onderhavige wetsvoorstel geen plaats meer is voor afwijkende
milieunormstellingen.Tenslotte is ook het oorspronkelijke uitgangspunt C.1 (vestigingsverbod
voor intensieve veehouderij in de begrensde ecologische hoofdstructuur) niet
meer als zodanig opgenomen. Op vergelijkbare wijze als dit is geschied ten
aanzien van het bovengenoemde uitgangspunt A.5 uit het oorspronkelijk voorstel,
is dit in gewijzigde vorm teruggekeerd in het nieuwe uitgangspunt D.1, dat
bepaalt dat in het reconstructieplan wordt beschreven op welke wijze vestiging
of uitbreiding van intensieve veehouderij in de relevante onderdelen van de
EHS zal worden tegengegaan.Van de gelegenheid is tevens gebruik gemaakt om de indeling van de rijksuitgangspunten
te wijzigen, door een scheiding aan te brengen tussen de rijksuitgangspunten
met betrekking tot milieu (thans onderdeel B) en die met betrekking tot de
waterhuishouding (thans onderdeel C).Tenslotte zij er nog op gewezen dat een aantal rijksuitgangspunten bij
nader inzien niet goed inpasbaar is in de rijksuitgangspunten als richtinggevend
kader voor een gewijzigde inrichting. In dat verband zijn de oorspronkelijk
onder punt B.10, onderdelen d en g, opgenomen uitgangspunten komen te vervallen.6b. Zoals onder punt 2b van dit nader rapport, alsmede hierboven onder
punt 6a, is uiteengezet, zijn de rijksuitgangspunten met betrekking tot het
milieu, voorzover zij neerkwamen op derogaties van de geldende milieuwetgeving
ter zake van ammoniak en stank, uit het wetsvoorstel naar aanleiding van het
advies van de Raad geschrapt. Uitgangspunt bij de reconstructie zijn de vigerende
voorschriften inzake de bescherming van milieu, natuur en landschap.
Daarmee is geen sprake meer van onderscheiden regimes voor alleen de concentratiegebieden
of alleen de varkenssector.6c. In verband met de gewijzigde verhouding tussen het voorstel van wet
en de milieuwetgeving en de daarmee verbonden schrapping van de specifieke
uitgangspunten ter zake van ammoniak, bestaat aan een uiteenzetting zoals
de Raad adviseert in de memorie van toelichting op te nemen, geen behoefte
meer. Wel is inmiddels in het regeerakkoord aangekondigd dat het wettelijk
instrumentarium voor ammoniak zal worden herbezien en in de toekomst zal worden
gegrond op de door veehouderijen veroorzaakte ammoniakemissie. De huidige
Interimwet ammoniak en veehouderij kent als eerste aangrijpingspunt de door
een veehouderij veroorzaakte ammoniakdepositie. In de memorie van toelichting
is in paragraaf 3.3.4 een beschouwing gewijd aan het toekomstig ammoniakbeleid.7. Artikel 15, derde lid, van het voorstel van wet bepaalt dat het besluit
tot goedkeuring van het reconstructieplan wordt geacht te zijn genomen indien
binnen vier weken na de verzending geen besluit tot goedkeuring of besluit
tot verdaging als bedoeld in artikel 10:31, tweede lid, van de Algemene wet
bestuursrecht (Awb), dan wel binnen de termijn waarvoor het besluit is verdaagd,
geen besluit omtrent goedkeuring is bekendgemaakt aan de provinciale staten.
Het valt op dat de termijn van fictieve goedkeuring, in afwijking van artikel
10:31, eerste lid, Awb wordt gesteld op vier weken. Voor de verdaging is echter
niet afgeweken van de in artikel 10:31, tweede lid, Awb genoemde termijn van
13 weken. Daarmee ontstaat een situatie dat na verdaging een aanzienlijk ruimere
termijn beschikbaar is dan de termijn waarbinnen primair een besluit moet
worden genomen. Gelet op deze onevenredigheid van besluitvormingstermijnen
beveelt de Raad aan de in artikel 15, derde lid, genoemde termijnen op elkaar
af te stemmen door in beide gevallen de in artikel 10:31 Awb opgenomen termijnen
te hanteren of in beide gevallen van deze termijn af te wijken.7. Aan deze opmerking van de Raad is gehoor gegeven door het oorspronkelijke
artikel 15, derde lid, thans artikel 17, derde lid, aan te passen. Voorgesteld
wordt ook de verdagingstermijn, in afwijking van artikel 10.31, tweede lid,
van de Algemene wet bestuursrecht, te stellen op ten hoogste vier weken.Uitvoering en ruilplan8. Artikel 38 van het wetsvoorstel bevat een coördinatieregeling
voor de behandeling van in het kader van de uitvoering van een reconstructieplan
ingediende aanvragen voor met elkaar samenhangende besluiten. Volgens het
eerste lid van genoemd artikel is op de voorbereiding van de hier bedoelde
aanvragen de in de paragrafen 3.5.2 tot en met 3.5.5 Awb geregelde procedure
van toepassing. Artikel 38, vijfde lid, bepaalt verder dat voor de toepassing
van deze titel de bestuursorganen, bedoeld in artikel 3:15 Awb, de bestuursorganen
zijn waartoe een of meer van de aanvragen mocht zijn gericht (met uitzondering
van gedeputeerde staten). Deze regeling is dubbelzinnig. Het vijfde lid van artikel 38 veronderstelt
de toepassing van artikel 3:15 Awb, dat echter tot paragraaf 3.5.1 Awb
behoort, welke paragraaf ingevolge het eerste lid van artikel 38 nu juist
niet van toepassing is. In de tweede plaats wekt het vijfde lid van artikel
38 de indruk dat de besluitvorming met betrekking tot al de bij de diverse
bestuursorganen ingediende aanvragen berust bij gedeputeerde staten en dat
gedeputeerde staten de andere bestuursorganen op enigerlei wijze bij de besluitvorming
betrekken. In artikel 40, eerste lid, wordt echter tot uitdrukking gebracht
dat de besluiten op de verschillende aanvragen, ondanks de coördinatie
door gedeputeerde staten, worden genomen door de onderscheiden daartoe bevoegde
bestuursorganen. De Raad beveelt aan de gesignaleerde onduidelijkheid op te
heffen door het achterwege laten van het vijfde lid van artikel 38.8. Gevolg is gegeven aan de aanbeveling van de Raad om het voorgestelde
vijfde lid van artikel 38 van het wetsvoorstel te laten vervallen. Hiermee
wordt de door de Raad gesignaleerde dubbelzinnigheid opgeheven. 9. Ingevolge artikel 40, derde lid, van het voorstel van wet zijn gedeputeerde
staten bevoegd om in plaats van het in eerste aanleg bevoegde bestuursorgaan
een besluit te nemen indien dit niet binnen drie maanden na de geüniformeerde
ontvangstdatum zelf een besluit neemt. Daarmee wordt voorkomen dat één
bestuursorgaan de gecoördineerde besluitvorming ophoudt. Hierop wordt
in het vierde lid van artikel 40 evenwel een uitzondering gemaakt voor beslissingen
van de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij of de Minister van
Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. De Raad beveelt aan deze uitzondering te motiveren.9. Overeenkomstig het advies van de Raad is in de memorie van toelichting
in de artikelsgewijze toelichting op de artikelen 39 tot en met 44 gemotiveerd
waarom in artikel 43, vierde lid, van het wetsvoorstel ten aanzien van door
ministers te nemen besluiten een uitzondering is gemaakt op de regel dat gedeputeerde
staten, bij het uitblijven van een besluit door het in eerste instantie bevoegde
bestuursorgaan, bevoegd zijn in de plaats van dat bestuursorgaan een besluit
te nemen. Vanuit een oogpunt van bestuurlijke verhoudingen acht de regering
het niet gewenst dat gedeputeerde staten, als een orgaan van een decentrale
overheid, besluiten nemen die normaliter tot de bevoegdheden van een minister
behoren.Overigens is het vierde lid van artikel 43, anders dan de Raad meent,
niet beperkt tot de Ministers van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij en Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Het kan immers ook voorkomen dat een
andere minister bevoegd is tot het nemen van een besluit in het kader van
de uitvoering van het reconstructieplan. Om dit tot uitdrukking te brengen
is de zinsnede «Onze betrokken Ministers» gebruikt.10a. Ingevolge artikel 42, tweede lid, kunnen bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur regels worden gesteld, voorzover nodig in afwijking
van hoofdstuk 8 WMB, voor de beoordeling van de stankhinder bij de verlening
van een vergunning als bedoeld in artikel 8.1, eerste lid, WMB, voor een veehouderij
in een ontwikkelingsgebied. Een toelichting op deze bepaling ontbreekt, zodat
de reikwijdte ervan niet geheel duidelijk is en ook geen inzicht bestaat in
de voorgestane beoordeling van geurhinder in relatie tot die van andere stankbronnen. Tevens is bij de Raad de vraag gerezen waarom in dit verband niet kan
worden volstaan met de mogelijkheden van artikel 8.44 (op grond waarvan bij
algemene maatregel van bestuur voor bepaalde categorieën inrichtingen,
waarvoor een vergunningvereiste overeenkomstig artikel 8.1 WMB geldt, algemene
regels kunnen worden gesteld die nodig zijn ter bescherming van het milieu)
of van artikel 8.45 WMB (op basis waarvan bij algemene maatregel van bestuur
het bevoegd gezag kan worden opgedragen bepaalde voorschriften in de vergunning
te verwerken). Het voorgestelde artikel 42, tweede lid, lijkt genoemde artikelen
in de WMB op een onnodige en niet aanvaardbare wijze te doorkruisen.Daar komt bij dat niet duidelijk is of, als bij algemene maatregel van
bestuur het beschermingsniveau voor «meerdere in het buitengebied verspreid
liggende niet-agrarische bebouwingen» wordt verlaagd, het beschermingsniveau
van die woningen nog toereikend zal zijn en of daarvoor een overtuigende milieuhygiënische
motivering is te geven. Bedacht dient te worden dat ondanks de afname van
het aantal gehinderden, er voor de achterblijvers nog wel degelijk sprake
blijft van hinder.Verder valt het de Raad op dat de bij algemene maatregel van bestuur te
stellen regels slechts betrekking hebben op de beslissing inzake een vergunning
als bedoeld in artikel 8.1, eerste lid, WMB (oprichtings- of veranderingsvergunning)
en niet op een vergunning als bedoeld in artikel 8.4, eerste lid, WMB (revisievergunning).
Niet valt in te zien waarop dit onderscheid in behandeling tussen de verschillende
categorieën vergunningen is gebaseerd.Gelet op het voorgaande adviseert de Raad artikel 42, tweede lid, te laten
vervallen. Aangezien door middel van de te stellen regels kan worden afgeweken
van de formele wet dient – mocht de bepaling niet worden geschrapt –
in ieder geval de mogelijkheid om krachtens algemene maatregel van bestuur
bij ministeriële regeling de in genoemd artikellid bedoelde regels te
stellen, achterwege te worden gelaten. b. Paragraaf 6.2.3.1 (geurhinder) van de memorie van toelichting
geeft de Raad aanleiding tot de opmerking dat de bruikbaarheid van enige richtlijn
niet gelegen is in de «invulling van het in de artikelen 8.10, eerste
lid, en 8.11, derde lid, van de Wet milieubeheer genoemde begrip «in
het belang van de bescherming van het milieu», maar in de beoordeling
of een richtlijn voorziet in zodanige aanwijzingen voor het tot vergunningverlening
bevoegde gezag, dat de door hem op basis daarvan aan een vergunning verbonden
voorschriften en beperkingen de toets aan artikel 8.11, tweede en derde lid,
WMB kunnen doorstaan. Dat artikel gaat er, ook blijkens de memorie van toelichting
en de memorie van antwoord en de nota naar aanleiding van het eindverslag
bij het wetsvoorstel 21 087, vanuit dat met behulp van voorschriften
of door het opleggen van beperkingen, primair wordt getracht nadelige gevolgen
voor het milieu geheel te voorkomen en, zo dit niet kan worden bereikt, met
toepassing van de beste bestaande technieken die gevolgen tot een minimum
te beperken, tenzij dat redelijkerwijs niet kan worden gevergd. De dan nog
resterende gevolgen worden door het bevoegd gezag op aanvaardbaarheid getoetst.
De in de memorie van toelichting genoemde jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State is in dit verband slechts relevant voorzover deze door
het bevoegd gezag betrachte zorgvuldigheid, de gegeven motivering en de redelijkheid
betreft. De Raad beveelt aan de toelichting op dit punt bij te stellen.10a. Overeenkomstig het advies van de Raad is de mogelijkheid om krachtens
het onderhavige wetsvoorstel afwijkende normen vast te stellen ter beoordeling
van de door een veehouderij veroorzaakte geurhinder geschrapt; in punt 2b
van dit nader rapport is hierop ingegaan.10b. De beschouwingen omtrent de Richtlijn veehouderij en stankhinder
en de daarop betrekking hebbende jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State zijn in de gewijzigde memorie van toelichting opgenomen
bij de bespreking van de in de concentratiegebieden spelende problemen. Zij
komen in dat verband thans aan de orde in paragraaf 2.2.2.3. Daarbij
is de weergave van de essentie van de desbetreffende uitspraken van de Afdeling
bestuursrechtspraak genuanceerd op de door de Raad voorgestelde wijze.11. Het voorstel van wet bevat een afzonderlijke titel over subsidies
(artikelen 44 tot en met 47). Deze titel bevat geen inhoudelijke normen, maar
slechts procedurele bepalingen en een grondslag voor algemene maatregelen
van bestuur. De memorie van toelichting verschaft, zowel in het algemene deel
(paragraaf 5.5 en de hoofdstukken 7 en 8) als in de artikelsgewijze toelichting,
slechts een zeer globaal beeld van bedoelde subsidies. Daardoor kan niet gesteld
worden dat op dit punt de hoofdelementen van de regeling in de wet zijn opgenomen,
hetgeen ingevolge de Ar gewenst is. Ingevolge aanwijzing 22 Ar bevat bij verdeling
van de elementen van een regeling over de wet en algemeen verbindende voorschriften
van lager niveau de wet ten minste de hoofdelementen van de regeling. Ingevolge
aanwijzing 25 Ar dient elke delegatie van regelgevende bevoegdheid in de delegerende
regeling zo concreet en nauwkeurig mogelijk te worden begrensd. Nu het subsidiestelsel
van grote betekenis is voor het welslagen van het beleid en mede gelet op
artikel 4:23, eerste lid, Awb, adviseert de Raad die lijn ook in het voorliggende
wetsvoorstel te volgen.11. Terecht constateert de Raad dat het subsidiestelsel van grote betekenis
is voor het welslagen van de reconstructie. Anders dan de Raad suggereert
zijn echter in het wetsvoorstel niet de hoofdlijnen van het voorziene subsidiestelsel
opgenomen. Belangrijkste reden hiervoor is dat voor het stellen van regels
voor subsidies kan worden beschikt over de Kaderwet LNV-subsidies. Deze wet
geeft ten algemene de wettelijke grondslag voor subsidieverlening. Aparte
voorziening in het onderhavig wetsvoorstel zijn dus niet nodig. De oorspronkelijk
voorgestelde artikelen 44 tot en met 46 zijn om deze reden dan ook vervallen.
Het oorspronkelijke artikel 47 is wel gehandhaafd, als artikel 46. Dit artikel
is dan ook van een andere strekking. Het voorkomt dat subsidies worden verstrekt
die haaks staan op hetgeen met de reconstructie wordt beoogd. In paragraaf 5.3 van de memorie van toelichting is dit nader toegelicht.
In die paragraaf wordt voorts, mede naar aanleiding van het advies van de
Raad, zo veel mogelijk inzicht verschaft in de onderwerpen die voor subsidie
in aanmerking kunnen komen en de wijze waarop dit zal worden geregeld.12. Een belangrijk onderdeel van de voorgestelde «instrumenten»
ter verwezenlijking van de reconstructie is de mogelijkheid van herverkaveling,
die in titel 7 wordt geregeld. Deze wijkt op een aantal onderdelen af van
de regeling van herverkaveling in het kader van de Landinrichtingswet, hetgeen
gemotiveerd wordt met overwegingen van tijdsbesparing en vereenvoudiging die
op zich ook afzonderlijk tot een herijking van het landinrichtingsinstrumentarium
nopen. In de voorgestelde regeling wordt vooruitlopend op de aanpassing van
de Landinrichtingswet aansluiting gezocht bij de Awb. Uitgangspunt is daarbij
dat de meer publiekrechtelijke aspecten van de herverkaveling een plaats krijgen
in het reconstructieplan terwijl de civielrechtelijke worden geregeld in het
ruilplan. De artikelen 77 en 78 van het voorstel van wet voorzien in dit kader in
een regeling om gronden die tot een blok behoren waarop de ruilverkaveling
betrekking heeft, tijdelijk in gebruik te geven. In de artikelen 79 tot en
met 102 worden de terinzagelegging van en de rechtsbescherming tegen het ruilplan
geregeld. Zowel op de voorbereiding van besluiten tot het tijdelijk in gebruik
geven van gronden als op de voorbereiding van het ruilplan wordt afdeling
3.4 Awb van toepassing verklaard. Ten aanzien van deze regeling maakt het
college de volgende kanttekeningen.a. In de artikelen 77, vijfde lid, en 81, van het voorstel van wet wordt
bepaald dat indien tegen de daar genoemde ontwerpbesluiten geen bedenkingen
naar voren zijn gebracht, het besluit vaststaat. Afdeling 3.4 Awb, dat ingevolge
het vierde lid van toepassing is, moet evenwel beschouwd worden als een regeling
van de voorbereiding van besluiten, niet van het nemen daarvan. Pas als deze
voorbereidingsprocedure is doorlopen neemt het bestuursorgaan een besluit.
De voorbereiding en beslissing vinden dus plaats op onderscheiden momenten.
Door te bepalen dat het besluit vaststaat zoals het aan het begin van de procedure
is opgesteld, heft de voorgestelde bepaling dit onderscheid op. Dit wringt
met de in de afdelingen 3.4 en 3.5 Awb neergelegde regeling die ervan uitgaat
dat een ontwerpbesluit of een aanvraag tot het nemen van een besluit ter inzage
wordt gelegd en dat het besluit pas wordt genomen nadat de voorbereidingsprocedure
is doorlopen. De artikelen 77 en 81 dienen naar de mening van de Raad te worden geschrapt.b. In de procedures met betrekking tot beide hiervoor genoemde besluiten
wordt aan de rechter-commissaris een rol toebedeeld bij de behandeling van
de bedenkingen. De rechter-commissaris kan daarbij het ontwerpbesluit tot
het tijdelijk in gebruik geven van gronden wijzigen en vaststellen (artikel
78, zesde lid). Met betrekking tot de bedenkingen tegen het ruilplan wordt
een regeling getroffen voor de behandeling van bedenkingen door de rechter-commissaris,
het beroep bij de rechtbank en de cassatie tegen het vonnis van de rechtbank
bij de Hoge Raad (hoofdstuk 3, titel 7, afdeling 6, paragrafen 3 tot en met
6). Naar het oordeel van de Raad zijn de verschillende elementen uit de thans
in de Landinrichtingswet voorkomende procedure niet direct inpasbaar in de
besluitvormingsprocedure, zoals die is opgenomen in de Awb. De voorgestelde
regeling leidt namelijk tot een ongewenste vermenging van de administratieve
en de civiele procedure; hier wordt de rechter op de stoel van het bestuur
geplaatst. De Awb gaat er immers van uit dat het bestuursorgaan dat met toepassing
van afdeling 3.4 Awb het ontwerpbesluit ter inzage heeft gelegd tevens verantwoordelijk
is voor de behandeling van de bedenkingen en voor het uiteindelijk nemen van
een besluit. Bij de vormgeving van de genoemde regelingen ware met dit uitgangspunt
rekening te houden en te onderscheiden tussen de te volgen administratieve
en de civiele procedure.12. In de opmerkingen van de Raad aangaande het ruilplan is aanleiding
gezien om de procedure inzake de totstandkoming van en de rechtsbescherming
tegen het ruilplan anders op te zetten. Met het voorstel voor de gewijzigde
procedure wordt aansluiting gezocht bij de Algemene wet bestuursrecht. Dit
betekent in de eerste plaats dat er, anders dan in het oorspronkelijk
voorgestelde ontwerp, duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen de voorbereiding
van het ruilplan, het nemen van het besluit omtrent het ruilplan en de rechtsbescherming
daartegen. In de tweede plaats is de keuze gemaakt voor een administratiefrechtelijke
afdoening van beroepen tegen het ruilplan, waar in het oorspronkelijke ontwerp
nog een rol aan de civiele rechter was toegedacht.De achtergrond van deze gewijzigde procedure is gelegen in het veranderde
karakter van het instrument herverkaveling. In de eerste wettelijke regeling
over herverkaveling, de Ruilverkavelingswet 1924, was het instrument ruilverkaveling
een middel ten behoeve van grondgebruikers om te komen tot een doelmatiger
kavelindeling. Het privaatrechtelijke element, de ruil van onroerende zaken,
stond in deze wet voorop, met als gevolg dat ook de wettelijke procedure om
tot deze grondruil te komen, privaatrechtelijk gekleurd was. In de loop der
tijd is het karakter van herverkaveling evenwel verschoven; tegenwoordig is
herverkaveling veeleer een instrument om verschillende belangen – naast
landbouw ook natuur, landschap en milieu – in een relatief klein gebied
integraal op elkaar af te stemmen. Hierdoor is het bestuursrechtelijke element
van de herverkaveling meer voorop komen te staan. Dit dient er naar mijn oordeel
toe te leiden dat ook de procedure van totstandkoming van het ruilplan en
de rechtsbescherming daartegen op bestuursrechtelijke leest worden geschoeid.
Het feit dat wijziging van eigendomsverhoudingen het onderwerp van de herverkaveling
is, doet hieraan niet af.De door de Raad onder punt 12b aangehaalde ongewenste vermenging van de
administratieve en de civiele procedure wordt hiermee voorkomen. De totstandkoming
van en de rechtsbescherming tegen het ruilplan zijn in de voorgestelde wijziging
administratiefrechtelijk gekleurd. De civielrechtelijke afwikkeling van de
herverkaveling, te weten het passeren van de zogenoemde ruilakte bij de notaris,
kan dan geschieden zodra het ruilplan onherroepelijk is.Eenzelfde wijziging wordt voorgesteld ten aanzien van het besluit tot
het tijdelijk in gebruik geven van grond.Het gevolg van de voorgestelde gewijzigde procedures is dat de oorspronkelijk
voorgestelde artikelen 77 en 78 ten aanzien van het tijdelijk in gebruik geven
van grond en de oorspronkelijk voorgestelde artikelen 79 tot en met 102 ten
aanzien van het ruilplan voor het grootste gedeelte zijn vervallen en overigens
grondig zijn aangepast. De betrokken bepalingen zijn in het gewijzigde wetsvoorstel
opgenomen als de artikelen 56 en 57 onderscheidenlijk de artikelen 75 tot
en met 81.Voor een nadere toelichting op de aangepaste procedure wordt verwezen
naar paragraaf 4.5.3.3 van de memorie van toelichting en naar de artikelsgewijze
toelichting op de artikelen 56 en 57 en de artikelen 58 tot en met 80.13. Ingevolge artikel 79 van het voorstel van wet wordt een ontwerpruilplan
met toepassing van afdeling 3.4 Awb gedurende een termijn van vier weken ter
inzage gelegd. Artikel 80 bepaalt dat binnen twee weken na de termijn van
terinzagelegging belanghebbenden bedenkingen tegen het ontwerpruilplan naar
voren kunnen brengen. De artikelen 83 en 84 bevatten een regeling van de behandeling
van bedenkingen tegen enkele onderdelen van het plan, te weten het ontwerp
van een plan van toedeling en het ontwerp van een lijst van de geldelijke
regelingen. Leidt de behandeling van de bedenkingen tot wijzigingen in genoemd
ontwerpplan dan stelt de reconstructiecommissie ingevolge artikel 83, tweede
lid, de betrokken belanghebbenden hiervan schriftelijk in kennis en stelt
hen daarbij tevens in de gelegenheid uiterlijk twee weken na de verzending
van die mededeling schriftelijk bedenkingen tegen de aangebrachte wijzigingen
naar voren te brengen. In artikel 84, tweede lid, is een soortgelijke regeling
getroffen voor de bij het ontwerpplan van toedeling behorende lijst van de
geldelijke regelingen. Volgens het derde lid van de artikelen 83 en 84 worden
de bedenkingen tegen de wijzigingen tezamen met de eerder ingediende bedenkingen
behandeld. In de afdelingen 3.4 en 3.5 Awb is de openbare voorbereidingsprocedure
geregeld ten behoeve van besluiten waarbij grote aantallen belanghebbenden
of geïnteresseerden dan wel aan het bestuur onbekende belanghebbenden
betrokken kunnen zijn. In dat stelsel leiden tijdens een voorbereidingsprocedure
ingediende bedenkingen tegen een ontwerpbesluit niet tot een wijziging van
het ontwerpbesluit, maar worden ze meegewogen bij het uiteindelijk te nemen
besluit. De thans voorgestelde wijze van wijziging van genoemde ontwerpbesluiten
heeft als nadeel dat dit kan leiden tot een repeterend proces.
Daarnaast leidt de voorgestelde regeling tot de – van de in afdeling
3.4 Awb neergelegde regeling afwijkende – constructie dat het oorspronkelijke
ontwerpbesluit vier weken ter inzage wordt gelegd, terwijl slechts gedurende
twee weken bedenkingen naar voren kunnen worden gebracht (artikel 80; aangenomen
dat met «twee weken na de termijn van terinzagelegging» wordt
bedoeld: twee weken na aanvang van de termijn van terinzagelegging, aangezien
in afdeling 3.4 Awb de termijn van terinzagelegging samenvalt met de termijn
waarbinnen bedenkingen naar voren kunnen worden gebracht).Tegen deze achtergrond beveelt de Raad aan de artikelen 80, 83 en 84 te
laten vervallen.13. De strekking van het advies van de Raad op dit punt is verwerkt in
het voorstel voor een gewijzigde procedure aangaande de totstandkoming van
het ruilplan en het besluit tot het tijdelijk in gebruik geven van grond,
zoals beschreven onder punt 12. In de gewijzigde procedure leiden ingediende
bedenkingen tegen het ter inzage gelegde ontwerpbesluit niet steeds tot een
aanpassing van het ontwerpbesluit. Door aan te sluiten bij de Algemene wet
bestuursrecht kunnen belanghebbenden tegen het ter inzage gelegde ontwerpbesluit
hun bedenkingen indienen. Gedeputeerde staten houden vervolgens bij het vaststellen
van het besluit rekening met de ingediende bedenkingen in de mate waarin zij
menen dat te moeten doen. Van een repeterend proces van steeds aangepaste
ontwerpbesluiten is in deze opzet geen sprake meer.Mede met het oog op het vermijden van een dergelijk repeterend proces
wordt voorgesteld in het wetsvoorstel een bepaling op te nemen met als strekking
dat een ruilplan niet in afwijking van het ter inzage gelegde ontwerp kan
worden vastgesteld zonder dat is getracht tussen alle belanghebbenden die
het aangaat, overeenstemming te bereiken. Deze bepaling strekt tot het behoud
van de in de Landinrichtingswet zeer succesvol gebleken constructie dat zo
veel mogelijk getracht wordt in onderling overleg met de belanghebbenden overeenstemming
te bereiken over hetgeen aan zienswijzen te berde is gebracht. Door deze bepaling
in te bedden in de voorbereiding van het ruilplan overeenkomstig de Algemene
wet bestuursrecht wordt enerzijds een repeterend proces van steeds aangepaste
ontwerpbesluiten vermeden en anderzijds een groot beroep op de rechterlijke
instanties voorkómen; in de praktijk van de Landinrichtingswet blijkt
namelijk dat circa 80% van de bedenkingen door het onderlinge overleg naar
tevredenheid van de belanghebbenden kan worden opgelost.Het gewijzigde wetsvoorstel heeft, zoals gesteld onder punt 12, tot gevolg
dat de oorspronkelijk voorgestelde artikelen 80, 83 en 84 zijn komen te vervallen.Voorts is naar aanleiding van het advies van de Raad een dubbelzinnigheid
weggenomen door in artikel 75, vierde lid, te verduidelijken dat belanghebbenden
hun zienswijze over het ontwerpruilplan naar voren kunnen brengen tot twee
weken na afloop van de termijn van terinzagelegging. Hiermee is overeenkomstig
artikel 3:13, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht gewaarborgd dat
de termijn waarbinnen de zienswijzen kunnen worden ingediend, ten minste even
lang is als de termijn van terinzagelegging.14. Ingevolge artikel 68, eerste lid, van het voorstel van wet kunnen
pachtovereenkomsten ter registratie aan de reconstructiecommissie worden ingezonden.
Deze zendt vervolgens aan de wederpartij van degene die een pachtovereenkomst
ter registratie heeft ingezonden bij aangetekende brief bericht van de inzending
ter registratie (artikel 69, eerste lid). Binnen twee weken na dagtekening
van deze brief kan de wederpartij ingevolge het derde lid van artikel 69 zijn
bezwaren tegen de registratie kenbaar maken aan de commissie. Artikel 102
bepaalt dat de hoofdstukken 6 en 7 Awb niet van toepassing zijn op deze bezwaren.
Dit laatste is overbodig. Centraal staat de inzending door een burger van
een pachtovereenkomst ter registratie. Van een besluit van een bestuursorgaan
is daarbij geen sprake en van het maken van bezwaar in de zin van artikel
1:5, eerste lid, Awb evenmin. In de context van artikel 69, tweede lid, gaat
het mitsdien niet om bezwaren in de zin van de Awb. De Raad adviseert daarom
dit artikel aan te passen in die zin dat daarin de term «bezwaren»
in ieder geval niet wordt gebruikt. In aansluiting daarop beveelt het college
aan artikel 102 te laten vervallen. 14. De reactie van een wederpartij van een belanghebbende die een pachtovereenkomst
ter registratie aanbiedt, is inderdaad niet aan te merken als een bezwaar
in de zin van de Algemene wet bestuursrecht, noch is er in casu sprake van
een besluit van een bestuursorgaan. Overeenkomstig het advies van de Raad
is het oorspronkelijk voorgestelde artikel 102 van het wetsvoorstel vervallen
en is in het oorspronkelijk voorgestelde artikel 69, tweede lid, thans omgenummerd
tot artikel 76, zevende lid, het woord «bezwaren» vervangen door
de term «bedenkingen».Inspraak en rechtsbescherming15. Het reconstructieplan kan vergaande gevolgen hebben voor de betrokken
gemeenten en waterschappen. De reconstructiecommissie dient dan ook voorafgaand
aan de opstelling van het ontwerp voor het reconstructieplan overleg te plegen
met de besturen van de betrokken gemeenten. Die plicht bestaat niet wanneer
gedeputeerde staten, ingevolge artikel 12, tweede lid, uit eigen beweging
het reconstructieplan in ontwerp opstellen. Op de vaststelling door gedeputeerde
staten van het ontwerpreconstructieplan volgt nog slechts een inspraakprocedure
waar de regeling van de uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure (paragraaf 3.5.6
Awb) op van toepassing is verklaard. Daarbij zijn de besturen van gemeenten
en waterschappen gelijkgeschakeld met andere insprekende instanties en burgers. De Raad is van oordeel dat de betrokkenheid van de gemeentebesturen en
de besturen van waterschappen daarmee niet voldoende is gewaarborgd. In de
besluitvormende fase hebben gemeenten en waterschappen slechts een «insprekende
rol» bij het provinciaal bestuur. Het komt meer met het karakter van
het reconstructieplan en de betrokkenheid van de andere bestuursorganen overeen,
wanneer het provinciaal bestuur in de fase van besluitvorming over het reconstructieplan
gemeentebesturen en besturen van waterschappen hierbij zouden betrekken door
het voeren van overleg. Tegen die achtergrond adviseert de Raad hoofdstuk
2, titel 4, van het wetsvoorstel aan te passen in die zin dat de besturen
van gemeenten en waterschappen de gelegenheid wordt geboden tot overleg.15. Met de Raad is de regering van mening dat overleg met de betrokken
gemeenten en waterschappen in de fase van de opstelling van het reconstructieplan
gewaarborgd moet zijn. De mogelijk vergaande gevolgen van het reconstructieplan
voor gemeenten en waterschappen rechtvaardigen zulks alleszins. Ik kom tot
de conclusie dat overleg met gemeenten en waterschappen in de fase van het
opstellen van reconstructieplannen evenwel niet volstaat; deze andere overheden
behoren in het gehele reconstructieproces – vanaf het allereerste begin
tot en met de uitvoering van het reconstructieplan – een belangrijke
inbreng te hebben. Artikel 14, tweede lid, van het wetsvoorstel bepaalt thans
dan ook dat gedeputeerde staten voorafgaande aan de opstelling van een ontwerp
van een reconstructieplan bestuurlijke afspraken maken met de besturen van
de betrokken gemeenten en waterschappen over de wijze waarop de inbreng van
deze andere overheden in het reconstructieproces gewaarborgd zal zijn. In
paragraaf 4.2.1 van de memorie van toelichting wordt op de achtergronden
van deze bepaling nader ingegaan.Anders dan in het aan de Raad voorgelegde wetsvoorstel is in het aan de
opmerkingen van de Raad aangepaste voorstel geen sprake meer van een formeel
onderscheid tussen een reconstructieplan dat door een reconstructiecommissie
wordt voorbereid en een reconstructieplan dat gedeputeerde staten uit eigen
beweging opstellen. Voor een toelichting hierop wordt verwezen naar punt 4
van dit nader rapport. Het advies van de Raad om het wetsvoorstel in die zin
aan te passen dat de besturen van gemeenten en waterschappen de gelegenheid
wordt geboden te overleggen over een reconstructieplan dat uit eigen beweging
door gedeputeerde staten wordt opgesteld, behoeft om die reden dan ook niet
te worden nagevolgd.16. Hoofdstuk 3, titel 2, van het voorstel van wet regelt de coördinatie
van aanvragen tot het geven van met elkaar samenhangende besluiten in het
kader van de uitvoering van het reconstructieplan. De toelichting noemt in
dat verband peilbesluiten van waterschappen, bouw- en aanlegvergunningen,
vergunningen bedoeld in de Ontgrondingenwet, alsmede vergunningen voortvloeiend
uit provinciale of gemeentelijke verordeningen (paragraaf 6.3). Sluitstuk
is de concentratie van rechtsbescherming ingevolge artikel 41. Tegen de besluiten
die zijn genomen ingevolge de coördinatieregeling staat in eerste en
enige aanleg beroep open op de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State. Blijkens de toelichting op de artikelen 36 tot en met 41 is hiervoor
gekozen in het belang van een vlot verloop van de uitvoering van een reconstructieplan
en omdat de besluiten die volgens de coördinatieprocedure van de artikelen
37 en volgende worden genomen uit de aard van de zaak een sterke samenhang
vertonen met het reconstructieplan als zodanig, waartegen al eerder rechtsmiddelen
hebben opengestaan. Naar de mening van de Raad is deze toelichting niet overtuigend. Een vlot
verloop van de uitvoering van een reconstructieplan is op zich wenselijk,
maar als zodanig een onvoldoende reden om in te grijpen in de systematiek
van de rechtsbescherming. Beroep in één instantie met betrekking
tot uitvoeringsbesluiten kan evenmin gerechtvaardigd worden met het argument
dat het om besluiten gaat die samenhangen met het reconstructieplan. Het is
minder aannemelijk dat de plannen zo duidelijk zijn dat de uitvoering daar
ondubbelzinnig uit voortvloeit. Ook het argument dat het in de praktijk veelal
zal gaan om milieuvergunningen, ten aanzien waarvan ook nu ingevolge de WMB
slechts beroep in één instantie is voorzien, is niet overtuigend.
Het betreft nu juist de samenhang met besluiten waartegen normaliter beroep
in twee instanties openstaat.De nu voorgestelde regeling schept een ondoorzichtige situatie. Met name
in de gevallen waarin «normaal» beroep in twee instanties openstaat.
Het leidt ertoe dat bijvoorbeeld in het geval van een bouwvergunning in het
ene geval beroep in twee instanties openstaat, terwijl in andere gevallen
tegen de ter uitvoering van een reconstructieplan afgegeven bouwvergunning
slechts beroep in één instantie mogelijk is.Tegen deze achtergrond is de Raad van oordeel dat artikel 41 geschrapt
zou moeten worden, zodat onverminderd de coördinatie, voor ieder van
de daarbij betrokken vergunningen de gebruikelijke rechtsgang van toepassing
is.16. Het advies van de Raad om artikel 41 als sluitstuk van de coördinatieprocedure
te laten vervallen, is niet overgenomen. Een geconcentreerde rechtsbescherming
tegen besluiten ter uitvoering van het reconstructieplan is noodzakelijk om
ook in de fase van de rechtsbescherming de samenhang tussen de verschillende
besluiten in ogenschouw te kunnen nemen. Dit is niet mogelijk indien de beroepen
tegen de onderscheiden besluiten bij verschillende rechterlijke instanties
worden ingediend. Zo wordt een beroep tegen een milieuvergunning normaliter
rechtstreeks bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State ingediend
terwijl beroepen tegen vele andere besluiten gewoonlijk bij de administratieve
kamers van de rechtbanken terechtkomen.Voorts zou het zonder een bepaling aangaande de concentratie van de rechtsbescherming
mogelijk zijn dat het ene besluit eerder onherroepelijk is dan een ander besluit.
Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen bij de milieuvergunning, waartegen beroep
in één instantie mogelijk is, en de bouwvergunning, waartegen
beroep in twee instanties openstaat. Dit zou tot gevolg kunnen hebben dat,
vanwege de samenhang tussen de besluiten, de uitvoering van het ene besluit
zou moet wachten totdat onherroepelijk is beslist op het hoger beroep tegen
een ander besluit. Dit acht ik in het belang van een voortvarende uitvoering
van het reconstructieplan niet gewenst. Het advies van de Raad om artikel
41 te laten vervallen is dan ook niet overgenomen. Artikel 41 is in het gewijzigde
wetsvoorstel opgenomen als artikel 44.Overigens vermag ik niet in te zien dat de voorgestelde regeling leidt
tot een ondoorzichtige situatie. Weliswaar maakt het voorstel het mogelijk
dat tegen een besluit waartegen normaliter beroep in twee instanties openstaat,
in het kader van de uitvoering van het reconstructieplan beroep in één
instantie mogelijk is, maar het onderscheidende criterium – is het besluit
voorbereid door middel van de coördinatieprocedure van de Reconstructiewet
of niet? – is duidelijk genoeg.17. Ingevolge artikel 33 is met ingang van het tijdstip van terinzagelegging
van het ontwerpreconstructieplan tot aan de voltooiing van de uitvoering in
het concrete geval een algemeen verbod van kracht om handelingen te verrichten
die de verwezenlijking van het reconstructieplan zouden kunnen frustreren, behoudens door de reconstructiecommissie te verlenen toestemming.
Volgens de toelichting op artikel 33 staat tegen de beslissing omtrent zodanige
toestemming administratief beroep open. Het college vraagt zich af waar deze regeling met betrekking tot het administratief
beroep in het wetsvoorstel is neergelegd. Bij het ontbreken van een dergelijke
regeling is immers de «normale» bezwaar- en beroepsprocedure van
toepassing. De Raad beveelt aan de toelichting op artikel 33 in overeenstemming
te brengen met de tekst van genoemd artikel.17. De toelichting op artikel 36 is in overeenstemming met de aanbeveling
van de Raad in die zin aangepast dat duidelijk is dat tegen het besluit tot
het verlenen van toestemming, bedoeld in artikel 36, eerste en derde lid,
de gebruikelijke bezwaar- en beroepsprocedure van toepassing is.Overigens is mede met het oog hierop de term «toestemming»
vervangen door de term: ontheffing.Overige18. Artikel 65, eerste lid, van het voorstel van wet bepaalt dat bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld omtrent het
ruilplan. Ingevolge het tweede lid van dit artikel hebben deze regels in ieder
geval betrekking op de uitgangspunten voor het plan van toedeling en de lijst
van de geldelijke regelingen. Naar het oordeel van de Raad heeft de in het eerste lid van genoemd artikel
neergelegde mogelijkheid van delegatie van regelgevende bevoegdheid, door
het ontbreken van een meer concrete aanduiding van onderwerpen waarover regels
moeten worden gesteld, een te onbepaald karakter. Mede gelet op aanwijzing
25 Ar dient elke delegatie van regelgevende bevoegdheid in de delegerende
regeling zo concreet en nauwkeurig mogelijk te worden begrensd. Het college
adviseert daarom artikel 65, eerste lid, in dit opzicht aan te passen.18. Naar aanleiding van het advies van de Raad stel ik voor artikel 65,
thans artikel 74, aan te passen. Artikel 74 is in het gewijzigde wetsvoorstel
zodanig opgezet dat uit het artikel zelf duidelijk is welke onderwerpen in
de algemene maatregel van bestuur worden geregeld. Het onbepaalde karakter
van de delegatie is hiermee komen te vervallen.19. Ingevolge artikel 117, eerste lid, van het voorstel van wet kan onteigening
plaatsvinden van onroerende zaken en rechten waarover de beschikking moet
worden verkregen ter verwezenlijking van een reconstructieplan, zonder voorafgaande
verklaring bij de wet dat het algemeen nut de onteigening vordert. De Raad adviseert om het instrument van onteigening ten behoeve van een
reconstructieplan op te nemen in de onteigeningswet zelf. Die wet kent nu
al een artikel 122 waarin de onteigening ten behoeve van een landinrichtingsplan
wordt geregeld. De onteigening ten behoeve van het reconstructieplan kan daaraan
worden toegevoegd. In ieder geval hoort dit artikel niet thuis in een hoofdstuk
«straf- en dwangbepalingen»; onteigening is geen straf of dwangmiddel.19. In het advies van de Raad heb ik aanleiding gezien het instrument
van onteigening niet in het onderhavige wetsvoorstel te regelen maar in de
onteigeningswet zelf. Daartoe bevat artikel 98 thans een wijziging van artikel
122 van de onteigeningswet.Voorts is van de gelegenheid gebruik gemaakt het oorspronkelijk voorgestelde
artikel 117, thans artikel 98, over te brengen naar hoofdstuk 6 van het wetsvoorstel,
de slotbepalingen. Het artikel over onteigening was aanvankelijk opgenomen
in hoofdstuk 5, straf- en dwangbepalingen, maar daar hoort het bij nader inzien
niet thuis.20. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.20. Met de redactionele opmerkingen van de Raad is rekening gehouden. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om ten opzichte van het wetsvoorstel
dat aan de Raad van State om advies is voorgelegd, de volgende wijziging aan
te brengen.21. Artikel 47, het oorspronkelijk voorgestelde artikel 43, is gewijzigd.
Meer duidelijk is gemaakt welke het rechtskarakter is van de in dat artikel
voorgestelde gebruiksverboden. Dergelijke verboden zullen krachtens de Reconstructiewet
bij provinciale verordening kunnen worden gevestigd. Van de bij die verordening
gestelde verboden zullen gedeputeerde staten ontheffing kunnen verlenen, onder
voorschriften of beperkingen.Voorts wordt voorgesteld de werkingssfeer van gebruiksverboden te beperken
tot daartoe speciaal in het reconstructieplan aangewezen gebieden. De reden
hiervoor is vooral dat dergelijke gebruiksverboden sterk kunnen ingrijpen
op de bedrijfsvoering van betrokkenen. Zorgvuldige toepassing is daarom een
vereiste.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden. De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens mijn ambtgenoot van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer en de Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer
en Visserij, verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden. De Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,H. H. Apotheker Bijlage bij het advies van de Raad van State van ...,
no. W11.98.0153, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Voorstel van wet– In artikel 1 een begripsbepaling van de term reconstructie opnemen.– In artikel 7, vierde lid, «colleges van» achterwege
laten.– Tevens «gemeenten en waterschappen» vervangen door:
de colleges van burgemeester en wethouders van de gemeenten en de dagelijkse
besturen van de waterschappen.– In artikel 7, tiende lid, met inachtneming van aanwijzing 32 van
de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar), «nadere» laten vervallen.– In artikel 10, eerste lid, «gedogen» gelet op de in
de praktijk aan dit woord toegekende betekenis vervangen door: dulden.– In artikel 10, tweede lid, «gedoogplicht» wijzigen
in: plicht.– In de artikelen 10, derde lid, 37, tweede en derde lid, 43, eerste
en derde lid, 54, tweede en derde lid, en 57, derde lid, de zinnen waarin
een vorm van het werkwoord «verzoeken» voorkomt in verband met
de Algemene wet bestuursrecht (Awb) steeds formuleren met een vorm van het
werkwoord aanvragen.– Gelet op aanwijzing 58, eerste lid, Ar in artikel 10, derde lid,
«de Staat» vervangen door: het Rijk.– In artikel 11, «ontwerp» wijzigen in: voorontwerp.– In artikel 12, eerste lid, «stellen het reconstructieplan
in ontwerp vast», gelet op het feit dat «vaststellen» duidt
op het nemen van een besluit, terwijl het hier een ontwerpbesluit betreft,
vervangen door: stellen het reconstructieplan in ontwerp op.– In artikel 12, tweede lid, «vaststellen» wijzigen
in: opstellen.– Artikel 13, gelet op de fase van de besluitvorming rangschikken
onder hoofdstuk 2, titel 3, «Het ontwerp van het reconstructieplan».– In de artikelen 13, eerste lid, en 38, eerste lid, duidelijk tot
uitdrukking brengen dat gedeputeerde staten het bestuursorgaan is dat met
de toepassing van de in genoemde artikelleden bedoelde procedure is belast.– In artikel 15, eerste lid, «Vaststelling van het reconstructieplan
als bedoeld» vervangen door: Het reconstructieplan, bedoeld.– In artikel 15, vijfde lid, «De vaststelling van het»
wijzigen in: Het.– In artikel 16, derde lid, «De artikelen (...) zijn van overeenkomstige
toepassing» wijzigen in: Op de vaststelling van de uitwerking van het
reconstructieplan zijn de artikelen (...) van overeenkomstige toepassing.– In artikel 20, tweede lid, «Gedeputeerde staten waar»
vervangen door: Gedeputeerde staten van de provincie waar.– Artikel 31, vijfde lid, laten vervallen, aangezien toezending
aan de minister in verband met de goedkeuring, bedoeld in artikel 32, eerste
lid, evident is.– In de artikelen 35, 39, eerste lid, en 40, eerste lid, «beslissen»
vervangen door: besluiten.– In artikel 36, eerste lid, «plaatsen» wijzigen in:
plaatsvinden.– In artikel 42, eerste lid, «te beslissen op een aanvraag
om een besluit» wijzigen in: te besluiten op een aanvraag.– In artikel 42, tweede lid, «de beslissing» wijzigen
in: het besluit.– In de artikelen 45, tweede lid, 46 en 47 en paragraaf 4.1.1
en hoofdstuk 7 van de toelichting telkens de verwijzing naar artikel 44 vervangen
door een verwijzing naar artikel 45, eerste lid.– In artikel 64, eerste lid, «ruilplan» wijzigen in:
ontwerp van een ruilplan.– In artikel 80, «Binnen twee weken na de termijn van terinzagelegging»
vervangen door: Binnen twee weken na aanvang van de termijn van terinzagelegging,
aangezien in afdeling 3.4 Awb de termijn van terinzagelegging samenvalt met
de termijn waarbinnen bedenkingen naar voren kunnen worden gebracht.– Artikel 82, tweede volzin, laten vervallen, aangezien afdeling
3.6 Awb een regeling bevat omtrent de bekendmaking en de mededeling van besluiten.– In de artikelen 82, derde lid, en 85, «proces-verbaal»
wijzigen in: een verslag.– In de artikelen 82, vierde lid, en 86, «processen-verbaal»
vervangen door: verslagen.– In artikel 87 «proces-verbaal» wijzigen in: verslag.– In artikel 106 «beschikking» vervangen door: rechterlijke
beschikking. – Gelet op aanwijzing 180, model C, Ar in artikel 120 «Deze
wet treedt» vervangen door: De artikelen van deze wet treden. Memorie van toelichting– De toelichting actualiseren ten aanzien van de Wet herstructurering
varkenshouderij.– De aanduiding «kabinet» waar de regering is bedoeld
vervangen door: regering.– In een artikelsgewijze toelichting op artikel 42, tweede lid,
verwijzen naar paragraaf 6.2.3.1. – Paragraaf 6.2.3.1 actualiseren gelet op de uitspraak van
de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 21 april 1998, no.
E03.97.0115.– Een artikelsgewijze toelichting opnemen ten aanzien van de artikelen
49 tot en met 111. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26356-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl