Verdrag Nederland - Eiland Man over uitwisseling informatie belastingzaken; Douglas, 12 oktober 2005; Brief minister ter stilzwijgende goedkeuring van het verdrag (Trb. 2006, 96)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30591, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

19-06-2006

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30591 nr. 1;A

08-06-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTA1. AlgemeenInleidingVerloop van de onderhandelingenBudgettaire gevolgen en administratieve lasten2. Artikelsgewijze toelichtingInleidingPreambuleArtikel 1 (Toepassingsgebied van het verdrag en rechtsmacht)Artikel 2 (Belastingen die onder het verdrag vallen)Artikel 3 (Begripsomschrijvingen)Artikel 4 (Informatieuitwisseling op verzoek)Artikel 5 (belastingonderzoeken in het buitenland)Artikel 6 (mogelijkheden om een verzoek te weigeren)Artikel 7 (vertrouwelijkheid)Artikel 8 (kosten)Artikel 9 (taal)Artikel 10 (onderling overleg en arbitrage procedures)Artikel 11 (inwerkingtreding)Artikel 12 (beëindiging)3. KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30591, nr. 1 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30591Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 47 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 591Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Eiland Man inzake
de uitwisseling van informatie betreffende belastingzaken; Douglas, 12 oktober
2005Anr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 juni 2006Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 12 juni 2006.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 12 juli 2006.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 12 oktober 2005 te Douglas totstandgekomen verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en het Eiland Man inzake de uitwisseling van informatie
betreffende belastingzaken (Trb. 2006, 96).Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. Bot TOELICHTENDE NOTA1. AlgemeenInleidingDe toenemende internationalisering van de economie heeft onder meer tot
gevolg dat steeds meer bestanddelen van het inkomen van Nederlandse belastingplichtigen
in het buitenland worden gegenereerd, ofwel naar het buitenland (met name
laag belastende jurisdicties) worden verplaatst. De informatie die de Belastingdienst
nodig heeft voor het vaststellen van de belastingschuld, opdat een juiste
belastingheffing plaatsvindt, dient steeds vaker uit het buitenland te komen.
Hoewel de belastingplichtige verplicht is deze gegevens te verstrekken, is
niet altijd te controleren of dit ook werkelijk (correct) gebeurt. Dit werkt
belastingontwijking en fraude in de hand. Daarom wordt het steeds meer van
belang om hulp van het buitenland in te kunnen roepen. Nederland is dan ook
voorstander van een zo ruim mogelijke informatieuitwisseling.In april 1998 heeft de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling
(OESO) het rapport «Harmful Tax Competition, an emerging global issue»
uitgebracht, waarin de lijnen zijn uitgezet voor de aanpak van schadelijke
belastingconcurrentie. In juni 2000 heeft de OESO het vervolgrapport «Towards
a Global Tax co-operation» vastgesteld. Dit rapport bevat een lijst
van «potentially harmful tax practices» in de OESO-landen en een
lijst van belastingparadijzen. In het kader van dit rapport hebben elf landen
met een bijzonder belastingregime («participating partners», voorheen «committed
jurisdictions». Hierna: gecommitteerde landen) een schriftelijke toezegging
(«commitment») aan de OESO afgegeven om de als schadelijk gekenmerkte
fiscale praktijken te gaan beëindigen. Tevens hebben de gecommitteerde
landen in die toezeggingen beloofd transparantie en effectieve gegevensuitwisseling
tot stand te brengen.Op 18 april 2002 heeft de OESO in samenwerking met deze elf gecommitteerde
landen de «Model Agreement on Exchange of Information on Tax Matters»1 voor de uitwisseling van gegevens openbaar gemaakt (OESO-document
DAFFE/CFA(2002)24/FINAL, hierna te noemen: modelverdrag). Dit modelverdrag
vormt de (minimum) standaard voor effectieve gegevensuitwisseling op verzoek.
De OESO beoogt via deze gegevensuitwisseling internationale samenwerking in
belastingaangelegenheden tot stand te brengen en schadelijke belastingconcurrentie
te bestrijden2.Nederland was namens de OESO covoorzitter van de onderhandelingsgroep,
die dit modelverdrag opstelde. Na de totstandkoming van dit modelverdrag hebben
in het kader van het OESO proces meer dan dertig gecommitteerde landen dit
model onderschreven. Deze gecommitteerde landen zijn echter van oordeel dat,
voordat zogenaamde «tax information exchange agreements» (=TIEA’s)
daadwerkelijk tot stand kunnen komen, de OESO voor een min of meer wereldwijd «gelijke
concurrentievoorwaarden» («level playing field») dient te
zorgen3.Vanwege de terughoudende positie van zowel enkele OESO-lidstaten zelf4, als van sommige derde landen met betrekking tot de noodzaak
van internationale gegevensuitwisseling tussen belastingadministraties, is
de voortgang ten aanzien van de daadwerkelijke totstandkoming van TIEA’s
tot nog toe (te) beperkt gebleven. De gecommitteerde landen hebben zelfs gedreigd
om, als zij aan zwaardere eisen dan de OESO-lidstaten zelf moeten voldoen,
hun commitments in te trekken. Slechts de Verenigde Staten van
Amerika zijn er destijds in geslaagd een reeks van TIEA’s ondertekend
te krijgen, welke echter nog niet in werking zijn getreden. De OESO heeft
desalniettemin de dialoog met de gecommitteerde landen voortgezet om uiteindelijk
toch gezamenlijk voortgang te boeken. Daarbij is gebleken dat een reeks van
gecommitteerde landen bereid is te overwegen om ook zonder volkomen gelijke
concurrentievoorwaarden TIEA’s te sluiten, op voorwaarde dat zulks zou
gebeuren in een context waarbij voldoende wederzijdse voordelen (= «compensating
benefits») voor beide partijen beschikbaar zouden komen. Een laag belastende
jurisdictie/gecommitteerd land hecht over het algemeen minder belang aan fiscale
gegevensuitwisseling: de gegevensuitwisseling zal veelal eenrichtingsverkeer
zijn. Informatieverzoeken zullen met name door bijvoorbeeld Nederland aan
een gecommitteerd land gericht zijn, omdat informatie die voor Nederland van
belang is zich eerder in een laag belastende jurisdictie zal bevinden, dan
andersom.Tegen deze achtergrond is Nederland in onderhandeling getreden met een
aantal gecommitteerde landen. Als eerste is nu met het tot de Britse kroon
behorende Eiland Man (Isle of Man) overeenstemming bereikt over een verdrag.
Daarbij is zowel voor het Eiland Man als ook voor Nederland van belang dat
deze overeenstemming bereikt is vóór de volgende vergadering
van het OESO Global Forum in Melbourne op 15 en 16 november 2005, waar
de OESO en de gecommitteerde landen verder spreken over mogelijkheden om vooruitgang
te bereiken. Wellicht kan dit verdrag als voorbeeld dienen dat ook door anderen
gevolgd kan worden.De juridische basis voor de informatieuitwisseling door Nederland is gelegen
in de TIEA zelf. De Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing
van belastingen (WIB) beoogt de benodigde nationale maatregelen te treffen,
zoals toegang tot de Algemene Wet inzake Rijksbelastingen (AWR), informatie
vergarende maatregelen, maar ook voorzieningen voor de rechtsbescherming van
de burgers. Er bestaan in Nederland dan ook geen wettelijke belemmeringen
om aan de informatieuitwisseling conform het OESO-modelverdrag te voldoen.Verloop van de onderhandelingenDe Europese van de Britse Kroon afhankelijke gebieden («dependencies»),
waaronder het Eiland Man, hebben een OESO-commitment afgelegd en worden derhalve
als gecommitteerd land aangemerkt (het Eiland Man was bovendien één
van de gecommitteerde landen die heeft meegewerkt aan de totstandkoming van
het modelverdrag). Dit betekent dat zij zich in beginsel bereid hebben verklaard
om met OESO-lidstaten een bilateraal verdrag inzake informatieuitwisseling
op verzoek te sluiten langs de lijnen van het OESO-modelverdrag. De eerste
onderhandelingsronde door Nederland met het Eiland Man vond in april 2004
plaats op Nederlands initiatief. De Britse dependencies hadden op dat moment
reeds een informatieuitwisselingsverdrag met de VS ondertekend, grotendeels
overeenkomstig het modelverdrag (vooralsnog niet in werking getreden). Tevens
zijn deze «dependencies» in onderhandeling met o.a. Australië,
Duitsland, Frankrijk, Ierland, Nieuw-Zeeland en Spanje . De eilanden bleken
niet eerder bereid om met een ander land dan de Verenigde Staten hun OESO-toezegging
integraal na te komen vanwege de hiervoor genoemde internationale overwegingen
omtrent gelijke concurrentievoorwaarden, dan wel omdat nog geen overeenstemming
mogelijk bleek over bilaterale wederzijdse voordelen («compensating
benefits»).Nederland is de eerste Europese OESO-lidstaat die met een gecommitteerd
land overeenstemming bereikt over een verdrag. Door middel van compenserende
voordelen zijn Nederland en het Eiland Man tot een evenwichtig pakket gekomen,
waardoor op bilateraal niveau gelijke concurrentievoorwaarden zijn ontstaan.
Dit zal leiden tot een hoog niveau van transparantie en informatieuitwisseling,
waarmee voldaan wordt aan de OESO-standaarden van informatieuitwisseling.
Het belang van Nederland ten aanzien van ruime informatieuitwisseling is –
zoals hiervoor uiteen is gezet – groot en Nederland is derhalve met
het Eiland Man overeengekomen dat in het kader van de compenserende voordelen
parallel aan het informatieuitwisselingsverdrag gewerkt zal worden aan een
bredere economische- en handelsrelatie. Ten behoeve hiervan zal onderzocht
worden of partijen kunnen komen tot een breder (belasting)verdrag ter vermijding
van dubbele belasting. Een dergelijk verdrag dient te passen in een relatie
tussen een OESO-lidstaat en een laagbelastend gecommitteerd land en dient
rekening te houden met de specifieke kenmerken van een ieders belastingstelsel.
Het komen tot een eventueel breder belastingverdrag zal in stappen plaatsvinden.
Als eerste stap is een tweetal verdragen gesloten: 1) een verdrag inzake de
toegang tot onderlinge overlegprocedures over verrekenprijzen en toepassing
van de Nederlandse deelnemingsvrijstelling en 2) een verdrag ter vermijding
van dubbele belasting voor lucht- en scheepvaartondernemingen. De inwerkingtreding
(en beëindiging) van deze twee verdragen is gekoppeld aan de inwerkingtreding
(en beëindiging) van het overeengekomen informatieuitwisselingsverdrag.
Verdere besprekingen met het Eiland Man omtrent een belastingverdrag zullen
plaatsvinden na bekrachtiging en inwerkingtreding van het informatieuitwisselingsverdrag.Budgettaire gevolgen en administratieve lastenDoor het uitwisselen van informatie kan Nederland op een meer adequate
wijze zijn belastingwetgeving toepassen. De informatieuitwisseling moet worden
gezien in de context van het voorkomen van het ontgaan van belasting. Op langere
termijn zal dit verdrag naar verwachting positieve budgettaire gevolgen hebben
voor de Nederlandse schatkist, welke budgettaire gevolgen overigens niet nader
te kwantificeren zijn.Gelet op het feit dat met name Nederland om informatie zal vragen en niet
andersom, zijn aan het verdrag geen administratieve lasten van betekenis verbonden.2. Artikelsgewijze toelichtingInleidingHet informatieuitwisselingsverdrag tussen Nederland en het Eiland Man
is grotendeels gebaseerd op het OESO-modelverdrag. In de volgende onderdelen
is een toelichting opgenomen over de bepalingen van het informatieuitwisselingsverdrag
tussen Nederland en het Eiland Man, indien en voor zover deze afwijken van
de bepalingen in het OESO-modelverdrag. Daar waar de bepalingen niet substantieel
afwijken van het modelverdrag is de desbetreffende OESO-toelichting («commentary»)
van overeenkomstige toepassing en wordt daarnaar verwezen.PreambuleDe preambule schetst de omstandigheden waarbinnen het huidige verdrag
tot stand is gekomen en het doel van dit verdrag.In de eerste overweging is opgenomen dat op basis van de huidige wetgeving
informatie over criminele belastingzaken kan worden uitgewisseld. In de tweede
overweging is opgenomen dat partijen zich al geruime tijd inspannen in de
internationale strijd tegen financiële en andere misdaden, waaronder
de financiering van terrorisme. De derde overweging ziet op de relatie tussen
het Verenigd Koninkrijk en het Eiland Man, en geeft aan dat het Eiland Man
autonoom is in het onderhandelen en sluiten van informatieuitwisselingsverdragen.
De vierde overweging verwijst naar de politieke toezegging van het Eiland
Man van 13 december 2000 ten aanzien van de OESO-beginselen
van effectieve informatie-uitwisseling en naar de actieve participatie van
het Eiland Man in de totstandkoming van het OESO-modelverdrag. Hiermee wordt
benadrukt dat zowel Nederland, alsook het Eiland Man, zich bij de interpretatie
van de TIEA waar mogelijk zullen laten leiden door de OESO-toelichting. De
vijfde overweging verwijst naar de inspanningen door partijen om de uitwisseling
van gegevens in belastingzaken te vergemakkelijken en aan te moedigen.Artikel 1 (Toepassingsgebied van het verdrag en rechtsmacht)Artikel 1 omschrijft in de eerste zin het doel van het verdrag, te weten
de wederzijdse bijstand door informatieuitwisseling. Verder wordt opgesomd
om wat voor informatie het hier gaat. Behoudens hetgeen hierna is toegelicht,
is artikel 1 van dit verdrag inhoudelijk conform het OESO-modelverdrag en
wordt verwezen naar de desbetreffende OESO-toelichting.De tekst van artikel 1 is aangepast aan de mogelijkheden van beide partijen
ten aanzien van de informatieuitwisseling, doch hiermee is geen substantiële
inhoudelijke afwijking van het modelverdrag beoogd. De verwijzing in artikel
1 van het modelverdrag naar de vertrouwelijkheid van artikel 8 is niet overgenomen,
aangezien partijen deze verwijzing, gegeven het duidelijke artikel 8, als
een dubbele vermelding van het zelfde voorschrift overbodig achten. Tevens
is de reikwijdte («to the extent») van rechten en waarborgen («rights
and safeguards») van belastingplichtige uit het modelverdrag niet opgenomen
omdat volgens beide partijen deze passage aanleiding zou kunnen zijn voor
interpretaties die jegens de verdragspartner niet meer redelijk en billijk
zouden zijn. Bedoeld is aan te geven dat het legitiem is om rekening te houden
met redelijke waarborgen en uiteraard mogen ook deze waarborgen niet gebruikt
worden om langs een omweg het doel van het verdrag, namelijk effectieve gegevensuitwisseling,
onderuit te halen.Voorts is ten aanzien van de informatie die niet verschaft behoeft te
worden de term «niet in de macht van» («not in control»)
uit het modelverdrag vervangen door de term «niet verkrijgbaar»
(«not obtainable»). Deze laatstgenoemde term waarborgt dat partijen
niet gedwongen worden om verzochte informatie, die niet binnen hun macht ligt,
via andere jurisdicties te verkrijgen. Informatie die niet in het bezit is
van de belastingplichtige of een derde maar waarvan het wel binnen diens macht
ligt om deze te verstrekken, bijvoorbeeld via met hem verbonden personen,
is derhalve wel uitwisselbaar.Het tweede artikel van het modelverdrag, dat ziet op de rechtsmacht van
partijen, is in het onderhavige verdrag opgenomen in artikel 1.Artikel 2 (Belastingen die onder het verdrag vallen)In het modelverdrag is aan partijen overgelaten welke belastingen onder
het verdrag vallen. Aangezien het Eiland Man geen indirecte belastingen kent,
zijn de belastingen op deze plaats beperkt tot directe belastingen. Voorts
is op verzoek van Nederland de zakelijke reikwijdte niet beperkt tot de belastingen
op het inkomen, maar wordt deze uitgebreid tot het successie- en schenkingsrecht.De zin in het tweede lid van het modelverdrag waarin de mogelijkheid opgenomen
is om via een briefwisseling de bestaande belastingen die onder het verdrag
vallen uit te breiden of aan te passen, is niet overgenomen. Het parlement
van het Eiland Man zal niet akkoord gaan met een dergelijke briefuitwisseling.
Het Eiland Man heeft aangegeven dat ingeval een bestaande belasting wordt
aangepast, bijvoorbeeld door wijziging van de Wet op de inkomstenbelasting
2001 in de Wet op de inkomstenbelasting 2006, dit ook in de ogen van het Eiland
Man onder het begrip «gelijksoortige belastingen» («identical
taxes») uit het tweede lid valt. Er is in dat geval aldus geen sprake
van een echt nieuwe belasting. Ter verdere verduidelijking is, conform de
in de OESO-toelichting aangegeven mogelijkheid, de term «of wezenlijk
gelijksoortige belastingen» («or any substantially similar taxes»)
in het tweede lid naar voren gehaald en zodanig in de eerste zin van dit lid
opgenomen. Uit de tekst blijkt aldus helder dat partijen kunnen overeenkomen
om ook soortgelijke belastingen onder de werking van het verdrag te brengen.Artikel 3 (Begripsomschrijvingen)In artikel 3 zijn diverse definities overeengekomen die inhoudelijk overeenkomen
met het modelverdrag. Verwezen zij naar de desbetreffende OESO-toelichting.
Daarnaast wordt het volgende opgemerkt.Op verzoek van Nederland is een territoriumdefinitie opgenomen. Het verdrag
geldt voor het gehele in Europa gelegen grondgebied van Nederland, alsmede
de buiten het territoir gelegen gebieden van de Noordzee waar Nederland overeenkomstig
het internationale recht soevereine rechten kan uitoefenen met betrekking
tot de zeebodem, de ondergrond daarvan en de daarboven gelegen wateren (conform
Nederlands verdragsbeleid).Voor wat betreft het begrip «strafrechtelijke belastingaangelegenheden»
(«criminal tax matters») sluiten beide partijen aan bij de ruime
uitleg in de toelichting op het modelverdrag. Zowel Nederland als het Eiland
Man kennen nationaal een brede definitie van dit begrip. Ook strafrechtelijke
belastingzaken die Nederland administratiefrechtelijk afdoet, vallen in het
Eiland Man onder strafrechtelijke belastingzaken. Tevens vallen onderzoeken
naar fraude eronder die zou kunnen leiden tot strafrechtelijke vervolging.
Of er vervolgens ook daadwerkelijk een strafvervolging plaatsvindt, is niet
relevant. Hierdoor vallen alle strafbare feiten van artikel 69 van de Algemene
wet inzake rijksbelastingen (opzetdelicten), waaronder het doen van een onvolledige
dan wel onjuiste aangifte, onder het onderhavige informatieuitwisselingsverdrag.In dit artikel is op verzoek van het Eiland Man een definitie toegevoegd
van «wettelijk verschoningsrecht» («legal privilege»).
Dit wettelijke verschoningsrecht is op het Eiland Man niet vastgelegd in de
wet, maar volgt uit jurisprudentie die met name ook ziet op het op 6 mei
1963 te Straatsburg totstandgekomen Europees verdrag tot bescherming van de
rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (Trb. 1963, 123 en 1964,
34). Desalniettemin stelde het Eiland Man hier opname van een definitie om
meer politieke redenen zeer op prijs. De inhoud van deze definitie houdt geen
beperking in van het Nederlandse verschoningsrecht. Wel houdt de definitie
van «juridische adviseurs» («legal advisers») een
ruimere groep in dan de groep van advocaten en procureurs waarvoor in Nederland
het wettelijke verschoningsrecht geldt. Deze verruiming levert Nederland echter
geen problemen op, met name tengevolge van de opgenomen beperking in artikel
6, tweede lid, van dit verdrag. Het Eiland Man heeft zich het recht voorbehouden
om wanneer de rechter het daar geldende wettelijke verschoningsrecht substantieel
zou wijzigen, hierover met Nederland opnieuw in overleg te treden. Artikel 4 (Informatieuitwisseling op verzoek)Dit artikel bevat belangrijke bepalingen, waarin conform het modelverdrag
is vastgelegd dat de verzochte informatie moet worden uitgewisseld ook als
geen sprake is van een belang voor de eigen nationale belastingheffing («domestic
tax interest») of geen sprake is van een feit dat zowel volgens de wet
van de bevraagde partij als volgens de wet van de vragende partij als strafbaar
zou worden aangemerkt («double incriminality»). Ook wordt een
eventueel bankgeheim expliciet doorbroken. De gecommitteerde landen hebben
zich hierop in hun OESO-commitment expliciet moeten vastleggen. Op grond van
artikel 5, eerste lid, van de Wet op de internationale bijstandsverlening
bij de heffing van belastingen heeft Nederland geen probleem om aan deze bepalingen
te voldoen.Voor een toelichting op de bepalingen van artikel 4 wordt verwezen naar
de OESO-toelichting op de desbetreffende bepalingen in het modelverdrag.Voorts is aan het eerste lid een zin toegevoegd, welke aangeeft dat de
bevoegde autoriteit van de vragende partij alleen een verzoek om informatieuitwisseling
zal doen in het geval het niet mogelijk is deze informatie op een andere manier
te verkrijgen, dan wel wanneer hierdoor een disproportionele moeilijkheid
zou ontstaan voor de vragende partij («uitputtingsbeginsel»).
Deze zin is ontleend aan hetgeen reeds conform het modelverdrag is opgenomen
in artikel 4, onderdeel i, van het verdrag. Doel van het uitputtingsbeginsel
is uiteraard niet het beperken van gegevensuitwisseling, maar wel het vermijden
dat de ene belastingadministratie onnodig verzoeken doet en dus extra werk
creëert voor de andere belastingadministratie.In het tweede lid is de term «te eigener beoordeling» («at
its own discretion») toegevoegd, om duidelijk te maken dat, als de informatie
niet in het bezit is van de bevraagde partij, het ter beoordeling van de bevraagde
partij is welke relevante informatievergarende maatregelen zullen worden gebruikt
om alsnog aan de verzochte informatie te komen. Ook hier gaat het er om vast
te leggen op welke wijze de twee betrokken belastingadministraties samenwerken.
De bevraagde partij moet uiteraard alles doen wat in haar macht ligt om een
vraag te beantwoorden, maar het is niet aan de vragende partij om de belastingadministratie
in het andere land de facto aan te gaan sturen.De formulering van het vierde lid wijkt iets af van dit lid in het modelverdrag,
maar hiermee zijn geen substantiële inhoudelijke wijzigingen beoogd.
Belangrijkste is dat voor de bepaling van de rechtspersoon waarover informatie
gevraagd wordt, gekozen is voor een open formulering («iedere persoon»
en «andere personen») en geen limitatieve opsomming, zodat ook
informatie kan worden verkregen over vergelijkbare rechtspersonen. Ook de
niet expliciet uit het modelverdrag overgenomen rechtsfiguur «Anstalt»
(inrichting, instituut) valt hier derhalve wel degelijk onder. Hoewel Nederland
en het Eiland Man deze figuur niet kennen, zou uitwisseling van informatie
van belang kunnen zijn in gevallen waarbij een derde land betrokken is («triangular
cases») die deze rechtsfiguur wel kent. Het vierde lid gaat aldus uit
van een ruime uitleg van het wederkerigheidsbeginsel: aan dit beginsel is
voldaan als de vragende partij, die een bepaalde figuur niet kent, informatie
dienaangaande op verzoek zou uitwisselen indien het een dergelijke figuur
wel zou kennen.Op verzoek van het Eiland Man is in onderdeel b (i) van het vierde lid
aan «eigendom» («ownership») toegevoegd de term «economisch» («beneficial»): de belastingplichtige is meestal de economisch
eigenaar. Dit komt overeen met de Anti Money Laundering Recommendations van
de Financial Action Task Force (FATF, dit is een intergouvernementeel samenwerkingsverband
van landen met belangrijke financiële centra dat zich bezig houdt met
de bestrijding van witwassen en van de financiering van terrorisme). Niet
zozeer het verkrijgen van informatie over de economisch eigenaar is een probleem.
Aan die informatie kan het Eiland Man immers altijd komen. Maar het verkrijgen
van informatie over een «beneficial owner» is lastiger. Daarom
leek het verstandig de verkrijgbaarheid van dat soort informatie expliciet
vast te leggen.De term «fondsen» («funds») is niet uit het modelverdrag
overgenomen aangezien deze term reeds onder het ruimere begrip «scheme»
valt.Het vijfde en zesde lid zijn sterk op de uitvoering van de informatieuitwisseling
gericht. Het gaat om inrichting van verzoeken door de vragende partij –
op zodanige manier dat gewaarborgd wordt dat de bevraagde partij niet onnodig
wordt lastig gevallen – en om het tijdig reageren door de bevraagde
partij. In onderdeel f van het vijfde lid is de term «in de macht van»
(«in control») overeenkomstig artikel 1 vervangen door «verkrijgbaar»
(«obtainable», zie toelichting aldaar). Tevens zijn partijen om
praktische redenen en ten behoeve van de duidelijkheid overeengekomen om een
aantal onderdelen aan het vijfde lid toe te voegen. Voor het overige is de
OESO-toelichting hier uiteraard weer richtinggevend.Het zesde lid is aangepast omdat de term «zo snel mogelijk»
(«as promptly as possible») en genoemde tijdslimieten in het modelverdrag
ten aanzien van de termijn waarbinnen de bevraagde partij de verzochte informatie
moet leveren, op weerstand stuitte van het Eiland Man. Hoewel het Eiland Man
niet de intentie heeft om vertraging in de hand te werken, kan het Eiland
Man niet geheel uitsluiten dat ingeval meerdere lidstaten tegelijkertijd informatieverzoeken
indienen, het tengevolge van het beperkte overheidsapparaat die informatie
niet binnen genoemde termijnen kan leveren. De tekst van het modelverdrag
werd op dit punt als enigermate bevoogdend gevoeld. Partijen hebben overeenstemming
bereikt over opname van de door Nederland voorgestelde clausule omtrent «beste
inspanningen» («best endeavours») in dit lid.Artikel 5 (belastingonderzoeken in het buitenland)Dit artikel bevat een optionele voorziening voor belastingonderzoek in
het buitenland: het kan voor de bevraagde partij uit oogpunt van kostenbesparing
gunstig zijn om mee te werken aan een belastingonderzoek door de vragende
partij. Dit artikel komt inhoudelijk overeen met het OESO-modelverdrag; voor
een toelichting wordt derhalve verwezen naar de desbetreffende OESO-toelichting.Aan het eerste lid is nog toegevoegd «binnen redelijke termijn»
(«with reasonable notice»). Deze flexibele term is gerelateerd
aan de omstandigheden van het geval: soms kan het immers gewenst zijn al op
zeer korte termijn onderzoek te doen. Het verzoek kan in dat geval aangemerkt
worden als zijnde binnen redelijke termijn aangekondigd.Artikel 6 (mogelijkheden om een verzoek te weigeren)Dit artikel bevat de uitzonderingen op de verplichting tot informatieverstrekking
op verzoek. Hoewel de formulering enigszins afwijkt van het corresponderende
artikel in het modelverdrag, komt de inhoud daarmee overeen. Voor de toelichting
wordt derhalve verwezen naar de desbetreffende OESO-toelichting. Het Eiland Man en Nederland hebben gesproken over opname in dit artikel
van de weigeringsgrond om informatie te verstrekken als hierop een strafrechtshulpverdrag
van toepassing is. Dit is van belang omdat strafrechtshulpverdragen in Nederland
voorrang hebben boven fiscale verdragen. Informatie inzake fiscale kwesties,
waarin een vervolging door het Openbaar Ministerie is opgestart, kan niet
worden verzocht op basis van een fiscaal verdrag/informatieuitwisselingsverdrag
als er ook een – bijzondere waarborgen bevattend – strafrechtshulpverdrag
aanwezig is (geen keuzemogelijkheid). Partijen zijn het erover eens dat deze
weigeringsgrond impliciet volgt uit de reikwijdte van dit verdrag zoals opgenomen
in artikel 1 (zie toelichting aldaar), zodat opname van een aparte bepaling
in artikel 6 niet nodig is.Aangezien het Eiland Man geen eigen «nationals» heeft (iedere
Britse inwoner is immers een «national» van het Verenigd Koninkrijk)
is in het vijfde lid aan dit begrip toegevoegd de term «of staatsburger»
(«or citizen», bedoeld is een inwoner van het Eiland Man).Artikel 7 (vertrouwelijkheid)De tekst van het corresponderende artikel in het modelverdrag is grotendeels
ontleend aan artikel 26 van de OESO Model Tax Convention on Income and Capital1 (hierna te noemen: het OESO-modelbelastingverdrag). De
laatste zin («informatie mag niet aan een andere persoon, entiteit of
jurisdictie worden verstrekt zonder schriftelijke toestemming etc.»)
is ontleend aan artikel 22, vierde lid, van het op 25 januari 1988 te
Straatsburg totstandgekomen Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand
in belastingzaken («WABB-verdrag», Trb. 1991, 4). Op deze manier
kan na schriftelijke goedkeuring de ontvangen informatie bijvoorbeeld voor
de belasting op de toegevoegde waarde (BTW) worden gebruikt.Hoewel de structurering en formulering van artikel 7 afwijken van het
modelverdrag zijn geen wezenlijke inhoudelijke verschillen beoogd en wordt
derhalve verwezen naar de desbetreffende OESO-toelichting en de toelichtingen
bij het OESO-modelbelastingverdrag en het WABB-verdrag. Enige uitzondering
is, dat de informatie niet aan andere jurisdicties mag worden verstrekt, zelfs
niet met schriftelijke toestemming.Voorts zou de bescherming van persoonsgegevens nog een vraagpunt kunnen
zijn. Op grond van de artikelen 25 en 26 van de Richtlijn van 24 oktober
1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de
verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens
(Richtlijn 95/46/EEG) kunnen gegevens worden uitgewisseld met derde landen
die een passend beschermingsniveau bieden. De vraag zou gesteld kunnen worden
of het Eiland Man met betrekking tot de aan dit land verstrekte gegevens dit
beschermingsniveau biedt. De Europese Commissie heeft op 28 april 2004
middels een formeel besluit (2004/411/EC, PbEU L151 p. 48) bevestigd dat het
Eiland Man hieraan voldoet.Artikel 8 (kosten)In het modelverdrag is het aan partijen overgelaten om bepalingen omtrent
de vergoeding van kosten op te nemen. In dit artikel in het verdrag is een
onderscheid gemaakt tussen «gewone» («ordinary») kosten
en «buitengewone» («extraordinary») kosten. De gewone
kosten (zoals de gebruikelijke administratieve en overheadkosten) worden gedragen
door de bevraagde partij. De buitengewone kosten komen voor rekening van de
vragende partij. Dit is gerechtvaardigd, aangezien de informatieverstrekking
voornamelijk eenrichtingsverkeer zal zijn (van het Eiland Man naar Nederland).
Nederland vergoedt onder gewone belastingverdragen als vragende partij in
beginsel alleen kosten waarbij voor de bevraagde partij een verplichting bestaat
tot vergoeding aan belastingplichtigen en derden. Een eventuele nadere uitwerking
van de categorieën kosten welke in het geval van een TIEA voor vergoeding
in aanmerking komen is, conform de OESO-toelichting op het corresponderende
artikel in het modelverdrag, overgelaten aan de wederzijdse bevoegde autoriteiten
(zie ook de toelichting op artikel 10, tweede lid hierna).Tevens is de bepaling opgenomen dat de bevoegde autoriteit van de bevraagde
partij de bevoegde autoriteit van de vragende partij raadpleegt indien een
informatieverzoek substantiële kosten met zich mee brengt. De vragende
partij kan dan afwegen of het belang van de zaak deze kosten rechtvaardigt.
Bij de te vergoeden kosten dient onder andere te worden gedacht aan proceskosten
die de bevraagde partij mogelijkerwijs dient te maken om de informatie te
kunnen verstrekken. Partijen zijn overeengekomen om in het artikel geen drempelbedrag
op te nemen, omdat dan bij veranderde omstandigheden en noodzakelijke aanpassing
van het bedrag steeds een aanpassing van het informatieuitwisselingsverdrag
zou moeten plaatsvinden.Artikel 9 (taal)Om praktische redenen heeft Nederland er mee ingestemd om voor de informatieverzoeken
alsmede de reactie hierop de Engelse taal als enige authentieke taal te gebruiken.
Het belang om snel en adequaat informatie te verkrijgen zal vrijwel altijd
aan Nederlandse zijde liggen. Verzoeken in het Nederlands zouden dan eerst
door het Eiland Man vertaald moeten worden met alle nadelen van dien (kosten,
efficiency, tijdsbeslag).Artikel 10 (onderling overleg en arbitrage procedures)Dit artikel is ontleend aan artikel 25 van het OESO-modelbelastingverdrag
en schept de mogelijkheid van een procedure voor onderling overleg om eventuele
problemen bij de implementatie of interpretatie van dit verdrag op te lossen.
In het derde lid wordt de basis gelegd voor het in onderling overleg overeenkomen
van uitvoeringsregelingen. In aanvulling op het modelverdrag zijn Nederland
en het Eiland Man overeengekomen om op deze plaats ook te verwijzen naar het
kostenartikel. Inhoudelijk komen lid 1 en 3 voor wat het overige betreft overeen
met lid 1 en lid 2 van dit artikel in het modelverdrag en wordt derhalve naar
de desbetreffende OESO-toelichting verwezen.Het modelverdrag geeft de mogelijkheid dat partijen een bepaling omtrent
arbitrage kunnen overeenkomen. Het tweede lid van het onderhavige verdrag
opent dienovereenkomstig de mogelijkheid om, in lijn met het Nederlandse verdragsbeleid,
na verloop van twee jaar nadat het desbetreffende probleem is gerezen, overeen
te komen dat een geschil via arbitrage wordt opgelost.Artikel 11 (inwerkingtreding)Overeenkomstig het modelverdrag is een onderscheid gemaakt tussen de inwerkingstredingsdatum
van strafrechtelijke belastingzaken en civiele belastingzaken, omdat informatieuitwisseling
over de eerstgenoemde belastingzaken reeds op basis van de huidige wetgeving
van beide partijen kan plaatsvinden. Voor Nederland betekent dit echter wel
een verbetering ten opzichte van de huidige situatie waarbij de informatieverstrekking over zaken in de strafrechtelijke sfeer via het Verenigd
Koninkrijk plaatsvindt.De datum van inwerkingtreding voor civiele belastingzaken is tijdens de
onderhandelingen lange tijd onderwerp van discussie geweest tengevolge van
overwegingen van het Eiland Man omtrent gelijke concurrentievoorwaarden (zie
hetgeen hiervoor is opgenomen in het «verloop van de onderhandelingen»).
Uiteindelijk is vastgelegd dat er één datum van inwerkingtreding
zal gelden, namelijk de datum van inwerkingtreding van de gehele TIEA. Hiervoor
is niet op voorhand een datum vastgelegd. Deze hangt af van het ratificatieproces
in beide landen. Met schakelbepalingen geldt deze zelfde datum voor de inwerkingtreding
van de door Nederland geboden «compensating benefits», c.q. het
lucht- en scheepvaartverdrag en het verdrag inzake de toegang tot overlegprocedures
over verrekenprijzen en toepassing van de Nederlandse deelnemingsvrijstelling.Ten aanzien van strafrechtelijke belastingzaken kan ook over de op het
moment van inwerkingtreding van dit verdrag openstaande belastingjaren informatie
worden uitgewisseld, omdat die uitwisseling van informatie zoals vermeld reeds
nu langs andere weg kan plaatsvinden. Over civiele belastingzaken kan op verzoek
informatie worden uitgewisseld vanaf de inwerkingtredingsdatum van dit verdrag,
uitsluitend over gebeurtenissen die op of na de datum van de inwerkingtreding
aanvangen.Artikel 12 (beëindiging)Gelet op de relatie van de direct van de Britse Kroon afhankelijke gebieden
is beëindiging van het verdrag via «diplomatieke kanalen»
(«through diplomatic channels»), zoals in het algemeen wordt opgenomen
(ook in het modelverdrag), niet mogelijk. Bij deze gebieden is (het ministerie
van Buitenlandse Zaken van) het Verenigd Koninkrijk niet bij de informatieuitwisseling
betrokken, maar verloopt de communicatie rechtstreeks met de eilanden. In
de tekst wordt derhalve opgenomen dat de beëindiging plaatsvindt door
middel van een schriftelijke kennisgeving («in writing»).Als minimumperiode dat het verdrag van kracht moet zijn is, op Nederlands
verzoek om de informatieuitwisseling een kans te geven, een termijn van twee
jaar opgenomen. Tevens is opgenomen dat de belastingdienst nog drie maanden
na de kennisgeving van de opzegging van het verdrag de tijd krijgt om verzoeken
te doen en met name de in voorbereiding zijnde verzoeken af te ronden. Het
opnemen van een dergelijke periode is redelijk aangezien er nogal wat eisen
aan een informatieverzoek worden gesteld, waardoor de voorbereiding van een
verzoek lange tijd in beslag kan nemen. Met een periode van zes maanden, zoals
in het modelverdrag opgenomen, had het Eiland Man echter overwegende bezwaren,
in die zin dat de angst bestond dat na kennisgeving van de opzegging alsnog
een grote stroom van verzoeken zou volgen. Nederland kan hier begrip voor
opbrengen en om de stroom informatieverzoeken te beperken is derhalve een
periode van drie maanden overeengekomen.3. KoninkrijkspositieHet verdrag zal, voor wat het Koninkrijk betreft, alleen voor Nederland
gelden.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. WijnDe Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. Bot XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2bedoelde OESO modelverdrag, en de bijbehorende de toelichting, zijn als
bijlagen bij deze Toelichtende Nota gevoegd. De tekst ervan is ook te vinden
op web site http://www.olis.oecd.org/olis/2002doc.nsf/0/ 2bc6d0519 c8e8de3c1256ba3005618de?OpenDocument.XNoot3DAFFE/CFA(2002)24/FINAL, paragraaf 4, onderdeel I («Introduction»): «An
adequate framework will be jointly established by the OECD and the committed
jurisdictions for this purpose particularly since such a framework would help
to achieve a level playing field where no party is unfairly disadvantaged.»XNoot4gecommitteerde landen gaan met hun toezegging om informatie uit te wisselen
zonder beperkingen als bankgeheim, «double incriminality» en «domestic
tax interest» veel verder dan OESO-leden als Zwitserland, Luxemburg,
Oostenrijk en België.XNoot1Internationaal & EG belastingrecht 2005–2006, blz. 802 ev. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30591-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl