Vaststelling begroting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken voor het jaar 2000; Brief ministers over de Nederlandse bijdrage aan de oplossing van conflicten in Sub-Sahara Afrika
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26800-V, nr. 93

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-05-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26800-V nr. 93

25-04-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. Beleid t.a.v. conflictpreventie en conflictbeheersingII. Landen/conflictgebieden1. AngolaAchtergrondNederlandse bilaterale rolRol van de EUDe Veiligheidsraad2. BurundiAchtergrondNederlandse bilaterale rolRol van de EUDe Veiligheidsraad3. Ethiopië/EritreaAchtergrondNederlandse bilaterale rolRol van de EUDe Veiligheidsraad4. Grote Meren/CongoAchtergrondNederlandse bilaterale rolRol van de EUVeiligheidsraad5. LiberiaAchtergrondNederlandse bilaterale rolRol van de EUDe Veiligheidsraad6. Sierra LeoneAchtergrondNederlandse bilaterale rolRol van de EUDe Veiligheidsraad7. SomaliëAchtergrondNederlandse bilaterale rolRol van de EUVeiligheidsraad8. SudanAchtergrondNederlandse bilaterale rolRol van de EUVeiligheidsraadOndertekeningBIJLAGE 1 Overzicht van uitgaven in Sub-Sahara AfrikaUitgaven in begrotingsjaar 1999 (x 1000) 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26800-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 95 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 800 VVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 2000nr. 93BRIEF VAN DE MINISTERS VAN BUITENLANDSE ZAKEN EN VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKINGAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 25 april 2000Tijdens de plenaire behandeling van de Begroting 2000 op 9 december 1999
hebben wij toegezegd u nader te informeren over de Nederlandse bijdrage aan
de oplossing van conflicten in Sub-Sahara Afrika.Wij schetsen eerst kort de uitgangspunten die ten grondslag liggen aan
onze inspanningen. Vervolgens wordt aangeven hoe wij vanuit deze uitgangspunten
opereren in verschillende conflictgebieden in Sub-Sahara Afrika. Wij gaan
afzonderlijk in op de volgende landen/conflictgebieden: Angola, Burundi, Ethiopië/Eritrea,
Grote Meren/Democratische Republiek Congo, Liberia, Sierra Leone, Somalië
en Sudan. Dat is geen uitputtende lijst van alle conflicten in Afrika, maar
dit zijn wel de meest ingrijpende.I. Beleid t.a.v. conflictpreventie en conflictbeheersingOp 17 augustus 1999 hebben wij uw Kamer een notitie aangeboden over de
hoofdlijnen van het Nederlandse Afrikabeleid. In deze notitie noemden wij
bevordering van veiligheid en stabiliteit en bevordering van goed bestuur
en goed beleid als hoofddoelstellingen. Zonder veiligheid en stabiliteit is
er geen vooruitzicht op duurzame ontwikkeling; hetzelfde geldt voor goed beleid
en goed bestuur.In de Afrikanotitie hebben wij aangegeven dat conflictpreventie en -beheersing
in eerste instantie de eigen verantwoordelijkheid van Afrikaanse landen en
organisaties zijn. Op de Top van de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid in
juli 1999 in Algiers hebben de Afrikaanse staatshoofden dat principe bevestigd.
De sleutel voor vrede op het Afrikaanse continent ligt in de eerste plaats
bij de Afrikanen zelf. Waar nodig en mogelijk bieden wij steun.Dat is het eerste uitgangspunt van ons beleid. Het is ons er niet om te
doen Nederland internationaal op de kaart te zetten of de zichtbaarheid van
Nederlandse hulpverlening voorop te stellen. Wij beogen zo effectief mogelijk Afrikaanse inspanningen gericht op vrede en stabiliteit te
ondersteunen. Zulke steun is onmisbaar. Veel Afrikaanse landen en organisaties
hebben een gebrek aan financiële en/of institutionele capaciteit om tijdig
in te grijpen bij dreigende crises.Een voorwaarde voor effectieve uitvoering van een beleid gericht op conflictpreventie
en -beheersing, zoals ook aangegeven in de Afrikanotitie, is dat zowel de
minister van Buitenlandse Zaken, als de minister voor Ontwikkelingssamenwerking
ieder vanuit hun eigen verantwoordelijkheid en met inzet van eigen instrumenten,
en in samenwerking met andere departementen een gecoördineerde en coherente
inspanning leveren. Verschillende instrumenten, zoals diplomatiek overleg,
vredesoperaties, waarnemingsmissies, grensafbakening, wapenembargo's, sancties
en humanitaire hulp dienen in een samenhangend beleid, afhankelijk van de
specifieke situatie, te worden ingezet.In dat verband heeft de tijdens de behandeling van de begroting 2000 van
Buitenlandse Zaken door de Kamer aangenomen motie Koenders om als prioriteit
binnen het non-ODA deel van de HGIS een vredesfonds in te stellen onze steun.
Ten aanzien van vredesoperaties wordt thans bezien of er een apart vredesfonds
moet komen, dan wel dat middelen zullen worden toegevoegd aan een bestaand
non-ODA programma gericht op vrede en veiligheid.Het tweede uitgangspunt is, dat het beleid zowel bilateraal als multilateraal
(EU, VN, Internationale Financiële Instellingen, WTO, Afrikaanse regionale
organisaties, aanhaken bij activiteiten van andere donoren) vorm kan krijgen.
De verschillende kanalen hebben ieder hun eigen voor- en nadelen. De uitdaging
is om per land en per conflict de juiste mix van instrumenten samen te stellen.
Door zijn positie van «onbevooroordeelde» partner in Afrika en
als grote externe donor kan Nederland een goede gesprekspartner voor Afrikaanse
regeringen en organisaties zijn. Dit kan bijvoorbeeld de vorm aannemen van
een Group of Friends, in VN- of ander verband.Het derde uitgangspunt is dat we een brede benadering voorstaan, waarbij
we veiligheid verwoorden als the absence of threat to acquired
values. Deze benadering, zoals bepleit in de Afrikanotitie, sluit
aan op het rapport van de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties over
de oorzaken van conflicten (The Causes of Conflict and
the Promotion of Durable Peace and Sustainable Development in Africa,
april 1998). De hedendaagse conflicten in Afrika zijn van een andere orde
dan de conflicten in Afrika ten tijde van de Koude Oorlog. Er is in toenemende
mate sprake van intrastatelijke conflicten, al dan niet in combinatie met
interstatelijke oorlogen. De traditionele kijk op conflicten, gekenmerkt door
een exclusieve nadruk op de staat als actor, is niet zonder meer van toepassing
op de huidige situatie in Afrika.De noodzaak van een brede benadering blijkt uit verschillende onderzoeken
die hebben aangetoond, dat ingrijpen in een vroege fase van een conflict (voordat
geweld is uitgebroken) veel effectiever (en goedkoper) is dan ingrijpen wanneer
een situatie reeds is geëscaleerd. Het recente Clingendael-onderzoek
naar de Causes of Conflict in the Third World
heeft onder meer geconcludeerd dat elementen als de institutionele capaciteit
van een staat, de mate van machtsdeling en verschuivingen in de toegang tot
economische middelen belangrijke factoren zijn bij het al dan niet ontstaan
van een conflict.Goed bestuur, veiligheid en stabiliteit zijn onlosmakelijk met elkaar
verbonden. Ook het Development Centre van de OESO onderschrijft deze conclusie.
Politieke samenwerking en Ontwikkelingssamenwerking zijn niet
te scheiden. Veiligheid en stabiliteit bevorderen ontwikkeling en omgekeerd
heeft sociaal-economische ontwikkeling een effect op veiligheid en stabiliteit.Nederland neemt niet een afwachtende houding in. Negeren van oorlogen
en grote stromen vluchtelingen in Afrika is alleen al vanuit humanitair oogpunt
niet acceptabel. Maar het is ook in ons eigen belang aandacht te schenken
aan conflicten in Afrika. Een instabiel Afrikaans continent heeft ook consequenties
voor de veiligheid in Europa. Hierbij kan gedacht worden aan de vluchtelingenproblematiek,
de (potentiële) stroom van asielzoekers en de export van criminaliteit
(drugs). Ook het verlies van (potentiële) handelspartners heeft gevolgen
voor Europa.Overigens hebben wij onlangs de Adviesraad Internationale Vraagstukken
verzocht nader te adviseren welke bijdragen internationale partners in het
algemeen en Nederland in het bijzonder kunnen leveren aan het bevorderen van
veiligheid en stabiliteit in Afrika.In het tweede gedeelte van deze brief gaan wij in op hoe de hierboven
genoemde uitgangspunten voor Nederlandse bijdragen aan bevordering van veiligheid
en stabiliteit per land/conflictgebied vorm krijgen.II. Landen/conflictgebiedenPer land/conflictgebied behandelen wij achtereenvolgens in kort bestek
de achtergrond van en recente ontwikkelingen in het conflict, de specifieke
rol van Nederland, de rol van de EU en tenslotte (de Nederlandse inbreng in)
de Veiligheidsraad. De uitgaven die Nederland in 1999 verrichtte op het gebied
van noodhulp (waaronder conflictpreventie en vredesopbouw), mensenrechten
en democratisering zijn per land opgenomen in bijlage 1. Wij verwijzen voorts
naar de brief aan Uw Kamer van de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
d.d. 20 augustus 1999 waarin voor de meeste van de hier behandelde Afrikaanse
conflictlanden beleidskaders zijn neergelegd en waarin de Nederlandse steun
aan noodhulp en wederopbouwhulp is omschreven.1. AngolaAchtergrondAl in 1998 kwam het vredesproces tussen de Angolese regering en de UNITA-beweging
van Savimbi tot stilstand. Het vastlopen van dat proces komt hoofdzakelijk
voor rekening van Savimbi en de zijnen. In december van dat jaar zette het
Angolese leger de aanval in op UNITA-bolwerken, maar werd teruggeslagen. Tot
augustus 1999 had UNITA de overhand. Het hield steden in het binnenland onder
beleg met als gevolg een desastreuze humanitaire situatie voor bijna 2 miljoen
ontheemden. In september 1999 zette het regeringsleger een succesvolle tegenaanval
in. De belangrijkste UNITA-bolwerken werden ingenomen. De conventionele slagkracht
van het UNITA-leger incasseerde zware klappen. Van een beslissende militaire
overwinning is echter nog geen sprake. UNITA moet in staat worden geacht het
leven in Angola nog lange tijd te ontregelen door middel van guerilla-acties.
Zolang er nog diamantmijnen in handen zijn van UNITA, die mogelijkheden bieden
voor de financiering van de strijd, en zolang Savimbi het diamant- en wapenembargo
weet te ontduiken, moet met voortzetting van de strijd rekening worden gehouden.
In de Veiligheidsraad is het laatste jaar krachtig gewerkt aan het effectiever
maken van de sancties tegen UNITA (zie hieronder). Nederlandse bilaterale rolNederland geeft financiële en morele steun aan initiatieven uit de
Angolese civil society op het gebied van vrede,
democratisering en mensenrechten. Zo vond op 9 december 1999 een seminar Angolan Reflections on Peace Building plaats op het ministerie
en werd uitvoerig met de Angolese delegatie gesproken.Nederland is een van de grootste donoren van humanitaire hulp aan Angola.
De Nederlandse bijdrage wordt gekanaliseerd via internationale organisaties
en NGO's. Daarnaast ondersteunt Nederland projecten van de VN Human Rights Division op het terrein van mensenrechten.Rol van de EUIn EU-verband wordt de situatie in Angola nauwlettend gevolgd. In de meest
recente EU-verklaring (17 januari jl.) zijn de rebellen van UNITA gevraagd
om zich te schikken in een vreedzame regeling, terwijl er bij de Angolese
regering op wordt aangedrongen voorwaarden te scheppen voor nationale verzoening
gebaseerd op een vrije en democratische samenleving. De nadruk moet daarbij
liggen op economische hervormingen, goed bestuur en naleving van de mensenrechten.
Op Nederlands initiatief zal in april a.s. bij besprekingen over aanwending
van middelen in Angola uit het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) ingegaan
worden op eventuele aanvullende humanitaire hulp dan wel rehabilitatieprogramma's
in gebieden waar het overheidsgezag hersteld is. Gebruikelijk is dat EOF programma's
zich alleen richten op structurele ontwikkelingsprogramma's, hetgeen in de
huidige situatie in Angola niet overal goed mogelijk is.De VeiligheidsraadIn de Veiligheidsraad heeft Nederland steeds gepleit voor een politieke
oplossing. Een duurzame oplossing van het conflict ligt immers niet op het
slagveld. Na afloop van het mandaat van de VN monitoring missie (MONUA) in
Angola (februari 1999) heeft Nederland met succes aangedrongen op behoud van
een VN-aanwezigheid. Op Nederlands initiatief wijdde de Veiligheidsraad op
26 mei 1999 een speciale zitting aan de humanitaire situatie in Angola. Daarmee
kwam dit schrijnende aspect van het conflict terecht weer volop in de schijnwerpers
te staan. Daarnaast geeft Nederland krachtige ondersteuning aan de initiatieven
van het VN-sanctiecomité Angola (o.l.v. de Canadese Ambassadeur Fowler)
ter verbetering van de naleving van de VN-sancties tegen UNITA. De sancties
omvatten o.a. een verbod op leverantie van wapens en olieproducten aan UNITA
en een verbod op handel in diamanten afkomstig uit UNITA-gebied. Dit sanctieregime
wordt op grote schaal ontdoken. Daarom heeft Nederland een financiële
bijdrage beschikbaar gesteld voor het expertpanel dat de wapen- en geldstromen
in kaart heeft gebracht en aanbevelingen heeft gedaan om de naleving van sancties
te verbeteren. Het rapport van het expertpanel is op 15 maart 2000 aan de
Veiligheidsraad aangeboden. De inhoud van dit rapport heeft veel stof doen
opwaaien, omdat landen en personen die beschuldigd worden mee te werken aan
de ontduiking van het sanctie regime met naam en toenaam worden genoemd. Na
het uitkomen van genoemd rapport is in het sanctiecomité gewerkt aan
een veelomvattende resolutie tot verdere uitwerking en effectuering van de
aanbevelingen. In deze resolutie wordt gepleit voor het instellen van een
monitoringmechanisme. Een ander element van deze resolutie betreft de dreiging
van sancties tegen die landen, die in het Fowler rapport beschuldigd worden
mee te werken aan de ontduiking van het sanctieregime tegen UNITA. Tot die
sancties zal echter pas besloten worden indien betrokken landen
in een periode van 6 maanden geen aantoonbare maatregelen hebben genomen om
een einde te maken aan de sanctie-ontduiking.2. BurundiAchtergrondSinds de onafhankelijkheid in 1962 wordt de situatie in Burundi gekenmerkt
door gewelddadige etnische conflicten. Na de moord in 1993 op de eerste Hutu-president
Melchior Ndadaye door opstandige legereenheden en het neerhalen van een vliegtuig
in 1994 waarbij (naast de president van Rwanda) de toenmalige president van
Burundi omkwam, dreigde in Burundi een genocide, zoals die in Rwanda heeft
plaatsgevonden. Zo werd de moord op Ndadaye direct gevolgd door massale moordpartijen
op Tutsi's, gevolgd door eveneens massale wraakacties van het leger op de
Hutu-bevolking. Naar schatting hebben sinds 1993 200 000 Burundezen het
leven gelaten als gevolg van de machtsstrijd. Vele honderdduizenden inwoners
van Burundi zijn de laatste decennia zijn vanwege het geweld gevlucht naar
buurlanden, in het bijzonder naar Tanzania, waar op dit moment meer dan een
half miljoen Burundezen leven.Medio 1996 greep het door Tutsi's gedomineerde leger de macht en werd
majoor Pierre Buyoya tot interimpresident van een overgangsrepubliek benoemd.
De buurlanden stelden vervolgens economische sancties in om de regering Buyoya
te dwingen de democratie te herstellen. Medio 1998 begonnen in Arusha de eerste
vredesbesprekingen tussen de Burundese regering en alle andere Burundese politieke
partijen. Ex-president Nyerere van Tanzania trad op als bemiddelaar. Begin
1999 besloten de buurlanden de sancties op te schorten vanwege de –
overigens geringe – vorderingen bij het vredesoverleg. In de tweede
helft van 1999 geraakten de vredesbesprekingen in een impasse, mede vanwege
de ziekte en vervolgens het overlijden van Nyerere in oktober 1999. De veiligheidssituatie
in Burundi verslechterde en de regering bracht enkele honderdduizenden Burundezen
gedwongen onder in kampen met als doel de Hutu-milities te isoleren. De humanitaire
hulpverlening kwam tijdelijk tot stilstand toen in oktober van vorig jaar
twee VN-medewerkers, onder wie een Nederlandse, werden vermoord. In december
1999 accepteerde ex-president Mandela van Zuid-Afrika een benoeming als bemiddelaar.
Mandela is op 16 januari jl. voortvarend aan zijn taak begonnen. Op 21 februari
is het vredesoverleg in Arusha hervat met een plenaire ronde.Op 12 oktober 1999 (de dag van de moord op twee VN-medewerkers in Rutana)
heeft de VN veiligheidsfase 4 afgekondigd in het hele land (met uitzondering
van de hoofdstad Bujumbura). Deze is nog steeds van kracht. De VN heeft het
grootste gedeelte van zijn staf gerepatrieerd en begeeft zich niet buiten
de hoofdstad. De humanitaire hulpverlening wordt hierdoor ernstig bemoeilijkt.De humanitaire gevolgen van de hergroeperingskampen worden vrijwel geheel
afgeschoven op de internationale gemeenschap. Hoewel de regering verschillende
malen een gefaseerde sluiting van de hergroeperingskampen heeft aangekondigd
(o.a. in de Veiligheidsraad), verloopt de daadwerkelijke sluiting zeer traag.Nederlandse bilaterale rolNederland verstrekt noodhulp en hulp in het kader van vredesopbouw. Op
het gebied van humanitaire hulpverlening is Nederland de tweede bilaterale
donor. Nederland draagt eveneens bij aan de kosten van het Arusha-vredesoverleg.Rol van de EUDe Speciale Vertegenwoordiger van de EU voor de Grote Meren, Aldo Ajello,
volgt de situatie in Burundi en het Arusha-vredesoverleg. In EU-verband wordt
de mensenrechten- en veiligheidssituatie in Burundi kritisch gevolgd en noodhulp
en rehabilitatiesteun verleend. De EU draagt eveneens financieel bij aan het
Arusha-vredesoverleg.De VeiligheidsraadDe Veiligheidsraad volgt de ontwikkelingen in Burundi kritisch. Op 18 januari
jl. heeft de VR een resolutie over Burundi aangenomen waarin steun wordt uitgesproken
aan het Arusha vredesproces en aan de nieuwe bemiddelaar Mandela. Tijdens
het debat werd de ex-president uitgenodigd zijn visie op het vredesproces
toe te lichten. Mandela onderstreepte de eigen verantwoordelijkheid van de
Burundezen bij het bereiken van een Vredesakkoord.3. Ethiopië/EritreaAchtergrondHet conflict tussen Ethiopië en Eritrea brak uit in mei 1998. De
Organisatie van Afrikaanse Eenheid (OAE), momenteel onder Algerijns voorzitterschap,
leidt de bemiddelingen tussen Ethiopië en Eritrea. Er vinden op dit moment
geen grootschalige gewelddadigheden plaats, maar wel de nodige schermutselingen.Tijdens de OAE-Top van 12 tot 14 juli 1999 in Algiers heeft de OAE modaliteiten
voor de implementatie van het vredesplan van de OAE aan beide partijen in
het conflict voorgelegd, die door zowel Ethiopië als Eritrea zijn geaccepteerd.
De OAE heeft daarna, met steun van experts van de VN en de VS, een plan voor
de implementatie uitgewerkt, de zogenaamde «technische arrangementen».
Dit plan heeft betrekking op het tijdschema voor het staakt-het-vuren, de
terugtrekking van troepen, de inzet van OAE-waarnemers en de demarcatie van
betwistte grensgebieden. Eritrea heeft de technische arrangementen geaccepteerd;
Ethiopië daarentegen heeft over de arrangementen na vier maanden intern
beraad vragen aan de OAE gesteld. Het belangrijkste bezwaar van Ethiopië
is het onvoldoende garanderen van het herstel van de status quo ante. Ethiopië
weigert eveneens een VN-vredesmacht op zijn grondgebied te accepteren. De
OAE heeft op 22 december 1999 de vragen van Ethiopië beantwoord. Ethiopië
achtte de voorgestelde technische arrangementen niet consistent met het vredesplan
en de eerder overeengekomen modaliteiten voor implementatie. De OAE heeft
deze zienswijze geaccepteerd en heeft aanpassingen voorgesteld. Over de technische
arrangementen moet nog door beide landen worden onderhandeld. Onder leiding
van de OAE en met directe betrokkenheid van de VS vindt met beide landen overleg
plaats. Er is bescheiden hoop op een spoedige oplossing.De economische gevolgen van het conflict zijn zowel voor Ethiopië
als voor Eritrea aanzienlijk. Hoewel er aan het front momenteel vrijwel niet
wordt gevochten, gaan beide landen door met de aankoop van nieuw materieel
en met het trainen van militairen. De hoge defensie-uitgaven hebben thans
beide landen aan de financiële afgrond gebracht. In combinatie met het
feit dat Ethiopië structurele voedsel-tekorten kent en beide landen
momenteel onder toenemende ernstige droogte te lijden hebben, is er grote
humanitaire nood in zowel Ethiopië als Eritrea.Of de OAE-bemiddelingen zullen slagen, hangt uiteindelijk voor een groot
deel af van de politieke wil van Ethiopië en Eritrea. De internationale
gemeenschap steunt de OAE-bemiddelingen en heeft zich ondertussen zo goed
mogelijk voorbereid op de implementatie van het OAE-vredesplan, met ondersteuning
van de VN.Nederlandse bilaterale rolNederland heeft toegezegd bij te zullen dragen aan het VN Trust Fund in Support of Demarcation and Delimitation of the Ethiopian/Eritrean
Border. De demarcatie van de grens is een essentiële voorwaarde
voor duurzame vrede tussen beide landen.Nederland heeft nieuwe OS-committeringen aan de overheden van Ethiopië
en Eritrea bevroren vanwege het conflict. Committeringen aan NGO's en humanitaire
hulp zijn uitgezonderd van deze maatregel. Ook is een uitzondering gemaakt
voor fellowship-programma's. In november 1999 is besloten de bevriezing te
continueren tot september 2000. Dan zal op basis van de politieke ontwikkelingen
worden bepaald op welke wijze de ontwikkelingsrelatie wordt voorgezet.Het humanitair imperatief gebiedt dat het volk niet de dupe mag zijn van
een situatie waar zij zelf niets aan kan veranderen. In december 1999 droeg
Nederland via het WFP NLG 10 mln bij aan de voedselhulp voor Ethiopië
en Eritrea. Recentelijk werd een additionele NLG 8 miljoen voor supplementaire
voeding en non food relief gealloceerd (4 mln voor elk land). Een probleem
is de distributie van het voedsel. Nederland monitort de situatie zorgvuldig.
Indien additionele fondsen noodzakelijk zijn, zal dit in overweging worden
genomen. Echter, donoren kunnen de humanitaire noodsituatie niet eenzijdig
oplossen. Hiervoor is een constructieve houding van beide overheden een voorwaarde.Rol van de EUDe EU heeft afgelopen december de Italiaanse staatssecretaris van Buitenlandse
Zaken Rino Serri benoemd als Speciale Vertegenwoordiger van het Voorzitterschap
voor het conflict tussen Ethiopië en Eritrea. De SV heeft een mandaat
om de bemiddelingspogingen van de OAE te ondersteunen, contacten te onderhouden
met de OAE namens de EU en te bezien waar de EU een concrete bijdrage kan
leveren in de implementatie van de OAE-vredesvoorstellen. Het Algerijns voorzitterschap
van de OAE heeft Serri meegedeeld dat het opvoeren van druk op Ethiopië
en het stellen van een ultimatum in deze cruciale fase contraproductief zouden
zijn.De VeiligheidsraadDe Veiligheidsraad wordt regelmatig op de hoogte gesteld van de voortgang
met betrekking tot het conflict. Nederland heeft in de Raad meerdere malen
steun uitgesproken voor een vreedzame oplossing voor het grensconflict via
OAE- bemiddeling. De Veiligheidsraad ondersteunt het OAE-vredesplan en de
VN zal een belangrijke rol spelen bij de implementatie van dit plan, o.a.
bij de afbakening van de grens tussen Ethiopië en Eritrea en mogelijk
met het faciliteren van een militaire waarnemersmissie. De OAE heeft de VR
verzocht discretie te betrachten vanwege het gevoelige karakter van de onderhandelingen;
de Raad stelt zich als gevolg van dit verzoek in deze fase terughoudend op. 4. Grote Meren/CongoAchtergrondHet conflict in de DRC, dat in augustus 1998 uitbarstte, kent een externe
en een interne dimensie. Als externe oorzaken kunnen de veiligheidszorgen
van Rwanda en Uganda worden genoemd. Beide landen worden geconfronteerd met
guerrilla-aanvallen vanaf Congolees grondgebied. De DRC veroorzaakt met het
uitblijven van afdoende maatregelen ter bestrijding van deze groepen een direct
veiligheidsprobleem voor beide landen. Interne oorzaken zijn gelegen in het
uitblijven van een democratiseringsproces in de DRC en het niet nakomen van
beloften om de misstanden uit het Mobutu-tijdperk teniet te doen. Dit leverde
interne politieke spanningen op en resulteerde in de oprichting van een rebellengroep
(naderhand uiteengevallen in drie facties), die streeft naar een meer inclusieve
regering in de DRC.Het conflict groeide in korte tijd uit tot een regionale oorlog, waarbij
in elk geval vijf landen rechtstreeks betrokken zijn. Angola, Zimbabwe en
Namibië strijden aan de zijde van Kabila; Uganda en Rwanda ondersteunen
de rebellengroeperingen.Het in juli/augustus 1999 gesloten Lusaka Vredesakkoord is uiterst fragiel
gebleken en schendingen van het staakt-het-vuren waren aan de orde van de dag. Partijen dienen onmiskenbaar blijk te geven
van hun commitment aan het akkoord, en het akkoord
na te leven. Doen zij dat niet, dan is de interventieruimte voor de internationale
gemeenschap (w.o. EU en Nederland) beperkt. De aanvaarding, op 8 april jl.,
van een troepenscheidingsakkoord door de bij het conflict betrokken partijen
maakt het waarschijnlijk dat fase II van de MONUC-operatie vanaf midden-mei
kan beginnen. De militaire situatie is echter nog steeds zorgelijk.Begin januari jl. heeft president Kabila de deur naar nationale verzoening
op een kier gezet via een ontmoeting (de eerste sinds zijn machtsovername)
met een deel van zijn politieke tegenstanders. Tevens verleende Kabila zijn
goedkeuring aan een verzoeningsinitiatief van Congolese religieuze leiders.
Maar in de ogen van een belangrijk deel van de politieke oppositie vloeien
deze initiatieven niet voort uit een oprechte wens tot verzoening en dienen
zij slechts ter versterking van Kabila's positie tegenover zijn politieke
tegenstanders en ter omzeiling van het Lusaka-vredesproces. Begin april hebben
de geallieerde staatshoofden (dos Santos, Nujoma, Mugabe en Kabila) oud-president
Masire opgeroepen zijn werk met betrekking tot de inter-Congolese dialoog
te hervatten.Nederlandse bilaterale rolSinds de ondertekening van het Lusaka-akkoord maakt Nederland zich sterk
voor internationale steun aan uitvoering en institutionele invulling van het
akkoord, zowel in de Veiligheidsraad als in de EU. Voorts draagt Nederland
financieel bij aan de implementatie van het akkoord. Zo werd een bijdrage
beschikbaar gesteld voor het werk van de Joint Military
Commission (JMC). Voorts is een bijdrage toegezegd aan de Nationale
Dialoog zodra deze van start gaat en zal Nederland een conferentie over vrede,
veiligheid en stabiliteit in het Grote Meren-gebied actief ondersteunen, zodra
wordt besloten tot de organisatie daarvan. Nederland geeft in beperkte mate
noodhulp.Rol van de EUDe EU heeft zich bij diverse gelegenheden (o.m. bij monde van de Speciale Vertegenwoordiger voor de Grote Meren, Aldo Ajello) bereid
verklaard politieke en financiële ondersteuning te verlenen aan de implementatie
van het Lusaka Akkoord. Als eerste bijdrage aan het werk van de JMC werd een
bedrag van 1,2 miljoen euro beschikbaar gesteld. Bovendien wordt gemonitord
of defensie-uitgaven niet uitstijgen boven een afgesproken maximumpercentage
van het BNP. De Consultatieve Groepvergadering in Kampala in maart 2000 maakt
onderdeel uit van de kritische dialoog die de EU-lidstaten met de Ugandese
overheid voeren. Er bestaat een EU-embargo op wapenleveranties aan de DRC.
Voorts hebben de EU-lidstaten een gedragscode aanvaard inzake wapentransporten
naar spanningsgebieden.Nederland heeft in 1999 binnen de EU het initiatief genomen tot het ontwikkelen
van een plan voor de bestrijding van wapenstromen in de Grote Meren-regio.
Nederland heeft in EU-verband actief gepleit voor het agenderen van het conflict
in het Grote Meren-gebied in de Algemene Raad: de Algemene Raad heeft zich
in maart kort gebogen over mogelijkheden om de bijdrage van de EU aan het
vredesproces te versterken en zal, aan de hand van een notitie van de Hoge
Vertegenwoordiger, in mei een diepgaande discussie aan het conflict wijden.
Wij verwijzen in dit verband naar de brief van de Minister van Buitenlandse
Zaken aan Uw Kamer van 21 maart jl.VeiligheidsraadIn januari jl. is een debat gewijd aan de DRC in een poging het stagnerende
vredesproces vlot te trekken. Doel was om van partijen een hernieuwde committering
aan het Lusaka-proces te verkrijgen, uitmondend in een «Lusaka-plus»,
waarin duidelijkheid zou worden geschapen over de volgorde van de verschillende
fasen in het vredesproces. Tevens was dit debat bedoeld om de Nationale Dialoog
en het werk van bemiddelaar Masire een voortvarende start te bezorgen. Deze
doelstellingen zijn slechts beperkt gerealiseerd. Na uitgebreide onderhandeling
is wel in februari een resolutie aangenomen waarin overeenstemming is bereikt
over de inzet van een VN-macht van circa 5 500 man, in aanvulling op
de 90 waarnemers die reeds ter plaatse zijn. Medio maart heeft de Nederlandse
Permanente Vertegenwoordiger bij de Verenigde Naties de Grote Meren bezocht.
Zijn verslag was gevoegd bij de hierboven genoemde brief van 21 maart jl.5. LiberiaAchtergrondNa zeven jaar burgeroorlog werd Charles Taylor op 19 juli 1997 gekozen
tot president van de republiek Liberia. De verkiezingen werden door de United Nations Observer Mission in Liberia (UNOMIL), de Economic Community of West African States (ECOWAS) en
de overige internationale waarnemers (w.o. EU/Nederland) afdoende free and fair verklaard. De door Nigeria gedomineerde
militaire arm van ECOWAS, the Community of West African
States Monitoring Group (ECOMOG), speelde een belangrijke rol in
het rustige verloop van de verkiezingen.Nederlandse bilaterale rolVeiligheid en stabiliteit in Liberia hebben de aandacht van Nederland.
De internationale gemeenschap, onder aanvoering van de VS en Nederland, wilde
het relatief kleine, overzichtelijke en potentieel rijke Liberia tot een voorbeeld
maken van een Afrikaanse staat, die zich vanuit een burgeroorlog via post-conflict
en wederopbouw zou ontwikkelen tot een stabiel en welvarend land.
In de internationale contactgroep Liberia zijn naast de Liberiaanse regering
ondermeer vertegenwoordigd de VS, Nederland, de Europese Commissie, het VK,
Frankrijk, Duitsland, Zweden, Denemarken, Noorwegen, Canada, het IMF, de WB,
ECOWAS en nagenoeg de hele VN-familie.De Nederlandse inspanning in Liberia omvat(te):– het lidmaatschap van de internationale contactgroep voor Liberia;– begrotingssteun aan Mali en Ghana t.b.v. een Malinees respectievelijk
Ghanees militair contingent in de ECOMOG vredesmacht;– logistieke steun aan ECOMOG (DAF-trucks);– nood- en wederopbouwsteun via multilaterale kanalen en NGO's.Rol van de EUOp Liberia is nog immer een VN-wapenembargo van kracht. De EU –
met uitzondering van Frankrijk – is voorstander van het handhaven van
dit embargo. De politieke belangstelling voor Liberia binnen de EU is overigens
niet bijzonder groot. Naast Nederland spelen Frankrijk, Zweden, Denemarken
en het VK een rol.De VeiligheidsraadDe VN militaire waarnemersmissie UNOMIL ging in december 1997 over in
UNOL (United Nations Peace-building Support Office).
Dit gebeurde in overleg met president Taylor. Het mandaat van UNOL behelst
het helpen mobiliseren van internationale steun bij de wederopbouw van Liberia,
vredesopbouwactiviteiten gericht op nationale verzoening, versterking van
de democratie en het steunen van lokale initiatieven in de sfeer van mensenrechten.Het beleid van de VR is er voorts op gericht president Taylor blijvend
te committeren aan het vredesproces in Sierra Leone. Taylor is dikwijls in
verband gebracht met steun aan de niets ontziende rebellen van het Revolutionary United Front (RUF) van Foday Sankoh in
Sierra Leone. Anderzijds oogstte Taylor's rol bij de totstandkoming van het
Lomé-vredesakkoord voor Sierra Leone internationaal waardering.6. Sierra LeoneAchtergrondHet vredesakkoord van Lomé maakte op 7 juli 1999 een einde aan
de bloedige strijd in Sierra Leone, die vooral zijn tol eiste onder de burgerbevolking.
De democratisch gekozen regering van president Kabbah en de rebellen van het
RUF (Revolutionary United Front) bereikten overeenstemming
over het delen van de macht, een algehele amnestieregeling en de instelling
van een Truth and Reconciliation Commission. Vervolging
van oorlogsmisdadigers was in de context van de militaire krachtsverhoudingen
onhaalbaar. Ondanks vreugde over het beëindigen van de burgeroorlog plaatste
de SGVN, daarin gesteund door o.a. Nederland, kritische kanttekeningen bij
de algehele amnestieregeling die zich moeilijk laat verenigen met de ontwikkelingen
op het gebied van het internationale recht (zoals de Tribunalen voor Rwanda
en het voormalig Joegoslavië en het toekomstige Internationaal Strafhof).
Toch moet het akkoord beschouwd worden als een onmisbare stap: de bevolking
van Sierra Leone is immers beter af mét dan zónder het akkoord.
Het belangrijkste op dit moment is dat de gewelddadigheden
tot een halt worden gebracht.Nederlandse bilaterale rolNederland is betrokken geweest bij het vredesproces in Sierra Leone. De
Nederlandse inspanning met betrekking tot Sierra Leone omvat het lidmaatschap
van de internationale contactgroep voor dat land, die wordt voorgezeten door
het VK. Overige deelnemers zijn de regering van Sierra Leone, de VS, Canada,
de Europese Commissie, Duitsland, Noorwegen, ECOWAS, het IMF, de WB, UNDP
en andere leden van de VN-familie. Voorts gaf Nederland in 1999 financiële
steun aan het Malinese contingent van de West-Afrikaanse vredesmacht ECOMOG
/ Sierra Leone via algemene begrotingssteun aan Mali en aan het VN Trust Fund voor Sierra Leone. Verder gaf Nederland logistieke
steun aan ECOMOG door het beschikbaar stellen van DAF-trucks voor humanitaire
doelen en verstrekte Nederland nood- en wederopbouwhulp via multilaterale
kanalen en NGO's. Tenslotte heeft Nederland recent een bijdrage gestort in
het Wereldbank Trust Fund voor Sierra Leone, waaruit
het Demobilisation, Demilitarisation and Reintegration
Program (DDR) t.b.v. van de ontwapening van om en nabij 45 000
ex-strijders wordt gefinancierd.Rol van de EUDe aandacht voor Sierra Leone in EU-verband is beperkt. Vooral het VK,
dat historische banden heeft met Sierra Leone, en (op beperktere schaal) Nederland
dringen, mede vanuit een regionale vredesoptiek, aan op adequate behandeling
van de situatie in Sierra Leone in EU-verband.De VeiligheidsraadNederland heeft zich binnen de VR kritisch opgesteld ten aanzien van het
vredesakkoord, maar zich er niet van gedistantieerd. Nederland wil blijven
zoeken naar manieren om meer aan het vereiste van rekenschap voor begane oorlogsmisdaden
te voldoen. Op dit moment is de uitvoering van het akkoord evenwel cruciaal
voor de levensvatbaarheid van het vredesproces in Sierra Leone. Nederland
dringt wel aan op de spoedige instelling van de aangekondigde Truth and Reconciliation Commission.Een snelle implementatie van het vredesakkoord en duidelijkheid over de
rol en samenstelling van een internationale vredesmacht zijn cruciaal. De
vredesmacht moet de veiligheid en stabiliteit in het land waarborgen en de
ontwapening van de voormalige facties (ca. 45 000 ex-strijders) ter hand
nemen. Nigeria/ECOMOG is inmiddels begonnen met de terugtrekking van een groot
deel van zijn troepen, zoals aangekondigd in de brief van SGVN van 23 december
1999. Op 7 februari nam de Veiligheidsraad een resolutie aan waarin omvang
en mandaat van UNAMSIL zijn vastgelegd. Nederland heeft zich steeds uitgesproken
voor robust rules of engagement voor UNAMSIL,
onder Hoofdstuk VII van het VN-Handvest. Het mandaat is inmiddels conform
vastgesteld. Aan de VN-vredesmacht zullen ruim 11 000 (voornamelijk Afrikaanse
en Aziatische) manschappen deelnemen.7. SomaliëAchtergrondSinds 1991 wordt Somalië geteisterd door burgeroorlog en hongersnoden.
Sindsdien is er ook geen sprake meer van een centraal gezag. Het noordwesten
van Somalië – Somaliland – heeft zich in 1991 onafhankelijk
verklaard en heeft vanaf dat moment gewerkt aan de ontwikkeling van een regionale
autoriteit.De hoop op nationale verzoening die kortstondig opleefde na de bijeenkomst
van de leiders van alle Somalische facties in Cairo (december 1997), is kort
daarop weer weggeëbd toen de National Salvation Council (NSC) – een samenwerkingsverband van 26 facties- in januari
1998 amendementen op de Cairo-overeenkomst voorstelde.In juli 1998 is in het Noordoosten van Somalië een tweede regionale
autoriteit – Puntland – gevormd. Ook in andere delen van Somalië
worden pogingen ondernomen om regionale besturen op te zetten. Dit is in lijn
met de aanbevelingen van de regionale organisatie IGAD (Intergovernmental Authority on Development), die daarin wordt gesteund
door de OAE. Het ondersteunen van regionale autoriteiten moet uiteindelijk
leiden tot een federaal Somalië.Het IGAD-Standing Committee onder leiding
van Ethiopië kan, onder meer door de spill-over van het Ethiopisch-Eritrese
conflict naar Somalië, weinig uitrichten. President Ismail Omar Guelleh
van Djibouti – de huidige voorzitter van IGAD – heeft aangegeven
zich actief te zullen inzetten voor de vrede in Somalië. De reacties
uit Somalië waren aanvankelijk positief. Nu enkele belangrijke spelers
in het proces af lijken te haken, komt het initiatief steeds meer op losse
schroeven te staan. In de IGAD Partners Forum-bijeenkomst (IPF), een samenwerkingsverband
van enkele donorlanden, is op 19 en 20 oktober 1999 in Rome overeengekomen
dat het IPF met Djibouti en andere IGAD-landen zal overleggen over de ondersteuning
van de verdere uitwerking van het vredesplan. Tijdens de IGAD-top die eind
vorig jaar werd gehouden, is het vredesplan van Djibouti aanvaard.Nederlandse bilaterale rolNederland juicht het vredesinitiatief van president Guelleh van Djibouti
toe, omdat dit een opening biedt in een proces dat lange tijd muurvast heeft
gezeten. Nederland is bereid de voorbereiding van een nationale verzoeningsconferentie
financieel te ondersteunen, mits deze all-inclusive
is, d.w.z. met betrokkenheid van alle partijen.Nederland ondersteunt in het kader van het IGAD Partners Forum het vredesproces
in Somalië, waarbij het tot stand brengen van vrede en stabiliteit en
de wederopbouw van Somalië als één (federale) staat voorop
staan. Nederland is van mening dat de vorming van regionale autoriteiten in
Somalië steun verdient, alsmede een benadering gebaseerd op de zgn. peace dividend approach, waarbij die regio's in Somalië
die ernst maken met het herstel van het bestuur, in aanmerking komen voor
hulp. Nederland neemt actief deel aan de Somalia Aid Coordination
Body (SACB), het reguliere donoroverleg in Nairobi.Het Nederlandse beleid met betrekking tot de financiering van hulpactiviteiten
in Somalië is thans dat het noordoosten en het noordwesten in aanmerking
komen voor rehabilitatiehulp en de centrale en zuidelijke regio's voor noodhulp.Rol van de EUDe Europese Commissie maakt deel uit van het IPF. De EU volgt de lijn
van de IPF-partners: het mandaat voor de vredesonderhandelingen ligt bij het
IGAD en het IPF is hierbij faciliterend. Het IPF richt zich vooral op ondersteuning
van het vredesproces en van de opbouw van de civil society. Er is geen afzonderlijke bemiddelingspoging door de EU.VeiligheidsraadDe Veiligheidsraad wordt regelmatig geïnformeerd over de politieke
situatie in Somalië. De Raad sprak zich in februari jl. positief uit
over het vredesinitiatief van de president van Djibouti, maar toonde zich
uiterst bezorgd over de humanitaire en veiligheidssituatie in Somalië.
Een vertegenwoordiger van de Secretaris-Generaal van de VN is in Djibouti
om gedurende twee maanden assistentie te verlenen bij het opzetten van het
vredesvoorstel. Sinds 1992 is een wapenembargo van kracht.8. SudanAchtergrondDe oorlog in Sudan woedt al sinds de onafhankelijkheid in 1956, met een
onderbreking van 1972 tot en met 1983. Vanaf 1983 is de burgeroorlog
weer opgelaaid. Offensieven van het Sudan People's Liberation
Army (SPLA) en de Noordelijke oppositie in 1998 zijn vastgelopen.
In 1999 vonden er in het Zuiden geen grootschalige gevechtsoperaties plaats
en langs de oostgrens was het eveneens rustig, hoewel de strijd daar in maart
jl. weer is opgelaaid. De recente machtsstrijd tussen president Bashir, die
in december vorig jaar het parlement ontbond en voor een periode van drie
maanden de noodtoestand afkondigde, en de voorzitter van het parlement Al-Turabi
is voorlopig in het voordeel van de president beslecht. De noodtoestand werd
kort geleden verlengd tot eind van het jaar. Het is moeilijk te voorspellen
of de verbeteringen zullen doorzetten. De aanvankelijk voor maart 2000 geplande
verkiezingen zijn nu voor onbepaalde tijd uitgesteld.De voortgang in het vredesproces is beperkt. Op voorstel van het IGAD-partnerforum
is een secretariaat ingesteld dat de Keniaanse Special Envoy van het IGAD,
ambassadeur Mboya, ondersteunt. Sinds 15 januari worden onder leiding van
Mboya regelmatig besprekingen tussen de regering en de SPLM/A gevoerd. Eerdere
besprekingen in IGAD-kader hebben nooit tot overeenstemming geleid. De basis
voor de besprekingen is de Declaration of Principles,
die dateert van 1994. Hierin is onder andere het recht op zelfbeschikking
van het Zuiden vastgelegd. Indien geen overeenstemming kan worden bereikt
over een politieke regeling voor geheel Sudan, dan heeft de bevolking in het
Zuiden het recht zich na een referendum af te scheiden. De belangrijkste kwesties
in de vredesbesprekingen betreffen de verhouding tussen religie en staat en
verder de volkenrechtelijke positie van Zuid-Sudan.Naast het IGAD-vredesproces hebben in september 1999 Libië en Egypte
het initiatief genomen om voorbereidingen te treffen voor een nationale verzoeningsconferentie.
Daaraan zouden dan alle belangrijke oppositiepartijen moeten deelnemen, inclusief
de SPLM. Momenteel wordt van diverse zijden getracht dit initiatief in het
IGAD-proces te integreren. De gesprekken daarover verlopen echter moeizaam,
vanwege de afwijkende visie van Egypte inzake het door alle andere partijen
erkende zelfbeschikkingsrecht voor de Zuid-Sudanezen.De humanitaire bestanden voor een aantal gebieden in Zuid-Sudan worden
sinds medio 1998 door beide partijen elke drie maanden eenzijdig verlengd.
De wijze van hulpverlening in Zuid-Sudan is al jaren onderwerp van gesprek.
Jarenlange onderhandelingen tussen de humanitaire tak van de SPLM (de SRRA)
en de in Zuid-Sudan werkzame NGO's zijn onlangs beëindigd zonder dat
volledige overeenstemming kon worden bereikt. Het hoogste orgaan van de SPLM,
de National Liberation Council (NLC), heeft de
versie van augustus 1999 vastgesteld. Verder is gesteld dat NGOs die eze versie
niet voor 1 maart jl. hadden getekend, het gebied dat onder controle is van
de SPLA moesten verlaten. Van de ruim 30 voornamelijk buitenlandse
NGOs hebben 11 besloten het MoU niet te tekenen. Zij hebben Zuid-Sudan inmiddels
verlaten. Het Nederlands standpunt is dat het MoU een operationeel document
is tussen de SRRA en de NGOs en derhalve heeft Nederland geen advies uitgebracht
aan de NGOs om het MoU al dan niet te tekenen.Nederlandse bilaterale rolMet betrekking tot het vredesproces is Nederland actief in het thans door
Noorwegen voorgezeten IGAD Partners Forum Comité voor Sudan (IPF-Sudan).
Dit comité is het internationale forum dat zich inzet voor het faciliteren
van het vredesproces dat door IGAD wordt geleid. Nederland maakt deel uit
van de kerngroep waarin ook Noorwegen, Italië, Verenigde Staten, Canada
en het Verenigd Koninkrijk zitting hebben.Daarnaast ondersteunt Nederland een aantal initiatieven op het gebied
van vredesopbouw. Zo wordt de toegang tot het vredesproces van vrouwengroeperingen
in Noord- en Zuid-Sudan ondersteund (in april dit jaar heeft hierover een
door Nederland gesteunde bijeenkomst in Maastricht plaatsgevonden), alsmede
vredesinitiatieven van de International Dialogue Foundation met betrekking tot de toekomstige constitutie van Sudan.De Nederlandse humanitaire hulpinspanningen zijn erop gericht de noden
te lenigen van de groepen die het meest zijn getroffen door het oorlogsgeweld,
en van de meest geïsoleerde bevolkingsgroepen. Het merendeel van deze
hulp omvat een bijdrage aan VN-organisaties en NGOs, die samenwerken in een
consortium, Operation Lifeline Sudan (OLS). Nederland
neemt actief deel aan beleidsdiscussies met OLS over inspanningen van de VN-organisaties
en NGOs die humanitaire hulp verlenen in Sudan. Na 10 jaar OLS is het tijd
om de aanpak te wijzigen en gezamenlijk met NGOs en donoren een meer toekomstgerichte
visie op de humanitaire hulpverlening te ontwikkelen.Rol van de EUDe Europese Commissie maakt deel uit van het IPF. De EU volgt de lijn
van de IPF-partners: het mandaat m.b.t. de vredesonderhandelingen ligt bij
het IGAD en het IPF is hierbij faciliterend. Er zijn geen plannen voor een
separate bemiddelingspoging door de EU.In november 1999 is in Khartoem een hernieuwde dialoog tussen de EU en
Sudan gestart. Sudan ging akkoord met de 5 door de EU voorgestelde onderwerpen:
vredesproces, democratisering, mensenrechten, terrorisme en relaties met buurlanden.
Alle onderwerpen zullen verder worden uitgediept mede op basis van feitelijke
gebeurtenissen. De eerste besprekingen in dit kader zijn positief verlopen.
Over een jaar zal de dialoog worden geëvalueerd.VeiligheidsraadEr zijn door de Veiligheidsraad gemandateerde sancties van kracht tegen
Sudan. Deze sancties betreffen ondermeer de luchtvaart en personenverkeer.
De Veiligheidsraad stelt zich ten aanzien van Sudan betrekkelijk terughoudend
op.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van AartsenDe Minister voor Ontwikkelingssamenwerking,E. L. HerfkensBIJLAGE 1 Overzicht van uitgaven in Sub-Sahara AfrikaIn 1999 werd circa NLG 133 miljoen uitgegeven aan noodhulp (w.o. conflictpreventie
en vredesopbouw), democratisering en mensenrechten in Sub-Sahara Afrika. De
bulk van dit bedrag betrof noodhulp. Onderstaande tabel geeft gedetailleerder
inzicht in de uitgaven per land. Subsidies aan organisaties die noodhulp verstrekken
(kbe 753) en zich toeleggen op mensenrechtenprojecten en/of conflictpreventie
(kbe 905) zijn niet in dit overzicht opgenomen. In 1999 werden organisaties
die zich richten op humanitaire projecten in onderstaande landen voor een
bedrag van NLG 45,874 mln gesubsidieerd (het betreft alleen landenspecifieke
projecten! Uitschieters zijn Rwanda (NLG 12,819 mln), Sudan (NLG 8,417 mln.),
Angola (NLG 7,628 mln.) en Liberia (NLG 5,090 mln.). Een bedrag van NLG 2,085
mln. werd besteed aan subsidies ten behoeve van mensenrechtenprojecten en/of
projecten op het gebied van conflictpreventie in Sub-Sahara Afrika.Uitgaven in begrotingsjaar 1999 (x 1000) Landmensenrechten (kbe 711)Democratisering (kbe 769)noodhulp (kbe 749)TOTAALAngola––15 13515 135Burkina Faso–10280182Burundi––5 9035 903 Dem.
Rep. Congo––8 6298 629Eritrea––8 3008 300Ethiopië–7147 0937 807Ghana116––116 Guinee Bissau–1 0115001 511Kenia–1 283–1 283Liberia––1 5151 515Mali–995–995Mozambique–8816401 521Rwanda23350926 24726 989Sierra Leone––4 4244 424Somalië––12 90412 904Sudan296–22 30822 604Tanzania–588–588Uganda–322 0002 032Zambia–164120284Zimbabwe–339–339Zuid-Afrika3309 835–10 165TOTAAL97516 453107 169133 226 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26800-V-93.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl