Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (voorlopige maatregel); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27669, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-04-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27669 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27669Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 669Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg
(voorlopige maatregel)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenDe Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG) trad
op 1 december 1997 in werking en heeft tot doel de kwaliteit van de beroepsuitoefening
te bevorderen en te bewaken en de patiënt te beschermen tegen ondeskundig
en onzorgvuldig handelen. Binnen de door de wet gestelde grenzen kan sindsdien,
anders dan voorheen, de beoefening van alternatieve behandelwijzen op legale
wijze geschieden, ook indien deze worden toegepast door een niet wettelijk
erkende beroepsbeoefenaar. De Wet BIG sloot daarmee aan bij de al jarenlang
bestaande praktijk dat de patiënt niet alleen bij reguliere hulpverleners
hulp en bijstand vindt met betrekking tot zijn gezondheidstoestand maar ook
bij niet-reguliere hulpverleners. Bovendien is, nu de beoefening van niet-reguliere
behandelingsmethoden niet meer in de illegaliteit hoeft plaats te vinden,
een belemmering voor de ontwikkeling van een zorgvuldige uitoefening in het
belang van de individuele gezondheidszorg weggenomen. Vanuit het departement
wordt de kwaliteitsontwikkeling in het niet-reguliere segment van de gezondheidszorg
gestimuleerd door middel van het financieel ondersteunen van landelijke projecten
die beogen de zorgvuldigheid van de beroepsuitoefening te bevorderen. In dat
kader worden door het Kwaliteitsinstituut voor de gezondheidszorg CBO (Centraal
begeleidingsorgaan) de circa 100 beroepsverenigingen in het alternatieve veld
ondersteund bij het vormgeven van een kwaliteitsbeleid en wordt door de Consumentenbond
onderzocht in hoeverre de beroepsverenigingen daarmee gevorderd zijn. Deze
zal daarover jaarlijks met naam en toenaam publiceren in de Consumentengids.De Wet BIG biedt meer (uitgewerkte) instrumenten dan de oude wettelijke
regelingen om de kwaliteit van de beroepsuitoefening te bevorderen en te bewaken
en de patiënt te beschermen tegen ondeskundig en onzorgvuldig handelen.
Echter, evenals onder de oude wetgeving het geval was, zijn deze voor het
merendeel van toepassing op beoefenaren van wettelijk geregelde beroepen.
Van hen, die onder het voeren van een in artikel 3 of artikel 34 van de wet
bedoelde titel hun beroep uitoefenen, mag verwacht worden dat zij ten minste
over een door de overheid gewaarborgde deskundigheid beschikken en dat zij
verantwoorde zorg leveren. Op grond van artikel 40 van de wet kan bij algemene
maatregel van bestuur nadere invulling worden gegeven aan het
begrip verantwoorde zorg. De Inspectie voor de Gezondheidszorg is belast met
het toezicht op de naleving van de desbetreffende voorschriften en kan zo
nodig de desbetreffende individuele beroepsbeoefenaar een schriftelijk bevel
geven zich (tijdelijk) van bepaalde handelingen op het gebied van de gezondheidszorg
te onthouden. Aldus kan vroegtijdig worden ingegrepen indien de gezondheid
van patiënten zou worden bedreigd door de handelwijze van de beoefenaar
van een wettelijk geregeld beroep. Deze bevoegdheid van de Inspectie is gebaseerd
op artikel 87a juncto artikel 40 van de Wet BIG. Het betreft een bestuursrechtelijk
optreden in het kader van de kwaliteitsbewaking waarvoor de wet en de daarop
gebaseerde regelingen ten aanzien van de wettelijk geregelde beroepsbeoefenaren
het noodzakelijke toetsingskader bieden. Omdat een dergelijk wettelijk kader
ontbreekt voor uitoefening van alternatieve behandelingswijzen door beoefenaren
van niet wettelijk geregelde beroepen, is een dergelijk bestuursrechtelijk
optreden van de Inspectie op dat punt niet mogelijk.In de afgelopen jaren is met betrekking tot beoefenaren van alternatieve
behandelingsmethoden, niet zijnde beoefenaren van een bij of krachtens de
Wet BIG geregeld beroep, meermalen de vraag gerezen of er voldoende mogelijkheden
zijn om in gevallen waarin de gezondheid van patiënten ernstig bedreigd
wordt, deze beoefenaren zodanige maatregelen op te leggen dat het toebrengen
van gezondheidsschade wordt voorkomen. In antwoord op vragen vanuit de Tweede
Kamer der Staten-Generaal daarover in oktober 1998 (aanhangsel Handelingen
II 1998/99, nr. 336) heeft de eerste ondergetekende aangegeven van oordeel
te zijn dat de wetgeving voldoende mogelijkheden moet bieden om het publiek
te beschermen en om voldoende effectief op te kunnen treden tegen beoefenaren
van alternatieve behandelingsmethoden die ernstige gezondheidsschade berokkenen.
Ook gaf de eerste ondergetekende daarbij aan te zullen onderzoeken wat de
mogelijkheden zijn om de daartoe nu aan de Inspectie voor de Gezondheidszorg
ter beschikking staande instrumenten aan te scherpen of uit te breiden. Dit
onderzoek is inmiddels afgesloten en heeft geresulteerd in onderhavig voorstel
tot wijziging van de Wet BIG.De wettelijke beperkingen van de mogelijkheid alternatieve behandelingswijzen
toe te passen liggen geheel in de strafrechtelijke sfeer, namelijk in het
verbod op het verrichten van voorbehouden handelingen, het verbod een wettelijk
beschermde titel te voeren en artikel 96. Laatstgenoemde bepaling stelt degene
die bij het verrichten van handelingen op het gebied van de individuele gezondheidszorg
buiten noodzaak schade of een aanmerkelijke kans op schade veroorzaakt, strafbaar.
De Inspectie voor de Gezondheidszorg is belast met het toezicht op de naleving
van de in de wet opgenomen strafbepalingen, maar kan uiteraard niet strafrechtelijk
optreden. Aangezien het openbaar ministerie verantwoordelijk is voor het al
of niet vervolgen van verdachten van een strafbaar feit, zal de taak van de
Inspectie zich beperken tot signalering, voorbereidend onderzoek en relevante
dossiervorming. In goed overleg met het openbaar ministerie zal in voorkomende
gevallen afstemming van werkzaamheden plaatsvinden waarbij het primaat ten
aanzien van de vervolging bij het openbaar ministerie blijft. In een dergelijke
afstemming past ook het bespreken van de ernst van de bezwaren tegen een verdachte
en de noodzaak tot bescherming van de volksgezondheid. Verbetering van de
mogelijkheden tot ingrijpen kan in de eerste plaats worden bereikt door het
hanteren van criteria voor de vraag wanneer sprake is van «het veroorzaken
van een aanmerkelijke kans op schade aan de gezondheid van een ander».
In overleg tussen de Inspectie voor de Gezondheidszorg en het openbaar ministerie
wordt inmiddels gestreefd naar onderlinge afstemming op dit punt. Het ontbreken
van communicatie met het reguliere circuit (niet inwinnen of niet
verstrekken van noodzakelijke informatie), of het interveniëren in reguliere
behandelingen (afwijzen, inmenging of verbieden) worden vooralsnog beschouwd
als criteria die de meeste kans van slagen hebben bij vervolging op basis
van artikel 96. Andere denkbare criteria, zoals het ontbreken van deskundigheid,
geen of onvoldoende kwaliteitssysteem, onjuiste of misleidende voorlichting,
zijn te beschouwen als risicofactoren voor het veroorzaken van een aanmerkelijke
kans op schade, maar worden niet beschouwd als primair bepalende criteria
bij een eventuele strafrechtelijke vervolging.In het kader van een strafrechtelijke vervolging wegens overtreding van
artikel 96 bestaan op dit moment geen mogelijkheden al maatregelen te treffen
tegen het toebrengen van (verdere) schade aan patiënten voordat de zaak
ter zitting is behandeld en de verdachte is veroordeeld. Ter bescherming van
de volksgezondheid kan een dergelijk vroegtijdig ingrijpen noodzakelijk zijn.
De afgelopen jaren is de behoefte daaraan enkele malen aan de orde geweest
in gevallen die ook veel publiciteit hebben getrokken, namelijk die van het
Kushi Instituut in Amsterdam en van een in Den Haag gevestigde iatrosoof en
een aantal van zijn volgelingen. Wij achten het niet verantwoord de invoering
van een preventief instrumentarium langer uit te stellen. De regering stelt
daarom voor in de Wet BIG de mogelijkheid op te nemen dat de verdachte van
overtreding van artikel 96 een bevel wordt gegeven zich van bepaalde handelingen
te onthouden. Een vergelijkbare regeling is opgenomen in de artikelen 28 e.v.
van de Wet op de economische delicten ten aanzien van de verdachte van een
economisch delict. Zoals al gezegd kan ook de beoefenaar van een wettelijk
geregeld beroep op grond van artikel 87a van de Wet BIG worden geconfronteerd
met een bevel zich van bepaalde handelingen te onthouden. De bevoegdheid tot
het geven van een dergelijk bevel berust bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg.
Aangezien het in casu echter een maatregel betreft tegen de verdachte van
een strafbaar feit waarop het strafrechtelijk toetsingskader van toepassing
is, ligt het voor hand de bevoegdheid tot het geven van het bevel niet in
handen te leggen van de inspectie, maar in handen van de officier van justitie
die met de strafvervolging is belast. De noodzakelijke nauwe samenwerking
tussen het openbaar ministerie en de Inspectie voor de Gezondheidszorg wordt
in de wet vastgelegd door de bepaling dat de officier van justitie de inspectie
hoort alvorens te beslissen. Na aanvang van de behandeling ter terechtzitting
is het met de behandeling van de strafzaak belaste gerecht bevoegd tot het
geven van het bevel. Ook dan wordt de Inspectie vooraf gehoord.Op basis van de in artikel 86 van de Wet BIG aan de Inspectie opgedragen
taken heeft de Inspectie een taak bij de controle op de naleving van een bevel.
Door de verwijzing in de nieuwe artikelen 96a en 96b naar (onder meer) de
artikelen 28, tweede lid, en 29, tweede lid, van de Wet op de economische
delicten is artikel 10 van die wet van overeenkomstige toepassing. Hierdoor
wordt de ruimte gegeven om zoveel als nodig alle bijzonderheden en gevolgen
naar behoefte te regelen. Hierbij kan ook worden gedacht aan nadere afspraken
tussen de Inspectie en het OM omtrent het toezicht op het naleven van het
bevel. Ook in verband daarmee is inschakeling van de Inspectie alvorens het
bevel wordt gegeven, van het grootste belang.Deze wettelijke maatregel tezamen met de ontwikkeling van criteria voor
vervolging en het maken van afspraken ter zake tussen het openbaar ministerie
en de inspectie, aangevuld met het stimuleringsbeleid inzake de bevordering
van de kwaliteit van de beroepsuitoefening in het veld van de alternatieve
behandelingswijzen, komt ons voor als evenwichtig en voldoende effectief.
Er is geen aanleiding om het beleid en de regelgeving met betrekking tot de
kwaliteit van de niet-geregelde beroepen op korte termijn anderszins te wijzigen.
In het tweede deel van zijn advies «Artikel 34-beroepen
deel IV; advies over krachtens artikel 34 te regelen beroepen in het licht
van de toenemende verscheidenheid in het beroepenveld» geeft de Raad
BIG zijn visie op de Wet BIG in de jaren negentig, waarbij tevens expliciet
aandacht wordt besteed aan de positie van de alternatieve behandelingswijzen
en de beoefenaren daarvan onder de wet. Gewezen wordt op de toenemende verscheidenheid
in het beroepenveld, zowel in het reguliere als in het alternatieve circuit,
in het verlengde waarvan voor veel nieuwe beroepen (waarvan de meeste eerder
functies, differentiaties of specialisaties zijn) door het veld gestreefd
wordt naar wettelijke erkenning. Het instrument wetgeving wordt meer dan voorheen
gezien als instrument om zelfordening te stimuleren en te ondersteunen door
de primaire verantwoordelijkheid van het veld tot uitdrukking te brengen.
De verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van zorg ligt derhalve primair daar
waar de zorg ook tot stand komt. De rol van de overheid is vooral gericht
op het scheppen van een wettelijk kader waarbinnen partijen aan hun eigen
verantwoordelijkheid vorm kunnen geven. Van belang in dat opzicht is dat de
Wet BIG, zoals gezegd, een belemmering wegneemt voor een zorgvuldige ontwikkeling
van alternatieve behandelwijzen.De Raad werpt de vraag op of met het apart regelen van gefragmenteerde,
elkaar in werkterrein overlappende functies of beroepen het volksgezondheidsbelang
in betekenende mate wordt gediend. Hij meent dat dit niet past binnen het
terughoudende wetgevingsbeleid van de overheid en dat daarentegen initiatieven
vanuit het veld van de beroepsgroepen om elkaar in deskundigheid overlappende
functies of beroepen terug te brengen tot kernberoepen gestimuleerd dienen
te worden. In het licht van bovengenoemde ontwikkelingen past het om terughoudend
te zijn met het wettelijk regelen van beroepen. Ten aanzien van alternatieve
behandelwijzen merkt de Raad het volgende op: «De trend dat beroepsbeoefenaren
die een zelfde functie of differentiatie uitoefenen, zich organiseren en streven
naar een erkenning als beroep, geldt in het alternatieve circuit met betrekking
tot beroepsbeoefenaren die een zelfde behandelwijze toepassen. Net zomin als
functies en differentiaties komen behandelwijzen in aanmerking voor regeling
krachtens artikel 34 van de Wet BIG.» De Raad roept de overheid en het
veld op om te investeren in het ordenen en herordenen van het beroepenveld
om zo fragmentering te voorkomen. Daarnaast zouden, in het belang van de patiënt,
zowel het alternatieve als het reguliere veld van gezondheidszorg zich primair
moeten richten op het bevorderen van een verantwoorde en kwalitatief goede
beroepsuitoefening, in het tot stand brengen van een open relatie tussen het
veld van reguliere en alternatieve gezondheidszorg en van wederzijds herkenbare
en toetsbare kwaliteitswaarborgen.Het kabinet deelt deze zienswijze. Mede op grond van het advies van de
Raad menen wij daarom in afwachting van de resultaten van de evaluatie van
de Wet BIG geen nieuwe verzoeken om tot wettelijke regeling van een beroep
over te gaan in behandeling te moeten nemen of een andere wettelijke regeling
van de kwaliteit van niet-geregelde beroepen te moeten overwegen.Over het wetsvoorstel is advies gevraagd aan het College van procureurs-generaal
en de Nederlandse Vereniging van Rechtspraak (NVvR). Het openbaar ministerie
heeft vooral aandacht gevraagd voor de vraag wie met de controle op de naleving
van het bevel is belast en de NVvR voor de verhouding met de Wet op de economische
delicten. Naar aanleiding daarvan is de memorie van toelichting aangevuld
en verduidelijkt. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IDe voorgestelde bevelsmogelijkheid is opgenomen in de artikelen 96a en
96b. Zoals gezegd is het wetsvoorstel geënt op artikel 28 e.v. van de
Wet op de economische delicten. Gezien de aard van het in artikel 96 geregelde
strafbare feit is er destijds niet voor gekozen om overtreding daarvan op
te nemen in de Wet economische delicten. Het feit dat nu behoefte bestaat
aan de voorgestelde – op een aantal punten ook van de Wet economische
delicten afwijkende – mogelijkheid tot het geven van een bevel, is onvoldoende
aanleiding overtreding van artikel 96 alsnog naar genoemde wet over te hevelen.
Wel kan wat betreft de voor de procedure geldende regeling gebruik worden
gemaakt van de desbetreffende bepalingen in de Wet economische delicten. Anders
dan in de artikelen 28 en 29 van de Wet economische delicten kent het wetsvoorstel
niet een rechtstreeks bevel tot het stilleggen van de onderneming door de
rechter. Een bevel zich van bepaalde handelingen te onthouden kan echter,
afhankelijk van de inhoud van het bevel en de diversiteit van de activiteiten
van de verdachte, in de praktijk wel als effect hebben dat de verdachte zijn
beroep of bedrijf in afwachting van de rechterlijke uitspraak niet kan uitoefenen.
In verband met mogelijk acuut gevaar voor de volksgezondheid vóór
de behandeling ter terechtzitting kan ook de officier van justitie daartoe
overgaan. Uiteraard moet de wet waarborgen bevatten dat de bevoegdheid tot
het geven van een bevel niet lichtvaardig wordt gebruikt. Om te beginnen moet
de betrokkene verdacht worden van overtreding van artikel 96. Van een verdachte
is sprake indien uit feiten of omstandigheden een redelijk vermoeden van schuld
voortvloeit. Bovendien wordt de eis gesteld, zoals wel vaker in het Wetboek
van Strafvordering bij de toepassing van dwangmiddelen, dat er ernstige bezwaren
tegen de verdachte moeten zijn. Er moet meer zijn dan een redelijk vermoeden
in de zin van artikel 27 van het Wetboek van Strafvordering. Er moeten sterke
aanwijzingen zijn dat deze verdachte het strafbare feit heeft begaan. Vanaf
dat moment, maar ook niet eerder, is gebruik van de bevelsbevoegdheid mogelijk.
Daarnaast moet de bescherming van de volksgezondheid ingrijpen dringend vorderen,
dat wil zeggen dat zonder ingrijpen gevaar bestaat voor het toebrengen van
schade aan de gezondheid van andere of potentiële patiënten. Daarbij
kan tevens aan de orde zijn dat gevaar bestaat voor het toebrengen van verdere
schade aan de gezondheid van de patiënt of patiënten ten aanzien
van wie het delict is gepleegd.Welke handelingen op het gebied van de individuele gezondheidszorg onderwerp
van het bevel kunnen zijn, hangt af van de concrete omstandigheden van het
geval. Aangezien artikel 96 op geregistreerde beroepsbeoefenaren alleen betrekking
heeft voor zover zij buiten hun gebied van deskundigheid treden, kan een ingevolge
dit wetsvoorstel gegeven bevel echter geen betrekking hebben op hetgeen zij
daarbinnen verrichten.In het geval bedoeld in artikel 96a is de behandeling ter terechtzitting
nog niet aangevangen; de officier van justitie heeft dan de bevoegdheid tot
het geven van een bevel, gehoord de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Volgens
artikel 28, derde lid, van de Wet op de economische delicten, dat van overeenkomstige
toepassing is, vervalt een door de officier gegeven bevel na een tijdsverloop
van zes maanden en blijft het uiterlijk van kracht totdat de rechterlijke
uitspraak onherroepelijk is geworden. Voor een bevel van langere duur is toepassing
van artikel 96b noodzakelijk. In verband met de mogelijk ingrijpende gevolgen
van een door de officier gegeven bevel kan de verdachte op grond van het tweede
lid van artikel 96a daartegen beroep instellen bij het gerecht waar de zaak
wordt vervolgd of vervolgd zal worden. Daardoor wordt een bevel van de officier
evenals een rechterlijk bevel met beroepsmogelijkheden omgeven. Bij de behandeling van dat beroep wordt de verdachte ook gehoord, althans behoorlijk
opgeroepen.De eveneens van overeenkomstige toepassing verklaarde artikelen 30 tot
en met 32 van de Wet op de economische delicten regelen de mogelijkheid van
beroep bij het hof tegen een rechterlijk bevel en cassatie bij de Hoge Raad,
de onmiddellijke uitvoerbaarheid van een bevel en de toekenning van een schadevergoeding
ten laste van de Staat in het geval de opgelegde voorlopige maatregel als
onevenredig hard moet worden beschouwd.Op grond van artikel 96b kan een bevel worden opgelegd door het met de
behandeling van de zaak belaste gerecht. Indien er nog geen daad van vervolging
is ingesteld, geldt ook hier hetgeen valt af te leiden uit de jurisprudentie
ten aanzien van artikel 29 van de Wet economische delicten, namelijk dat een
gerecht alleen een maatregel kan opleggen in zaken die binnen zijn eigen arrondissement
of ressort worden vervolgd en niet in zaken die vermoedelijk onder de bevoegdheid
van een ander gerecht vallen. Vóór de behandeling ter terechtzitting
kan het geven van het bevel op vordering van het openbaar ministerie of op
voordracht van de rechter-commissaris; tijdens die behandeling ook ambtshalve.
Evenals bij de toepassing van artikel 29 van de Wet economische delicten,
moet ook hier artikel 23, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering van
toepassing worden geacht, dat wil zeggen dat de verdachte moet worden gehoord
althans opgeroepen. Ook een door de rechter gegeven bevel geldt in beginsel
voor de duur van zes maanden. Deze kan echter op grond van het van overeenkomstige
toepassing verklaarde artikel 29, derde lid, van de Wet op de economische
delicten door het gerecht waarvoor de zaak wordt vervolgd, eenmaal met ten
hoogste zes maanden worden verlengd.Overtreding van een gegeven bevel is strafbaar op grond van het nieuwe
artikel 98, tweede lid. De hoogte van de gekozen sanctie sluit aan bij die
voor overtreding van artikel 96 zelf.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersDe Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27669-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl