Goedkeuring opzegging socialezekerheidsverdrag (Verdrag nr. 118, Trb. 1962, 122 en Trb. 1964, 23); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29382, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

08-01-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29382 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamExportsituatie ten aanzien van de partijen bij Verdrag
nr. 118UitvoeringstoetsConsultatie sociale partnersDe KoninkrijkspositieOndertekeningBIJLAGE 1 A. Overzicht van handhavingsverdragen/-convenantenB. Overzicht van landen waarmee een handhavingsverdrag
in voorbereiding is
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29382Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 382Goedkeuring van het voornemen tot opzegging van het op 28 juni 1962
te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende de gelijkheid van behandeling
van eigen onderdanen en vreemdelingen met betrekking tot de sociale zekerheid
(Verdrag Nr. 118 aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in haar
zesenveertigste zitting; Trb. 1962, 122 en Trb. 1964, 23)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGHet op 28 juni 1962 te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende
de gelijkheid van behandeling van eigen onderdanen en vreemdelingen met betrekking
tot de sociale zekerheid (Verdrag Nr. 118 aangenomen door de Internationale
Arbeidsconferentie in haar zesenveertigste zitting, hierna: Verdrag nr. 118)
is op 25 april 1964 in werking getreden. De tekst van het verdrag is geplaatst
in Trb. 1962, 122 en de Nederlandse vertaling in Trb. 1964, 23. De bepalingen
van het verdrag zijn, wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, op 3 juli
1965 voor Nederland en de Nederlandse Antillen in werking getreden (Trb. 1964,
128 en Trb. 1965, 214). Sinds 1 januari 1986 is er sprake van een voortgezette
gebondenheid voor Aruba. (Trb. 1997, 190).Verdrag nr. 118 strekt ertoe op het gebied van de sociale zekerheid gelijkheid
van behandeling te bevorderen van onderdanen van andere verdragspartijen met
eigen onderdanen ten aanzien van de toelating tot de verzekering en het recht
op uitkering en medische verstrekkingen. De algemene verplichting terzake
is neergelegd in artikel 3 van het verdrag. Met betrekking tot het genieten
van uitkering regelt artikel 4, eerste lid, dat de gelijkheid van behandeling
moet worden verzekerd zonder woonplaatsvereiste. Hierop bestaat een aantal,
in het tweede lid genoemde uitzonderingen. Artikel 5 kent de verplichting
om bij woonplaats in het buitenland de betaling te waarborgen van invaliditeits-
en ouderdomsuitkeringen, uitkeringen aan nagelaten betrekkingen en uitkeringen
bij overlijden, en renten bij arbeidsongevallen en beroepsziekten. Deze verplichting
geldt voor zover de andere verdragspartijen de verdragsverplichtingen hebben
aanvaard voor de desbetreffende takken van sociale zekerheid. In het tweede
en derde lid van artikel 5 zijn voor sommige uitkeringen nadere voorwaarden
respectievelijk een uitzondering neergelegd. Artikel 6 verplicht, onder voorwaarden,
tot betaling van gezinsuitkeringen met betrekking tot het in het buitenland
wonende kinderen.Artikel 7 bevat een inspanningsverplichting voor de verdragspartijen om
deel te nemen aan een stelsel van behoud van verkregen rechten en van aanspraken.
Artikel 8 regelt dat verdragspartijen aan de inspanningsverplichting van artikel
7 en de exportverplichting van artikel 5 kunnen voldoen door bekrachtiging
van het Verdrag betreffende het instellen van een internationaal
stelsel van behoud van afspraken en verkregen rechten, voortvloeiende uit
de ouderdoms- en invaliditeits- en de weduwen- en wezenverzekering, 1935 (IAO-verdrag
nr. 48), onderlinge toepassing van Verdrag nr. 48 of door middel van elke
bilaterale of multilaterale coördinatieovereenkomst op het gebied van
de sociale zekerheid.De Nederlandse wetgeving op het gebied van de sociale zekerheid voldoet
aan de algemene verplichting van Verdrag nr. 118 om onderdanen van verdragspartijen
op gelijke voet te behandelen met eigen onderdanen. Nederland gaat zelfs verder
dan de verdragsverplichting: de gelijke behandeling betreft niet alleen onderdanen
van verdragspartijen, maar álle vreemdelingen.Aan de exportverplichting van artikel 5, eerste lid, van Verdrag nr. 118
kan Nederland echter niet (meer) voldoen. Sinds de inwerkingtreding van de
Wet beperking export uitkeringen op 1 januari 2000 wordt aan het recht op
een socialeverzekeringsuitkering immers de voorwaarde verbonden dat de uitkeringsgerechtigde
in Nederland woont. Op deze exportbeperking wordt een uitzondering gemaakt
als een verdrag hierin voorziet. Achterliggende gedachte van de Wet beperking
export uitkeringen is de verbetering van de handhaafbaarheid van de uitkeringen
die over de grens worden toegekend en betaald. Pas indien de handhaafbaarheid
afdoende kan worden gewaarborgd door middel van verdragsrechtelijke afspraken
terzake, is de export van uitkeringen naar het desbetreffende land mogelijk.Artikel 8 van Verdrag nr. 118 biedt de mogelijkheid om aan de exportverplichting
van artikel 5 te voldoen door het sluiten van verdragen. Met een groot aantal
verdragspartijen bestaat reeds een verdragsrelatie. Bovendien is het streven
van de Nederlandse regering er op gericht om met alle exportlanden handhavingsverdragen
te sluiten, indien met deze landen afspraken kunnen worden gemaakt die afdoende
waarborgen bieden voor de rechtmatige betaling van uitkeringen naar deze landen.
Echter, de Centrale Raad van Beroep (CRvB) heeft geoordeeld dat de exportverplichting
van artikel 5 van Verdrag nr. 118 een zelfstandige verplichting is die niet
afhankelijk kan worden gesteld van nadere verdragen (CRvB 14 maart 2003, nr.
02/1308 TW e.a., gepubliceerd in RSV 2003/114). Dit betekent dat uitkeringen
op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), de Wet
arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ), de Algemene Ouderdomswet
(AOW) en de Algemene nabestaandenwet (Anw) dienen te worden geëxporteerd
naar eigen onderdanen en onderdanen van de andere verdragspartijen ongeacht
het bestaan van verdragen met de desbetreffende landen. De Tweede Kamer is
hierover geïnformeerd bij brief van 5 november 2003 (Kamerstukken II,
2003/04, 28 983, nr. 6). De Sociale verzekeringsbank (SVB) en het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen (UWV) geven inmiddels uitvoering aan de uitspraak
van de CRvB. Nadat Verdrag nr. 118 is opgezegd, zal de export van de desbetreffende
uitkeringen naar de landen waarmee geen (handhavings)verdragen zijn gesloten,
weer worden beëindigd c.q. verlaagd conform de bepalingen in de Wet beperking
export uitkeringen.Een onvoorwaardelijke exportverplichting als neergelegd in Verdrag nr.
118 doorkruist de handhavingsdoelstelling van de Wet beperking export uitkeringen
ten aanzien van de (onderdanen van de) partijen bij Verdrag nr. 118. Of een
uitkering naar een van de huidige verdragsluitende partijen wordt geëxporteerd
c.q. naar een land waarin een onderdaan van een van de verdragsluitende partijen
woont, is op grond van de Wet beperking export uitkeringen immers afhankelijk
van het bestaan van een verdrag met het desbetreffende land dat
voorziet in de vereiste handhavingafspraken.Gezien het bovenstaande is de regering van opvatting dat het onderhavige
verdrag dient te worden opgezegd. Bij haar standpuntbepaling heeft de regering
de overwegingen voor de opzegging van verdragen, zoals die zijn uiteengezet
in de brief van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de Tweede
Kamer van 8 mei 1995, naar aanleiding van de motie van het lid Van Middelkoop
(Tweede Kamer, vergaderjaar 1994–1995, 23 900 XV, nr. 44, p. 4–6),
in acht genomen. Nederland kan door een gewijzigde beleidsdoelstelling niet
meer aan de normen van het desbetreffende verdrag voldoen, en er zijn geen
andere mogelijkheden om de gewenste nationale beleidsruimte te creëren.
Nederland onderscheidt zich met de opzegging van Verdrag nr. 118 overigens
nauwelijks van de praktijk in andere EU-landen. België, Griekenland,
Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Spanje en het VK hebben Verdrag nr. 118 niet
bekrachtigd, terwijl de meeste andere EU-landen het verdrag slechts voor een
beperkt aantal onderdelen hebben bekrachtigd.Voor de volledigheid zij vermeld dat op vergelijkbare gronden als hier
aan de orde eveneens het Verdrag betreffende het behoud van pensioenrechten
van migranten, 1935, getekend te Genève op 22 juni 1935 (Verdrag nr.
48 aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in haar negentiende
zitting), in 1999 is opgezegd (Trb. 2000, 36).Op grond van artikel 16 is opzegging van Verdrag nr. 118 pas mogelijk
binnen een jaar na verloop van een termijn van tien jaar na de datum waarop
het van kracht is geworden (25 april 1964), en vervolgens na verloop van elke
termijn van tien jaar. Daarom doet de eerstvolgende mogelijkheid tot opzegging
van het verdrag zich voor van 25 april 2004 tot en met 24 april 2005. Op grond
van artikel 12, eerste lid, van de Tijdelijke referendumwet moet er ten minste
6 weken zitten tussen de mededeling van de bekrachtiging van een referendabele
wet in de Staatscourant en het tijdstip van inwerkingtreding van die wet.
Gelet op de tijdspanne gelegen tussen het tijdstip van indiening van dit wetsvoorstel
en de gewenste datum van inwerkingtreding wordt in de inwerkingtredingsbepaling
de mogelijkheid ingebouwd toepassing te geven aan artikel 16 van de Tijdelijke
referendumwet en derhalve een uitzondering te maken op artikel 12 van die
wet.De opzegging zal één jaar na deponering van de daartoe strekkende
akte van kracht worden.Aangezien Verdrag nr. 118 ook het terrein van de gezondheidszorg bestrijkt
is tevens de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport betrokken bij
dit wetsvoorstel. Op grond van de portefeuilleverdeling tussen de Minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de Staatssecretaris van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid, waarbij de verantwoordelijkheid voor de handhaving bij
laatstgenoemde bewindspersoon ligt, wordt de goedkeuringswet tevens door hem
ondertekend.Exportsituatie ten aanzien van de partijen bij Verdrag
nr. 118Met betrekking tot de partijen bij Verdrag nr. 118 geldt de volgende exportsituatie.Ten aanzien van Denemarken, Duitsland, Finland, Frankrijk, Ierland, Italië,
Noorwegen en Zweden is Verordening (EEG) nr. 1408/711 van toepassing. Hierin is de export van uitkeringen gewaarborgd. Met Brazilië, Egypte, Israël, Kaapverdië, Tunesië
en Turkije is een bilateraal socialezekerheidsverdrag met handhavingsbepalingen
ondertekend. Met Bolivia en Uruguay is een dergelijk verdrag in voorbereiding.
Naar al deze landen worden thans uitkeringen geëxporteerd.Met Ecuador, de Filippijnen, Jordanië en Suriname is een handhavingsverdrag
ondertekend. Met Guatemala, Kenia, Madagaskar, Mexico, Pakistan en Venezuela
is een dergelijk verdrag in voorbereiding. Barbados heeft positief gereageerd
op het Nederlandse voorstel om een handhavingsverdrag te sluiten. Naar al
deze landen worden thans uitkeringen geëxporteerd.De Centraal Afrikaanse Republiek, de Democratische Republiek Kongo, Irak,
Libië, Mauritanië, Rwanda en Syrië hebben niet gereageerd op
het Nederlandse voorstel om een handhavingsverdrag te sluiten. De export van
uitkeringen naar deze landen is dan ook per 1 januari 2003 gestopt c.q. verlaagd
(AOW).Ten aanzien van India en Bangladesh geldt geen exportverplichting op grond
van artikel 5, eerste lid, van Verdrag nr. 118. India noch Bangladesh heeft
de verplichtingen van het verdrag aanvaard voor de ouderdoms- en invaliditeitsuitkeringen,
evenmin als voor de uitkeringen aan nagelaten betrekkingen. In Guinee wonen,
voorzover bekend, geen uitkeringsgerechtigden van SVB en/of UWV.Verdrag nr. 118 verplicht niet alleen tot export van uitkeringen naar
het grondgebied van de partijen bij dit Verdrag, maar ook naar de onderdanen
van deze partijen, waar zij zich ook ter wereld bevinden. In bijlage 1 worden
de niet-EU/EER-landen genoemd waarmee Nederland een (handhavings)verdrag heeft
gesloten. Tevens worden de landen genoemd waarmee een verdrag wordt voorbereid.Uitkeringsgerechtigden in de landen die niet in de bijlage worden genoemd,
kunnen, na opzegging van Verdrag nr. 118, te maken krijgen met de exportbeperking.
Dit betreft 129 AOW-gerechtigden van wie de AOW-uitkering wordt verlaagd naar
maximaal het bedrag van het gehuwdenpensioen, 94 AOW-gerechtigden die het
recht op AOW-toeslag verliezen, en 43 WAO/WAZ-gerechtigden die het recht op
uitkering verliezen. In de desbetreffende landen wonen geen Anw-gerechtigden.UitvoeringstoetsUWV en SVB zijn geconsulteerd over de voorgenomen opzegging van Verdrag
nr. 118. Beide uitvoeringsorganen voorzien geen uitvoeringstechnische problemen
(bijlage 2).1Consultatie sociale partnersIn overeenstemming met artikel 5, eerste lid, onder e, van het op 21 juni
1976 te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende tripartiete raadplegingsprocedures
ter bevordering van de tenuitvoerlegging van internationale arbeidsnormen,
1976 (Verdrag nr. 144; Trb. 1976, 177), en de op basis van dit verdrag gemaakte
afspraken zijn de sociale partners over het voornemen tot opzegging van het
onderhavige verdrag geconsulteerd (bijlage 3).1Van de zijde van VNO-NCW is met instemming op het voornemen gereageerd.
Opzegging van het verdrag ligt naar het oordeel van VNO-NCW geheel in de beleidslijn
van de Nederlandse wetgever die met de Wet beperking export uitkeringen het
recht op socialeverzekeringsuitkeringen aan zekere voorwaarden heeft gebonden. De bezwaren van de FNV tegen het voornemen tot opzegging zijn gericht
op het exportverbod in de Toeslagenwet (TW) en de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten (Wajong). De FNV stelt zich op het standpunt dat de TW exporteerbaar
zou moeten zijn en dat voor de Wajong een soepeler exportbeleid zou moeten
gelden. De regering merkt hieromtrent op dat het hier gaat om bezwaren ten
aanzien van nationale regelgeving, die geen verband houden met de opzegging
van Verdrag nr. 118. De reden tot opzegging van Verdrag nr. 118 is dat de
ruime en onvoorwaardelijke exportverplichting van het verdrag het nationale
beleid doorkruist om socialeverzekeringsuitkeringen slechts te exporteren
als daar voldoende, bij verdrag vastgelegde, handhavingsmogelijkheden tegenover
staan. In de TW en de Wajong is echter een exportverbod opgenomen. Het bestaan
van een (handhavings)verdrag met een bepaald land is daarbij niet van belang.
Verdrag nr. 118 kent de mogelijkheid om uitkeringen die niet zijn gebaseerd
op premiebetaling of het verrichten van arbeid, uit te zonderen van de exportverplichting.
De Nederlandse regering heeft de TW en de Wajong als zodanig aangemeld bij
de Directeur-Generaal van de Internationale Arbeidsorganisatie (Trb. 2003,
Nr. 73). Dit staat los van het voornemen tot opzegging van Verdrag nr. 118.Het CNV ziet geen reden tot opzegging van Verdrag nr. 118, omdat Nederland
op het gebied van de sociale zekerheid zou voldoen aan de verdragsrechtelijke
eisen inzake gelijke behandeling. Uit het bovenstaande blijkt dat de regering
deze opvatting niet deelt. Mocht de regering besluiten toch tot opzegging
over te gaan, dan vraagt het CNV garanties voor de inkomenspositie van de
desbetreffende uitkeringsgerechtigden, met name de ontvangers van een toeslag
op grond van de TW. Ten aanzien van dit punt wordt verwezen naar hetgeen naar
aanleiding van standpunt van de FNV is opgemerkt.De KoninkrijkspositieHet verdrag is destijds voor Nederland en de Nederlandse Antillen bekrachtigd.
Sinds 1 januari 1986 is er sprake van een voortgezette gebondenheid voor Aruba.Opzegging is alleen voor Nederland aan de orde.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de Geus BIJLAGE 1 A. Overzicht van handhavingsverdragen/-convenantenLandPlaats en datum ondertekening
verdrag/convenant1. ChiliSantiago de Chile,
10 januari 1996 2. KroatiëZagreb,
11 september 19983. TurkijeAnkara, 6 januari
20004. IndonesiëJakarta,
6 maart 20005. SloveniëLjubljana,
22 maart 20006. KaapverdiëPraia,
22 mei 2000 7. Nieuw-ZeelandDen Haag,
30 juni 2000 8. ArubaDen Haag, 9 april
20019. FilippijnenManilla,
10 april 200110. Zuid-AfrikaDen Haag,
16 mei 2001 11. Nederlandse AntillenDen Haag, 22 mei 2001 12. HongarijeDen Haag,
22 mei 2001 13. SlowakijeBratislava,
28 mei 200114. Tsjechische RepubliekPraag, 30 mei 200115. CanadaBrantford,
27 juni 2001 16. AustraliëDen
Haag, 2 juli 2001 17. IsraëlJeruzalem,
17 juli 200118. SurinameParamaribo,
17 augustus 2001 19. Verenigde StatenDen Haag, 30 augustus 2001 20. MaltaRome, 11 september
2001 21. RoemeniëBoekarest,
13 november 200122. MonacoMonaco, 29
november 200123. QuébecQuébec,
4 december 200124. BraziliëBrasilia,
7 maart 200225. MarokkoRabat, 24
juni 2002 26. Zuid-KoreaDen Haag,
3 juli 2002 27. CyprusDen Haag, 9
juli 200228. ThailandNonthaburi,
11 november 200229. TunesiëTunis,
19 november 200230. LitouwenVilnius,
12 december 200231. ArgentiniëBuenos
Aires, 16 december 200232. EcuadorQuito, 27
december 2002 33. PolenWarschau, 26
maart 2003 34. JordaniëAmman,
17 april 200335. EstlandTallinn, 17
juni 2003 36. EgypteCairo, 27 juli
2003 37. HongkongHongkong,
1 december 2003 38. Costa RicaSan José,
1 december 2003B. Overzicht van landen waarmee een handhavingsverdrag
in voorbereiding isAndorra, Armenië, Barbados, Belize, Benin, Bolivia, Bosnië en
Herzegovina, Botswana, Bulgarije, Burkina Faso, Colombia, Dominicaanse Republiek,
Eritrea, Ethiopië, FYROM, Gambia, Guatemala, Honduras, Jamaica, Japan,
Kenia, Koeweit, Letland, Madagaskar, Malawi, Maleisië, Mali, Mauritius,
Mexico, Nepal, Nicaragua, Oekraïne, Panama, Pakistan, Paraguay, Russische
Federatie, Servië en Montenegro, Sint Vincent & Grenadines, Sri Lanka,
Tanzania, Togo, Uruguay, Venezuela, Vietnam, Zimbabwe.XNoot1Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen
op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen
de Gemeenschap verplaatsen (PbEG 1971, L149) zoals laatstelijk bijgewerkt
bij Verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 2 december 1996 tot wijziging en bijwerking van Verordening (EEG0
nr. 1408/71 van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 14 juni 1971
betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers
en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap
verplaatsen, en van Verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze
van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (PbEG 1997, L28).XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29382-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl