Vaststelling begroting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 2007; Lijst van vragen en antwoorden over absorptiecapaciteit ontwikkelingslanden
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30800-V, nr. 119

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-09-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30800-V nr. 119

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1234567
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30800-V, nr. 119 b1Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 30800-V, nr. 119 b2Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30800-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 800 VVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Buitenlandse
Zaken (V) voor het jaar 2007nr. 119LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 10 september 2007De vaste commissie voor Buitenlandse Zaken1
heeft een aantal vragen voorgelegd aan de minister van Ontwikkelingssamenwerking
over de brief van 22 juni 2007 inzake absorptiecapaciteit ontwikkelingslanden
(Kamerstuk 30 800 V, nr. 104).De minister heeft deze vragen beantwoord bij brief van 10 september
2007. Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie,OrmelAdjunct-griffier van de commissie,Van Toor1In reactie op het voorstel van het lid Herben om uit
overwegingen van absorptiecapaciteit van ontwikkelingslanden voor ontwikkelingshulp
een maximum te hanteren van 4% van het BBP naar analogie van de cohesiehulp
in EU verband antwoordt de minister dat een «one size fits all»
benadering onrealistisch is omdat dan armere landen minder steun zouden ontvangen
dan minder arme. Ook antwoordt de minister dat arme landen in tegenstelling
tot middeninkomenslanden in de EU grotere behoefte hebben aan vergroting van
de institutionele en macro-economische absorptiecapaciteit inclusief de politieke
aspecten.Uit onderzoek blijkt echter keer op keer dat Westerse
pogingen om goed bestuur te bevorderen geen daverend succes zijn. Dat betekent
dus dat de rechtvaardiging voor hulp die een substantieel percentage van het
BNP van het ontvangende land betreft gevonden wordt in een beleid dat magere
resultaten oplevert. Zou het niet veel beter zijn om hulpverslaving te voorkomen
zodat de Nederlandse hulp aan de partnerlanden plus de totale internationale
hulp niet een substantieel deel van het BNP uitmaakt?Hulpverslaving is vooralsnog een fenomeen waarvan de effecten onduidelijk
zijn. In onderzoek naar hulpverslaving wordt weinig duidelijkheid geboden
over de definiëring. Bij welk percentage van hulp van BNP – danwel
van overheidsuitgaven – is er feitelijk sprake van «verslaving»?
Het debat gaat veeleer over de vraag welke schadelijke effecten zouden kunnen
optreden en hoe die te analyseren. Hierbij spelen drie thema’s een rol,
nl. het effect van buitenlandse steun op de waarde van de valuta en binnenlandse
prijsvorming («dutch disease» effecten), de invloed op belasting
inning en de invloed op interne verantwoordingsmechanismen. Tevens is er een
algemene notie dat ook bij hulp sprake is van afnemende meeropbrengsten. Op
het punt van «dutch disease» effecten worden geen eenduidige conclusies
getrokken. In theorie treden deze effecten op, maar een goed macro-economische
beleid zorgt ervoor dat de potentieel verstorende effecten juist worden benut
als impulsen voor aanpassing. Hierbij valt te denken aan de aanbodeffecten
van prijsstijgingen of de import effecten van verruiming van deviezen. Macro-economische
beleid is in het afgelopen decennium in de partnerlanden sterk verbeterd en «dutch
disease effecten» worden nauwelijks – en zeker niet als structureel
probleem – vastgesteld. Op het punt van de belastinginkomsten kan in
algemene zin worden vastgesteld dat belastingen als financieringsbron door
overheden onderbenut worden, zeker voor zover het BTW en inkomstenbelasting
betreft. Overigens stijgen de belastinginkomsten als percentage van de overheidsinkomsten
in veel van onze partnerlanden wel geleidelijk, mede als gevolg van toenemende
capaciteit bij overheden in de planning en uitvoering van het begrotingsproces.
Ontwikkelingssamenwerking heeft in belangrijke mate bijgedragen aan die capaciteitsversterking
middels aandacht voor de openbare financiën. Een belangrijk zorgpunt
is het effect van grootschalige hulp op lokale verantwoordingsstructuren.
De lokale instituties die deze verantwoording moeten dragen en inspireren
(bijvoorbeeld vakbewegingen, werkgeversorganisaties, parlement, consumentenbonden)
blijken heel zwak, zeker in veel van onze Afrikaanse partnerlanden. In de
analyse van dit fenomeen worden de effecten van hulp over het algemeen gelijksoortig
verondersteld aan die van grote afhankelijkheid van bijvoorbeeld inkomsten
uit grondstofexporten (koper, olie).De hierboven gespecificeerde effecten van hulp betreffen geheel verschillende
dimensies van het begrip absorptie. Wat ontbreekt is een constatering dat
hulp niet zou helpen als gevolg van gebrek aan absorptie capaciteit. Die stelling
zou ook niet te verdedigen zijn. Er zijn talloze voorbeelden van concrete
resultaten die worden geboekt, zoals bijvoorbeeld in de rapportage «Resultaten
in Ontwikkeling» zijn gerapporteerd. De bereikte resultaten
in de voor armoede bestrijding belangrijke sectoren rechtvaardigen het geven
van internationale hulp alleszins. Het is juist dat resultaten gediend zijn
bij verbetering van bestuur. Evenzeer is juist dat resultaten ook zullen helpen
om bestuur te verbeteren. Het hierboven genoemde punt van interne verantwoording –
politiek, financieel, bestuurlijk – is daarbij cruciaal. Steeds sterker
wordt de roep dat donoren zich vooral ook lokaal dienen te kunnen verantwoorden.
Van belang is om te realiseren dat de vraag naar verantwoording wordt gestimuleerd.
Voor Nederland is dit een aandachtspunt in het beleid en hierin trekken we
samen op met andere donoren.Ontwikkeling, armoedevermindering en verbetering van bestuur gaan dus
hand in hand. De effectiviteit van bestuur voor armoedevermindering wordt
daarbij op hoofdlijnen bepaald door een gecoördineerde inzet van het
macro-economische en sectorale beleid, van de institutionele capaciteit gericht
op de productie en levering van specifieke overheidsdiensten, en van de aansturing,
monitoring en verantwoording van de beleidsuitvoering.Zoals vermeld in mijn reactie op het voorstel van lid Herben, wordt de
Nederlandse inzet landenspecifiek vastgesteld. Hierbij wordt rekening gehouden
met de macro-economische en institutionele absorptiecapaciteit van het land.
Indien hulp echter wordt gemaximeerd op basis van een percentage van het BNP
zou dit tot gevolg hebben dat armere landen minder hulp krijgen. Ik acht dit
onwenselijk in het licht van de acute noden in deze landen.2Kunt U een overzicht geven van de percentages van totale
ODA in relatie tot het BBP van de Nederlandse partnerlanden? En ook het percentage
van de Nederlandse ontwikkelingshulp in relatie tot het BBP van de partnerlanden?In bijlage 1 wordt deze informatie gegeven.13Uit de meest recente resultatenrapportage blijkt dat
onze inspanningen om goed bestuur te bevorderen moeilijk meetbaar zijn en
voor zover dat wel het geval is geen spectaculaire resultaten laten zien.
Bent u bereid om deze reden minder geld uit te geven aan de bevordering van
goed bestuur en meer aan directe steun aan de productieve sectoren?Zie ook mijn antwoord op vraag 1. De verbetering van de kwaliteit van
bestuur is een zaak van lange adem. Ik verwacht dan ook geen spectaculaire
resultaten, maar ben blij met stappen, ook kleine, in de goede richting op
dit terrein. Het feit dat verbetering van goed bestuur en ontwikkeling hand
in hand gaan, geldt ook voor de productieve sectoren. Het scheppen van de
noodzakelijke randvoorwaarden is bijvoorbeeld voor het bedrijfsleven belangrijk
om zich te vestigen en te investeren in een ontwikkelingsland. Voorbeelden
van deze randvoorwaarden zijn investeringen in infrastructuur, het verbeteren
van wet-en regelgeving maar ook investeringen in de sociale sectoren, zoals
onderwijs en gezondheidzorg.4Wat zijn tot nu toe de ervaringen met de uitvoering
van de Verklaring van Parijs? Kunt u aangeven wat de stappen zijn die sindsdien
gezet zijn en eventuele resultaten die dit heeft opgeleverd ten aanzien van
verbeterde alignment?Teneinde in 2010 te kunnen vaststellen of de in de Verklaring van Parijs
gestelde doeleinden zijn gerealiseerd is in het afgelopen jaar een nulmeting
van de overeengekomen voortgangsindicatoren uitgevoerd. Het opstellen
van deze nulmeting, getrokken door het partnerland, heeft in veel landen een
substantiële impuls gegeven aan het proces van harmonisatie en alignment. Het is te vroeg om uitspraken te kunnen doen
over het effect van deze Verklaring op de concrete resultaten van harmonisatie
en alignment, maar de signalen omtrent het effect
op de aard en kwaliteit van de samenwerking zijn positief. Het heeft in ieder
geval geleid tot een versterkte beleidsdialoog, waarbij concrete resultaten
worden verwacht, zowel van de ontvangende overheid, maar waarin donoren ook
worden gehouden aan de door hun gemaakte afspraken.Onder auspiciën van het OESO/DAC evaluatie netwerk is inmiddels een
evaluatie van de uitvoering van de Verklaring van Parijs van start gegaan,
die wordt vormgegeven en uitgevoerd door partnerlanden en donoren tezamen.
De Nederlandse IOB is vanaf het begin actief betrokken bij de voorbereiding
van deze evaluatie. Denemarken heeft de algehele leiding over de evaluatie,
waarbij tien partnerlanden en een gelijk aantal donoren/ontwikkelingsorganisaties
betrokken zijn.De evaluatie wordt in twee fasen uitgevoerd. De eerste fase bestaat uit
het ondernemen van zogeheten «donor hoofdkwartier evaluaties»
en «evaluaties in de partnerlanden». De tweede fase van de evaluatie
vangt medio 2008 aan en richt zich op het in kaart brengen en beoordelen van
de effecten van Verklaring van Parijs.Hoewel het te vroeg is om uitspraken te doen over de concrete effecten
van de Verklaring van Parijs, zijn de wil en de capaciteit van de regeringen
van de partnerlanden om donorharmonisatie ter hand te nemen in de afgelopen
jaren duidelijk toegenomen. Na de ondertekening van de Verklaring van Parijs,
begin 2005, is sprake van een groeiende betrokkenheid van donoren –
ook de minder progressieve – en partnerlanden. In veel partnerlanden
zijn door regering en donoren gedragen harmonisatie actieplannen in de maak,
of hebben bestaande plannen een nieuwe dynamiek gekregen. Juist de toenemende
betrokkenheid van de regeringen in partnerlanden zorgt voor positieve resultaten
ten aanzien van alignment, zowel beheersmatig
als beleidsmatig.In de Nederlandse beleidsuitvoering is de Parijse agenda meer en meer
verankerd in het beleidsinstrumentarium van Ontwikkelingssamenwerking, zoals
Track Records (van het armoedebeleid, het economische beleid en de goed bestuurssituatie)
en instructies en beoordelingscriteria bij meerjarige- en jaarplannen. Deze
agenda is ook in belangrijke mate bepalend geweest voor de Nederlandse inzet
in verschillende internationale fora. Een voorbeeld daarvan is de recent aangenomen
EU Code of Conduct. In andere gevallen heeft de Verklaring van Parijs stimulerend
gewerkt, bijvoorbeeld bij de Verenigde Naties die hierdoor haar programma’s
beter zal laten aansluiten bij harmonisatieprocessen in ontwikkelingslanden.5Kunt u aangeven met welke donorlanden er verregaande
samenwerking kan plaatsvinden en welke partnerlanden dat betreft?Beleidsmatig zijn bilaterale donoren als de EU, VK, Zweden, Noorwegen,
Denemarken, Ierland, Finland, Canada en Zwitserland, en meer en meer ook Frankrijk,
België, Oostenrijk en Duitsland bereid om geharmoniseerd – en aligned – te werken.Op beheersmatig niveau is inmiddels met enkele landen, te weten Denemarken,
Finland, Ierland, Noorwegen, Verenigd Koninkrijk, Zweden en Canada overeenstemming
bereikt over gemeenschappelijke financiering arrangementen. Ook wordt gewerkt
aan meer gezamenlijke programmering en planning.Eén van de meest vergaande wijzen van samenwerking aan donorzijde
(harmonisatie) is via de zogenaamde joint assistance strategies (JAS), waarbij de programmering van donoren en die van het partnerland
geïntegreerd worden. Hiervan zijn er inmiddels vijf gerealiseerd,
te weten in Zambia, Uganda, Tanzania en – meer recent – Ghana
en Kenia. Ook de samenwerking in bijvoorbeeld Mozambique is vergaand en vergelijkbaar
met een JAS. Een overzicht van de deelname aan die JAS-processen is vervat
in bijlage 2.1 Daarnaast is in de meeste landen
waar algemene begrotingssteun wordt gegeven sprake van een verregaande vorm
van samenwerking ten aanzien van de wijze van aanbieden van begrotingssteun
en het monitoren van de resultaten, zoals bijvoorbeeld in Kaap Verdië,
Senegal, Burkina Faso, Rwanda, Nicaragua en Vietnam.6Zijn er verbeteringen te bemerken, mede door de alignment
van donor- en partnerlanden, ten aanzien van de absorptiecapaciteit van dan
wel de instituties dan wel uitvoering voor concrete productie en levering
van diensten? Kunt u hier voorbeelden van geven?Verbeteringen zijn het duidelijkst zichtbaar in de gemeenschappelijke
programmerings- en planningsexercities die in enkele landen worden ondernomen,
in bovengenoemde JAS-processen en in silent partnerships2. Doel hierbij is dat de overheid met
minder donoren per sector om de tafel hoeft te zitten, transactiekosten worden
verminderd en de absorptiecapaciteit van de ontvangende overheid beter benut.
Maar ook in een aantal partnerlanden waar geen algemene begrotingssteun wordt
gegeven, wordt geharmoniseerd samengewerkt, bijvoorbeeld bij verbetering van
bestuur en begrotingshervormingen (Public Finance Management-/PFM-Reform)
via Multi Donor Trust Funds. Resultaten doen zich voor op het niveau van de
samenwerking, zoals een verbeterde beleidsdialoog, het bespreekbaar maken
en aanpakken van corruptie, het doorvoeren van hervormingen en het creëren
van een stabieler politiek en macro-economisch klimaat.Harde aantoonbare effecten van die gezamenlijke inspanning van donoren
en partnerlanden op de productie en levering van overheidsdiensten in ontwikkelingslanden
zijn in kwantitatieve zin vooral zichtbaar in de sectoren onderwijs en gezondheidszorg.
De kwaliteit van die diensten blijft evenwel vaak nog achter en verdient extra
aandacht. Daarnaast is in de sectoren waarin samengewerkt wordt, zoals bekend
uit de recente resultatenrapportage, een geleidelijke overgang te zien, van
projectsteun via sectorale financiering naar begrotingssteun.7«...vergroting van de institutionele en macro-economische
absorptiecapaciteit, inclusief politiek aspecten...» kan de effectieve
inzet van de groeiende hulpstroom gericht op het behalen van de Millennium
Ontwikkelingsdoelen (MDG’s) in de armste landen verbeteren. Kunt u aangeven
wat de gevolgen zijn geweest van het niet kunnen absorberen van de hulp en
wat het scenario zou zijn als in de toekomst, ondanks de Verklaring van Parijs,
het toch weer fout gaat en, in een (legitiem) streven de MDG’s te halen
een te grote hulpstroom richting armste landen meer kapot maakt dan opbouwt?Uiteraard biedt het actie nemen op grond van ervaringen uit het verleden
geen garanties voor de toekomst. Maar de situatie is wel degelijk veranderd
en de Verklaring van Parijs speelt daarin een fundamentele rol. Daarom is
er mij veel in gelegen van deze Verklaring een succes te maken. Dit vraagt,
niet alleen aan Nederland, maar aan de gehele donorgemeenschap, om moedige
stappen en af te zien van oude recepten. Meer hulp via schaalvergroting is
niet effectief zonder «betere hulp». Betere hulp door meer geharmoniseerde
en afgestemde (aligned) inzet, de hoofdcomponenten
van de Verklaring van Parijs. Een lagere absorptiecapaciteit betekent minder
mogelijkheden om armoede effectief te bestrijden. De door Nederland
jaarlijks uitgevoerde ex ante toetsing middels het Track Record maakt het
mogelijk om inzicht te krijgen in de absorptiecapaciteit van een land en welke
hulpmodaliteiten daarbij het beste passen.Parijs is beloftevol, maar dan moeten overheden wel gemeenschappelijke
belangen willen dienen, zich participatief opstellen en juist actief deelname
van uitgesloten en achtergebleven groepen willen bevorderen. Ik zie dat niet
als een voorwaarde vooraf, maar als een onderdeel van verweven processen.
Meer samenwerken met overheden en gebruik van lokale processen en regelgeving
betekent diepgaande samenwerking en doordringen op het niveau waar politieke
afwegingen plaatshebben. De belofte van Parijs verdient het dat we ons erop
richten dat deze meer politieke benadering van Ontwikkelingssamenwerking daadwerkelijk
zijn beslag krijgt. Door zo meer betrokkenheid in de samenwerking bij het
bestuur te stimuleren kan worden voorkomen dat hulpstromen ineffectief of
zelfs schadelijk worden.XNoot1Samenstelling:Leden: Van Bommel (SP), Van der Staaij (SGP), Wilders (PVV), Waalkens
(PvdA), van Baalen (VVD), Çörüz (CDA), Ormel (CDA), voorzitter,
Ferrier (CDA), Van Velzen (SP), De Nerée tot Babberich (CDA), Blom
(PvdA), Eijsink (PvdA), Van Dam (PvdA), Dezentjé Hamming (VVD), Irrgang
(SP), Knops (CDA), Boekestijn (VVD), Voordewind (CU), Pechtold (D66), ondervoorzitter,
Van Gennip (CDA), Ten Broeke (VVD), Peters (GL), Van Raak (SP), Gill’ard
(PvdA) en Thieme (PvdD).Plv. leden: de Wit (SP), Van der Vlies (SGP), Bosma (PVV), Vermeij (PvdA),
Van Miltenburg (VVD), Omtzigt (CDA), Kortenhorst (CDA), Kortenhorst (CDA),
Van Dijk (SP), Ten Hoopen (CDA), Besselink (PvdA), Leerdam (PvdA), Arib (PvdA),
Neppérus (VVD), Lempens (SP), Schermers (CDA), Griffith (VVD), Wiegman-van
Meppelen Scheppink (CU), Van der Ham (D66), Jonker (CDA), Van Beek (VVD),
Halsema (GL), Gesthuizen (SP), Samsom (PvdA) en Ouwehand (PvdD).XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2Een silent partnership is een samenwerking tussen twee (of meerdere) donoren
in een land, meestal in dezelfde sector, waarbij één donor de
uitvoerende taken op zich neemt en optreedt namens de andere donor (de silent
donor). De leidende donor rapporteert regelmatig over de voortgang naar de
silent donor. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30800-V-119.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl