Enquête Opsporingsmethoden; Brief ministers om op een aantal punten de gedachten van het kabinet in de beantwoording van de kamervragen, aanvullend nader te berichten
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24072, nr. 36

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-05-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24072 nr. 36

27-04-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. De aanpak van de georganiseerde criminaliteit2. Normering2.1. Inleiding2.2. Opsporing in het Wetboek van Strafvordering (beslispunt
7)2.3. Fasen van opsporing (beslispunt 10)2.4. De definitie van opsporing (beslispunt 9)2.5. Ernst strafbaar feit (beslispunt 11a)2.6. Bijzondere opsporingsmethoden2.6.1. Het afzien van inbeslagneming: «doorlaten»
(beslispunt 57)2.6.2. Criminele burgerinfiltrant (beslispunt 54)2.6.3. De situatie in de ons omringende landen3. Rol korpsbeheerder4. Bijzondere opsporingsdiensten5. De organisatie en het personeelsbeleid van het openbaar
ministerie en van de politie5.1. Organisatie 5.1.1. Openbaar ministerie5.1.2. Politie5.2. De cultuur van het openbaar ministerie en van de
politie5.3. Personeelsbeleid5.3.1. Openbaar ministerie5.3.2. Politie5.4. Loopbaanbeleid5.4.1. Openbaar ministerie5.4.2. Politie6. Aansturing en bewaking van de voortgangAard en omvang georganiseerde criminaliteit Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24072Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 61 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 072Enquête opsporingsmethodennr. 36BRIEF VAN DE MINISTERS VAN JUSTITIE EN VAN BINNENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 27 april 1996Bij brief van 25 maart 1996 (kamerstuk 24 072, nr. 26, 1995–1996)
zonden wij u de antwoorden op de vragen van uw Kamer over het rapport van
de Parlementaire Enquêtecommissie Opsporingsmethoden.Inmiddels hebben wij de adviezen van een aantal organisaties en instanties
ontvangen, heeft de Parlementaire Enquêtecommissie Opsporingsmethoden
(hierna te noemen Commissie) beslispunten geformuleerd en heeft uw Kamer van
gedachten gewisseld met de Commissie. Van die gedachtenwisseling heeft het
kabinet met belangstelling kennis genomen.Het kabinet handhaaft in beginsel de gedachten die het in de beantwoording
van het algemeen deel (kamerstuk 24 072, nr. 26, 1995–1996) en
het bijzonder deel (kamerstuk 24 072, nr. 27, 1995–1996) van de
kamervragen ontvouwde. Op een aantal punten zien wij aanleiding uw Kamer aanvullend
nader te berichten.Eerst zal worden ingegaan op de consequenties die worden verbonden aan
het door de Commissie geschetste beeld van de aard en omvang van de georganiseerde
criminaliteit. Daarna zal worden ingegaan op een aantal facetten van de structuur
van de normering. In het kader van de normering zal aan twee punten die in
het algemeen deel van de beantwoording van de kamervragen ook al aandacht
kregen, nogmaals worden ingegaan, te weten het «doorlaten» en
de «criminele burgerinfiltrant». In punt 3 wordt nogmaals de rol
van de korpsbeheerder belicht. Punt 4 heeft betrekking op de bijzondere opsporingsdiensten.
In punt 5 gaan wij in op de organisatie en het personeelsbeleid van het openbaar
ministerie en van de politie. In punt 6 ten slotte wordt in grote lijnen aangegeven
welke activiteiten ontplooit zullen worden en hoe het kabinet zich voorstelt
de aansturing en bewaking van de voortgang vorm te geven.De in de beantwoording van de kamervragen en in dit aanvullende bericht
verwoorde zienswijzen, zullen voor ons als uitgangspunt dienen bij de gedachtenwisseling
met uw Kamer. 1. De aanpak van de georganiseerde criminaliteitDe bevindingen van de Commissie met betrekking tot de aard en omvang van
de georganiseerde criminaliteit nopen tot heroverweging van de keuzes met
betrekking tot de aanpak ervan. In paragraaf 3 van het algemeen deel van de
beantwoording van de kamervragen is daarop ingegaan. In grote lijnen gaat
het om:* naast aandacht voor criminele groeperingen ook meer aandacht voor het
preventief en repressief tegengaan van verschijningsvormen binnen de georganiseerde
criminaliteit;* het verbreden van de aanpak van criminele groeperingen, namelijk niet
uitsluitend de hoogste leiders, maar ook aandacht voor het opsporen van het
middenkader en de handlangers;* het primair regionaal aanpakken van de lokaal opererende organisaties;* het inzetten van de kernteams tegen organisaties die criminele activiteiten
ontplooien van een dermate grote omvang en/of die zich dermate professioneel
afschermen tegen de politie dat zeer omvangrijke en qua methoden intensieve
onderzoeken moeten worden uitgevoerd;* intensivering van internationale samenwerking bij de aanpak van grensoverschrijdende
georganiseerde criminaliteit;* meer aandacht voor de financiële aspecten van de georganiseerde
criminaliteit;* het bieden van maatschappelijke perspectieven aan in problematische
wijken opgroeiende jongeren, die een alternatief vormen voor aansluiting bij
criminele organisaties;* herziening van het informatiebeleid met betrekking tot de georganiseerde
criminaliteit.De realisering van deze keuzes zal wat betreft de repressieve aspecten
vorm gegeven worden in het kader van de prioriteiten die voor het openbaar
ministerie jaarlijks worden vastgesteld. Een van die prioriteiten betreft
al gedurende enkele jaren de aanpak van de georganiseerde criminaliteit.De preventieve aspecten worden aangepakt met nog grotere voortvarendheid
en inspanning dan nu reeds het geval is. Preventie strekt zich uit over een
aantal verschillende terreinen.Naar het oordeel van het kabinet zijn de preventieve maatregelen gericht
op het bieden van perspectief aan jongeren die opgroeien in problematische
wijken, van wezenlijk belang. Verbetering van de omstandigheden waarin zij
leven, onderwijs en uitzicht op zinvol werk zijn daarin essentiële elementen.
De aanbevelingen van de commissie Montfrans zijn al eerder door het kabinet
aanvaard. In de nota Veiligheidsbeleid, die recent met uw Kamer is besproken,
zijn deze aanbevelingen vertaald in een plan van aanpak. De uitvoering, waarvoor
nog extra financiële middelen beschikbaar zijn gesteld, is reeds ingang
gezet. Het beleid gericht op preventie en de aanpak van jeugdcriminaliteit
wordt inmiddels ook geplaatst in het kader van het grote-stedenbeleid, met
name in het onderdeel jeugd en veiligheid.In de verhoren en nadien in het rapport zijn belangrijke uitspraken gedaan
over de betrokkenheid van soms grote delen van groepen allochtonen bij de
georganiseerde misdaad. Het kabinet beschikt niet over informatie om deze
bevindingen tegen te spreken. Wel meent zij dat de bevindingen niet concreet
genoeg zijn om gericht beleid te kunnen ontwikkelen. Langs de volgende wegen
wil zij proberen meer inzicht in de problematiek te krijgen: – de belangrijkste minderhedenorganisaties vragen mee te werken
bij het analyseren van de aard en omvang van de problematiek;– gelijktijdig nagaan of er nog bruikbaar materiaal in de politiële
en justitiële systemen zit;– (doen) uitvoeren van gericht wetenschappelijk onderzoek.Dit nader onderzoek zal begeleid worden door een tijdelijke, externe commissie.Door deze aanpak hoopt het kabinet meer zicht te krijgen op de relatie
tussen allochtonen en georganiseerde misdaad. Tevens kan het van belang zijn
dit onderzoek uit te breiden naar de mogelijke relatie tussen jeugdcriminaliteit
onder allochtone jongeren en georganiseerde misdaad. Voor de goede orde zij
er op gewezen, dat het kabinet met betrekking tot de jeugdcriminaliteit reeds
een beleid, inclusief middelen, heeft uitgezet. Vooralsnog lijkt het niet
verstandig te wachten met het nemen van maatregelen tot alle onderzoeken zijn
afgerond en alle conclusies kunnen worden getrokken. Wij zullen naarmate het
inzicht voortschrijdt, nadere maatregelen overwegen. De kamer zal hiervan
regelmatig op de hoogte gehouden worden.Van geheel andere orde maar ook zeer relevant is dat overheid en bedrijfsleven
elkaar op het terrein van de criminaliteitspreventie hebben gevonden in het
Nationaal Platform Criminaliteitsbeheersing. In dit platform is een aantal
initiatieven ontwikkeld om de kwetsbaarheid van bepaalde branches te verminderen.
Voorbeelden daarvan zijn de oprichting en activiteiten van de Stichting Beroepsmoraal
en Misdaadpreventie, de inmiddels succesvol gebleken initiatieven met betrekking
tot het terugdringen van overvalcriminaliteit en autocriminaliteit en, van
recenter datum, de initiatieven op het gebied van informatietechnologie en
criminaliteit. Het in deze aanpak besloten liggende besef dat niet alleen
de overheid hierin een taak heeft, maar ook de betrokken branches zelf, is
in relatief korte tijd flink geworteld.Binnen de overheid zijn er de activiteiten om de preventieve potentie
van het bestuur te activeren («gewapend bestuursrecht»). Nadat
in de afgelopen twee jaar is verkend waar de mogelijkheden liggen voor bestuurlijk
preventief handelen, is inmiddels de fase bereikt waarin de eerste grove verkenning
moet worden omgezet in concrete (wets-)voor- stellen. Met het oog op dit proces
is recent een interdepartementale stuurgroep ingesteld, die onder meer gericht
is op de afstemming en het verkrijgen van draagvlak voor te nemen beleidsmaatregelen
en de noodzakelijke aanpassing van regelgeving. Voorts worden binnen het openbaar
bestuur maatregelen getroffen ter bevordering van de integriteit. In een algemeen
overleg met uw Kamer is op 26 juni 1995 over het beleid dienaangaande gesproken.
Zoals toegezegd ontvangt u separaat een bericht over de voortgang van de verschillende
activiteiten die plaatsvinden met betrekking tot de bevordering van de integriteit
op de terreinen van het bestuur, van het overheidspersoneel en van de veiligheid
(politie, BVD).Aan de verbetering van de informatie met betrekking tot de georganiseerde
criminaliteit wordt door het ministerie van justitie en het openbaar ministerie
inmiddels al gewerkt. Daarbij wordt onder meer aandacht besteed aan het opzetten
van informatieknooppunten bij de politie, het verbeteren van de criteria voor
prioriteitstelling in aan te pakken onderzoeken en periodieke criminaliteitsbeeldanalyses.In de loop van 1996 zijn daarvan de eerste resultaten te verwachten. Hierbij
moet opgemerkt worden dat de ervaringen van de onderzoeksgroep die in het
kader van de parlementaire enquête het beeld van de georganiseerde criminaliteit
heeft onderzocht, aangeven dat verbeteringen zeker mogelijk zijn,
maar dat er ook grenzen zijn aan de mogelijkheden om de georganiseerde criminaliteit
in beeld te brengen. 2. NormeringIn het algemeen deel van de beantwoording van de kamervragen heeft het
kabinet in hoofdstuk 4 op hoofdpunten zijn zienswijze met betrekking tot de
normering van de bijzondere opsporingsmethoden neergelegd.Het intensief en diepgaand ingaan op detailniveau kan als vervolg op het
algemene debat plaatsvinden in het kader van het wetgevingsproces. In dat
proces kunnen de voorstellen in hun onderlinge samenhang en in de samenhang
met aanhangige wetsontwerpen worden bezien en kan worden bekeken hoe een en
ander is in te passen in het Wetboek van Strafvordering of andere wetten.Aanvullend op hetgeen in het algemeen deel bij de beantwoording van de
kamervragen is opgemerkt, brengt het kabinet nog het volgende naar voren. 2.1. InleidingIn de democratische rechtsstaat vraagt elk optreden van bestuur, justitie
en politie een zo precies mogelijke wettelijke grondslag. De toepassing van
proportionaliteit en subsidiariteit moet geschieden binnen de grenzen van
wettelijke bevoegdheden. Normering van de opsporingsmethoden is noodzakelijk,
zowel naar inhoud als naar procedure en controle. Daarvoor is duidelijke wetgeving
een eerste vereiste. Soms wordt gesteld – ook nu weer in reactie op
de voorstellen van de Commissie – dat strakke regels een obstakel vormen
voor een effectieve criminaliteitsbestrijding. Als het kabinet de resultaten
van deze enquête beziet dan valt niet aan de conclusie te ontkomen dat
gebrek aan duidelijke normering één van de oorzaken is geweest
van de ontsporing in de opsporing. Gebrek aan normering blijkt juist een effectieve
criminaliteitsbestrijding in de weg te hebben gestaan. De kunst is het juiste
evenwicht te vinden tussen wetgeving die enerzijds duidelijke normen stelt
en anderzijds voldoende rekening houdt met het feit dat de opsporing naar
zijn aard wendbaar is en wordt gekenmerkt door een voortdurende evolutie.De Commissie heeft op basis van acht algemene uitgangspunten voorstellen
gedaan voor de normering van de bijzondere opsporingsmethoden. Zij stelt voorop
dat de opsporing, inclusief de zogenoemde «pro-actieve opsporing»
een duidelijke plaats dient te krijgen in de wet en wel in het Wetboek van
Strafvordering.In het algemeen deel bij de beantwoording van de kamervragen heeft het
kabinet reeds te kennen gegeven dat het het oordeel van de Commissie onderschrijft
dat deze bevoegdheden niet in de Politiewet of in een aparte wet op de opsporing
dienen te worden vastgelegd. Er mag geen misverstand over bestaan dat de gehele
opsporing onder het gezag van het openbaar ministerie staat en dat het uiteindelijke
doel van de opsporing de opheldering van strafbare feiten is teneinde tot
een strafrechtelijke sanctie te komen.Bij de inpassing van de bijzondere opsporingsmethoden in het Wetboek van
Strafvordering moet worden aangesloten bij de systematiek van dit wetboek.
Het doel van het strafproces is de verwezenlijking van de materiële waarheidsvinding.
Met het oog daarop heeft de wetgever aan politie en openbaar ministerie dwangmiddelen
toegekend. Per dwangmiddel worden de doeleinden, de omstandigheden waaronder
en de bevoegde functionaris aangegeven. Het gaat daarbij steeds om drie vragen:
de ernst van het feit, de ernst van de verdenking en de ernst van de
inbreuk op de grondrechten van de verdachte. Deze drie elementen bepalen welke
autoriteit moet beslissen en welke voorwaarden gelden.De Commissie volgt deze systematiek in zoverre dat zij per methode de
voorwaarden formuleert voor de inzet van deze methode. Het kabinet onderschrijft
deze benadering en deelt het oordeel van de Commissie dat de bijzondere opsporingsmethoden
langs deze lijnen in het wetboek kunnen worden verwerkt. Dit is een eerste
waarborg om te voorkomen dat de opsporing opnieuw ontspoort.De Commissie stelt voor het begrip opsporing te definiëren teneinde
te voorkomen dat opsporingsmethoden worden ingezet ten behoeve van andere
doeleinden dan de opsporing. Met de Commissie is het kabinet van oordeel dat
voorkomen moet worden dat opsporingsmethoden worden ingezet ten behoeve van
vage doelstellingen, zoals het ontmantelen van een criminele organisatie of
het verbeteren van de informatiepositie. Zij stelt zich dan ook voor de bijzondere
opsporingsmethoden op een vergelijkbare wijze als de thans in het wetboek
opgenomen opsporingsmethoden vorm te geven en per opsporingsmethode het doel
en de voorwaarden ervan aan te geven. Een definitie van het begrip opsporing
in de wet is dan niet nodig.Met de Commissie is het kabinet van oordeel dat het voor de bestrijding
van de georganiseerde criminaliteit noodzakelijk is het moment waarop de opsporing
ten aanzien van deze vorm van criminaliteit aanvangt, te vervroegen. Voor
de bestrijding van deze vorm van criminaliteit is het namelijk noodzakelijk
om met behulp van bijzondere opsporingsmethoden onderzoek te kunnen doen naar
personen waarvan het vermoeden bestaat dat zij betrokken zijn bij het in georganiseerd
verband beramen of plegen van ernstige misdrijven. Dus ook ten aanzien van
personen die nog geen verdachte zijn in de zin van artikel 27 Sv. Het criterium
dat het kabinet daarvoor wil gebruiken, wordt hieronder nader toegelicht. 2.2. Opsporing in het Wetboek van Strafvordering (beslispunt
7)De Commissie beveelt aan de opsporing, inclusief de zogenoemde pro-actieve
opsporing, een duidelijke plaats te geven in het Wetboek van Strafvordering.
Een nieuwe toevoeging aan artikel l van dat wetboek dient, naar de mening
van de Commissie, te bepalen dat de opsporing alleen plaats heeft op de wijze
bij de wet voorzien. Het kabinet deelt de opvatting van de Commissie dat opsporingsmethoden
een wettelijke basis moeten hebben en dat opsporingsmethoden die een inbreuk
op een in de Grondwet of in het EVRM beschermd grondrecht maken, een legitimatie
in de wet behoeven. De Commissie is voorts van oordeel dat opsporingsmethoden
die een inbreuk maken op grondrechten limitatief in de wet moeten worden omschreven
(blz. 448, uitgangspunt 1). Het kabinet tekent hierbij het volgende aan. Sommige
vormen van opsporing beslaan geen andere handelingen dan de vanzelfsprekende
handelingen, zoals het goed de oren en ogen de kost geven om vervolgens de
aldus verkregen gegevens te onthouden en te analyseren. Deze handelingen kunnen
inbreuk maken op iemands privacy. Dit behoeft echter niet te betekenen dat
elke opsporingshandeling apart in de wet moet worden benoemd. De Hoge Raad
laat in het arrest Zwolsman van 19 december 1995 ook na toetsing aan de Grondwet
en het Europees Verdrag, wel degelijk ruimte voor bepaalde opsporingsactiviteiten,
die als uitvloeisel van de wettelijke politietaak kunnen worden beschouwd
(H.R. 19 december 1995, N.J. 1996, 249).Tevens moet worden voorkomen dat de opsporing te veel in een keurslijf
wordt geperst. Het openbaar ministerie, de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak,
het Korpsbeheerdersberaad, de Raad van Hoofdcommissarissen en de Recherche
Adviescommissie zijn van mening dat de bijzondere opsporingsmethoden
niet in detail in de wet kunnen worden vastgelegd. Technologische ontwikkelingen,
zowel die een uitbreiding van opsporingsmethoden mogelijk maken als die een
uitbreiding van de middelen betekenen waarvan criminelen zich bedienen, gaan
zo snel dat politie en openbaar ministerie daar snel en adequaat op moeten
kunnen reageren. Dat betekent dat soms gebruik moet kunnen worden gemaakt
van opsporingsmethoden die niet door de wetgever zijn voorzien. 2.3. Fasen van opsporing (beslispunt 10)De Commissie onderscheidt de volgende fasen van opsporing:Fase I: Voorfase waarin nog geen sprake is van opsporing.Fase II: Fase waarin sprake is van een redelijk vermoeden van een te plegen
ernstig misdrijf. De Commissie noemt de opsporingsactiviteiten die zich richten
op deze fase, de pro-actieve opsporing.Fase III: A. Fase waarin sprake is van duidelijke aanwijzingen van een
gepleegd strafbaar feit.B. Fase waarin sprake is van een redelijk vermoeden van een gepleegd strafbaar
feit. Er is een verdenking.C. Fase waarin sprake is van een redelijk vermoeden van schuld aan een
gepleegd strafbaar feit. In deze fase is er een verdenking en een verdachte.De Commissie duidt opsporingsactiviteiten die zich richten op fase III
aan als opsporing van gepleegde strafbare feiten.In de inleiding is reeds opgemerkt dat het kabinet met de Commissie van
oordeel is dat voor een effectieve bestrijding van de georganiseerde criminaliteit
niet volstaan kan worden met opsporing op basis van een verdenking van een
strafbaar feit. Het onderzoek moet zich kunnen richten op het complex van
feiten en omstandigheden en personen, ook als er nog geen verdachte is. Voor
dit onderzoek is een ander soort verdenkingscriterium nodig, dat enerzijds
politie en justitie niet vastpint op één daad en één
dader, maar anderzijds voldoende grenzen stelt, teneinde willekeur en machtsmisbruik
te voorkomen.Het criterium dat de Commissie voor Fase II formuleert en dat door de
Commissie wordt aangeduid als de pro-actieve fase, luidt: een redelijk vermoeden
van een te plegen ernstig misdrijf. Het is echter de vraag of dit het juiste
criterium is. In de eerste plaats is dit criterium beperkt tot situaties waarin
nog geen strafbaar feit is gepleegd. De Commissie wijst er zelf op dat bij
georganiseerde criminaliteit doorgaans wel al sprake is van een vermoeden
van een strafbaar feit. In de tweede plaats blijven de bevoegdheden van openbaar
ministerie en politie met dit criterium beperkt tot één (te
plegen) daad en één (potentiële) dader, terwijl deze beperking
nu juist een effectief onderzoek naar de georganiseerde criminaliteit in de
weg staat. In de derde plaats is dit criterium ruimer dan nodig. Het is namelijk
niet beperkt tot de georganiseerde criminaliteit en roept de vraag op over
de doelstelling van de opsporingsactiviteiten die in deze fase worden verricht.
Gaat het erom het misdrijf te voorkomen of gaat het erom het misdrijf te laten
plaatsvinden teneinde een heterdaad situatie te creëren? Of is het doel
inzicht te verkrijgen in een criminele organisatie?Het criterium dat het kabinet voor ogen staat, luidt als volgt: een redelijk vermoeden op grond van feiten of omstandigheden dat in georganiseerd
verband misdrijven worden beraamd of gepleegd die een ernstige inbreuk op
de rechtsorde opleveren.Zoals in het algemeen deel van de beantwoording van de kamervragen is
aangegeven, is dit criterium niet nieuw, maar wordt reeds gebruikt in het
Wetboek van Strafvordering. Bijvoorbeeld in artikel 342, tweede lid, waarbij
het gaat om het gebruik van een verklaring van een bedreigde getuige voor
het bewijs. Ook wordt dit criterium gehanteerd in bij het parlement aanhangige
wetsvoorstellen, zoals het wetsvoorstel tot herziening van het gerechtelijk
vooronderzoek en het wetsvoorstel direct afluisteren.In deze wetsvoorstellen geldt het criterium als een voorwaarde voor de
inzet van de telefoontap en het direct afluisteren.Uit het voorgaande volgt dat het kabinet de door de Commissie voorgestelde
fasering in de opsporing niet tot de zijne maakt, maar dat het kabinet langs
een andere weg vorm wil geven aan de normering van de bijzondere opsporingsmethoden
die nodig zijn om de georganiseerde criminaliteit te bestrijden.Daarbij denkt het niet in termen van fasen die in de tijd van elkaar kunnen
worden onderscheiden, maar in termen van voorwaarden die gesteld moeten worden
aan de inzet van bijzondere opsporingsmethoden. Deze methoden kunnen, hoewel
de voorwaarden verschillend zijn, gelijktijdig worden ingezet.Overigens merkt het kabinet bij de voorstellen inzake de observatie op
dat het voorstel om de regeling van de observatie te koppelen aan de duur
van de observatie zal moeten worden bekeken tegen de achtergrond van de uitspraak
van de Hoge Raad van 19 maart 1996 (nr. 101.094), waarin wordt bepaald dat
een intensieve observatie van een verdachte in zijn cel van zeer kortstondige
duur in strijd is met de persoonlijke levenssfeer van betrokkene en dat het
aldus verkregen bewijsmateriaal als onrechtmatig verkregen, moet worden uitgesloten
van het bewijs. Deze korte observatie van minder dan zes uur behoeft dus een
uitdrukkelijke wettelijke basis. Hieruit blijkt dat de vraag of een observatie
in strijd is met de persoonlijke levenssfeer van de verdachte niet, zoals
de Commissie voorstelt, alleen afhankelijk kan worden gesteld van de duur
van de observatie.Ten slotte merkt het kabinet over de voorgestelde fasen nog het volgende
op.Onder fase I verstaat de Commissie de fase waarin nog geen sprake is van
opsporing. Het gaat hierbij om de fase waarin de politie ogen en oren openhoudt.
Zij controleert en wint informatie in en ontvangt passief tips van derden.
Het kabinet onderkent dat er aan de opsporing een fase vooraf gaat. Voor zover
het in deze fase gaat om het verzamelen van gegevens omtrent cid-subjecten
en het registreren, bewerken en analyseren daarvan, biedt de Wet Politieregisters
hiervoor een uitgewerkt regime. Dit werk dat onder gezag van het openbaar
ministerie plaatsvindt, staat ten dienste van onder andere de prioriteitstelling
in de opsporing en kan ook concreet in opsporingsonderzoeken van belang zijn.Over fase III merkt het kabinet op dat de eerste subfase, die omschreven
wordt als een fase waarin sprake is van duidelijke aanwijzingen van een gepleegd
strafbaar feit, in de praktijk moeilijk te onderscheiden zal zijn van subfase
III-B, waarin sprake is van een redelijk vermoeden van een gepleegd strafbaar
feit. De voorzitter van de Commissie heeft in het debat met de Kamer laten
blijken oog te hebben voor dit bezwaar. 2.4. De definitie van opsporing (beslispunt 9)De Commissie stelt voor het begrip opsporing als volgt te definiëren:Het verzamelen, registreren en verwerken van gegevens en informatie– op grond van een redelijk vermoeden van te plegen strafbare feiten die gezien hun aard of het georganiseerd verband waarin ze worden begaan,
een ernstige inbreuk op de rechtsorde opleveren, of– op grond van tenminste duidelijke aanwijzingen van gepleegde strafbare
feiten, met het doel te komen tot een strafrechtelijke sanctie.Zoals in de inleiding geconstateerd, hecht de Commissie aan deze definitie
omdat het doel van de opsporing, het ophelderen van strafbare feiten en vervolgens
de strafrechtelijke sanctionering, moet worden vastgelegd. De vraag die deze
definitie oproept is hoe het onderzoek genoemd moet worden dat niet onder
deze definitie valt, bijvoorbeeld: het verzamelen van gegevens en informatie
op grond van een redelijk vermoeden van minder ernstig te plegen strafbare
feiten.De Commissie geeft aan wanneer naar haar oordeel activiteiten van de politie
moeten worden aangemerkt als opsporing. Wij geven echter de voorkeur aan de
introductie van een nieuw criterium op grond waarvan bijzondere opsporingsmethoden
mogen worden gehanteerd ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit.
Het kabinet stelt derhalve voor onderscheid te maken tussen het criterium
van artikel 27 Sv op grond waarvan opsporingsmethoden mogen worden ingezet
ten aanzien van de gewone criminaliteit en het nieuwe criterium op grond waarvan
opsporingsmethoden mogen worden gehanteerd tegen georganiseerde criminaliteit,
nl. bij een redelijk vermoeden van betrokkenheid bij het in georganiseerd
verband beramen of plegen van ernstige misdrijven.Het voorgaande laat onverlet dat de activiteiten van de politie, ook die
activiteiten waar geen bijzondere opsporingsmethoden voor worden gebruikt,
maar die wel gericht zijn op het onderzoek naar georganiseerde criminaliteit,
opsporingsactiviteiten zijn die worden verricht onder het gezag van het openbaar
ministerie en waarvan op grond van artikel 152 Sv proces-verbaal moet worden
opgemaakt.In de toelichting op het wetsvoorstel inzake de bijzondere opsporingsmethoden
zal nader op het begrip opsporing worden ingegaan en op de verhouding tot
artikel 1 Strafvordering. 2.5. Ernst strafbaar feit (beslispunt 11a)De Commissie stelt voor naast de indeling in fasen te bezien in hoeverre
criteria met betrekking tot de ernst van de te plegen of gepleegde strafbare
feiten moeten worden gesteld. Daarbij heeft zij gebruik gemaakt van de volgende
criteria:– misdrijven waar voorlopige hechtenis is toegelaten;– misdrijven die door hun aard of georganiseerd verband een ernstige
inbreuk maken op de rechtsorde.Het gaat hierbij in ieder geval om misdrijven waarvoor voorlopige hechtenis
is toegelaten;– ernstige misdrijven waarop een strafmaximum van acht jaar of meer
staat.Het kabinet deelt het oordeel van de Commissie dat met behulp van deze
criteria het mogelijk is precies te normeren wanneer van welke methoden gebruik
gemaakt kan worden. 2.6. Bijzondere opsporingsmethodenHet kabinet stelt zich voor langs de weg zoals hiervoor geschetst, de
normering van de bijzondere opsporingsmethoden vorm te geven.Om inzicht te krijgen in de situaties waarin de inzet van bijzondere opsporingsmiddelen
effectief is, zal het College van procureurs-generaal de toepassing ervan
per zaak evalueren. Het kabinet heeft er behoefte aan op twee punten nog aanvullende opmerkingen
te maken. 2.6.1. Het afzien van inbeslagneming: «doorlaten»
(beslispunt 57)Het onderwerp afzien van inbeslagneming («doorlaten») van
drugs is bij herhaling in de discussie tot nu toe naar voren gekomen. Het
kabinet hecht er daarom aan zijn visie nader uiteen te zetten.Van «doorlaten» is sprake indien illegale goederen door politie
of openbaar ministerie bewust niet in beslag worden genomen en dus met medeweten
en onder toezicht van politie en openbaar ministerie op de markt komen. Dat
kan zich in de praktijk in velerlei situaties en ten aanzien van verschillende
soorten goederen voordoen.Ons strafrecht kent geen plicht voor politie en openbaar ministerie tot
inbeslagneming van illegale goederen, evenmin als er een plicht is tot aanhouding
of tot vervolging. Het in ons strafrecht geldende opportuniteitsbeginsel laat
het aan het openbaar ministerie over of wordt ingegrepen en zo ja, op welke
wijze en met welk doel.Aan de beslissing tot wel of niet inbeslagnemen, wel of niet aanhouden
of wel of niet vervolgen gaat een afweging vooraf: enerzijds de belangen van
de opsporing en vervolging, anderzijds de belangen die wellicht worden geschaad
door het niet meteen optreden.Ten aanzien van relatief onschuldige goederen als bijvoorbeeld geld of
illegale CD's, is er geen dwingende reden om in dit strafrechtelijk systeem
in te grijpen. Daarop richt de discussie zich dan ook niet.De discussie spitst zich toe op drugs, wapens en explosieven. Dan krijgt
de afweging een extra dimensie. De vraag is dan namelijk of de overheid kan
toelaten dat met haar medeweten goederen op de markt komen die schadelijk
of gevaarlijk kunnen zijn voor de veiligheid of de volksgezondheid. De afwegingen
die daarbij gemaakt moeten worden overschrijden de strafvorderlijke kaders.
Daarom komt die beslissing niet toe aan de politie of het openbaar ministerie.
Voor hen geldt een verbod op het doorlaten van dat soort goederen.Het kabinet wijst daarmee het doorlaten van goederen die schadelijk of
gevaarlijk kunnen zijn voor de veiligheid of de volksgezondheid af.Het is echter denkbaar dat zich een situatie voordoet dat door het niet
in beslag nemen van dergelijke schadelijke of gevaarlijke goederen op korte
termijn een grote slag kan worden toegebracht aan de georganiseerde criminaliteit.
Indien zich zo'n situatie zou voordoen, moet er naar de mening van het kabinet
in zeer uitzonderlijke gevallen ruimte zijn om een dergelijke afweging te
maken. Dan immers kan zich het geval voordoen dat de belangen van de veiligheid
en volksgezondheid meer zijn gediend door af te zien van het inbeslagneming
van de goederen, dan door het meteen ingrijpen.Voor de politie en het openbaar ministerie geldt, zoals hiervoor werd
aangegeven, een verbod tot het doorlaten van dergelijke goederen. Het is aan
de minister van Justitie om een dergelijke afweging te maken.Die afweging kan alleen dan tot ontheffing van het verbod op doorlaten
leiden indien vaststaat dat het beoogde resultaat niet op andere wijze kan
worden bereikt. Voorts zal duidelijk moeten zijn welke volgende stap in het
onderzoek als rechtstreeks gevolg van het afzien van inbeslagneming zal kunnen
worden gezet. Tevens zal de aard en de hoeveelheid van de door te laten goederen
in een aanvaardbare verhouding moeten staan tot de doelstelling van het onderzoek. De beslissing van de minister van Justitie zal in concreto – en
daarmee wordt het zeer uitzonderlijke van het geval nog onderstreept –
de vorm hebben van een uitdrukkelijke schriftelijke ontheffing voor één
bepaalde casus van het algemene verbod op het doorlaten van goederen die schadelijke
of gevaarlijk kunnen zijn voor de veiligheid of de volksgezondheid. De minister
zal een dergelijke ontheffing slechts overwegen ingeval het betreft een enkele
proefzending (de zogenaamde «lijntester»).Buiten dat geval zal geen ontheffing van het verbod worden gegeven.De minister van Justitie zal beslissen op voorstel van het College van
procureurs-generaal.De uiteindelijke toetsing van de rechtmatigheid van het doorlaten van
illegale goederen zal plaatsvinden door de rechter via het aanbrengen van
strafzaken door het openbaar ministerie. Tevens kan toetsing plaatsvinden
door de Kamer via de verantwoordelijkheid van de minister van Justitie.In de discussie is nog aan de orde geweest of het vorenstaande niet kan
worden opgelost door een beroep op noodtoestand. Het kabinet is, met de Commissie
in het debat met uw Kamer, van mening dat een beroep op noodtoestand voor
de situaties als hiervoor bedoeld, niet voor de hand ligt. Een dergelijk beroep
is immers slechts aan de orde in een onvoorzienbare situatie en kan dus niet
als instrument van beleid dienen. 2.6.2. Criminele burgerinfiltrant (beslispunt 54)De Commissie heeft, ook in het debat met uw Kamer, gewezen op de risico's
die kleven aan het inzetten van een criminele burgerinfiltrant. Met de criminele
burgerinfiltrant wordt gedoeld op de crimineel bekend staande infiltrant die
deelneemt aan het strafbare feit en/of de criminele organisatie.Deze infiltrant heeft bij zijn handelen veelal zelf criminele belangen.
Het kabinet onderschrijft dat aan het inzetten van een criminele burgerinfiltrant
grote risico's kleven. Het kabinet is dan ook van mening dat niet met criminele
burgerinfiltranten dient te worden gewerkt. Voor politie en openbaar ministerie
geldt in de visie van het kabinet een verbod op het inzetten van criminele
burgerinfiltranten.Evenals ten aanzien van het doorlaten van gevaarlijke of schadelijke illegale
goederen, kan zich evenwel ook hier een situatie voordoen dat door het inzetten
van een criminele burgerinfiltrant op korte termijn een doorslaggevende stap
in een onderzoek kan worden gezet. In zeer uitzonderlijke gevallen moet er
naar de mening van het kabinet ruimte zijn om een dergelijke afweging te maken.Die afweging komt niet toe aan de politie of het openbaar ministerie.
Voor hen geldt immers zoals hiervoor werd aangegeven, een verbod op het inzetten
van een criminele burgerinfiltrant. Het is ook hier aan de minister van Justitie
om een dergelijke afweging te maken.Die afweging kan alleen dan tot ontheffing van het verbod op het inzetten
van een criminele burgerinfiltrant leiden als het betreft een zaak waarin
zeer zwaarwegende belangen op het spel staan.Als voorbeelden kunnen daarbij worden genoemd: ontvoeringen, gijzelingen,
levensdelicten, aanslagen.Vast zal moeten staan dat geen enkel ander middel meer ingezet kan worden
en dat de inzet van de criminele burgerinfiltrant met een grote mate van waarschijnlijkheid
effectief zal zijn. Permanente controle door het openbaar ministerie moet
zijn gewaarborgd en zeker moet zijn gesteld dat de infiltrant stuurbaar is.
Daartoe zal de inzet van de infiltrant zeer strak begeleid worden. Een criminele burgerinfiltrant zal niet worden ingezet bij projectmatige
(dat wil zeggen langer durende) infiltratie. Dergelijke infiltratie kan uitsluitend
door politie-infiltratieteams worden uitgevoerd. Een mogelijkheid van ontheffing
van het verbod op het inzetten van een criminele burgerinfiltrant staat uitsluitend
open in geval het betreft een kortstondige, eenmalige, overzichtelijke activiteit.
Aldus wordt ook voorkomen dat een criminele burgerinfiltrant zich grovelijk
verrijkt door het onder regie van politie of justitie langdurig plegen van
strafbare feiten.De moeilijke doordringbaarheid van een crimineel milieu rechtvaardigt
op zichzelf niet de inzet van een criminele burgerinfiltrant. De politie-infiltrant
is daarvoor de aangewezen weg. De politie zal daarom investeren in de opleiding
van politie-infiltranten die voldoende zijn opgeleid en toegerust om in criminele
groeperingen van verschillend karakter en samenstelling te infiltreren. Er
kunnen zich echter situaties voordoen waarin de inzet van een politie-infiltrant
niet mogelijk is.De minister van Justitie zal beslissen op voorstel van het College van
procureurs-generaal.De uiteindelijke toetsing van de rechtmatigheid van het doorlaten van
illegale goederen zal plaatsvinden door de rechter via het aanbrengen van
strafzaken door het openbaar ministerie. Tevens kan toetsing plaatsvinden
door de Kamer via de verantwoordelijkheid van de minister van Justitie. 2.6.3. De situatie in de ons omringende landenUit het rechtsvergelijkende onderzoek van Prof. mr P.J.P. Tak blijkt dat
zo goed als alle door de Commissie onderzochte bijzondere opsporingsmethoden
in de ons omringende landen in meer of mindere mate voorkomen.In de meeste van de onderzochte landen bestaat wel enigerlei vorm van
wetgeving met betrekking tot bijzondere opsporingsmethoden. De regelingen
zijn echter zeer divers. Wat in het ene land wel geregeld is, blijft in het
andere ongeregeld.De studie van Prof. Tak zal bij de voorbereiding van wetgeving behulpzaam
kunnen zijn bij het vinden van oplossingen. 3. Rol korpsbeheerderDe wijze waarop in het algemeen deel de betrokkenheid van korpsbeheerders
bij de toepassing van opsporingsmethoden is beschreven heeft – zo is
inmiddels gebleken – nog niet tot de gewenste duidelijkheid geleid.
Daarom wordt in het navolgende de opvatting van het kabinet ter zake toegelicht.Naar het oordeel van het kabinet is er sprake van afzonderlijke, c.q.
op zichzelf staande verantwoordelijkheden van de hoofdofficier van justitie
en de korpsbeheerder. Beide functies brengen een eigen verantwoordelijkheid
met zich voor wat betreft de toepassing van opsporingsmethoden. De term medeverantwoordelijkheid,
zoals gebezigd door de Commissie, acht het kabinet in dit verband onjuist
omdat daarmee het onderscheid tussen de beide verantwoordelijkheden te zeer
vervaagt.De verantwoordelijkheid van de hoofdofficier van justitie richt zich op
de belangen van opsporing en vervolging. De verantwoordelijkheid van de korpsbeheerder
richt zich op de inzetbaarheid, veiligheid en integriteit van het korps. In
het overleg tussen hoofdofficier, korpsbeheerder en korpschef (de regionale
driehoek) komen de onderscheiden verantwoordelijkheden tot uitdrukking. Het
driehoeksoverleg vormt in die zin een snijpunt van verantwoordelijkheden.
Wij verwijzen in dit verband nog eens naar de met het parlement gewisselde
stukken met betrekking tot de (ontwerp-) Politiewet 1993.Dit betekent dat niet over elke opsporingsactie overleg gevoerd dient
te worden met de korpsbeheerder.De korpsbeheerder is eindverantwoordelijk voor alle beslissingen die genomen
moeten worden om zijn korps «richtig» te doen functioneren. Hij
wordt daarin bijgestaan door zijn korpschef, die feitelijk belast is met de
dagelijkse leiding. De korpsbeheerder dient er voor te zorgen dat hij op de
hoogte is van de hoofdlijnen van belangrijke opsporingsonderzoeken die hij
beoordeelt tegen de achtergrond van zijn eigen verantwoordelijkheid. Overleg
met de hoofdofficier zal met name plaats dienen te vinden over voorgenomen
toepassing van methoden die consequenties hebben voor de organisatie, de financiën,
de veiligheid van het politiepersoneel en andere beheersaspecten.In die omstandigheden is denkbaar dat de korpsbeheerder van mening is
dat aan het inzetten van een bijzondere opsporingsmethode te grote risico's
zijn verbonden. Er ontstaat dan een conflict tussen het gezag (van de hoofdofficier)
en het beheer (van de korpsbeheerder). Het gaat dan in wezen om de vraag of
het gezag zijn wens moet doorzetten ondanks bezwaren vanuit het beheer. Als
het conflict zich in de driehoek niet laat oplossen, is toepassing van artikel
53 Politiewet de geëigende weg.Het kabinet ziet zich in haar opvatting gesteund door de visie van het
openbaar ministerie en het Korpsbeheerdersberaad over de verantwoordelijkheid
van de korpsbeheerder en de hoofdofficier van justitie, zoals verwoord in
de adviezen die door beide zijn uitgebracht naar aanleiding van het verschijnen
van het eindrapport van de Commissie. 4. Bijzondere opsporingsdienstenIn het algemeen deel van de beantwoording van de kamervragen heeft het
kabinet aangegeven dat het nader studie nodig acht met betrekking tot de vraag
of wetgeving ter regeling van de organisatie, inrichting en taken van de bijzondere
opsporingsdiensten geïndiceerd is en zo ja in welke vorm. Met deze nadere
studie wordt op korte termijn gestart.Over de vraag of bijzondere opsporingsdiensten de CID-status moeten krijgen,
vond voor het uitbrengen van het rapport van de Commissie al overleg plaats
tussen de betrokken departementen. Bij de verdere werkzaamheden zullen de
bevindingen en de visie van de Commissie worden betrokken.Indien tot wettelijke regelingen wordt besloten, zal er naar worden gestreefd
begin 1997 wetsvoorstellen gereed te hebben. 5. De organisatie en het personeelsbeleid van het openbaar
ministerie en van de politieTelkens wanneer moet worden geconstateerd dat een lid van het openbaar
ministerie of van een politiekorps niet of onvoldoende functioneert, dient
de vraag onder ogen te worden gezien of en zo ja in welke mate dit verband
houdt met de omschrijving van de taak van betrokkene, de functieverdeling
binnen de organisatie, daaronder begrepen de daarbij behorende verantwoordelijkheden
en bevoegdheden, of de organisatiestructuur als zodanig. Ook kan het functioneren
van andere personen binnen de organisatie daarbij een rol spelen.Het rapport van de Commissie en het rapport van de rijksrecherche met betrekking tot het onderzoek naar de RCID-Kennemerland leiden bij
het kabinet tot de conclusie dat alle bovengenoemde aspecten in het geding
zijn.Het kabinet zal daarom maatregelen nemen om op alle genoemde onderdelen
te trachten verbeteringen aan te brengen. In sommige gevallen is daarin reeds
in eerder genomen besluiten en uitgezette processen voorzien. In enkele gevallen
moet nog tot actie worden besloten. Verder merkt het kabinet op dat voor een
beoordeling van de in beide rapporten beschreven gebeurtenissen, zich als
complicerende factor voordoet dat sommige gebeurtenissen zich in de structuur
van de oude Politiewet hebben voorgedaan, andere in de structuur van de Politiewet
1993 en weer andere in een soms diffuse overgangsfase. De overgang naar het
nieuwe politiebestel heeft immers een verschuiving met zich gebracht in de
verantwoordelijkheden en bevoegdheden. Omdat het kabinet ervan uitgaat dat
met name het rapport van de Commissie vooral toekomst gericht is, heeft zij
gemeend er goed aan te doen dit rapport om commentaar voor te leggen aan het
College van procureurs-generaal en aan de korpsbeheerders c.q. de regiokorpsen,
die vanaf 1 april 1994 functioneren en aan een aantal andere betrokken instanties.
Het kabinet heeft de aldus ontvangen adviezen betrokken bij de thans door
haar voorgestelde maatregelen. 5.1. Organisatie 5.1.1. Openbaar ministerieHet openbaar ministerie wordt gereorganiseerd op basis van het Plan van
Aanpak reorganisatie openbaar ministerie. De reorganisatie van het openbaar
ministerie richt zich ook op aspecten die door de Commissie als mede-oorzaak
van de problemen in de opsporing zijn aangemerkt: persoonlijke verhoudingen,
gedragingen en opvattingen en het ontbreken van consistentie en gezag.De aanbevelingen met betrekking tot de verantwoordelijkheden van het openbaar
ministerie ten aanzien van de inzet van opsporingsmethoden en die met betrekking
tot de verantwoordelijkheid ten aanzien van recherchetaken hebben betrekking
op de opsporing in zijn algemeenheid, passen in de lijn van de in gang gezette
reorganisatie en zullen in een of meer van de bestaande deelprojecten worden
betrokken. Ook de kwalitatieve en kwantitatieve versterking van het openbaar
ministerie kan in dat kader vorm worden gegeven.Regelmatig zal uw Kamer – in het kader van de rapportages met betrekking
tot de reorganisatie van het openbaar ministerie – over de voortgang
worden geïnformeerd.Op landelijk niveau is het College van procureurs-generaal verantwoordelijk
voor het bepalen van de algemene richting en het bewaken van de voortgang.
Op arrondissementelijk niveau is dat de hoofdofficier van justitie. In de
Overlegvergadering van de minister van Justitie met het College van procureurs-generaal
worden de algemene beleidslijnen uitgezet. 5.1.2. PolitieTen aanzien van de organisatie van de politie doen zich in wezen twee
vragen voor:1. Is het wenselijk dat in de organisatie van de politie, zoals vastgelegd
in de Politiewet en de daarop berustende regelingen, wijzigingen worden aangebracht? 2 Is het wenselijk dat overigens, dwz. zonder dat daarvoor regelgeving
nodig is, in de organisatie van de regiokorpsen wijzigingen worden aangebracht?Ten aanzien van de eerste vraag is het kabinet van oordeel, dat aan deze
vraag gerelateerde aanbevelingen van de Commissie moeten worden betrokken
in het reeds vastgestelde traject van inventarisatie van knelpunten (zomer
1996) en initiële besluitvorming daarover (najaar 1996). Het is in dat
kader dat ook de bevoegdheidsverdeling tussen de ministers van Binnenlandse
Zaken en van Justitie enerzijds en de korpsbeheerders anderzijds nader in
ogenschouw kan worden genomen.Met betrekking tot de beantwoording van de tweede vraag zullen de beide
politieministers in overleg treden met het College van procureurs-generaal,
de hoofdofficieren van justitie en de korpsbeheerders.Voor zover het de CID betreft zullen beide vragen aan de orde komen in
een nog door beide politieministers te starten project herstructurering van
de recherchefunctie. In dat project zal aandacht worden besteed aan zowel
de voor de CID- functie noodzakelijke wetgeving als aan de verandering van
de organisatie van de recherchefunctie in meer brede zin en ontwikkeling van
deze organisatie. 5.2. De cultuur van het openbaar ministerie en van de
politieEen bijzonder belangrijk aspect van het functioneren van organisaties
is datgene wat men met de «cultuur van de organisatie» aanduidt.
De cultuur van de organisatie kan globaal worden aangeduid met het aanwezig
zijn van informele gedragsregels en van informeel gedrag van mensen die binnen
de organisatie werkzaam zijn. Zowel in de rapporten van de Commissie en de
rijksrecherche als in mondelinge en schriftelijke uitlatingen van Commissie-leden,
wordt gesproken over de cultuur bij openbaar ministerie en politie die (mede)
oorzaak zou zijn van de «crisis in de opsporing». Hoewel dikwijls
niet precies wordt aangegeven wat daarmee bedoeld wordt en, omdat de cultuur
per arrondissement en per korps verschilt, het ook erg moeilijk is een algemeen
geldende omschrijving van de cultuur van de het openbaar ministerie en van
de politieorganisatie te geven, is het kabinet eveneens geneigd aan de factor
cultuur relatief grote betekenis toe te kennen. De «cultuur-verschijnselen»,
waar het dan om lijkt te gaan, zijn de volgende:– Er bestaat een zekere spanning binnen de korpsen tussen enerzijds
de in het begin van de jaren '80 opgekomen notie over de basis-politiezorg,
het wijkagent- of wijkteamconcept, de politie als vraagbaak en hulpverlener
etc., en anderzijds de recherche die eigen normen ontwikkelde om de zich verhardende
criminaliteit te lijf te gaan.– Door de afwezigheid van normen en heldere regels kon ieder korps,
veelal daarin gesteund door het openbaar ministerie, een «eigen»
werkwijze kiezen. De cultuur in de randstad is ook wat dat betreft anders
dan elders in het land.– Er bestaat bij de politie de neiging om, waar wetgeving in termen
van bevoegdheden onvoldoende mogelijkheden biedt en menskracht en middelen
schaars zijn, eigenstandig methoden te ontwikkelen om de steeds professioneler
en beter georganiseerde misdaad te lijf te kunnen gaan.– De politie lijkt in mindere mate dan wenselijk is belang te hechten
aan het opereren binnen de vastgestelde regels, aan het onder controle kunnen
werken en aan het altijd weer verantwoording moeten afleggen tegenover de
leiding, tegenover de rechter of tegenover de samenleving via de publieke
opinie. – Het openbaar ministerie heeft onvoldoende zijn gezag doen gelden
en is niet altijd consistent geweest in zijn beoordeling.Het kabinet meent dat het noodzakelijk is dat deze onderwerpen bespreekbaar
worden gemaakt. Met betrekking tot de politie zal dat in eerste instantie
dienen te geschieden met de korpsbeheerders en in tweede instantie via hen
binnen de korpsen. Dit zal gebeuren met inschakeling van een onafhankelijke
externe deskundige, die tevens voor ons kan vaststellen of en zo ja, in hoeverre
de samenwerkingscultuur tussen de korpsen verbetert. Vanzelfsprekend moeten
deze onderwerpen ook nóg nadrukkelijker in het politie-onderwijs aan
de orde komen. Met betrekking tot het openbaar ministerie zullen deze aspecten
aan de orde komen in Plan van Aanpak reorganisatie openbaar ministerie. 5.3. PersoneelsbeleidOp vele momenten is in de ogen van het kabinet terecht de vraag gesteld
wat de bevindingen van de Commissie en die welke voortvloeien uit het rapport
van de rijksrecherche én de politieke oordelen daarover, voor gevolgen
zouden moeten hebben voor het personeel en wellicht ook voor het personeelsbeleid. 5.3.1. Openbaar ministerieTen aanzien van de leden van het openbaar ministerie heeft de minister
van Justitie zich direct na het verschijnen van het rapport van de Commissie
beraden op de gevolgen voor het personeelsbeleid.Naast de aspecten van belang bij het algemene personeelsbeleid, bevat
het rapport ook bevindingen die betrekking hebben op concrete situaties. Om
voor deze kwesties tot oplossingen te komen is door de minister van Justitie
overleg gevoerd met de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak en met het
College van procureurs-generaal over de procedurele aanpak. Ook het rapport
van de rijksrecherche over de RCID-Kennemerland, dat bij het uitbrengen van
het rapport van de Commissie nog niet was verschenen, gaf daartoe aanleiding,
nu het rapport van de rijksrecherche eveneens gegevens bevat over het functioneren
van personen binnen het openbaar ministerie.Het kabinet acht het gewenst om naar aanleiding van de uitkomsten van
beide rapporten het handelen en nalaten van de betrokken individuele leden
van het openbaar ministerie nader te onderzoeken. De minister van Justitie
heeft daarover op 11 april 1996 een brief aan het College van procureursgeneraal
gericht (bijlage 1).1De eerste fase van dit onderzoek – gericht op het handelen van de
daarvoor in aanmerking komende, dat wil zeggen de thans zittende, procureurs-generaal –
zal worden uitgevoerd door de procureur-generaal bij de Hoge Raad, mr. T.B.
Ten Kate. Deze heeft de minister van Justitie bericht dat zijn inspanningen
er op zijn gericht eind mei te rapporteren. Aan de hand van de bevindingen
uit deze rapportage zullen beslissingen worden genomen.Het onderzoek naar de overige betrokken leden van het openbaar ministerie
zal plaatsvinden onder verantwoordelijkheid van het College van procureurs-generaal.
Het College zal eind mei aan de minister van Justitie een voorstel kunnen
doen over de vraag op welke leden van het openbaar ministerie het onderzoek
in de tweede fase zich zou moeten richten. Deze fase zal eerst een aanvang
kunnen nemen na de afronding van het onderzoek door de heer Ten Kate en de
daaruit voortvloeiende besluitvorming. Het College van procureurs-generaal streeft er naar de eerste helft van
juli te rapporteren. Daardoor zal, naar thans is te voorzien, de tweede fase
van het onderzoek uiterlijk in juli zijn voltooid. 5.3.2. PolitieNadat het rapport van de Commissie op 1 februari 1996 beschikbaar kwam,
heeft de minister van Binnenlandse Zaken op 8 februari de korpsbeheerders
van de meest betrokken regiokorpsen (Utrecht, Rotterdam Rijnmond, Haaglanden,
Amsterdam Amstelland, Kennemerland) gevraagd hem zo snel mogelijk mee te delen
tot welke bevindingen eerste lezing van het rapport hen op dat moment heeft
gebracht. Op respectievelijk 22 februari (2x), 28 maart, 21 maart en 21 februari
hebben de betrokken regiokorpsen gereageerd (bijlagen 2 t/m 6).1 Enkelen hebben de minister van Binnenlandse Zaken gemeld dat dit pas
een eerste reactie was. Vervolgens hebben de ministers van Binnenlandse Zaken
en van Justitie het Korpsbeheerdersberaad gevraagd hun reactie op het rapport
van de Commissie te geven. Daarover heeft een gemeenschappelijk beraad plaatsgevonden
op 1 april 1996 in Zeist. Het resultaat van dat beraad is bijgevoegd (zie
bijlage 7).1Voorts heeft de minister van Binnenlandse Zaken op de dag van het uitbrengen
van het rapport van de rijksrecherche over het onderzoek naar het functioneren
van de RCID-Kennemerland, namelijk bij brief van 29 maart 1996, de korpsbeheerder
van de regiopolitie van Kennemerland om een schriftelijke reactie op het rapport
gevraagd en deze ook een aantal vragen gesteld (bijlage 8).1 Bij
brief van 19 april 1996 heeft de korpsbeheerder zijn reactie aan de minister
van Binnenlandse Zaken doen toekomen (bijlage 9).1 Daarnaast heeft
de minister van Binnenlandse Zaken terzake advies van de Landsadvocaat gevraagd
(bijlage 10).1Met betrekking tot de vraag of de bevindingen en de politieke oordelen
van kabinet en parlement moeten leiden tot consequenties voor individuele
politiefunctionarissen, stelt het kabinet zich op het standpunt, dat dit ten
aanzien van functionarissen die niet door de Kroon worden benoemd uitsluitend
ter beoordeling van de korpsbeheerder is. Doch ook ten aanzien van functionarissen
die door de Kroon worden benoemd, moet aan het oordeel van de korpsbeheerder
een belangrijk gewicht worden toegekend. Het is immers de korpsbeheerder die
het meest directe zicht heeft op het functioneren van betrokkenen en ook het
best in staat zal zijn ten aanzien van het functioneren een gedocumenteerd
personeelsdossier aan te leggen. Indien betrokkene niet of onvoldoende functioneert
zal het in de praktijk primair de korpsbeheerder zijn die op grond van een
dergelijk dossier tot het oordeel kan komen dat ten aanzien van betrokkene
maatregelen dienen te worden genomen.Een en ander neemt niet weg dat indien de korpsbeheerder geen aanleiding
ziet tot het nemen van maatregelen, er door de minister van Binnenlandse Zaken
op grond van eigen bevindingen, ten aanzien van het functioneren van betrokkene
ook een eigen afweging kan worden gemaakt. Een factor hierbij is wel dat de
minister van Binnenlandse Zaken in de praktijk veel minder dan de korpsbeheerder
in staat zal zijn een zodanig «dossier» op te bouwen dat op grond
daarvan eventueel op een, zeker ook in juridisch opzicht, verantwoorde wijze
maatregelen zouden kunnen worden genomen.Met het oog op de hiervoor genoemde eigen afweging heeft op 24 april 1996
een gesprek plaatsgevonden tussen de korpsbeheerder van de regiopolitie van
Kennemerland en de minister van Binnenlandse Zaken. In dat gesprek heeft de
korpsbeheerder zijn brief toegelicht en heeft de minister, in aanvulling op
de eerder genoemde brief van 29 maart jl. nog een aantal feitelijke vragen
gesteld die de korpsbeheerder nog schriftelijk zal beantwoorden.
Voor wat betreft de inhoud van het rijksrechercherapport deelt de minister
van Binnenlandse Zaken, evenals de minister van Justitie, het oordeel van
de korpsbeheerder dat het rapport een onthutsend beeld schetst als mede dat
de beschreven feiten er niet om liegen en absoluut niet door de beugel kunnen.
Derhalve zijn terzake inmiddels stappen ondernomen om een strafrechtelijk
onderzoek in te stellen naar de handelwijze van een medewerker en een ex-medewerker
van de RCID Kennemerland.Het kabinet is van oordeel dat met dit beeld voor ogen het voor de korpsleiding
van alle politieregio's duidelijk moet zijn dat zij, gelet op hun verantwoordelijkheid,
ook in organisatorische zin alles in het werk dienen te stellen om herhaling
in de toekomst te voorkomen. Een belangrijk element daarin is dat de korpsleiding
voorzieningen treft die waarborgen dat zij beschikt over alle informatie die
nodig is om op zorgvuldige wijze invulling te geven aan haar verantwoordelijkheid.Mede tegen de achtergrond van voorgaande overwegingen ten aanzien van
de feitelijke positie van de minister van Binnenlandse Zaken is het kabinet
voornemens, aan de hand van de bevindingen van de Commissie en van de rijksrecherche
met de korpsbeheerders indringend overleg te voeren over de door het kabinet
getrokken conclusie dat door de verantwoordelijke leidinggevenden niet altijd
tijdig is ingezien wat er aan de hand was in de eigen organisatie en tussen
de regiokorpsen onderling en derhalve ook niet altijd tijdig is ingegrepen.
Daarbij moet overigens rekening worden gehouden met de omstandigheid dat bij
de controle en sturing van het CID-werk lange tijd werd uitgegaan van de noodzaak
methoden en vooral bronnen af te schermen alsmede van het primaat van het
openbaar ministerie. Tevens dient er onderscheid gemaakt te worden tussen
schuld of nalatigheid enerzijds en verantwoordelijkheid anderzijds.Het kabinet hecht er aan de onderzoeken met betrekking tot de personele
gevolgen van de rapporten van de Commissie en van de rijksrecherche met de
nodige voortvarendheid te doen plaatsvinden. Het eerste belang, mede uit overwegingen
van een goed personeelsbeleid, is evenwel om bij die onderzoeken de grootst
mogelijke zorgvuldigheid te betrachten, waarbij rekening wordt gehouden met
de rechtszekerheid en rechtsbescherming van de betrokkenen in dit ingrijpende
traject. Hieraan ligt tevens ten grondslag de wens van het kabinet om de periode
van onzekerheid voor de betrokkenen zo kort mogelijk te houden. 5.4. LoopbaanbeleidHet kabinet is ervan overtuigd dat werkelijke en wezenlijke veranderingen
in een arbeidsorganisatie pas plaatsvinden als het management zich daarvoor
openstelt en leiding kan geven aan veranderingsprocessen. Naar analogie van
andere sectoren bij de overheid en in de markt is daarom ook bij het openbaar
ministerie en bij de politie een verdere ontwikkeling van het management geboden. 5.4.1. Openbaar ministerieEen goed functionerend openbaar ministerie vraagt om personeelsbeleid
en personeelsmanagement, aangepast bij de eisen van de tijd. Daarom is het
ontwikkelen van een adequaat personeelsbeleid een speerpunt in het reorganisatieproces
van het openbaar ministerie.Tot dusver werd het personeelsbeleid bij het openbaar ministerie gevoerd
op basis van individuele aanpak en was er minder aandacht voor de samenhang
in het beleid, waarin het functioneren van individuele leden
van het openbaar ministerie was te herleiden naar centrale kaders, functie-eisen
en functiebeschrijvingen.In het verband van de reorganisatie openbaar ministerie wordt dit onderwerp
thans met voortvarendheid aangepakt. Daartoe is een tweetal projectgroepen
ingesteld.Kern van het te ontwikkelen personeelsbeleid is het vaststellen van de
zogenaamde kerncompetenties.Met kerncompetenties wordt bedoeld: de persoonlijke kwaliteiten, in termen
van vaardigheden, kennis en stijl, waarover het openbaar ministerie moet beschikken
om zijn kerntaak in de nieuwe opzet van de organisatie te kunnen verrichten.Aan de hand hiervan zijn vervolgens de functieprofielen bepaald, wederom
in termen van vaardigheden en functie-eisen, die de officier van justitie
nodig heeft in de uitoefening van zijn functie.Hieraan gekoppeld wordt een instrumentarium ontwikkeld voor de diverse
aspecten van personeelsbeleid, zoals werving en selectie, loopbaanontwikkeling,
functioneringsgesprekken en beoordelingen.Op deze wijze worden centrale kaders voor het loopbaanbeleid vastgesteld
en kan het personeelsmanagement gestalte krijgen, passend bij de specifieke
taken en eisen van het openbaar ministerie.Naar verwachting zullen deze deelprojecten in mei afgerond worden. Na
overleg met de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak als vakorganisatie
van de rechterlijke ambtenaren, zal het nieuwe personeelsbeleid geïmplementeerd
kunnen worden. Bij het invoeringstraject zal veel aandacht besteed worden
aan de begeleiding van de leidinggevenden in het openbaar ministerie, die
als eerste verantwoordelijk worden voor een systematische aanpak van het personeelsmanagement.De functieprofielen voor de topfuncties in het openbaar ministerie en
voor de functie van advocaat-generaal zijn inmiddels opgesteld. Verder is
een start gemaakt met het opstellen van formatieplannen voor de parketten.Elke reorganisatie heeft gevolgen voor de betrokken medewerkers. Enerzijds
door verandering van het takenpakket, anderzijds omdat andere eisen aan het
personeel worden gesteld. Ook bij de reorganisatie van het openbaar ministerie
speelt dat een rol. Daarom is er een deelproject gestart om de personele gevolgen
van de reorganisatie te begeleiden. Tot dit deelproject behoort het doen van
aanbevelingen, waarvoor een inventarisatie is gemaakt van de veranderingen
die in de functies optreden in het licht van het plan van aanpak reorganisatie
openbaar ministerie. Het Sociaal Beleidskader reorganisatie openbaar ministerie
met bijbehorend Sociaal plan, dat dezer dagen geformaliseerd zal worden, zorgt
voor het opvangen van personele knelpunten.Een rapportage over de voortgang van de gehele reorganisatie is onlangs
aan de Kamer toegezonden. 5.4.2. PolitieVoor de verdere ontwikkeling van het management bij de politie heeft het
kabinet een «MD-beleid» (loopbaanbeleid) ontwikkeld. Dit beleid
bestaat uit een samenstel van maatregelen en activiteiten die er primair op
gericht zijn richting te geven aan de vervulling van topfuncties bij de politie
in de toekomst. Daarbij wordt gestreefd naar een goede match tussen de kwaliteiten
van betrokkene en de behoefte van de organisatie op dat moment in de ontwikkelingsfase.Essentieel is dan ook de vraag hoe het algemene profiel voor deze functies
er uit moet zien. Onderdeel van het MD-beleid is eveneens het verkrijgen
van zicht op de kwaliteit van het huidige personeelsbestand. Vervolgens gaat
het er om in kaart te brengen of en zo ja waar er sprake is van een kloof
tussen het gewenste profiel en het beschikbare potentieel. Een dergelijke
kloof zal moeten worden overbrugd.Dat gebeurt via opleiding en scholing, bijvoorbeeld de leergang strategisch
management, waarover wij u reeds eerder informeerden en waarmee beoogd wordt
het niveau van kennis en vaardigheden zowel collectief als individueel te
verhogen. Een ander aspect van het MD-beleid vormt het bevorderen van de mobiliteit,
zowel binnen als tussen de korpsen, die voor betrokkenen leermomenten creëert
en nieuwe impulsen levert. Naar analogie van de Algemene Bestuursdienst wil
het kabinet tot een situatie geraken dat de mobiliteit op het niveau van de
korpschef en de korpsleiding sterk toeneemt.Het mobiliteitsbeleid raakt in twee opzichten de minister van Binnenlandse
Zaken: enerzijds zijn verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van het hoger
politiepersoneel en anderzijds zijn bevoegdheid bij de benoeming van de leden
van de korpsleiding.De minister van Binnenlandse Zaken beweegt zich actief in dit veld: er
is een Raad van Toezicht Management Development ingesteld die de ontwikkeling
en uitvoering van het MD-beleid begeleidt.Deze Raad heeft een profiel ontwikkeld voor de functie van korpschef en
heeft dit onlangs ter vaststelling aan de minister aangeboden. De Raad heeft
voorts op ons verzoek een advies opgesteld inzake de opzet en inrichting van
een leergang strategisch management. Hierover vindt thans afrondend overleg
plaats met enkele universitaire instellingen.De Kamer zal van de voortgang in de ontwikkeling van het mobiliteitsbeleid
op de hoogte gehouden worden. 6. Aansturing en bewaking van de voortgangDe Commissie constateert terecht dat het in deze niet gaat om een probleem
dat met enkele resolute maatregelen op korte termijn kan worden opgelost.
Een complex probleem leent zich niet voor eenvoudige oplossingen. Dat betekent
dat de oplossingen op vele terreinen gezocht zullen moeten worden, dat vele
organisaties en instanties daarbij niet alleen betrokken zullen zijn maar
op deelgebieden ook verantwoordelijk zijn en dat het tevens een proces is
dat langere tijd zal vergen.Samenvattend gaat het onder meer om de volgende activiteiten. Aard en omvang georganiseerde criminaliteit blz. 2Resultaten heroverweging keuzes m.b.t.
de aanpak van de georganiseerde criminaliteit op repressief terrein verwerken
in de prioriteitstelling van het openbaar ministeriekorte termijn    blz.
2Met betrekking tot maatregelen gericht op het bieden van perspectieven
aan jongeren wordt uitvoering gegeven aan de nota Veiligheidsbeleid (incl.
aanbevelingen Montfrans en Grote steden-beleid)gaande    blz.
2/3Vergroten inzicht in de problematiek van betrokkenheid van leden
van minderheidsgroeperingen bij georganiseerde misdaadgaande    blz.
3Voortzetting activiteiten Nationaal Platform Criminaliteitsbeheersinggaande   blz. 3Voorbereiden (wets)voorstellen m.b.t. bestuurlijk
preventief handelennajaar 1996    blz. 3Treffen
maatregelen ter bevordering van de integriteit binnen het openbaar bestuurrapportage
vóór de zomer 1996    blz. 3Verbeteren van de
informatie m.b.t. de georganiseerde criminaliteit (opzetten informatie knooppunten,
verbeteren criteria voor prioriteitstelling, periodieke criminaliteitsbeeldanalyses)gaande,
eerste resultaten tweede helft 1996    Normering c.a.    blz. 4 t/m 8Voorbereiding wetsontwerpen m.b.t.1996/1997 – bijzondere opsporingsmethoden – bevoegdheden
rechter-commissaris tijdens gerechtelijk vooronderzoek – plicht
tot mededeling achteraf van toepassing van bijzondere opsporingsmethoden en,
zover nodig, uitbreiden art. 552 Sv – afscherming identiteit personen
en technische werkwijzen – wijziging Wet Politieregisters     blz.
8Zaaksevaluatie m.b.t. de effectiviteit van de inzet van bijzondere
opsporingsmethodentweede helft 1996     Ontwerpen richtlijnen
m.b.t.  blz. 8/10– doorlatentweede helft 1996blz.
10/11 – criminele burgerinfiltranttweede helft 1996  –
deals met criminelenin voorbereiding    Bijzondere
opsporingsdiensten    blz. 12Nadere studie m.b.t. de
vraag of wetgeving ter regeling van de organisatie, inrichting en taken van
BOD'en geïndiceerd isgaande indien wetgeving: begin 1997blz. 12Voortzetting interdepartementaal overleg m.b.t. de vraag
of BOD'en de CID-status moeten krijgen (gekoppeld aan wijziging Wet Politieregisters
en maakt tevens onderdeel uit van het project herstructurering recherchefunctie)    Organisatie    * openbaar
ministerie    blz. 13Betrekken in het Plan van Aanpak
reorganisatie van de aanbevelingen Commissie m.b.t.gaande  –
inzet van opsporingsmethoden – verantwoordelijkheden t.a.v. recherchetaken
(incl. functie recherche-officier) – kwalitatieve en kwantitatieve
versterking van het openbaar ministerie     * politie    blz. 13Aanbevelingen Commissie betrekken bij de inventarisatie
knelpunten in de Politiewet en initiële besluitvorming daarover (incl.
bevoegdheidsverdeling tussen de ministers van Binnenlandse zaken en van Justitie
enerzijds en de korpsbeheerders anderzijds)zomer 1996/najaar 1996    blz.
13Overleg met College van procureurs-generaal, hoofdofficieren van justitie
en korpsbeheerders over wenselijke wijzigingen in de organisatie van de regiokorpsenzomer
1996    blz. 14Starten project herstructurering recherchefunctie
(incl. CID-functie en BOD'en)zomer 1996    Cultuur
van het openbaar ministerie en van de politie    blz. 14Met
inschakeling onafhankelijke externe deskundige «cultuurverschijnselen»
bij de politie bespreekbaar maken en samenwerkingscultuur verbeterenz.s.m.
na zomerreces gereed    blz. 14Cultuuraspecten
openbaar ministerie betrekken bij Plan van Aanpak reorganisatiegaande   Personeelsbeleid    * openbaar
ministerie    blz. 15Onderzoek naar het handelen van
de daarvoor in aanmerking komende – dwz de thans nog zittende –
procureurs-generaalrapportage eind mei 1996    blz. 15Onderzoek
naar het handelen van overige betrokken leden van het openbaar ministerievoltooid
eind juli 1996    * politie    blz. 16Overleg
door de minister van Binnenlandse Zaken met de korpsbeheerders over de invulling
van hun verantwoordelijkheidvoltooid eind juli 1996    Loopbaanbeleid     * openbaar ministerie    blz. 17Ontwikkelen
instrumentarium ten behoeve van personeelsbeleidgaande    blz.
17Begeleiding personele gevolgen van de reorganisatiegaande    *
politie    blz. 18Uitvoering MD-beleid topfuncties onder
begeleiding van Raad van Toezichtgaande    blz. 18Opzet
leergang strategisch managementgaandeDe verschillende onderwerpen zullen veelal ieder hun eigen traject en
tijdschema krijgen. Voor sommige daarvan geldt dat de Kamer vanzelf zicht
op de voortgang zal hebben, bijvoorbeeld bij in te dienen wetsvoorstellen,
voortgangsrapportages over de reorganisatie van het openbaar ministerie en
bij de voorziene evaluatie van de Politiewet.De noodzakelijke aanpassingen zullen worden gerealiseerd onder aansturing
van de ministers van Justitie en van Binnenlandse Zaken gezamenlijk. De centrale
leiding is in handen van de secretarissen-generaal van de beide ministeries.
De ministers zijn gaarne bereid de Kamer over de voortgang periodiek te informeren.Het kabinet ziet uit naar de gedachtenwisseling met uw Kamer over de bevindingen
van het rapport van de Commissie en hoopt dat de beantwoording van de door
uw Kamer schriftelijk gestelde vragen en dit aanvullend bericht daarvoor als
voorbereiding van nut zijn. Zij vertrouwt dat de uitkomsten van de gedachtenwisseling
zullen bijdragen aan de verbetering van de opsporingspraktijk en daarmee aan
de bestrijding van de georganiseerde én de niet georganiseerde criminaliteit. De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24072-36.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl