Wijziging Mediawet (o.a. vervallen verspreidingsbeperking programma's lokale en regionale omroepinstellingen); Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20032004-28639, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

09-02-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28639 nr. B

06-02-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamTelevisiehuishoudens Nederland: aandeel kabel, satelliet
en ether Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28639Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 639Wijziging van de Mediawet (het vervallen van de verspreidingsbeperking
voor de programma's van lokale en regionale omroepinstellingen, wijziging
van de doorgifteplicht via omroepnetwerken van de programma's van lokale omroepinstellingen,
alsmede wijziging van bepalingen inzake programmaraden)BMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 6 februari 2004De regering is de leden van de fracties van het CDA, de PvdA en de SP
erkentelijk voor de door hen in het voorlopig verslag van de vaste commissie
voor Cultuur vermelde vragen en opmerkingen. Hieronder wordt op de gegeven
beschouwingen ingegaan en worden de gestelde vragen beantwoord, in de hoop
dat dit mag bijdragen tot een spoedige afronding van de wetgevingsprocedure.Het eerste onderwerp dat de leden van de CDA-fractie
aansnijden betreft de artikelen 51e, onderdeel a, en 51f, eerste lid, onderdeel
a, van de Mediawet. Deze artikelen bepalen dat de programma's van lokale en
regionale omroepinstellingen voor ten minste vijftig procent dienen te bestaan
uit onderdelen van informatieve, culturele en educatieve aard, die in het
bijzonder betrekking hebben op de gemeente, respectievelijk de provincie waarvoor
het programma bestemd is. In de nota naar aanleiding van het verslag van de
Tweede Kamer1 merkt de regering op dat het daarbij
gaat om «techniek onafhankelijke» bepalingen: ze gelden ongeacht
langs welke weg deze programma's worden gedistribueerd. De leden van de CDA-fractie
concluderen daaruit dat deze bepalingen dus ook gelden voor de distributie
via omroepzendernetwerken, waaronder de satelliet.De door deze leden getrokken conclusie is juist. Indien het onderhavige
wetsvoorstel tot wet wordt verheven en in werking treedt, vervalt artikel
64a van de Mediawet. Het is de lokale en regionale omroepinstellingen dan
toegestaan hun programma's via de satelliet te verspreiden. De in de artikelen
artikelen 51e, onderdeel a, en 51f, eerste lid, onderdeel a, opgenomen programmavoorschriften
zijn ook op deze via de satelliet verspreide programma's van toepassing.Daarnaast vragen de leden van de CDA-fractie of artikel
82i van de Mediawet, dat de kabelexploitant verplicht tot doorgifte van ten
minste vijftien televisieprogramma's en vijfentwintig radioprogramma's, ook
als een techniek-onafhankelijke bepaling moet worden aangemerkt en dus ook
geldt voor de omroepzendernetwerken, waaronder de satelliet.De hier bedoelde doorgifteplicht geldt uitsluitend voor de kabelexploitant
en niet tevens voor de aanbieders van andere infrastructuren (aardse ether en satelliet). De kabelexploitanten zijn vrijwel monopolisten
op het gebied van omroepdistributie. Dat rechtvaardigt bepaalde verplichtingen.
Het is in casu dus niet zozeer een kwestie van techniek, maar een kwestie
van marktaandeel. Voor een uitgebreide uiteenzetting over de marktaandelen
van de kabel, aardse ether en satelliet verwijst de regering naar het antwoord
hierna op een vraag van de leden van de PvdA-fractie betreffende het meten
van het door artikel 31 van de Universeledienstrichtlijn genoemde significant
aantal eindgebruikers. De regering heeft met onder meer de introductie van
de doorgifteplicht beoogd de grotere vrijheden van de kabelexploitanten als
gevolg van de liberalisering van de mediawetgeving te paren aan garanties
voor een voldoende gevarieerd informatieaanbod voor de aangeslotenen, dat
tegen een betaalbare prijs wordt aangeboden.De leden van de CDA-fractie constateren een spanning
tussen enerzijds het zwaarwegende advies van de programmaraad en anderzijds
de zwaarwichtige redenen van een kabelexploitant om een advies van de programmaraad
niet te volgen. Deze leden vragen of die geconstateerde spanning de programmaraad
en de kabelexploitant niet in een moeilijke positie kan brengen. Daarbij wijzen
deze leden op het feit dat een programmaraad in de praktijk in een afhankelijkheidsrelatie
van een kabelexploitant kan geraken en op het feit dat een kabelexploitant
in het geval van bestuursrechtelijke procedures het risico van een boete loopt,
terwijl die procedures worden aangespannen naar aanleiding van een door een
programmaraad gegeven advies.De regering erkent dat er een zekere spanning bestaat tussen het advies
van een programmaraad en de redenen voor een kabelexploitant om daar van af
te wijken. Het gaat daarbij evenwel om een natuurlijke spanning die voortvloeit
uit de wettelijke taakomschrijving van de programmaraden, als gevolg waarvan
de belangen van programmaraden en kabelexploitant niet altijd parallel zullen
lopen. Deze natuurlijke spanning bestaat reeds sinds de introductie van de
programmaraden in de Mediawet en zal naar het oordeel van de regering niet
toenemen door de wijzigingen die in onderhavige wetsvoorstel zijn opgenomen,
waaronder het voorgestelde artikel 82k, vijfde lid, van de Mediawet. De laatstgenoemde
bepaling beoogt slechts de bedoeling van de wetgever te verduidelijken en
sluit ook aan bij de bestaande handhavingspraktijk van het Commissariaat voor
de Media. De opmerking van de leden van de CDA-fractie dat de kabelexploitant
het risico van een boete loopt in een bestuursrechtelijke procedure die is
gestart naar aanleiding van een advies van een programmaraad, suggereert dat
de kabelexploitant volkomen lijdzaam is en naar aanleiding van bedoeld advies
als een lemming naar de afgrond wordt gedirigeerd. Dat is niet het geval.
De kabelexploitant heeft een eigen verantwoordelijkheid en dient bij ieder
programma dat door de programmaraad in het wettelijk minimumpakket wordt geadviseerd,
de afweging te maken of er wellicht zwaarwichtige redenen zijn om van dat
advies af te wijken. In de regel zal de uitkomst van die afweging zijn dat
het advies van de programmaraad wordt gevolgd.De vrees van deze leden dat een programmaraad in de praktijk in een situatie
kan geraken waarin deze afhankelijk is van een kabelexploitant, wordt door
de regering niet gedeeld. Gelet op de taak en bevoegdheden van programmaraden
zullen de leden van een programmaraad ongetwijfeld zelf alert zijn waar het
gaat om het bewaren van hun onafhankelijkheid ten opzichte van de betrokken
kabelexploitant. Bovendien gaan de programmaraden steeds professioneler opereren.
Bij de uitvoering van hun werkzaamheden kunnen zij indien nodig een beroep
doen op de stichting Landelijk Steunpunt Programmaraden, handelende onder
de naam «Kabelraden.nl». Het belangrijkste doel van deze in augustus
2002 opgerichte stichting is het verhogen van de kwaliteit van
programmaraden. Zo kan de stichting bijvoorbeeld informatie leveren over kabelexploitanten,
verschillende programma-aanbieders en relevante ontwikkelingen op mediagebied.
Daarnaast beoogt het voorgestelde artikel 82l, vierde lid, van het onderhavige
wetsvoorstel de onafhankelijkheid van de leden van een programmaraad te waarborgen
ten opzichte van onder meer de desbetreffende kabelexploitant.Verder vragen de leden van de CDA-fractie of het voorgestelde
artikel 82k, vijfde lid, van het wetsvoorstel betekent dat het advies van
de programmaraad dermate zwaarwegend is dat het als doorslaggevend moet worden
begrepen, tenzij de zwaarwegende financieel-economische redenenen van de kabelexploitant
in het geding zijn. In dit verband vragen deze leden tevens of er ten aanzien
van de bestuursrechtelijke handhaving van het voorgestelde artikel 82k van
de Mediawet niet meer duidelijkheid van de wetgever is gewenst.De regering beantwoordt de eerste vraag ontkennend. Ook de overige redenen
die worden genoemd in de door de leden van de CDA-fractie aangehaalde brief1 van 10 september 2003 zijn redenen die het voor
een kabelexploitant noodzakelijk maken om van het advies van de desbetreffende
programmaraad af te wijken. In de genoemde brief wordt daarover onder meer
het volgende opgemerkt: «Indien deze afwijkingsmogelijkheden niet langer
zouden bestaan, zou dat de kabelexploitant in een moeilijke financiële
en/of juridische positie kunnen brengen.» Het woord «afwijkingsmogelijkheden»
heeft daarbij betrekking op alle daarvoor genoemde redenen die afwijking van
het advies van een programmaraad mogelijk maken en niet uitsluitend op de
financieel-economische redenen. Wat de tweede vraag van deze leden betreft,
merkt de regering op dat de bestuursrechtelijke handhaving van het voorgestelde
artikel 82k van de Mediawet niet zal verschillen van die van het huidige artikel
82k van de Mediawet. Het scheppen van meer duidelijkheid door de wetgever
dan reeds in het artikelsgewijze deel van de memorie van toelichting is gegeven,
acht de regering dan ook niet nodig, temeer daar er door het Commissariaat
voor de Media reeds beleidsregels over deze materie zijn vastgesteld2. De regering heeft van dit college geen signalen ontvangen
die er op duiden dat wijziging van de Mediawet op dit punt gewenst is.Ook vragen de leden van de CDA-fractie waarom de bevoegdheden
van de programmaraad niet van toepassing zijn op omroepzendernetwerken.De regering heeft bij de liberalisering van de mediawetgeving beoogd de
als gevolg daarvan grotere vrijheden van de kabelexploitanten te paren aan
garanties voor een voldoende gevarieerd informatieaanbod, dat tegen een betaalbare
prijs wordt aangeboden. Daartoe is in de Mediawet onder meer de verplichting
voor gemeenten geïntroduceerd om programmaraden in te stellen. Zoals
hiervoor al is opgemerkt zijn de kabelexploitanten, in tegenstelling tot de
aanbieders van andere infrastructuren, vrijwel monopolisten op het gebied
van omroepdistributie. De concurrentie op en tussen de infrastructuren moet
nog op gang komen. Dit rechtvaardigt dan ook dat programmaraden wel bevoegd
zijn ten aanzien van omroepdistributie via de kabel en niet ten aanzien van
omroepdistributie via omroepzendernetwerken.De aan het woord zijnde leden merken voorts op dat
aan kabelexploitanten thans verplichtingen zijn opgelegd die hen op den duur
in een nadelige positie kunnen brengen vergeleken met exploitanten van omroepzendernetwerken,
die de bedoelde verplichtingen niet hebben. Deze leden vragen in dit verband
welke opvattingen de regering heeft over periodieke heroverweging van de doorgifteverplichtingen,
op welke termijn die periodieke heroverweging zal plaatsvinden
en welke instantie met die taak zal worden belast.Inderdaad rusten er op de kabelexploitanten verplichtingen die de exploitanten
van omroepzendernetwerken niet hebben. Zoals hiervoor al is opgemerkt vloeien
deze verplichtingen voort uit het feit dat de kabelexploitanten vrijwel monopolisten
zijn op het gebied van omroepdistributie. De regering erkent dat deze verplichtingen
de kabelexploitanten op den duur in een nadelige concurrentiepositie zouden
kunnen brengen. Uit het gebruik van de woorden «op den duur» door
de leden van de CDA-fractie maakt de regering op dat deze leden met de regering
van mening zijn dat dit moment thans nog niet bereikt is. Wanneer dit wel
het geval zal zijn, hangt af van de vraag of de digitale ether en de satelliet
zich zullen ontwikkelen tot volwaardige concurrenten van de kabel en in welk
tempo dit proces zich zal voltrekken. De regering houdt wat dit punt betreft
de vinger aan de pols om te kunnen ingrijpen indien de marktomstandigheden
daartoe aanleiding geven. Gelet op de huidige aandelen van de kabel, (digitale)
aardse ether en satelliet in het totale aantal televi-siehuishoudens in Nederland
is deze situatie thans nog niet aan de orde.De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering
de bepaling inzake de wijziging van de doorgifteplicht via de kabel van de
programma's van lokale omroepinstellingen heeft getoetst aan artikel 31 van
de Universeledienstrichtlijn. Indien het antwoord van de regering op die vraag
bevestigend luidt, willen deze leden graag weten hoe de regering het «significant
aantal eindgebruikers» als bedoeld in voornoemde richtlijnbepaling heeft
gemeten. Ook vragen de leden van de PvdA-fractie of er wel sprake is van een
evenredige verplichting nu de overheid «via een verplicht, zich steeds
uitbreidend pakket een fors deel van de capaciteit van één private
infrastructuur afpakt, maar tegelijkertijd vergelijkbare infrastructuren ongemoeid
laat». Deze leden wijzen daarbij onder meer op de afname van het aantal
kabelabonnementen.Naar aanleiding hiervan merkt de regering op dat de door deze leden bedoelde
bepaling inderdaad is getoetst aan artikel 31 van de Universeledienstrichtlijn1. Daarbij was de conclusie dat deze bepaling niet strijdig
is met voornoemde richtlijnbepaling. Wat betreft de vraag inzake het significant
aantal eindgebruikers verwijst de regering naar onderstaande tabel inzake
het aantal televisiehuishoudens in Nederland en het aandeel daarin van kabel,
ether en satelliet. Televisiehuishoudens Nederland: aandeel kabel, satelliet
en ether Einde van het jaar1993199419951996199719981999200020012002TV-huishoudens (000)6 2416 3166 3406 3886 4496 5236 6106 6836 7676 789Kabelabonnees (000)5 0005 3005 4005 6005 8005 8005 9006 1006 1606 194Kabelabonnees als %           van tv-huishoudens80,1%83,9%85,2%87,7%89,9%88,9%89,3%91,3%91%91,2% Satelliethuishoudens (000)257223250285289292294303418535Satelliethuishoudens als % van tv-huishoudens4,1%3,5%3,9%4,5%4,5%4,5%4,4%4,5%6,2%7,9%Etherhuishoudens (000) (inschatting, 1e toestel)98479369050336043141628018960Etherhuishoudens als % van tv-huishoudens (inschatting, 1e toestel)15,8%12,6%10,9%7,9%5,6%6,6%6,3%4,2%2,8%0,9%Bron: TNO-STB (2003), voor periode 1993–2000 op basis van Zenith
Media en VECAIUit deze tabel blijkt dat het aantal televisiehuishoudens in Nederland
in de afgelopen jaren is toegenomen tot circa 6,8 miljoen. Het marktaandeel
van de kabel is vanaf 2000 vrij constant. In 2002 gaat het om 91,2% van
het aantal tv-huishoudens. De veronderstelling van de leden van de PvdA-fractie
dat het aantal kabelabonnementen afneemt wordt door deze cijfers dus niet
bevestigd. De satelliet blijkt steeds populairder te worden. In 2002 gaat
het om 7,9% van het aantal televisiehuishoudens. De groei van de satelliet
blijkt niet ten koste van het marktaandeel van de kabel te zijn gegaan, maar
ten koste van het marktaandeel van de ether. In 2002 kijken nog circa 60 000
mensen televisie via de aardse ether, hetgeen overeenkomt met 0,9% van het
aantal televisiehuishoudens. Op 23 april 2003 is Digitenne begonnen met
digitale ether als alternatieve infrastructuur. Het marktaandeel van Digitenne
is derhalve nog niet in deze cijfers verwerkt.Uit de tabel blijkt verder dat wat het aantal televisiehuishoudens betreft
de kabel nog steeds dominant is en dat er zeer zeker sprake is van een significant
aantal eindgebruikers. Bij ether en satelliet is dat niet het geval. Er is
naar de mening van de regering in die zin dan ook geen sprake van vergelijkbare
infrastructuren, zoals de leden van de PvdA-fractie stellen. Dit verklaart
ook waarom er voor deze andere infrastructuren geen doorgifteverplichtingen
gelden. Het is de regering overigens niet geheel duidelijk waarom de leden
van de PvdA-fractie in dit verband spreken over «een zich steeds uitbreidend
pakket». Het is immers de eerste keer dat de doorgifteverplichtingen
(beperkt) worden uitgebreid, waarbij het bovendien gaat om een verplichting
tot de doorgifte van toegangsomroepen, die op uitdrukkelijke wens van de Tweede
Kamer in het wetsvoorstel is opgenomen. Daar komt bij dat de doorgifte van
de toegangsomroepen in beginsel is beperkt tot de vier grote steden. Zoals
in de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel1
wordt opgemerkt ligt het niet in de rede dat als gevolg van deze wetswijziging
ook buiten de grote steden plotseling allerlei toegangsomroepen zullen ontstaan.
Naar verwachting zal het programmavoorschrift van artikel 51f van de Mediawet
daarbij als extra rem fungeren.Naar aanleiding van de opmerking van deze leden over het afpakken van
een fors deel van de capaciteit, verwijst de regering naar hetgeen zij daarover
opmerkt in de nota naar aanleiding van het verslag (Tweede Kamer) bij dit
wetsvoorstel2 waarbij de conclusie is dat er sprake
is van een gerechtvaardigde verplichting tot levering van een minimaal gewenst
geachte publieke voorziening. Het gaat de regering er namelijk om dat de belangen
van infrastructuurbeheerders, programma-aanbieders en consumenten met elkaar
in evenwicht worden gebracht. De consument heeft daarbij recht op een voldoende
gevarieerd informatieaanbod dat tegen een betaalbare prijs wordt aangeboden.
Thans is er sprake van een overgangsfase naar marktwerking en keuzevrijheid.
De regering is van mening dat het door de Mediawet geboden niveau
van consumentenbescherming (doorgifteplicht, programmaraden en de mogelijkheid
tot het treffen van een prijsmaatregel) in ieder geval gedurende die overgangsfase
dient te worden gehandhaafd.De leden van de PvdA-fractie vragen voorts of de regering
ook van mening dat het aanbeveling verdient dat de overheid regelmatig toetst
of de doorgifteverplichtingen nog wel voldoen aan het daarmee te beschermen
algemene belang en of deze verplichtingen de evenredigheidstoets nog wel kunnen
doorstaan.Voor het antwoord op deze vraag verwijst de regering naar het hiervoor
gegeven antwoord op een soortgelijke vraag van de leden van de CDA-fractie.Daarnaast vragen de aan het woord zijnde leden de regering
nog eens uiteen te zetten welk algemeen belang zij beoogt te beschermen met
de in de Mediawet neergelegde doorgifteverplichtingen voor omroepnetwerken.Dat het bij de verplichte doorgifte van de programma's van de Nederlandse
publieke omroepinstellingen gaat om het verwezenlijken van doelstellingen
van algemeen belang behoeft geen nader betoog. Ook voor de programma's van
de Nederlandstalige Belgische publieke omroep bestaat sinds jaar en dag een
doorgifteplicht. Deze vloeit voort uit de taalverbondenheid en het Taalunieverdrag.
Voor de doelstellingen achter de ingevolge de adviezen van programmaraden
door te geven programma's wordt verwezen naar ontstaansgeschiedenis van artikel
82i van de Mediawet1. Daaruit blijkt dat de regering
bij de liberalisering van de mediawetgeving heeft beoogd de als gevolg daarvan
grotere vrijheden van de kabelexploitanten te paren aan garanties voor een
voldoende gevarieerd informatieaanbod, dat tegen een betaalbare prijs wordt
aangeboden. Zolang er nog geen sprake is van marktwerking en individuele keuzevrijheid,
is het van belang dat de burgers op een andere wijze invloed hebben op de
samenstelling van het programma-aanbod. Die invloed van de burgers is wat
de overige verplicht door te geven programma's betreft, gewaarborgd via de
programmaraden.De leden van de PvdA-fractie vragen tot slot hoe de
regering de overlevingskans van de publieke omroep inschat binnen een groeiende
vrije markt, terwijl subsidie van overheidswege afneemt.In de vraag van deze leden klinkt bezorgdheid door over de positie van
de publieke omroep nu en in de toekomst. Deze bezorgdheid is terecht, want
het zijn zware tijden voor de publieke omroep. De publieke omroep heeft momenteel
te maken met forse opgelegde bezuinigingen en is in een stevige concurrentiestrijd
verwikkeld met de commerciële omroepen. Daarnaast ligt de publieke omroep
al dan niet terecht regelmatig onder vuur in de geschreven pers. De regering
heeft er evenwel alle vertrouwen in dat de publieke omroep een goede toekomst
tegemoet gaat, mits er een aantal veranderingen wordt doorgevoerd. Haar opvattingen
daarover heeft de regering laatstelijk in de mediabegrotingsbrief van 14 november
jl. aan de Tweede Kamer doen toekomen2. In dit
kader wordt volstaan met het weergeven van een paar hoofdpunten uit deze brief.
Voor een meer volledig beeld verwijst de regering naar de brief zelf. Het
uitgangspunt is dat de publieke omroep in het medialandschap een eigen plaats
inneemt. De taak van de publieke omroep is wettelijk omschreven. Dit betekent
dat de publieke omroep een zelfstandige positie heeft in het radio- en televisieaanbod
en dus niet in een relatieve positie ten opzichte van de commerciële
omroepen kan worden geplaatst. Het is bij uitstek een publieke
taak een kwalitatief hoogwaardig en divers aanbod te bieden voor alle groepen,
zowel grote als kleine doelgroepen. Wat de voorgestane veranderingen betreft
wordt in de mediabegrotingsbrief onder meer de wens te kennen gegeven om met
de publieke omroep over een aantal thema's afspraken te maken. Deze gaan over
het vergroten van het bereik van jongeren (13–24 jaar), het verhogen
van het kijktijdaandeel kinder- en jeugdprogramma's, het verhogen van het
aandeel Nederlands drama in de programmering en de representativiteit van
vrouwen en etnische minderheden in de programmering. Ook worden er van de
publieke omroep uitgewerkte plannen verwacht over andere onderwerpen zoals
de inhoud en definitie van culturele programmavoorschriften, de samenwerking
met de filmsector, de ondertiteling voor doven en slechthorenden, de vernieuwing
van de radiostrategie en de positie van 747AM en de strategie voor nieuwe
diensten. Een en ander wordt gezien als een opmaat om te komen tot een proces
van kwaliteitsbewaking in de vorm van prestatieafspraken tussen overheid en
publieke omroep.De leden van de SP-fractie vragen of de regering van
mening is dat de liberalisering van de kabel, als middel tot het vergroten
van de concurrentie, volledig is mislukt.Het gaat de regering te ver om in dit kader te spreken van een volledige
mislukking. Niettemin is duidelijk dat de optimistische verwachtingen die
ten tijde van de liberalisering bestonden ten aanzien van de marktwerking
nog niet zijn uitgekomen. Sinds de liberalisering van de Mediawet wordt de
situatie nog steeds gekenmerkt door een beperkte keuzemogelijkheid voor de
consument. Algemeen is de veronderstelling dat consumenten het beste aanbod
krijgen wanneer verschillende aanbieders met elkaar moeten concurreren. De
kabelexploitanten zijn de facto echter nog steeds monopolist. Van reële
concurrentie met de andere infrastructuren bij de distributie van omroepprogramma's
is nog geen sprake. Ook is er nog geen sprake van concurrentie op de kabel.
Totdat de digitalisering, keuzevrijheid en marktwerking volledig hun beslag
hebben gekregen, is het de taak van de overheid om mede door regelgeving,
te waarborgen dat iedere burger toegang heeft tot een betaalbaar en pluriform
programma-aanbod. In mediawettelijke termen betekent dit dat de bepalingen
inzake de doorgifteplicht, de programmaraden en de mogelijkheid tot het treffen
van een prijsmaatregel voorshands worden gehandhaafd. Overigens kennen niet
alle diensten van de kabelexploitanten weinig concurrentie. De ontwikkeling
van internettoegang en de grote vraag naar breedbandige, always-on infrastructuur
leidde tot een bloeiende, concurrerende markt voor breedbandinternet. Op die
markt concurreert kabelinternet met ADSL.De leden van de SP-fractie merken verder op dat de
SP-fractie in Amsterdam in januari 2003 een voorstel heeft gedaan om de kabel
van UPC terug te kopen, waarbij de kosten voor terugkoop lager zijn dan het
toenmalige bedrag van verkoop. Naar aanleiding daarvan vragen deze leden of
de regering principieel negatief staat tegenover een mogelijke terugkoop van
de kabel door gemeenten.Tijdens de plenaire behandeling door de Tweede Kamer van de wijziging
van de Telecommunicatiewet in verband met de implementatie van ONP-richtlijnen1 op 22 oktober 2003 stelde mevrouw Gerkens van de
SP-fractie aan Minister Brinkhorst van Economische Zaken de vraag of hij de
mogelijkheid van terugkopen van het vaste telefoonnet van KPN zou willen bekijken.
Het antwoord van de minister daarop was «we cross that bridge when we
come to it. Ik heb geen enkel signaal dat KPN dat netwerk geweldig graag in
de uitverkoop wil doen.»2. Eenzelfde antwoord
zou de regering hier willen geven. De zaak is niet aan de orde, want er zijn
geen signalen dat UPC de kabel aan gemeenten wil terugverkopen.
Het lijkt ook niet realistisch om de wereld wat dit punt betreft terug te
draaien. Naar het oordeel van de regering is het beter om uitgaande van de
gegeven situatie het beleid te richten op het vermijden van de nadelige effecten
van een privaatrechtelijk monopolie.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap,M. C. van der Laan XNoot1Kamerstukken II 2002/03, 28 639, nr. 5, blz. 3.XNoot1Kamerstukken II 2002/03, 28 639, nr. 10, blz. 2/3.XNoot2Beleidsregels inzake afwijken door aanbieder van een omroepnetwerk van
programmaraadadvies (Stcrt. 2001, nr. 213).XNoot1Zie ook de nota naar aanleiding van verslag bij dit wetsvoorstel (Kamerstukken
II 2002/03, 28 639, nr. 5, blz. 7–10) en de memorie van toelichting
bij de wijziging van de Telecommunicatiewet en enkele andere wetten in verband
met de implementatie van een nieuw Europees geharmoniseerd regelgevingskader
voor elektronische communicatienetwerken en -diensten en de nieuwe dienstenrichtlijn
van de Commissie van de Europese Gemeenschappen (Kamerstukken II 2002/03,
28 851, nr. 3, blz. 177/178).XNoot1Kamerstukken II 2002/03, 28 639, nr. 3, blz. 7.XNoot2Kamerstukken II 2002/03, 28 639, nr. 5, blz. 9/10.XNoot1Zie o.m Kamerstukken II 1996/97, 24 808, nr. 5.XNoot2Kamerstukken II, 2003/04, 29 200 VIII, nr. 78.XNoot1Het bij koninklijke boodschap van 15 april 2003 ingediende voorstel
van wet tot wijziging van de Telecommunicatiewet en enkele andere wetten in
verband met de implementatie van een nieuw Europees geharmoniseerd regelgevingskader
voor elektronische communicatienetwerken en -diensten en de nieuwe dienstenrichtlijn
van de Commissie van de Europese Gemeenschappen (Kamerstukken II 2002/03,
28 851, nrs. 1–2).XNoot2Handelingen II 2003/04, nr. 14, blz. 780. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20032004-28639-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl