Wijziging Opiumwet i.v.m. toepassing bestuursdwang ter handhaving art. 2 en 3 in voor publiek toegankelijke lokalen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-25324, nr. 57a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

26-11-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25324 nr. 57a

20-11-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25324Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 25325Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 324Wijziging van de Opiumwet in verband met het creëren van de mogelijkheid
voor de burgemeester om bestuursdwang toe te passen ter handhaving van de
artikelen 2 en 3 van de Opiumwet in voor het publiek toegankelijke lokalen
en daarbij behorende erven25 325Wijziging van de Opiumwet in verband met de invoering van een verhoogde
strafmaat voor beroeps- of bedrijfsmatige hennepteeltnr. 57aMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 20 november 1998Met belangstelling hebben wij kennis genomen van het voorlopig verslag
dat de vaste commissies voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport, voor Justitie
en voor Binnenlandse Zaken en de Hoge Colleges van Staat over beide wetsvoorstellen
hebben uitgebracht.De leden van de CDA-fractie verzochten de regering om een geactualiseerd
overzicht te geven van de feitelijke ontwikkelingen inzake de drugshandel
in Nederland aan de hand van een aantal concrete vragen. Uit deze vragen leiden
wij af dat het vragenstellers primair gaat om het coffeeshopbeleid. Zoals
bekend zijn voor dit beleid op centraal niveau criteria vastgesteld, in de
vorm van de AHOJ-G criteria en de per 1 oktober 1996 herziene opsporingsrichtlijnen
voor het openbaar ministerie. De uitvoering van het coffeeshopbeleid vindt
plaats op lokaal niveau. Het is de bevoegdheid en verantwoordelijkheid van
de lokale autoriteiten om in samenspraak met elkaar op lokaal niveau tot afspraken
te komen ter zake van de in die gemeenten aanwezige coffeeshops. Het in elke
gemeente uitgestippelde beleid wordt niet op centraal niveau bijgehouden.
Nog afgezien van het feit dat het hier gaat om lokaal beleid, merken wij desgevraagd
op dat uit de nota «Het Nederlandse drugsbeleid; continuïteit en
verandering» van 1995 (voortaan: de Drugnota) en het naar aanleiding
daarvan gevoerde overleg met het parlement genoegzaam mag zijn gebleken dat
het geen regeringsbeleid is om het stapsgewijze sluiten van coffeeshops, zodat
er geen coffeeshops over blijven, te bevorderen.Naar aanleiding van de vragen van deze leden over de daadwerkelijke handhaving
van de leeftijdsgrens van 18 jaar en de 5-grams norm merken wij nog op dat
gelet op het feit dat dit onderdeel vormt van de AHOJ-G criteria wij ervan
uitgaan dat deze ook worden gehandhaafd.Bij brief van 6 april 1998, kenmerk 691126/98, (Kamerstukken II, 1997/98,
24 077 en 25 325, nr. 66) heeft de Minister van Justitie aan de
Voorzitter van de Tweede Kamer de evaluatie van de OM-richtlijnen gezonden,
naar welke brief hier kortheidshalve wordt verwezen. In hoofdstuk
Vi van de evaluatie is het een en ander geschreven over de omvang en aanpak
van de Nederwietteelt. Ten aanzien van de hoeveelheid inbeslaggenomen cannabis
delen wij u mee dat op basis van de ons thans beschikbare cijfers in 1996
102 950 kg cannabis en 1 272 526 Nederwietplanten in beslag
zijn genomen. Het aantal inbeslaggenomen planten is meer dan een
verdubbeling ten opzichte van de voorgaande jaren.Er wordt hoge prioriteit gegeven aan de opsporing en vervolging aan de
illegale beroeps- of bedrijfsmatige hennepteelt.Naar aanleiding van de vraag van deze leden over het keuren van XTC en
andere synthetische harddrugs verwijzen wij naar paragraaf 1.1. van de
voortgangsrapportage drugsbeleid van september 1997 die aan de Tweede Kamer
is toegezonden (Kamerstukken II 1997–1998, 24 077, nr. 57). Daarin
is aangegeven dat niet gebleken is dat het testen van pillen tijdens houseparty's
een aanmoedigende werking heeft op de omvang van het XTC-gebruik. De regering
is van mening dat door het testen enig inzicht wordt geboden in de grootte
van de risico's van gebruik en dat het testen tevens een goede mogelijkheid
biedt voor contacten met gebruikers ten behoeve van voorlichting en preventie.
De aanpak van de illegale handel in en illegale productie van XTC en andere
synthetische drugs heeft onverminderd hoge prioriteit bij politie en justitie.
Aan het handhavingsinstrumentarium op het gebied van het tegengaan van de
verkoop van XTC, wordt met artikel 13b Opiumwet een instrument toegevoegd.
Door middel van bestuursdwang kan door de burgemeester ook worden opgetreden
tegen openbare gelegenheden waar XTC wordt verkocht.In antwoord op de vraag van deze leden naar de omvang van buitenlandse
klandizie van coffeeshops, merken wij op dat wij geen zicht hebben op de omvang
van die klandizie. Zoals bekend wordt verondersteld, is besloten niet tot
het invoeren van een verbod op verkoop van softdrugs aan niet-ingezetenen
over te gaan.De meest recente inzichten van het Bundeskriminalamt omtrent uitvoer van
drugs vanuit Nederland naar Duitsland zijn ons niet bekend. Opgemerkt zij
hierbij in het algemeen wel dat voorzichtigheid betracht dient te worden bij
weergave van dergelijke cijfers en de daaraan gegeven interpretatie. Duidelijk
dient immers bezien te worden hoe men aan deze gegevens komt en waarop men
baseert dat de inbeslaggenomen drugs daadwerkelijk afkomstig zijn uit Nederland.
Kwesties als zijn de drugs via Nederland (dus doorvoer) in Duitsland aanbeland
en/of dat cijfers uitsluitend zijn gebaseerd op verklaringen van verdachten
die er mogelijk belang bij hebben te verklaren dat de drugs in Nederland zijn
aangeschaft, spelen hierbij een rol.De leden van de fractie van de PvdA verwachtten spoedig een wetsvoorstel
met betrekking tot de sluiting van woningen, niet voor publiek toegankelijke
lokalen en de daarbij behorende erven voorgelegd te krijgen. In dit wetsvoorstel
zouden de uitgangspunten moeten worden verwerkt dat (1) sluiting van drugspanden
op basis van een gemeentelijke verordening dan wel de Gemeentewet een omweg
is die niet meer past bij de rol die het bestuur ter zake in de praktijk vervult
en (2) de Gemeentewet een organieke wet is.Een bestuurlijke bevoegdheid om woningen als hier bedoeld te sluiten is
opgenomen in artikel 174a van de Gemeentewet. Deze sluitingsbevoegdheid kan
worden toegepast indien de openbare orde rondom de woning wordt verstoord
en beperkt zich derhalve niet tot situaties waarin sprake is van overlast
ten gevolge van Opiumwetdelicten. Aangezien in de Gemeentewet de (overige)
bevoegdheden van de burgemeester ter handhaving van de openbare
orde zijn opgenomen kan van een omweg niet worden gesproken en achten wij
deze wet de meest geschikte plaats voor een dergelijke regeling. De reden
dat voor genoemde sluitingsbevoegdheid een ander regime is gekozen dan voor
onderhavige bestuursdwangbevoegdheid tegen voor publiek toegankelijke lokalen,
is gelegen in de ingrijpende en verstrekkende gevolgen van sluiting van een
woning voor de bewoners en de voorwaarden die te dien aanzien voortvloeien
uit het EVRM. Uit het voorgaande moge blijken dat wij geen aanleiding zien
voor een wetsvoorstel als door vragenstellers bedoeld.De leden behorende tot de PvdA-fractie vroegen een reactie op de stelling
van mr. J. W. A. Fleuren in NJB van 22 augustus 1997 (p. 1328–1330).
Verder vroegen de leden van de fractie van GroenLinks of door onderhevig wetsvoorstel
optreden door de burgemeester kan worden afgedwongen. Mr. Fleuren stelt in
zijn opstel dat het voorgestelde artikel 13b van de Opiumwet een bestuurlijke
maatregel is in de zin van artikel 4 van het op 31 maart 1961 te New York
totstandgekomen Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen, zoals gewijzigd
door het Protocol van 25 maart 1971, voortaan: het Enkelvoudig Verdrag. Vervolgens
stelt hij vast dat het Enkelvoudig Verdrag, anders dan bij het strafrecht,
geen bepaling kent die ruimte laat voor een bestuurlijk opportuniteitsbeginsel.
Hij komt tot de conclusie dat indien beroep wordt ingesteld tegen een weigering
van de burgemeester om gebruik te maken van een bevoegdheid ex artikel 1 3b
van de Opiumwet, de bestuursrechter door toetsing van deze bepalingen aan
artikel 4 van het Enkelvoudig Verdrag, tot het oordeel zou komen dat uit het
verdrag voortvloeit dat de burgemeester verplicht is op te treden krachtens
artikel 13b Opiumwet.Artikel 4 van het Enkelvoudig Verdrag verplicht de verdragspartijen tot
het treffen van wetgevende en bestuurlijke maatregelen, teneinde onder meer
de handel in en het bezit of gebruik van drugs tot strikt geneeskundige en
wetenschappelijke doeleinden te beperken. Vooropgesteld zij dat in de terminologie
van het Enkelvoudig Verdrag de voorziening van artikel 13b Opiumwet een maatregel
van wetgevende en niet van bestuurlijke aard is. Inherent aan het Nederlandse
bestuursrecht is dat de wetgever decentrale bestuursorganen niet tot het uitoefenen
van bestuursdwangverplicht, maar altijd een bevoegdheid tot het uitoefenen
daarvan creëert. Genoemde bepaling van het Enkelvoudig Verdrag schrijft
voor wetgeving te verwezenlijken, zonder daaraan beperkingen te stellen en
laat derhalve ruimte voor het creëren van een discretionaire bevoegdheid.
De bestuursrechter zal bij toetsing van een bestuurlijke maatregel op basis
van een wettelijke bevoegdheid beoordelenof: a, het door de burgemeester gevoerde beleid rechtmatig en redelijk
is en, b, de uitoefening van de bevoegdheid in overeenstemming gebeurt met
de wet en kan worden aangemerkt als een redelijke toepassing van het beleid,
en, c, er zich bijzondere omstandigheden voordoen om van het beleid af te
wijken. Gelet op het bovenstaande ligt het niet voor de hand dat bij toetsing
aan artikel 4 van het Enkelvoudig Verdrag de bestuursrechter zal oordelen
dat een discretionaire toepassing van artikel 13b van de Opiumwet onverenigbaar
is met deze verdragsbepaling. Dit is anders bij de strafrechtelijke bepalingen van het Enkelvoudig Verdrag.
Deze zijn expliciet gericht op het strafbaar stellen, het adequaat straffen
en het instellen van een strafrechtelijke vervolging. Om die reden is in dat
verband ook afzonderlijk bepaald dat er ruimte is voor het toepassen van het
strafrechtelijke opportuniteitsbeginsel. Het ontbreken van een dergelijke
bepaling ten aanzien van bestuursrechtelijke normen mag – zoals blijkt
uit het voorgaande – niet worden uitgelegd als een onmogelijkheid voor
het creëren van een discretionaire bevoegdheid als de onderhavige. De leden van de fractie van de PvdA vroegen nadere uitleg over het «abstracte
overlastbegrip» dat de bestuursrechter hanteert. Zij vroegen zich af
waarom een verwijzing naar de jurisprudentie relevant is en waarom, indien
de formele wetgever instemt met deze jurisprudentie, de strekking ervan niet
expliciet in de wet wordt vastgelegd. Tevens wilden zij van de regering weten
of het wel juist is om een zo belangrijke ontwikkeling in de toepassing van
het overlastbegrip geheel aan de niet politiek verantwoordelijke rechter over
te laten. In dit kader gaan wij ook in op de vragen van de leden van de fractie
van GroenLinks omtrent de noodzaak van het opnemen van een bestuursdwangbevoegdheid
in de Opiumwet.Een bespreking van de jurisprudentie van de bestuursrechter omtrent het
zogeheten abstracte overlastbegrip is in de nota naar aanleiding van het verslag
aan de Tweede Kamer (Kamerstukken II, 1997/98, 25 324, nr. 5) opgenomen
in relatie tot de vraag naar het nut van het onderhavige wetsvoorstel en de
verhouding tot de huidige bestuurspraktijk. Gedurende de voorbereiding van
het wetsvoorstel zijn de gemeentelijke mogelijkheden om op te treden verruimd
door de gewijzigde jurisprudentie van de bestuursrechter. Waar voorheen de
burgemeester behoorde aan te tonen dat zich in een concreet geval overlast
had voorgedaan, wijzigde de bestuursrechter de toetsingscriteria zodanig dat
strijdigheid van de vestiging van een coffeeshop met het gemeentelijk beleid
voldoende grondslag is voor sluiting ervan. Wij zijn van oordeel dat het met
het oog op de behandeling van het wetsvoorstel nuttig is op deze ontwikkeling
te wijzen.Aangezien deze ontwikkeling van de jurisprudentie in lijn is met de bevoegdheid
in onderhevig wetsvoorstel, kan gesteld worden dat de regering instemt met
de door de bestuursrechter ontwikkelde jurisprudentie. Expliciete opname daarvan
in het wetsvoorstel achten wij – zoal mogelijk – echter niet gewenst
en onnodig. Immers, niet mag worden veronachtzaamd dat bij inwerkingtreding
van onderhevig wetsvoorstel geen wijziging optreedt in het uitgangspunt namelijk
dat het beleid wordt vastgelegd door het (gemeentelijke) bestuur in overleg
met het openbaar ministerie. De rechtmatigheid en redelijkheid van dit beleid
kan door de rechter worden getoetst. De toetsingsruimte van de rechter wordt
bepaald door het gebruik van niet vastomlijnde begrippen, zoals «overlast»
en «openbare orde». Bij de interpretatie van deze begrippen is
het bestuur leidend. De toetsingsbevoegdheid van de rechter in dezen wijkt
niet af van de toetsing op andere gebieden.De behoefte die blijft bestaat aan onderhavige bestuursdwangbevoegdheid
heeft er ten eerste betrekking op dat het opschuiven van de jurisprudentie
niet wegneemt dat de huidige gemeentelijke bevoegdheid draait om aantasting
van de openbare orde en het woon- en leefklimaat. Bescherming van jeugdigen
en dergelijke behoort daar niet toe. In de richtlijn van het Openbaar Ministerie
is het uitgangspunt nog eens onderstreept dat (ook) strafrechtelijk wordt
opgetreden indien het gemeentelijk beleid wordt overschreden. Het lokale drugsbeleid
wordt ontwikkeld in overleg in de (lokale) gezagsdriehoek en steunt op zowel
strafrechtelijke als bestuursrechtelijke instrumenten. Op basis van dit wetsvoorstel
kunnen ook AHOJ-G criteria die niet direct verband houden met openbare orde
en woon- en leefklimaat, onderdeel uitmaken van gemeentelijk handhavingsbeleid.
Aldus kan worden bereikt dat de bestuurlijke handhaving beter aansluit op
het strafrechtelijke handhavingsbeleid. De onderhavige bestuursdwangbevoegdheid –
mits zorgvuldig toegepast – vormt derhalve veeleer een ondersteuning
van het strafrechtelijke gedoogbeleid, dan dat deze hierop averechts uitwerkt,
zoals de leden van de fractie van GroenLinks vroegen.Voorts betekent onderhavige bevoegdheid dat ook kan worden opgetreden
tegen lokaliteiten waartegen momenteel niet bestuurlijk kan worden opgetreden,
omdat deze niet onderhevig zijn aan een vergunningplicht, zoals
winkels en gelegenheden waarin af en toe een house-party of ander (dans)feest
wordt gehouden.Ten slotte wordt met onderhevig wetsvoorstel de burgemeester een instrument
in handen gegeven dat beter aansluit bij de rol die hij in de praktijk vervult.Deze rol sluit aan bij de bevoegdheden die de burgemeester uitoefent in
het kader van de handhaving van de openbare orde. Hiermee is tevens een antwoord
gegeven op de vraag van de leden van de fractie van de PvdA waarom de bevoegdheid
tot uitoefening van bestuursdwang in handen wordt gelegd van de burgemeester.De leden van de fractie van de PvdA vroegen zich af waarom de wet moet
voorschrijven dat de bestuursdwangbevoegdheid rechtstreeks aan de burgemeester
wordt toegekend.Uiteraard staat de gemeenteraad aan het hoofd van de gemeente. Dit laat
echter onverlet dat in de Gemeentewet een bevoegdheidsverdeling is aangebracht
tussen de gemeentelijke bestuursorganen. Op basis van artikel 174 Gemeentewet
is de burgemeester belast met de toezicht op onder meer voor publiek openstaande
gebouwen en daarbij behorende erven. Hij is bevoegd bij de uitoefening van
het toezicht bevelen te geven die met het oog op de bescherming van veiligheid
en gezondheid nodig zijn. Het ligt dan ook in de rede om in het verlengde
hiervan de bestuursdwangbevoegdheid bij verkoop etc. van drugs in de zin van
onderhevig wetsvoorstel aan de burgemeester toe te delen. Dit sluit ook aan
bij de uitoefening van de overige bevoegdheden die met betrekking tot drugs
door gemeenten worden uitgeoefend. Doorgaans gaat het om openbare ordebevoegdheden
ten aanzien waarvan de burgemeester het bevoegde bestuursorgaan is.Ook de regels over uitoefening van bestuursdwang in de Algemene wet bestuursrecht
en de Gemeentewet laten ruimte voor de gekozen bevoegdheidstoedeling aan de
burgemeester. Artikel 1 29, eerste lid, Gemeentewet gaat er weliswaar van
uit dat de toepassing van bestuursdwang als regel wordt uitgeoefend door het
college van burgemeester en wethouders. Het tweede lid laat ruimte voor toedeling
van de bevoegdheid aan andere bestuursorganen van de gemeente, in casu de
burgemeester.De leden van de fractie van de PvdA waren niet overtuigd door het betoog
van de regering in de nota naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer
(Kamerstukken II, 1997/98, 25 325, nr. 5) over de mogelijke onverbindendheid
van gemeentelijke sluitingsbepalingen met betrekking tot voor publiek toegankelijke
drugspanden en het voorgestelde artikel 13b van de Opiumwet.Er bestaat een zekere overlap van de voorgestelde bestuursdwangbevoegdheid
met de huidige gemeentelijke openbare orde-bevoegdheden. De vraag doet zich
dan ook voor of de huidige gemeentelijke verordeningsbepalingen waarin een
regeling is neergelegd over coffeeshops of andere voor publiek toegankelijke
inrichtingen waarin drugs worden verkocht, op basis van artikel 122 van de
Gemeentewet van rechtswege vervallen. Artikel 122 van de Gemeentewet bepaalt
dat gemeentelijke verordeningen in wier onderwerp wordt voorzien door een
hogere regeling van latere datum, van rechtswege vervallen. Voor de beantwoording
van de vraag of regelingen in hetzelfde onderwerp voorzien is van belang de
reikwijdte van de regeling en het motief of belang dat de regeling beoogt
te dienen.Bij de vaststelling van de eventuele onverbindendheid moet een onderscheid
moet worden gemaakt tussen gemeentelijke verordeningsbepalingen die een regeling
geven omtrent: a, de verplichting om te beschikken over een gemeentelijke
(exploitatie- of overlast)vergunning en, b, de sluiting van (horeca)inrichtingen.
Ten aanzien van de eerste categorie geldt dat deze niet door artikel
1 22 Gemeentewet worden getroffen aangezien het onderwerp van de gemeentelijke
regeling een andere is. De vergunningbepalingen beogen met een preventief
stelsel de vestiging van horecagelegenheden, waaronder coffeeshops, aan regels
en voorwaarden te binden. Dit onderscheidt zich van het repressieve stelsel
van het toepassen van bestuursdwang.Over de sluitingsbepalingen kan het volgende worden opgemerkt. In gemeenten
bestaan diverse siuitingsbepalingen voor horecapanden. De bepalingen zijn
doorgaans opgenomen in de APV en strekken tot bescherming van de openbare
orde en het woon- en leefklimaat. Voor zover de gemeentelijke sluitingsbepalingen
specifiek zijn toegesneden op Opiumwetdelicten, regelen zij hetzelfde onderwerp
(met hetzelfde motief) als het onderhavige wetsvoorstel. Deze bepalingen vervallen
dus van rechtswege door inwerkingtreding van artikel 13b Opiumwet. Voor de
gemeentelijke praktijk levert dit geen probleem op aangezien genoemde bepaling
van de Opiumwet de werking hiervan overneemt en zelfs een ruimere bevoegdheid
aan de burgemeester toekent. Gemeentelijke bepalingen die niet zijn toegesneden
op Opiumwetdelicten regelen een ander, namelijk omvangrijker, onderwerp en
worden dus niet getroffen door onverbindendheid. Gemeenten doen er verstandig
aan in de betreffende bepalingen buiten twijfel te stellen dat op basis van
die gemeentelijke regeling niet is beoogd op te treden in situaties waarop
het onderhavige wetsvoorstel is toegesneden.De leden van de PvdA-fractie vroegen welke reden er is voor de verhoging
van de strafmaat, nu dit niet noodzakelijk is voor het mogelijk maken van
de toepassing van dwangmiddelen en voorts door toepassing van de bepalingen
inzake samenloop reeds de mogelijkheid van een verhoogde straf aanwezig is.Ten tijde van de ingrijpende wijziging van de Opiumwet in 1975 was er
van het telen van hennep nauwelijks sprake. De toen in het tweede lid van
artikel 11 van de Opiumwet opgenomen strafbaarstelling geldt, met uitzondering
van het 30-gramscriterium, voor alle daarin genoemde gedragingen ongeacht
de omvang en intensiteit ervan. De hoogte van de bestaande strafmaat ( maximaal
2 jaren gevangenisstraf) dient in dat perspectief te worden beschouwd. Sedert
de invoering van deze wettelijke bepaling in 1975 is de feitelijke situatie
echter aanzienlijk gewijzigd: het telen van hennep (nederwiet) heeft een hoge
vlucht genomen, en vindt plaats op een schaal, waarvoor vaak hoge investeringen
moeten worden gedaan. Er is duidelijk sprake van een beroeps- of bedrijfsmatige
illegale teelt. Daarnaast ziet men dezelfde professionalisering van de illegale
handel in cannabis. Deze ontwikkelingen, zo werd ook tijdens het debat naar
aanleiding van de Drugnota vastgesteld, passen niet in het drugsbeleid dat
Nederland wenst te voeren. De reactie daarop dient te zijn dat het opsporings-
en vervolgingsbeleid wordt geïntensiveerd en dat in de wetgeving wordt
voorzien in strafbepalingen, die nauw aansluiten bij het fenomeen waarom het
gaat. Dit laatste wordt tot uitdrukking gebracht door middel van het opnemen
van een expliciet verbod van het telen en een duidelijk onderscheid in strafmaat
tussen beroeps- of bedrijfsmatige teelt/handel en bijbehorende handelingen
(4 jaren) en de overige situatie waarin zich dat voordoet (2 jaren). Met andere
woorden, de introductie van een gekwalificeerd delict is een vertaling van
een van de uitgangspunten van het drugsbeleid, namelijk het tegengaan van
professionele illegale teelt en illegale handel. Het feit dat deze verboden
gedragingen vaker in samenloop met andere feiten wordt gepleegd vormt naar
ons oordeel geen argument voor het achterwege laten van de voorgestelde wetswijziging.Op de vraag van deze leden of die strafmaatverhoging wel past in het beleid
orn, niet in te zetten op lange gevangenisstraffen, aangezien deze ter afschrikking
of vergelding van gepleegde delicten van twijfelachtige betekenis
zijn, antwoorden wij dat uiteraard met de effectiviteit van straffen rekening
dient te worden gehouden. Echter door dat beleid wordt niet elke verhoging
van een strafmaat uitgesloten, zeker niet indien die strafmaatverhoging strekt
tot en een differentiatie in strafmaat welke gelet op de feitelijke ontwikkelingen
noodzakelijk is. Overigens geldt het streven meer voor de zeer lange gevangenisstraffen
waarbij gedacht kan worden aan straffen van zes jaren en hoger (Kamerstukken
II, 1995/96, 24 802, nr. 1, blz. 3 en nr. 2, blz. 22–25 inzake
Rechtshandhaving en veiligheid).De leden van de fractie van GroenLinks gaven aan dat er naar hun mening
geen internationale regelgeving is die een aanscherping van het Nederlandse
beleid noodzakelijk maakt. De regering stelt in reactie hierop dat de aanleiding
om te komen tot een aanscherping van de wetgeving op het terrein van de illegale
beroeps- of bedrijfsmatige hennepteelt en het creëren van de mogelijkheid
tot het uitoefenen van bestuursdwang door de burgemeester voortvloeit uit
het na uitvoerig overleg met het parlement uitgestippelde drugsbeleid. De
huidige wetsvoorstellen zijn ingegeven door de wens adequate instrumenten
te ontwikkelen en te implementeren waardoor de in de laatste jaren toegenomen
bedrijfsmatige illegale beroeps- of bedrijfsmatige hennepteelt beter kan worden
teruggedrongen en het bestaan van coffeeshops die zich niet binnen de daartoe
geschetste kaders bewegen terug te dringen door de burgemeester de mogelijkheid
te geven deze coffeeshops te sluiten op basis van het overtreden van de Opiumwet.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen of een besluit van de burgemeester
op basis van onderhevig wetsvoorstel vatbaar is voor beroep.Het besluit tot toepassing van bestuursdwang is een besluit in de zin
van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Op basis van artikel
8:1 van de Awb staat de mogelijkheid open om hiertegen beroep in te stellen
bij de bestuursrechter. Voorafgaand aan het instellen van beroep dient de
belanghebbende bezwaar te maken bij het bestuursorgaan dat het besluit heeft
genomen (artikel 6:1 juncto artikel 1:5 Awb).De leden van de fractie van GroenLinks vroegen wat de criteria zijn voor
het bepalen van de illegale teelt van hennep en ook voor het beroeps- of bedrijfsmatige
karakter daarvan.De gehanteerde kwalificatie, «Hij die in de uitoefening van een
beroep of bedrijf», komt in onze wetgeving meer voor. Wij wijzen in
dit verband op de artikelen 137g, 151 b, 151 c, 429quater, 437 en 437bis van
het Wetboek van Strafrecht. De invulling is overgelaten aan de rechtspraak.
Dit biedt de gelegenheid om in voorkomende gevallen alle feiten en omstandigheden
mee te wegen. Zeker wanneer het gaat om illegale activiteiten, zoals de professionele
hennepteelt waarbij innovatie een grote rol speelt, is het niet verstandig
te trachten de te hanteren criteria wettelijk vast te leggen.Met het oog op de beoordeling van het karakter van de teelt zijn in de
OMrichtlijnen die per 1 oktober inwerking zijn getreden, een aantal indicatoren
vermeld voor beroeps-/bedrijfsmatige teelt. Zo zijn niet alleen het aantal
planten maar ook de te behalen oogsten per jaar van belang. Voorts kan uit
de wijze waarop de teelt in concreto plaatsvindt, zoals het gebruik van technische
hulpmiddelen, het beroeps/bedrijfsmatige karakter daarvan worden afgeleid.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen waarom beide wetsvoorstellen
nodig zijn, of het overlegmodel niet meer werkt en of deze in de praktijk
niet een averechts effect op het gedoogbeleid zullen hebben. Voor de ratio
voor het wetsvoorstel tot verhoging van de strafmaat voor hennepteelt verwijzen
wij naar de uitvoerige uiteenzetting op soortgelijke vragen. Ook is hierboven
reeds ingegaan op de motieven voor de regeling van bestuursdwangbevoegdheid
voor de burgemeester. Deze bevoegdheid past in het vertrouwen dat er bestaat
in het overleg binnen de lokale driehoek. Beide wetsvoorstellen beogen juist
ondersteunend te zijn aan het gedoogbeleid. Houdt men zich aan de gedoogregels
dan kan men zijn gang gaan, is dat niet het geval dan zal er worden opgetreden
met behulp van adequate instrumenten, welke onder andere door deze wetsvoorstellen
worden geboden.Op de vraag van de leden van de fracties van SGP, RPF en GPV naar de stand
van zaken rond de behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging van de Drank-
en Horecawet (Kamerstukken II, 1997/98, 25 969), waarin onder meer een
verplichte leeftijdsgrens voor het betreden van horeca-gelegenheden en een
verbod op de verkoop van zwak alcoholische dranken in benzinestations en personeelskantines
is opgenomen, berichten wij u dat de betrokken vaste commissie van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ter voorbereiding van haar verslag belanghebbende
partijen om reacties heeft gevraagd. Naar wij hebben begrepen is de termijn
voor deze reacties gesloten op 10 september 1998.De leden van de fracties SGP, RPF en GPV vroegen naar de huidige stand
van zaken met betrekking tot de handleiding geïntegreerd cannabisbeleid.
De bedoelde handleiding is inmiddels tot stand gebracht door het Steun- en
informatiepunt drugs en veiligheid en aan de Tweede Kamer toegestuurd door
de Staatssecretaris van Binnenlandse zaken bij brief van 1 oktober 1997, kenmerk
EA97/U3210. De titel van dit boekje luidt: «Lokaal coffeeshopbeleid;
een handreiking voor vorm en inhoud van beleid». Naar de inhoud verwijzen
wij u kortheidshalve.Sedert de behandeling van de overigens aangehouden motie van het Tweede
Kamerlid de heer Dittrich, (Kamerstukken II, 25 325, nr. 6) en het antwoord
van de Minister van Justitie bij brief van 29 mei 1998 (Aanhangsel van de
Handelingen 1997–1998, 1299, p. 2657) van de vragen van het lid van
de Tweede Kamer de heer Schutte over het onderwerp huisteelt van hennepplanten,
hebben zich geen nieuwe ontwikkelingen voor gedaan. De Minister van Justitie
heeft geen voornemens om activiteiten als door vragensteliers bedoeld te entameren.Tenslotte delen wij, in antwoord op de daartoe strekkende vraag van deze
leden mee dat door justitie niet oogluikend grotere handelsvoorraden dan 500
gram soft drugs in coffeeshops worden toegestaan. Conform de OM-richtlijn
is slechts een voorraad van maximaal 500 gram toegestaan.Wij zijn van oordeel dat hiermee alle gestelde vragen genoegzaam zijn
beantwoord.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersDe Minister van Justitie,A. H. KorthalsDe Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,A. Peper 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-25324-57a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl