Wetboek van Strafvordering; wijziging ivm verlengingsprocedure van voorlopige hechtenis; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24219, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

02-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24219 nr. 5

27-09-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN 1. De regeling van de verlengingsprocedure voorlopige
hechtenis in eerste aanleg2. De regeling van de verlengingsprocedure voorlopige
hechtenis in hoger beroep3. Behandeling in cassatie4. Schorsing van het onderzoek5. Reparatie van termijnverloop6. Schorsing van de voorlopige hechtenisII. ARTIKELEN Artikel I Onderdeel A Artikel 66, tweede lidOnderdeel G Artikel 277a, tweede lidOnderdeel H Artikel 406, tweede lidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24219Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 219Wijziging van het Wetboek van Strafvordering in verband met de verlengingsprocedure
van voorlopige hechtenisnr. 5VERSLAGVastgesteld 27 september 1995De vaste commissie voor Justitie1, belast
met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel, heeft de eer als volgt
verslag uit te brengen.Onder het voorbehoud dat de hierin gestelde vragen en gemaakte opmerkingen
tijdig zullen zijn beantwoord, acht de commissie de openbare behandeling van
het wetsvoorstel voldoende voorbereid. I. ALGEMEEN 1. De regeling van de verlengingsprocedure voorlopige
hechtenis in eerste aanlegDe leden van de CDA-fractie merken op dat de Commissie Herijking Wetboek
van Strafvordering naar aanleiding van een aantal bedrijfsongelukken die leidden
tot ontijdige beëindiging van de voorlopige hechtenis, onderzoek heeft
gedaan naar de oorzaak daarvan. Bedrijfsongelukken blijken onder andere te
worden veroorzaakt door fouten als gevolg van het grote aantal voorgeleidingen
en het daarmee gepaard gaande vervoer van gedetineerden en het circuleren
van dossiers. Op grond van de uitkomsten van het onderzoek heeft de commissie
voorstellen gedaan die strekten tot een ingrijpende vereenvoudiging van de
verlengingsprocedure in eerste aanleg en een daarvan afgeleide in hoger beroep.Nadere overweging van de uitgebrachte adviezen heeft de regering ertoe
geleid dat zij toch afziet van het voorstel tot vereenvoudiging van de verlengingsprocedure
met betrekking tot het bevel tot voorlopige hechtenis in eerste aanleg. Grond
voor deze keuze is dat van verscheidene kanten zwaarwegende argumenten zijn
aangevoerd die pleiten voor de handhaving van een regelmatige rechterlijke
toetsing.Dit besluit tot handhaving van de bestaande voorschriften in eerste aanleg
leidt de leden van de CDA-fractie tot de vraag of ter vermijding van fouten
in de toekomst dan geen andere casu quo personele consequenties moeten worden
getrokken. Ligt het niet in de rede dat dan bij voorbeeld de parketpolitie,
het openbaar ministerie (OM), de rechterlijke macht en de administratieve
ondersteuning worden uitgebreid om de werkdruk die er is als gevolg van het
grote aantal verplaatsingen en voorgeleidingen, te verlichten
om aldus de fouten te voorkomen die aanleiding gaven tot de instelling en
de aanbevelingen van de commissie-Moons. Dreigt deze keuze om geen vereenvoudigingen
aan te brengen in de procedurevoorschriften in eerste aanleg, de capaciteit
voor de strafzittingen niet blijvend onder druk te plaatsen als gevolg van
de belasting zoals die voortkomt uit de huidige voorschriften ten aanzien
van de rechtsbescherming met betrekking tot voorlopige hechtenis in eerste
aanleg? Er zijn immers al signalen geweest dat rechtbanken afhandeling van
strafzaken dreigden te gaan beperken omdat het werkaanbod te groot wordt.
De leden van de CDA-fractie vragen of de regering van dergelijke voornemens
op de hoogte is. Tevens vragen zij een overzicht van werkvoorraden en afhandelingstermijnen
van strafzaken bij de diverse rechtbanken. Na bestudering van het voorstel zijn de leden van de CDA-fractie tot de
conclusie gekomen dat een aantal consequenties van het niet doorvoeren van
vereenvoudigingen ter ontlasting van het justitiële apparaat niet wordt
getrokken, hetgeen naar hun voorlopige oordeel het gevaar in zich bergt dat
de afdoening van strafzaken vertraging zal oplopen en dat fouten zullen worden
gemaakt die leiden tot invrijheidstellingen die maatschappelijk moeilijk aanvaardbaar
zijn.De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
dit wetsvoorstel. Zij delen de bezorgdheid van de commissie-Moons over het
groeiende maatschappelijke ongenoegen en de afbreuk aan de geloofwaardigheid
van de strafrechtspleging bij ontijdige beëindiging van de voorlopige
hechtenis. Terecht wijst de regering er in de memorie van toelichting op dat
de voorlopige hechtenis – zijnde het meest ingrijpende dwangmiddel –
aan strenge vormvoorschriften gebonden moet zijn.De leden van de VVD-fractie zijn er vooralsnog niet van overtuigd dat
de vereenvoudigingsprocedure beperkt moet blijven tot de gang van zaken in
hoger beroep. Zij hechten grote waarde aan de voorstellen van de commissie-Moons
ter zake. Het groeiende maatschappelijke ongenoegen en de afbreuk aan de geloofwaardigheid
van de strafrechtspleging beperken zich niet tot incidenten in appelprocedures.
De leden van de VVD-fractie verzoeken de regering nogmaals in extenso uiteen
te zetten waarom de beoogde vereenvoudiging zich niet tevens tot de procedure
in eerste aanleg kan uitstrekken.De leden van de D66-fractie hebben met instemming kennis genomen van het
wetsvoorstel.Deze leden steunen de regering in haar afwijzing van de voorstellen van
de commissie-Moons, waar het betreft het afschaffen van de periodieke toetsing
van de voorlopige hechtenis. Voorarrest is een diep ingrijpend middel. Een
toetsing elke 30 dagen door de Raadkamer is een waarborg voor de verdachte
dat zijn zaak even zo vaak aandacht krijgt van zowel het OM als de rechter.
Daarnaast hebben deze leden begrip voor de aangevoerde praktische bezwaren
tegen de voorstellen van de commissie. Het zou nog maar zeer de vraag geweest
zijn of het verdwijnen van de periodieke toetsing tot minder ongelukken leidt,
zo daar al sprake van is.De leden van de D66-fractie menen te weten dat het vervoer van verdachten
uit de diverse huizen van bewaring naar de raadkamerzitting in de praktijk
nog al eens voor problemen zorgt. Het gedetineerdenbusje loopt vertraging
op in het verkeer, de zitting loopt uit, hetgeen tot produktiviteitsverlies
leidt bij rechters, officieren van justitie en advocaten. Is in deze situatie
verbetering opgetreden? Zo ja, door welke maatregelen is die verbetering bereikt?
Indien het probleem zich in de praktijk nog steeds met regelmaat
voordoet, aan welke oplossingen van dit vervoersprobleem denkt de regering
dan?In dit verband vragen de leden van de D66-fractie de regering in te gaan
op de mogelijkheid van het horen van verdachten via de beeldtelefoon. Hoe
verloopt het experiment? Zijn alle betrokkenen in dit stadium tevreden over
deze wijze van communicatie met de verdachten?Tast het indirecte contact de kwaliteit van de rechtspleging aan?De leden van de D66-fractie onderschrijven dat de periodieke rechterlijke
toetsing een legitimerende functie heeft voor het verlengen van de gevangenhouding
en dat het een wezenlijke waarborg is bij de toepassing van het ingrijpende
dwangmiddel van voorlopige hechtenis. In dit verband vragen de leden van de
D66-fractie hoe artikel 21 Sv – met ingang van 1 januari 1994 in werking
getreden – in de praktijk functioneert. Krachtens dit artikel mag de
raadkamer verlenging gevangenhouding uit één rechter bestaan.
De situatie kan zich voordoen dat de alleenzittende rechter bij de eerste
beslissing over de gevangenhouding, toen de raadkamer meervoudig was samengesteld,
door zijn twee collega's werd overstemd en dat hij als unus iudex die meerderheidsbeslissing
als het ware opzij zet. Ook kan de situatie zich voordoen dat de unus iudex
niet bij de eerste beslissing aan de raadkamer heeft deelgenomen. Hij kan
met zijn beslissing die van drie rechters naast zich neerleggen. Zie ook het
Advocatenblad nr. 17 uit 1994 bladzijden 750 en 751.Zijn er veel verlengingsbeslissingen van de alleenzittende rechter geweest,
waar de officier van justitie of de verdachte het niet mee eens zijn geweest
en die een appel hebben opgeleverd? Heeft het Gerechtshof de desbetreffende
beslissingen bekrachtigd? Is uit deze gegevens af te leiden hoe het nieuwe
stelsel functioneert? De leden van de D66-fractie verzoeken de regering hierop
in te gaan.De leden van de GroenLinks-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van dit wetsvoorstel. Zij onderstrepen de opvatting, verwoord in de inleiding,
dat voorlopige hechtenis het meest ingrijpende dwangmiddel in het stelsel
van strafvordering is. Dit kan niet worden ten uitvoer gelegd zonder wettelijke
grondslag en dient onderworpen te zijn aan rechterlijke controle. In het verleden
hadden deze leden nogal eens kritiek op de naar hun mening ongenuanceerde
wijzigingen van het Wetboek van Strafvordering, die meer dan eens ten koste
gingen van de rechten van verdachten. De thans ter tafel liggende voorstellen
geven blijk van een zorgvuldige afweging van belangen.Het stemt deze leden tot tevredenheid dat de regering de door diverse
instanties verstrekte adviezen ter harte heeft genomen. Dit komt onder andere
tot uiting door de handhaving van een (maandelijkse) rechterlijke toetsing.Eveneens spreekt het de aan het woord zijnde leden aan om een voortvarende
behandeling van appelzaken te bepleiten, zodat de duur van de voorlopige hechtenis
in de appelfase beperkt kan blijven tot een termijn van maximaal zes maanden.De leden van de GPV-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
dit wetsvoorstel. Op hoofdlijnen kunnen deze leden instemmen met de door de
regering gemaakte keuzen. Op onderdelen stellen deze leden enkele vragen en
suggereren zij enkele aanvullingen dan wel wijzigingen van het voorstel van
wet.De leden van de GPV-fractie kunnen zich vinden in de opvatting van de
regering dat de rechter een zelfstandige bevoegdheid en verantwoordelijkheid
behoort te behouden voor de beoordeling van de noodzaak van het voortduren
van de vrijheidsbeneming van de verdachte en de voortgang van de strafrechtelijke
procedure. Daarmee wordt naar de opvatting van de genoemde leden recht gedaan
aan de inhoud en strekking van artikel 5 vierde lid EVRM waarin de periodieke
rechterlijke beoordeling van het voortduren van het voorarrest
als recht van de verdachte wordt gezien. Die rechterlijke toetsing moet ook
met de vereiste zorgvuldigheid plaatsvinden. Verwijzend naar de onlangs gecreëerde
mogelijkheid (Staatsblad 591, 1993) dat de verlenging van de voorlopige hechtenis
door een alleensprekende rechter kan worden behandeld, in gevallen waarin
de ernst van het delict al of niet in combinatie met gewichtige redenen van
maatschappelijke veiligheid de grondslag vormt voor de toepassing van de voorlopige
hechtenis, vragen de leden van de GPV-fractie of het gevaar bestaat dat deze
mogelijkheid een ontwikkeling in gang zet waarin alle beslissingen over verlenging
van de voorlopige hechtenis door een alleensprekende rechter worden genomen
en de mogelijkheid dus hoofregel wordt. Kan dan nog wel gesproken worden van
«vereiste zorgvuldigheid»? Moet de unus iudex geacht worden in
volle vrijheid te kunnen oordelen? Zal het niet zo zijn dat deze zich merendeels
conformeert aan de beschikkingen van de meervoudige kamer om slechts bij zeer
duidelijke gevallen een vordering tot verlenging af te wijzen? De leden van
de GPV-fractie geven er de voorkeur aan de beslissing tot verlenging van de
voorlopige hechtenis in handen te geven van een meervoudige kamer. Deze leden
zien dat als een versterking van de legitimiteit van die beslissingen. Voorts
wordt daarmee duidelijk dat iedere beslissing over de voorlopige hechtenis
van een verdachte door een meervoudige kamer moet worden genomen. Ter vermindering
van het werklastverhogende effect suggereren deze leden een verlenging van
de termijn gedurende welke het bevel tot gevangenneming of gevangenhouding
van kracht is tot vijfenveertig dagen en een eenmalige verlenging van dit
bevel voor een termijn van ten hoogste vijfenveertig dagen. De totale duur
van de voorlopige hechtenis voor aanvang van het onderzoek ter terechtzitting
in eerste aanleg blijft dan maximaal honderd dagen.De leden van de SP-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
dit wetsvoorstel. Zij begrijpen dat hiermee een aanzienlijke verlenging van
de voorlopige hechtenis wordt verwezenlijkt.De leden vragen of dit voorstel een juiste oplossing is voor de geschetste
problematiek en of alternatieven voldoende zijn onderzocht. Is het juist dat
de oorzaken gezocht moeten worden in een onderbezetting dan wel overbelasting
van de rechterlijke macht en het openbaar ministerie?De leden van de SP-fractie begrijpen uit het voorstel dat een vereenvoudiging
van de verlengingsprocedure vooral is bedoeld om «bedrijfsongelukken»
voor de toekomst te verminderen. De leden zijn benieuwd te vernemen in welke
mate met het huidige wetsvoorstel dergelijke bedrijfsongelukken inderdaad
worden voorkomen. Komen de meeste bedrijfsongelukken met andere woorden voort
uit fouten bij de huidige verlengingsprocedure? 2. De regeling van de verlengingsprocedure voorlopige
hechtenis in hoger beroepDe leden van de CDA-fractie stemmen in met de verruiming van de regeling
van de verlengingsprocedure in hoger beroep als voorgesteld.In het voorstel mag de voorlopige hechtenis voordat de rechter in hoger
beroep aanvangt, maximaal zes maanden duren. De systematiek is zo gekozen
dat het hof ook een verlengingszitting houdt, uiterlijk vier maanden na de
einduitspraak in eerste aanleg.Hierdoor wordt het mogelijk dat de raadkamer controleert of de rechtbank
binnen de straks voorgeschreven termijn van drie maanden na het instellen
van het appel het uitgewerkte vonnis heeft ingezonden.Met het stellen van die termijn is de regering bij een ander wetsvoorstel
al tegemoet gekomen aan de kritiek zoals onder andere geuit door mr. A. J.
A. van Dorst in zijn inleiding voor het VU-congres. Deze was van mening
dat een tijdlimiet aan de voorlopige hechtenis ervoor zou kunnen zorgen dat
de rechtbank haar huiswerk, het appelvonnis, tijdig gereed heeft. Dat wekt
de indruk dat de rechtbanken het maken van appelvonnissen moedwillig op de
lange baan schuiven. Dat lijkt hun een niet juiste voorstelling van zaken.
Hoewel de leden van de CDA-fractie inzien dat een zekere druk op de ketel
positief uit kan werken bij de verwerking van vonnissen, vragen zij de regering
of er onderzoek is gedaan naar de oorzaak van vertragingen in de uitwerking
van appelvonnissen. Graag ontvangen zij een inzicht in die oorzaken.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat de voorgestelde vereenvoudiging
van de procedure met behoud van regelmatige rechterlijke toetsing niet op
gespannen voet komt te staan met de vereiste zorgvuldigheid die ten aanzien
van verdachten in acht genomen moet worden. Zij vragen wel of de regering
verwacht dat de vereenvoudiging zal leiden tot een toeneming van het aantal
in hechtenis verkerende personen. Heeft de regering rekening gehouden met
de mogelijkheid dat vereenvoudiging van de verlengingsprocedure van voorlopige
hechtenis mogelijk ook het gebruik daarvan zal bevorderen? Met het aantal
van 5316 heenzendingen wegens plaatsgebrek in 1994 in gedachten, vragen zij
in dat verband of er momenteel voldoende celcapaciteit beschikbaar is om die
eventuele toeneming op te vangen.De leden van de D66-fractie kunnen zich vinden in de voorgestelde regeling
met betrekking tot het hoger beroep inclusief de termijnstelling van 180 dagen.
Hun bedenking ten aanzien van de unus iudex geldt hier eveneens.Deze leden vragen de regering of er zich in de praktijk nog problemen
voordoen bij de griffies van de rechtbanken om de appelvonnissen tijdig af
te werken en conform de afspraak binnen drie maanden aan het Gerechtshof te
zenden. Mocht dit niet meer het geval zijn, is er dan een verschuiving waarneembaar
naar een vertraagde afwerking van niet-gedetineerden-vonnissen of anderszins?De leden van de GPV-fractie vragen of de voorgestelde artikelen 75 derde
lid Sv en 66 tweede lid Sv wel goed op elkaar aansluiten. Wekt de formulering
van beide artikelen niet de indruk dat de door het Hof bevolen «verlengingen»
een periode van honderdtachtig dagen niet te boven mogen gaan? Daar zou dan
nog de automatische verlenging van zestig dagen na de einduitspraak in eerste
aanleg bij komen. Hoe staat de regering tegenover een wijziging van het derde
lid van artikel 75 Sv in die zin, dat daarin komt te staan dat de geldigheidsduur
van een bevel tot gevangenneming of gevangenhouding, zolang het onderzoek
op de terechtzitting in hoogste feitelijke aanleg nog niet is aangevangen,
telkens voor een tijdvak van ten hoogste zestig dagen kan worden verlengd,
met inachtneming van een maximale geldigheidsduur voor een dergelijk bevel
van honderdtwintig dagen? De leden van de GPV-fractie herhalen hun vraag ten
aanzien van beslissingen tot verlenging van de voorlopige hechtenis door een
meervoudige kamer.De leden van de SP-fractie stellen vast dat de regering de opvatting van
de commissie-Moons volgt dat voor verlenging van de voorlopige hechtenis in
hoger beroep meer aanleiding is dan in eerste aanleg. De rechter heeft immers
een bewezenverklaring en strafoplegging uitgesproken. Deze leden vragen in
welke gevallen voorlopige hechtenis in hoger beroep op dit ogenblik wordt
opgeheven en hoeveel gevallen dit betreft. Kan de regering hierover cijfers
overleggen?In het bijzonder vragen deze leden of dit situaties betreft waarbij de
rechter op inhoudelijke gronden de opheffing van de voorlopige hechtenis beveelt.
Geven deze situaties van opheffing toch geen aanleiding om rechterlijke
toetsing vaker dan in het wetsvoorstel voorzien te laten gebeuren?Wat bedoelt de regering met het gestelde dat de behandeling van de vorderingen
tot verlenging van de gevangenhouding vaak een summier karakter heeft? Past
deze opmerking in het licht van bovenstaande?De leden van de SP-fractie willen nog op het volgende nader ingaan. De
regering komt met het voorstel om de termijn waarbinnen de terechtzitting
in hoger beroep dient te zijn aangevangen, te bepalen op 180 dagen. Hiermee
wordt tegemoet gekomen aan de huidige praktijk. De leden van de SP-fractie
vragen of de regering voornemens is maatregelen te treffen om de lange behandelingsduur
in de praktijk te bekorten. Zijn er met andere woorden plannen om de huidige
problemen met betrekking tot de lange behandelingsduur aan de bron aan te
pakken en zo ja, welke?Is de regering het eens met de leden van de SP-fractie dat het huidige
wetsvoorstel de oorzaken van het probleem niet oplost en daarmee symptoombestrijding
is? 3. Behandeling in cassatieIn navolging van de commissie-Moons ziet de regering ervan af om het model
van de appelfase eveneens toe te passen op de behandeling in cassatie. De
leden van de GroenLinks-fractie betreuren het dat niet ook voor de cassatiefase
de adviezen van zowel de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak(NVvR), het
OM als de Raad van State zijn gevolgd. Het lijkt deze leden logisch om ook
in de cassatiefase een grens te stellen aan de duur van de voorlopige hechtenis.
Kent de regering de opvattingen van de strafrechtsgeleerden De Hullu en Wedzinga
inhoudende om de duur van de voorlopige hechtenis in cassatie tot een termijn
van zes maanden te beperken?De argumenten die de regering aanvoert voor het van rechtswege voortduren
van de voorlopige hechtenis zonder periodieke rechterlijke controle, hebben
de leden van de GPV-fractie er niet van overtuigd dat een dergelijke periodieke
toetsing kan worden gemist. Vaststellende dat de NVvR, het OM en de Raad van
State in hun adviezen juist hebben aangedrongen op een begrenzing van de voorlopige
hechtenis in de cassatiefase, verzoeken deze leden de regering dit onderdeel
van het voorstel van wet te heroverwegen. De aan het woord zijnde leden geven
in overweging, gelet op de inhoud van het voorstel van wet tot wijziging van
het Wetboek van Strafvordering betreffende het proces-verbaal van de terechtzitting
en het vonnis, de duur van de voorlopige hechtenis te beperken tot een termijn
van zes maanden. Het bevel tot voorlopige hechtenis zou dan na de einduitspraak
van het Hof nog negentig dagen van kracht kunnen blijven, waarna deze termijn
een maal door het Hof met negentig dagen zou mogen worden verlengd. De termijn
van negentig dagen doet recht aan het stadium waarin het proces zich dan bevindt.
Alzo wordt een trapsgewijs model bereikt waarbij in eerste aanleg een termijn
van dertig dan wel vijfenveertig dagen, in appel een termijn van zestig dagen
en in cassatie een termijn van negentig dagen geldt voor de periodieke rechterlijke
controle waarbij bovendien de duur van de voorlopige hechtenis in appel en
in cassatie is gemaximeerd. 4. Schorsing van het onderzoekDe leden van de CDA-fractie merken op dat de regering constateert dat
de huidige beperking tot drie maanden van de aanhouding van een zaak waarvan
de verdachte zich in voorlopige hechtenis bevindt, soms niet voldoet. Desondanks
ziet zij geen aanleiding daarvoor de regeling aan te passen. Dat doet bij
deze leden de vraag rijzen op welke manier de regering vindt dat zo'n situatie
moet worden aangepakt. De leden van de D66-fractie lijkt het belangrijk dat de rechter in het
proces-verbaal van de zitting wel melding maakt van de klemmende redenen die
aanleiding hebben gegeven tot schorsing van het onderzoek. Het proces-verbaal
geeft zo een duidelijker beeld van hetgeen ter zitting is gepasseerd. Nu de
redenen ook uit andere processtukken kunnen blijken, behoeft de vermelding
in hun ogen slechts beknopt te zijn. Deze leden willen geen gevolg verbinden
aan het ontbreken van een dergelijke vermelding. Door een volzin toe te voegen
aan artikel 277a tweede lid in deze trant, wordt de rechter geprikkeld om
zich expliciet rekenschap van de schorsing te geven. De leden van de D66-fractie
vragen de regering op dit punt in te gaan.De leden van de SP-fractie begrijpen dat de aanhouding van een zaak waarin
de verdachte zich in voorlopige hechtenis bevindt, beperkt is tot drie maanden.
De regering heeft al aangegeven dat deze beperking van de aanhouding van de
zaak tot maximaal 90 dagen in de praktijk soms niet voldoet, bij voorbeeld
indien observatie in het Pieter Baan-centrum noodzakelijk is.Welke oplossing stelt de regering zich voor, indien na 90 dagen de zaak
inderdaad nog niet «zittingsrijp» is? Voortduren van de voorlopige
hechtenis heeft dan immers geen wettelijke basis meer. 5. Reparatie van termijnverloopDe leden van de D66-fractie ondersteunen het voorstel van de regering
om geen reparatie van termijnverloop mogelijk te maken.De leden van de GroenLinks-fractie spreken hun waardering uit dat de aanvankelijke
gedachte om een reparatie van termijnverloop op te nemen, verlaten is. Deze
leden hebben in het verleden al herhaaldelijk kenbaar gemaakt tegen een dergelijke
benadeling van verdachten de grootst mogelijke bezwaren te hebben. 6. Schorsing van de voorlopige hechtenisDe leden van de D66-fractie zijn nog niet geheel overtuigd van de afwijzing
door de regering van het voorstel van de commissie om de korte onderbrekingsbevoegdheid
in te voeren. De Commissie van Veen had indertijd het voorstel gedaan dat
het OM de bevoegdheid zou krijgen te beslissen over een kort niet-begeleid
verlof van maximaal drie dagen. De onderbreking zou niet in mindering op de
voorlopige hechtenis worden gebracht. De commissie-Moons had dit voorstel
overgenomen.Het komt regelmatig voor dat verdachten verzoeken om een kortdurende schorsing,
bij voorbeeld om een huwelijk, geboorte of begrafenis van een naaste bij te
wonen. Een verdachte die enige kans op inwilliging van zijn verzoek wil maken,
zal bewijsstukken dienen te overleggen (trouwkaarten, verklaring van de gynaecoloog
of overlijdensbericht). In de praktijk komt de officier van justitie in raadkamer
regelmatig tot dezelfde conclusie als de rechter die uiteindelijk op het verzoek
beslist, indien het een belangrijke en bewijsbare gebeurtenis betreft. Niet
valt in te zien, waarom het OM dan niet formeel op dergelijke verzoeken zal
kunnen beslissen. Het argument dat het OM een taakverzwaring vreest, lijkt
de D66-leden van beperkte waarde. Teneinde een raadkamerzitting goed voor
te bereiden, zal een officier van justitie toch ook de door de verdachte ingezonden
bewijsstukken bestuderen en controleren op hun juistheid door informatie bij
derden in te winnen. Hooguit het horen van de verdachte op het verzoek kan
organisatorisch extra werkzaamheden vergen. Uiteraard is grote snelheid geboden,
aangezien de aard van dit soort verzoeken met zich meebrengt dat het verzoek
door verloop van tijd kan worden achterhaald (de begrafenis is geweest, het
kind is geboren). Zo ook mr. A. J. A. van Dorst in Delikt en Delinkwent
nr. 23 November 1993.Deze leden kunnen zich voorstellen dat de regeling zó wordt vormgegeven
dat een verdachte eerst de officier van justitie met het schorsingsverzoek
moet benaderen en bij afwijzing pas de raadkamer. Mocht de officier van justitie
twijfel hebben, dan zou hij moeten kunnen bevorderen dat het verzoek van de
verdachte aan de raadkamer wordt voorgelegd met inachtneming van de noodzakelijke
snelheid. Wellicht levert dit systeem enige tijdwinst op bij de rechter. In
elk geval zijn in de ogen van de leden van de D66-fractie de aangevoerde bezwaren
niet zo zwaarwegend dat het voorstel om die reden geen serieuze bespreking
behoeft. De leden van de D66-fractie verzoeken de regering haar keuze om dit
onderdeel van het advies van de commissie-Moons niet over te nemen, te heroverwegen.
Mocht de regering bij haar standpunt blijven, dan verzoeken deze leden haar
de voor- en nadelen van het voorstel op een rijtje te zetten en inzichtelijk
te maken waarom zij tot haar keuze is gekomen.In het voorgestelde vijfde lid van artikel 80 Sv is als mogelijke sanctie
op het indienen van een ongemotiveerd schorsingsverzoek het niet horen van
de verdachte opgenomen. De leden van de D66-fractie vragen de regering waarom
zij niet gekozen heeft voor een niet-ontvankelijkverklaring. Een dergelijke
sanctie lijkt beter in het systeem van de wet te passen.Het onderscheid dat wordt gemaakt tussen een verzoek tot ontheffing en
een verzoek tot schorsing, komt de leden van de GPV-fractie vreemd voor gelet
op de regelmatige periodieke toetsing van de voorlopige hechtenis door de
rechter. Is het niet redelijk om aan beide verzoeken een motiveringsvereiste
te stellen? Het is toch niet de bedoeling dat door ongemotiveerde verzoeken
tot opheffing of schorsing een extra periodieke toetsing kan worden uitgelokt?
De genoemde leden zien in het vormvereiste van een verplichte motivering een
belangrijke drempel voor de verdachte om niet zonder meer over te gaan tot
het indienen van een verzoek tot opheffing of schorsing. Ook de sanctie: niet
horen of oproepen, komt de genoemde leden vreemd voor. Waarom is niet gekozen
voor een niet-ontvankelijkverklaring in het verzoek? II. ARTIKELEN Artikel I Onderdeel A Artikel 66, tweede lidDe leden van de GPV-fractie menen dat de in dit artikel voorgestelde termijn
voor het OM voldoende is om de zaak voor verlenging bij het Hof te krijgen.
De genoemde leden vragen of het aanbeveling verdient een experiment te beginnen
met uitwerking van gedetineerden-vonnissen binnen twee maanden na de uitspraak
(in plaats van de drie maanden na instellen van appel in het kop-staart-wetsvoorstel),
zodat het Hof over de volledige stukken kan beschikken bij de eerste verlengingszitting.
Als dat lukt, zijn twee termijnen in elkaar geschoven en kan de regering overeenkomstig
haar toezegging de termijn voor uitwerking van vonnissen verkorten in het
voorgestelde artikel 365a derde lid voor zover het gedetineerde verdachten
betreft. Een dergelijke proef zou, zo menen de aan het woord zijnde leden,
tevens moeten uitwijzen of dat ook grote vertragingen voor andere vonnissen
tot gevolg heeft. Onderdeel G Artikel 277a, tweede lidDe leden van de GPV-fractie vragen of de voorgestelde wijziging betekent
dat voor de rechter de mogelijkheid vervalt om bij schorsing voor onbepaalde
tijd een uiterste termijn te stellen. Onderdeel H Artikel 406, tweede lidDe leden van de GroenLinks-fractie vragen de regering eveneens zich de
opmerkingen van eerdernoemde strafrechtsdeskundigen aan te trekken wat betreft
de regeling van het appel tegen tussenuitspraken. Hoe denkt de minister over
hun aanbeveling om een meer algemene regeling voor het appel tegen tussenuitspraken
over de voorlopige hechtenis te treffen, inhoudend dat binnen drie dagen na
de tussenuitspraak hoger beroep kan worden ingesteld?De aanvulling van artikel 406 in combinatie met de wijziging in artikel
71 eerste lid is kennelijk bedoeld voor de gevallen waarin bij tussenvonnis
een beslissing wordt genomen over de aanvang of de voortduring van de voorlopige
hechtenis. Een inbreuk op het in artikel 406 eerste lid verwoorde concentratiebeginsel
lijkt de leden van de GPV-fractie gerechtvaardigd, gelet op de grote gevolgen
die de voorlopige hechtenis heeft voor het leven van de verdachte. De genoemde
leden menen dat er argumenten zijn te noemen om beslissingen die gelijktijdig
met de einduitspraak worden gegeven, uit te zonderen van de voorgestelde regeling.
De rechter baseert dan de voortduring van de detentie niet meer op een voorlopig
oordeel over de schuld van de verdachte en de omstandigheden van het geval,
maar op zijn eindoordeel daarover. Dat verstevigt de rechtsgrond van de vrijheidsbeneming,
zo is ook de redenering in de memorie van toelichting. Deze leden vragen of
de regering bij de wijziging van artikel 71 eerste lid en artikel 406 ook
aan de beslissingen bij einduitspraak heeft gedacht en zich bewust is van
het processuele gevolg daarvan. Zou in deze gevallen een inbreuk op de concentratiegedachte
niet moeten worden heroverwogen? Voorts is het de leden van de GPV-fractie
niet duidelijk waarom in het voorgestelde artikel 406 tweede lid naast een
afgewezen opheffingsverzoek niet ook een afgewezen schorsingsverzoek wordt
genoemd. Daarnaast lijkt het deze leden consistenter om te spreken over opheffing
van het bevel tot voorlopige hechtenis. De leden van de GPV-fractie vragen
de regering hoe zij staat tegenover een aanvulling van artikel 406 Sv met
een regeling die in algemene zin betrekking heeft op tussenuitspraken over
de voorlopige hechtenis, inhoudende dat tegen deze tussenuitspraken binnen
drie dagen na de tussenuitspraak hoger beroep kan worden ingesteld.De voorzitter van de commissie,V. A. M. van der BurgDe griffier van de commissie,De Gier XNoot1Samenstelling: Leden: V. A. M. van der Burg (CDA), voorzitter, Schutte
(GPV), vacature D66, Korthals (VVD), Janmaat (CD), De Hoop Scheffer (CDA),
Soutendijk-van Appeldoorn (CDA), Van de Camp (CDA), Swildens-Rozendaal (PvdA),
ondervoorzitter, M. M. van der Burg (PvdA), Scheltema-de Nie (D66), Kalsbeek-Jasperse
(PvdA), Zijlstra (PvdA), Aiking-van Wageningen (GN), Rabbae (GroenLinks),
J. M. de Vries (VVD), Van Oven (PvdA), Van der Stoel (VVD), Dittrich (D66),
Verhagen (CDA), Dijksman (PvdA), De Graaf (D66), Rouvoet (RPF), B. M. de Vries
(VVD), O. P. G. Vos (VVD).Plv. leden: Koekkoek (CDA), Van den Berg (SGP), Van Vliet
(D66), Van Blerck-Woerdman (VVD), Marijnissen (SP), Biesheuvel (CDA), Bremmer
(CDA), Doelman-Pel (CDA), Van Traa (PvdA), Van Heemst (PvdA), Bijleveld-Schouten
(CDA), Rehwinkel (PvdA), Vliegenthart (PvdA), Boogaard (GN), Sipkes (GroenLinks),
Rijpstra (VVD), Middel (PvdA), Te Veldhuis (VVD), Van Boxtel (D66), Van der
Heijden (CDA), Apostolou (PvdA), Versnel-Schmitz (D66), Leerkes (U55+), Van
den Doel (VVD), Weisglas (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24219-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl