Wijziging wetten (vergemakkelijken kostenverhaal re-integratiemaatregelen); Memorie van Antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20072008-31087, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

26-02-2008

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31087 nr. B

22-02-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingVerhaalsrechtAansprakelijkheid en verweersmogelijkhedenFinanciënOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31087Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 087Wijziging van enige wetten teneinde het verhaal van kosten van re-integratiemaatregelen
te vergemakkelijkenBMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 22 februari 2008InleidingDe regering heeft met belangstelling en waardering kennisgenomen van de
inbreng van de fracties van de Eerste Kamer. De leden van de VVD-fractie merken
op dat bij de behandeling van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
(Wet WIA), de toenmalige minister De Geus heeft toegezegd om het regresrecht
nader te bezien. Met het onderhavige wetsvoorstel wordt deze toezegging ingelost.
De leden van de PvdA-fractie onderschrijven het uitgangspunt van het wetsvoorstel,
maar hebben wel enkele vragen over de concrete vormgeving. Mede namens de
ministers van Justitie en van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties beantwoord
ik deze vragen als volgt.VerhaalsrechtDe leden van de VVD-fractie vragen of de beleidsvrijheid die het UWV heeft
bij het verstrekken van voorzieningen of subsidies op grond van artikel 35
en 36 Wet WIA, zal worden beïnvloed door de mogelijkheid van regres.In de artikelen 35 en 36 Wet WIA en het Reïntegratiebesluit is geregeld
onder welke voorwaarden een voorziening of subsidie kan worden verstrekt door
het UWV. De mogelijkheid van regres door de werkgever of het UWV wordt daarbij
niet als voorwaarde genoemd. Deze mogelijkheid zal het beleid van het UWV
inzake het verstrekken van voorzieningen of subsidies dan ook niet beïnvloeden.
Dat de werkgever zijn kosten kan verhalen op een derde, is voor het UWV dus
geen reden om een subsidie te weigeren. De strekking van het regresrecht voor
de werkgever is immers niet dat deze zijn kosten eerst zelf moet proberen
te verhalen op de aansprakelijke derde alvorens hij in aanmerking kan komen
voor een subsidie. Evenmin is de mogelijkheid voor het UWV om verstrekte subsidies
of voorzieningen te verhalen op een derde, een reden om ruimhartiger tot verstrekking
ervan over te gaan. De strekking van het regresrecht voor het UWV is immers
niet dat het meer of hogere subsidies of voorzieningen kan verstrekken, maar
om het voor het UWV eenvoudiger te maken deze te verhalen op een aansprakelijke
derde.De leden van de PvdA-fractie vragen of het wetsvoorstel uitsluitend strekt
tot het wegnemen van onduidelijkheden of ook nieuwe bouwstenen aan het verhaalsrecht
toevoegt.Het antwoord daarop is afhankelijk van de vraag in welke zin door de rechter
in hoogste instantie over deze onduidelijkheden zou worden beslist. Zo is
thans bijvoorbeeld onduidelijk of (de verzekeraar van) de aansprakelijke derde
succes heeft met zijn verweer dat de kosten van re-integratiemaatregelen niet
verhaalbaar zijn, indien onwaarschijnlijk is dat de werknemer deze maatregelen
zelf zou hebben genomen indien de (overheids)werkgever of het UWV daartoe
niet was overgegaan. Dit wetsvoorstel maakt duidelijk dat dit verweer geen
kans van slagen heeft. Het voegt tevens een nieuwe bouwsteen aan het verhaalsrecht
toe als de rechter – zonder dit wetsvoorstel – dit verweer zou
hebben gehonoreerd.Het komt de leden van de PvdA-fractie voor dat de toelichting op de vraag
voor welk onderdeel van het verhaalsrecht de redelijkheidstoets nu precies
geldt, niet geheel consistent is. Deze leden vragen of het inderdaad zo is
dat de voor de arbeidsongeschiktheid verantwoordelijke derde straks iedere
op re-integratie gerichte voorziening moet gaan vergoeden, ook al kunnen er
grote vraagtekens bij het nut daarvan worden geplaatst. Verder vragen deze
leden of, als het voorgaande inderdaad het geval is, dat geen onnodig opstuwende
werking gaat hebben op de kosten van re-integratievoorzieningen en op de verhouding
tussen kosten en effectiviteit van deze voorzieningen.Het uitgangspunt is dat de redelijke kosten van de re-integratiemaatregelen
die een (overheids)werkgever en het UWV verplicht zijn te nemen, door de aansprakelijke
derde dienen te worden vergoed. De redelijkheidstoets ziet daarbij op de omvang
van de met deze maatregelen gemoeide kosten. Inderdaad behoeft niet te worden
getoetst of de maatregelen zélf redelijkerwijs verantwoord waren. Dat
de maatregelen waarom het hier gaat redelijkerwijs verantwoord zijn kan echter
worden aangenomen, nu het maatregelen betreft die de (overheids)werkgever
of het UWV verplicht zijn te nemen. Het is derhalve
niet zo dat de aansprakelijke derde iedere op re-integratie gerichte voorziening
moet vergoeden. Dat is hij ingevolge dit wetsvoorstel alleen voor zover het
maatregelen betreft die de (overheids)werkgever of het UWV verplicht hebben
genomen.Aansprakelijkheid en verweersmogelijkhedenDe leden van de PvdA-fractie vragen of de aansprakelijke derde ook «belanghebbend»
is bij de beslissing van de werkgever of het UWV tot het treffen van op re-integratie
gerichte maatregelen dan wel de keuze voor het type maatregel.De aansprakelijke partij is geen belanghebbende in de zin van artikel
1:2 van de Algemene wet bestuursrecht, omdat hij geen rechtstreeks betrokken
belang heeft. Dit betekent dat hij geen invloed heeft op de keuze voor het
type re-integratiemaatregel dat wordt genomen. De aansprakelijke partij kan
zich wel tegenover de werkgever of het UWV verweren tegen het verhalen van
de kosten van de re-integratiemaatregelen, ook als deze maatregelen inmiddels
zijn genomen. In het wetsvoorstel wordt weliswaar voorgesteld om de aansprakelijke
te verplichten de kosten te vergoeden van alle
maatregelen waarmee de werkgever of het UWV uitvoering geeft aan de wettelijke
verplichting om de werknemer te re-integreren, maar de wet verplicht natuurlijk
niet tot het nemen van onnodige re-integratiemaatregelen. Als een aansprakelijke
partij kan aantonen dat een bepaalde maatregel volstrekt niet nodig was, dan
valt deze maatregel niet onder de wettelijke verplichting tot het nemen van re-integratiemaatregelen en kunnen de kosten ervan dus niet worden
verhaald. Dat deze maatregel inmiddels is getroffen, doet hier niets aan af.
Het is dan de werkgever of het UWV die de maatregel betaalt.De leden van de PvdA-fractie merken op dat het onderhavige wetsvoorstel
ook ziet op het verschil tussen doorbetaald en oorspronkelijk loon. Deze leden
vragen hoe dat zich verhoudt tot de intentie achter het verschil tussen beide
loontypen, namelijk dat dit bedoeld is als prikkel voor de werknemer om de
verzuimperiode niet langer te laten duren dan strikt nodig is.Het onderhavige wetsvoorstel ziet, anders dan deze leden menen, niet op
het verhaal door de werkgever van doorbetaald loon, noch op het verhaal van
inkomensschade door de werknemer. Het wetsvoorstel beoogt enkele onduidelijkheden
weg te nemen waarmee de (overheids)werkgever en het UWV worden geconfronteerd
bij het verhaal van re-integratiekosten op een aansprakelijke derde.De leden van de PvdA-fractie vragen wat de achtergrond is achter het zogeheten «collega-verweer».
Verder vragen deze leden of een vergelijkbare beperking geldt voor bijvoorbeeld
de collega-sporter door wiens toedoen de werknemer blijvend letsel oploopt.Het collega-verweer, dat overigens ook kan worden ingeroepen bij verhaal
door een particuliere (artikel 7:962, derde lid, BW) of sociale verzekeraar
(zie onder meer artikel 100, eerste lid, Wet WIA), dient in de eerste plaats
verstoring van de arbeidsrelatie te voorkomen. Verhaal door de werkgever of
het UWV op een collega-werknemer van het slachtoffer kan immers diens arbeidsrelatie
met die collega-werknemer of – in het eerstgenoemde geval – met
de werkgever negatief beïnvloeden. In de tweede plaats valt er in geval
van verhaal door de werkgever nog op te wijzen dat de dagelijkse omgang op
de werkplek met werktuigen en gereedschappen de werknemer er licht toe zal
brengen niet alle voorzichtigheid in acht te nemen die ter voorkoming van
ongevallen noodzakelijk is. Het is dan redelijk de daaruit voortvloeiende
schade die binnen dienstverband wordt opgelopen voor rekening van de werkgever
te laten. Een vergelijkbare beperking kennen wij niet voor het verhaal op
een collega-sporter. De relatie tussen sporters en het belang van niet-verstoring
daarvan is immers niet vergelijkbaar met de relatie tussen werknemers onderling
en tussen werknemer en werkgever.De leden van de PvdA-fractie vragen of zij het juist zien dat met dit
wetsvoorstel het bestaande regime van aansprakelijkheid wordt uitgebreid met
de kosten die gemaakt moeten worden ten behoeve van re-integratie. Zij vragen
vervolgens of de doorsnee burger hiermee bekend is. Daarop aansluitend vragen
zij hoeveel ingezetenen in ons land (g)een particuliere aansprakelijkheidsverzekering
hebben gesloten.In hoeverre met dit wetsvoorstel het bestaande regime van aansprakelijkheid
wordt uitgebreid hangt (wederom) af van de vraag in welke zin door de rechter
in hoogste instantie op de hierboven genoemde onduidelijkheden zou worden
beslist. Daarover zij wel opgemerkt dat re-integratie tot doel heeft de werknemer
weer zo spoedig mogelijk aan het werk te helpen waardoor zijn inkomensschade
wordt beperkt. Re-integratie is dan ook als een schadebeperkende maatregel aan te merken, waarvan óók de aansprakelijke
derde profiteert. De doorsnee burger zal niet van deze en andere finesses
van het aansprakelijkheidsrecht op de hoogte zijn. Ruim 95% van de
ingezetenen heeft hun aansprakelijkheid verzekerd onder een zogenaamde aansprakelijkheidsverzekering
voor particulieren.De leden van de PvdA-fractie vragen of een mogelijke aansprakelijkheid
voor re-integratiekosten uitsluitend aan de orde is als de gekwetste partij
een werknemer is in de zin van de werknemersverzekeringen en niet bij bijvoorbeeld
een werkzoekende in de bijstand.De Wet werk en bijstand (WWB) kent geen regresrecht. Voor de WWB wordt
geen aparte premie afgedragen en evenmin kent de wet een bepaald risico dat –
als het intreedt – recht op een uitkering geeft. Indien het slachtoffer
als gevolg van onrechtmatig handelen van een ander niet langer in staat is
(bijvoorbeeld door arbeid in dienstbetrekking) in het eigen levensonderhoud
te voorzien, zal deze doorgaans aanspraak kunnen maken op een uitkering ingevolge
een werknemersverzekering. De situatie waarin de door een derde veroorzaakte
arbeidsongeschiktheid rechtstreeks leidt tot een beroep op bijstand en de
daarmee verband houdende re-integratie, zal zich alleen in uitzonderingsgevallen
voordoen. Omdat de WWB een laatste voorziening is voor het geval dat een persoon
niet in het eigen levensonderhoud kan voorzien, en dit niet het geval is als
een slachtoffer recht op schadevergoeding heeft, zal lang niet altijd recht
op bijstand ontstaan. Vanuit de eigen verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het eigen levensonderhoud kan aan de bijstand de voorwaarde worden verbonden
dat het slachtoffer de dader aanspreekt op de door hem veroorzaakte schade.
Bijstand komt dan eerst dan aan de orde als het slachtoffer de schade (nog)
niet kan verhalen en hij voorts niet in zijn eigen levensonderhoud kan voorzien.
In deze gevallen zal de bijstandsuitkering vaak het karakter hebben van een
voorschot.FinanciënDe leden van de PvdA-fractie willen graag weten hoe hoog de kosten van
re-integratie voor werkgevers en voor het UWV waren in de periode 2001–2006.
Verder vragen deze leden of bekend is hoe groot van de door werkgevers betaalde
kosten het aandeel is geweest dat door de werkgever zelf is betaald en hoe
groot het deel dat is betaald uit een door de werkgever afgesloten bedrijfsverzekering.De uitgaven van het UWV voor re-integratie in het kader van de arbeidsongeschiktheidswetten
bedroegen in de periode 2001–2006 als volgt:2001: € 571 miljoen2002: € 613 miljoen2003: € 575 miljoen2004: € 493 miljoen2005: € 393 miljoen2006: € 308 miljoen.Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat niet alle bovenstaande kosten verhaalbaar
zijn door het UWV. Dat is alleen mogelijk indien en voor zover een derde aansprakelijk
is voor de gebeurtenis die tot arbeidsongeschiktheid heeft geleid. In de nota
naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II, 2007/08, 31 087, nr. 6,
blz. 2–3) is een overzicht gegeven van de re-integratiekosten die
door het UWV zijn verhaald in de periode van 2004 tot en met augustus 2007.Navraag bij diverse betrokken instanties heeft geleerd dat er geen cijfers
bekend zijn over de bedragen die werkgevers jaarlijks aan re-integratie uitgeven.
Deze cijfers worden namelijk niet centraal geregistreerd. Wel heeft Boaborea,
een brancheorganisatie voor dienstverleners op het terrein van werk, loopbaan
en vitaliteit, desgevraagd een overzicht verstrekt van het aantal re-integratieactiviteiten
dat door 100 van haar leden zijn verricht voor private opdrachtgevers. In
de jaren 2004 tot en met 2006 hebben zij in opdracht van werkgevers en verzekeraars
65 000 trajecten verzorgd voor werknemers, waarvan 43 000
met succes zijn afgerond. Daarnaast blijkt uit de ArbodienstenMonitor 2007
(een onderzoek onder 1600 werkgevers) van het Adviesbureau MarketConcern dat
sinds de invoering van de maatwerkregeling voor arbodienstverlening per 1 juli
2005, waarbij het verplicht inhuren van een arbodienst werd opgeheven, de
omzet in deze sector is teruggelopen van ongeveer € 1 miljard naar € 781
miljoen. Dit omvat zowel preventie als verzuimbegeleiding.De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20072008-31087-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl