Deltaplan inburgering; Brief minister over onder meer het kostenvergelijkingsonderzoek van Amsterdam en het persoonlijk inburgeringsbudget
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST137622
 2009-2010
 
 31 143
 Deltaplan inburgering
 
 
 
 
 Nr. 
 72
 BRIEF VAN DE MINISTER VOOR WONEN, WIJKEN EN INTEGRATIE
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 20 november 2009
 
 Brief van de Naar aanleiding van een aantal toezeggingen die ik aan de
Kamer heb gedaan en het verzoek van de commissie voor Wonen, Wijken en Integratie
d.d. 4 november (kenmerk 2009Z19854/2009D53932) om te reageren op een
aantal publicaties die betrekking hebben op de kwaliteit en kosten van inburgering
wil ik u hierbij informeren over: het kostenvergelijkingsonderzoek van de
gemeente Amsterdam, het persoonlijk inburgeringsbudget, een tweetal recente
Volkskrant-artikelen en het onderzoek van de Rekenkamer Den Haag naar de resultaten
van inburgering.
 Kostenvergelijkingsonderzoek inburgering Amsterdam
 In aansluiting op de reeds toegezonden tussenrapportage (TK 2008–2009,
31 143, nr. 56) ontvangt u hierbij het eindresultaat van het kostenvergelijkingsonderzoek
inburgering, dat in opdracht van de gemeente Amsterdam door het bureau SGBO/BMC
is uitgevoerd.
 Met het toezenden van deze rapportage voldoe ik aan de toezegging die
ik bij het algemeen overleg d.d. 19-2-2009 (TK 2008–2009, 31 143,
nr. 40) heb gedaan.
 
 De bijgevoegde eindrapportage bevat een kostenvergelijking van de gemeenten
Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht, Haarlem en Haarlemmermeer. Het is
prematuur om aan de hand van dit onderzoek bij zes gemeenten al algemene inhoudelijke
conclusies te trekken. De uitkomsten van dit onderzoek zal ik wel meenemen
bij de evaluatie van de Wet inburgering, waarin ook het kostenaspect van de
inburgeringsvoorzieningen een plaats zal krijgen. Daarbij zal zeker de verhouding
tussen cursuskosten en uitvoeringskosten nader worden onderzocht. Zoals bekend
streef ik er naar om deze evaluatie voor de zomer van 2010 aan de Kamer aan
te bieden. 
 Persoonlijk inburgeringsbudget
 Met deze brief wil ik tevens voldoen aan mijn toezegging bij de behandeling
van het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet inburgering (vrijwillige inburgering,
persoonlijk inburgeringsbudget en harmoniseren handhavingstermijnen (31 791)
d.d. 25-6-2009 (Handelingen TK 2008–2009, nr. 100, pag. 7909–7931),
om u vóór de publicatie van de betreffende wetswijziging te
informeren aan de eisen die ik wil stellen aan de inzet van een persoonlijk
inburgeringsbudget.
 
 In het hierboven genoemde wetsvoorstel wordt geregeld dat de inburgeringsplichtige
of vrijwillige inburgeraar (hierna: inburgeraar) die daarom verzoekt, de (duale)
inburgeringsvoorziening, de inburgeringscomponent van de gecombineerde voorziening,
dan wel de taalkennisvoorziening aangeboden krijgt in de vorm van een persoonlijk
inburgeringsbudget.
 
 In het Besluit inburgering worden nadere regels gesteld over de toepassing
van het persoonlijk inburgeringsbudget en over de onderlinge relatie tussen
het college van burgemeester en wethouders, de inburgeraar en de taalaanbieder.
Hiertoe is een wijzigingsbesluit van het Besluit inburgering opgesteld dat
tegelijk met bovengenoemde wetsvoorstel tot wijziging van de Wet inburgering
naar verwachting op 1 januari 2010 in werking zal treden.
 
 Allereerst dient het college, hoewel de inburgeraar in beginsel zelf op
zoek gaat een inburgeringsprogramma dat past bij zijn voorkeur en ambities,
de inburgeraar te begeleiden bij de keuze voor een bepaalde taalaanbieder
en bij de vormgeving van het programma.
 
 Het programma behoeft daarnaast goedkeuring van het college, omdat het
geschikt moet zijn om toe te leiden naar het inburgeringsexamen dan wel het
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II of geschikt moet zijn als
een taalkennisvoorziening, ondersteunend aan een mbo-opleiding 1 of 2.
De inburgeraar kan het inburgeringsprogramma inkopen bij een aanbieder met
of zonder keurmerk. Voordat de goedkeuring wordt gegeven ligt het voor de
hand dat de gemeente kijkt naar de kwaliteit en de prestaties van de geselecteerde
aanbieder, mede ter bescherming van de inburgeraar en van de gemeente zelf.
Indien daar redenen voor zijn, onthoudt de gemeente bedoelde goedkeuring.
Op deze wijze meen ik voldoende waarborgen in te bouwen voor de kwaliteit
van de programma’s die worden ingekocht met een persoonlijk inburgeringsbudget.
 
 Tenslotte dient de gemeenteraad in de verordening te bepalen wie de overeenkomst
met de taalaanbieder afsluit; de inburgeraar, het college, of de inburgeraar
en het college gezamenlijk. De gemaakte keuze geldt voor alle inburgeraars
van de gemeente. Uit de innovatietrajecten in een zevental gemeenten blijkt
dat de keuzevrijheid met betrekking tot het afsluiten van de overeenkomst
in de praktijk wenselijk is. Verschillende aspecten kunnen hierbij een rol
spelen:
 • de gemeentelijke werkprocessen;
 • het aantal inburgeraars aan wie de gemeente een persoonlijk inburgeringsbudget
denkt te zullen aanbieden;
 • de administratieve lasten;
 • inhoudelijke overwegingen;
 • de mate waarin de eigen verantwoordelijkheid bij de inburgeraar
wordt gelegd.
 
 De bekostiging van het persoonlijk inburgeringsbudget verloopt voor de
gemeente op dezelfde wijze als bij een «gewone» inburgeringsvoorziening.
Het persoonlijk inburgeringsbudget komt niet in handen van de inburgeraar.
De gemeente betaalt de facturen voor het programma rechtstreeks aan de taalaanbieder.
 De Volkskrant-artikelen «Allochtoon leert geen correct
Nederlands op cursus» en «Taal spreken geeft vertrouwen»
van vrijdag 23 oktober 2009.
 Het stelsel van inburgering is een uitgebalanceerd stelsel waarbij inburgeraars
op verschillende manieren aan de inburgeringsplicht kunnen voldoen. Ook voor
vrijwillige inburgeraars staan dezelfde mogelijkheden open.
 Gemeenten bepalen in overleg met de inburgeraar welke vorm van examen,
het inburgeringsexamen, het Staatsexamen NT2 of de taalkennisvoorziening,
het beste aansluit bij de wensen en vermogens van de inburgeraar. Vervolgens
bepaalt de gemeente in overleg met de onderwijsinstellingen op welke wijze
de inburgeraar het beste op het gekozen examen kan worden voorbereid.
 Daar zijn door mij geen richtlijnen voor opgesteld. De eindtermen voor
taal zijn door mij goedgekeurd. Maar de wijze waarop de inburgeraar wordt
voorbereid op het voldoen aan de eindtermen is de zaak van de gemeente én
van de onderwijsinstelling. Die voorbereiding moet zo breed mogelijk zijn.
Mijn inziens zou het leren van grammatica dus ook niet afhankelijk moeten
zijn van een examen, maar een onderdeel moeten uitmaken van deze brede voorbereiding.
 Zo ben ik blij met het voorbeeld van de gemeente Enschede die door het
opzetten van «Power-centra» een manier heeft ontwikkeld om ook
moeilijk bereikbare vrijwillige inburgeraars te laten participeren in de Nederlandse
samenleving en de Nederlandse taal te leren.
 Ik kan niet anders doen dan de woorden van wethouder Marja Heerkens uit
Breda die in het artikel van de Volkskrant wordt geciteerd, te herhalen: »Het
gaat niet alleen om het papiertje. We moeten voor de inburgeraar een taalomgeving
creëren. Het inburgeringsexamen is een onderdeel van het uiteindelijke
doel: meedoen, participatie».
 Rapport Rekenkamer Den Haag
 Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het onderzoek van de Rekenkamer
Den Haag naar de resultaten van het inburgeringsbeleid. Ik vind het een goede
zaak dat op lokaal niveau de uitvoeringspraktijk en de effecten van inburgering
kritisch worden gevolgd. Het toont het grote belang van een goede inburgering
aan. Het is niet aan mij om in dit stadium inhoudelijk in te gaan op de uitkomsten
van dit onderzoek. Deze inhoudelijke discussie dient eerst en vooral gevoerd
te worden tussen het College van B&W en de Gemeenteraad van Den Haag.
 
 De minister voor Wonen, Wijken en Integratie,
 E. E. van der Laan 
 
 
 
 
 Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.