Wijziging van de Grondwaterwet (verbreding heffingsdoeleinden); Voorstel van wet
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24546, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-12-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24546 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen deel6. Financiële consequenties7. BedrijfseffectenArtikelsgewijze toelichting Artikel I Onderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24546Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 546Wijziging van de Grondwaterwet (verbreding heffingsdoeleinden) nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING Algemeen deel1. Artikel 48 van de Grondwaterwet biedt de mogelijkheid tot het instellen
van een provinciale heffing voor het bestrijden van bepaalde kosten die ten
laste van de provincie komen. Het gaat hier om een drietal categorieën
van kosten:a. de kosten die zijn verbonden aan de voor het grondwaterbeheer noodzakelijke
onderzoekingen, voor zover zij bij algemene maatregel van bestuur zijn aangewezen;b. de kosten die zijn verbonden aan de vergoeding van schade ingevolge
de artikelen 34, 40 en 41, eerste lid, van de wet;c. de kosten van onderzoek en advies van de in artikel 37, tweede lid,
bedoelde commissie van deskundigen.2. Blijkens het op 31 maart 1992 aan de Tweede Kamer aangeboden rapport
van de Commissie onderzoek financieringsstelsel waterbeheer heeft de commissie
ook de financieringsstructuur van het kwantitatieve grondwaterbeheer onderzocht.
De commissie concludeert dat kosten die gemaakt worden voor het kwantitatieve
grondwaterbeheer nu slechts in beperkte mate gefinancierd worden uit de grondwaterheffing.
De commissie heeft aanbevolen te komen tot verbreding van de bestemmingsmogelijkheden
van de opbrengst van de provinciale grondwaterheffing. De commissie doelde
hierbij op de volgende bestemmingen voor de aanwending van de opbrengst van
de provinciale heffing:– herstelmaatregelen in relatie tot grondwateronttrekkingen;– actief grondwaterbeheer gericht op duurzaam gebruik van grondwater;– onderzoek voor kennis van het grondwatersysteem;– registratie;– handhaving;– advisering over schadegevallen.3. Op 25 augustus 1992 is aan de Tweede Kamer aangeboden het standpunt
van het kabinet over het advies van de commissie (Kamerstukken II, 1991/92,
22 728, nr. 1). Het kabinet heeft zich aangesloten bij het voorstel van
de commissie voor uitbreiding van de bestemmingsmogelijkheden
van de opbrengst van de grondwaterheffing. Het kabinetsstandpunt komt erop
neer dat, gelet op de problemen bij het beheer van de grondwaterkwantiteit,
de provincie zich actiever zal moeten opstellen bij het hanteren van de verschillende
wettelijke instrumenten (vergunning, registratie en toezicht) en dat de wettelijke
mogelijkheden voor de aanwending van de heffingopbrengst dienen te worden
verruimd.Over het kabinetsstandpunt heeft de vaste commissie voor Verkeer en Waterstaat
van de Tweede Kamer beraadslaagd met de Minister van Verkeer en Waterstaat
(Handelingen UCV 1992/93, nr. 17).4. Kern van het onderhavige wetsvoorstel is de mogelijkheden te verruimen
om kosten voor de uitvoering van de Grondwaterwet, in het bijzonder gericht
op de bestrijding van de verdroging, voor zover die kosten moeten worden gemaakt
door de provincies, uit de opbrengst van de grondwaterheffing te bekostigen.
Ten aanzien van de problematiek van de verdroging kan het volgende worden
opgemerkt.4.1. In een deel van de gebieden waaraan in een streekplan, bestemmingsplan,
(provinciaal) waterhuishoudingsplan of waterbeheersplan de functie natuur
is toegekend, is de grondwatersituatie onvoldoende afgestemd op de functie
natuur. Volgens een in 1994 uitgevoerde landelijke inventarisatie, opgesteld
op basis van opgaven door de provincies, beslaat het areaal verdroogd gebied
een oppervlakte van ca. 560 000 hectare. De resultaten van deze inventarisatie
zijn vastgelegd in de «Voortgangsrapportage integraal waterbeheer en
Noordzee-aangelegenheden 1994», die op 16 november 1994 door de Minister
van Verkeer en Waterstaat aan de Tweede Kamer is aangeboden (Kamerstukken
II, 1994/95, 21 250, nr. 29).4.2. In 1990 heeft de Tweede Kamer in een motie uitgesproken dat in 2000
het oppervlak aan verdroogd gebied, ten opzichte van 1985, met tenminste 25%
moet zijn verminderd (motie Lansink, Van Rijn-Vellekoop, Kamerstukken II 1989/90,
21 137, nr. 33). Deze beleidsdoelstelling is het uitgangspunt van het
rijksbeleid. In de Evaluatienota Water (Kamerstukken II 1993/94, 21 250,
nr. 28) (ENW) en in het Nationaal Milieubeleidsplan II (Kamerstukken II, 1993/94,
23 560, nr. 2) is mede op basis van deze motie als beleidsdoelstelling
vastgelegd dat er naar wordt gestreefd dat het areaal verdroogd gebied in
2000, ten opzichte van 1985, met 25% is verminderd. Daarbij is tevens vastgelegd
dat er voor het jaar 2010 wordt gestreefd naar een vermindering van het areaal
verdroogd gebied (ten opzichte van 1985) met 40%.4.3. In de Evaluatienota Water zijn maatregelen opgesomd die nodig zijn
om de doelstellingen van het beleid voor de terugdringing van de verdroging
te verwezenlijken. Daartoe is aanvullend rijksbeleid geformuleerd. Verwezen
wordt naar de paragrafen 3.2 en 5.2. van de nota.In deze nota is nader aangegeven wat de taken en verantwoordelijkheden
van provincies en waterschappen bij de bestrijding van de verdroging zijn:– de provincies vervullen een sturende en coördinerende rol
in de gebiedsgerichte aanpak van de verdroging. De provincies is gevraagd
een plan van aanpak vast te stellen, waarin gebiedsgericht de 25-procents-reductiedoelstelling
voor verdroging wordt uitgewerkt. Voor de betreffende gebieden dient in overeenstemming
met de daaraan toegekende functies de gewenste grondwatersituatie te worden
vastgelegd. Het plan van aanpak kan een onderdeel uitmaken van het provinciale
waterhuishoudingsplan. Het ziet er naar uit dat medio 1996 de meeste provincies
beschikken over een vastgesteld plan van aanpak voor de bestrijding van de
verdroging; – de waterschappen spelen een actieve rol bij de bestrijding van
de verdroging door onder meer het opzetten en uitvoeren van herstelprojecten.
Deze herstelprojecten kunnen bestaan uit hydrologische peilverhogende maatregelen
in en rond die natuurgebieden die voor de aanpak van de verdroging zijn geselecteerd.
Voor herstel van kwelsituaties kunnen ook verder weg gelegen gebieden in aanmerking
komen voor het nemen van hydrologische maatregelen.Verder is aangegeven dat op landelijke schaal uitbreiding van grondwaterwinning
niet wenselijk is en dat het streven is gericht op optimalisatie en stabilisatie
van grondwateronttrekkingen. Plaatselijk zullen grondwateronttrekkingen moeten
worden verminderd, stopgezet of gecompenseerd (bijvoorbeeld door reallocatie
van grondwaterwinningen naar minder gevoelige gebieden) om herstel van natuurwaarden
mogelijk te maken.De planning van de taken van de provincies en de waterschappen kan gestalte
krijgen in de planstructuur voor het waterbeleid, die is vastgelegd in de
Wet op de waterhuishouding.In de Evaluatienota Water is voorts aangegeven dat de toetsing van de
voortgang van de terugdringing van de verdroging zal plaatsvinden op basis
van de landelijke kaart van verdroogde gebieden, die in de «Voortgangsrapportage
integraal waterbeheer en Noordzee-aangelegenheden, 1994» is gepubliceerd.
De voortgang van de terugdringing van de verdroging zal periodiek in de Voortgangsrapportage
integraal waterbeheer en Noordzee-aangelegenheden aan de hand van de actualisering
van de inventarisatie van verdroogde gebieden worden weergegeven. De voortgangsrapportage
wordt jaarlijks door de Minister van Verkeer en Waterstaat aan de Tweede Kamer
aangeboden.4.4. Om de wettelijke mogelijkheden voor de bestrijding van de verdroging
te verruimen zijn naast het onderhavige wetsvoorstel twee andere recente wetswijzigingen
van belang. Het betreft:– Wijziging van de Grondwaterwet met betrekking tot voor het onttrekken
van grondwater te stellen algemene regels en enige andere onderwerpen (Stb.
1995, 268), en– Wijzigingen van enkele bepalingen van de Wet op de waterhuishouding
betreffende het vergunningstelsel en het regime voor buitengewone omstandigheden
(vergunningplicht voor lozingen in verband met ontwatering) (Stb. 1995, 294).Na inwerkingtreding van de bovengenoemde twee wetswijzigingen en van het
onderhavige wetsvoorstel is het ter beschikking staande wettelijk instrumentarium
voldoende om de verdrogingsproblematiek doeltreffend te bestrijden. Hierbij
zij aangetekend dat in het kader van de totstandkoming van de vierde Nota
waterhuishouding, die in 1998 zal worden uitgebracht, zal worden nagegaan
of er toch behoefte is aan aanvullend wettelijk instrumentarium. Daarbij zal
ook rekening worden gehouden met de uitkomst van de evaluatie van de provinciale
plannen van aanpak voor de bestrijding van de verdroging, die in 1996 zal
plaatsvinden.Naast de zojuist genoemde wetswijzigingen is ook de grondwaterbelasting
in het kader van de Wet belastingen op milieugrondslag van belang. Het doel
van deze belasting is het verkrijgen van algemene middelen ten behoeve van
het rijk. Aan het invoeren van deze belasting lagen milieu-motieven ten grondslag;
met name is de verdrogingsproblematiek genoemd. 4.5. Verder is nog noemenswaard de totstandkoming van een tijdelijke bijdrageregeling
voor gebiedsgerichte bestrijding van de verdroging, waarbij door het rijk
(LNV, VROM en V&W) gedurende 4 jaar een bedrag van 24 miljoen gulden per
jaar beschikbaar wordt gesteld. Deze «Regeling gebiedsgerichte bestrijding
van verdroging», die is vastgelegd als ministeriële regeling op
grond van artikel 12 van de Landinrichtingswet, is op 18 november 1994 in
de Staatscourant (nr. 223) gepubliceerd (de zgn. GEBEVE-regeling).4.6. Gesteld kan worden dat globaal over heel Nederland beschouwd de verdroging
voor het grootste deel wordt veroorzaakt door in het verleden, met name ten
behoeve van de landbouw, genomen waterhuishoudkundige maatregelen, terwijl
daarnaast ook een substantieel deel van de verdroging wordt veroorzaakt door
onttrekkingen ten behoeve van de drink-, industrie- en landbouwwatervoorziening.
Hierbij moet worden aangetekend dat alleen de onttrekkingen van grondwater
vallen onder het regime van de Grondwaterwet, en dat de waterhuishoudkundige
maatregelen daar niet onder vallen.4.7. Zoals reeds onder 4.3 is aangegeven, vervullen de provincies en de
waterschappen een centrale rol bij de nadere invulling en uitwerking van de
bestrijding van de verdroging.De verdroging in een bepaald gebied kan deels worden teruggedrongen door
het nemen van gebiedsgerichte waterhuishoudkundige maatregelen zoals:– plaatsing van stuwen, gecombineerd met uitgekiend beheer, gericht
op het zoveel mogelijk vasthouden van gebiedseigen water;– hermeanderen van beken, gericht op het verminderen van de drainerende
werking van gekanaliseerde beken of het zoveel mogelijk vasthouden van gebiedseigen
water;– scheiden van waterhuishouding van gebieden met de functie natuur
en met de functie landbouw, waardoor afzonderlijk peilbeheer mogelijk wordt
en ook rekening kan worden gehouden met de kwaliteit van eventueel inlaatwater;– aanleggen van een spaarbekken, zodat in droge perioden gebiedseigen
water of regenwater voor inlaat of infiltratie in gebieden met een natuurfunctie
beschikbaar is;– maatregelen ter verbetering van de kwaliteit van inlaatwater in
gebieden met de functie natuur, zoals afleiden van vervuild of gebiedsvreemd
water of zuivering van inlaatwater.Daarnaast kan het verminderen of stopzetten van grondwaterwinningen bijdragen
tot de vermindering van de verdroging.Het is sterk afhankelijk van de (hydrologische) situatie ter plaatse welke
maatregelen het meest geschikt zijn om te komen tot het terugdringen van de
verdroging.4.8. In de Evaluatienota Water is een globale berekening gemaakt van de
kosten van de maatregelen die nodig zijn voor het bereiken van de verdrogingsdoelstelling.
Deze kosten bedragen 518 miljoen gulden ten behoeve van waterhuishoudkundige
maatregelen en 935 miljoen gulden voor extra kosten voor de drinkwaterbereiding.
Hierbij moet worden aangetekend dat het hierbij om een eerste schatting van
de kosten gaat. De kosten van de terugdringing van de verdroging zullen door waterschappen,
provincies en waterleidingbedrijven moeten worden opgebracht.In het betreffende onderzoek is geen schatting gemaakt van de kosten van
de door de industrie en de landbouw te nemen maatregelen voor de vermindering
van de grondwateronttrekkingen. De verwachting is dat deze kosten relatief
gering zijn in verhouding tot de hiervoor genoemde bedragen. 4.9. Onder 4.6 is aangegeven dat de verdroging deels wordt veroorzaakt
door in het verleden, met name ten behoeve van de landbouw, genomen waterhuishoudkundige
maatregelen, deels door onttrekkingen, met name ten behoeve van drink-, industrie-
en landbouwwatervoorziening.Als de verdroging in een bepaald gebied het gevolg is van waterhuishoudkundige
maatregelen, dan moeten waterhuishoudkundige herstelmaatregelen die worden
getroffen om de verdroging in dat gebied terug te dringen, in beginsel uit
de middelen van de waterbeheerders (meestal waterschappen) worden gefinancierd.
Deze maatregelen vallen buiten het kader van de Grondwaterwet.Is de verdroging in een bepaald gebied het gevolg van grondwateronttrekkingen
in het kader van de Grondwaterwet, dan moet de financiering van (waterhuishoudkundige)
herstelmaatregelen in dat kader plaatsvinden. Allereerst moet worden bezien
of financiering van (waterhuishoudkundige) herstelmaatregelen door toerekening
aan de individuele kostenveroorzaker (onttrekker) mogelijk is. Dit is met
name het geval indien ten gevolge van een bepaalde onttrekking schade is veroorzaakt.
Die schade moet, overeenkomstig artikel 35, eerste lid, door de vergunninghouder
die deze heeft veroorzaakt, voor zover dit redelijkerwijze kan worden gevergd,
worden ondervangen. Verwezen wordt naar artikel 48, eerste lid, onder a, slot.
Voor zover de schade niet wordt ondervangen, is, aldus het tweede lid van
artikel 35, de vergunninghouder verplicht de schade te vergoeden.Er zijn echter situaties waarin de verdroging van een bepaald gebied weliswaar
wordt veroorzaakt door grondwateronttrekkingen, maar waar niet een bepaalde
onttrekker kan worden aangesproken. In dergelijke gevallen is financiering
van de kosten voor de bestrijding van de verdroging uit de heffingopbrengst
wenselijk. In artikel 40 in samenhang met artikel 48 van de wet is reeds vastgelegd
dat schadevergoeding door gedeputeerde staten kan worden toegekend en uit
de heffingopbrengst kan worden gefinancierd als verlaging van de grondwaterstand
wordt veroorzaakt door meer dan één onttrekking en niet, of
niet binnen redelijke termijn, is vast te stellen door welke onttrekking de
schade is veroorzaakt.Er zijn andere situaties waarin tot dusver geen financiering uit de heffing
kan plaatsvinden en anderzijds toch niet een bepaalde onttrekker kan worden
aangesproken.Te denken valt aan de volgende situaties:– het geval dat de onttrekker redelijkerwijs niet meer kan worden
aangesproken gelet op de lange periode waarin de onttrekking met vergunning
heeft plaatsgevonden;– het geval waarin er geen sprake is van schade, maar toch (preventieve
en andere) maatregelen moeten worden getroffen om de (dreigende) verdroging
te bestrijden;– de situatie dat de onttrekker als zodanig niet meer bestaat.Voor de goede orde zij opgemerkt dat het, zoals moge blijken uit de opsomming
van mogelijke maatregelen ter bestrijding van de verdrogingsproblematiek in
onderdeel 4.7, bij het treffen van maatregelen om de verdroging te bestrijden
gaat om meer maatregelen dan uitsluitend het ongedaan maken van schade.In de praktijk zal er veelal sprake zijn van situaties waarin de verdroging
van een gebied het gevolg is zowel van waterhuishoudkundige maatregelen uit
het verleden als van het onttrekken van grondwater. De toerekening van de
kosten van herstelprojecten, gericht op het opheffen of verminderen
van de verdroging, zal dan moeten plaatsvinden naar rato van de mate waarin
de in het verleden getroffen waterhuishoudkundige maatregelen onderscheidenlijk
de grondwateronttrekkingen de verdroging hebben veroorzaakt.Als bedoelde herstelprojecten worden uitgevoerd door een waterschap, dan
kan het vorenstaande in de praktijk betekenen dat gedeputeerde staten een
bijdrage aan een waterschap toekennen ten behoeve van de uitvoering van een
herstelproject ter bestrijding van de verdroging, waarbij de verdroging mede
is veroorzaakt door grondwateronttrekkingen. Gedeputeerde staten kunnen hun
bijdrage voor kosten in verband met effecten van grondwateronttrekkingen dan
uit de heffingopbrengst financieren.4.10. In sommige gevallen zal het instrument van de landinrichting kunnen
worden benut voor de realisering van herstelprojecten. In veel recente landinrichtingsplannen
zijn maatregelen gepland die er op zijn gericht de verdroging in natuurgebieden
in het plangebied te verminderen. Een deel van de kosten van de hydrologische
herstelmaatregelen wordt in deze gevallen in het kader van de toepassing van
de Landinrichtingswet gefinancierd.5. Het wetsvoorstel verbreedt de heffingsmogelijkheden op een aantal punten.5.1. Allereerst en in hoofdzaak dient het wetsvoorstel ertoe dat de kosten,
direct verband houdende met het voorkomen en tegengaan van de nadelige gevolgen
van onttrekkingen en infiltraties, uit de heffingopbrengst kunnen worden gefinancierd.
Een en ander voor zover die niet rechtstreeks op de individuele onttrekker
of degene die verantwoordelijk is voor de infiltratie kunnen worden verhaald.
Verwezen wordt naar hetgeen in de onderdelen 4.8 en 4.9 op dit punt is opgemerkt.5.2. Voorts dienen ook de kosten van de registratie uit de heffingopbrengst
te kunnen worden gefinancierd. Het gaat hier om de kosten van het in artikel
13 van de wet bedoelde register van grondwateronttrekkingen en infiltraties
van water.5.3. Het dient ook mogelijk te worden gemaakt dat uit de opbrengst van
de heffing kosten in verband met het toezicht op de naleving van de wet worden
bestreden. Gelet op de intensivering van het beleid valt een toename van de
toezichtkosten te verwachten. Doordat de toezichtkosten in verband met de
Grondwaterwet worden bestreden uit de opbrengst van de heffing, is er parallellie
met de regeling in het kader van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren,
waarbij eveneens de toezichtkosten uit de heffingopbrengst worden bekostigd.In het kader van het project Marktwerking, Deregulering en Wetgevingskwaliteit
wordt onderzoek verricht met betrekking tot de toelaatbaarheid van doorberekening
van kosten van toezicht. De conclusies die te zijner tijd ten aanzien van
de resultaten van bedoeld onderzoek worden getrokken, kunnen van invloed zijn
op het onderhavige voorstel.5.4. De mogelijkheid om de kosten van onderzoek uit de heffing te financieren
is reeds vastgelegd in artikel 48 van de Grondwaterwet. Deze mogelijkheid
is nader geregeld in de desbetreffende algemene maatregel van bestuur op grond
van dat artikel. Deze algemene maatregel van bestuur zal zodanig worden gewijzigd
dat financiële bijdragen door de provincies aan landelijke onderzoeksprogramma's
ook uit de provinciale grondwaterheffing kunnen worden gefinancierd. Daarbij
kan worden gedacht aan financiering van onderzoeken ten aanzien van grondwaterbeheer en verdrogingsbestrijding in het kader van de Stichting toegepast
onderzoek waterbeheer (STOWA).5.5. Wat betreft de kosten van schadevergoeding aan een vergunninghouder
bij intrekking of wijziging van de vergunning krachtens de Grondwaterwet is
de situatie zo dat deze reeds uit de heffingopbrengst kunnen worden bekostigd,
voor zover deze niet voor rekening komt van de betrokken minister (artikel
41, tweede lid). In die situatie wordt geen wijziging gebracht. Wél
strekt het wetsvoorstel ertoe artikel 41, tweede lid, zodanig te wijzigen
dat het niet langer een automatisme is dat, indien de minister een aanwijzing
als daar bedoeld heeft gegeven, de kosten, verbonden aan de schadevergoeding
in verband met de wijziging of intrekking van een vergunning, voor rekening
van de minister komen. Deze wijziging van artikel 41, tweede lid, sluit aan
bij het systeem van de Wet milieubeheer (artikelen 15.22 en 15.23) op dit
punt. Indien de aanwijzing is gegeven omdat het provinciaal bestuur heeft
nagelaten om, op basis van zijn eigen verantwoordelijkheid, zelf handelend
op te treden, voert het te ver dat in alle gevallen de kosten van de hierbedoelde
schadevergoeding voor rekening van het rijk komen. Dit zal per geval moeten
worden bepaald. Indien de uitkomst is dat deze voor rekening van de provincie
komen, kunnen deze als kosten van schadevergoeding ingevolge artikel 41, eerste
lid, uit de opbrengst van de heffing worden bestreden.5.6. Wat betreft de advisering over schadegevallen is reeds wettelijk
voorzien in de mogelijkheid om de bekostiging uit de heffing te doen plaatsvinden.5.7. Wat betreft de kosten van behandeling van de vergunningaanvragen,
deze kunnen geheel worden bestreden door het opleggen van leges – ingevolge
de Provinciewet – aan de vergunningaanvrager. Die kosten hoeven dus
niet te worden gedekt met behulp van de heffing. 6. Financiële consequenties6.1. Momenteel wordt ca 15 fte ingezet voor handhaving van de wet. Enige
toename is te verwachten als gevolg van de inwerkingtreding van de onder 4.4,
eerste gedachtenstreepje, besproken wijziging van de Grondwaterwet, terwijl
voorts, gelet op de voornemens tot intensivering van het beleid, meer inzet
ten behoeve van de handhaving moet worden gegeven. Geschat wordt dat 20 fte
nodig zal zijn voor dit doel. Indien deze geheel uit de opbrengst van de heffing
zullen worden bekostigd, leidt dit tot jaarlijkse kosten van 3 miljoen gulden.6.2. Wat betreft de kosten van registratie worden de jaarlijkse kosten
geraamd op 2 miljoen gulden.6.3. De kosten van onderzoek worden geraamd tussen 1 en 5 miljoen gulden
per jaar.6.4. Tenslotte de categorie van de herstelkosten. In de Evaluatienota
Water zijn de totale investeringskosten voor waterhuishoudkundige maatregelen
die moeten worden genomen voor de realisering van de doelstelling om de verdroging
met 25% terug te brengen, op 500 miljoen gulden geschat. Ervan uitgaande dat
hiervan ca. 20% toe te rekenen is aan grondwateronttrekkingen ten aanzien
waarvan niet een individuele grondwateronttrekker verantwoordelijk kan worden
gesteld, leidt dit tot investeringskosten van 100 miljoen gulden. Omzetting
naar jaarlijkse kosten (10%) levert een bedrag van 10 miljoen gulden op. 6.5. Het bovenstaande overziende, levert dit aan jaarlijkse kosten, te
financieren uit de grondwaterheffing, een bedrag van 20 miljoen gulden op.
De totale hoeveelheid heffingplichtige grondwateronttrekking bedraagt ca.
1 000 miljoen m3 per jaar. Dat betekent dus een verhoging
van de heffing met gemiddeld 2 cent per m3.Ter vergelijking: de huidige provinciale heffing bedraagt ca 1–2
cent per m3. In de Wet belastingen op milieugrondslag is het tarief
van de grondwaterbelasting bepaald op 34 cent per m3 voor waterleidingbedrijven
en op 17 cent per m3 voor overige onttrekkers. In geval van infiltratie
geldt een belastingvermindering, zodat per saldo de belasting 5,5 cent bedraagt. 7. BedrijfseffectenVolgens de meest recente gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek
is in 1991 door bedrijven totaal 206 miljoen m3 grondwater gewonnen.
Het overgrote deel van deze directe onttrekkingen wordt betrokken in de provinciale
grondwaterheffing, alleen kleine onttrekkingen vallen buiten de heffingplicht.
De grens waarboven de heffingplicht geldt, verschilt per provincie. In de
hieronder gemaakte schatting van de kosten voor het bedrijfsleven wordt ervan
uitgegaan dat alle directe onttrekkingen zullen vallen onder de provinciale
heffing; dit leidt dus tot enige overschatting van de kosten.Naast de directe grondwateronttrekkingen gebruikten de bedrijven in 1991
totaal 222 miljoen m3 leidingwater. Verwacht wordt dat de waterleidingbedrijven
die leidingwater uit grondwater bereiden, de door de provincies opgelegde
verhoging van de grondwaterheffing zullen doorberekenen in de leidingwaterprijs.
Van de totale hoeveelheid leidingwater wordt 2/3 deel uit grondwater bereid.
Aangenomen kan daarom worden dat 2/3 deel van het aan bedrijven geleverde
leidingwater in prijs zal worden verhoogd ten gevolge van een verhoging van
de provinciale grondwaterlasten.Uitgaande van een verhoging van 2 cent per m3 leidt doorvoering
van de wetswijziging tot een lastenverhoging van totaal 7,1 miljoen per jaar
voor de bedrijven. Deze lastenverhoging betreft in hoofdzaak de volgende bedrijfssectoren:voedings- en genotmiddelenindustrie 2,0 Mƒ per jaar;chemische-, garen- en vezelindustrie 1,6 Mƒ per jaar;papierindustrie 0,7 Mƒ per jaar;aardolie-industrie 0,4 Mƒ per jaar.Uit de beschikbare gegevens blijkt dat de extra-lasten verdeeld zullen
worden over vele bedrijven in de betrokken sectoren. Dit betekent dat de doorberekening
ervan geen knelpunten hoeft op te leveren voor de bedrijven.De door de bedrijven uit te voeren administratieve handelingen zijn bij
doorvoering van de wetswijziging gelijk aan die welke nu reeds voor de betaling
van de huidige provinciale heffing moeten worden uitgevoerd. De wetswijziging
leidt dus niet tot een verhoging van de administratieve lasten voor het bedrijfsleven.8. Van de gelegenheid tot wetswijziging wordt gebruik gemaakt om enkele
technische onvolkomenheden in de Grondwaterwet te verhelpen.8.1. Door de wijzigingen van het in 1995 (Stb. 268) in de wet ingevoegde
artikel 15a wordt de bedoeling dat de opsomming van het tweede lid van dat
artikel niet van cumulatieve aard is, duidelijk tot uitdrukking gebracht.
Door de plaatsing van het woord «of» aan het slot van
onderdeel c wordt tevens alsnog rekening gehouden met het toen bij nota van
wijziging toegevoegde onderdeel d van dat lid.8.2. In artikel 30 van de Grondwaterwet wordt onder andere artikel 8.27
van de Wet milieubeheer van overeenkomstige toepassing verklaard met betrekking
tot het verlenen, wijzigen en intrekken van vergunningen. In artikel 8.27
van de Wet milieubeheer is bepaald dat «Onze Minister» –
dit is in het kader van die wet de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer – in aldaar omschreven gevallen aan het bevoegd
gezag een bindende aanwijzing kan geven ter zake van het nemen van aldaar
nader omschreven besluiten betreffende vergunningen. Tevens is bepaald dat
die minister daarbij rekening houdt met het nationale milieubeleidsplan.In artikel 30 van de Grondwaterwet is bij het van overeenkomstige toepassing
verklaren van bedoeld artikel 8.27 mede bepaald dat voor de toepassing van
dat artikel onder «Onze Minister» wordt verstaan: Onze Minister
van Verkeer en Waterstaat. Verzuimd is echter aan te geven, dat laatstgenoemde
minister bij die toepassing rekening houdt met de nota voor de waterhuishouding,
bedoeld in artikel 3 van de Wet op de waterhuishouding. Dit laatste is echter
wel passend in het stelsel van de Grondwaterwet. In artikel 14, derde lid,
van de Grondwaterwet is immers bepaald dat gedeputeerde staten bij beslissingen
inzake vergunningen rekening houden met het in artikel 7 van de Wet op de
waterhuishouding geregelde provinciale plan voor de waterhuishouding. Zowel
dat plan als de nota zijn instrumenten voor integraal waterbeleid en -beheer,
hetwelk mede betrekking heeft op het grondwater. Door toevoeging van een zinsnede
aan artikel 30 van de Grondwaterwet wordt thans voorzien in de gewenste relatie
met de nota voor de waterhuishouding. Dit laat onverlet dat de nota waterhuishouding
en het NMP via het «haasje-over»-systeem telkens elkaar beïnvloeden.8.3. Hierboven kwam al aan de orde dat het planningstelsel dat in het
kader van de Wet op de waterhuishouding (WWH) is opgezet mede betrekking heeft
op beleid en beheer ten aanzien van grondwater als onderdeel van de waterhuishouding.
In artikel 65 van de WWH is in verband daarmee voorzien in het schrappen van
de artikelen 8 tot en met 10 van de Grondwaterwet, die de provinciale grondwaterplannen
betroffen. Bij het totstandbrengen van de WWH is echter verzuimd artikel 41,
tweede lid, Grondwaterwet aan te passen; in die bepaling wordt nog steeds
aangeknoopt bij het vervallen artikel 10 van de Grondwaterwet. Thans is een
voorstel ontworpen voor aanpassing van artikel 41, tweede lid, Grondwaterwet.
Dit voorstel kwam in ander verband al aan de orde in onderdeel 5.5 van deze
memorie.Het vervallen artikel 10 van de Grondwaterwet gaf de Minister van Verkeer
en Waterstaat de bevoegdheid, voor zover nationale belangen dat vorderen,
aan provinciale staten een bindende aanwijzing te geven omtrent de inhoud
van het provinciaal grondwaterplan. Daarbij moest de minister handelen in
overeenstemming met verschillende ministers. Aangezien in het thans vervallen
artikel 8, eerste lid, Grondwaterwet bepaald was dat gedeputeerde staten bij
de door hen op grond van deze wet te nemen beschikkingen rekening moesten
houden met het provinciale plan, konden ministeriële aanwijzingen ten
aanzien van het plan een doorwerking hebben in die beschikkingen. Artikel
41, tweede lid, regelt dat in een zodanig geval, wanneer het betreft een wijziging
of intrekking van een vergunning, een eventuele schadevergoeding niet wordt
toegekend door gedeputeerde staten, maar door de Minister van Verkeer en Waterstaat.Sedert de inwerkingtreding van de WWH is de bevoegdheid van artikel 10
van de WWH mede in de plaats gekomen van die van artikel 10 van de Grondwaterwet.
Het genoemde WWH-artikel houdt in dat de Minister van Verkeer
en Waterstaat aan provinciale staten omtrent de vaststelling of herziening
en de inhoud van een provinciaal plan voor de waterhuishouding aanwijzingen
kan geven, indien een samenhangend en doelmatig beleid en beheer met betrekking
tot de waterhuishouding zulks vorderen. De minister handelt hierbij in overeenstemming
met de Minister van VROM, voor zover het aangelegenheden betreft die tot diens
verantwoordelijkheid behoren. Daarnaast heeft het hierboven al genoemde artikel
14, derde lid, Grondwaterwet een overeenkomstige strekking als het vervallen
artikel 8 van deze wet: bij beslissingen inzake vergunningen wordt rekening
gehouden met het plan.In het thans voorgestelde artikel 41, tweede lid, onder a, Grondwaterwet
wordt uiteraard bij artikel 10 van de WWH aangeknoopt, waardoor in materieel
opzicht overeenkomst bestaat met de bepaling die gold voor inwerkingtreding
van de WWH (met uitzondering van het element van de financiering van schadevergoeding –
zie punt 5.5 van de memorie van toelichting).Nieuw is dat in het voorgestelde artikel 41, tweede lid, onder b, wordt
aangeknoopt bij een aanwijzing ingevolge artikel 30 van de Grondwaterwet jo.
artikel 8.27 van de Wet milieubeheer. Laatstgenoemd artikel is in artikel
30 van de Grondwaterwet van overeenkomstige toepassing verklaard op vergunningbeslissingen.
Artikel 30 werd aldus aangepast in het kader van de wijzigingswet waarbij
de inhoudelijke bepalingen inzake vergunningen en algemene regels in de Wet
milieubeheer (voorheen Wet algemene bepalingen milieuhygiëne) werden
opgenomen en tevens een aantal andere wetten werden aangepast. Het gaat in
artikel 8.27 van de Wet milieubeheer om aanwijzingen die niet de planning,
maar rechtstreeks de beschikkingen inzake (milieu-)- vergunningen betreffen. Artikelsgewijze toelichting Artikel I Onderdeel AVoor een toelichting wordt verwezen naar onderdeel 8.1 van het algemeen
deel van de memorie van toelichting. Onderdeel BVoor een toelichting wordt verwezen naar onderdeel 8.2 van het algemeen
deel van de memorie van toelichting. Onderdeel CVoor een toelichting wordt verwezen naar onderdeel 5.5 en 8.3 van het
algemeen deel van de memorie van toelichting. Onderdeel DVoor een toelichting wordt verwezen naar de onderdelen 5 tot en met 7
van het algemeen deel van de memorie van toelichting. Gekozen is voor een
nieuwe redactie van artikel 48, eerste lid, eerste volzin. De onder b, c en
e bedoelde kosten kunnen ook nu reeds uit de opbrengst van de provinciale
heffing worden gefinancierd.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24546-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl