Wijziging Waterleidingwet i.v.m. de richtlijn betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26700, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

16-02-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26700 nr. 5

09-02-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingI. ALGEMEENImplementatie in Warenwet en WoningwetImport en export van waterEisen aan verpakt waterHandhavingVerantwoordelijkheid bij levering warm tapwaterAanleg leiding in verontreinigde bodemFinanciële en personele consequenties van het wetsvoorstelII. ARTIKELENArtikel 1Onderdeel AHuishoudwaterOnderdeel BMethoden en chemicaliënAfstemming met het Ministerie vanVolksgezondheid, Welzijn
en SportOnderdeel ECollectieve leidingnettenBenchmarking kwaliteitUitzonderen van kleine voorzieningenKeuze toezichthouderschapOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26700Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 700Wijziging van de Waterleidingwet in verband met de richtlijn betreffende
de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd waternr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 9 februari 2000InleidingHet verheugt mij dat de leden van de verschillende fracties met belangstelling
kennis hebben genomen van het voorstel tot wijziging van de Waterleidingwet
in verband met de implementatie van richtlijn nr. 98/83/EG van de Raad van
de Europese Unie van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke
consumptie bestemd water (hierna te noemen richtlijn).I. ALGEMEENImplementatie in Warenwet en WoningwetDe leden van de PvdA-fractie vroegen aan te geven of de implementatie
van de richtlijn naar Woningwet, Waterleidingwet respectievelijk Warenwet
een consistente aanpak mogelijk maakt, gelet op de systematiek van deze wetten.De afstemming tussen Woningwet, Waterleidingwet en Warenwet is in het
wetgevingstraject ter implementatie van de richtlijn een belangrijk punt van
aandacht en overleg. De systematiek van genoemde wetten is zodanig gelijkwaardig
dat een consistente aanpak goed mogelijk is.Import en export van waterDe leden van de PvdA-fractie vroegen of momenteel al voldaan wordt dan
wel na implementatie van de richtlijn voldaan zal zijn aan de nationale kwaliteitseisen
bij import en export van drinkwater.Het drinkwater dient thans overal in Nederland aan de wettelijk gestelde
nationale kwaliteitsnormen te voldoen, ongeacht de herkomst van het drinkwater.
In geval van import van drinkwater uit het buitenland betekent dit dat het
verantwoordelijke Nederlandse waterleidingbedrijf zo nodig het geïmporteerde
water verdergaand dient te zuiveren en de kwaliteitscontrole dient te intensiveren
voordat het geleverd kan worden. Met de implementatie van de richtlijn verandert
hierin niets. Naar het zich laat aanzien zal er in Nederland voor enkele parameters
sprake zijn van stringentere eisen dan in onze buurlanden. Ook
zullen enkele additionele normen worden gesteld en zullen er hoge eisen worden
gesteld aan de kwaliteitsborging. In geval van export van drinkwater zullen
Nederlandse waterleidingbedrijven in ieder geval moeten voldoen aan de nationale
normen in het land van bestemming.Eisen aan verpakt waterDe leden van de fractie van D66 vroegen zich af of de kwaliteitseisen
die op grond van de Warenwet aan verpakt water gesteld worden, overeenkomen
met de kwaliteitseisen voor drinkwater, gesteld op grond van de Waterleidingwet.Op verpakt water is het Warenwetbesluit verpakte waters van toepassing.
Ter implementatie van de richtlijn is dit besluit aangepast (besluit van 23
september 1999, gepubliceerd in het Staatsblad van 14 oktober 1999, nr. 429).
In het gewijzigde besluit wordt aangegeven dat bronwater en tafelwater minimaal
moeten voldoen aan de ter uitvoering van de richtlijn bij of krachtens de
Waterleidingwet voor drinkwater gestelde eisen. Daarnaast gelden op grond
van de richtlijn enige aanvullende kwaliteitseisen voor verpakt water, die
in het besluit zelf zijn overgenomen.Voor natuurlijk mineraalwater gelden op grond van een specifieke Europese
richtlijn (richtlijn nr. 80/777/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van
de wetgevingen der lidstaten inzake de exploitatie en het in de handel brengen
van natuurlijk mineraalwater) afwijkende kwaliteitseisen, mede in verband
met het feit dat dit water per definitie niet of nauwelijks gezuiverd mag
worden.HandhavingDe leden van de PvdA-fractie vroegen aan te geven op welke wijze bij de
nu voorgestelde verruimde reikwijdte het toezicht, de handhaving en de daarbij
te hanteren sancties zijn geregeld. De leden van de SP-fractie stelden een
aantal vragen over de handhavingsstrategie.Waar het gaat om toezicht op de nieuwe elementen van de Waterlei- dingwet
zal het Waterleidingbesluit in ieder geval inhouden dat exploitanten van collectieve
watervoorzieningen het tapwater periodiek op relevante microbiologische, chemische
en bedrijfstechnische parameters laten onderzoeken en dat zij de toezichthouder
in kennis stellen van deze gegevens. Hetzelfde zal gelden voor eigenaren van
bepaalde collectieve leidingnetten die vanwege de aard, omvang of complexiteit
ervan een risico voor normoverschrijdingen met zich brengen. Waarborgen voor
de juistheid van deze meetgegevens worden gesteld door te bepalen dat monstername
en analyse alleen mogen plaatsvinden door laboratoria die door de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer zijn aangewezen,
op grond van artikel 10 van het Waterleidingbesluit.Met het oog op de rapportageverplichting worden waterleidingbedrijven,
exploitanten van een collectieve watervoorziening en de eigenaren van collectieve
leidingnetten verplicht om op verzoek van voornoemde minister alle inlichtingen
en gegevens ter beschikking te stellen waarover zij kunnen beschikken. Op
basis hiervan wordt jaarlijks een verslag opgesteld over de kwaliteit van
het leidingwater in Nederland. In het wetsvoorstel is aangegeven dat het verslag
ten minste de watervoorzieningen betreft die gemiddeld meer dan 1000 m3 leidingwater per dag leveren of waarvan meer dan 5000 personen gebruik
maken. Tevens wordt in dit verslag melding gemaakt van normoverschrijdingen
en verleende ontheffingen.Daarnaast zullen waterleidingbedrijven en exploitanten van collectieve
watervoorzieningen worden verplicht om actuele meetgegevens toegankelijk te
maken voor de consument. In geval van normoverschrijdingen hebben waterleidingbedrijven
reeds op basis van de huidige Waterleidingwet de verplichting
om hiervan onmiddellijk melding te maken bij de Inspecteur Milieuhygiëne.
Op basis van de wet, zoals deze volgens het voorstel wordt gewijzigd, worden
waterleidingbedrijven en exploitanten van collectieve watervoorzieningen tevens
verplicht om in overleg met de toezichthouder consumenten in te lichten over
en zo nodig te adviseren in geval van normoverschrijdingen en andere situaties
waarin de kwaliteit van het water in het geding is. Eenmalige, kortstondige
overschrijdingen zonder gezondheidsrisico's en met een geringe kans op herhaling
zullen hiervan worden uitgezonderd.Indien er ontheffing wordt verleend van de kwaliteitseisen zal dit op
passende wijze bekend worden gemaakt aan de betrokken afnemers van het water.Bij ernstige incidenten zal afzonderlijke rapportage aan de Tweede Kamer
plaatsvinden.Ik verwacht vooralsnog dat het toezicht op de naleving van de wet voor
de toezichthouders geen onoverkomelijke personele of financiële consequenties
met zich brengt.Wat betreft het toezicht op waterleidingbedrijven geldt dat dit nu en
in de toekomst berust bij de rijksoverheid, in casu de Inspectie Milieuhygiëne.
Dit toezicht zal als gevolg van de implementatie geen noemenswaardige veranderingen
ondergaan. De kosten hiervan voor het Rijk zijn relatief beperkt, vanwege
het hoge kwaliteitsniveau van de drinkwatervoorziening, de goede samenwerking
met de waterleidingbedrijven en de organisatorische inbedding van het toezicht
in een groter geheel. De kosten voor het Rijk, die met dit toezicht zijn gemoeid,
kunnen indicatief worden geraamd op f 1 500 000,– per
jaar.De gemeenten zijn op grond van de Woningwet en de Wet op de openluchtrecreatie
al toezichthouder op waterinstallaties in gebouwen respectievelijk op kampeerterreinen.
De provincies zijn op grond van de Wet hygiëne en veiligheid zwemgelegenheden
toezichthouder op zweminrichtingen en de Arbeidsinspectie is op grond van
de Arbeidsomstandighedenwet al toezichthouder op de veiligheid binnen bedrijven.
Op welke wijze het toezicht in het kader van de Waterleidingwet in aansluiting
op deze toezichthoudende taken vorm zal kunnen krijgen, is afhankelijk van
de nadere invulling van de regelgeving in het Waterleidingbesluit. Met de
desbetreffende instanties wordt hierover nog overleg gevoerd.Wat betreft de op te leggen sancties kan onderscheid worden gemaakt in
strafrechtelijke en bestuursrechtelijke sancties. Op grond van artikel 62
van de Waterleidingwet kan voor vrijwel alle overtredingen een hechtenis van
ten hoogste zes maanden of een geldboete van de tweede categorie worden opgelegd.
Bij overtreding van artikel 11 van de wet (besmettelijke ziekten personeel)
is de hechtenis maximaal drie maanden.Indien de toezichthouder van oordeel is dat de watervoorziening of de
installatie gevaren voor de gezondheid met zich brengt, kan hij de exploitant
respectievelijk eigenaar verplichten om binnen een daarbij te bepalen termijn
de maatregelen te treffen die de toezichthouder nodig acht om hieraan een
eind te maken. Indien hier geen gevolg aan wordt gegeven, is de exploitant
of eigenaar strafbaar.Daarnaast is de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer op grond van artikel 63 van de Waterleidingwet bevoegd om bestuursdwang
toe te passen ter handhaving van de bij of krachtens deze wet gestelde verplichtingen.Verantwoordelijkheid bij levering warm tapwaterDe leden van de fracties van GPV en RPF brachten naar voren dat zij meenden
dat bij levering van warm tapwater in woonwijken een schemergebied kan ontstaan
tussen de verantwoordelijkheden van de leverancier van het warme tapwater
en de afnemer, in het geval dat legionella-bacteriën binnen de woninginstallatie
gaan groeien. In dat verband vroegen deze leden zich af hoe de
risicoverdeling is en bij wie de bewijslast ligt.Bij levering van warm tapwater in woonwijken zullen de producent en de
leverancier (in casu het energiedistributiebedrijf) op grond van de wet verantwoordelijk
worden voor de levering aan de hoofdkraan van water dat voldoet aan de wettelijk
gestelde eisen en bovendien van een zodanige kwaliteit is dat het water, naar
redelijkerwijs is aan te nemen, ook aan de tapkraan aan de kwaliteitseisen
kan voldoen.Thans wordt gewerkt aan een ministeriële regeling ter preventie van
legionella in leidingwater. Het voorontwerp van deze regeling is gepubliceerd
in de Staatscourant van 16 december 1999, nr. 243. Een manier om legionellagroei
te voorkomen is het hanteren van een temperatuur van minimaal 60°C bij
het tappunt. Voor de leverancier van warm tapwater houdt dit in dat deze de
temperatuur van het aan de hoofdkraan aangeleverde water zodanig instelt dat
redelijkerwijs te verwachten is dat bij het tappunt een temperatuur van minimaal
60°C bereikt wordt.Indien de bewoner wijzigingen in zijn installatie aanbrengt waardoor de
veilige minimumtemperatuur niet meer bereikt wordt, zijn de eventuele gevolgen
voor zijn risico. Daarbij is wel van belang dat bewoners op dit punt voldoende
door de leverancier van warm tapwater worden voorgelicht.Aanleg leiding in verontreinigde bodemDe leden van de SP-fractie stelden de vraag of niet zou moeten worden
overwogen om wettelijk te verankeren dat bij de aanleg van waterleidingen
dient te worden nagegaan of de leidingen door een verontreinigde locatie lopen.De waterleidingbedrijven hebben volgens de Waterleidingwet en het Waterleidingbesluit
een algemene verplichting om productie en distributie van leidingwater zo
in richten dat er geen risico's optreden voor de volksgezondheid. Dit impliceert
dat een waterleidingbedrijf zich moet vergewissen of de hoedanigheid van de
bodem waarin waterleidingen worden gelegd, geen risico's met zich brengt als
gevolg van permeatie van leidingen. Zo nodig moet hier bij de materiaalkeuze
of tracékeuze rekening mee worden gehouden.Op grond van de wet, zoals deze door het voorstel wordt gewijzigd, zal
deze bovenbedoelde verplichting ook gelden voor exploitanten van collectieve
watervoorzieningen.Tegen deze achtergrond acht ik in het kader van de implementatie van de
richtlijn een specifieke wettelijke verankering – zoals gesuggereerd
door de leden van de aan het woord zijnde fractie – niet noodzakelijk. Financiële en personele consequenties van het wetsvoorstelDe leden van de CDA-fractie verzoeken om, vooruitlopend op de uitkomsten
van het lopende onderzoek, een indicatie te geven van de financiële en
personele gevolgen van het wetsvoorstel, voorzover het collectieve watervoorzieningen
en collectieve leidingnetten betreft. De leden van de D66-fractie vragen zich
af of er een compensatie-regeling zal komen voor exploitanten van collectieve
watervoorzieningen die worden geconfronteerd met grote financiële gevolgen.In het kader van het onlangs afgeronde onderzoek over de verbreding van
de reikwijdte van de Waterleidingwet van PriceWaterhouseCoopers en DHV-Water
is een eerste schatting gegeven van de personele en financiële consequenties
voor exploitanten van collectieve watervoorzieningen en eigenaren van collectieve
leidingnetten. Aan de hand van enkele voorbeelden worden voor het maken van
een risico-analyse met een beheersplan bedragen genoemd die uiteenlopen van
f 1200,– tot f 5000,–. De bedragen zijn
afhankelijk van de complexiteit van de installatie. Kosten voor het uitvoeren
van periodieke beheersmaatregelen zijn hier niet in deze indicatieve raming
opgenomen.Voorts is in het kader van de ontwikkeling van de Tijdelijke regeling
legionella-preventie in leidingwater een onderzoek gestart, waarin nader wordt
ingegaan op de specifieke financiële en personele consequenties van deze
regeling. De resultaten van dit onderzoek worden begin februari 2000 verwacht.Gezien deze stand van zaken vind ik het op dit moment voorbarig om uitspraken
te doen over eventuele compensatieregelingen.II. ARTIKELENArtikel 1Onderdeel AHuishoudwaterDe leden van de D66-fractie vroegen of leidingwater dat niet van de reikwijdte
van de Drinkwaterrichtlijn wordt uitgezonderd, moet voldoen aan de kwaliteitseisen
voor drinkwater. Daarnaast vroegen zij wat voor gevolgen dit zou hebben voor
huishoudwaterprojecten, zoals bijvoorbeeld in Leidsche Rijn en Houten.Leidingwater dat voldoet aan de in de richtlijn opgenomen omschrijving
van «voor menselijke consumptie bestemd water» en dat niet door
een lidstaat van de reikwijdte wordt uitgezonderd, moet voldoen aan de kwaliteitseisen
voor drinkwater.Huishoudwaterprojecten, zoals in Leidsche Rijn en Houten, beschouw ik
als experimenten om ervaring op te doen, die derhalve goed gevolgd dienen
te worden, mede met oog op de volksgezondheidsaspecten en het milieurendement.
Het beleid terzake is vastgelegd in het Beleidsstandpunt Huishoudwater, dat
ik in april 1999 naar de Tweede Kamer heb gezonden (Kamerstukken II 1998/99,
26 484, nr. 1). Op grond van de huidige inzichten kan huishoudwater –
voorzover dit bestemd is voor toiletspoeling, voor gebruik in de wasmachine
en voor de buitenkraan – van de reikwijdte van de richtlijn worden uitgezonderd.
In het kader van de algehele herziening van de Waterleidingwet zullen voor
dit huishoudwater kwaliteitseisen worden geformuleerd, mede op basis van het
monitoringsprogramma dat begin 2000 wordt gestart.In reeds bestaande projecten waarbij het geleverde water voor de geïnstalleerde
toepassingen niet voldoet aan de te stellen kwaliteitseisen, zal de leverancier
handelend moeten optreden. Dit kan door de kwaliteit van het geleverde water
te verbeteren (bijvoorbeeld door de inbouw van een zuiveringsstap) of door
een toepassing af te sluiten van het huishoudwaternet en op het drinkwaternet
aan te sluiten. In hoeverre dit aan de orde zal zijn bij de huishoudwaterprojecten
in Leidsche Rijn en Houten, is thans niet te voorzien.Onderdeel BMethoden en chemicaliënDe leden van de VVD-fractie hebben vastgesteld dat een aantal methoden
en chemicaliën worden verboden of verboden zijn bij de reiniging van
het water en vroegen welke dat precies zijn. Voorts vroegen zij of chloreren
onder alle omstandigheden verboden wordt, welke stoffen genoemd zullen worden
die niet meer in het drinkwater mogen voorkomen en welke kwaliteitsverbeteringen
worden beoogd, ook voor smaak en hardheid van het water.De richtlijn verplicht de lidstaten alle maatregelen te treffen, die nodig
zijn om ervoor te zorgen dat chemicaliën of in nieuwe installaties toegepaste
materialen die gebruikt worden bij de bereiding of distributie van drinkwater,
niet in een hogere concentratie in het water achterblijven dan voor het gebruik
ervan noodzakelijk is. Bovendien mogen deze chemicaliën of materialen
er direct noch indirect toe leiden dat afbreuk wordt gedaan aan de bescherming
van de volksgezondheid waarin de richtlijn voorziet. Ter implementatie hiervan
voorziet het wetsvoorstel in de mogelijkheid om bij algemene maatregel van
bestuur nadere regels te stellen voor de te gebruiken chemicaliën en
de nieuw toe te passen materialen. Uitgangspunt hiervoor is het beoordelings-
en controlesysteem dat is opgenomen in de «Richtlijn voor de beoordeling
uit een oogpunt van volksgezondheid van de kwaliteit van materialen en chemicaliën
voor de drinkwatervoorziening» van de Inspectie Milieuhygiëne (Inspectierichtlijn
92–04). Dit systeem is opgezet om de door de waterleidingbedrijven te
gebruiken chemicaliën en materialen afzonderlijk te kunnen beoordelen
op toxicologische risico's. Dit systeem leidt tot een certificatie van goedgekeurde
materialen en chemicaliën. In het kader van de implementatie van de richtlijn
in dit wetsvoorstel krijgt de genoemde inspectierichtlijn een wettelijke verankering.
De kern van de beoogde wettelijke regeling is dat alleen volgens deze benadering
goedgekeurde materialen en chemicaliën mogen worden gebruikt.Bij de bereiding van drinkwater is het gebruik van chloor als desinfectiemiddel
soms noodzakelijk om hygiënisch betrouwbaar water te kunnen leveren.
De hiervoor gebruikte chemicaliën dienen te zijn goedgekeurd conform
het hiervoor bedoelde beoordelings- en controlesysteem.Opgemerkt zij dat het beleid, vastgelegd in het Beleidsplan
Drink- en Industriewatervoorziening (Kamerstukken II 1995/96, 23 168,
nr. 4), erop gericht is om het gebruik door waterleidingbedrijven van chloor
als desinfectant zoveel mogelijk te beperken.De Drinkwaterrichtlijn bevat minimum kwaliteitseisen voor drinkwater (parameters
met de daarbijbehorende parameterwaarden). Uitgangspunt is evenwel, dat de
huidige kwaliteit gehandhaafd dient te worden. Voorts verplicht de richtlijn
in meer algemene zin tot maatregelen om er voor te zorgen dat het drinkwater
geen micro-organismen of stoffen bevat in hoeveelheden of concentraties die
gevaar voor de volksgezondheid kunnen opleveren. Hieraan gekoppeld dienen
lidstaten zonodig aanvullende kwaliteitseisen te stellen. Op dit moment wordt
een voorstel ter implementatie van de kwaliteitseisen in het Waterleidingbesluit
voorbereid.Het beleid is erop gericht water te ontharden (conditioneren) op de daarvoor
in aanmerking komende productielocaties. Voor smaak is de kwaliteitseis dat
de kwaliteit aanvaardbaar is voor de verbruikers en dat er geen abnormale
verandering van het drinkwater is.Afstemming met het Ministerie vanVolksgezondheid, Welzijn
en SportDe leden van de fracties van het CDA en van D66 wezen op de noodzaak van
betrokkenheid van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport bij ministeriële
regelingen die – voorafgaand aan de totstandkoming van een algemene
maatregel van bestuur – een aantal onderwerpen regelen, ingeval wegens
ernstig gevaar voor de volksgezondheid, of dreigend ernstig gevaar daarvoor,
voor regeling daarvan niet op een algemene maatregel van bestuur, gebaseerd
op een aantal onderdelen van artikel 4, tweede lid, van de wet kan worden
gewacht. Het gaat om eisen aan de kwaliteit van afgeleverd leidingwater en
van water op het punt waar het voor gebruik beschikbaar komt, van water dat
wordt gebruikt voor bereiden van warm tapwater, voor de inrichting van bedrijfsonderdelen van waterleidingbedrijven en het verrichten van werkzaamheden in die
bedrijven, het toezicht dat de eigenaar van een dergelijk bedrijf dient te
houden, de inrichting van en het toezicht op direct op het leidingnet van
zo'n bedrijf aangesloten leidingen en toestellen, door de eigenaar van een
waterleidingbedrijf bij de winning en dergelijke te gebruiken materialen en
chemicaliën, alsmede door hem te verrichten onderzoek en te verschaffen
informatie. Deze onderwerpen worden – zoals gezegd – normaal bij
algemene maatregel van bestuur geregeld, waarvoor de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer ingevolge de Waterleidingwet de verantwoordelijke
bewindspersoon is. Voor een zeer bijzondere situatie geeft het negende lid
van artikel 4 de mogelijkheid op een ander – lager – niveau, namelijk
door middel van een ministeriële regeling, tijdelijk in deze onderwerpen
te voorzien. Weliswaar wordt in dat geval het niveau gewijzigd van het orgaan
waaraan de regelgeving wordt gedelegeerd – van algemene maatregel van
bestuur (Kroon) naar ministeriële regeling (minister) – maar de
omvang van de bevoegdheid tot het maken van gedelegeerde regels verandert
niet. Het criterium voor deze verschuiving van bevoegdheid is de noodzaak
van een snelle voorziening. Die noodzaak moet berusten op (dreiging van) ernstig
gevaar voor de volksgezondheid. Bij de totstandkoming van een ministeriële
regeling op grond van artikel 4, negende lid, zal de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport dan ook uiteraard nauw worden betrokken. Dit geldt zowel
voor de beslissing omtrent de noodzaak van een dergelijke voorlopige regeling
als – en in dit opzicht is er geen verschil met regeling bij algemene
maatregel van bestuur – voor de inhoud van de regeling, waar het de
gezondheidsaspecten ervan betreft. De voorgeschreven tijdelijkheid van de
ministeriële regeling leidt er bovendien toe dat de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport bij de totstandkoming van de algemene maatregel van bestuur
ter vervanging van de ministeriële regeling formeel via de ministerraadsbehandeling
is betrokken. Ik acht het, zoals ook al is aangegeven in het nader rapport,
dan ook niet noodzakelijk in aanvulling daarop de betrokkenheid van de Minister
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport bij de ministeriële regeling nader
te formaliseren. Gelet echter op de uitdrukkelijk uitgesproken wens tot formalisering
van de betrokkenheid van deze minister, ben ik – mede met het oog op
een spoedige afronding van de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel –
bereid daaraan tegemoet te komen. Daartoe is bij nota van wijziging die tegelijk
met deze nota naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer is aangeboden
artikel 4, negende lid, aangepast.Verplichtingen als die welke ingevolge artikel 4, tweede lid, aan de eigenaar
kunnen worden opgelegd, kunnen ingevolge de artikelen 15c, 15d en 15e ook
aan de eigenaar van een collectief leidingnet worden opgelegd. Het is gewenst
dat bij (dreigend) gevaar voor de volksgezondheid ook aan deze eigenaar met
spoed bij ministeriële regeling verplichtingen kunnen worden opgelegd.
Door middel van een nota van wijziging is het voorgestelde artikel 4, negende
lid, daartoe eveneens aangepast.Onderdeel ECollectieve leidingnettenDe leden van de VVD-fractie vroegen op welke wijze wordt voorzien in uitbreiding
van particuliere installaties. Deze leden stelden verder de vraag of er, behalve
de kwaliteitseisen, nog andere eisen zijn waaraan een dergelijke installatie
moet voldoen. Ook wilden zij gaarne vernemen wie een particuliere installatie
mogen aanleggen en waar dat mag gebeuren, en waar beslist niet. Tot slot vroegen
zij op welke wijze en door wie het afgenomen water wordt afgerekend.Voorafgaand aan de beantwoording van deze vragen, merk ik op dat ik bijde eerdergenoemde nota van wijziging de term «particuliere installaties»
heb vervangen door de meer bij de inhoud van het begrip passende term «collectieve
leidingnetten». Voor uitbreiding van collectieve leidingnetten gelden
dezelfde voorschriften als voor de aanleg van dergelijke leidingnetten.Voor
zover collectieve leidingnetten deel uitmaken van gebouwen, geldt op basis
van de Woningwet voor aanleg, wijziging en uitbreiding van de installatie
NEN 1006. Dit is een norm van het Nederlands Normalisatie Instituut, waarin
installatie-technische voorschriften zijn opgenomen. Voor collectieve leidingnetten
op kampeerterreinen is op basis van de Wet op de openluchtrecreatie ook NEN
1006 van toepassing verklaard. Voor gebruik in de praktijk is NEN 1006 op
een aantal punten te weinig specifiek. Een uitwerking van de NEN-voorschriften
is gegeven in de VEWIN-werkbladen. In een aantal VEWIN-werkbladen wordt verwezen
naar publicaties van de Vereniging van Nederlandse Installateurs (VNI) en
het Instituut voor Studie en Stimulering van Onderzoek op het gebied van gebouwinstallaties
(ISSO). Deze documenten worden bijvoorbeeld door installateurs gehanteerd,
maar kunnen ook door de toezichthouders (op basis van genoemde wetten: de
gemeenten) worden gebruikt bij de uitoefening van hun toezicht.In principe mag iedereen een collectief leidingnet aanleggen, uitbreiden
of wijzigen. Wel maken waterleidingbedrijven bij de uitvoering van hun inspecties
op naleving van de aansluitvoorwaarden (waarin ook NEN 1006 van toepassing
wordt verklaard) onderscheid naar wie de installatie heeft aangelegd. Op de
aanleg van installaties door doe-het-zelvers en niet-gekwalificeerde installateurs
wordt door waterleidingbedrijven strenger toegezien dan gebeurt wanneer een
installatie door een gecertificeerde of erkende installateur wordt aangelegd.Voor aanleg van collectieve leidingnetten in openbare grond van de gemeente
zal doorgaans een aanlegvergunning vereist zijn. Voor aanleg in andermans
grond is toestemming van de eigenaar nodig. Voor het overige gelden geen beperkingen
aan de plaats waar collectieve leidingnetten aangelegd worden.De eigenaar of beheerder van het gebouw of perceel waar het collectieve
leidingnet deel van uitmaakt, zal doorgaans een overeenkomst hebben met het
waterleidingbedrijf (of eventueel de exploitant van de collectieve watervoorziening)
en het afgenomen water daarmee afrekenen. Vervolgens zal hij dit doorberekenen
aan de verbruikers als afzonderlijke kostenpost of als onderdeel van de dienstverlening.Benchmarking kwaliteitDe leden van de VVD-fractie vroegen op welke wijze de controle van de
kwaliteit wordt gekoppeld aan benchmarking en of een koppeling voor de consument
voldoende inzichtelijk is.De controle van de drinkwaterkwaliteit wordt, evenals dat nu reeds het
geval is, uitgewerkt in het Waterleidingbesluit en staat los van de in te
voeren benchmarking. De controle omvat een uitvoerig programma van bemonstering
en analyse met daaraan gekoppeld de wettelijk gestelde drinkwaternormen. Indien
bij deze controle sprake blijkt te zijn van een normoverschrijding, dient
onverwijld de toezichthouder, in casu de Inspectie Milieuhygiëne, op
de hoogte te worden gesteld. Deze instantie beoordeelt welke maatregelen dienen
te worden getroffen, afhankelijk van de potentiële risico's voor de volksgezondheid.
In het Waterleidingbesluit zal worden vastgelegd op welke wijze de consument
over de kwaliteit van zijn drinkwater en eventuele normoverschrijdingen geïnformeerd
zal worden, uitgaande van de desbetreffende bepalingen in de richtlijn.De uitwerking van het instrument benchmarking vindt plaats in het kader
van de algehele herziening van de Waterleidingwet. Het aspect drinkwaterkwaliteit
krijgt daarin een plaats, naast doelmatigheid, milieuzorg en dienstverlening.
Een belangrijk onderdeel zal zijn een onderlinge vergelijking
van de prestaties van de waterleidingbedrijven onderling op het gebied van
kwaliteitszorg. Een dergelijke vergelijking kan voor waterleidingbedrijven
aanleiding zijn om hun inspanningen op het gebied van drinkwaterkwaliteit
in meer algemene zin te intensiveren. Een dergelijke benchmarking is echter
geen instrument van toezicht op de kwaliteit.Overigens wijs ik op de reeds bestaande periodieke activiteiten van de
Inspectie Milieuhygiëne, gericht op het in kaart brengen en onderling
vergelijken van de prestaties van waterleidingbedrijven op het punt van kwaliteitszorg.
Dit vergelijkend onderzoek kan beschouwd worden als een vorm van benchmarking.Uitzonderen van kleine voorzieningenDe leden van de CDA-fractie stelden de vraag waarom in artikel 15a, derde
lid, van het wetsvoorstel de mogelijkheid wordt geboden om watervoorzieningen
onder een bepaalde kwantitatieve grens (minder dan 10 m3 per dag
of minder dan 50 personen) uit te zonderen. Naar hun mening zou de kwaliteit
van het water maatgevend moeten zijn bij de vraag of deze voorzieningen uitgezonderd
kunnen worden.Het wetsvoorstel heeft, evenals de richtlijn, alleen betrekking op situaties
waarbij het water aan derden wordt geleverd of ter beschikking wordt gesteld.
Het wetsvoorstel heeft dus geen betrekking op strikt particuliere systemen,
waarbij het water bij of in de woning wordt gewonnen, behandeld of hergebruikt.
Degenen die particuliere systemen gebruiken, hebben een eigen verantwoordelijkheid
om te zorgen dat de kwaliteit van het zelf bereide water niet schadelijk is
voor hun gezondheid of die van medegebruikers. De taak van de overheid is
het ontwikkelen van producteisen (bijvoorbeeld voor filters of warmwatertoestellen)
en het geven van voorlichting over mogelijke risico's om de kwaliteit van
de levering in deze situaties te waarborgen.In artikel 15a, derde lid, van het voorstel wordt, overeenkomstig de richtlijn,
de mogelijkheid geboden om bij algemene maatregel van bestuur waterleveringen
onder een bepaalde kwantitatieve grens (minder dan 10 m3 leidingwater
per dag of minder dan 50 personen) uit te zonderen. Op grond van het vierde
lid van artikel 15a mag deze uitzondering geen betrekking hebben op situaties
waarbij het leidingwater wordt geleverd in het kader van een commerciële
of openbare activiteit. De uitzonderingsmogelijkheden zijn dan ook beperkt.
Toepassing van deze uitzonderingsmogelijkheid zou aan de orde kunnen zijn
wanneer zou blijken dat de desbetreffende watervoorzieningen in grote aantallen
voorkomen en de eventuele gezondheidsrisico's zeer beperkt zijn. De kosten
en inspanningen die gepaard zouden gaan met regulering van deze watervoorzieningen,
zouden dan in geen verhouding staan tot het doel van regulering (bescherming
volksgezondheid).Daarnaast biedt de richtlijn de mogelijkheid om water bestemd voor bepaalde
toepassingen van de werkingssfeer uit te sluiten, mits de volksgezondheid
daardoor niet in het geding komt. Deze bepaling is verwerkt in het voorgestelde
artikel 1, tweede lid. Deze bepaling kan worden toegepast om huishoudwater,
bestemd voor toiletspoeling, wasmachine en buitenkraan van de reikwijdte van
de richtlijn uit te sluiten. In het kader van de algehele herziening van de
Waterleidingwet zullen aan het huishoudwater overigens wel kwaliteitseisen
worden gesteld, waarbij eventueel onderscheid zal worden gemaakt naar de toepassing.
Huishoudwater dat (mede) bij de buitenkraan beschikbaar wordt gesteld, zou
dan bijvoorbeeld aan strengere eisen moeten voldoen dan huishoudwater dat
alleen bestemd is voor toiletspoeling en voor de wasmachine.Keuze toezichthouderschapDe leden van de D66-fractie vroegen wanneer de inventariserende studie wordt afgerond op basis waarvan de vraag beantwoord kan worden welke
toezichthouders waarop toezicht zullen houden. De leden van de CDA-fractie
verzochten om duidelijkheid over de toezichthoudende taak en spraken de voorkeur
uit voor één toezichthouder.In het kader van de uitwerking van het Actieplan Legionella-preventie
zal de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport begin dit jaar een Handhavingsplan
Legionella aan de Tweede Kamer aanbieden. Dit Handhavingsplan zal belangrijke
aanknopingspunten bieden voor de toedeling van het toezicht. Zodra het onderhavige
wetsvoorstel tot wet zal zijn verheven en die wet vervolgens in werking zal
zijn getreden, zal ik de toezichthouders aanwijzen, gelijktijdig met het inwerking
treden van de eerder genoemde Tijdelijke regeling legionella-preventie in
leidingwater.In dit stadium is het dus onmogelijk om definitieve uitspraken te doen
over de toedeling van het toezicht en kan ik alleen de gedachten aan u voorleggen
die ik thans daarover heb, op basis van huidige inzichten.De nieuwe elementen van de Waterleidingwet (meer specifiek: de collectieve
watervoorzieningen en collectieve leidingnetten) zijn zowel talrijk als zeer
divers van aard. Ze komen op honderdduizenden locaties voor, uiteenlopend
van mini-campings en volkstuinen tot mijnbouwinstallaties en defensieterreinen.
Daarbij zij opgemerkt dat het meestal collectieve watervoorzieningen (zoals
warmwatervoorzieningen) en collectieve leidingnetten betreft, die zijn aangesloten
op het distributienet van een waterleidingbedrijf. Bij een relatief gering
aantal collectieve watervoorzieningen is sprake van een eigen winning van
de grondstof.Alleen al vanwege die omstandigheid is het vrijwel uitgesloten dat het
toezicht door één toezichthoudende instantie uitgevoerd kan
worden. Daarom zal een aantal categorieën worden onderscheiden, waarbij
per categorie bepaald wordt wie daarop toezicht zal houden. Mogelijke toezichthouders
zijn: gemeenten, provincies, de Inspectie voor de Gezondheidszorg, de Inspectie
Waren en Veterinaire zaken, de Arbeidsinspectie, het Staatstoezicht op de
Mijnen, de Inspectie Militaire Gezondheidszorg en de Inspectie Milieuhygiëne.
Bij deze toedeling zal onder meer rekening gehouden worden met de volgende
factoren:– heeft de toezichthouder al op grond van andere wetgeving (zoals
de Woningwet of de Wet op de openluchtrecreatie) een toezichthoudende taak
met betrekking tot de betreffende watervoorziening of installatie;– komt de toezichthouder al regelmatig op de betreffende locatie
in het kader van toezicht op andere wetten (zoals de Wet op de arbeidsomstandigheden
en de Wet hygiëne en veiligheid zwemgelegenheden);– heeft de toezichthouder voldoende deskundigheid en capaciteit
(of kan daar op andere wijze in worden voorzien, bijvoorbeeld door inschakeling
van het waterleidingbedrijf).Om consistentie in het toezicht te waarborgen vind ik het noodzakelijk
dat de activiteiten van de toezichthouders gecoördineerd worden. Deze
taak past bij de Inspectie Milieuhygiëne die, naast eerstelijns-toezichthouder
op waterleidingbedrijven, voor een aantal regelingen, zoals de Wet hygiëne
en veiligheid zwemgelegenheden en het Besluit hygiëne, veiligheid en
gezondheid kampeerterreinen, al tweedelijns-toezichthouder is.Tenslotte merk ik op dat in de tegelijk met deze nota naar aanleiding
van het verslag ingediende nota van wijziging naast de in deze nota naar aanleiding
van het verslag al eerder besproken wijzigingen ook nog enkele terminologische
verbeteringen en enige verduidelijkingen zijn aangebracht.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. Pronk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26700-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl