Vreemdelingenbeleid; Brief minister bij aanbieding rapport van de Landelijke commissie Medische Aspecten van het Vreemdelingenbeleid (commissie Smeets)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 806

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

24-03-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

19637 nr. 806

19-03-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamReactie op het rapport van de Landelijke Commissie Medische
Aspecten van het VreemdelingenbeleidInleidingReactie op de inhoud van het rapportAanbeveling 1:Aanbeveling 2:Aanbeveling 3:Aanbeveling 4:Aanbeveling 5:Aanbeveling 6:Aanbeveling 7:Aanbeveling 8:Aanbeveling 9:Aanbeveling 10:Aanbeveling 11:Aanbeveling 12:Aanbeveling 13:Aanbeveling 14:
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 19637, nr. 806 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vluchtelingenbeleidnr. 806BRIEF VAN DE MINISTER VOOR VREEMDELINGENZAKEN EN INTEGRATIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 19 maart 2004Hierbij bied ik u, mede namens de minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport, aan het rapport van de Landelijke commissie Medische Aspecten van
het Vreemdelingenbeleid (commissie Smeets)1.Naar aanleiding van berichten in de pers omtrent de voorgenomen uitzetting
van een HIV geïnfecteerde Somalische asielzoekster werden begin 2000
Kamervragen gesteld aan de toenmalige Staatssecretaris van Justitie, mevrouw
Kalsbeek, (TK 688, 689, 710, vergaderjaar 1999–2000) en aan de toenmalige
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, mevrouw Borst (TK 40, 25,
vergaderjaar 1999–2000).Uit overleg tussen genoemde bewindslieden kwam naar voren dat het nodig
was om onderzoek te doen naar een breder terrein dan alleen asielzoekers met
een HIV-infectie. Daarop is in mei 2001 besloten om een onafhankelijke Commissie
in te stellen met als opdracht het verrichten van een onderzoek naar de invloed
van medische aspecten op de toestroom van vreemdelingen naar Nederland. De
commissie diende na te gaan of er sprake is van oneigenlijke migratie om medische
redenen, en zo ja, in welke omvang deze plaatsvindt en of deze vorm van migratie
tot ongewenste situaties leidt in het toelatingsbeleid of in de beschikbaarheid
van de gezondheidszorg in Nederland.In de bij deze brief gevoegde notitie wordt de reactie op het rapport
van de Commissie weergegeven.De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,M. C. F. VerdonkReactie op het rapport van de Landelijke Commissie Medische
Aspecten van het VreemdelingenbeleidInleidingDe landelijke Commissie Medische Aspecten van het Vreemdelingenbeleid
(hierna: de Commissie) is in overeenstemming met het daartoe opgestelde instellingsbesluit
in mei 2001 gestart met haar onderzoek. Conform dit Instellingsbesluit had
de Commissie uiterlijk in mei 2002 klaar moeten zijn met het onderzoek. Zij
is helaas daarin niet geslaagd. Deze vertraging is, gezien de vele veranderingen
en ontwikkelingen die zich inmiddels binnen het vreemdelingenbeleid, het functioneren
van de medische advisering en de gezondheidszorg in Nederland hebben voorgedaan,
niet zonder gevolgen gebleven. Dit heeft dan ook ertoe geleid dat het rapport
van de Commissie niet meer op alle onderdelen in de lijn is met nieuwe relevante
wet- en regelgeving alsmede met de stand van de jurisprudentie. Dit heeft
gevolgen voor de mogelijkheid om de conclusies en aanbevelingen uit het rapport
van de Commissie te implementeren als toetsbare rechtsregels.Reactie op de inhoud van het rapportMede gelet op hetgeen hierboven is opgemerkt, luidt het standpunt met
betrekking tot het rapport van de Commissie als volgt. In zijn algemeenheid
beschouwt het Kabinet dit rapport als een nuttige bijdrage aan de discussie.
De in dit rapport gemaakte analyse is op sommige onderdelen bondig en helder.
Het Kabinet kan zich vinden in een aantal conclusies, zoals die in het rapport
van de Commissie zijn geformuleerd. Niettemin kan het Kabinet zich niet verenigen
met enkele andere conclusies uit dit rapport, alsmede met de daaruit voortvloeiende
aanbevelingen. Hieronder zullen de aanbevelingen van de Commissie afzonderlijk
worden besproken. Daarbij zal, met redenen omkleed, worden aangegeven welke
van deze aanbevelingen naar het oordeel van het Kabinet navolging verdienen
en welke niet. Het Kabinet acht het van belang om al hier op te merken dat
bij de beoordeling van de aanbevelingen steeds zal meewegen de vraag of de
door de Commissie gedane aanbevelingen ook in beleidsmatig, organisatorisch,
uitvoeringstechnisch en financieel opzicht uitvoerbaar zijn. Voorts dient
te worden opgemerkt dat het Kabinet zich ervan bewust is dat het vreemdelingenbeleid
in Nederland in sommige gevallen nauw verbonden is met het beleid rondom de
gezondheidszorg. Desalniettemin moet wel voor ogen worden gehouden dat de
medische invalshoek niet bij uitsluiting de richting van het vreemdelingenbeleid
kan bepalen.Aanbeveling 1:De commissie adviseert de ministers om steeds op basis
van de individuele omstandigheden van een vreemdeling die medische gronden
heeft aangevoerd, te beoordelen of zijn gezondheidstoestand reden moet zijn
om hem in Nederland toe te laten dan wel niet uit te zetten. Bij deze beoordeling
acht de commissie tenminste de volgende factoren van belang:– de aard van de ziekte– de ernst en het stadium van de ziekte– de prognose omtrent de ontwikkeling van de ziekte bij het ontbreken
van medische behandeling, zorg en medicijnen– de oorzaak en het moment van ontstaan van de ziekte en de ontstaanscontext– de mogelijkheid van een medische behandeling in het land van herkomst – de feitelijke toegankelijkheid van de benodigde medische behandeling,
medische zorg en medicijnen voor de betrokken vreemdeling– de aanwezigheid van familieleden als sociaal en medisch vangnet
in het land van herkomst– de duur van het verblijf in Nederland– de vraag of financiering aanwezig is (alleen voor de groep die
om toelating vraagt met het oog op medische behandeling).Het Kabinet zal deze aanbeveling niet op alle punten overnemen. De huidige
beslispraktijk heeft als uitgangspunt een zorgvuldige beoordeling van aanvragen
op basis van de individuele omstandigheden van de vreemdeling, die al dan
niet medische gronden heeft aangevoerd.Ook in de asielprocedure worden thans de eventuele medische gronden, gelet
op de bepaling van artikel 3 van het Europese Verdrag voor de Rechten van
de Mens en de Fundamentele Vrijheden (hierna EVRM), betrokken bij de vraag
naar de verwijdering van asielzoekers naar hun herkomstland. Dit is het gevolg
geweest van uitspraken van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (hierna
EHRM) en recente uitspraken van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad
van State. In de uitspraken van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad
van State werd aangegeven, dat – als verwijdering vanwege de gezondheidstoestand
van de vreemdeling een schending zou betekenen van artikel 3 EVRM –
de vreemdeling in aanmerking kan komen voor een verblijfsvergunning asiel,
ook al is de gezondheidstoestand strikt genomen niet gerelateerd aan asielgronden,
zoals vrees voor vervolging. Afgezien van de toelating op medische gronden
bij een dreigende schending van artikel 3 EVRM, spelen medische gronden in
beginsel geen rol in de asielprocedure. Dit laatste zal bij aanbevelingen
3 en 6 nader worden toegelicht.De Commissie somt bij deze aanbeveling een reeks van medische factoren
op. Hierbij dient te worden opgemerkt dat een belangrijk deel van deze medische
factoren bij de oordeelsvorming en de advisering door de artsen van het Bureau
Medische Advisering (hierna BMA) ook al nu aan de orde komt zoals:– de aard van de ziekte;– de ernst en het stadium van de ziekte;– de prognose omtrent de ontwikkeling van de ziekte bij het ontbreken
van medische behandeling (waaronder medische zorg en medicijnen);– de mogelijkheid van een medische behandeling in het land van herkomst.De vraag naar de feitelijke toegankelijkheid van de medische zorg voor
de betrokken vreemdeling is in feite geen medische vraag die door de artsen
van het BMA beantwoord kan worden, aangezien de beantwoording van deze vraag
mede zal afhangen van niet-medische factoren zoals inkomen, infrastructuur,
politieke omstandigheden, enzovoort. Dit laatste zal bij aanbeveling 10 nader
worden toegelicht. Het Kabinet kiest er in tegenstelling tot de Commissie
nadrukkelijk voor, om de feitelijke toegankelijkheid van de benodigde zorg
niet mee te wegen bij de beoordeling van aanvragen tot het verlenen van een
verblijfsvergunning op medische gronden. Een dergelijke individuele toets
is niet alleen vaak vanuit Nederland niet goed mogelijk, maar zou ook leiden
tot andere onrechtvaardigheden. Immers, waar het gaat om financiële redenen
die in de weg zouden kunnen staan aan de toegang tot de benodigde behandeling,
geldt dat de betrokken vreemdeling op dat punt in de regel niet zal verschillen
van zeer vele van zijn landgenoten.Een andere medische factor die de Commissie bij deze aanbeveling noemt,
is de oorzaak en het moment van ontstaan van de ziekte en de ontstaanscontext.
Hierbij dient te worden opgemerkt dat vanuit een medische invalshoek
bezien in beginsel geen zekere uitspraken gedaan kunnen worden over causale
verbanden tussen medische aandoeningen en beweerde gebeurtenissen. Over het
algemeen kan ook geen sluitend medisch oordeel gegeven worden over het tijdvak,
waarin de medische aandoeningen zich hebben voorgedaan. Dit laatste zal bij
aanbeveling 6 nader worden toegelicht.De factor «de duur van het verblijf» is volgens de Commissie
met name van belang in verband met de geworteldheid van de vreemdeling in
Nederland. Hierbij laat de Commissie na om te verduidelijken wat het verschil
is in de mate van geworteldheid tussen de vreemdeling die in afwachting is
van een verblijfsvergunning dan wel die reeds in het bezit is van een verblijfsvergunning
en een vreemdeling die illegaal in Nederland verblijft. De vraag is hierbij
hoe dit beoordeeld kan worden door de artsen van het BMA. Dit is immers geen
medisch aspect en kan derhalve niet als vraagstelling aan het BMA worden voorgelegd.
De Commissie geeft hiervoor ook geen aanwijzingen. De beoordeling van het
belang van dit onderscheid zal aan de beslismedewerker van de Immigratie-
en Naturalisatiedienst (hierna IND) overgelaten moeten worden.Als nadere motivering wordt nog het volgende opgemerkt. De IND werkt thans,
in tegenstelling tot de aanbeveling van de Commissie, met een generieke beleidsregel.
De aanbeveling van de Commissie is zeer strikt gericht op de individuele benadering.
Deze benadering heeft tot risico dat de rechtseenheid en rechtsgelijkheid
onder druk komen te staan. Daarentegen bieden de generieke beleidsregels aan
de burgers de mogelijkheid om zich daarop te beroepen. Het handelen van het
bestuursorgaan wordt als gevolg van het hanteren van de generieke beleidsregels
voor de burgers voorspelbaarder. Het toepassen van de generieke beleidsregels
heeft tevens als voordeel dat indien zich bijzondere omstandigheden voordoen,
er dan met in achtneming van artikel 4:84 Algemene wet bestuursrecht (inherente
afwijkingsbevoegdheid) kan worden afgeweken van het beleid. Aan de individuele
aspecten van verblijfsaanvragen kan dus ook met generieke beleidsregels voldoende
recht worden gedaan. Tot slot dient te worden opgemerkt dat het toepassen
van de generieke beleidsregels ertoe bijdraagt dat de behoorlijkheid van beslissingen
van het bestuursorgaan beter toetsbaar wordt voor de rechters, de Nationale
ombudsman en de volksvertegenwoordiging.Aanbeveling 2:De commissie adviseert de ministers om de zieke vreemdeling
van overheidswege een medische behandeling te bieden en hem gedurende de behandeling
niet uit te zetten, indien de medische problemen zijn ontstaan of verergerd
onder verantwoordelijkheid van de Nederlandse overheid. Te denken valt hierbij
aan gezondheidsproblemen als gevolg van een langdurige asielprocedure, de
omstandigheden in detentie of de opvangsituatie.Aan deze aanbeveling kleven naar het oordeel van het Kabinet enkele praktische
bezwaren, die de implementatie hiervan in de praktijk nagenoeg onmogelijk
maken. Derhalve zal het Kabinet, gelet op de hierna te melden gronden, deze
aanbeveling niet overnemen.Indien de medische problemen van een zieke vreemdeling zijn ontstaan door
of onder verantwoordelijkheid van de Nederlandse overheid, dan is het verdedigbaar
dat aan die vreemdeling van overheidswege een medische behandeling wordt geboden
en dat hij gedurende de behandeling niet wordt uitgezet. Het probleem hierbij
is echter dat het, behoudens de zeer uitzonderlijke gevallen, onmogelijk is
om medisch vast te stellen of het overheidshandelen de (enige) oorzaak is
voor het ontstaan van de medische problemen van een vreemdeling. De Commissie
geeft in haar rapport geen handreiking hiertoe. Bovendien kan de vraag worden
gesteld hoe betrouwbaar een toets, zoals hier bedoeld, is; vooral
als het gaat om de psychische klachten van vreemdelingen. Voor stressgerelateerde
ziektebeelden, ontstaan door de spanningen die de asielprocedure oproept,
geldt dat vele andere factoren in dit verband een rol kunnen spelen. Hierbij
valt onder meer te denken aan de culturele achtergrond, problemen met ontworteling
en acculturatie, de situatie in het thuisland, geweldservaringen in het thuisland,
slechte ervaringen met mensensmokkelaars, enzovoort. Al deze factoren kunnen
gedurende de asielprocedure bij de vreemdelingen spanningen oproepen.Verder merkt het Kabinet in dit verband op dat in de afgelopen periode
vele inspanningen zijn verricht om de asielprocedure in aanzienlijke mate
te verkorten, teneinde de asielzoekers zo kort mogelijk in onzekerheid te
laten. De inwerkingtreding van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna Vw 2000) is
in dit geval een duidelijk voorbeeld. Ten aanzien van de omstandigheden in
de opvangcentra dient te worden opgemerkt dat deze voldoen aan de Europese
en internationale eisen. Voor de omstandigheden in detentie geldt hetzelfde.De toelichting die de Commissie bij deze aanbeveling geeft, roept de vraag
op of de Commissie hiermee beoogt dat elke asielzoeker een medische keuring
moet ondergaan bij aanvang van de asielprocedure. Dat kan toch niet de bedoeling
zijn, zeker niet nu de Commissie een verplichte screening op HIV afwijst.
Indien dit inderdaad de intentie van de Commissie is, rijst de vraag wat dat
betekent aan belasting voor het medische apparaat en de vreemdeling zelf.Aanbeveling 3:Discriminatoire uitsluiting van de betrokken vreemdeling
van medische zorg in zijn land van herkomst waardoor ernstige medische consequenties
voor hem ontstaan, acht de commissie een zwaarwegende factor om verantwoordelijkheid
van Nederland voor hem te bepleiten. Het kan grond zijn voor vluchtelingschap
maar ook om andere reden aanleiding vormen voor verblijfsverlening of niet-uitzetting.
De commissie adviseert de ministers in deze gevallen een verblijfsvergunning
te verlenen.Het Kabinet zal deze aanbeveling overnemen. Indien een asielzoeker aannemelijk
maakt dat hij bij uitzetting naar het herkomstland op grond van zijn ras,
religie, politieke overtuiging of op een andere grond, discriminatoire uitsluiting
van medische zorg te duchten heeft, waardoor voor hem ernstige medische consequenties
ontstaan, dan zal hij krachtens artikel 29 lid 1 onder a Vw 2000 in aanmerking
komen voor een verblijfsvergunning asiel. Indien de vreemdeling dit niet aannemelijk
kan maken, bestaat voor hem nog de mogelijkheid om alsnog in aanmerking te
komen voor een verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29 lid 1 onder
b Vw 2000.De aanbeveling van de Commissie komt overigens overeen met de reeds bestaande
uitvoeringspraktijk. Het gaat hier voor alle duidelijkheid niet om de vraag
naar de mate van feitelijke toegankelijkheid en beschikbaar van de medische
zorg in het herkomstland. Evenmin gaat het hierbij om de vraag of de betrokken
vreemdeling financieel gezien in staat is om de medische zorg in zijn thuisland
te betalen.Aanbeveling 4:De commissie adviseert de ministers in de gevallen
waarin uitzetting wegens de medische omstandigheden van de betrokken vreemdeling
moet worden aangemerkt als een onmenselijke of vernederende behandeling als
bedoeld in artikel 3 EVRM, het toekennen van een verblijfsvergunning te verlenen.Het Kabinet zal deze aanbeveling overnemen, met dien verstande dat de
toekenning van een verblijfsvergunning niet in alle gevallen als enige optie
beschouwd kan worden.Artikel 3 EVRM noopt de lidstaten niet tot toelating van asielzoekers,
maar bevat een verbod op uitzetting, indien in het individuele geval bij terugkeer
een reëel risico bestaat op een onmenselijke behandeling in de zin van
artikel 3 EVRM. Deze aanbeveling van de Commissie wordt versterkt door de
uitspraken van het EHRM en de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van
State, die begin 2003 zijn gedaan. In navolging van de vorenbedoelde rechterlijke
uitspraken wordt thans gewerkt aan een nieuw beleid om daarmee tegemoet te
komen aan de betreffende rechterlijke uitspraken, alsmede aan deze aanbeveling.Hierbij dient nog te worden opgemerkt dat deze aanbeveling navolging verdient
behoudens de woorden «als enige optie.» In bijzondere gevallen
kan namelijk aanleiding bestaan om aan een vreemdeling geen verblijfsvergunning
te verlenen, ook al zou verwijdering naar het land van herkomst een schending
betekenen van artikel 3 EVRM. Daarbij kan het gaan om vreemdelingen ten aanzien
van wie ernstige redenen zijn om te veronderstellen dat zij zich bijvoorbeeld
schuldig hebben gemaakt aan (oorlogs)misdrijven, aan misdrijven tegen de menselijkheid
of aan terrorisme. In dergelijke gevallen wordt – hoewel geen verblijfsvergunning
wordt verleend – de vreemdeling evenmin uitgezet naar het herkomstland.Deze beleidslijn is bevestigd door zowel de Rechtseenheidkamer (in de
zaak van een Filippijnse leider van een terroristische organisatie) als door
de Raad van State.Aanbeveling 5:De commissie adviseert de ministers om in de medische
beoordeling bij een reisadvies alleen de gevaren van het reizen te betrekken.
In deze situaties kan derhalve beter worden gesproken van een reisverbod op
medische gronden dan van een medische noodsituatie.Het Kabinet is van oordeel dat er thans, gezien de inhoud en de strekking
van artikel 64 Vw 2000, geen behoefte dan wel aanleiding bestaat tot het implementeren
van deze aanbeveling. Derhalve zal het Kabinet deze aanbeveling niet overnemen.
Hiertoe wordt als volgt overwogen. Bij de toetsing van de aanvragen van vreemdelingen
om uitzetting tijdelijk achterwege te laten in verband met medische gronden
zijn in de wet- en regelgeving enkele mogelijkheden gecreëerd, teneinde
op een deugdelijke wijze op de hiervoor bedoelde aanvragen te kunnen beslissen.
Hierbij is reeds een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de gevallen van
artikel 64 Vw 2000 en andere medisch gerelateerde aanvragen, waaronder de
medische noodsituatie. Bij de toetsing aan artikel 64 Vw 2000 wordt, in tegenstelling
tot gevallen waarbij een verblijfsvergunning wordt aangevraagd in verband
met een medische noodsituatie, gekeken of de betrokken vreemdeling medisch
gezien – zowel fysiek als psychisch – in staat is om te reizen.
Het begrip gezondheidstoestand van artikel 64 Vw 2000 leidt aldus slechts
tot een tijdelijke opschorting van vertrek uit Nederland en leidt op zichzelf
gezien nimmer tot verblijfsaanvaarding. Derhalve dient te worden geconcludeerd
dat de toetsing aan artikel 64 Vw 2000 bedoeld is om vast te stellen of een
vreemdeling reisgeschikt is en dat deze vaststelling, zoals hiervoor reeds
vermeld, los staat van de medische noodsituatie. Het voorgaande leidt aldus
tot de slotsom dat deze aanbeveling niets toevoegt aan de huidige praktijk. Aanbeveling 6:De commissie adviseert de ministers medische informatie
in het kader van de asielprocedure niet langer uit te sluiten of als irrelevant
af te doen. Medisch onderzoek is in elk geval aangewezen als er relevante
medische gegevens zijn die mogelijk duiden op ondergane marteling.Verder adviseert de commissie steeds medisch onderzoek
te verrichten zodra er aanwijzingen zijn van een traumatische ervaring of
zodra een asielzoeker om dat onderzoek verzoekt, tenzij volgens de minister
dat verzoek op geen enkele manier wordt gesubstantieerd.Deze aanbeveling bestaat uit twee onderdelen en zal als zodanig worden
besproken. Gelet op hetgeen hiervoor ten aanzien van aanbeveling 4 is opgemerkt,
moet worden gesteld dat de medische informatie thans niet langer wordt uitgesloten
bij de asielprocedure, indien het gaat om de vraag omtrent de uitzetting van
de asielzoekers. Het betreft hier de situatie van artikel 3 EVRM. In dat verband
is, op de voet van de uitspraken van de Raad van State d.d. 11 april
2003 en 13 juni 2003, voor de toepasselijkheid van onderdeel b van artikel
29 Vw 2000 juncto artikel 3 EVRM niet vereist dat de redenen van vertrek uit
het land van herkomst verband houden met asielgronden. Hieronder worden thans,
overeenkomstig de vorenbedoelde uitspraken, ook begrepen de medische omstandigheden
die al dan niet in Nederland zijn ontstaan. Hieruit volgt aldus dat reeds
aan een deel van dit onderdeel van deze aanbeveling navolging wordt gegeven.Indien het in de asielprocedure gaat om de toelatingsvraag in de zin van
artikel 29 lid 1 onder a Vw 2000 wordt de medische informatie in beginsel
niet betrokken bij de beoordeling van de asielaanvraag. De reden hiervan is
dat het asielrelaas door de beslisser in zijn totaliteit wordt beoordeeld.
Daarbij wordt allereerst beoordeeld of het asielrelaas op zichzelf geloofwaardig
is. Vervolgens wordt beoordeeld of het asielrelaas verband houdt met de gronden
in het Vluchtelingenverdrag en of verdragsrechtelijke vervolging door de asielzoeker
aannemelijk is gemaakt. Is er geen sprake van verdragsrechtelijke vervolging,
dan wordt onderzocht of het asielrelaas aanleiding geeft tot het verlenen
van een verblijfsvergunning op grond van achtereenvolgens artikel 29 lid 1
onder b tot en met f van de Vw 2000. Het Kabinet is dan ook van oordeel dat
de medische informatie omtrent traumata en littekens in beginsel geen rol
dient te spelen bij de beoordeling van asielaanvragen. Daartoe draagt bij
de omstandigheid dat het voor de betrokken asielzoeker in feite lastiger wordt,
indien hij de medische informatie afzonderlijk als bewijs moet leveren om
zijn asielrelaas geloofwaardig te maken, terwijl nu wordt beoordeeld of het
asielrelaas in zijn geheel aan te merken is als een consistent verhaal en
daardoor geloofwaardig. Gezien het vorenstaande zal het Kabinet dit onderdeel
van deze aanbeveling niet overnemen.Ten aanzien van het tweede onderdeel van deze aanbeveling merkt het Kabinet
het navolgende op. De vaststelling van het trauma alsmede het oorzakelijke
verband met de reden waarom de vreemdeling zijn herkomstland verlaten heeft,
is in de praktijk nagenoeg onmogelijk. Vanuit een medische invalshoek kunnen
immers in beginsel geen zekere uitspraken gedaan worden over causale verbanden
tussen medische aandoeningen en beweerde gebeurtenissen. Over het algemeen
kan ook geen sluitend medisch oordeel gegeven worden over het tijdvak, waarin
de medische aandoeningen zich hebben voorgedaan. Ook is van belang om te melden
dat het gestelde trauma niet door middel van medisch onderzoek behoeft te
worden bewezen. Binnen het traumatabeleid hoeft een trauma zich niet gemanifesteerd
te hebben. Als de mogelijk traumatiserende gebeurtenis aannemelijk is en valt
binnen de in het traumatabeleid gegeven limitatieve opsomming, is dit op grond
van artikel 29 lid 1 sub c Vw2000 voldoende voor verblijfsaanvaarding. Het uitgangspunt hierbij is aldus dat er geen onderzoek wordt gedaan,
aangezien een onderzoek, zoals hier bedoeld, geen toegevoegde waarde heeft.
Niet van belang is immers of iemand medisch gezien daadwerkelijk is getraumatiseerd,
maar slechts of hij een potentieel traumatiserende gebeurtenis heeft meegemaakt.
Derhalve valt niet in te zien wat dit onderdeel van deze aanbeveling nog toevoegt
aan de huidige praktijk. Het Kabinet zal ook dit onderdeel van de onderhavige
aanbeveling, gezien het vorenstaande, niet overnemen.Aanbeveling 7:Als de medische situatie van de asielzoeker relevant
is voor de beoordeling van het asielverzoek of als daar twijfel over bestaat,
leent het asielverzoek zich niet voor afwijzing in de AC-procedure.Mede gelet op hetgeen hiervoor bij aanbeveling 6 (onderdeel 1) is opgemerkt,
is het Kabinet van oordeel dat gezien de wijze van beoordeling tijdens de
AC-procedure geen noodzaak of behoefte bestaat tot het implementeren van deze
aanbeveling. Hiertoe overweegt het Kabinet verder als volgt.Bij de AC-procedure gaat het primair om de vraag of op een asielaanvraag –
gelet op de mate van complexiteit van die aanvraag – zonder tijdrovend
onderzoek zorgvuldig binnen de 48 uurstermijn in het aanmeldcentrum kan worden
beslist dan wel naar de gewone procedure dient te worden verwezen. Wanneer
het onduidelijk is of een asielzoeker in verband met zijn of haar medische
situatie kan worden gehoord, wordt advies gevraagd aan de bij het aanmeldcentrum
aanwezige medische dienst. Indien deze dienst oordeelt dat de asielzoeker
niet kan worden gehoord, wordt de asielaanvraag niet in het AC behandeld.
Voorts worden de aanvragen van slachtoffers van marteling en seksueel geweld
in het AC niet zomaar afgewezen. Deze gebeurtenissen kunnen, zoals hiervoor
bij onderdeel II van aanbeveling 6 reeds is opgemerkt, aanleiding geven tot
verlening van een verblijfsvergunning asiel op grond van het zogenaamde traumatabeleid.
Daarbij speelt wel een rol wanneer deze gebeurtenissen hebben plaatsgevonden
en wat de aanleiding van het vertrek uit het land van herkomst is geweest.
Verder is van belang om op te merken dat indien een asielaanvraag tijdens
de AC-procedure wordt afgewezen, waarna blijkt dat de betrokken vreemdeling
vanwege medische omstandigheden niet kan reizen, de uitzetting achterwege
wordt gelaten en alsnog aan de vreemdeling opvang wordt verleend. Bij de AC-procedure
worden slechts die asielzoekers afgewezen, van wie evident is dat hun asielrelaas
geen aanleiding geeft tot toelating in Nederland en bij wie de medische situatie
geen beletsel vormt bij hun uitzetting uit Nederland.Een ander noemenswaardig aspect hierbij is dat, indien een asielzoeker
het niet eens is met een in de AC-procedure genomen beslissing, hij daartegen
bij de rechtbank in beroep kan gaan. Daarmee biedt de AC-procedure voldoende
zorgvuldigheidswaarborgen jegens de asielzoeker. Het voorgaande leidt aldus
tot de slotsom dat de onderhavige aanbeveling in feite niet afwijkt van de
huidige beslispraktijk binnen de AC-procedure. Verder blijkt hieruit dat in
de AC-procedure, in tegenstelling tot hetgeen de Commissie heeft geconcludeerd,
wel degelijk ruimte bestaat voor de medische omstandigheden van asielzoekers.
Derhalve zal het Kabinet deze aanbeveling van de Commissie niet overnemen.Aanbeveling 8:De commissie acht de schijn van belangenverstrengeling
tussen het BMA en de IND, en dus de huidige inbedding van het BMA binnen de
IND onwenselijk. Het BMA zou ook in organisatorische zin een onafhankelijker
positie tegenover de IND en het ministerie van Justitie moeten innemen.Met deze aanbeveling geeft de Commissie impliciet aan dat er thans sprake
zou zijn van schijn van belangenverstrengeling tussen het BMA en de IND. Het
Kabinet kan zich echter niet verenigen met dit standpunt van de Commissie
en wel op de navolgende gronden. De artsen van het BMA zijn weliswaar in dienst
van het Ministerie van Justitie, nochtans zijn zij voor wat betreft hun werkwijze
en medische oordeelsvorming autonoom. De IND treedt daarbij nimmer in het
oordeel van de artsen van het BMA. Zij dienen bij hun werkzaamheden te handelen
overeenkomstig de daartoe gestelde wettelijke vereisten, waaronder de Wet
beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG). Naast de wettelijke
vereisten is, ter bevordering en bewaking van de kwaliteit van het werk van
de BMA-artsen, alsmede hun onafhankelijkheid, een protocol opgesteld. Er zijn
in dit protocol zorgvuldigheidsmaatstaven neergelegd, welke de BMA-artsen
bij hun functioneren voortdurend in acht moeten nemen. Ingeval van de positionering
van het BMA buiten de IND zal er geen verandering optreden in de informatiebehoefte
van de IND. Ongeacht de positionering van het BMA zal bepaalde medische informatie
noodzakelijk blijven voor het beoordelen van verblijfsaanvragen. Voorts dient
te worden opgemerkt dat de adviezen van het BMA in bestuursrechtelijk opzicht
voldoen aan de in de uitspraken van de Raad van State neergelegde zorgvuldigheidsmaatstaven
voor deskundigenadviezen. Het BMA verschaft in het advies op onpartijdige,
objectieve en inzichtelijke wijze informatie, onder aanduiding van de bronnen,
waaraan deze is ontleend.Zoals blijkt uit de formulering van de onderhavige aanbeveling en de toelichting
daarop is de Commissie kennelijk niet van mening dat het BMA geen onafhankelijke
positie heeft ten opzichte van de IND en het Ministerie van Justitie, maar
dat zij ervoor pleit om het BMA daarbij in een onafhankelijker positie te
plaatsen. Hieruit kan worden opgemaakt dat de noodzaak tot het implementeren
van deze aanbeveling in de praktijk betrekkelijk klein is. Bovendien brengt
de huidige inbedding van het BMA binnen de IND vele voordelen met zich mee.
Door de organisatorische inbedding van het BMA binnen de IND kan alert worden
gereageerd op fluctuaties in de instroom van vreemdelingen. Voorts kunnen
de gevolgen van wijzigingen in wet- en regelgeving en ontwikkelingen in de
jurisprudentie voor de werkprocessen van de IND en het BMA eenvoudig worden
afgestemd. Ook kan eenvoudig afstemming plaatsvinden over eventuele vragen
die adviesverzoeken vanuit de IND bij BMA-artsen oproepen, en over eventuele
vragen die adviezen van het BMA oproepen bij beslismedewerkers van de IND.
De «korte lijntjes» staan borg voor een efficiënte afstemming.Alle argumenten in ogenschouw nemend komt het Kabinet tot de conclusie
dat er thans geen aanleiding dan wel noodzaak bestaat om deze aanbeveling
over te nemen.Wellicht ten overvloede merkt het Kabinet nog op dat de Inspectie van
Volksgezondheid van het Ministerie van VWS te allen tijde bevoegd is om, indien
zij daartoe aanleiding ziet, controle uit te oefenen op het functioneren van
het BMA. Ten aanzien van de huidige inbedding van het BMA binnen de IND heeft
de hierboven genoemde Inspectie tot op heden geen kritiek geleverd.Aanbeveling 9:De commissie adviseert de ministers er zorg voor te
dragen dat, in gevallen waar het BMA voornemens is af te wijken van de opvattingen
van de hulpverleners die met toestemming van de asielzoeker medische informatie
over diens situatie hebben verstrekt, de arts van het BMA betrokkene zelf
onderzoekt of doet onderzoeken. Het «zelf zien» is eveneens aangewezen
wanneer aan het BMA door de behandelaar geen informatie is verstrekt.Deze aanbeveling van de Commissie omvat twee elementen, welke het Kabinet
voor een goed inzicht hieronder afzonderlijk zal bespreken. In de eerste plaats
gaat het om de situatie, waarbij de BMA-arts twijfelt aan de door de behandelend
arts van de betrokken vreemdeling gemaakte diagnose dan wel aan de medische
behandeling. In deze situatie zijn de BMA-artsen, anders dan de Commissie
het doet vermoeden, bevoegd om zelf de betrokken vreemdelingen te onderzoeken
dan wel doen onderzoeken door een externe deskundige. Dit is ook vastgelegd
in het BMA-protocol. Tevens dient hierbij te worden opgemerkt dat de IND nadrukkelijk
ervoor pleit dat de BMA-artsen ingeval van twijfel, zoals hiervoor bedoeld,
de vreemdeling zelf oproepen dan wel door een externe deskundige laten onderzoeken,
aangezien dit bijdraagt tot een zorgvuldige beslissing. De IND betrekt immers
het advies van het BMA bij de beoordeling van de medisch gerelateerde aanvragen
van vreemdelingen. Als de behandelende arts voldoende informatie heeft verstrekt,
waarover geen medisch-inhoudelijke twijfel bestaat, zal een oproeping in de
regel geen toegevoegde waarde hebben. Over de feiten bestaat dan immers geen
verschil van mening. Opvattingen en verklaringen van behandelaars van niet-medische
aard worden door de BMA-artsen niet betrokken bij de advisering, voorzover
deze niet behoren tot het expertisegebied van die behandelaars. Zodoende kan
tot een zo objectief mogelijk medisch advies worden gekomen. Wellicht ten
overvloede merkt het Kabinet nog op dat het hierboven geschetste beeld al
geruime tijd de gangbare praktijk is bij het functioneren van het BMA. Voorts
wordt hierbij opgemerkt dat de commissie er ten onrechte van uit gaat, dat
de betreffende vreemdeling zich in alle gevallen in Nederland bevindt. Wanneer
de vreemdeling zich in het buitenland bevindt en zich (bijvoorbeeld) in het
kader van een mvv-procedure of een aanvraag om een visum kort verblijf op
medische gronden beroept, zal van een persoonlijk onderzoek door een BMA-arts
geen sprake kunnen zijn.In de tweede plaats gaat het om de situatie, waarbij de behandelend arts
van de betrokken vreemdeling niet reageert op een verzoek om medische informatie
van de BMA-arts. Zoals reeds hiervoor opgemerkt, zijn de BMA-artsen te allen
tijde bevoegd om een vreemdeling voor onderzoek op te roepen, dan wel te doen
onderzoeken door een externe deskundige. Niettemin geeft het BMA de voorkeur
aan het doen van onderzoek door de behandelende arts zelf. Het oproepen van
vreemdelingen door het BMA zal veelal weinig zin hebben, wanneer het oproepen
alleen informatie zou kunnen opleveren als het BMA zou beschikken over (kostbare)
diagnostische apparatuur. Ook bij psychische klachten geldt dat het oproepen
door de BMA-arts weinig zal toevoegen; veelal zal pas inzicht kunnen ontstaan
in de psychiatrische problematiek als de arts en de vreemdeling na langer
durend contact een vertrouwensband hebben opgebouwd. Bij dit laatste is van
belang om op te merken dat de medische klachten van vreemdelingen overwegend
psychische klachten zijn. Hierbij speelt tevens het financiële aspect
een belangrijke rol. Het vaker oproepen van vreemdelingen gaat gepaard met
de verdere uitbereiding van het BMA dan wel met het (zeer kostbare) inschakelen
van externe artsen. Ook in procesmatig opzicht leidt het vaker oproepen van
vreemdelingen door de BMA-artsen tot nadelige gevolgen. Hierbij kan worden
gedacht aan het oplopen van de doorlooptijden, hetgeen zich niet verhoudt
met het uitgangspunt inzake het tijdig beslissen op aanvragen van vreemdelingen
Gelet op de eisen van goed hulpverlenerschap ligt het voorts niet in de rede
dat behandelaars – ondanks de expliciete toestemming van de patiënt –
zouden weigeren medische informatie te verstrekken. Deze medische informatie
kan immers van belang zijn voor de verdere genezing van de vreemdeling. Om
deze redenen onderneemt het BMA de nodige acties om de bedoelde informatie
van de behandelende artsen te verkrijgen. Zo worden deze artsen waar nodig
herhaaldelijk telefonisch en schriftelijk benaderd met het verzoek
om de medische informatie te verstrekken. Het Kabinet zal deze aanbeveling,
met in achtneming van hierboven genoemde gronden, niet overnemen.Aanbeveling 10:De commissie is van oordeel dat aan artsen niet mag
worden gevraagd een finaal oordeel te vellen over de aanwezigheid en feitelijke
toegankelijkheid van medische behandeling in het land van herkomst in een
individueel geval. Voor het beantwoorden van deze vraag kan Justitie zich
baseren op rapporten van de Wereld Gezondheidsorganisatie, ambtsberichten
van het ministerie van Buitenlandse Zaken of algemene door het BMA verzamelde
landeninformatie. In gevallen van serieuze twijfel over de mogelijkheden van
behandeling in het land van herkomst verdient het aanbeveling dat Nederland
zich ervan vergewist dat aan de betrokken persoon de noodzakelijke zorg zal
worden verleend.Bij deze aanbeveling merkt het Kabinet allereerst op dat de BMA-artsen
slechts een oordeel vellen omtrent de behandelmogelijkheden in het herkomstland
van een vreemdeling. Het BMA oordeelt niet over de vraag naar de feitelijke
toegankelijkheid van de medische behandeling voor de individuele vreemdeling
in het land van herkomst, maar geeft een oordeel over de aanwezigheid van
behandelmogelijkheden, met het oog op het ziektebeeld van de individuele vreemdeling.
De vraag naar de feitelijke toegankelijkheid tot de medische zorg voor een
individu, is inderdaad geen medische vraag. Daarbij zullen verschillende niet
medische factoren een rol spelen, zoals financiële, geografische, infrastructurele
en politieke aspecten. De vraag of voor een specifiek ziektebeeld een medische
behandeling in een land aanwezig is, is wel een medische vraag. Om die vraag
te beantwoorden, is dan ook medische kennis nodig van het betreffende ziektebeeld
en de toepasselijke behandelwijzen. Hiertoe achten de BMA-artsen zich in staat
en wel met gebruikmaking van de daartoe beschikbare bronnen. Verder merkt
het Kabinet op dat de rapporten, waaraan de Commissie bij deze aanbeveling
refereert heel algemene informatie bevatten, zodat deze in medisch-technisch
opzicht weinig relevante informatie bevatten ten aanzien van de behandeling
die juist gelet op de specifieke medische situatie van de vreemdeling noodzakelijk
is.Voor de volledigheid wordt nog het volgende opgemerkt. Volgens de Richtlijnen
van de KNMG dient de arts, die het medisch advies opstelt, deskundigheid te
hebben op het terrein waarop de vraagstelling zich afspeelt. Waar het gaat
om de medisch-inhoudelijke deskundigheid voldoen de BMA-artsen aan de Richtlijnen
van de KNMG. Verder is in het BMA-protocol vastgelegd dat de BMA-artsen door
middel van bijscholing specifieke kennis moeten vergaren om zo hun taak naar
behoren te kunnen vervullen. Dit betreft met name kennis op juridisch gebied,
de meest voorkomende ziektebeelden waarmee de medisch adviseur te maken krijgt
en kennis omtrent de medische behandelmogelijkheden in het land van herkomst
van betrokkenen. Hierbij worden de BMA-artsen gefaciliteerd door de IND, teneinde
ervoor te zorgen dat de artsen op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen.Het voorgaande leidt aldus tot de slotsom dat het Kabinet geen aanleiding
ziet om deze aanbeveling over te nemen.Aanbeveling 11:De commissie adviseert de ministers expliciet de verantwoordelijkheid
te erkennen voor de gezondheidszorg van een ieder die op Nederlands grondgebied
verblijft. Aan een ieder die op Nederlands grondgebied verblijft, dient de
overheid het recht op noodzakelijke zorg te blijven garanderen, waarbij de
medische professie het primaat houdt op indicatiestelling. Wel verdient het
aanbeveling de toegankelijkheid tot noodzakelijke zorg voor zowel
onverzekerde vreemdelingen als onverzekerde Nederlanders de komende jaren
te monitoren.De aanbeveling van de Commissie aan de overheid, om expliciet de verantwoordelijkheid
te erkennen voor de gezondheidszorg van een ieder die op Nederlands grondgebied
verblijft, doet naar het oordeel van het Kabinet onvoldoende recht aan de
bestaande situatie. In de toelichting op deze aanbeveling onderscheidt de
Commissie vreemdelingen, asielzoekers, illegalen, ingezetenen en Nederlandse
staatsburgers. De Nederlandse overheid heeft tegenover al deze personen een
in het Nederlandse recht opgenomen zorgplicht. In het geval van de vreemdeling
zonder wettig verblijf (de illegaal) staat hier echter geen subjectief afdwingbaar
aanspraakrecht van de persoon tegenover. De uitzondering, die in de Koppelingswet
wordt gemaakt ten aanzien van de illegalen voor de toegang tot medisch noodzakelijke
gezondheidszorg (Memorie van Toelichting: TK 24 233; nr. 3), wordt
daar geplaatst in de context van wat in het Nederlandse recht als zorgplicht
ten aanzien van een persoon kan gelden. Het gaat hier om een uitzondering,
waarbij enerzijds wel de verplichting bestaat om aan een persoon, ongeacht
zijn verblijfsstatus, bepaalde verschaffingen niet te onthouden, zonder dat
tegelijkertijd deze rechtsplicht correleert met een subjectief afdwingbaar
aanspraakrecht van die persoon. Het gaat bij medisch noodzakelijke zorg om
de situatie, waarin de verlening van medische zorg niet kan worden uitgesteld
of onthouden zonder het leven of de gezondheidstoestand ernstig in gevaar
te brengen. Er is in die situatie een zorgplicht van de hulpverlener. Op grond
van zijn professionele verantwoordelijkheid is het bepalen van de noodzaak
van zorg bij de arts gelaten. De illegaal behoort een verleende medische behandeling
in principe zelf te betalen. Een illegaal heeft geen toegang tot de sociale
ziektekostenverzekeringen maar kan zich wel particulier verzekeren tegen ziektekosten
(een maatschappijpolis). Indien een behandelaar de behandelkosten niet kan
innen bij de patiënt is het mogelijk om compensatie voor gederfde inkomsten
te verkrijgen. Voor ziekenhuizen en ambulancediensten kan dit via (jaarlijks)
overleg met de ziektekostenverzekeraar. Voor de overige zorgverleners is een
beroep op de Regeling Koppeling (het «Koppelingsfonds») mogelijk.De Commissie wijst in haar toelichting op de discussie over het samenstellen
van een basispakket van medische zorg en concludeert dat noodzakelijke zorg
nu al wordt ingeperkt tot strikt noodzakelijke zorg. Het is onjuist strikt
noodzakelijke zorg gelijk te stellen aan medisch noodzakelijke zorg. Zowel
het huidige verstrekkingenpakket van Ziekenfondswet en AWBZ als het toekomstige
pakket onder het nieuwe stelsel omvat meer dan alleen «medisch noodzakelijke
zorg». Met inachtneming van de nuancering inzake de positie van de vreemdeling
zonder wettig verblijf (de illegaal) in Nederland, erkent het Kabinet een
zorgplicht voor de illegaal in de vorm van het handhaven van de toegang tot
medisch noodzakelijke zorg. Het Kabinet kan zich verenigen met de aanbeveling
de komende jaren onderzoek naar het functioneren van deze toegankelijkheid
te bevorderen.Aanbeveling 12:De commissie adviseert de ministers expliciet te erkennen
dat, indien Nederland in meer dan incidentele gevallen op goede gronden overgaat
tot uitzetting van zieke vreemdelingen naar bepaalde landen van herkomst,
een morele verantwoordelijkheid van Nederland bestaat zich ervan te vergewissen
of er voor betrokkene adequate gezondheidszorg aldaar voorhanden en toegankelijk
is. Indien het hier gaat om ontwikkelingslanden waar dat niet of in onvoldoende
mate het geval is, beveelt de commissie aan te bezien of Nederland via ontwikkelingssamenwerkingsprogramma's
een bijdrage aan de verlening van die zorg kan leveren.Het Kabinet onderschrijft de ratio van deze aanbeveling van de Commissie.
Niettemin acht het Kabinet zich niet in staat om deze aanbeveling op een adequate
wijze te implementeren en op een succesvolle wijze uit te voeren. Hiermee
beveelt de Commissie in feite aan dat de Nederlandse overheid in sommige gevallen
dient over te gaan tot het verlenen van adequate medische zorg in het land
van herkomst op individuele basis. Naar het oordeel van het Kabinet zijn er
vele praktische bezwaren, die de uitvoering van deze aanbeveling in de praktijk
nagenoeg onmogelijk maken. Juist om die reden heeft de Nederlandse overheid
gekozen voor het bieden van een integrale medische zorg aan de ontwikkelingslanden.
Het thans ter zake bestaande overheidsbeleid kenmerkt zich door een drietal
factoren, namelijk het concentratiebeleid, ownership en bevordering van kwaliteiten
van eigen bestuur. Deze drie factoren komen in de praktijk erop neer dat de
medische zorg ten eerste aan het hele land wordt geboden en dus niet aan een
bepaald individu. Tevens is daarbij de eigen verantwoordelijkheid van die
landen bij de besteding van de geboden hulp van groot belang. In de derde
plaats wordt de medische zorg aldus het overheidsbeleid alleen geboden aan
de landen, waarin een goed opererend bestuur aanwezig is met een duidelijk
structuur. Dit betekent dat de bijdrage van de Nederlandse overheid primair
erop gericht is om in die landen lange termijn oplossingen met betrekking
tot toegang tot de medische zorg te realiseren; met als resultaat zelfstandigheid
en zelfredzaamheid van die landen. Het verlenen van de medische zorg op individuele
basis draagt naar het oordeel van het Kabinet niet bij tot deze doelstelling.Een ander praktisch bezwaar tegen deze aanbeveling is de vraag op welke
wijze de medische zorg aan de individuele vreemdelingen in hun herkomstland
moet worden geboden. Verder doet hierbij de vraag zich voor welke aandoeningen
c.q. ziektes de Nederlandse overheid op individuele basis medische zorg moet
bieden en in welke hoeveelheden. In het rapport van de Commissie vindt het
Kabinet geen aanknopingspunten ter beantwoording van al deze vragen. Ook is
van belang om te melden dat medicijnen in sommige ontwikkelingslanden als
zeer lucratief handelsobject worden gezien. De Nederlandse overheid pleit
ervoor om de medicijnen en de overige medische zorg in handen van het bestuur
van die landen te geven, zodat voldoende toezicht bestaat bij de aanwending
daarvan.Gelet op het vorenstaande zal het Kabinet deze aanbeveling van de Commissie
niet overnemen. Overigens is thans een notitie in voorbereiding over de relatie
tussen migratie en ontwikkelingssamenwerking, waarin ook aan de hierboven
genoemde zaken nadere aandacht zal worden besteed.Aanbeveling 13:De commissie adviseert de ministers niet over te gaan
tot een verplichte hiv-screening.Het Kabinet zal deze aanbeveling overnemen. Hierbij dient te worden opgemerkt
dat de onderhavige aanbeveling in overeenstemming is met de uitgangspunten
van het HIV-beleid in Nederland. De overheid stelt zich op het standpunt dat
er geen sprake is van onafwendbaar gevaar voor de volksgezondheid gezien de
wijze van overdracht van HIV en dat er geen aanleiding is om een screening
verplicht te stellen. In Nederland wordt wel een actief testbeleid gevoerd
om de verdere verspreiding van HIV tegen te gaan. Het gaat hierbij om het
actief aanbieden van een HIV-test aan leden van risicogroepen, waaronder asielzoekers
uit bepaalde landen. Asielzoekers worden dan ook niet anders benaderd dan
andere risicogroepen.Vanaf 1 januari 2004 wordt aan alle zwangere vrouwen in Nederland
standaard een HIV-screening aangeboden (via de «opting out» methode)
om overdracht van HIV-infectie naar het kind te voorkomen. Ook
asielzoekers vallen onder dit screeningsprogramma. Dit is in de lijn met het
advies van de Commissie.Aanbeveling 14:De commissie adviseert de ministers zorg te dragen
voor een betere registratie van de beleidsrelevante gegevens, zodanig dat
deze gegevens op een betrouwbare manier worden verzameld, opgeslagen en toegankelijk
gemaakt.Het Kabinet acht het van groot belang dat de bestaande registratiesystemen
toegankelijk en transparant zijn, teneinde op een doelmatige wijze te worden
gebruikt. Aangezien de Commissie gedurende een lange tijd met haar onderzoek
bezig is geweest, valt niet precies aan te geven op welke periode de kritiek
van de Commissie precies betrekking heeft. Desalniettemin zal het Kabinet,
mede als gevolg van de aanbeveling van de Commissie, in de toekomst verdere
stappen ondernemen om de bestaande registratiesystemen voor de gebruikers
toegankelijker en doorzichtiger te maken. Binnen de IND zijn inmiddels daartoe
enkele stappen ondernomen.De inwerkingtreding van de Vw 2000 was voor de IND aanleiding om het registratiesysteem
te herzien. Bij deze herziening zijn meer mogelijkheden beschikbaar gekomen
om medische verblijfsdoelen en opschorting van vertrek vanwege medische omstandigheden
te registreren. Bovendien is in het primaire systeem van de IND een procedure
«onderzoek» geïmplementeerd. In deze procedure dienen alle
mogelijke onderzoeken, dus ook in medische onderzoeken door het BMA, geregistreerd
te worden. Daarnaast heeft BMA een nieuw registratiesysteem in gebruik genomen
(MAIS). XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-806.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl