Wijziging Wet milieubeheer, Wet milieugevaarlijke stoffen en Wet bodembescherming (verbetering handhavingsbevoegdheden); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26929, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

07-12-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26929 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 24 april 1998, no. W08.98.0015,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26929Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 929Wijziging van de Wet milieubeheer, de Wet milieugevaarlijke stoffen
en de Wet bodembescherming (verbetering handhavingsbevoegdheden)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 24 april
1998 en het nader rapport d.d. 23 november 1999, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer.
Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 14 januari 1998, no. 98.000136, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel
van wet met memorie van toelichting, houdende wijziging van de Wet milieubeheer,
de Wet milieugevaarlijke stoffen en de Wet bodembescherming (verbetering handhavingsbevoegdheid).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 14 januari
1998, nr. 98.000136, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 24 april 1998, nr. W08.98.0015, bied ik u hierbij aan.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met zijn opmerkingen rekening
zal zijn gehouden.1. De memorie van toelichting stelt in paragraaf 1 dat het voorstel
beoogt de bevoegdheden voor bestuurlijke handhaving beter en vooral duidelijker
te regelen. De Raad van State merkt op dat uit de recente rapporten «Handhaven
met effect» (aangeboden aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal;
kamerstukken II 1996/97, 22 343, nr. 28) en «Handhaven op niveau»
(aangeboden aan de Voorzitter van de Tweede Kamer; Handelingen II 1997/98,
blz. 3826) blijkt dat de handhaving van het milieurecht tekortschiet. Daarbij
valt op dat de rapporten niet de nadruk leggen op onduidelijkheid van regelgeving
of gebrek aan instrumentarium, maar belemmeringen constateren op organisatorisch
gebied. Naar de mening van het college dient de indruk te worden vermeden
dat thans het oplossen van enkele problemen van regelgeving voldoende zou
zijn. Om de handhaving van het milieurecht te verbeteren, zijn goed opgeleide
mensen, financiële middelen en goede samenwerking tussen de betrokken
bestuursorganen nodig. Het college adviseert in de memorie van toelichting
nader in te gaan op feitelijke maatregelen die zullen worden getroffen om
de handhaving van het milieurecht op aanvaardbaar niveau te brengen.1. Ik deel de mening van de Raad dat de indruk moet worden vermeden dat
het oplossen van enkele problemen van regelgeving voldoende zou zijn om de handhaving van het milieurecht op aanvaardbaar niveau te brengen. Om
de handhaving van het milieurecht (verder) te verbeteren, zijn ook naar mijn
oordeel goed opgeleide mensen, financiële middelen en goede samenwerking
tussen de betrokken bestuursorganen nodig. Naar aanleiding van het advies
van de Raad is in § 1 van de memorie van toelichting duidelijker aangegeven
dat de verbetering van het instrumentarium een onderdeel is van een breed
pakket aan maatregelen ter verbetering van de milieuwethandhaving. Dit pakket
betreft naast verbetering van het instrumentarium, gezamenlijke strategiebepaling
en structurele en systematische samenwerking op uitvoerend niveau. Ook is
aangegeven dat uit het rapport «Handhaven met effect» blijkt dat,
hoewel er enkele knelpunten zijn met betrekking tot het handhavingsinstrumentarium,
de milieuwetgeving zelf in het algemeen geen majeur obstakel voor een effectieve
handhaving vormt.2. De tweede alinea van paragraaf 2 van de toelichting bespreekt
de situatie waarin een inrichting door uitbreiding of wijziging onder een
ander bevoegd gezag komt te vallen dan het gezag dat de vergunning heeft verleend.
Het voorstel is aan artikel 18.2 van de Wet milieubeheer (WMB) de bepaling
toe te voegen – in een nieuw tweede lid – dat in dat geval de
in het eerste lid bedoelde taken – met name: bestuurlijke handhaving
van het met betrekking tot de inrichting bepaalde – blijven berusten
bij het bestuursorgaan dat de vergunning heeft verleend, zolang geen vergunning
van kracht is geworden die door dat andere bestuursorgaan is verleend. Uitgaande
van de legale gang van zaken, te weten dat degene die zijn activiteiten wenst
uit te breiden eerst aan het bevoegde bestuursorgaan vergunning vraagt alvorens
daartoe over te gaan, lijkt dit voorstel in principe juist. Het valt de Raad
echter op dat de toelichting niet primair uitgaat van de legale, maar uitsluitend
van een illegale situatie, waarin de feitelijke doch niet-vergunde uitbreiding
van activiteiten leidt tot de juridische uitkomst dat voortaan een ander orgaan
bevoegd zal zijn. Het lijkt het college passend dat de toelichting in de eerste
plaats aandacht besteedt aan de legale gang van zaken. Aan de orde zouden
moeten komen de consequenties die zich voordoen niet alleen indien het gaat
om een veranderingsvergunning (waar de toelichting van lijkt uit te gaan)
maar ook indien het gaat om een revisievergunning op grond van artikel 8.4
WMB. Aansluitend daarop zou de vraag moeten worden besproken waarom in elk
van de gevallen het in werking treden van de nieuwe vergunning bepalend is
voor het moment waarop het bevoegde gezag met betrekking tot de onderliggende
vergunning overgaat en niet het moment van onherroepelijk worden van de nieuwe
vergunning. In dit verband wijst het college erop dat de nieuwe vergunning
onherroepelijk kan zijn, maar onder de werking van artikel 20.8 WMB nog niet
in werking. In de illegale situatie doet zich het probleem voor dat tot het
moment van het in werking treden van de nieuwe vergunning het oude bevoegde
gezag, voor de beslissing over het al dan niet en in welke vorm handhavend
optreden, zich zal moeten beraden over de mogelijkheid tot legalisering van
de illegale situatie. Maar legalisering is nu juist het prerogatief van het
nieuwe gezag dat juist met het oog op de aard en de omvang van de verandering
als daartoe bevoegd is aangewezen.Bespreking behoeft hoe het laatstgenoemde gezag in de besluitvorming van
het (nog) bevoegde gezag zal worden betrokken. Het college adviseert mede
naar aanleiding van deze vragen de toelichting aan te vullen en zo nodig de
nieuwe bepaling aan te passen.2. Naar aanleiding van het advies van de Raad is het onderwerp «wisseling
van bevoegd gezag» verplaatst naar § 7 van de memorie van toelichting
en is daar in de eerste plaats aandacht besteed aan de legale gang van zaken.
Zowel in legale als in illegale situaties heeft het tijdstip van inwerkingtreden
van de vergunning als tijdstip waarop de handhavingsbevoegdheid overgaat de
voorkeur boven het tijdstip waarop de wijzigings- of revisievergunning onherroepelijk
wordt. Vanaf het tijdstip van inwerkingtreding kan de beoogde verandering
van de inrichting of van haar werking op legale wijze tot stand gebracht worden.
Vanaf dat moment is het van belang dat het dossier betreffende de inrichting
berust bij het bevoegde gezag dat de nieuwe vergunning heeft verleend. Het
ligt niet voor de hand dat het «oude» bevoegde gezag tot het tijdstip
van onherroepelijk worden bevoegd blijft tot handhaving terwijl de door het
nieuwe bevoegde gezag verleende vergunning al in werking is getreden. Hantering
van het tijdstip van onherroepelijk worden zou voor legale veranderingen
van de inrichting of van haar werking bovendien een wijziging betekenen ten
opzichte van de huidige regeling. Als degene die een inrichting drijft, de
inrichting of haar werking wil wijzigen en de inrichting als gevolg daarvan
onder een ander bevoegd gezag komt te vallen, dan moet de aanvraag om de wijzigings-
of revisievergunning worden ingediend bij dat nieuwe bevoegde gezag. De vergunning
dient te worden aangevraagd voordat de inrichting of haar werking wordt veranderd.
Totdat de vergunning in werking is getreden, geldt de oorspronkelijke vergunning
en blijft het oude bevoegde gezag handhavingsbevoegd. Met de voorgestelde
regeling wordt bereikt dat de handhavingsbevoegdheid ook in geval van illegale
wijzigingen overgaat op het tijdstip van inwerkingtreding van de nieuwe vergunning.Gelet op bovenstaande overwegingen vormt ook de situatie van artikel 20.8
van de Wet milieubeheer waarop de Raad wijst – een nieuwe milieuvergunning
treedt niet eerder in werking dan nadat een eventueel vereiste bouwvergunning
is verleend – reden om te kiezen voor het tijdstip van inwerkingtreding.De Raad wijst er terecht op dat in geval van illegale veranderingen van
de inrichting of van haar werking, overleg nodig zal zijn tussen het oude
en het nieuwe bevoegde gezag zolang er nog geen vergunning geldt die door
het nieuwe bevoegde gezag is verleend, teneinde de mogelijkheid tot legalisering
na te gaan. Het antwoord op de vraag of legalisering mogelijk is, is blijkens
vaste jurisprudentie immers medebepalend voor de ruimte die er is voor de
toepassing van bestuursrechtelijke dwangmiddelen. De memorie van toelichting
is in deze zin aangevuld.Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om in het voorgestelde artikel 18.2,
tweede lid, van de Wet milieubeheer de zinsnede «van kracht is geworden»
te vervangen door «in werking is getreden». Met eerstgenoemde
term was hetzelfde bedoeld, maar laatstgenoemde term wordt in dit verband
bijvoorbeeld ook gebruikt in artikel 3:40 van de Algemene wet bestuursrecht
(«Een besluit treedt niet in werking voordat het is bekendgemaakt»).3a. De memorie van toelichting duidt in paragraaf 2 voorts twee soorten
problemen aan waarvoor een soort oplossing wordt voorgesteld. Zo is onduidelijk
bij artikel 10.2, eerste lid, WMB (verbod zich te ontdoen van afvalstoffen
buiten een inrichting) en artikel 10.43 WMB (verbod bewaren afvalstoffen buiten
een inrichting) bij wie de bevoegdheid berust tot handhaving. Bij artikel
1.1a, eerste lid, WMB (eenieder moet voldoende zorg voor het milieu in acht
nemen) en artikel 10.3, eerste lid, WMB (verbod handelingen met betrekking
tot afvalstoffen waardoor nadelige gevolgen voor het milieu kunnen ontstaan)
is geen onduidelijkheid – immers, krachtens de «vangnetbepaling»
van artikel 18.7, eerste lid, WMB is de minister bevoegd – maar acht
de toelichting het wenselijk dat ieder bestuursorgaan dat wordt geconfronteerd
met onvoldoende zorg voor het milieu tot handhaving zou kunnen overgaan. Het
voorstel – voor een artikel 18.2a WMB – houdt in ter oplossing
van de gesignaleerde onduidelijkheid (tweede lid) onderscheidenlijk wijziging
van de vangnetbepaling (eerste lid) dat (in het eerste lid) naast de minister
voortaan drie bestuursorganen op gelijke voet tot taak hebben zorg te dragen
voor handhaving, te weten gedeputeerde staten, burgemeester en wethouders
en de waterkwaliteitsbeheerder.b. Het voorstel dat in beide gevallen verscheidene bestuursorganen gelijkelijk
bevoegd worden verklaard, houdt een fundamentele koerswijziging in die naar
de mening van het college een meer inhoudelijke beargumentering behoeft dan
de toelichting geeft. Hierbij verdient aandacht het uitgangspunt – waarnaar
ook de toelichting verwijst – dat de wet een bevoegdheid opdraagt aan
een specifiek daartoe aangewezen bestuursorgaan en verder waarom dat thans
van minder belang zou zijn. Voorts merkt het college op dat ook uit praktisch
oogpunt aan het voorstel bezwaren zijn verbonden. Het komt er immers op neer
dat meer dan een orgaan moet beoordelen of in een bepaald geval tot handhaving
moet worden overgegaan. Indien meer dan één bestuursorgaan verantwoordelijk
is voor de handhaving, zal dit kunnen leiden tot vertraging in de besluitvorming
of zelfs tot besluiteloosheid. Het voorgestelde derde lid van artikel 18.3
WMB – dat geen voorrangsregeling geeft, maar bepaalt dat
overleg zal voorzien in afspraken inzake afstemming van de uitoefening van
bestuursrechtelijke handhavingsbevoegdheden door de betrokken bestuursorganen –
is op zichzelf niet voldoende om aan dit bezwaar tegemoet te komen. Zou een
derde-belanghebbende tevergeefs om handhaving vragen, waarbij de betrokken
bestuursorganen naar elkaar (en hun falend overleg) verwijzen, dan dreigt
dat de belanghebbende bij drie bestuursorganen bezwaar moet indienen en beroep
instellen tegen het (fictieve) besluit van elk van die organen. Het college
adviseert de bedoelde bepalingen te heroverwegen.c. De Raad adviseert bij die gelegenheid (opnieuw) in overweging te nemen
in welke richting oplossingen waren te zoeken. Wat betreft het eerste probleem –
onduidelijkheid – verdient nader onderzoek de mogelijkheid alsnog uitdrukkelijk
een bestuursorgaan met handhaving te belasten. En wat betreft het tweede:
wanneer een ander dan het bevoegde bestuursorgaan met schending van een zorgplicht
wordt geconfronteerd, ware te onderzoeken of dat orgaan het bevoegde orgaan
zou kunnen waarschuwen, waarna het bevoegde orgaan tot handhaving overgaat
dan wel – desgeraden – het eerstbedoelde orgaan verzoekt het nodige
te doen. In laatstbedoeld geval ware voorzover nodig te voorzien in de mogelijkheid
van delegatie van handhavingsbevoegdheden.3. De knelpunten bij de huidige toedeling van handhavingsbevoegdheden –
waarvoor in het aan de Raad van State voorgelegde wetsvoorstel oplossingen
zijn gezocht in een richting welke naar de mening van de Raad opnieuw in overweging
ware te nemen – hangen met name samen met het feit dat het hoofdstuk
Handhaving van de Wet milieubeheer vooral gericht is op de handhaving van
regels met betrekking tot inrichtingen. Dit leidt tot problemen van tweeërlei
aard. Het eerste probleem is gelegen bij de niet-inrichtingge- bonden regels
(ook wel aangeduid als regels die gelden «buiten» inrichtingen):
daarbij is niet in de regelgeving aangegeven wie belast is met de bestuurlijke
handhaving van deze regels. Een duidelijke hoofdregel zoals die voor inrichtingen
is opgenomen in artikel 18.2 van de Wet milieubeheer (waarbij het bevoegd
gezag dat de vergunning verleent ook verantwoordelijk is gesteld voor de bestuurlijke
handhaving van de voor de inrichting geldende milieuvoorschriften) ontbreekt
voor niet-inrichtinggebonden regels.Het tweede probleem schuilt bij regels ten aanzien waarvan de vraag of
het gaat om inrichtinggebonden of niet-inrichtinggebonden regels (regels al
dan niet «met betrekking tot een inrichting») in de praktijk soms
zeer moeilijk te beantwoorden is. In de praktijk blijkt de interpretatie van
het begrip «met betrekking tot de inrichting» tot onduidelijkheid
te leiden, waardoor het ten aanzien van bepaalde regels lastig is om te bepalen
wie nu bevoegd is tot handhaving.Zoals in de memorie van toelichting bij het aan de Raad voorgelegde voorstel
al werd aangegeven, is lange tijd getracht de oplossing voor deze problematiek
te zoeken vanuit het uitgangspunt om op wetsniveau, analoog aan artikel 18.2
van de Wet milieubeheer, voor elk voorschrift slechts één instantie
te belasten met de handhavingstaak. Door de verschillende invalshoeken van
de milieuregelgeving (regels voor inrichtingen, voor buiten inrichtingen,
voor afvalstoffen, voor stoffen en producten, voor transport, etc.) en de
verscheidenheid aan instanties die betrokken zijn bij de uitvoering ervan,
bleek het echter onmogelijk om vast te houden aan dit uitgangspunt indien
tegelijkertijd moet worden voldaan aan eisen van eenvoud en uitvoerbaarheid
van het systeem. De werkelijkheid is immers niet op te delen in allerlei «invalshoeken».
In een concrete situatie kunnen meer regels van toepassing zijn, zodat voor
alle mogelijke «kruispunten» zou moeten worden aangegeven welke
regel voorrang heeft. Zo kan het illegaal storten van afvalstoffen buiten
een inrichting bijvoorbeeld een overtreding vormen van de artikelen 10.2 (stortverbod
buiten inrichtingen), 1.1a en 10.3 van de Wet milieubeheer (algemene zorgplicht
en specifieke zorgplicht met betrekking tot afvalstoffen) en van artikel 13
van de Wet bodembescherming (specifieke zorgplicht met betrekking tot de bodem).Daarom werd gekozen voor een alternatief waarbij het tot nu toe gehanteerde
uitgangspunt dat op wetsniveau wordt verzekerd dat voor elk voorschrift maar één instantie belast zou moeten zijn met de handhaving
van bepaalde regels, is losgelaten. De handhavingsbevoegdheden in de milieuregelgeving
werden bij dit alternatief op zodanige wijze toebedeeld dat er geen «witte
vlekken» meer bestaan ten aanzien van de vraag wie bevoegd is tot bestuurlijke
handhaving en waarbij wordt afgezien van uitgebreide (inhoudelijke) voorrangsregelingen.In de memorie van toelichting werd aangegeven dat er in bepaalde situaties
daardoor sprake zal zijn van overlappende bevoegdheden. De nadruk komt bij
deze benadering dan ook veel meer te liggen op de organisatie van de uitoefening
van de bevoegdheden en op de onderlinge afstemming door de betrokken handhavingsinstanties
van de toepassing van de bevoegdheden in de concrete situaties in het algemeen
en in bijzondere gevallen. Een dergelijke regeling biedt de nodige flexibiliteit
aan de praktijk om op de lokale of regionale situatie toegesneden afspraken
te maken zonder dat juridische belemmeringen hieraan in de weg staan.Naar aanleiding van het advies van de Raad van State heb ik het hierboven
uiteengezette voorstel heroverwogen. Dit leidde echter opnieuw tot de conclusie
dat het nagenoeg onmogelijk is om op wetsniveau te voorzien in een zinvolle,
werkbare en voor alle betrokken bestuursorganen acceptabele grondslag –
leidend tot handhavingsbevoegdheid van slechts één bestuursorgaan
per te handhaven voorschrift in alle zich mogelijk voordoende situaties. In
een aanvulling op paragraaf 2 van de memorie van toelichting wordt dit
thans geïllustreerd aan de hand van het stortverbod buiten inrichtingen
van artikel 10.2 van de Wet milieubeheer. Voor de toedeling van de bevoegdheid
om het verbod van artikel 10.2 te handhaven aan slechts één
orgaan, kunnen de volgende criteria worden gehanteerd: de aard of samenstelling
van het afval, de urgentie van de situatie, de omvang van het gestorte afval,
de locatie waar het afval is gestort, de wijze waarop de wetsovertreding wordt
gerepareerd, etc. Daar komt bij dat voor de vraag of een afvalstof bijvoorbeeld
een bepaalde samenstelling heeft, eerst nader onderzoek moet plaatsvinden.
De uitkomst van dat onderzoek kan echter later weer ter discussie komen te
staan als de rechter zich buigt over de handhavingsactie, met alle gevolgen
van dien voor het uiteindelijke welslagen van de actie.Vervolgens is het goed denkbaar dat de provincies verschillende criteria
wensen te hanteren voor het antwoord op de vraag wie in de concrete situatie
van het overtreden stortverbod bestuurlijk handhavend optreedt. Dan doet zich
toch de vraag voor of het nog wel reëel is om voor de handhaving van
het stortverbod te streven naar het aanwijzen van slechts één
bevoegd gezag, terwijl overtreding van het verbod zich kan voordoen op allerlei
plaatsen en onder allerlei omstandigheden en rekening houdend met bestaande
bevoegdheden en belangen.De conclusie was derhalve dat het ondoenlijk is om op wetsniveau te voorzien
in een zinvolle, werkbare en voor alle betrokken bestuursorganen acceptabele
grondslag voor een voorrangsregeling – leidend tot handhavingsbevoegdheid
van slechts één bestuursorgaan per situatie. Dit zal immers
uiteindelijk leiden tot een zeer gedetailleerde regeling, waarbij de oorspronkelijke
gedachte van een eenvoudig hanteerbaar systeem niet meer is terug te vinden.Ik deel niet de mening van de Raad van State dat het wetsvoorstel voor
de toedeling van de handhavingsbevoegdheid ter zake van de onderhavige niet-inrichtinggebonden
regels een fundamentele koerswijziging zou inhouden. Het gaat in het voorstel
immers om een wettelijke regeling van hetgeen tot nu toe in het geheel niet
was geregeld (de regeling van de vangnetbevoegdheid van de minister buiten
beschouwing gelaten). De niet-inrichtinggebonden situaties verschillen nu
juist van de inrichtinggebonden situaties omdat voor het betrokken bestuursorgaan
niet bij voorbaat bekend is wie de geadresseerde en wat het object van een
handhavingsactie zal zijn. Bij inrichtinggebonden situaties bestaat daarover
steeds duidelijkheid: het gaat om de werking van de inrichting en om degene
die de inrichting drijft.Het gegeven dat er volgens de voorgestelde regeling in een aantal gevallen
meer bestuursorganen tegelijkertijd handhavingsbevoegd kunnen zijn, maakt het noodzakelijk dat de betrokken handhavingsinstanties goede en tijdige
afspraken maken over de uitvoering van het feitelijke toezicht en de toepassing
van de bestuurlijke handhavingsbevoegdheden. Deze afspraken moeten er onder
andere op zijn gericht enerzijds een situatie te vermijden dat de bevoegde
bestuursorganen op elkaar blijven wachten waardoor niet (tijdig) daadwerkelijk
wordt opgetreden en anderzijds dat met name vergunninghouders onnodig worden
geconfronteerd met verschillende handhavers. De Raad van State merkt terecht
op dat de omstandigheid dat meer dan één bestuursorgaan verantwoordelijk
is voor de handhaving, kan leiden tot vertraging in de besluitvorming of zelfs
tot besluiteloosheid. In het wetsvoorstel werd weliswaar met het oog daarop
voorzien in uitbreiding van de regeling in artikel 18.3 (van het door gedeputeerde
staten ten behoeve van regelmatig overleg van de handhavingspartners in de
provincie in te stellen overlegorgaan) met een bepaling dat het bedoelde overleg
in ieder geval betrekking dient te hebben op de onderlinge afstemming van
de inzet van handhavingsbevoegdheden. Maar deze uitbreiding gaf daarmee nog
geen voorrangsregeling.Hierboven is al aangegeven dat het niet mogelijk is om een voldoende hanteerbare
inhoudelijke voorrangsregeling te ontwerpen. Bij de heroverweging van het
wetsvoorstel is mij echter wel gebleken dat een procedurele voorrangsregeling
tot stand kan worden gebracht. Daarmee kan worden voorkomen dat er vertraging
van de besluitvorming of besluiteloosheid zou ontstaan en een belanghebbende
derde uiteindelijk bij drie of vier bestuursorganen een verzoek om handhaving
zou moeten indienen om er enigszins zeker van te zijn dat ten minste één
van deze organen op zijn verzoek ingaat. Hiertoe is het voorstel aangevuld
met een voorstel voor een nieuw artikel 18.14a van de Wet milieubeheer. De
daarin vervatte regeling houdt het volgende in. Het bestuursorgaan waarbij
het verzoek is ingediend, gaat na welk bestuursorgaan in het concrete geval
een beslissing op het verzoek dient te nemen ingevolge de hierboven bedoelde
afspraken over de afstemming van bevoegdheden. Als uit deze afspraken duidelijk
blijkt dat een ander orgaan dan dat waarbij het verzoek is ingediend, de hem
toekomende bevoegdheid moet toepassen, dan geldt voor het orgaan waarbij het
verzoek is ingediend, een plicht tot doorzending van het verzoek aan het eerstbedoelde
orgaan (artikel 18.14a, eerste lid). Op dit bestuursorgaan rust vervolgens
ook de verplichting om het verzoek te behandelen (artikel 18.14a, derde lid,
eerste volzin). Van de doorzending moet uiteraard mededeling worden gedaan
aan de verzoeker.Als in een concreet geval de bestuurlijke handhavingsafspraken onverhoopt
geen of onvoldoende uitsluitsel mochten geven over de vraag welk bestuursorgaan
een beslissing dient te nemen op het handhavingsverzoek, dan is het de verantwoordelijkheid
van het bestuursorgaan waar het verzoek in eerste instantie is binnengekomen
om ofwel zelf op het verzoek te beslissen, ofwel binnen twee weken één
van de andere bevoegde organen bereid te vinden om de behandeling over te
nemen. Deze laatste mogelijkheid is bedoeld voor de situatie dat het orgaan
waarbij het verzoek is ingediend en de andere bevoegde organen op korte termijn
tot de gezamenlijke conclusie komen dat in dat concrete geval het verzoek
beter kan worden behandeld door een ander orgaan. Die conclusie moet dan wel
binnen twee weken worden bereikt, aangezien de bevoegdheid om het verzoek
in deze gevallen door te zenden, slechts geldt gedurende twee weken na de
datum waarop het verzoek is ontvangen door het orgaan waarbij het verzoek
is ingediend. Lukt het niet om binnen die termijn tot overeenstemming te komen,
dan moet dus op het verzoek worden besloten door het orgaan waarbij het verzoek
is ingediend (artikel 18.14a, derde lid, tweede volzin).Met het oog op de hier beschreven (verplichte en vrijwillige) doorzending
is het wetsvoorstel tevens aangevuld met een wijziging van artikel 18.16,
eerste lid, Wet milieubeheer, teneinde de uiterste beslistermijn in deze gevallen
met twee weken te verlengen (zes in plaats van vier weken).De hierboven beschreven procedurele voorrangsregeling sluit nauw aan op
de ter bevordering van een structurele samenwerking bij en effectieve uitvoering
van de milieuwethandhaving in voorbereiding zijnde bestuursakkoorden. De memorie
van toelichting is in § 1 aangevuld met een passage waarin wordt stilgestaan
bij deze in de brief van 29 augustus 1997 aan de Tweede Kamer door
het kabinet aangekondigde akkoorden waarin afspraken worden gemaakt tussen
de verschillende bestuursorganen over de mate van structurele samenwerking
bij de milieuwethandhaving in de betrokken gebieden en de wijze waarop deze
wordt ingericht.De in het voorgestelde artikel 18.3, derde lid, Wet milieubeheer bedoelde
afspraken over de onderlinge afstemming van de inzet van handhavingsbevoegdheden
hebben overigens ook betrekking op de handhaving van zorgplichten. De Raad
van State adviseert terzake te onderzoeken of ingeval een ander orgaan dan
het bevoegde orgaan wordt geconfronteerd met schending van de zorgplicht,
het niet bevoegde orgaan het bevoegde orgaan zou kunnen waarschuwen. Het bevoegde
orgaan zou dan tot handhaving kunnen overgaan of het niet bevoegde orgaan
kunnen verzoeken om het nodige te doen. Ten behoeve van laatstbedoeld geval
zou het wetsvoorstel dan zo nodig moeten voorzien in de mogelijkheid van delegatie.
Ik geef er evenwel de voorkeur aan om ook in gevallen waarin het (mede) de
handhaving van zorgplichten betreft, de inzet van de bevoegdheden in concrete
situaties te regelen door middel van (in de bestuursakkoorden op te nemen)
afspraken. Aldus zullen die afspraken voorzien in de inzet van bevoegdheden
voor de handhaving van alle voorschriften waarbij het wetsvoorstel voorziet
in meer dan één bevoegd orgaan. Ik acht het minder wenselijk
om de inzet van bevoegdheden daarnaast te organiseren op basis van delegatiebesluiten,
aangezien dit ten koste zou gaan van de inzichtelijkheid van de organisatie
van de handhaving.4. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.4. De redactionele kanttekeningen zijn gevolgd.5. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om aan het wetsvoorstel een voorstel
voor een nieuw artikel 18.6 toe te voegen, welke bepaling aan het bevoegd
gezag de bevoegdheid toekent om bestuursdwang toe te passen ter handhaving
van de plicht tot het verlenen van medewerking aan toezichthoudende ambtenaren
(artikel 5:20 Algemene wet bestuursrecht). Het voorgestelde artikel 18.6 is
toegelicht in § 9 van de memorie van toelichting.Verder is de memorie van toelichting op het punt van de op het wetsvoorstel
ontvangen reacties geactualiseerd. Daartoe is een § 11 toegevoegd. Tenslotte
zijn het wetsvoorstel en de memorie van toelichting op een aantal punten redactioneel
verbeterd en verduidelijkt.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. Pronk Bijlage bij het advies van de Raad van State van 24 april 1998, no. W08.98.0015,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In de memorie van toelichting bij de verwijzing naar kamerstukken
aanwijzing 219 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) in acht nemen.– In paragraaf 5 van de memorie van toelichting gelet op aanwijzing
93 Ar «de betrokken Minister» vervangen door: de betrokken minister.
Voorts overeenkomstig aanwijzing 89 Ar verwijzen naar verordening nr. 793/93.– In paragraaf 6 van de memorie van toelichting gelet op aanwijzing
86 Ar de vermelding van het Staatsblad achterwege laten bij het noemen van
het Besluit verplicht bodemonderzoek bedrijfsterreinen.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26929-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl