Wet beheer rijkswaterstaatswerken; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24573, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

18-07-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24573 nr. 6

16-07-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Begripsbepaling en vergunningstelsel2. Bestuurslasten en lasten voor burger en bedrijfsleven3. Handhaving en sanctioneringARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Artikel 8Artikel 11Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24573Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 573Vaststelling van bepalingen betreffende waterstaatswerken in beheer
bij het Rijk (Wet beheer rijkswaterstaatswerken)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG.Ontvangen 16 juli 1996 ALGEMEENDe leden van de fracties van de PvdA, het CDA, de VVD, D66 en de SGP hebben
in algemene zin hun instemming met dit wetsontwerp betuigd. Daarvoor ben ik
erkentelijk. 1. Begripsbepaling en vergunningstelselDe leden van de CDA-fractie vroegen nader in te willen gaan op het in
een wet vastleggen van het begrip waterstaatswerk. Tevens wezen zij op het
nadeel van een wettelijke definitie, nl. het niet voldoende kunnen inspelen
op nieuwe ontwikkelingen. Een vraag van die strekking werd – in het
artikelsgewijze deel van het verslag – naar voren gebracht door de leden
van de SGP-fractie, die er daarbij op wezen dat, juist doordat het begrip
waterstaatswerk tot nu toe in de waterstaatswetgeving niet werd gedefinieerd,
er steeds ruimte werd geboden voor nieuwe ontwikkelingen.Het voorstel van artikel 1, eerste lid, moet in de eerste plaats worden
gezien tegen de achtergrond van artikel 1, eerste lid, van de thans geldende
Wet van 1891. Die wet bevat geen begripsbepaling. Wel bestaat er voor die
wet behoefte aan een afbakening van onderwerpen ten aanzien waarvan regels
krachtens die wet kunnen worden gesteld. Die afbakening heeft daar de vorm
van een opsomming van gedragingen die meestal specifiek zijn voor de daarbij
opgesomde waterstaatswerken. Voor het sterk vereenvoudigde stelsel in het
onderhavige wetsvoorstel (dat de beoogde regels bevat op wetsniveau) bestaat
een soortgelijke behoefte aan een zekere afbakening van de toepasselijkheid.
Daarvoor is gekozen voor een onderscheiding van drie hoofdbestanddelen van
de waterstaatswerken in beheer bij het Rijk (wegen, wateren en waterkeringen)
«met wat er naar zijn aard toe behoort». Juist in die laatste
formule ligt besloten dat er ruimte moet blijven voor eventuele nieuwe ontwikkelingen.
Ik ben het verder geheel eens met de leden van de fractie van het CDA en die
van de SGP, dat de Wet beheer rijkswaterstaatswerken direct noch indirect
een beperking of begrenzing aan het begrip waterstaatswerk moet geven waarvan
door de wetgever in de waterstaatswetgeving op goede gronden tot nu toe is
afgezien. De afbakening in artikel 1, eerste lid, van dit wetsvoorstel
is voorts, zoals ook uit de aanhef moge blijken, afgestemd op de waterstaatswerken
in het beheer bij het Rijk zulks met het oog op de toepasselijkheid daarop
van de wet. Anders gezegd: de in artikel 1, eerste lid, opgenomen objectsafbakening
omvat om die reden bijvoorbeeld niet rioolwaterzuiveringsinstallaties (met
toebehoren).De leden van de CDA-fractie stelden, met verwijzing naar een opmerking
van de Raad van State in zijn advies, dat de verbodsbepaling in artikel 2
van het wetsvoorstel zodanig ware te formuleren dat de vergunningplicht beperkt
blijft tot handelingen die ingrijpen in de functie of de constructie van een
waterstaatswerk. De leden van de SGP-fractie maakten – eveneens met
een verwijzing naar dat advies – een opmerking over de relatieve onbepaaldheid
van de verbodsbepaling. Deze leden wezen er op dat deze bepaling, ondanks
de toevoeging van de zinsnede «anders dan waartoe het is bestemd»
in feite niet zelf de normering bevat.Ik ben het met deze leden eens, dat de vergunningplicht zo scherp mogelijk
in de wet zelf dient te zijn afgebakend. Zeker is dit noodzakelijk uit een
oogpunt van lasten van het bestuur, de burgers en het bedrijfsleven.Ten aanzien van gedragingen waarbij – naar hun aard – de functie
of constructie van het waterstaatswerk redelijkerwijs niet kan worden geacht
in het geding te zijn, bestaat, gezien de algemene doelstelling van de bevoegde
wettelijke regeling, geen behoefte aan een vergunningplicht. De vraag is echter
of met dit laatste een hanteerbaar wettelijk criterium is gegeven, niet in
de laatste plaats voor degenen tot wie de verbodsbepaling als gebruikers van
enig waterstaatswerk is gericht.Van hen kan redelijkwijs niet zonder meer worden verwacht dat hun duidelijk
is of een bepaalde handeling, uit een oogpunt althans van beheer van het waterstaatswerk,
niet bepaalde bedenkingen oproept indien daaraan niet zekere beperkingen kunnen
worden gesteld.De beoordeling daarvan behoort nu eenmaal primair te worden overgelaten
aan het inzicht van de beheerder van het waterstaatswerk. Ook indien deze
van oordeel mocht zijn dat functie of constructie op zich niet aan de orde
zijn, kan het zijn dat bepaalde andere belangen het gewenst maken de voorgenomen
handeling aan een voorafgaande beoordeling te onderwerpen. Verder is het mogelijk
dat een bepaalde handeling, als «gebruik maken» van het waterstaatswerk,
op zich beschouwd voor functie of constructie daarvan weinig relevant is doch
dat zulks bij een veelheid van dergelijke handelingen (of samenloop daarvan
naar tijd en/of plaats) wel zo is dan wel, naar het zich laat aanzien, zal
worden. Zo strekt bijvoorbeeld de zorgplicht van de beheerder van het waterstaatswerk
zich ook uit over reeds met vergunningplicht aanwezige werken van derden.Niet ondenkbaar is voorts dat belangen van landschap, cultuurhistorie
of natuurbehoud het wenselijk maken om handelingen, voorzover zij althans
het gebruik inhouden van een waterstaatswerk, aan zekere eisen te laten voldoen.
Op dat aspect wordt hierna overigens nader ingegaan naar aanleiding van een
vraag van de leden van de D66-fractie.Ik ben van mening dat – hoe dan ook – een algemeen wettelijk
criterium in bovenbedoelde zin voor de algemene gelding van de vergunningplicht
niet goed bruikbaar is, temeer omdat het naar bestuur, burger en bedrijfsleven
onvoldoende duidelijk houvast biedt en daarmee in het ongewisse laat of de
vergunningsbepaling van toepassing is. Bovendien laat een dergelijk criterium –
of een ander criterium, bijvoorbeeld «strijd met het doelmatig of veilig
gebruik» – zich niet goed onderbrengen in daartoe nader uit te
werken algemene regels. Overigens wordt op de vraag, in hoeverre de vergunningplicht
te vervangen is door algemene regels dan wel het gebruik van standaardvergunningen
een betere oplossing biedt) hierna nog nader ingegaan naar aanleiding
van een opmerking van de leden van de SGP-fractie.De leden van de D66-fractie vroegen aan welke invulling van de begrippen
«doelmatig en veilig» wordt uitgegaan.Zoals ook reeds werd aangegeven in de memorie van toelichting zijn doel
en strekking van het wetsvoorstel inhoudelijk ongewijzigd ten opzichte van
de Wet van 1891. Dat geldt ook voor de invulling van de begrippen doelmatig
en veilig. De goede staat van waterstaatswerken en het voldoen aan de publieke
functie daarvan als onderdeel van de infrastructuur staan daarbij centraal,
in het bijzonder bij de toepassing van artikel 3, eerste lid, van het wetsvoorstel.De leden van de fractie van D66 vroegen verder naar de reden waarom andere
dan waterstaatkundige belangen, zoals die van landschap, natuur en cultuurhistorie
ingevolge artikel 3, tweede lid, slechts «mede», m.a.w. slechts
in aanvullende zin en dus niet als op zichzelf staand, zouden kunnen worden
betrokken bij een beschikking tot weigering, wijziging of intrekking van een
vergunning.De formulering «mede» in artikel 3, tweede lid, van het wetsvoorstel
brengt tot uitdrukking dat bij het nemen van de beschikking in de eerste plaats
de aan het doelmatig en veilig gebruik verbonden waterstaatkundige belangen
worden betrokken. Zo is primaire voorwaarde voor een vergunningverlening dat
deze verenigbaar is met de in concreto betrokken waterstaatkundige belangen.
Tegelijk sluit echter het oordeel dat dit het geval is niet uit dat op grond
van overwegingen die geheel zijn ontleend aan een of meer andersoortige belangen,
bijv. van landschap of natuurbehoud, bij afweging niettemin moet worden geoordeeld
dat het noodzakelijk is, aan de te verlenen vergunning bepaalde daarop toegesneden
bijzondere voorwaarden of voorschriften te verbinden. Overigens is ook niet
bij voorbaat uitgesloten dat in concrete situatie wordt geoordeeld dat een
vergunning, alhoewel waterstaatkundige belangen daartoe zelfstandig genomen
geen aanleiding geven, toch moet worden geweigerd, gewijzigd of eventueel
ingetrokken. In zoverre kan er dus sprake van zijn dat die belangen, uiteraard
voorzover zulks niet al reeds voortvloeit uit toepassing van andere ten deze
van toepassing zijnde wettelijke regels, zelfstandig een beslissing tot bijvoorbeeld
weigering van een vergunning dragen. Een en ander is ook uiteengezet in de
memorie van toelichting op het wetsvoorstel dat o.a. ten doel had –
met een bepaling waaraan het onderhavige artikel 3, tweede lid, is ontleend –
het belangenkader van de Wet van 1891 te verbreden (Wet van 13 mei 1991, Stb.
277).De leden van de SGP-fractie vroegen zich verder af of de bevoegdheid tot
het stellen van algemene regels, in combinatie met opheffing van de vergunningplicht
niet waardevol zou kunnen zijn, gelet op het grote aantal tamelijk identieke
vergunningen.Zoals eerder opgemerkt ligt aan dit wetsvoorstel het uitgangspunt ten
grondslag dat de vergunningplicht tot het redelijkerwijs noodzakelijke ware
te beperken. Het stellen van algemene regels, in combinatie met een beperking
van de gevallen waarin een aparte vergunning is vereist is punt van serieuze
overweging geweest bij de voorbereiding van dit wetsontwerp. Reden te meer
daarvoor was het feit dat het ontbreken van die vorm van algemene regels als
een knelpunt werd gezien in het door deze leden genoemde rapport van de Universiteit
Utrecht «Ontwikkelingen in waterstaatswetgeving». Gedacht zou
kunnen worden zowel aan de mogelijkheid om bepaalde soorten van gedragingen
te binden aan algemene voorschriften, met als subvariant bijvoorbeeld dat
bepaalde gedragingen, afhankelijk eventueel van omvang, plaats, tijdsduur
of andere factoren, te voren tijdig aan de bevoegde autoriteiten
zouden moeten worden aangemeld om een bepaalde vorm van toezicht mogelijk
te doen zijn.De redenen die er tenslotte toe hebben geleid om van algemene regels af
te zien zijn hoofdzakelijk dezelfde als die welke er toe hebben geleid om
af te zien van een afzonderlijke (algemeen) beheersreglement ter uitwerking
van een in de wet neergelegd verbods- en vergunningstelsel. Verwezen daarvoor
worden naar onderdeel 2 (deregulering vergunningverlening) van de memorie
van toelichting. Het komt er op neer dat het tengevolge van de overdrachtsoperatie,
in veel sterkere mate dan voorheen zal gaan om situaties waar het belang van
de bescherming van de hoofdinfrastructuur vanwege de daaraan verbonden vitale
functies zwaar weegt. In gebieden waar de beheerstaak van rijkswaterstaat
tot die hoofdinfrastructuur is beperkt – hetgeen gaandeweg steeds meer
zo is – zal het aantal «eenvoudige» thans vergunningplichtige
gevallen, beduidend minder zijn geworden. Ik heb de indruk dat in het eerdergenoemde
onderzoeksrapport dat in 1991 werd uitgebracht met die ontwikkeling nog geen
rekening is gehouden. Dat sluit niet uit dat gebieden, waar de overdrachtsoperatie
ten aanzien van de «natte» waterstaatswerken wat minder ver is
gevorderd, nog sprake zal kunnen zijn van de (relatief) grote aantallen identieke
vergunningplichtige gevallen waarop de leden van de SGP-fractie met hun opmerking
kennelijk het oog hebben. Het zelfde verschijnsel doet zich voor tengevolge
van de overdrachtsoperatie die heeft plaats gevonden in het kader van de Wet
herverdeling wegenbeheer. Het betreft gebieden waar het net van autosnelwegen
nog niet is voltooid en waar een aantal provinciale niet-autosnelwegen als
z.g. vervangende wegen in beheer zijn gekomen bij het Rijk. Mijn schatting
is echter dat we hier te doen hebben met een overgangsituatie. Overigens behoeven
die aantallen op zich geen bezwaar te zijn, zeker niet voor de burger en bedrijfsleven,
aangezien de praktijk er op is ingesteld om zo nodig betrekkelijk snel vergunningaanvragen
voor dat soort gevallen af te wikkelen door gebruik te maken van standaardvergunningen.De leden van de SGP-fractie vroegen om het verschaffen van enig kwantitatief
inzicht omtrent het aantal vergunningen waarover het – globaal –
zou kunnen gaan.Naar aanleiding van deze vraag is dit intern opnieuw bij de regionale
diensten nagegaan. Hieruit is (opnieuw) naar voren gekomen dat op jaarbasis
de aantallen per regionale directie – uiteraard ook naar gelang van
de soort en de omvang van de objecten – waarvan de onderscheidene regionale
directies het beheer voeren variëren van 100–300 per jaar. Bij
de opgaven is rekening gehouden met het verdere verloop van de overdrachtsoperatie
natte waterstaatswerken naar de stand waarvan deze leden eveneens informeerden.
Bij brief van 1 maart 1996 (Kamerstukken II, 1995–1996, 21 250,
nr. 30) heb ik de Kamer in het kader van de voortgangsrapportage integraal
waterbeheer en Noordzeeaangelegenheden 1995 geïnformeerd over dit onderwerp
naar de stand van 1 juli 1995. Een overzicht hiervan is opgenomen in tabel
16 op blz. 56 van bedoelde brief. Het komt er kort gezegd op neer dat (inmiddels)
voor 202 objecten, ofwel 69% van het totaal, de procedure nagenoeg is afgerond. 2. Bestuurslasten en lasten voor burger en bedrijfslevenDe leden van de PvdA-fractie vroegen hoe de mogelijkheid tot heffing van
leges zich verhoudt tot de huidige praktijk.Voor de behandeling van aanvragen tot verlening van of wijziging van een
vergunning op grond van een krachtens de Wet van 1891 vastgesteld reglement
wordt thans geen leges geheven. Zoals aangegeven in de memorie van toelichting
is het de bedoeling dat de nieuwe wet daartoe de mogelijkheid gaat bieden.
Van belang zijn daarvoor ook de opmerkingen, in het op 29 maart 1996 door
de Algemene Rekenkamer aan de Tweede Kamer toegezonden rapport (Kamerstukken
II, 1995–1996, 24 656, nr. 2) over het financieel belang van vergunningen.
Anders echter dan voor provincies en waterschappen en gemeenten die voor legesheffing
over een algemene wettelijke bevoegdheid beschikken krachtens de Provinciewet,
de Waterschapswet en de Gemeentewet, is voor het Rijk een wettelijke grondslag
vereist bij bijzondere wet. Deze ontbreekt in de Wet van 1891. Thans worden
dan ook voor de behandeling van aanvragen geen leges geheven, ook al kunnen
de daaraan verbonden kosten, zoals in de memorie van toelichting is uiteengezet,
niet te verwaarlozen zijn. Deze kosten worden tot nu toe geheel gefinancierd
uit de algemene middelen. De bedoeling van de mededeling in de memorie van
toelichting dat er sprake is van enige verzwaring van financiële lasten
is geen andere dan te duiden op het blote feit dat behandeling van de aanvragen
tot nu toe kosteloos is. 3. Handhaving en sanctioneringDe leden van de VVD-fractie stelden een aantal vragen met betrekking tot
nut en noodzaak van het aanstellen van opsporingsambtenaren.Allereerst wordt ingegaan op vragen die betrekking hebben op het ambtelijk
apparaat en de aanwijzing daaruit van ambtenaren als buitengewoon opsporingsambtenaar.
Daarbinnen valt nog te onderscheiden tussen twee taakvelden, nl. enerzijds
de naleving van milieuwetten en waterbeheerswetgeving en anderzijds de naleving
van de z.g. klassieke waterstaatswetgeving zoals met name de beheersreglementering
op grond van de Wet van 1891 en de Rivierenwet betreffen.Inmiddels zijn door Minister van Justitie nadere regels gesteld ten aanzien
van de bevoegdheid van ambtenaren van de Rijkswaterstaat die daadwerkelijk
zijn belast met handhaving van wet en regelgeving en die daartoe zijn aangewezen
tot buitengewoon opsporingsambtenaar.Ingeval van zodanige aanwijzing – waarover hieronder meer –
heeft die bevoegdheid betrekking op het wetgevingscomplex dat in elk geval
omvat de gedragingen die zijn strafbaar gesteld bij of krachtens de Wet economische
delicten (met name overtreding van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren),
de Wet van 1891, de Wet op de waterhuishouding, de Rivierenwet en de Ontgrondingenwet.Gekozen is derhalve – ook met het oog op de nodige flexibiliteit –
voor opsporingsbevoegdheid voor die wetten gezamenlijk.Aan het aantal op die grondslag aan te wijzen – en door de procureur-generaal
met het oog op het verkrijgen van opsporingsbevoegdheid te beëdigen –
ambtenaren van Rijkswaterstaat is door de Minister van Justitie bij zijn besluit
een maximum gesteld van 550.Het aantal ambtenaren dat van die bevoegdheid daadwerkelijk gebruik zal
moeten kunnen maken voor de strafrechtelijke handhaving van de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken blijft naar mijn schatting in de orde van grootte van
zestig. Dat dit aantal zo beperkt kan zijn hangt ook samen met het feit dat,
zoals in de memorie van toelichting is aangegeven naar huidig inzicht de nadruk
in eerste instantie ligt op overleg en eventueel bestuursrechtelijke middelen
van handhaving (zoals hierna, in antwoord op een vraag van de leden van de
SGP-fractie ook nog aan de orde komt).Uitgangspunt is dat de betrokkenen, om voor aanwijzing en vervolgens de
vereiste beëdiging in aanmerking te kunnen komen, een daartoe door de
Minister van Justitie goedgekeurd examen moeten hebben afgelegd. Het belang
van die kwaliteitseis ligt in het verzekeren van intensieve samenwerking tussen
de politie en buitengewone opsporingsambtenaren. In dit verband verdient vermelding dat toezichthouder voor de buitengewone
opsporingsambtenaar is de hoofdofficier van Justitie. Direct toezichthouder
is de korpschef van het korps landelijke politiediensten.De bedoeling is verder dat daartoe aangewezen ambtenaren in opdracht van
de Minister van Justitie periodiek (eens per vijf jaar) een toets (CITO-toets)
wordt afgenomen aan de hand waarvan kan worden beoordeeld of de betrokkenen
aan de bekwaamheidseisen voor buitengewoon opsporingsambtenaar voldoen.Met het Ministerie van Justitie is met het oog daarop de nadere afspraak
gemaakt dat voor het afleggen van die toets slechts ambtenaren worden aangewezen
die reeds beschikken over een door de Minister van Justitie erkend diploma
dat onderdeel is van de eisen voor aanstelling in bepaalde functies in de
sfeer van de handhaving (toezicht) in het algemeen. De kosten van een dergelijke
toets zijn beperkt van omvang en komen voor rekening van het Directoraat-Generaal
van de Rijkswaterstaat.De leden van de VVD-fractie informeerden verder naar het ontstaan van
een overlap met het bestaande systeem van handhaving, zoals onder andere door
de politie te water.Ter voorkoming van misverstand zij er in de eerste plaats op gewezen dat
het hier niet gaat om het creëren van een geheel nieuw stelsel. Ook voorheen
waren (categorieën van) ambtenaren van de Rijkswaterstaat al formeel
met opsporingsbevoegdheid bekleed. Hierin is echter door het krachtens de
Politiewet 1993 vastgestelde Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar een
belangrijke verbetering aangebracht doordat alleen nog die ambtenaren als
buitengewoon ambtenaar kunnen gaan functioneren die bewezen hebben aan de
opleidings- en vormingseisen van dat besluit te voldoen. Voor het overige
moge uit het bovenvermelde besluit van de ten deze verantwoordelijke Minister
van Justitie duidelijk zijn dat de justitiële autoriteiten nut en noodzaak
van het, zo nodig, ook als opsporingsambtenaar kunnen blijven optreden onderschrijven
ten aanzien van die ambtenaren. Het voordeel is vooral ook gelegen in de aanwezigheid
van ambtenaren (primair uit hoofde van hun toezichtstaak) in of bij waterstaatsobjecten –
waaronder bijvoorbeeld ook het winterbed van de rivier – waar de reguliere
politie minder frequent ter vervulling van haar algemene politietaak aanwezig
is. Zo richt de activiteit van de politie te water zich in het algemeen meer
rechtstreeks op handhaving van de scheepvaartverkeerswetgeving en op bepaalde
milieudelicten zoals verboden lozingen of stortingen vanaf schepen op de grote
rivieren. Uit de werkcontacten met de politie is bepaald niet de indruk ontstaan
dat men daar de bevoegdheid van ambtenaren van Rijkswaterstaat om eventueel
als buitengewoon opsporingsambtenaar te kunnen optreden beschouwt als overlap.
Ware die bevoegdheid er voor de betrokken, specialistischdeskundige, ambtenaren
van Rijkswaterstaat niet meer, dan dient rekening gehouden met het verlies
van de mogelijkheid tot strafrechtelijke handhaving van de klassieke waterstaatswetgeving
in situaties waar de komst van gewone opsporingsambtenaren – zo deze
daartoe al beschikbaar zijn – niet kan worden afgewacht.De leden van de SGP-fractie vroegen of de bevoegdheid tot het geven van
aanwijzingen, zoals die ook voorkomt in de huidige reglementen die zijn vastgesteld
op grond van de Wet van 1891, wel kan worden gemist.In de memorie van toelichting is uiteengezet dat in de huidige toezichtspraktijk
het geven van een aanwijzing niet meer zozeer een bevelsmatig karakter draagt
aangezien de nadruk valt op overleg. Wanneer dit overleg niet tot het gewenste
resultaat leidt, in die zin dat sprake is van een overtreding van een verbodsbepaling
die niet geduld kan worden, zal in het systeem van de nieuwe wet
kunnen worden opgetreden met bestuursdwang (met de mogelijkheid om in de plaats
daarvan te kiezen voor het opleggen van een last onder dwangsom). De bestuursdwangbevoegdheid,
die krachtens artikel 7 toekomt aan de minister, zal door deze worden gemandateerd
aan de daarvoor in aanmerking komende ambtenaren die tevens toezichthouder
zijn. Wanneer dit niet leidt tot het gewenste effect kan zich in de gegeven
situatie de noodzaak voordoen dat gebruik moet worden gemaakt van bestuursdwang.
Daarbij valt er nog op te wijzen dat bestuursdwang in spoedeisende gevallen
zonder schriftelijke aanzegging vooraf kan worden uitgeoefend (vgl. artikel
5.2.4, vijfde en zesde lid, Awb).Verder wensten de leden van de SGP-fractie te worden geïnformeerd
omtrent de aanpak en de stand van zaken rond herziening van waterstaatswetgeving
in bredere zin, zoals de evaluatie van de Wet op de waterhuishouding, de voorbereiding
van een integrale waterwet en de modernisering van de Waterstaatswet 1900.Deze onderwerpen kwamen – na het uitbrengen van dit verslag over
het voorstel van wet – ook reeds aan de orde tijdens het algemeen overleg
met de vaste commissie voor verkeer en waterstaat over o.a. de evaluatie van
de Wet op de waterhuishouding, op 2 april 1996. Inmiddels heeft de Staatscommissie
voor de waterstaatswetgeving op 17 juni 1996 advies uitgebracht omtrent de
aanbevelingen in het onderzoeksrapport van de Landbouwuniversiteit Wageningen
«Een brede kijk op het waterbeheer» inzake de Wet op de waterhuishouding.
De Staatscommissie concludeert, dat op basis van de huidige evaluatie in ieder
geval niet tot een integrale waterwet kan worden besloten. Een belangrijke
vraag blijft onverminderd of het huidige instrumentarium voldoet aan de eisen
voor het te voeren integraal waterbeheer. Duidelijk is, zowel uit bovenvermeld
advies als uit de reactie van de Unie van Waterschappen naar aanleiding van
genoemd onderzoeksrapport, dat op enkele punten behoefte bestaat aan besluitvorming –
vóór het uitbrengen van de vierde Nota waterhuishouding –
over partiële wetswijziging. Ik denk daarbij o.a. aan het bewerkstelligen
van een meer gelijk lopende beroepsgang in het geval van voor één
activiteit verleende vergunningen krachtens respectievelijk de Wet op de waterhuishouding,
de Wet verontreiniging oppervlaktewateren en een waterschapskeur. Van de Waterstaatswet
1900 is vooral de regeling van de bevoegdheden bij buitengewone omstandigheden
aan modernisering toe (ook de regeling van dit punt in de Wet op de waterhuishouding
zou volgens eerstgenoemd advies zijn te verduidelijken). De Staatscommissie
zal over dit onderwerp een vervolgadvies uitbrengen. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Op de vragen en opmerkingen van de leden SGP-fractie met betrekking tot
dit artikel is ingegaan in het algemeen deel van deze nota naar aanleiding
van het verslag (onderdeel 1). Artikel 8De onderhavige bepaling omvat de bevoegdheid voor toezichthouders tot
het betreden – voor zover redelijkerwijs noodzakelijk voor de vervulling
van hun taak – van mede tot bewoning bestemde gedeelten van een schip
ook zonder toestemming van de bewoner. Mede naar aanleiding van de opmerkingen
hierover in het verslag, is nog eens nagegaan hoe sterk thans nog behoefte
bestaat aan die mogelijkheid. Voor het handhaven van die bevoegdheid, in het
kader van de aanpassingswetgeving in verband met de Algemene wet
op het binnentreden, in artikel 5 van de Wet van 1891 (aan welke bepaling
het onderhavige artikel rechtstreeks is ontleend) gold een zuiver praktische
overweging. Deze betrof de omstandigheid van het niet steeds voldoende scherp
gescheiden zijn van de tot werken en de tot wonen bestemde gedeelten van binnenvaartschepen.
Anders echter dan destijds nog bij de voorbereiding van dit wetsontwerp werd
verondersteld, doet zich de hierbedoelde situatie bij de beroepsvaart thans
praktisch nog maar weinig voor; zeker wat betreft de stuurhut om het betreden
waarvan door toezichthouders het in de meeste gevallen toch wel zal gaan.
In feite zou het in dit artikel neerkomen op het scheppen van een bijzondere
betredingsbevoegdheid voor een – steeds geringer wordend aantal uitzonderingssituaties –
zoals die zich alleen nog zullen voordoen bij enkele kleinere scheepstypen.
De vraag, of zulks nog wel voldoende aanleiding kan zijn tot het scheppen
van een wettelijke inbreuk op het door artikel 8 EVRM gegarandeerde recht
op privacy, wordt door mij bij nader inzien ontkennend beantwoord. Daarom
is die bijzondere bevoegdheid – zoals deze is omschreven in de slotbijzin
van dit artikel – geschrapt.Gezien het voorgaande behoeven de vragen in het verslag met betrekking
tot dit artikel geen nadere beantwoording. Artikel 11De leden van de SGP-fractie vroegen zich af of dit artikel wel een adequate
strafmaat mogelijk maakt bij handelingen die ernstige gevaarzetting met zich
brengen, zoals opzettelijke vernieling van een waterkering of van een sluis.Deze bepaling is niet geschreven voor situaties waarbij sprake is van
ernstige gevaarzetting en van het intreden van ernstige gevolgen, zoals vernieling
of onbruikbaarmaking van een waterstaatswerk dan wel ontploffing of overstroming.
In dat geval komt telastlegging van een misdrijf waardoor de algemene veiligheid
van personen of goederen in gevaar wordt gebracht, in aanmerking. Indien opzet
of schuld aan een dergelijk delict kan worden bewezen bestaat naast de mogelijkheid
van een hoge boetesanctie (vijfde categorie) ook die van oplegging van een
vrijheidsbenemende straf (gevangenisstraf). Daarvoor kan worden gewezen op
het bepaalde in de artikelen 157, 158, 161, 162 en 163 van het Wetboek van
Strafrecht.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24573-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl