Derde fase EMU; Brief minister met de nota "Versterking van budgettaire discipline in de derde fase van de EMU"
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25107, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

02-12-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25107 nr. 1

19-11-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1. Inleiding2. Europese Raad van Florence3. De multilaterale toezichtprocedure (artikel 103)3.1 Consequenties voor Nederland4. Buitensporige-tekortenprocedure (artikel 104C)4.1 Lengte procedure4.2 Sancties 4.2.1 Vorm sancties4.2.2 Omvang sancties4.2.3 Opbrengsten van boetes4.3 Uitzonderlijk en tijdelijk4.4 Juridische basis5. Institutionele aspecten6. TimingBetrokkenheid van nationale parlementen7. Nederlands standpunt
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25107Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 55 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 107Derde fase EMUnr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËNAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 19 november 1996Ingevolge de toezegging aan de Tweede Kamer tijdens de Algemene Financiële
Beschouwingen, stuur ik u hierbij de nota «Versterking van budgettaire
discipline in de derde fase van de EMU». De Minister van Financiën,G. Zalm 1. InleidingNu de start van de derde fase van de EMU dichterbij komt, staat Europa
aan de vooravond van een historische stap in het integratieproces, waarbij
de nationale munten worden vervangen door een gemeenschappelijke munt, de
euro. Met de komst van de economische en monetaire unie wordt de kroon op
de interne markt gezet, en verdwijnen valutarisico's, afdekkingsrisico's en
omwisselingskosten. Als deze barrières zijn opgeruimd zullen de voordelen
van de interne markt beter tot hun recht komen, hetgeen kan bijdragen aan
verdere economische groei en werkgelegenheid. Daarbij is wel een vereiste
dat de EMU een solide en stabiel bouwwerk vormt. De regelingen die in het
Verdrag zijn vastgelegd (inclusief hun nadere uitwerking), en de toetredingscriteria
voor de deelname aan de derde fase van de EMU, moeten hiervoor garant staan.Met het naderbijkomen van de datum voor de start van de derde fase van
de EMU zijn zich enkele contouren van de EMU scherper gaan aftekenen. Zo is
de verwachting dat zeer waarschijnlijk niet alle Lidstaten van de Europese
Unie vanaf de eerste dag volledig in de EMU zullen participeren. Mede om die
reden is in de afgelopen periode reeds veel aandacht besteed aan de relatie
tussen de zogenaamde «ins» en de «outs» (of «pre-ins»),
met als oogmerk te vermijden dat zich tussen deze categorieën Lidstaten
in politieke of economische zin een kloof zou ontwikkelen. Divergerende wisselkoersontwikkelingen,
met als gevolg daarvan spanningen in de interne markt, zouden deze kunnen
veroorzaken. Daarom wordt thans onder andere gewerkt aan de vorming van een
wisselkoersarrangement in de derde fase, als opvolger van het huidige wisselkoersarrangement.
Een dergelijk arrangement kan – onder de voorwaarde dat de «outs»
het beleid gericht op convergentie continueren – een nuttig instrument
vormen om spanningen in de interne markt door al te grote valutaschommelingen
te voorkomen. Daarnaast is, mede gelet op de moeizame convergentie op dit
terrein, van verschillende zijden aandacht gevraagd voor de zekerstelling
van de budgettaire soliditeit in de EMU.In november 1995 heeft de Duitse Minister van Financiën Waigel voorstellen
gepresenteerd om de budgettaire discipline in de derde fase van de EMU te
versterken in de vorm van een stabiliteitspact. In december 1995 heeft de
Europese Raad van Madrid het belang van strikte budgettaire discipline in
de derde fase onderstreept en de Ecofinraad verzocht om over deze kwestie
zo spoedig mogelijk verslag uit te brengen. De Ecofinraad heeft in juni 1996
aan de Europese Raad van Florence een voortgangsrapportage gepresenteerd waarin
de contouren van het stabiliteitspact worden weergegeven. Hierin werd ook
duidelijk gemaakt wat beoogd werd met het stabiliteitspact, namelijk een zodanige
uitwerking van de bestaande budgettaire paragrafen van het Verdrag dat in
de Lidstaten voldoende budgettaire ruimte wordt gecreëerd om tegenslagen
op te vangen zonder de Verdragsbepalingen te overtreden, dat tevens de monetaire
autoriteiten niet worden geconfronteerd met een onevenredige druk op de monetaire
sfeer als gevolg van budgettaire verstoringen in één of meerdere
landen binnen de monetaire unie (de naam «stabiliteitspact» is
dit opzicht misleidend aangezien het niet gaat om een pact, maar om een nadere
uitwerking van bestaande procedures van het Verdrag). Tenslotte dient vermeden
te worden dat de verhoudingen tussen «ins» en de «outs»
zich in ongunstige zin zouden ontwikkelen. De Europese Raad heeft de voortgangsrapportage
met de contouren van het stabiliteitspact onderschreven en de Ecofinraad verzocht
de werkzaamheden voort te zetten teneinde aan de Europese Raad van Dublin
conclusies te kunnen voorleggen. Zeer recentelijk heeft de Europese Commissie
haar eerste voorstellen hieromtrent gepresenteerd, die ook een
weerslag pogen te geven van de inmiddels bereikte inzichten.Voor Nederland staat met dit onderwerp veel op het spel. De monetaire
stabiliteit die ons land reeds zeer vele jaren kent wordt straks niet langer
zelfstandig verdedigd. Daarbij wordt uit de ontwikkelingen van de afgelopen
jaren nog eens duidelijk dat een gebrek aan beheersing van de overheidsfinanciën
één van de belangrijkste bedreigingen van de stabiliteit van
de EMU zou kunnen vormen. Nederland heeft er daarom alle belang bij dat de
partners in de monetaire unie volledig gehouden kunnen worden aan de budgettaire
discipline die in het Verdrag is vastgelegd. Uiteraard wordt vanuit de andere
partners eenzelfde discipline aan Nederland gevraagd. Naast budgettaire discipline
is een voltooide EMU sterk gebaat bij voldoende aanpassingsvermogen in de
reële sfeer van de economie. De inkrimpende manoeuvreerruimte voor autonoom
nationaal economisch beleid tengevolge van de marktintegratie impliceert immers
dat divergenties in economische ontwikkelingen tengevolge van interne of externe
schokken steeds meer door werking van markten zullen moeten worden opgevangen.
De coördinatie van het economische beleid, zoals die momenteel onder
andere via de globale richtsnoeren plaatsvindt, zal in de derde fase van de
EMU verder aan belang winnen.In deze nota wordt een overzicht van het verloop van de discussie over
versterking van budgettaire discipline in de derde fase gepresenteerd, alsmede
aandacht besteed aan de nog in discussie zijnde elementen van het stabiliteitspact
en de consequenties voor Nederland. De nota sluit af met een samenvatting
van het Nederlandse standpunt ten aanzien van versterking van budgettaire
discipline in de derde fase van de EMU. 2. Europese Raad van FlorenceIn de door de Europese Raad van Florence onderschreven voortgangsrapportage
van de Ecofinraad worden de contouren van de versterking van budgettaire discipline
in de derde fase weergegeven. Deze vormen ook de basis van de voorstellen
van de Cie. De kern van het stabiliteitspact zal worden gevormd door (i) de
verplichting tot het indienen en uitvoeren van een stabiliteitsprogramma waarin
onder andere een landenspecifieke middellange-termijndoelstelling voor het
tekort van «close to balance» is opgenomen, (ii) de creatie van
een «early warning» systeem via nauwlettende monitoring van de
uitvoering van stabiliteitsprogramma's en (iii) het bevorderen van een snelle
correctie van een buitensporig tekort door een krachtige en korte sanctieprocedure.De middellange-termijndoelstelling voor het tekort van «close to
balance» beoogt in de derde fase van de EMU een buitensporig tekort
van deelnemers te voorkomen. Door het aanhouden van een voldoende veiligheidsmarge
ten opzichte van de 3%-referentiewaarde wordt bevorderd dat de automatische
stabilisatoren hun werk kunnen doen zodat vanuit de overheidsbegroting een
dempend effect kan uitgaan op de conjunctuuruitslag, zonder dat de Verdragsverplichtingen
hierbij in het geding komen. Dit maakt de kans groter dat in tijden van een
(niet exceptionele) recessie het tekort beneden de 3%, maar bóven de
middellange-termijnwaarde zal uitkomen, en het tekort in tijden van hoogconjunctuur
beneden de middellange-termijnwaarde zal kunnen uitkomen. Uiteraard gaat het
hierbij zeker niet om een rekenkundig gemiddelde, waarbij afwijkingen van
de middellange-termijnwaarde in de loop der jaren onderling moeten worden
gecompenseerd. De middellange-termijndoelstelling voor het totale overheidstekort
(EMU definitie)1 van «close to balance»
is op zich niet nieuw: de doelstelling is reeds enkele jaren opgenomen in
de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de Lidstaten
die jaarlijks door de Ecofinraad en de Europese Raad worden vastgesteld. De
Europese Raad van Florence heeft bewust gekozen voor de algemene formulering
«close to balance»1: een identieke
kwantitatieve doelstelling voor het tekort van maximaal 1% BBP zoals aanvankelijk
voorgesteld in het Waigel-plan was voor de meeste Lidstaten niet acceptabel.
Lidstaten behouden nu onder het plafond van 3% in het kader van subsidiariteit
het recht een eigen invulling te geven aan het begrip «close to balance»,
waarbij rekening kan worden gehouden met landenspecifieke factoren zoals de
conjunctuurgevoeligheid van het tekort.Voor een monitoring van de uitvoering van de stabiliteitprogramma's door
de Ecofinraad wordt een zogenaamd «early warning» systeem gecreëerd.
Dit beoogt Lidstaten die een tekort vertonen dat afwijkt van het middellange-termijnpad
in een vroeg stadium te signaleren en indien nodig te waarschuwen dat zonder
corrigerende maatregelen een afzwakkende conjunctuur zal leiden tot een buitensporig
tekort.Naast een middellange-termijndoelstelling en het «early warning»
mechanisme heeft de Europese Raad van Florence bekrachtigd dat de versterking
van budgettaire discipline in de derde fase gestalte zal krijgen door het
sneller corrigeren van buitensporige tekorten via een versterking van de sanctieprocedure.Met het oog op de naleving van deze dubbele doelstelling – het voorkomen
èn corrigeren van buitensporige tekorten – heeft de Europese
Raad verzocht om versterking van een tweetal bestaande Verdragsprocedures,
te weten de multilaterale toezichtprocedure (artikel 103) en de buitensporige-tekortenprocedure
(artikel 104C)2. Artikel 103 is gericht op de
coördinatie van het economische beleid van de Lidstaten en van de Gemeenschap.
Naast het multilateraal toezicht dat beoogt een nauwere coördinatie van
het economisch beleid en een aanhoudende convergentie van de economische prestaties
van de Lidstaten te verzekeren, maken ook de jaarlijks door de Raad opgestelde
globale richtsnoeren hiervan onderdeel uit. Artikel 103 is gekozen vanuit
de gedachte dat in normale gevallen de coördinatie en onderlinge afstemming
van het economisch beleid (waaronder het budgettaire beleid) moet voorkomen
dat er ernstige budgettaire afwijkingen zullen optreden. De budgettaire kant
van de multilaterale toezichtprocedure is daarom primair gericht op het signaleren
van afwijkingen van het middellange-termijnpad. Overigens zal deze procedure
ook andere aspecten blijven bevatten, in het bijzonder een nauwe afstemming
van het economisch beleid. Artikel 104C daarentegen is geen coördinatie-artikel,
maar een verbods- en strafartikel ter correctie van een buitensporig tekort,
en is daarom vooral gericht op handhaving van de 3%-waarde als tekortplafond.Na bevestiging van bovenstaande contouren door de Europese Raad van Florence
(juni 1996) is in het Monetair Comité de uitwerking van de twee Verdragsprocedures
ter hand genomen. Een voortgangsrapportage van het Monetair Comité
lag onlangs voor aan de informele Ecofinraad van 20–21 september jl.
De recente voorstellen van de Cie worden in het Monetair Comité en
de Ecofin besproken. In de hiernavolgende paragrafen zal worden ingegaan op
de actuele stand van zaken met betrekking tot de uitwerking van de multilaterale
toezichtprocedure (paragraaf 3) en de buitensporige-tekortenprocedure (paragraaf
4). 3. De multilaterale toezichtprocedure (artikel 103)De multilaterale toezichtprocedure onder artikel 103 heeft betrekking
op het algemeen economisch beleid, de budgettaire situatie in de Lidstaten
is daar een belangrijk onderdeel van. Ten aanzien van de uitwerking van de
budgettaire aspecten van de multilaterale toezichtprocedure (artikel 103)
bestaat een grote mate van consensus onder de Lidstaten. De kern van de multilaterale
toezichtprocedure zal worden gevormd door de zogenaamde stabiliteitsprogramma's.
Deze stabiliteitsprogramma's komen voor de deelnemers van de EMU in de plaats
van de bestaande convergentieprogramma's. Het is daarbij overigens de inzet
van veel Lidstaten, waaronder Nederland, dat de «pre-ins» convergentieprogramma's
blijven indienen, eveneens als onderdeel van het stabiliteitspact, ter onderstreping
van de gedachte dat het stabiliteitspact alle Lidstaten bindt, zoals ook het
Verdragsgebod om buitensporige tekorten te vermijden voor alle Lidstaten geldt
(met uitzondering van het VK, als dit land gebruikt maakt van de opt-out clausule).
Stabiliteitsprogramma's zijn primair een verantwoordelijkheid van de Lidstaten
en bouwen voort op de huidige convergentieprogramma's. Lidstaten krijgen de
verplichting programma's in te dienen en deze regelmatig te actualiseren (1
maal per jaar). De eerste generatie programma's moet voor 1-1-1999 worden
ingediend. De elementen van deze programma's in de budgettaire sfeer zijn
onder andere:– een kwantitatieve middellange-termijndoelstelling die voldoet
aan de beschrijving «close to balance»;– het aanpassingspad naar deze middellange-termijndoelstelling;
vermoedelijk zal aan Lidstaten worden gevraagd in hun eerste stabiliteitsprogramma's,
die waarschijnlijk een periode van 4 jaar zullen beslaan, te beschrijven hoe
zij binnen de programmaperiode op de door hen ingevulde kwantitatieve middellange-termijndoelstelling
van «close to balance» zullen uitkomen;– een beschrijving van de onderliggende veronderstellingen (groei,
rente);– een beschrijving van de genomen en nog te nemen budgettaire maatregelen.De programma's zullen, evenals de huidige convergentieprogramma's, worden
beoordeeld door de Ecofinraad. Hierbij zal niet alleen worden gekeken naar
de naleving van het overeengekomen raamwerk (bevat het programma alle elementen),
maar ook naar de deugdelijkheid. Zo mag worden aangenomen dat een programma
gebaseerd op een (te) optimistische groei op een kritische beoordeling kan
rekenen.Naast een beoordeling van de programma's bij het indienen, zal de Ecofinraad
zorgdragen voor een regelmatige monitoring van de uitvoering van de stabiliteitsprogramma's.
Het idee is hier een zogenaamd «early warning» systeem te creëren,
waarbij in een vroeg stadium geconstateerd kan worden of een dreiging van
een buitensporig tekort bestaat. Zo zal bijvoorbeeld een tekort boven de 2,5%
in tijden van hoogconjunctuur kunnen leiden tot een waarschuwing aan de betreffende
Lidstaat dat zonder corrigerende maatregelen een afzwakkende conjunctuur zal
leiden tot een buitensporig tekort. Het Verdrag voorziet in artikel 103, lid
4, in de mogelijkheid dat de Ecofin-Raad een aanbeveling richt aan een Lidstaat
als het economisch beleid niet overeenkomt met de globale richtsnoeren of
de goede werking van de EMU in gevaar dreigt te komen. Het stabiliteitspact
geeft hier met de «early warning» een uitwerking aan, maar voegt
niets toe aan het Verdrag. Een aanbeveling onder artikel 103, lid 4, is gebaseerd
op de beleidscoördinatie in de Unie, niet op een expliciete Verdragsovertreding.
Er zijn geen sancties aan verbonden waarmee het karakter verschilt van een
aanbeveling aan een Lidstaat in het kader van de buitensporige-tekortenprocedure
(artikel 104C, lid 7).De uitwerking van de multilaterale toezichtprocedure zal worden vastgelegd
in secundaire wetgeving op basis van artikel 103, lid 5. Aanname van de secundaire
wetgeving geschiedt door de Ecofinraad met gekwalificeerde meerderheid van
stemmen waarbij de samenwerkingsprocedure met het Europees Parlement van toepassing
is. 3.1 Consequenties voor NederlandAls deelnemer aan de derde fase van de EMU zal Nederland vóór
1 januari 1999 een stabiliteitsprogramma moeten indienen. Een belangrijk element
van het stabiliteitsprogramma zal – zie bovenstaand – worden gevormd
door de invulling die wordt gegeven aan het begrip «close to balance»,
alsmede het pad waarlangs deze doelstelling binnen de programmaperiode kan
worden bereikt. Evenals de huidige praktijk waarbij het regeerakkoord de basis
vormt voor het Nederlandse convergentieprogramma, mag verwacht worden dat
het eerstvolgende regeerakkoord de basis zal vormen voor het eerste Nederlandse
stabiliteitsprogramma. Nederland heeft zich nu nog niet uitgesproken over
de concrete invulling die zal worden gegeven aan de middellange-termijndoelstelling
voor het tekort van «close to balance». De discussie hierover
zal, naar het zich laat aanzien, deel uitmaken van de totstandkoming van het
eerstvolgende regeerakkoord. Nadere analytische studie naar de voor Nederland
relevante determinanten voor de invulling van «close to balance»
is geboden. Het ligt in het voornemen de studiegroep Begrotingsruimte hierover
te laten adviseren waarbij ook andere zaken aan bod zullen komen, o.a. de
wijze van inpassing in het begrotingsbeleid van de eventuele invoering van
een kapitaaldienst. Het ligt in de rede dat in deze discussie ook de afweging
tussen verdere tekortreductie, lastenverlichting en investeringsimpulsen naar
voren zal komen.Wat betreft de jaarlijkse actualisatie van het stabiliteitsprogramma hebben
de Lidstaten een zo goed mogelijke aansluiting met de nationale begrotingssystematiek
voorop gesteld:de Lidstaten dienen ieder jaar binnen enkele maanden na het presenteren
van de begroting voor het komende jaar (Commissie-voorstel: 2 maanden) een
actualisatie van het stabiliteitsprogramma in te dienen. De verplichtingen
van het stabiliteitspact zouden derhalve geen wijzigingen in de Nederlandse
begrotingssystematiek vergen: Nederland zou jaarlijks, na presentatie van
de begroting op de derde dinsdag in september, een actualisatie van het stabiliteitsprogramma
indienen. 4. Buitensporige-tekortenprocedure (artikel 104C)Voor het corrigeren van buitensporige tekorten heeft de Europese Raad
van Florence opdracht gegeven voorstellen te ontwikkelen voor het versterken
van de buitensporige-tekortenprocedure (artikel 104c). Het algemene streven
is om de procedure te verstrakken door in secundaire wetgeving tijdslimieten
voor de verschillende stappen in de procedure vast te leggen, waarbij de ruimte
voor beoordeling door de Ecofin-Raad die in het Verdrag is verankerd wordt
gehandhaafd. Dit laatste betekent bijvoorbeeld dat de voorziening in het Verdrag
dat meegewogen zal worden in welke mate het tekort de overheidsinvesteringen
overtreft en alle andere relevante factoren geheel van kracht blijft. Een
grote meerderheid is daarnaast voorstander van het vooraf invullen van de
aard van de sancties. Onderstaand wordt ingegaan op de verschillende kwesties
die spelen in de discussie over versterking van de buitensporige-tekortenprocedure,
te weten: de lengte van de buitensporige-tekortenprocedure (§
4.1); de sancties (§ 4.2); de definitie van de termen «exceptional
and temporary» (§ 4.3) en de juridische basis voor aanname van
secundaire wetgeving (§ 4.4).Artikel 104C2. De Commissie ziet toe op de ontwikkeling van de begrotingssituatie
en de omvang van de overheidsschuld in de Lidstaten, ten einde aanzienlijke
tekortkomingen vast te stellen. Met name gaat de Commissie op basis van de
volgende twee criteria na of de hand wordt gehouden aan de begrotingsdiscipline:a) of de verhouding tussen het voorziene of feitelijke overheidstekort
en het bruto binnenlands produkt een bepaalde referentiewaarde overschrijdt,
tenzij,– hetzij de verhouding in aanzienlijke mate en voortdurend
is afgenomen en een niveau heeft bereikt dat de referentiewaarde benadert;– hetzij de overschrijding van de referentiewaarde slechts
van uitzonderlijke en tijdelijke aard is en de verhouding dicht bij de referentiewaarde
blijft;b) of de verhouding tussen de overheidsschuld en het bruto binnenlands
produkt een bepaalde referentiewaarde overschrijdt, tenzij de verhouding in
voldoende mate afneemt en de referentiewaarde in een bevredigend tempo benadert.De referentiewaarden worden nader omschreven in het aan dit Verdrag
gehechte protocol betreffende de procedure bij buitensporige tekorten.3. Indien een Lidstaat niet voldoet aan deze of aan een van deze
criteria, stelt de Commissie een verslag op. In het verslag van de Commissie
wordt er tevens rekening mee gehouden of het overheidstekort groter is dan
de investeringsuitgaven van de overheid en worden andere relevante factoren
in aanmerking genomen, met inbegrip van de economische en budgettaire situatie
van de Lidstaat op middellange termijn. Voorts kan de Commissie een verslag
opstellen indien zij – ook al is aan de criteria voldaan – van
mening is dat er gevaar voor een buitensporig tekort in een Lidstaat aanwezig
is.4. Het in artikel 109C bedoelde Comité brengt advies uit over
het verslag van de Commissie.5. Indien de Commissie van oordeel is dat er in een Lidstaat een
buitensporig tekort bestaat of kan bestaan brengt zij advies uit aan de Raad.6. Op aanbeveling van de Commissie en rekening houdend met de opmerkingen
die de betrokken lidstaat eventueel wenst te maken, besluit de Raad, na een
algehele evaluatie te hebben gemaakt, met gekwalificeerde meerderheid van
stemmen of er al dan niet een buitensporig tekort bestaat.7. Wanneer overeenkomstig lid 6 is besloten dat er een buitensporig
tekort bestaat, richt de Raad aanbevelingen tot de betrokken Lidstaat om te
bereiken dat deze situatie binnen een bepaalde periode wordt verholpen. Behoudens
het bepaalde in lid 8 worden deze aanbevelingen niet openbaar gemaakt.8. Wanneer de Raad vaststelt dat binnen de voorgeschreven periode
geen effectief gevolg aan zijn aanbevelingen is gegeven, kan hij zijn aanbevelingen
openbaar maken.9. Wanneer een Lidstaat blijft verzuimen uitvoering te geven aan
de aanbevelingen van de Raad, kan de Raad besluiten de betrokken Lidstaat
aan te manen binnen een voorgeschreven termijn maatregelen te treffen om het
tekort te verminderen in de mate die de Raad nodig acht om de situatie te
verhelpen. In dat geval kan de Raad de betrokken Lidstaat verzoeken volgens
een nauwkeurig tijdschema verslag uit te brengen, ten einde na te gaan welke
aanpassingsmaatregelen die Lidstaat heeft getroffen.10. Het recht om een klacht in te dienen, als bedoeld in de artikelen
169 en 170, kan niet worden uitgeoefend in het kader van de toepassing van
de leden 1 tot en met 9 van dit artikel.11. Zolang een Lidstaat zich niet voegt naar een overeenkomstig lid
9 genomen besluit, kan de Raad één of meer van de volgende maatregelen
toepassen of in voorkomend geval aanscherpen:– eisen dat de betrokken Lidstaat door de Raad te bepalen aanvullende
informatie openbaar maakt voordat hij obligaties en andere waardepapieren
uitgeeft;– de Europese Investeringsbank verzoeken haar beleid inzake
kredietverstrekking ten aanzien van de betrokken Lidstaat opnieuw te bezien;– eisen dat de betrokken Lidstaat bij de Gemeenschap een niet-rentedragend
bedrag van een passende omvang deponeert, totdat het buitensporig tekort naar
het oordeel van de Raad is gecorrigeerd;– boeten van een passende omvang opleggen.De voorzitter van de Raad stelt het Europees Parlement van de genomen
besluiten in kennis.Indicatief scenario buitensporige-tekortenprocedureStappen tijdsduur(indicatief– Lidstaat dient data in– Verslag Commissie (lid 3) }1 maand– Advies Monetair Comité (lid 4)– Advies Commissie (lid 5)– Besluit Raad over buitensporig tekort (lid 6) }1 maand– Aanbeveling aan Lidstaat (lid 7)4 maanden later– Beoordeling effectief gevolg (lid 8)– Openbaarmaking aanbeveling (lid 8) }1 maand– Aanmaning van Lidstaat (lid 9)circa 2 maanden later– Voorlopig besluit Raad over sanctie (lid 11)circa 3 maanden later– Besluit Raad over sanctie (lid 11)4.1 Lengte procedureHet aanknopingspunt voor eventuele sancties is artikel 104C en in het
bijzonder de stappen in lid 3 tot en met lid 11 (zie box op pg. 10). In de
discussie over de lengte van de buitensporige-tekortenprocedure gaat het om
het vaststellen van de benodigde tijd voor het doorlopen van de stappen. Op
de achtergrond van veel van de discussiepunten terzake speelt de principiële
keuze tussen enerzijds een zo snel mogelijke procedure en anderzijds een voortvarende
en geloofwaardige procedure. Met name Duitsland kiest bovenal voor snelheid
omdat dit het dichtst zijn ideaal van volledig automatische sancties benadert.
Voor Nederland heeft tot nu toe de geloofwaardigheid van de procedure een
zware rol gespeeld in de standpuntbepaling.Teneinde de lengte van de buitensporige-tekortenprocedure zo kort mogelijk
te houden gaan de gedachten uit naar het combineren van de stappen in de leden
3 tot en met 7 van artikel 104C, in aansluiting op de rapportage van cijfers
door de Lidstaten aan de Commissie (Lidstaten dienen volgens Raadsverordening
3605/93 per 1 maart en 1 september van elk jaar actuele tekortcijfers te verstrekken
aan de Commissie). In dezelfde maand dat de Lidstaten hun cijfers doorgeven
aan de Commissie, zou de Commissie een verslag kunnen opstellen zoals aangegeven
in lid 3 van artikel 104C en het Monetair Comité vervolgens een advies
kunnen uitbrengen zoals aangegeven in lid 4. In de maand daarna zou de Ecofinraad
kunnen vaststellen of er al dan niet een buitensporig tekort bestaat (lid
6) en, indien ja, direct een aanbeveling kunnen uitvaardigen (lid 7). Voor de geloofwaardigheid, c.q. effectiviteit van de procedure is het
wel van belang dat er voldoende tijd zit tussen de aanbeveling aan een Lidstaat
het buitensporig tekort in het lopende jaar te redresseren (lid 7) en het
tijdstip waarop wordt beoordeeld in hoeverre de Lidstaat effectief gevolg
heeft gegeven aan de aanbeveling (lid 8). Het is niet realistisch te verwachten
dat een Lidstaat accoord zal gaan met een sanctie als hij niet een redelijke
kans heeft gehad om gepaste maatregelen te nemen.Een belangrijke factor voor de snelheid van de procedure vormt evenwel
de interpretatie van «effectief gevolg» in lid 8. De vraag is
of kan worden volstaan met regeringsvoorstellen of ook de nationale parlementen
hun goedkeuring moeten hebben uitgesproken over de correctieve maatregelen.
Enerzijds pleit een snelle procedure voor het volstaan met regeringsvoorstellen,
anderzijds zijn voorgenomen maatregelen nog geen beleid, en dient te worden
gewaakt voor het uitlokken van loze regeringsvoorstellen. Nederland heeft
zich tot dusverre op het standpunt gesteld dat bij de beoordeling van «effectief
gevolg» gekeken dient te worden naar de door de betrokken Lidstaat aangekondigde
correctieve maatregelen en dat deze in principe bekrachtigd zouden moeten
zijn door het parlement. Daarom lijkt een termijn van 4 maanden een minimum.
Dit laat onverlet dat het Verdrag het aan de beoordeling van de Raad overlaat
of effectief gevolg ontbreekt. Deze negatieve toetsing maakt het mogelijk
dat indien een regering geen of evident ontoereikende maatregelen presenteert
niet op goedkeuring door het parlement behoeft te worden gewacht en de sanctieprocedure
eerder kan worden voortgezet.Het ontbreken van een negatieve beoordeling van «effectief gevolg»
betekent in feite het tijdelijk stopzetten van de buitensporige-tekortenprocedure:
de betrokken Lidstaat heeft naar mening van de Ecofin-Raad effectieve maatregelen
genomen die rechtvaardigen dat de verdere stappen in de buitensporige-tekortenprocedure,
waaronder het opleggen van sancties, vooralsnog niet worden genomen. De betrokken
Lidstaat behoudt echter zijn buitensporig-tekortoordeel totdat het buitensporig
tekort naar oordeel van de Ecofin-Raad is geredresseerd (d.w.z. intrekking
van het buitensporig-tekortoordeel door Ecofin-Raad als beschreven in lid
12 van Artikel 104C). Indien de als effectief beoordeelde correctieve maatregelen
door onvoorziene omstandigheden of door inadequate implementatie niet leiden
tot de gewenste redressering van het buitensporig tekort, zal de buitensporige-tekortenprocedure
worden hervat. Hierbij ligt het in de rede dat, aangezien de Ecofin-Raad in
eerste instantie van mening was dat de correctieve maatregelen adequaat waren,
in geval van onvoorziene externe omstandigheden niet direct wordt overgegaan
tot het opleggen van sancties, maar de betrokken Lidstaat de gelegenheid wordt
geboden aanvullende correctieve maatregelen te nemen. De voortzetting van
de buitensporige-tekortenprocedure zou derhalve kunnen bestaan uit het uitvaardigen
van een nieuwe aanbeveling aan de betrokken Lidstaat (m.a.w. het zetten van
één stap terug in de procedure). De meerderheid van de Lidstaten
lijkt zich in deze interpretatie, die leidt tot snelheid daar waar het kan
en nodig is, te kunnen vinden.De stappen in lid 8 en lid 9 zouden wederom kunnen worden gecombineerd,
zodat in dezelfde maand waarin de Ecofinraad vaststelt dat de betrokken Lidstaat
geen «effectief gevolg» heeft gegeven aan de aanbeveling (lid
8), de Ecofinraad tevens besluit de aanbeveling openbaar te maken (eveneens
lid 8) en de betrokken Lidstaat aan te manen (lid 9). De enige stap die vervolgens
resteert is het opleggen van een sanctie (lid 11)1.Voor het opleggen van een sanctie aan een Lidstaat lijkt het wenselijk
te beschikken over realisatiecijfers: het lijkt onwaarschijnlijk dat een Lidstaat een sanctie voor een verwacht, maar nog niet gerealiseerd, buitensporig
tekort zal aanvaarden. Dit betekent dat indien de buitensporige-tekortenprocedure
is gestart op basis van cijfers over het lopende jaar, 2 maanden na het aanmanen
van de betrokken Lidstaat (d.w.z. in december) slechts een voorlopig besluit
over het opleggen van een sanctie zou kunnen worden uitgevaardigd (Ecofinraad
stelt dat de betrokken Lidstaat een sanctie zal krijgen opgelegd tenzij realisatiecijfers
een geheel ander beeld laten zien). Indien de buitensporige-tekortenprocedure
is gestart op basis van realisatiecijfers zou direkt kunnen worden overgegaan
tot het nemen van een definitief besluit over het opleggen van een sanctie.Door de hierboven geschetste benadering ontstaat een scenario met een
lengte van een buitensporige-tekortenprocedure van maximaal ongeveer een jaar.
Tijdens de laatste informele Ecofin leken de meeste Lidstaten dit ook als
maximum te beschouwen. De komende maanden zal in het Monetair Comité
de discussie over de lengte van de procedure worden voortgezet. Het huidige
voorstel van de Cie bevat overigens een lengte van tien maanden. 4.2 Sancties 4.2.1 Vorm sanctiesIn de discussie over sancties heeft tot nu toe de nadruk gelegen op de
laatste twee sanctiemogelijkheden in het Verdrag (renteloos deposito en boete;
zie artikel 104C, lid 11). De meeste Lidstaten – inclusief Nederland –
hebben zich op het standpunt gesteld dat de eerste sanctie zal bestaan uit
een renteloos deposito dat na een nader te bepalen periode (hierbij wordt
gedacht aan twee jaar) zal worden omgezet in een boete als het buitensporig
tekort aanhoudt. Deze sanctievorm zou eventueel gecombineerd kunnen worden
met de eerste twee sanctievormen in het Verdrag, te weten: (i) eisen dat de
betrokken lidstaat aanvullende informatie openbaar maakt voor uitgifte van
obligaties en andere waardepapieren en (ii) de EIB verzoeken haar beleid inzake
kredietverstrekking t.a.v. de betrokken Lidstaat opnieuw te bezien.T.a.v. de consequenties voor de tekort- en schuldcijfers van de betrokken
Lidstaat geldt dat het aangaan van een renteloze deposito-verplichting een
zuiver financiële transactie betreft die leidt tot wijziging van de schuld,
maar niet tot wijziging van het tekort van de betrokken Lidstaat; enkel de
rentelasten die een renteloos deposito-verplichting met zich meebrengen1 behoren tot de lopende uitgaven en komen derhalve ten
laste van het tekort van de betrokken Lidstaat. Pas indien de deposito-verplichting
wordt omgezet in een boete zal – naast de rentelasten – ook de
hoofdsom ten laste van het tekort van de betrokken Lidstaat komen.T.a.v. het renteloos deposito en boete tonen de meeste Lidstaten zich
voorstander van de berekeningswijze zoals die door de Commissie is voorgesteld:
een vast deel uitgedrukt in percentage van het BBP en een variabel deel, proportioneel
aan de afwijking van het tekort van de 3%-referentiewaarde. In formulevorm
kan dit als volgt worden weergegeven:S = A + b*(T – 3%),met S (Sanctie), A en T (Tekort) uitgedrukt in percentages van het BBP. De formule heeft een aantal duidelijke voordelen:– het vaste deel onderstreept de 3% als absoluut plafond: Lidstaten
ondervinden een sterke prikkel iedere overschrijding van de 3% te vermijden; – het proportionele deel van de sanctie straft afwijkingen van de
3%-referentiewaarde op continue-wijze; hiermee wordt «clustering»
van tekortcijfers rond ronde getallen voorkomen (in het oorspronkelijke Waigel-plan
waar Lidstaten een boete van 0,25%-punt zouden ontvangen bij iedere 1%-punt
overschrijding van het tekort boven de 3%, is een sterke prikkel ingebouwd
voor Lidstaten om hun tekorten net onder de hele procent-punten te brengen
(bijv. 3,9% i.p.v. 4% etc.).De formule kan in principe ook worden gehanteerd bij het aanscherpen van
de sancties (ex artikel 104C, lid 11) als een Lidstaat het jaar volgend op
de sanctie opnieuw een buitensporig tekort heeft. Of een Lidstaat ieder jaar
dat het buitensporig tekort voortduurt een sanctie zal worden opgelegd is
overigens nog niet uitgebreid besproken. 4.2.2 Omvang sanctiesDe sancties moeten in de eerste plaats afschrikwekkend werken. Dit impliceert
dat de omvang van sancties niet te klein mag zijn. Hierbij moet echter in
het oog worden gehouden dat er ook een relatie tussen geloofwaardigheid en
acceptatie van de procedure en de omvang van de sanctie bestaat. Te zware
straffen kunnen contra-productief uitwerken.De Commissie gaat uit van een vaste component van 0,2% BBP, een variabele
component van 0,1% BBP en een maximum van 0,5% BBP (hetgeen wordt bereikt
bij een tekort van 6% BBP). Een eerste oriënterende ronde langs de Lidstaten
doet vermoeden dat de meeste Lidstaten redelijk uit de voeten kunnen met het
Commissievoorstel. Voor Nederland betekent dit bij een tekort van 4% een depositostorting
(mogelijk later omgezet in een boete) van 0,3% BBP, circa f 2 mrd. Ook
Duitsland heeft inmiddels aangegeven zich achter het Commissievoorstel te
kunnen scharen, maar heeft wel een voorbehoud gemaakt ten aanzien van het
instellen van een plafond1. Nederland steunt
het instellen van een plafond. 4.2.3 Opbrengsten van boetesDiverse argumenten pleiten voor het ten goede laten komen van de opbrengsten
van eventuele boetes aan de Lidstaten zonder derogatie en zonder een buitensporig
tekort. In de eerste plaats ondervinden deze Lidstaten rechtstreeks schade
van een buitensporig tekort in de vorm van een inflatoire druk en een opwaartse
druk op de rente, die zich in de gehele eurozone zal laten gevoelen. Daarnaast
lijkt het logisch dat in principe enkel Lidstaten die zelf beboet kunnen worden,
i.e. de kopgroeplanden (het sanctiemechanisme geldt immers niet voor «pre-ins»),
kunnen profiteren van een buitensporig tekort. De voorgestane verdeling (die
overigens niet is ingegeven om de «rijkere» Lidstaten van de Unie
te bevoordelen: de niet-kopgroeplanden zijn immers niet per definitie de «armere»
Lidstaten van de Unie) kan bijvoorbeeld worden bereikt door de oprichting
van een boetefonds. Lidstaten met een buitensporig tekort kunnen dan verplicht
worden een bedrag (als renteloos tegoed) te storten in dit fonds. Indien het
deposito wordt omgezet in een boete, wordt het bedrag (vermeerderd met interest)
bijvoorbeeld naar rato van BBP verdeeld over de kopgroeplanden zonder buitensporig
tekort.De Commissie is van mening dat de opbrengsten van boetes dienen toe te
vallen aan de EU-begroting. Zij geeft daarbij aan dat de boete-opbrengsten
niet zullen leiden tot hogere uitgaven, maar tot een reductie van de afdrachten
van de Lidstaten. Als dit laatste kan worden gegarandeerd, hoeft Nederland
consensus daarover niet te blokkeren. 4.3 Uitzonderlijk en tijdelijkIn artikel 104C, lid 2a staat dat een tekort van boven de 3% niet als
buitensporig hoeft te worden bestempeld als «de overschrijding van de
referentiewaarde slechts van uitzonderlijke en tijdelijke aard is en de verhouding
dicht bij de referentiewaarde blijft». Met name Duitsland heeft aangedrongen
op een nadere definiëring van de termen «uitzonderlijk en tijdelijk».
Zowel de Cie-voorstellen als het Duitse voorstel bevatten dezelfde elementen:
«uitzonderlijk» wordt omschreven als onverwachte schokken die
buiten de beheersing van de overheid vallen met grote consequenties voor het
overheidstekort, alsmede zware recessies (door Duitsland gedefinieerd als
een groei van –2% of slechter; door de Cie gespecificeerd als «in
particular in the case of significantly negative annual real growth»),
en «tijdelijk» als een overschrijding die binnen een bepaalde
tijdspanne – een jaar na dato – is gecorrigeerd.In de laatste informele Ecofinraad bleek een meerderheid van de Lidstaten
voorstander van nadere definiëring. Enerzijds is een heldere definiëring
wenselijk omdat daarmee duidelijkheid wordt gecreëerd. Anderzijds geldt
dat een volledige uitputtende opsomming van omstandigheden per definitie niet
mogelijk is zodat enige discretie voor de Ecofinraad dient te worden gehandhaafd.
In het Monetair Comité zal de komende tijd de nadere definiëring
van de begrippen verder ter hand worden genomen. Wat betreft de definiëring
van zware recessies zou een significante negatieve economische groei van jaar
op jaar dan wel 4 kwartalen achtereen wellicht een compromis kunnen zijn tussen
uiteenlopende opvattingen. 4.4 Juridische basisEr zijn twee aanknopingspunten voor de aanname van de noodzakelijke secundaire
wetgeving: artikel 104c, lid 14 tweede alinea of artikel 104c, lid 14, derde
alinea (zie bijlage 2). De tweede alinea biedt meer ruimte voor aanpassingen
conform de wensen voor een stabiliteitspact, waarbij overigens vervanging
van protocol 5 wordt voorzien, terwijl alinea drie slechts ruimte biedt voor
«nadere voorschriften en definities voor de toepassing van de bepalingen»
van protocol 5. Daarbij geldt overigens, vanwege de ruimere mogelijkheden,
het unanimiteitsvereiste voor alinea twee, versus besluitvorming met gekwalificeerde
meerderheid voor alinea drie. In protocol 5 staan onder andere de referentiewaarden
voor tekort en schuld. De Cie heeft in haar recente voorstellen gekozen voor
de tweede alinea. Nederland heeft zich tot nu toe op het standpunt gesteld
dat de keuze voor de juridische basis pas kan worden gemaakt nadat de inhoud
van het stabiliteitspact vaststaat, maar dat als gebruik gemaakt gaat worden
van de tweede alinea, de huidige bepalingen van protocol 5 ongewijzigd dienen
te worden overgenomen in het nieuwe protocol. Dit principe is tijdens de laatste
informele Ecofinraad door alle Lidstaten onderschreven. 5. Institutionele aspectenHet stabiliteitpact zal gestalte krijgen door secundaire wetgeving ex
artikel 103, lid 5 (uitwerking van de multilaterale toezichtprocedure) en
ex artikel 104C, lid 14 (uitwerking van de buitensporige-tekortenprocedure).
Deze opzet bevestigt nog eens dat het stabiliteitspact niet een pact is tussen
de «ins» onderling: het pact wordt in principe door alle Lidstaten
onderschreven (de stemmen van de «outs» zijn ook nodig voor de
aanname van de secundaire wetgeving) waarbij – conform het Verdrag –
bepaalde bepalingen, onder andere het opleggen van sancties, enkel van toepassing
zijn voor de Lidstaten die deelnemen aan de euro. Het is ook de
intentie het stabiliteitspact medio 1997, d.w.z. ruim voordat de kopgroeplanden
bekend zijn, te hebben gefinaliseerd (zie ook §6. timing). Om bovenstaand
principe te benadrukken stelt de Commissie zich voor het geheel van secundaire
wetgeving te complementeren met een plechtige verklaring, gehecht aan het
Verdrag waarin alle Lidstaten het raamwerk van het stabiliteitspact onderschrijven.Omdat het stabiliteitspact zich beperkt tot het nader uitwerken van bestaande
Verdragsprocedures zijn in principe geen nieuwe instituties voorzien1. De multilaterale toezichtprocedure blijft op alle Lidstaten
van toepassing met dien verstande dat kopgroeplanden verplicht worden tot
het indienen van stabiliteitsprogramma's en derogatielanden tot het indienen
van convergentieprogramma's. De buitensporige-tekortenprocedure, m.u.v. de
sancties, is ook van toepassing op alle Lidstaten (behalve het VK dat een
opt-out heeft). Derogatielanden hebben evenwel geen stemrecht bij het aanmanen
van Lidstaten (lid 9 van artikel 104C) en het instellen van sancties (lid
11 van artikel 104C). De besluitvorming terzake geschiedt door de Ecofinraad
met een meerderheid van twee derde van de gewogen stemmen van de deelnemers
aan de derde fase, met uitsluiting van de stemmen van de betrokken Lidstaat. 6. TimingDe Europese Raad van Florence heeft de Ecofinraad verzocht aan de Europese
Raad van Dublin conclusies voor te leggen. Na bekrachtiging door de Europese
Raad van Dublin van het raamwerk van het stabiliteitspact, in het bijzonder
de uitwerking van de multilaterale toezichtprocedure en de buitensporige-tekortenprocedure,
zou vervolgens de secundaire wetgevingsprocedures kunnen worden gestart (uitwerking
concrete wetsteksten in Raadswerkgroep onder Nederlands voorzitterschap, samenwerkingsprocedure
met Europees Parlement in het geval van secundaire wetgeving ex artikel 103,
lid 5 en raadpleging Europees Parlement in het geval van secundaire wetgeving
ex artikel 104c, lid 14). Formele aanname van de secundaire wetgeving is gepland
voor juni 1997, met een bezegeling in de Europese Raad. Betrokkenheid van nationale parlementenOmdat het stabiliteitspact zal worden vormgegeven via Europese secundaire
wetgeving welke geen instemming van het parlement behoeven, is het parlement
formeel niet bij de totstandkoming van het stabiliteitspact betrokken. Dit
laat onverlet dat het Nederlandse parlement via verslaglegging van de Ecofinraad,
overleg met de minister van Financiën en debatten rondom Europese Raden
voortdurend geïnformeerd wordt over de vorderingen met het stabiliteitspact.Wat betreft de betrokkenheid van het Nederlandse parlement bij de uitvoering
van het stabiliteitspact in de derde fase van de EMU – in het bijzonder
de buitensporige-tekortenprocedure – geldt allereerst dat het Nederlandse
stabiliteitsprogramma gebaseerd zal zijn op het Nederlandse regeerakkoord
dat aan het parlement is voorgelegd. Ten aanzien van de Brusselse procedures
dient te worden gewezen op het in eerste instantie vertrouwelijke karakter
van de procedure. Desalniettemin zijn er in Nederland afspraken gemaakt tussen
parlement en het kabinet dat het parlement de Nederlandse aanbeveling vertrouwelijk
zal ontvangen. Voorts geldt ook hier dat het Nederlandse parlement via verslaglegging
van de Ecofinraad, overleg met de minister van Financiën en debatten
rondom Europese Raden voortdurend en regulier zal worden geïnformeerd
over de stand van zaken met betrekking tot de uitvoering van de multilateraal
toezichtsprocedure en de buitensporige-tekortenprocedure. 7. Nederlands standpuntAan de hand van de hierboven vermelde overwegingen kan het Nederlandse
standpunt ten aanzien van versterking van budgettaire discipline in de derde
fase van de EMU als volgt worden samengevat.1. Nederland kan instemmen met de voorgestelde invulling van de multilaterale
toezichtprocedure ex artikel 103, lid 5, te weten:– het verplicht indienen en actualiseren van stabiliteitsprogramma's
voor deelnemers aan de derde fase van de EMU en convergentieprogramma's voor
derogatielanden;– de door de Commissie voorgestelde basiselementen van de stabiliteitprogramma's,1 onder andere de landenspecifieke middellange-termijndoelstelling
voor het tekort van «close to balance», waarmee het begrotingstekort
ook in laagconjunctuur behoudens zware recessies onder de referentiewaarde
van het Verdrag kan worden gehouden;– een nauwlettende monitoring van de uitvoering van de programma's
zodat afwijkingen van het middellange-termijnpad vroegtijdig worden gesignaleerd
en Lidstaten indien nodig een aanbeveling ontvangen, ex artikel 103, lid 4.2. Analyses ten behoeve van de Nederlandse invulling van het begrip
«close to balance» zullen worden verricht door de Studiegroep
Begrotingsruimte.3. Nederland is er voorstander van de buitensporige-tekortenprocedure
te verstrakken door het vastleggen van de termijnen voor de verschillende
stappen van de procedure en het vooraf bepalen van een methode voor de berekening
van de omvang van de sancties.4. Nederland kan instemmen met het waar mogelijk – in de tijd –
combineren van bepaalde stappen van de buitensporige-tekortenprocedure teneinde
de procedure zo snel mogelijk te laten verlopen. De Nederlandse gedachten
gaan uit naar een totale lengte van de buitensporige-tekortenprocedure van
ongeveer een jaar.5. Nederland kan instemmen met de door de Commissie voorgestelde
berekening van de omvang van de sancties, d.w.z. een vast deel als percentage
van het BBP en variabel deel, proportioneel aan de afwijking van het feitelijk
tekort van de 3%-referentiewaarde. Nederland kan zich vinden in de door de
Commissie voorgestelde hoogte van de parameters, te weten een vast deel van
0,2% van het BBP plus een tiende van het verschil tussen het feitelijke tekort
en de 3%-referentiewaarde. Voor een plafond op de sanctie per jaar is 0,5%
BBP, zoals door de Commissie voorgesteld, aanvaardbaar.6. Nederland is van mening dat de eerste sanctie die wordt opgelegd
bij een buitensporig tekort een renteloos tegoed is. Dit tegoed kan later,
bij voorkeur na twee jaar, worden omgezet in een boete.7. Logischerwijs zouden de opbrengsten van eventuele boetes ten goede
moeten komen aan de Lidstaten zonder derogatie en zonder een buitensporig
tekort. Als echter gegarandeerd kan worden dat toevoeging van de opbrengsten
aan de EU-begroting alleen zal leiden tot een reductie van afdrachten van
de Lidstaten en niet zal leiden tot hoger EU-uitgaven, hoeft Nederland deze
regeling niet te blokkeren.8. Nederland kan instemmen met een nadere definiëring van de
begrippen «uitzonderlijk en tijdelijk» in lid 2a van artikel 104C.
Nederland acht hiertoe de Duitse en Commissie voorstellen goede uitgangspunten.
Wat betreft de definiëring van zware recessies is concretisering vereist
om niet het basisdoel van het stabiliteitspact te ondermijnen.9. Nederland is van opvatting dat als de keuze valt op artikel 104C,
lid 14 tweede alinea als juridische basis voor de aanname van secundaire wetgeving
ex artikel 104C, de oude bepalingen van het protocol 5 ongewijzigd dienen
terug te komen in het nieuwe protocol.XNoot1Rijksoverheid, lagere overheden en sociale fondsen tezamen, exclusief
mutaties kredieten en deelnemingen.XNoot1Meer precies spreekt de ER over «close to balance or a surplus»,
omdat enkele landen reeds een structureel overschot als doelstelling hebben
geformuleerd.XNoot2Artikel 103 en artikel 104C zijn bijgevoegd in de bijlagen.XNoot1In lid 10 van artikel 104C staat opgenomen dat Lidstaten niet in beroep
kunnen gaan tegen de besluiten in leden 1 tot en met 9 van artikel 104C.XNoot1Lidstaat ontvangt geen rente op het deposito, maar is wel rente verschuldigd
op het voor het deposito ingeleende geld.XNoot1Het oorspronkelijke Waigel-plan ging uit van een boete van 0,25% BBP per
1%-punt overschrijding van het tekort boven de 3%, zonder maximum.XNoot1Enkel Frankrijk heeft zich voorstander getoond van het van origine Duitse
voorstel tot het instellen van een stabiliteitsraad. Dit idee heeft echter
tot nu toe geen steun gekregen van andere Lidstaten.XNoot1Naast de reeds bestaande «richtlijnen» van convergentieprogramma's. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25107-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl