Goedkeuring verdrag tussen Nederland en Benin, Bhutan en Costa Rica inzake duurzame ontwikkeling; Brief minister met de notitie inzake 'Wederkerigheid in de duurzame-ontwikkelingsverdragen'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23949, nr. 17

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

12-02-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

23949 nr. 17

05-02-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamNOTITIE – WEDERKERIGHEID IN DE DUURZAME-ONTWIKKELINGSVERDRAGEN 1. Inleiding2. Achtergrond3. Wederkerigheid in de verdragen4. Reikwijdte van de wederkerigheid
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23949Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 949Goedkeuring van de op 21 maart 1994 te Noordwijk tot stand gekomen verdragen
tussen het Koninkrijk der Nederlanden en, respectievelijk, de Republiek Benin,
het Koninkrijk Bhutan en de Republiek Costa Rica inzake duurzame ontwikkelingnr. 17BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 5 februari 1996Hierbij bied ik U ter informatie een notitie van de regering aan inzake «Wederkerigheid in de duurzame-ontwikkelingsverdragen»alsmede
de «Rinpung Declaration on Reciprocity for sustainable Development»,1 zulks naar aanleiding van de motie-Dijksma (Kamerstukken
II 1994/95, 23 949, nr. 14), aangenomen tijdens de behandeling in
uw Kamer van het wetsvoorstel houdende goedkeuring van de verdragen tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en, respectievelijk, de Republiek Benin, het
Koninkrijk Bhutan en de Republiek Costa Rica inzake duurzame ontwikkeling.
Deze notitie is heden gestuurd aan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-Generaal
als bijlage bij de Memorie van Antwoord op het genoemde wetsvoorstel.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking,J. P. Pronk NOTITIE – WEDERKERIGHEID IN DE DUURZAME-ONTWIKKELINGSVERDRAGEN 1. InleidingTijdens de behandeling in de Tweede Kamer van de voorstellen ter goedkeuring
van de verdragen inzake duurzame ontwikkeling met Benin, Bhutan en Costa Rica
is aan de Regering middels de motie-Dijksma1 gevraagd
om, in overleg met de partnerlanden, te komen tot een nadere precisering van
het begrip wederkerigheid in de verdragen en daarover aan de Kamer te rapporteren. Voorts zijn in het voorlopig verslag van de vaste commissies voor Ontwikkelingssamenwerking
en voor Ruimtelijke Ordening en Milieu-beheer van de Eerste Kamer2 verschillende vragen gesteld die betrekking hebben op
een nadere definiëring en invulling van het begrip wederkerigheid. Daarbij
wordt vooral gevraagd om een uiteenzetting van de Nederlandse positie terzake.Deze notitie beoogt een antwoord te geven op de door beide Kamers gestelde
vragen, zowel met betrekking tot de inhoudelijke betekenis van het begrip
«wederkerigheid» als ten aanzien van de beoogde invulling en reikwijdte
van wederkerigheid in de samenwerking tussen de verdragslanden. 2. AchtergrondTijdens de UNCED-conferentie in Rio de Janeiro in 1992 werd gestreefd
naar het tot stand brengen van een «global partnership » gericht
op het verminderen van het mondiale beslag op de milieugebruiksruimte. Na
moeizame onderhandelingen werd uiteindelijk in de Verklaring van Rio inzake
Milieu en Ontwikkeling vastgelegd dat «gezien het verschillend aandeel
dat zij leveren aan de mondiale achteruitgang van het milieu, staten gemeenschappelijke,
maar gedifferentieerde verantwoordelijkheden hebben».3Benin, Bhutan, Costa Rica en Nederland zijn alle ondertekenaar van de
Verklaring van Rio en Agenda 21. De duurzame-ontwikkelingsverdragen (DOV)
tussen Nederland en de overige drie landen beogen op bilateraal c.q. quadrilateraal
niveau nadere invulling te geven aan de in Rio gemaakte mondiale UNCED-afspraken.
Het uitgangspunt dat «Noord» en «Zuid» weliswaar verschillende,
maar tegelijkertijd gemeenschappelijke en even belangrijke verantwoordelijkheden
hebben in het naleven van de gemaakte afspraken, ligt ten grondslag aan het
streven naar gelijkwaardigheid en wederkerigheid in de duurzame ontwikkelingsverdragen. 3. Wederkerigheid in de verdragenVan Dale's Woordenboek omschrijft «wederkerig» als «van
weerskanten uitgaand, resp. komend» en «wederkerigheid»
als «het behandelen van een ander op dezelfde voet als men door hem
behandeld wordt».4 Deze omschrijvingen geven
goed de geest van de verdragen weer.Er is geen sprake van éénrichtingsverkeer van donor naar
ontvangend land, zoals in de «traditionele» ontwikkelingsrelaties.
De verdragslanden zijn gezamenlijke partners met een gezamenlijke verantwoordelijkheid
om aan de afspraken van Rio in bilateraal kader follow-up te geven en hierover
in quadrilateraal verband overleg te voeren.5
Het zijn nieuwe, vrijwillige samenwerkingsverbanden op basis van wederzijds
respect en vertrouwen tussen soevereine staten. De samenwerking richt zich
op het institutionaliseren van een dialoog en uitwisseling tussen de «civil societies» van de verdragslanden teneinde de wederzijdse betrokkenheid
en het draagvlak voor duurzame ontwikkeling te versterken. In nauw verband
daarmee vindt uitvoering plaats van aktiviteiten, programma's en projecten
op basis van gemeenschappelijke raakvlakken tussen de verdragslanden. Op internationaal
niveau willen de landen gezamenlijk optreden in multilaterale kaders en deze
gezamenlijk voorbereiden. De verdragen hebben een innovatief, experimenteel
karakter en beogen een zekere voorbeeldwerking naar andere landen te hebben
om aan te tonen of en hoe de mondiale afspraken van Rio op bilateraal en quadrilateraal
niveau nader uitgewerkt en geconcretiseerd kunnen worden. Het streven is erop
gericht de samenwerking op termijn met andere geïnteresseerde landen
uit te breiden.Op basis van de verdragen wordt met de eerder genoemde landen een langdurige,
procesmatige samenwerking aangegaan die geleidelijkinvulling dient te krijgen
en zeker in het begin – waar nodig – met terughoudendheid zal
worden benaderd. Eerst wanneer een groter draagvlak in de desbetreffende samenlevingen
gecreëerd is, kan de wederkerigheid verder reikend worden ingevuld. 4. Reikwijdte van de wederkerigheidParallel aan deze notitie gaat de beide Kamers de «Rinpung Declaration
on Reciprocity for Sustainable Development» toe. Deze verklaring is
het resultaat van een workshop over wederkerigheid die van 30 oktober tot
3 november 1995 op uitnodiging van de regering van Bhutan plaatsvond. Aan
de workshop werd deelgenomen door delegaties van de vier verdragslanden. De
declaratie geeft de gezamenlijke visie van de vier verdragspartners weer over
de betekenis van wederkerigheid in de onderlinge samenwerking.In de invitatie voor de workshop in Bhutan nodigde de Regering van Bhutan
de partnerlanden uit in te gaan op de rol die wederkerigheid kan spelen «vanuit
de door UNCED aangegeven noodzaak om gezamenlijke partners te zijn in het
streven van mondiale duurzaamheid».1 De
samenwerking en wederkerigheid tussen de verdragslanden richten zich primair
op de mondiale afspraken die in Rio zijn gemaakt en de formulering en follow-up
van daarop gebaseerde nationale doelstellingen in elk van de verdragslanden
(zoals b.v. neergelegd in het NMP2).Over het specifieke nationale milieu- en duurzaam ontwikkelingsbeleid
in elk van de landen kan door de andere verdragslanden meegedacht en van gedachten
gewisseld worden zonder dat echter sprake kan zijn van medezeggenschap hierover.
Elk verdragsland dient open te staan voor de visies van de andere landen over
bepaalde relevante onderwerpen, maar beslist onafhankelijk of en zo ja hoe
die visies in het beleid verwerkt worden. In het kader van de verdragen kan
derhalve geen sprake zijn van inbreuk op de nationale soevereiniteit via wederzijds
corrigerend gedrag met betrekking tot het specifieke nationale beleid. Landen
behouden bij de naleving van de uitgangspunten en doelstellingen van Agenda
21 uitdrukkelijk hun eigen soevereiniteit en verantwoordelijkheid voor de
invulling van het nationale milieu- en duurzame-ontwikkelingsbeleid.De basisgedachte is dat de verdragslanden vanuit hun eigen nationale soevereiniteit
als partners invulling willen geven aan de mondiale verantwoordelijkheden
en verplichtingen op het gebied van duurzame ontwikkeling, zoals die in Rio
zijn vastgelegd. In het in 1995 verschenen proefschrift van dr. N. Schrijver
wordt uitgebreid aandacht besteed aan deze thematiek. Er wordt o.a. op gewezen
dat «de soevereiniteit van nationale staten nog steeds de ruggegraat
van de internationale samenleving vormt», maar dat «in het moderne
volkenrecht soevereiniteit niet louter als basis van rechten fungeert
maar ook als bron van verantwoordelijkheid, toerekenbaarheid en aansprakelijkheid».1Zoals hierboven reeds werd aangegeven beogen de duurzame-ontwikkelingsverdragen
een dialoog tussen en binnen de «civil societies» van de vier
verdragslanden te bevorderen teneinde het draagvlak voor duurzame ontwikkeling
te vergoten. De centrale overheid heeft daarbij een andere rol en verantwoordelijkheid
dan de overige maatschappelijke factoren.Zij is ondertekenaar van het verdrag en politiek verantwoordelijk voor
de dialoog en activiteiten die in het kader van het verdrag plaatsvinden.
De centrale overheid kan ook uitvoerder zijn. De overige actoren vertegenwoordigen
bepaalde maatschappelijke segmenten en daarmee samenhangende belangen. Vanuit
die achtergrond hebben ze hun eigen positie in de dialoog en kunnen ze uitvoerders
van concrete activiteiten en programma's in het kader van de samenwerking
zijn.Enerzijds is er de dialoog op centraal niveau tussen de overheden van
de verdragslanden; anderzijds die tussen de «civil societies».
De verdragen beogen de wederzijdse betrokkenheid te bevorderen via brede uitwisseling
en dialoog tussen maatschappelijke spiegels (ngo's, universiteiten, bedrijfsleven).Uitgangspunt voor de dialoog vormt de gezamenlijke verantwoordelijkheid
om aan de afspraken van Rio in bilateraal en quadrilateraal kader follow-up
te geven. Op centraal niveau zal de dialoog zich dienen te richten op de naleving
van de gemaakte mondiale afspraken en de vertaling daarvan in nationale doelstellingen.
Hieraan zal een element van actieve wederzijdse monitoring en gezamenlijke
rapportage aan de Commission for Sustainable Development (CSD) van de Verenigde
Naties worden toegevoegd.2De dialoog tussen de «civil societies» van de verdragslanden
dient wederzijdse uitwisseling en lering te bevorderen en het draagvlak voor
duurzame ontwikkeling in de respectieve samenlevingen te vergroten.In het kader van de verdragen zal ook een relatie kunnen ontstaan tussen
de centrale overheid van een verdragsland en niet-overheidsactoren uit (één
van) de andere verdragslanden.Een bijzondere situatie doet zich voor wanneer in een dergelijke relatie
een beroep wordt gedaan op verdragsmiddelen ter financiering van activiteiten.
Uiteraard blijft ook dan het primaat van de eigen soevereiniteit en verantwoordelijkheid
van de desbetreffende regering met betrekking tot het eigen nationale milieu-
en duurzame-ontwikkelingsbeleid het uitgangspunt.Naast de dialoog en monitoring van mondiale en daarvan afgeleide nationale
doelstellingen, richt de samenwerking in het kader van het verdrag zich op
het uitvoeren van specifieke programma's, projekten en andere mogelijke samenwerkingsvormen
(b.v. in de handelssfeer) in sectoren die zijn geselecteerd op basis van gemeenschappelijke
raakvlakken tussen de samenwerkende verdragslanden.In de meeste gevallen vindt financiering plaats met Nederlandse fondsen
en heeft Nederland daarbij een specifieke verantwoordelijkheid voor de kwaliteit
en financiële verantwoording van deze activiteiten, uiteraard met zoveel
mogelijk zeggenschap bij het verdragsland in kwestie, zoals gebruikelijk is
in het kader van de ontwikkelingssamenwerking.Voor de bemoeienis van de overige verdragslanden met projecten en programma's
die in Nederland worden uitgevoerd gelden dezelfde principes van samenwerking, d.w.z. behoud van eigen soevereiniteit en
vermijding van gedetailleerde bemoeienis en controle. Doordat meestal geen
sprake zal zijn van financiële betrokkenheid van de verdragslanden bij
de activiteiten in Nederland ligt directe bemoeienis op uitvoeringsniveau
niet voor de hand.Bij gezamenlijke activiteiten zijn automatisch partijen van twee of meer
landen betrokken. Normaal gesproken zal hierbij de wederkerigheid gebaseerd
zijn op wederzijdse instemming van de betrokken partijen in beide landen,
zoals bij uitwisselingsprogramma's of in het geval van gezamenlijke standpuntbepaling
ten aanzien van mondiale onderwerpen.Op basis van de gelijkwaardigheidsgedachte dient de reikwijdte van de
wederkerigheid in de verdragslanden in principe even ver te gaan. Tijdens
de gezamenlijke workshop in Bhutan werd hierover het volgende afgesproken
(zie de bijgevoegde verklaring):– Het gaat om een samenwerking die in wederzijds belang is van de
verdragspartners waarbij men wederzijds profijt wenst te trekken van de sterke
punten van de verdragspartner.– Alle verdragpartners spreken duidelijk uit dat het niet gaat om
een vorm van samenwerking die leidt tot een inmenging in elkaars beleid of
tot inbreuken op de soevereiniteit van de verdragspartners. De basis van de
samenwerking dient te zijn: wederzijds respect en vertrouwen.– Wederkerigheid is geen doel op zichzelf, maar, naast de begrippen
gelijkwaardigheid en participatie, instrumenteel voor het bereiken van duurzame
ontwikkeling.– De uitvoering zal geleidelijk vorm krijgen, niet overhaast. De
sleutelbegrippen die in dit verband in de Verklaring van Rinpung worden gehanteerd,
zijn geleidelijkheid, zorgvuldigheid, realiteitszin en behoedzaamheid. XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. XNoot1Stuk 23 949, nr. 14, 1995.XNoot2Stuk 23 949, nr. 16, 1995.XNoot3Verklaring van Rio inzake Milieu en Ontwikkeling, beginsel 7. XNoot4Van Dale's Groot Woordenboek der Nederlandse Taal, twaalfde herziene druk,
1992, p. 3545.XNoot5Voor deze uitgangspunten en de overige in deze paragraaf beschreven aspecten
wordt kortheidshalve verwezen naar de relevante passages in de verdragen en
de intentieverklaringen die met de verdragspartners zijn getekend.XNoot1De brief vermeldt: «against the background of the need of being
partners in global sustainability as indicated by the outcome of UNCED».XNoot1Zie Nico Schrijver, «Sovereignty over natural resources: balancing
rights and duties in an interdependent world», 1995, p. 476. XNoot2Zie Verklaring van Rinpung. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23949-17.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl