Wijziging van de Auteurswet 1912 inzake het reprografisch verveelvoudigen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27617, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

26-02-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27617 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenVoorgeschiedenisInhoud huidige regelingWetsvoorstel 22 600Interim-rapport en eindrapport van de commissie auteursrechtEen aangepast reprorecht (interim-rapport p. 3–9)Heffing op apparatuur (interim-rapport p. 9–12)Privatisering (interim-rapport p. 12–14)Inhoud nieuw voorstelNadere reactiesBedrijfseffectentoetsUitvoerbaarheid en handhaafbaarheidARTIKELENArtikel IAArtikel 16bBArtikel 16hEerste en tweede lidArtikel 16iEerste lidTweede lidArtikel 16jArtikel 16kEerste lidTweede lidArtikel 16lEerste en tweede lidDerde lidVierde lidVijfde lidArtikel 16mEerste lidTweede lidCDOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27617Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 91 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 617Wijziging van de Auteurswet 1912 inzake het reprografisch verveelvoudigennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenVoorgeschiedenisHet wetsvoorstel strekt ertoe een nadere regeling te geven voor het reprografisch
verveelvoudigen (oftewel fotokopiëren) van geschriften. Het op 11 mei
1992 ingediende wetsvoorstel dat op dezelfde materie betrekking had (hierna:
wetsvoorstel 22 600), stuitte in de Eerste Kamer op zodanige bezwaren
dat door mijn ambtsvoorganger verzocht is om aanhouding. Daarop is de behandeling
van dat wetsvoorstel in de Eerste Kamer geschorst (Handelingen I, 1994/95,
blz. 17–596). Vervolgens heeft mijn ambtsvoorganger op 24 maart 1995
de commissie auteursrecht gevraagd te adviseren over het reprorecht. Deze
commissie is ingesteld bij beschikking van 25 maart 1995 en vindt thans haar
grondslag in artikel 3 Wet Adviesstelsel Justitie. De commissie auteursrecht
heeft, eerst in een interim-rapport (van februari 1996) en later in haar eindrapport
(van december 1996), geadviseerd over de opzet van een nieuwe regeling van
het reprorecht. Het interim-rapport is aan de Eerste en Tweede Kamer toegezonden
bij brief van 29 februari 1996 (kenmerk 541745/96/6); het eindrapport is aan
de Eerste en Tweede Kamer toegezonden bij brief van 29 januari 1997 (kamerstukken
I 1996/97, 22 600, nr. 346). De commissie auteursrecht adviseerde onder
meer een nieuw wetsvoorstel te maken aangezien een novelle om het aanhangige
wetsvoorstel aan te passen niet haalbaar was. Van het eindrapport maakte ook
een proeve van een wetsvoorstel deel uit.In eerdergenoemde brief d.d. 29 januari 1997 is door de Minister van Justitie
aangegeven dat zij voornemens was de voorstellen van de commissie auteursrecht
te volgen, met uitzondering van een aantal ondergeschikte punten. In de brief
van de Minister van Justitie d.d. 8 september 1997 (kamerstukken II 1997/98,
25 528, nr. 1) is vervolgens uitgebreid ingegaan op het interim- en het
eindadvies van de commissie auteursrecht en zijn de contouren van de nieuwe
regeling geschetst. Daarop is ook wetsvoorstel 22 600 ingetrokken (kamerstukken
I 1997/98, 22 600, nr. 54). Hierna volgen een korte schets van de inhoud
van de bestaande regeling over het reprografisch verveelvoudigen en de inhoud
van wetsvoorstel 22 600. Ook komen het interim- en het eindrapport van
de commissie auteursrecht aan de orde. Inhoud huidige regelingDe huidige regeling van het reprografisch verveelvoudigen behelst het
volgende. Conform artikel 16b, eerste en tweede lid, Auteurswet 1912, is toegestaan
het verveelvoudigen voor eigen oefening, studie of gebruik, met dien verstande
dat toepassing van deze regel wat betreft geschriften is beperkt tot kleine
gedeelten van geschriften, partituren of partijen van muziekwerken, tenzij
het betreft werken die – kort gezegd – niet meer beschikbaar zijn
of korte artikelen, berichten of andere stukken verschenen in periodieken.
Onverminderd deze bepalingen regelt het koninklijk besluit van 20 juni 1974,
Stb. 351 inzake het kopiëren van auteursrechtelijk beschermde werken
(hierna «Reprobesluit», een algemene maatregel van bestuur op
grond van artikel 16b, zesde lid, Auteurswet 1912), dat het de overheid, bibliotheken,
onderwijsinstellingen en andere in het algemeen belang werkzame instellingen
binnen bepaalde grenzen – waaronder het betalen van een vergoeding –
is toegestaan verveelvoudigingen te maken of te doen maken van geschriften.
Onder geschriften wordt in het Reprobesluit verstaan: kleine gedeelten van
werken als bedoeld in artikel 10, eerste lid, 1°, Auteurswet 1912, de
partituur of de partijen van een muziekwerk daaronder begrepen, gehele werken
als bedoeld in artikel 10, eerste lid, 1e, Auteurswet 1912, de partituur of
de partijen van een muziekwerk daaronder begrepen, wanneer daarvan naar redelijkerwijs
mag worden aangenomen geen nieuwe exemplaren tegen betaling, in welke vorm
dan ook, aan derden ter beschikking worden gesteld, en in een dag-, nieuws-
of weekblad of tijdschrift verschenen artikelen, berichten of andere stukken.
Aangenomen mag worden dat de wetgever met deze regeling in het bijzonder oog
had op het fotokopiëren.Rechthebbenden komt ten aanzien van deze fotokopieën een recht op
vergoeding toe. De hoogte van de vergoeding is eveneens in het Reprobesluit
neergelegd. Deze bedraagt f 0,10 per gekopieerde (auteursrechtelijk relevante)
pagina; voor het kopiëren door andere onderwijsinstellingen dan instellingen
van wetenschappelijk onderwijs bedraagt de paginavergoeding f 0,025.Inning en verdeling van de vergoeding is opgedragen aan de Stichting Reprorecht,
die door besluit van de Minister van Justitie van 19 februari 1986 (Stb. 1986,
79) exclusief is aangewezen als organisatie ter incasso en verdeling van vergoeding
voor het reprografisch verveelvoudigen. De verdeling vindt plaats aan de hand
van een door de Minister van Justitie goedgekeurd repartitiereglement. In
de praktijk spelen uitgevers een centrale rol bij de repartitie, niet alleen
omdat repartitie aan de auteurs via hen plaatsvindt maar ook aangezien zij
aan het repartitiereglement een aanspraak ontlenen van (ten hoogste) 50% van
de vergoedingen.Artikel 17 Auteurswet 1912 laat binnen zekere grenzen het verveelvoudigen
van werken van wetenschap binnen ondernemingen, organisaties of instellingen
toe. Rechthebbenden genieten een recht op een billijke vergoeding voor deze
verveelvoudigingen. Van de mogelijkheid die artikel 17, derde lid, biedt om
bij algemene maatregel van bestuur regelen te stellen ten aanzien van het
maximum aantal exemplaren, de maximale omvang van die kopieën, het bedrag
van de vergoeding, de wijze waarop de vergoeding moet worden betaald en het
aantal exemplaren waarvoor geen vergoeding behoeft te worden betaald, is nooit
gebruik gemaakt. Artikel 17 is derhalve nooit geëffectueerd en is als
zodanig een dode letter gebleken.De commissie auteursrecht heeft in haar interim-rapport (p. 4) de
bestaande regeling als volgt samengevat:– binnen zekere grenzen is het auteursrechtelijk verbodsrecht vervangen
door een vergoedingsrecht;– de vergoeding is voor verschillende categorieeën kopieerders
geregeld in de vorm van een paginavergoeding; – de hoogte van de vergoeding wordt door de wetgever in materiële
zin vastgesteld;– met de incasso is een eigen-recht-organisatie belast;– de wet gaat uit van repartitie aan individuele rechthebbenden.Wetsvoorstel 22 600Wetsvoorstel 22 600 strekte ertoe artikel 17 Auteurswet 1912 te effectueren
en de artikelen 16b en 17 van de Auteurswet 1912 en de regeling van het Reprobesluit
beter op elkaar af te stemmen. In dat kader werd voorgesteld de positie van
de incasso-organisatie in het onderhandelingsproces met betalingsplichtigen
te versterken door onder meer een verplichting te introduceren tot opgave
door de betalingsplichtigen van het totaal aantal kopieën en een bevoegdheid
aan de zijde van de incasso-organisatie tot eenzijdige schatting van het aantal
auteursrechtelijk relevante kopieën. Incasso van deze vergoedingen was
tot dan toe slechts tot stand gekomen bij de overheid, bibliotheken en onderwijsinstellingen.
Incasso bij het bedrijfsleven was niet van de grond gekomen en het wetsvoorstel
strekte er onder meer toe om dat gebrek op te heffen. Wetsvoorstel 22 600
beoogde de beperking van de verveelvoudiging voor eigen oefening, studie of
gebruik wat betreft geschriften in te snoeren tot het reprografisch verveelvoudigen.
Tegelijkertijd zou deze beperking ook van toepassing zijn op in deze werken
opgenomen andere werken, zoals foto's en tekeningen. Betaling van de vergoeding
zou een voorwaarde zijn voor het kunnen inroepen van de beperking.Tegen wetsvoorstel 22 600 is in zowel de Tweede Kamer als de Eerste
Kamer veel weerstand gerezen. Deze weerstand betrof de kwesties wie de rechthebbenden
onder deze regeling zouden zijn (op welke geschriften zou de regeling van
toepassing zijn), of de regeling ook van toepassing zou zijn op elektronisch
kopiëren, wat de omvang van de vrijstelling voor eigen gebruik zou zijn
(en wie daarop een beroep toe zou komen), op welke wijze het recht op vergoeding
zou worden voldaan (via een paginavergoeding of via een heffing op apparatuur),
de (indexering van de) hoogte van de tarieven en wie deze vaststelt, hoe de
medewerking van betalingsplichtigen aan de uitvoering van de regeling moest
worden geregeld en hoe het toezicht op de incasso-organisatie was georganiseerd.Interim-rapport en eindrapport van de commissie auteursrechtDe commissie auteursrecht is in haar interim-rapport en haar eindrapport
uitgebreid op de bezwaren ingegaan en heeft na analyse van deze bezwaren en
de aan de orde zijnde kwesties een aantal wezenlijke verbeteringen voorgesteld.Met het oog op mogelijke aansluiting bij systemen in andere landen, was
reeds bij het interim-rapport van de commissie auteursrecht de uitkomst van
een rechtsvergelijkend onderzoek opgenomen. Daaruit bleek dat in de ons omringende
landen zeer verschillende systemen van reprorecht worden gehanteerd. Ook was
niet gebleken dat de Europese Commissie voornemens was op korte termijn met
harmoniserende maatregelen te komen.Het interim-rapport bevatte drie modellen voor een wettelijk kader van
het reprorecht. In het kort kwamen deze modellen op het volgende neer:Een aangepast reprorecht (interim-rapport p. 3–9)Dit model zou neerkomen op aanpassing van de regeling van het reprorecht
uit 1972. Daarbij kon van elementen van wetsvoorstel 22 600 gebruik worden
gemaakt, zoals de mogelijkheid zonder toestemming te kopiëren, mits een
vergoeding wordt betaald, en de regel dat betalingsplichtigen wettelijk wordt
verplicht enige medewerking te verlenen bij de bepaling van het aantal reproplichtige
kopieën. Bovendien stelde de commissie auteursrecht de regeling
van het kopiëren voor eigen gebruik en de thans bestaande wettelijke
discrepanties tussen verschillende groepen kopieerders ter discussie.Heffing op apparatuur (interim-rapport p. 9–12)In dit systeem berust de verplichting tot betaling van een vergoeding
bij de fabrikant of de importeur van de kopieerapparatuur. Dit systeem wordt
gehanteerd in onder meer Duitsland, België en Frankrijk. In België
en Duitsland is deze heffing gecombineerd met een paginavergoeding. De commissie
auteursrecht is bij de bespreking van dit model ingegaan op aspecten van tariefstelling,
inning, repartitie en privé-gebruik.Privatisering (interim-rapport p. 12–14)In dit model zou het verbodsrecht opnieuw worden ingevoerd. Zoveel mogelijk
wordt aan de onderhandelingen tussen partijen overgelaten, waarbij de wetgever
de taak heeft voor randvoorwaarden te zorgen zodat onderhandelingen inderdaad
zullen plaatsvinden. Ook de hoogte van de vergoeding wordt in dit model aan
partijen overgelaten. De incasso wordt ter hand genomen door één
of meer bemiddelende organisaties die zich een plaats op de markt hebben verworven.In haar interim-rapport heeft de commissie auteursrecht voorts aandacht
geschonken aan een aantal algemene onderwerpen, namelijk het overheidstoezicht
op de incasso-organisatie, de betekenis van de regeling voor in geschriften
opgenomen andere werken (zoals foto's en tekeningen), de toepasselijkheid
van de regeling op elektronische kopieën en de repartitie van de geïncasseerde
vergoedingen.Het interim-rapport is voorgelegd aan belanghebbende partijen. In de Staatscourant
is voorts een verzoek om commentaar geplaatst. De reacties op het interim-rapport
zijn verwerkt in het eindrapport, waarin de commissie auteursrecht ook een
keuze uit de door haar voorgestelde drie modellen heeft gemaakt. De keuze
van de commissie auteursrecht is gevallen op het model «aanpassing van
het reprorecht», met het oog op verbetering van de uitvoerbaarheid van
de regeling. De commissie auteursrecht had aanvankelijk de voorkeur voor een
ander model, namelijk dat van «privatisering» maar gelet op de
voorkeur van het overgrote deel van de respondenten voor het model «aanpassing
van het reprorecht» heeft de commissie daarvan afgezien.Een voornaam bezwaar tegen het model «heffing op apparatuur»
is dat het verband tussen de vergoeding en de repartitie ontbreekt. Een dergelijke
heffing levert op zichzelf immers geen relevante gegevens op voor de verdeling
van de geinde gelden, waardoor in ieder geval steekproeven en nader onderzoek
naar kopieergedrag nodig zijn. Om de juiste hoogte van de heffing te bepalen
is het nodig om een sleutel te vinden om rekening te houden met de kopieercapaciteit
van de apparatuur, eventueel de kopieersnelheid, de mogelijk verschillende
functies van het apparaat en wellicht de gebruiksintensiteit. Anders dan bij
de in artikel 16c jo. artikel 10 Wet op de naburige rechten neergelegde heffing
op lege beeld- en geluidsdragers, worden fotokopieerapparaten in overwegende
mate gebruikt voor het fotokopiëren van niet-auteursrechtelijk beschermd
materiaal. Mede daardoor lijkt dit een weinig betrouwbare indicator voor een
auteursrechtelijke heffing. De vraag rijst bij wie de heffing wordt geheven
respectievelijk door wie deze wordt afgedragen. Gedacht kan worden aan de
producenten en importeurs van kopieerapparatuur. Die hebben zich echter bij
de voorbereiding van het onderhavige wetsvoorstel sterk verzet tegen een dergelijke
heffing, uit vrees voor concurrentieverstoring. In ieder geval zijn voorzieningen
nodig om de betrouwbaarheid van gegevens te kunnen controleren en om de vertrouwelijkheid
te garanderen. In veel gevallen vindt er geen koop van kopieermachines plaats
maar worden deze machines geleasd of gehuurd, hetgeen de incasso bemoeilijkt. Voorts dient een voorziening te bestaan voor het geval een kopieerder
in het geheel geen reproplichtig materiaal kopieert.Bij een heffing op papier rijzen dezelfde althans soortgelijke vragen.
Bij een heffing op bijvoorbeeld gewaarmerkt papier lijkt de kans op ontduiking
groot en is controle moeilijk te realiseren. In landen waar het systeem van
een heffing op apparatuur bestaat, is het gecombineerd met een heffing per
gefotokopieerde pagina.Ook tegen het systeem van volledige privatisering valt een aantal bezwaren
aan te voeren. De kern van dit systeem is dat behoudens toestemming van de
rechthebbende, fotokopiëren niet is toegestaan, ook niet als een vergoeding
wordt aangeboden. De voorwaarden waaronder en de hoogte van de vergoeding
waartegen fotokopiëren wordt toegestaan, zijn dus geheel van onderhandelingen
afhankelijk. Met dit systeem wordt derhalve afbreuk gedaan aan een belangrijk
beginsel van de regeling van het reprorecht, te weten de mogelijkheid van
een zo onbelemmerd mogelijke toegang tot en gebruik van informatie, die in
dit systeem afhankelijk is van toestemming van (individuele) rechthebbenden.
Het systeem kent voorts geen enkele voorziening tot beperking van de administratieve
lasten. Onderdeel van de voorwaarden kan zijn dat bedrijven en andere instellingen
opgave doen van het aantal kopieen dat zij maken en de bronnen waaruit gekopieerd
is, ondersteund door bewijsmateriaal. In dit systeem kunnen tenslotte verschillende
incasso-organisaties zich met inning en repartitie bezighouden. Het gevolg
kan zijn onzekerheid en onduidelijkheid omtrent de representativiteit van
deze organisaties (en het materiaal dat zij vertegenwoordigen). Waarschijnlijk
zijn de verschillende organisaties niet bereid vrijwaringen af te geven voor
het materiaal van rechthebbenden die zij niet vertegenwoordigen. De vrees
bestaat dat dit systeem niet van de grond komt. Ik wijs er ook op dat één
betalingsadres in het belang is van betalingsplichtigen; zij hebben in het
proces van voorbereiding ook aangegeven daaraan behoefte te hebben.Een systeem dat niet in aanmerking is genomen door de commissie auteursrecht
en ook niet aan de orde geweest bij de behandeling van wetsvoorstel 22 600
is de opslag op de prijs van boeken of tijdschriften. Dit systeem is genoemd
in het onderzoek naar de bedrijfseffecten. Het kent een aantrekkelijke kant,
namelijk dat met aanschaf van een boek of tijdschrift het fotokopiëren
vrij is. Ook tegen dit systeem, als het wettelijk is opgelegd, zijn echter
verschillende bezwaren aan te voeren. Het systeem heeft alle kenmerken van
een belastingheffing, hetgeen zich minder goed verdraagt met de aard van het
auteursrecht. Een generieke opslag op een boek of tijdschrift doet geen recht
aan de diversiteit van het fotokopieergedrag (sommige boeken of tijdschriften
worden niet in betekenende mate gefotokopieerd en andere wel) en miskent ook
het verband tussen het fotokopiëren en de aan de rechthebbende(n) af
te dragen vergoeding. De opslag zou per uitgave moeten worden berekend, met
de mogelijkheid van aanpassing naderhand, hetgeen zeer belastend is voor de
uitvoering. De vraag die bij dit systeem rijst, is wie met de afdracht van
deze opslag is belast. In aanmerking daarvoor komen de uitgever, de tussenhandelaar
of de detailhandel, op wie dan de last wordt gelegd precies te administreren
welke boeken of tijdschriften zijn verkocht. Problemen kunnen rijzen bij retourzendingen,
voorraden, voordeelaanbiedingen, dumpprijzen, ruil, beschadiging en ander
verlies. Een volgende vraag is hoe deze opslag moet worden berekend over geïmporteerde
of niet in Nederland gedrukte exemplaren.De commissie auteursrecht is in het advies nader ingegaan op het model
dat voorzag in aanpassing van het bestaande reprorecht en heeft daartoe aanbevelingen
gedaan. De benadering waartoe de commissie auteursrecht heeft geadviseerd,
is in hoofdzaak overgenomen in dit wetsvoorstel. De commissie auteursrecht
heeft ook een proeve van een wetsvoorstel gemaakt, die voor het onderhavige
wetsvoorstel als leidraad en vertrekpunt heeft gediend. In de brief van 8 september 1997 heeft mijn ambtsvoorganger reeds uiteengezet
de voorstellen van de commissie auteursrecht op enkele uitzonderingen na te
willen overnemen. Net als mijn ambtsvoorganger heb ik het vertrouwen dat een
dergelijke nieuwe regeling op steun kan rekenen, hoewel voor de andere modellen
ook iets te zeggen zou zijn geweest. Wat betreft het model van de apparatuurheffing
hebben de bezwaren verbonden aan het ontbreken van een verband tussen gebruik
van het apparaat en de hoogte van de heffing zwaar gewogen. Wat betreft het
model van de privatisering bestond het gevaar dat een geprivatiseerd systeem
niet of onvoldoende van de grond zou komen. Doorslaggevend is dat de belanghebbenden –
daartoe voor de keuze gesteld – niet voor een ander model dan voor aanpassing
van het reprorecht hebben gekozen. Niettemin zijn in het in dit wetsvoorstel
gekozen stelsel elementen van privatisering opgenomen, met name met het oog
op toekomstige ontwikkelingen. Daarop wordt hierna nog teruggekomen.Inhoud nieuw voorstelHet reprografisch verveelvoudigen heeft zich in de huidige praktijk ontwikkeld
tot een exploitatie van geheel eigen aard. Deze gedachte – waarin mede
de verklaring voor een bijzondere regeling voor een bijzonder deel van het
auteursrecht ligt besloten – lag reeds ten grondslag aan de regeling
die in 1972 in de Auteurswet 1912 is opgenomen en die thans onderwerp is van
dit wetsvoorstel. In dit wetsvoorstel wordt aangesloten bij het terecht gekozen
uitgangspunt van de commissie auteursrecht dat een wettelijke regeling van
het reprorecht niet kan inhouden dat voor het reprografisch verveelvoudigen
geen enkele vergoeding verschuldigd zal zijn (interim-rapport commissie auteursrecht,
p. 1). Zo'n regeling zou in strijd komen met artikel 9, tweede lid, van
de Berner Conventie, dat bepaalt dat de nationale wetgever in bijzondere gevallen
het verveelvoudigen van werken zonder toestemming van de auteur kan toestaan,
mits die verveelvoudiging geen afbreuk doet aan de normale exploitatie van
het werk en de wettige belangen van de auteur niet op ongerechtvaardigde wijze
schendt. Een zelfde verplichting vloeit voort uit de Overeenkomst inzake handelsaspecten
van de rechten van intellectuele eigendom (TRIPs-verdrag). Zonder een vergoeding
ten behoeve van rechthebbenden zou de normale exploitatie van tijdschriften,
nieuwsbladen en boeken en daarin opgenomen werken door uitgevers schade oplopen
en zouden auteurs van die werken opbrengsten worden onthouden waar zij recht
op kunnen doen gelden. Tegelijkertijd is ook het algemeen belang verbonden
met makkelijke en ruime toegankelijkheid van informatie gemoeid met het zonder
veel rompslomp en tegen redelijke voorwaarden kunnen (foto-) kopiëren
door gebruikers, ongeacht of dat betreft onderwijsinstellingen, overheidsinstellingen,
bedrijven, bibliotheken of natuurlijke personen. Daarnaast weegt het belang
van een goede uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid van de regeling mee. Tenslotte
wordt gestreefd naar een efficiënte, rechtvaardige en evenwichtige verdeling
en toedeling van de geïncasseerde vergoedingen. Tussen deze belangen
moet uiteraard worden gezocht naar het juiste evenwicht (zie ook het interim-rapport
van de commissie auteursrecht, p. 1).Een wezenlijke vraag is of, en zo ja in hoeverre, bij een dergelijke regeling
moet worden aangesloten bij bestaande regelingen in andere landen. Reeds tijdens
de parlementaire behandeling van wetsvoorstel 22 600 is beknopt de verhouding
met regelgeving van de andere lidstaten van de Europese Unie aan de orde gekomen.
Gebleken is dat waar in de andere lidstaten sprake is van regelingen over
het reprografisch kopiëren, deze regelingen onderling vaak ver uit elkaar
lopen. Dat bleek ook uit het rechtsvergelijkend onderzoek bij het interim-rapport
van de commissie auteursrecht. De Europese Commissie heeft bovendien verschillende
malen te kennen gegeven geen voornemen te hebben regels op dit terrein voor te stellen. Dat is onlangs nog tot uitdrukking gebracht in het
voorstel van de Europese Commissie voor een richtlijn van het Europees Parlement
en de Raad over het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij
(COM(97) 628 def., Publ.EG C 108/103 d.d. 7 april 1998), waarover inmiddels
een gemeenschappelijk standpunt van de Raad is vastgesteld (Publ.EG C 344
van 1 december 2000). Het voorstel laat de lidstaten uitdrukkelijk de ruimte
om voor het reprografisch verveelvoudigen eigen regels vast te stellen. Aangezien
in Nederland een groot draagvlak blijkt te bestaan voor aanpassing van het
bestaande regime en aan de situatie in het buitenland geen voorbeeld van een
algemeen gevolgd (ander) regime kan worden ontleend, is afgezien van de keuze
voor één van de andere modellen die de commissie auteursrecht
in haar interim-rapport had voorgesteld.De nieuwe regeling heft een aantal ongerijmdheden uit de bestaande regeling
op. De reprovergoeding zal ook ten aanzien van het reprografisch verveelvoudigen
door het bedrijfsleven kunnen worden geëffectueerd. Duidelijker en logischer
dan voorheen is geregeld voor welke geschriften de reprovergoeding van toepassing
is. De positie van de op grond van de nieuwe regeling aan te stellen incasso-organisatie
wordt versterkt zonder dat dit leidt tot onoverkomelijke administratieve lasten
voor de kopieerders, terwijl instellingen, bedrijven en andere organisaties
die kleine hoeveelheden fotokopieën maken, verder worden ontzien. Bovendien
laat de regeling ruimte voor het maken van afspraken tussen rechthebbenden
en kopieerders – zonder tussenkomst van de wettelijke incasso-organisatie –
waarbij rekening kan worden gehouden met technologische ontwikkelingen, zoals
het elektronisch kopiëren. De bestaande tarieven blijven gehandhaafd,
net als de wijze van repartitie, zoals die in de praktijk is ontwikkeld.In grote lijnen ziet de nieuwe regeling er als volgt uit.De nieuwe wettelijke regeling betreft het verveelvoudigen met behulp van
fotokopieerapparaten of vergelijkbare technieken, hetgeen tot uitdrukking
wordt gebracht door gebruik van de term «reprografisch verveelvoudigen».
Het moet gaan om kopieën van geschriften in een leesbare vorm in een
uiterlijke verschijningsvorm gelijk aan het oorspronkelijk werk. De commissie
auteursrecht heeft voorgesteld het elektronisch kopiëren buiten de regeling
te houden (p. 6 eindrapport; p. 15 interim-rapport). Dat standpunt –
dat ook uitgangspunt was in wetsvoorstel 22 600 – is overgenomen
in dit wetsvoorstel. Onder elektronisch kopiëren verstaat de commissie
auteursrecht het gehele complex van opslaan van beschermd materiaal in het
geheugen van een computer en het beschikbaar stellen van dat opgeslagen materiaal
hetzij in digitale, hetzij in andere vorm (eindrapport commissie auteursrecht,
p. 17). Daarmee is volgens de commissie auteursrecht ook de grens met
het fotokopiëren voldoende duidelijk aangegeven.De commissie auteursrecht heeft voorgesteld dat een nieuwe regeling zal
gelden voor de categorieën kopieerders die thans ook in de artikelen
16b lid 6 en 17 Auteurswet 1912 en het Reprobesluit worden genoemd: overheid,
bibliotheken, onderwijsinstellingen, andere instellingen werkzaam in het algemeen
belang en bedrijfsleven (zie ook interim-rapport commissie auteursrecht p. 8,
9; eindrapport p. 5, 6). Ook dat advies is in het wetsvoorstel overgenomen.
De verschillen tussen de onderscheiden categorieën kopieerders zullen
vergaand worden teruggebracht. Aan kleine en moeilijk te verklaren verschillen
wordt derhalve een eind gemaakt.In lijn met het advies van de commissie auteursrecht (eindrapport commissie
auteursrecht, p. 16) is in het wetsvoorstel bepaald dat het kopiëren
voor eigen oefening, studie of gebruik (privé-gebruik) door natuurlijke
personen, die niet handelen in de uitoefening van beroep of bedrijf, vrij
blijft. Deze personen maken geen inbreuk op auteursrecht indien zij fotokopieën
voor louter privé-gebruik maken. Zij noch degenen bij wie deze kopieën
worden gemaakt (zoals een werkgever, de openbare dienst, een bibliotheek
of een onderwijsinstelling) zijn daarvoor een vergoeding verschuldigd.De nieuwe regeling is van toepassing op artikelen uit tijdschriften, dag-,
week- en nieuwsbladen, en op kleine delen van boeken en bladmuziek. De commissie
auteursrecht had reeds in het interim-rapport voorgesteld de (reeds in wetsvoorstel
22 600 voorgestelde) uitbreiding van de wettelijke regeling tot werken
die in die artikelen of boeken zijn opgenomen, zoals tekeningen of foto's,
te handhaven (interim-rapport commissie auteursrecht, p. 15). Dat standpunt,
dat werd herhaald in haar eindrapport (p. 6), is overgenomen in dit wetsvoorstel.
Dat betekent dus een uitbreiding van het terrein waarvoor het reprorechtelijk
vergoedingsrecht geldt in vergelijking met de huidige regeling. In de praktijk
blijkt het verbodsrecht voor foto's en tekeningen immers niet te handhaven.
Wetsvoorstel 22 600 had echter betrekking op geschriften in het algemeen,
zoals bijvoorbeeld ook brieven en interne nota's, rapporten en verslagen,
hetgeen op bezwaren van zowel praktische als principiële aard stuitte.
In zoverre is de regeling ten opzichte van wetsvoorstel 22 600 dus weer
beperkter.De vergoeding wordt geïnd door een door de Minister van Justitie
aan te wijzen incasso-organisatie die ook met de verdeling van de vergoeding
wordt belast; een zogenaamde «eigen-recht-organisatie». Deze situatie
bestaat thans ook ten aanzien van het reprografisch verveelvoudigen bij de
overheid, bibliotheken en onderwijsinstellingen. De aan te wijzen organisatie
zal tevens bevoegd zijn om vergoedingen te innen bij het bedrijfsleven. Dit
voorstel beoogt mede de incasso van de reprovergoeding bij het bedrijfsleven
te effectueren.In het kader van de operatie Marktwerking, Deregulering en Wetgevingskwaliteit
heeft zich een werkgroep beziggehouden met het onderwerp Toezicht en samenwerking
bij incasso van auteursrechten. Naar aanleiding van het rapport van de werkgroep
heeft het kabinet bij brief van mijn ambtsvoorganger van 16 april 1998 een
aantal aanbevelingen gedaan waarvan er twee voor de onderhavige materie van
bijzonder belang zijn (kamerstukken II 1997/98 24 036, nr. 83). Waar
het de collectieve inning en verdeling van vergoedingen voor het reprografisch
verveelvoudigen betreft, betreft deze kwestie de goedkeuring door de Minister
van Justitie van het repartitiereglement, thans voorzien in artikel 7, vijfde
lid, van het Reprobesluit, en de herziening van de structuur van het toezicht
op de incasso-organisatie, in dit geval door het College van Toezicht, nader
geregeld in het besluit van de Minister van Justitie van 19 februari 1986
(Stb. 79). Het College van Toezicht is benoemd bij besluit van de Minister
van Justitie van 19 februari 1986 (Stb. 80). Thans is een wetsontwerp in voorbereiding
dat deze twee onderwerpen beoogt te regelen. In het onderhavige voorstel zal
op dat wetsvoorstel niet vooruit worden gelopen en zal worden aangesloten
op de regeling zoals die thans bestaat (en zoals die ook in wetsvoorstel 22 600
was neergelegd).De commissie auteursrecht heeft voorgesteld om de onderhandelingspositie
van de incasso-organisatie te versterken. Daartoe heeft zij geadviseerd een
verplichting op te nemen voor betalingsplichtigen om het totale aantal kopieën
dat zij per jaar maken op te geven (eindrapport commissie auteursrecht, p. 10).
Ook dat voorstel, dat mede dient de regeling te effectueren en de naleving
ervan te bevorderen, zal worden overgenomen. Het is dan aan partijen (dat
wil zeggen kopieerder(s) en de aan te wijzen incasso-organisatie) om onderling
uit te maken welk gedeelte auteursrechtelijk (vergoedingsplichtig) relevant
is. Een algemene regel is daarvoor niet te geven hoewel de ervaring leert
dat doorgaans slechts een gering percentage van het totaal vergoedingsplichtig
is. Om kleine kopieerders (zowel in het bedrijfsleven als daarbuiten) tegemoet
te komen zal – overeenkomstig het advies van de commissie auteursrecht –
bij algemene maatregel van bestuur worden bepaald dat de opgaveverplichting
niet geldt als per jaar minder dan een bepaald aantal kopieën (als totaal aantal kopieën) worden gemaakt. Gedacht wordt aan een aantal van
50 000 kopieën.De commissie auteursrecht heeft geadviseerd het mogelijk te maken dat
betalingsplichtigen en auteurs of hun rechtverkrijgenden zonder tussenkomst
van de incasso-organisatie individuele afspraken kunnen maken (eindrapport
commissie auteursrecht, p. 18, 19). Deze mogelijkheid, die van groot
belang is voor de praktijk van de inning, is in het voorstel overgenomen.
Op grond van die mogelijkheid wordt het rechthebbenden mogelijk gemaakt rechtstreeks
te contracteren met gebruikers (de «opt-out» regel). Hiermee is
derhalve een element van privatisering ingebouwd aangezien de mogelijkheid
wordt gecreëerd om zonder inschakeling van de door de wetgever aan te
wijzen incasso-organisatie tot rechtstreekse afspraken tussen rechthebbende(n)
en kopieerder(s) te komen. De mogelijkheid van «opt-out» zou met
name (maar niet daartoe beperkt) ten goede kunnen komen aan grote uitgevers
die bijvoorbeeld met een bibliotheek meeromvattende afspraken over gebruik
van door deze uitgevers gepubliceerde werken willen maken. Deze afspraken
zouden ook het elektronisch kopiëren kunnen omvatten. Van dergelijke
afspraken tussen uitgevers en bibliotheken zijn inmiddels verschillende voorbeelden
bekend. Aan de ontwikkeling van deze praktijk draagt de voorgestelde regeling
bij.Een vergoeding is verschuldigd voor iedere pagina waarop reprografische
verveelvoudigingen van een werk in bovenbedoelde zin zijn gemaakt. Dat uitgangspunt
verschilt niet van de huidige regeling. De hoogte van de paginavergoeding
zal, net als thans het geval is, door de overheid worden vastgesteld. Het
huidige tarief, neergelegd in het Reprobesluit, bedraagt f 0,10 en voor
delen van het onderwijs f 0,025 per auteursrechtelijk relevante pagina.
Indertijd is bij bepaling van het tarief de prijs in beschouwing genomen die
de koper of abonnee in doorsnee per pagina van een boek of tijdschrift pleegt
te betalen maar tevens werd vastgesteld dat in die prijs in belangrijke mate
factoren aanwezig zijn die geen rol spelen bij de kopieervergoeding. Daarnaast
is sprake van elementen die moeilijk of in het geheel niet te kwantificeren
zijn, zoals het mogelijk aanschafvervangend effect van kopiëren.De commissie auteursrecht heeft geadviseerd de vergoeding te relateren
aan het honorarium dat een auteur gemiddeld ontvangt per gepubliceerde pagina
en te onderzoeken wat het gemiddelde auteurshonorarium is per gepubliceerde
pagina in boeken, kranten en tijdschriften (eindrapport commissie auteursrecht,
p. 14). Dat advies zal ik niet overnemen, ook al spreekt de benadering
van de commissie de auteursrechtelijke grondslag van de repartitie te handhaven,
mij aan. In dit voorstel wordt rekening gehouden met de in de loop der jaren
gegroeide situatie op het punt van de vergoeding. Bij overheid, bibliotheken
en onderwijsinstellingen wordt op basis van de door de overheid vastgestelde
vergoedingen reeds jaren geïncasseerd en aanwijzingen dat voor de markt
de bestaande paginavergoeding onaanvaardbaar is, zijn niet gebleken. Ik stel
mij dan ook voor de vergoeding op het huidige niveau te handhaven.De praktijk van de repartitie van de geïncasseerde reprovergoedingen
is door de (rechthebbenden, vertegenwoordigd in de) Stichting Reprorecht tot
stand gebracht. De commissie auteursrecht heeft gemeend dat het in de rede
ligt deze praktijk te handhaven (eindrapport commissie auteursrecht, p. 19).
De inrichting van de repartitie heeft bij respondenten weinig kritiek ondervonden
met uitzondering van het probleem dat niet-uitgevers tot dusverre niet bij
de Stichting Reprorecht voor uitbetaling in aanmerking kwamen. De Stichting
heeft inmiddels maatregelen genomen om voor dat probleem een oplossing te
vinden. Bovendien komt de «opt-out» regel tegemoet aan het bezwaar
dat auteurs niet rechtstreeks met kopieerders kunnen contracteren. Het wetsvoorstel
zal deze praktijk dan ook in stand laten.Op basis van artikel 16b, zevende lid (nieuw), komt een algemene maatregel van bestuur tot stand waarmee het huidige Reprobesluit wordt
ingetrokken en die materieel de inhoud overneemt van de artikelen 2, 3, 4
en 5 van dit besluit. Reeds bij de totstandkoming van het Reprobesluit is
bijzonder belang gehecht aan de mogelijkheid dat in het algemeen belang werkzame
instellingen ten behoeve van de uitoefening van hun taken tot op zekere hoogte
verveelvoudigingen konden maken. Het Reprobesluit bevat regels die het onder
nadere voorwaarden mogelijk maakt dat ten behoeve van deze instellingen reprografische
verveelvoudigingen worden gemaakt tegen betaling van een vergoeding. Deze
mogelijkheid is in de reacties op het interim-rapport van de commissie auteursrecht
niet principieel ter discussie gesteld. Terzake van het fotokopiëren
door bedoelde instellingen is een goed lopende inningpraktijk tot stand gebracht.
Besloten is derhalve deze mogelijkheid te handhaven. Niettegenstaande dit
uitgangspunt wordt een aantal bepalingen van het Reprobesluit overgebracht
naar de Auteurswet 1912. Het gaat om bepalingen die naar hun aard in de wet
thuishoren. Artikel 17 Auteurswet 1912, dat betrekking heeft op het bedrijfsleven,
zal echter vervallen. De in dat artikel geregelde materie wordt door de algemene
regeling van artikel 16b geregardeerd. Het een en ander leidt tot een vereenvoudiging
van de wetgeving op dit punt.Op de regeling zal hierna bij de behandeling van de artikelen nader worden
ingegaan.Nadere reactiesNaar aanleiding van een concept van dit voorstel zijn reacties gevraagd
en ontvangen van VNO/NCW en de Stichting Reprorecht.VNO/NCW heeft er onder meer op aangedrongen dat kopieerwinkels die slechts
als intermediair optreden voor opdrachtgevers buiten het bereik van de regeling
worden gehouden. Het meest efficiënt zou zijn dat de opgave- en betalingsplicht
zou rusten op de opdrachtgevende ondernemingen. Deze suggestie is overgenomen,
aangezien het bijhouden van externe opdrachten ondernemingen vermoedelijk
niet extra zal belasten. Het uitbesteden van werk moet intern verantwoord
worden en ondernemingen ontvangen een rekening of bon van de kopieerwinkel.
Ook vindt VNO/NCW dat een onderzoek nodig is dat vergelijking mogelijk maakt
tussen de betaalde tarieven door Nederlandse bedrijven met tarieven die in
andere EU-landen worden betaald. Aangekondigd is dat men daarover in overleg
met Stichting Reprorecht zal treden.Stichting Reprorecht heeft onder meer aangedrongen op een nauwkeuriger
geformuleerde opgaveverplichting van kopieerders en op de wenselijkheid van
tariefindexering. Die voorstellen zijn niet overgenomen. Wel wordt uitdrukkelijk
gewezen op de mogelijkheid dat inkleding van de opgave in de tussen partijen
te maken afspraken wordt betrokken. Omtrent de hoogte van de tarieven is hiervoor
reeds ingegaan.Ook zijn door deze organisaties nog suggesties voor technische verbetering
van het voorstel gedaan.In wetsvoorstel 22 600 zijn bij nota van wijziging van 28 januari
1993 enige voorstellen tot wijziging ingevoegd met betrekking tot het toentertijd
aanhangige voorstel van Wet op de naburige rechten. Ook werd een misslag in
artikel 28 Auteurswet 1912 verbeterd. Deze verbeteringen zijn na de aanhouding
van wetsvoorstel 22 600 «overgeheveld» naar een ander aanhangig
voorstel van wet en bij wet van 21 december 1995 (Stb. 653) op 29 december
1995 van kracht geworden.BedrijfseffectentoetsIn het kader van de operatie Marktwerking, Deregulering en Wetgevingskwaliteit
is besloten meer aandacht te besteden aan de potentiële neveneffecten
van dit voorstel. Bedoeld is de beoogde en niet-beoogde gevolgen van ontwerp-regelgeving
voor het bedrijfsleven, de marktwerking en de sociaal-economische ontwikkeling
nader in kaart te brengen. Deze toets maakt deel uit van de «Aanwijzingen
voor de regelgeving» (zie aanwijzing voor de regelgeving nr. 256).Anders dan voor de overheid, de bibliotheken, het onderwijs en andere
in het algemeen belang werkzame instellingen geldt, is de huidige regeling
terzake van het verveelvoudigen van geschriften ten aanzien van het bedrijfsleven
nooit geëffectueerd. Het gaat dus in feite niet om een nieuw recht. De
voorgestelde regeling beoogt eenduidige regels voor het reprografisch verveelvoudigen
op te stellen die gelden voor alle groepen kopieerders en dus ook voor alle
bedrijven. Voor de groepen kopieerders op wie de reproregeling thans effectief
van toepassing is (openbare dienst, bibliotheken, onderwijsinstellingen),
brengt dit wetsvoorstel dus geen vergaande wijzigingen.De voorgestelde regeling is in beginsel op het gehele bedrijfsleven van
toepassing. Buiten beschouwing blijft hier dat een deel van het bedrijfsleven
inkomsten zal genieten door deze regeling, waarbij vooral valt te denken aan
uitgevers. Bedrijven zullen in beginsel vergoedingen zijn verschuldigd voor
het maken van reprografische verveelvoudigingen. Het zal in het bijzonder
gaan om bedrijven waar een grote informatiebehoefte bestaat en waar men bijvoorbeeld
research & development afdelingen heeft. Het zal volgens opgave van de
Stichting Reprorecht gaan om onder meer de chemische en farmaceutische industrie,
de garen- en vezelindustrie, de automatisering- en kantoormachineindustrie,
de rubber- en kunststofindustrie, de medische- en veterinaire industrie, de
elektronische en elektrische industrie, de nucleaire industrie, de optische
industrie, de telecommunicatie-industrie, de aardolie-, aardgas- en steenkoolverwerkende
industrie en andere grondstoffenverwerkende industrie, de metaalbewerkingsindustrie,
de auto- en auto-onderdelenindustrie, de transportmiddelenindustrie, de machine-industrie,
de lucht- en ruimtevaartindustrie, de grafische industrie, de zakelijke dienstverlening,
de bouwnijverheid en het bank- en verzekeringswezen. Daarentegen zal in de
detailhandel waarschijnlijk in veel minder mate uit beschermd materiaal worden
gekopieerd.Het is niet nauwkeurig aan te geven hoeveel bedrijven daadwerkelijk met
de ontwerp-regelgeving zullen worden geconfronteerd. In beginsel is elk bedrijf
waarin reproplichtige kopieën worden gemaakt, betrokken bij deze regelgeving.
Indien een bedrijf echter dergelijke kopieën niet maakt, dan is ook geen
vergoeding verschuldigd. Voorts is denkbaar dat bij bepaalde bedrijven, waar
een verwaarloosbaar aantal vergoedingsplichtige kopieën worden gemaakt,
wordt afgezien van inning omdat de kosten niet opwegen tegen de opbrengsten.
Bovendien is voorzien in de mogelijkheid dat bij algemene maatregel van bestuur
wordt vastgesteld dat bij een maximumaantal kopieën dat jaarlijks wordt
gemaakt de plicht tot opgave van het aantal kopieën niet geldt. Gedacht
is aan een aantal van 50 000 kopieën per jaar per kopieerder. Dit onderdeel van de toelichting is mede gebaseerd op de resultaten van
een toets naar de bedrijfseffecten dat in opdracht van het Wetenschappelijk
Onderzoeks- en Documentatiecentrum is uitgevoerd door het bureau BA Groep
Beleidsonderzoek & -advies bv. Het onderzoek is op 3 augustus 2000 afgerond
(het onderzoek is als bijlage bij deze toelichting gevoegd).1 Het onderzoek was niet gericht op het totaal bedrag dat het Nederlandse
bedrijfsleven op grond van het voorstel zou moeten afdragen als vergoeding
voor het fotokopierën maar op de kosten die individuele bedrijven maken
om de hoogte van de vergoeding te kunnen vaststellen. Bij het onderzoek is
uitgegaan van de situatie waarin door kopieerders en de door mij aan te wijzen
incasso-organisatie geen collectieve afspraak zou tot stand komen en een individueel
bedrijf met de incasso-organisatie een regeling dient te treffen over het
individueel kopieergedrag. Bij het onderzoek zijn vier methoden betrokken aan de hand waarvan de
vergoeding voor het reproplichtig kopiëren kan worden vastgesteld.1. de in het wetsvoorstel voorgestelde methode, namelijk bedrijven doen
opgave van het totaal aantal kopieën dat men jaarlijks maakt, aan de
hand waarvan de vergoeding wordt vastgesteld:2. bedrijven verstrekken de incasso-organisatie enkele (andere) parameters,
zoals aard van het bedrijf, aantal werknemers, aantal kopieerapparaten);3. bedrijven geven het aantal reproplichte kopieën op, op basis van
een eigen handmatige of of semi-geautomatiseerde administratie;4. bedrijven geven het aantal reproplichtige kopieën op, op basis
van een eigen volledig geautomatiseerde administratie.Uit het onderzoek is naar voren gekomen dat slechts de eerste twee methoden
voldoen aan eisen van uitvoerbaarheid, handhaafbaarheid en minimale administratieve
lasten en investeringskosten. Het zou gaan, aldus de conclusies van het onderzoek,
om een belasting van niet meer dan een half tot een heel uur op jaarbasis
per bedrijf. Ik acht die belasting voor een goede uitvoering van deze regeling
aanvaardbaar, met inachtneming van de veronderstelling dat de verwachting
is dat in veel gevallen collectieve afspraken worden gemaakt, hetgeen de administratieve
lasten verder zal beperken. De andere onderzochte methoden zouden grote investeringen
en tijdbesteding vergen. De resultaten van dit onderzoek zijn derhalve als
steun te beschouwen voor de keuze voor de paginaheffing in verband met de
opgaveplicht en daarmee voor aanpassing van het reeds vigerende stelsel van
reprorecht.In de conclusie van het onderzoeksrapport wordt voorts aangegeven dat
een probleem voor het opgeven van het aantal kopieën gevormd kan worden
door de toename van het gebruik van multifunctionele laserprinters, dit zijn
apparaten waarbij een fax- en/of printfunctie met een kopieerfunctie is geïntegreerd.
Bij deze apparaten kan bij het opnemen van de tellerstanden niet worden nagegaan
in hoeverre het gaat om prints, die niet onder de vergoedingsplicht vallen,
of om fotokopieën. Dergelijke apparaten maken op dit moment slechts een
klein deel uit van de apparatuur waarmee reprografische verveelvoudigingen
worden vervaardigd. Het gaat dus om een probleem van geringe omvang. Daarbij
is aannemelijk dat het fotokopiëren met dergelijke apparaten, dat doorgaans
trager gaat dan een «normaal» fotokopieerapparaat, vermoedelijk
maar een klein deel van het gebruik uitmaakt, en in de regel vermoedelijk
niet uitkomt boven de grens waarbeneden de opgaveverplichting van artikel
16m niet zal gelden.Op de hoogte van de vergoeding is hiervoor reeds ingegaan. Een vergoeding
is slechts verschuldigd voor de kopieën waarop auteursrechtelijk relevant
materiaal in de zin van artikel 16h, eerste en tweede lid, wordt vastgelegd.
Bedrijven moeten aan de rechtspersoon die door de Minister van Justitie zal
worden aangewezen het totaal aantal kopieën opgeven dat zij jaarlijks
maken; een jaarlijkse opgave is niet vereist. Deze opgave behoeft geen problemen
op te leveren aangezien fotokopieerapparaten vrijwel altijd van tellers zijn
voorzien. De administratieve lasten zullen dus betrekkelijk gering zijn. Partijen
moeten het onderling eens worden over het percentage auteursrechtelijk relevant
materiaal. De hoogte van de door bedrijven te betalen vergoedingen hangt dus
samen met de hoeveelheid vergoedingsplichtige kopieën. De vergoeding
is in beginsel verschuldigd voor elke gekopieerde pagina, maar dat laat onverlet
dat met een bedrijf meerjarige afspraken over vergoedingen worden gemaakt
en dat niet met bedrijven afzonderlijk afspraken worden gemaakt maar met een
bedrijfstak of bedrijfsorganisatie als geheel. De regeling laat alle ruimte
voor het maken van afspraken op sectoraal niveau. Dat laatste is uit oogpunt
van efficiëntie ook wel wenselijk. Zoals hiervoor reeds naar voren kwam, is uit rechtsvergelijkend onderzoek
gebleken dat in de ons omringende landen zeer verschillende systemen van reprorecht
worden gehanteerd. Deze verschillen hebben echter geen noemenswaardige betekenis
voor de concurrentiepositie van het Nederlands bedrijfsleven. De Europese
Commissie heeft bij verschillende gelegenheden laten weten geen voornemens
te hebben tot regelgeving over te gaan aangezien de verschillen tussen de
bestaande systemen van veel minder belang zijn voor de werking van de interne
markt dan de omstandigheid dat bepaalde lidstaten geen enkel systeem van reproheffing
kennen. De kans bestaat echter dat deze verschillen kleiner zullen worden
als gevolg van het feit dat lidstaten die thans niet een dergelijk systeem
in werking hebben, dat alsnog zullen introduceren.Tenslotte zijn de gevolgen voor de marktwerking verwaarloosbaar. Bedrijven
wordt immers niet verboden fotokopieën te maken; zij zijn een vergoeding
verschuldigd voor reprografische verveelvoudiging van de categorie geschriften
van artikel 16h, eerste en tweede lid. De vergoedingsplicht geldt in beginsel
voor alle bedrijven, groot en klein. De omvang van de totale vergoeding hangt
af van het kopieergedrag in kwestie.Uitvoerbaarheid en handhaafbaarheidIn het kader van dezelfde toets naar de effecten van de voorgestelde regelgeving,
zal hierna ook worden ingegaan op de gevolgen voor de organisaties die met
de uitvoering van deze regelgeving worden geconfronteerd en op de handhaving
van de regelgeving. Handhaving zal geschieden door middel van de in de Auteurswet
1912 opgenomen bijzondere civielrechtelijke bepalingen (Hoofdstuk II, De handhaving
van het auteursrecht en bepalingen van strafrecht) en door het gemene recht.Verwacht wordt dat de gevolgen van de regeling voor de werkdruk van het
bestuurlijke en justitiële apparaat neutraal zullen zijn. Over de hoogte
van de vergoeding zullen naar verwachting geen procedures gevoerd worden aangezien
deze bij algemene maatregel van bestuur wordt vastgesteld en bovendien voortbouwt
op de regeling van de vergoeding die reeds geldt. Het percentage vergoedingsplichtige
kopieën zal door partijen in onderling overleg moeten worden vastgesteld.De voorgestelde regelgeving is van toepassing op alle groepen kopieerders
van auteursrechtelijk beschermd materiaal in de vorm van boeken, tijdschriften,
e.d. Het kan dus gaan om overheidsinstellingen, instellingen van wetenschappelijk
onderzoek en bedrijven maar ook andere instellingen. Overheid, onderwijsinstellingen,
bibliotheken en andere instellingen werkzaam in het algemeen belang dragen
thans reeds vergoedingen af aan de daartoe door de Minister van Justitie aangewezen
incasso-organisatie, de Stichting Reprorecht. Het onderhavige wetsvoorstel
heeft in het bijzonder gevolgen voor de categorie kopieerders die thans onder
artikel 17 Auteurswet 1912 vallen. Overigens is geen sprake van een volstrekt
nieuwe betalingsverplichting aangezien de plicht tot betaling van een vergoeding
voor het verveelvoudigen van werken van wetenschap reeds vanaf 1974 in
de Auteurswet 1912 is opgenomen. Voor de categorie werken die in de in artikel
16b, eerste en tweede lid, opgenomen werken zijn opgenomen, zoals foto's en
tekeningen, is de vergoedingsplicht nieuw; voorheen gold voor deze categorie
een verbodsrecht, dat echter praktisch niet te effectueren viel om dezelfde
reden als waarom ook een verbodsrecht voor de in artikel 16b, eerste en tweede
lid, bedoelde werken praktisch niet te effectueren viel. De regelgeving is
anderzijds ook van betekenis van rechthebbenden – makers van deze werken
en hun rechtverkrijgenden, zoals uitgevers – die immers inkomsten zullen
genereren uit de geïnde vergoedingen voor het reproplichtig kopiëren.Het wetsvoorstel legt een opgaveverplichting op de betalingsplichtige
van het totaal aantal kopieën dat jaarlijks wordt gemaakt.
Deze verplichting is na te komen door bijvoorbeeld het aflezen van de tellerstand.
Partijen dienen in onderling overleg uit te maken welk percentage van het
totaal aantal kopieën vergoedingsplichtig is. Het verdient de voorkeur
dat de incasso-organisatie er naar streeft om met overkoepelende branche-organisaties
afspraken te maken. De huidige incasso-organisatie, de Stichting Reprorecht,
gaat ervan uit dat afspraken met overkoepelende organisaties over het inventariseren
van gegevens en over het houden van steekproeven mogelijk is. Op basis van
deze afspraken en het onderzoek zouden bijvoorbeeld modelovereenkomsten kunnen
worden gemaakt die aan de leden van een organisatie worden aangeboden. Bovendien
is het, zoals gezegd, mogelijk dat kopieerders rechtstreeks afspraken met
rechthebbenden, dus zonder tussenkomst van de incasso-organisatie. Op de kopieerder
rust dan de bewijslast dat de rechthebbende afstand heeft gedaan van zijn
recht op de reprovergoeding, een bewijslast waaraan doorgaans eenvoudig zal
zijn te voldoen als deze afspraken op schrift zijn vastgelegd.Sinds de toepassing van de huidige regeling hebben zich drie rechtzaken
voorgedaan waarvan twee een principiële rechtsvraag in de zin van uitleg
van een wetsbepaling betroffen.Van bijzondere belasting voor de rechterlijke macht is naar alle waarschijnlijkheid
geen sprake. Bedrijven dienen opgave te doen van het totaal aantal kopieën
dat zij jaarlijks maken. Vervolgens moeten partijen onderling uitmaken welk
deel daarvan reproplichtig is. Het ligt in de rede dat deze afspraken deels
zullen plaatsvinden in het kader van beroeps- of bedrijfsorganisaties, althans
bedrijfsoverkoepelende organisaties. De huidige regeling beoogt voorts een
vereenvoudiging van het huidige systeem, dat thans voor verschillende groepen
kopieerders verschillende regels voor het reprografisch verveelvoudigen kent.
Gezien de ervaringen uit het verleden zal het aantal procedures die uit deze
regelgeving voortvloeien beperkt zijn.Met de naleving van de voorgestelde regeling is in eerste instantie belast
de privaatrechtelijke rechtspersoon die door de Minister van Justitie exclusief
wordt aangewezen met het oog op de inning en verdeling van de vergoedingen
voor het reproplichtig kopiëren. De kosten van deze organisatie worden
gedragen door de rechthebbenden. Het ligt in de rede dat de Stichting Reprorecht,
die is opgericht door auteurs en uitgevers en reeds in 1986 door de Minister
van Justitie onder de huidige regeling is aangewezen, opnieuw aan te wijzen.
De Stichting Reprorecht kan zich vinden in het thans voorgestelde systeem.De commissie auteursrecht heeft zich uitdrukkelijk gebogen over alternatieven
voor het thans voorgestelde stelsel. Op de reden waarom voor het in dit voorstel
neergelegde systeem is gekozen, is hiervoor reeds ingegaan.ARTIKELENArtikel IAArtikel 16bDe regeling van het reprorecht wordt reeds door de nieuwe redactie van
de aanhef van het artikel 16b, tweede lid, aanzienlijk verduidelijkt en vereenvoudigd.
Daarop was door de commissie auteursrecht reeds in haar interim-rapport aangedrongen
(p. 8).Thans is in artikel 16b, tweede lid, tot uitdrukking gebracht dat de beperking
op het verveelvoudigingsrecht die inhoudt dat de verveelvoudiging voor
eigen oefening, studie of gebruik geen inbreuk op het auteursrecht vormt,
wat betreft geschriften slechts geldt voor kleine gedeelten daarvan, daaronder
begrepen partituren en partijen van muziekwerken. De beperking tot kleine
gedeelten geldt niet voor niet meer tegen betaling beschikbare werken en korte
artikelen, berichten of andere stukken uit periodieken: die werken mogen dus
in hun geheel worden verveelvoudigd.Het begrip «geschriften» is in het Reprobesluit nader omschreven
als «kleine gedeelten van werken als bedoeld in artikel 10, eerste lid,
onder 1e, van de Wet, de partituur of de partijen van een muziekwerk daaronder
begrepen, en gehele werken als bedoeld in artikel 10, eerste lid, onder 1e
van de Wet, de partituur en partijen van een muziekwerk daaronder begrepen,
wanneer daarvan naar redelijkerwijs mag worden aangenomen geen nieuwe exemplaren
tegen betaling, in welke vorm ook, aan derden ter beschikking worden gesteld,
en in een dag-, nieuws- of weekblad of tijdschrift verschenen artikelen, berichten
of andere stukken». In het Reprobesluit is thans geregeld dat –
kort gezegd – voor bepaalde groepen kopieerders (overheid, bibliotheken,
onderwijsinstellingen) geen voorafgaande toestemming van de rechthebbenden
nodig is maar dat voor deze verveelvoudigingen niettemin een redelijke vergoeding
is verschuldigd.In artikel 17 Auteurswet 1912 is bepaald dat ten behoeve van ondernemingen,
organisaties of instellingen verveelvoudigingen mogen worden gemaakt van afzonderlijke
in een dag-, nieuws- of weekblad of tijdschrift verschenen artikelen, berichten
of andere stukken, of van kleine gedeelten van boeken, brochures of andere
geschriften, een en ander voorzover het betreft werken van wetenschap en mits
de verveelvoudiging beperkt blijft tot zoveel exemplaren als in de onderneming,
organisatie of instelling redelijkerwijze nodig zijn. Voor deze verveelvoudigingen
is eveneens een vergoeding verschuldigd.Met dit voorstel worden de verschillen tussen deze bepalingen, bestemd
voor verschillende categorieën kopieerders, weggenomen aangezien duidelijk
wordt gemaakt voor welke geschriften het vergoedingsrecht geldt.Volgens het voorstel blijft de toegelaten verveelvoudiging voor eigen
oefening, studie of gebruik wat betreft dag-, nieuws- of weekbladen of tijdschriften,
boeken, partituren of de partijen van een muziekwerk en de in die werken opgenomen
andere werken, beperkt tot een klein gedeelte, met de hiervoor aangegeven
uitzondering (zie eindrapport commissie auteursrecht, p. 17). Daarmee
is enerzijds duidelijk gemaakt dat deze bepaling van toepassing is op wat
men zou kunnen noemen «uitgeefproducten» en omvat, gelet op de
gehanteerde en ruim te interpreteren aanduidingen, tevens losbladige uitgaven,
nieuwsbrieven en maandbladen. De bepaling vindt evenwel geen toepassing op
de algemene categorie «geschriften». Anderzijds geldt de bepaling
in dit voorstel niet alleen voor reprografische verveelvoudigingen maar ook
voor andere verveelvoudigingstechnieken (zoals elektronische). Deze verduidelijking
staat in verband met de nadere bepaling van de soorten geschriften waarvoor
de reprovergoeding zal gelden en die nader is omschreven in het eerste en
tweede lid van artikel 16h.De reprovergoeding strekt zich op grond van dit voorstel uit tot een categorie
geschriften waarvoor thans nog het verbodsrecht geldt. Het gaat met name om
foto's en tekeningen opgenomen in onder meer boeken en periodieken. Handhaving
van dit recht sluit in de praktijk evenwel op vrijwel onoverkomelijke problemen.
In feite spelen daarbij precies dezelfde problemen als ten aanzien van de
thans onder de reproregeling gebrachte geschriften. Vertegenwoordigers van
makers van visuele werken, illustratoren en vormgevers hebben ten aanzien
van deze bepaling – die hun recht doet «verschieten» van
kleur maar hun handhavingmogelijkheden vergroot – hun instemming betuigd.Waar het geldt een reprografische verveelvoudiging is het bepaalde in
het eerste lid van artikel 16b – de algemene verveelvoudigingsbeperking
ten behoeve van gebruik voor eigen oefening, studie of gebruik –
slechts van toepassing op een natuurlijke persoon die niet handelt in de uitoefening
van beroep of bedrijf. Bij de uitwerking van de regeling van het reprorecht
verdient de beperking voor het «eigen gebruik» bijzondere aandacht.
Artikel 16b, eerste lid, bepaalt thans in het algemeen dat als inbreuk op
het auteursrecht niet wordt beschouwd de verveelvoudiging, welke beperkt blijft
tot enkele exemplaren en uitsluitend dient tot eigen oefening, studie of gebruik
van degene die de verveelvoudiging vervaardigt of tot het verveelvoudigen
uitsluitend ten behoeve van zichzelf opdracht geeft. Onder de huidige regeling
van artikel 16b jo. artikel 17 en het Reprobesluit is er aanleiding te veronderstellen
dat ook kopieerders als de openbare dienst, het onderwijs en het bedrijfsleven
zich op deze vrijstelling kunnen beroepen, gelet op gebruik van het woord
«onverminderd» in artikel 17 lid 1 en de artikelen 2, 3 en 4 van
het Reprobesluit. Daarmee werpt deze bepaling echter lastige interpretatievragen
op, die door de commissie auteursrecht in haar interim-rapport aan de orde
zijn gesteld (p. 7, 8). Deze vragen bemoeilijken de incasso en hebben
geleid tot een belasting van de onderhandelingen over het totaal aantal reproplichtige
kopieën. De commissie auteursrecht heeft daarnaast de belangrijker en
meer principiële vraag aan de orde gesteld of de vrijstelling wel voor
deze groepen kopieerders zou moeten gelden en of deze vrijstelling niet zou
moeten worden beperkt tot natuurlijke personen die voor privé-doeleinden
een kopie maken (interim-rapport, p. 8). Alle respondenten hebben over
dit punt duidelijkheid gevraagd.In haar interim-rapport suggereerde de commissie auteursrecht een keuze
tussen algehele schrapping van de vrijstelling of wettelijke regeling van
de omvang van de vrijstelling bij wege van een per sector te differentiëren
vrije voet (p. 8). De laatste suggestie kreeg van de respondenten meer
steun dan de eerste. In haar eindrapport kwam de commissie auteursrecht –
die daarbij zowel het principiële aspect verbonden aan vrijstelling voor
kopieerders als de openbare dienst, het bedrijfsleven, het onderwijs, e.d.
als het bezwaar verbonden aan het streven naar teveel verfijningen in haar
beschouwingen betrok – tot de conclusie dat aanknopingspunten om tot
een per sector te differentiëren vrije voet te komen, ontbraken (p. 15).
Ook zag zij af van een advies om het eigen gebruik te verdisconteren in het tarief, aangezien zij dat onzuiver en weinig inzichtelijk
achtte (p. 15). Niettemin achtte zij het wenselijk dat een franchise
voor het eigen gebruik eenvoudhalve wordt verdisconteerd in het aantal wel voor vergoeding in aanmerking te nemen fotokopieën
(p. 16).In dit voorstel wordt de vrijstelling voor eigen gebruik – zoals
hierboven gesteld – gehandhaafd, in lijn met het advies van de commissie
auteursrecht. Artikel 16b, derde lid (nieuw), bepaalt dat de natuurlijke persoon
die, binnen de grenzen van artikel 16b, tweede lid, een reprografische verveelvoudiging
maakt en daarbij niet handelt in de uitoefening van beroep of bedrijf, doch
de verveelvoudiging slechts vervaardigt of doet vervaardigen voor particuliere
doeleinden, geen inbreuk op het auteursrecht pleegt, voorzover de reprografische
verveelvoudiging betrekking heeft op de in artikel 16b, tweede lid, bedoelde
werken. Daarmee is tot uitdrukking gebracht dat de vrijstelling voor het reprografisch
verveelvoudigen voor privé-gebruik buiten het bereik van het auteursrecht
blijft. Deze vrijstelling is derhalve beperkt tot het gebied waarvoor zij
traditioneel en ook buiten het reprorecht geldt, ook al geschiedt het kopiëren
feitelijk bij de werkgever, de bibliotheek of de onderwijsinstelling. Dat
betekent onder meer dat kopieën die door werknemers worden gemaakt voor
bijvoorbeeld dossiervorming niet onder deze vrijstelling vallen. Partijen
(dat wil zeggen: de incasso-organisatie en de kopieerder(s)) zullen in onderling
overleg moeten uitmaken om hoeveel kopieën het gaat die onder deze vrijstelling
vallen. Voor het bepalen van een franchise waarmee de omvang van deze vrijstelling
kan worden geregeld, zoals de commissie auteursrecht had voorgesteld
(eindrapport commissie auteursrecht, p. 16), ontbreekt ieder aanknopingspunt.
Dat voorstel neem ik dan ook niet over.De vrijstelling van artikel 16b, eerste en derde lid, is – zoals
hierboven reeds aangestipt – niet beperkt tot het reprografisch verveelvoudigen
thuis of op het werk; kopiëren voor privé-doeleinden kan ook elders,
in de supermarkt, op het postkantoor, in een bibliotheek of in een kopieerwinkel
geschieden. Dat betekent dat als een werknemer of onderzoeker geheel en alleen
voor privé-doeleinden een kopie maakt, de vrijstelling van toepassing
is. Voor een dergelijke reprografische verveelvoudiging is geen vergoeding
verschuldigd ook al laat deze regeling onverlet dat aan het kopiëren
kosten zijn verbonden die aan de natuurlijke persoon in rekening mogen worden
gebracht. Een werkgever (openbare dienst, onderneming, bibliotheek, onderwijsinstelling
of andere kopieerder) komt echter geen beroep op de vrijstelling toe indien
zijn werknemer kopieert met het oog op dossiervorming of archivering. Het
is vervolgens aan partijen om uit temaken welk deel van het aantal kopieën
die worden gemaakt in enige instelling onder de vrijstelling valt. Om grote
aantallen zal dit doorgaans niet gaan.De commissie auteursrecht heeft in haar proeve voorgesteld uitdrukkelijk
te bepalen dat voor een reprografische verveelvoudiging die een natuurlijke
persoon die niet handelt in de uitoefening van beroep of bedrijf met inachtneming
van artikel 16b, eerste en tweede lid, vervaardigt op een zelfbedieningsapparaat
in een instelling van onderwijs of in een voor het publiek toegankelijke bibliotheek
geen vergoeding is verschuldigd (eindrapport, p. 16). De veronderstelling
is terecht dat een dergelijke natuurlijke persoon die een reprografische verveelvoudiging
op een zelfbedieningsapparaat in een postkantoor of supermarkt of op een fotokopieerapparaat
in een bedrijf of andere instelling vervaardigt, geen vergoeding is verschuldigd
voor kopiëren voor louter privé-doeleinden. Ook de instelling
waarbinnen zo'n verveelvoudiging is vervaardigd, is dan geen vergoeding verschuldigd.
Ik verenig mij dan ook met de strekking van de door de commissie voorgestelde
bepaling, namelijk dat het gebruik dat van een dergelijk apparaat (d.i. een
zelfbedieningsapparaat in een onderwijsinstelling of openbare bibliotheek)
wordt gemaakt, als regel binnen de traditionele vrijstelling valt. Het is
volgens mij echter niet nodig deze regel met zoveel woorden in de wet te verankeren.
Wel is er voor gekozen aan artikel 16b een nieuw derde lid toe te voegen dat
aansluit op de algemene beperking op het auteursrecht voor gebruik ten behoeve
van eigen oefening, studie of gebruik, die ook in zoverre duidelijk maakt
dat voor dergelijk gebruik, anders dan voor het reprografisch verveelvoudigen
in de zin van artikel 16h, eerste en tweede lid geldt, geen vergoeding is
verschuldigd. Met dit nieuwe derde lid wordt tot uitdrukking gebracht dat
teneinde misverstanden te voorkomen slechts natuurlijke personen die bij het
reprografisch verveelvoudigen niet handelen in de uitoefening van een beroep
of bedrijf een beroep toekomt op de algemene beperking van artikel 16b, eerste
en tweede lid.De discussie over de gewenste reikwijdte van het verveelvoudigen voor
privé-doeleinden wordt ook gevoerd in het kader van het recente voorstel
van de Europese Commissie voor een richtlijn over het auteursrecht en de naburige
rechten in de informatiemaatschappij en het eerdergenoemde advies van de commissie
auteursrecht over auteursrecht en nieuwe media. Het richtlijnvoorstel laat
lidstaten de ruimte om de bestaande beperking voorzover het betreft het reprografisch
verveelvoudigen voor privé-doeleinden te handhaven.De commissie auteursrecht heeft – zoals valt af te leiden uit haar
proeve van een wetsvoorstel opgenomen in haar eindrapport – voorgesteld
dat artikel 16b, zesde lid, vervalt. Op dit artikellid is momenteel het Reprobesluit
gebaseerd. Het Reprobesluit bevat definities van – kort gezegd –
de instellingen die ten behoeve van de uitoefening van de openbare dienst
en ten behoeve van de vervulling van taken waarmee in het algemeen belang
werkzame instellingen zijn belast en van voorwaarden waaronder door deze instellingen
mag worden afgeweken van hetgeen is bepaald in artikel 16b. Enige bepalingen
die thans in het Reprobesluit zijn neergelegd, zullen deel uitmaken van de
nieuwe wettelijke regeling. Het gaat in zoverre om bepalingen die naar hun
aard in de wettelijke regeling thuishoren. Het bestaan van bijzondere regels
voor een aantal bijzondere groepen kopieerders is bij zowel de totstandkoming
indertijd van artikel 16b, zesde lid, als het totstandkomen van het Reprobesluit
in 1974 afdoende onderbouwd. Door de respondenten op het interim-rapport zijn
die argumenten niet ter discussie gesteld. Ik meen dat de bestaande situatie
waarin bijzondere regels voor de bijzondere kopieerders genoemd in artikel
16b, zesde lid, bestaan, gehandhaafd dient te blijven. Artikel 16b, zesde
lid, blijft dan ook bestaan. Door de invoeging van een nieuw derde lid, zullen
alle volgende artikelleden evenwel een plaats opschuiven. Artikel 16b, zesde
lid, wordt aldus artikel 16b, zevende lid. Tegelijkertijd beoogt het wetsvoorstel
vereenvoudiging ten opzichte van de regels in het bestaande Reprobesluit en
zal een aantal regels die thans in het Reprobesluit zijn opgenomen, worden
overgenomen in de wet omdat ze daar naar hun aard in thuishoren. Daarop wordt
hierna nader ingegaan.Voorts worden nog enkele andere onderwerpen in afzonderlijke algemene
maatregelen van bestuur geregeld:– de regeling van de paginavergoeding vindt zijn grondslag in artikel
16i;– de regeling van de bevoegdheden van het College van Toezicht vindt
zijn grondslag in artikel 16l, derde lid, en– de regeling van de vaststelling van het totaal aantal kopieën
waaronder de opgaveverplichting niet geldt, vindt zijn grondslag in artikel
16m.BArtikel 16hEerste en tweede lidArtikel 16h, eerste en tweede lid, Auteurswet 1912 regelt ten behoeve
van rechthebbenden en recht op vergoeding voor reprografische verveelvoudigingen
van bepaalde categorieën geschriften. Deze constructie kan langs twee
lijnen worden verklaard.De ratio van deze regeling ligt namelijk mede in de feitelijke onmogelijkheid
om een (individueel uit te oefenen) verbodsrecht voor het reprografisch kopiëren
van artikelen uit dag-, week- en nieuwsbladen en tijdschriften, en boeken
en de daarin opgenomen werken in de praktijk te handhaven. Vandaar dat is
gekozen voor handhaving door middel van een incasso-organisatie die met uitzondering
van anderen afspraken met groepen gebruikers (kopieerders) kan maken.Daarnaast speelt het belang van de makkelijke en ruime toegankelijkheid
van informatie om zonder voorafgaande toestemming van de rechthebbende voor
iedere kopie en zonder veel administratie rompslomp artikelen en delen van
boeken te mogen kopiëren. Dit belang wordt mede gediend doordat volgens
dit voorstel de regels van het eerste en tweede lid voor alle categorieën
kopieerders gelden. Voor het reprografisch verveelvoudigen moet dan wel een
vergoeding worden betaald. Tegen betaling van een vergoeding is dus toegestaan
de reprografische verveelvoudiging van een artikel in een dag-, nieuws- of
weekblad of een tijdschrift of van een klein gedeelte van een boek en van
de in zo'n werk opgenomen andere werken. De beperking tot kleine delen geldt
niet indien van boeken of stukken geen nieuwe exemplaren tegen betaling aan
derden ter beschikking worden gesteld. In dat geval mag het geheel worden
gekopieerd, telkens onder de verplichting tot betaling van een vergoeding.
Deze regels gelden – dat is nieuw ten opzichte van de bestaande regeling –
voor alle kopieerders.Op 29 september 2000 is het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van
de Europese Gemeenschappen vastgesteld inzake het voorstel van de Europese
Commissie voor een richtlijn tot harmonisatie van bepaalde aspecten van het
auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (Publ.EG
C 344 van 1 december 2000). Deze richtlijn bepaalt in hoofdzaak de gevolgen
van de toepassing van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij
maar heeft ook gevolgen voor dit wetsvoorstel. Artikel 5 lid 2a van het voorstel
bepaalt namelijk dat lidstaten een beperking op het reproductierecht kunnen
stellen ten aanzien van de reproductie op papier of een soortgelijke drager,
met behulp van een fotografische techniek of een andere werkwijze die een
vergelijkbaar resultaat oplevert, met uitzondering van bladmuziek, op voorwaarde
dat de rechthebbenden een billijke compensatie ontvangen. Het is onwaarschijnlijk
dat dit onderdeel van het richtlijnvoorstel in de verdere procedure tot vaststelling
van de richtlijn nog verandering zal ondergaan. Er is dus alle aanleiding
op die vaststelling te anticiperen teneinde strijd met de richtlijn te voorkomen.
Daaruit volgt dat de regeling van artikel 16h, eerste en tweede lid, niet
op de partituur of de partijen van een muziekwerk van toepassing is, hetgeen
in het oorspronkelijk aan de Raad van State voorgelegde voorstel nog wel het
geval was. De richtlijn schrijft namelijk voor dat de uitzondering op het
reproductie niet geldt voor bladmuziek, met andere woorden, voor de partituur
of de partijen van een muziekwerk geldt het verbodsrecht. Een en ander betekent
dat fotokopiëren van bladmuziek niet is toegestaan zonder toestemming
van de rechthebbenden.Nieuw ten opzichte van de huidige regeling, zowel die van artikel 16b
en het Reprobesluit als die van artikel 17, is dat artikel 16h bepaalt dat
betaling van een vergoeding voorwaarde is om te mogen kopiëren (de zogenaamde
«mits-constructie»). De commissie auteursrecht heeft in haar eindrapport
(p. 3) uiteengezet dat de bestaande bepalingen betaling van een vergoeding
niet als voorwaarde voor het zonder toestemming mogen kopiëren formuleren.
Zij heeft voorgesteld te bepalen dat zonder toestemming van de rechthebbende
gekopieerd mag worden, mits een vergoeding betaald
wordt (zie ook het interim-rapport van de commissie auteursrecht, p. 3–7).
Hiermee wordt de uitvoerbaarheid van de regeling bevorderd omdat kopieerders
die kopiëren zonder afspraken over de vergoeding te maken, onrechtmatig
handelen. Zonder betaling is sprake van inbreuk zodat dan het verbodsrecht
weer geldt. Kopieerders kunnen niet kopiëren en tegelijkertijd wachten
met het maken van afspraken tot de incasso-organisatie zich meldt zonder daardoor
inbreuk op het auteursrecht te maken. De bepaling beoogt derhalve de positie
van de incasso-organisatie, en daarmee van de rechthebbenden, te versterken
aangezien dezen met de mogelijkheid van een verbodsactie een stok-achter-de-deur
krijgen. Deze «mits-constructie», die ook te vinden is in artikel
16 Auteurswet 1912, was reeds in wetsvoorstel 22 600 neergelegd en heeft
tijdens de parlementaire behandeling steun gekregen. Geen van de respondenten
sprake zich tegen dit voorstel uit, dat reeds was opgenomen in wetsvoorstel
22 600.Men de term «reprografisch» – die op verschillende plaatsen
in dit wetsontwerp voorkomt – is onder meer tot uitdrukking gebracht
dat de betreffende bepalingen niet zien op het elektronisch kopiëren,
dat is het gehele complex van opslaan van auteursrechtelijk beschermd materiaal
in het geheugen van een computer en het beschikbaar stellen van dat opgeslagen
materiaal hetzij in digitale vorm, hetzij in andere vorm. Dit uitgangspunt
is overgenomen uit het interim-rapport van de commissie auteursrecht (p. 26)
en het eindrapport (p. 17). Hetzelfde uitgangspunt – de reproregeling
is niet van toepassing op elektronisch kopiëren – was ook neergelegd
in wetsvoorstel 22 600. Er kan van worden uitgegaan dat de huidige
regeling het oog heeft op het fotokopiëren.
Dat sluit – vanzelfsprekend – in de fotokopieën die van rechtmatig
gemaakte fotokopieën worden gemaakt. De term «reprografisch»
is evenwel niet van toepassing op kopieën gemaakt door een scanapparaat
of prints gemaakt door een printer.De redenen voor het niet van toepassing zijn van de regeling voor het
reprografisch kopiëren op elektronisch kopiëren zijn voorts uiteengezet
in de brief van 8 september 1997. In geen van de anderen in het rechtsvergelijkend
onderzoek bij het interim-rapport betrokken landen is het elektronisch kopiëren
in het kader van het reprorecht geregeld. Het gaat bij het elektronisch kopiëren
om grotendeels andere problemen dan bij het fotokopiëren, nog daargelaten
dat niet vaststaat welke elektronische kopieën als auteursrechtelijk
relevant moeten worden beschouwd. Over de reikwijdte van het auteursrecht
in de digitale omgeving gaat ook het recente hiervoor reeds genoemde voorstel
voor een richtlijn van de Europese Commissie over auteursrecht in de informatiemaatschappij.
Op het voorstel is ingegaan in het in september 1998 door de Minister van
Justitie aan de Tweede Kamer aangeboden advies van de commissie auteursrecht
over auteursrecht en de nieuwe media. Althans op dit moment bestaat internationaal –
mede gezien het overwegend functionele karakter van deze kopieën –
over de auteursrechtelijke relevantie van de elektronische kopie nog dermate
veel onzekerheid dat een enigszins betrouwbare schatting van het aantal auteursrechtelijk
relevante elektronische kopieën vrijwel niet mogelijk is. Evenmin zijn
betrouwbare gegevens voorhanden over de categorieën van elektronisch
gekopieerde werken respectievelijk over rechthebbenden, mede door het thans
nog ontbreken van effectieve, in de praktijk toegepaste technische voorzieningen
als electronic copyright management systems. Tenslotte – en daaraan
hecht ik grote waarde – hebben rechthebbenden aangegeven dat ze het
elektronisch kopiëren zelf kunnen regelen, dus zonder verplichte tussenkomst
van een door de Minister van Justitie aangewezen incasso-organisatie.Wetsvoorstel 22 600 had het oog op de algemene categorie van alle
geschriften, waardoor de reprovergoeding ook van toepassing zou zijn op geschriften
als interne nota's, rapporten en verslagen, en brieven, zoals correspondentie
tussen advocaten. Dat gevolg is op grote bezwaren gestuit in de Tweede en
Eerste Kamer. De commissie auteursrecht heeft voorgesteld de reproregeling
te beperken tot (zoals zij in het interim-rapport, p. 4, 8 en 9 had aangegeven)
boeken en tijdschriften, bij welke formulering zij later aangaf dat niet de
bedoeling had achtergezeten het kopiëren uit dag-, nieuws- en weekbladen
en bladmuziek uit te sluiten (eindrapport commissie auteursrecht, p. 4).
De als gevolg van dit voorstel aangebrachte beperking tot (kleine gedeelten
van) boeken, tijdschriften en partituren is te verklaren uit redenen van beheersing
van administratieve lasten voor kopieerders. Bovendien heeft ook de huidige
incasso-organisatie, Stichting Reprorecht, gevraagd om deze beperking teneinde
een verfijning van systematiek van repartitie van de vergoedingen mogelijk
te maken. Niettemin wordt de regeling tot op zekere hoogte ook uitgebreid
aangezien zij van toepassing zal zijn op werken, opgenomen op de in artikel
16b, tweede lid, bedoelde werken. In de praktijk betekent dit met name dat
de regeling mede betrekking heeft op foto's en tekeningen. De commissie auteursrecht
stelde deze uitbreiding reeds voor in haar interim-rapport (p. 15) en
handhaafde dit voorstel in haar eindrapport (p. 6, 17). Voor deze categorie
geldt onder de huidige regeling een verbodsrecht. Dit verbodsrecht blijkt
echter in de praktijk niet of nauwelijks te handhaven in het kader van het
reprografisch verveelvoudigen. Dit voorstel is in lijn met de aanbeveling
van de commissie auteursrecht deze categorie geschriften onder het reproregime
te brengen.Het gevolg is dat voor deze categorie van geschriften het verbodsrecht
van kleur zal verschieten tot een recht op een vergoeding. Deze wijziging
draagt bij aan de handhaafbaarheid en uitvoerbaarheid van het reprorecht.
De Stichting Beeldrecht en (andere) beroepsverenigingen van beeldend kunstenaars
en fotografen, zoals SCRIO en Stichting Burafo, hebben reeds naar aanleiding
van wetsvoorstel 22 600 instemmend gereageerd op het voorgestelde systeem
en hun opvatting is bevestigd naar aanleiding van het interim-rapport van
de commissie auteursrecht. Ook is naar voren gekomen dat men kan instemmen
met de aanwijzing van de Stichting Reprorecht als incasso-organisatie voor
deze categorie geschriften en dat deze organisaties van makers van visuele
werken inmiddels in het bestuur van de Stichting Reprorecht een vertegenwoordiging
hebben verkregen.Indien redelijkerwijs mag worden aangenomen dat van boeken of partituren
of partijen van een muziekwerk geen nieuwe exemplaren tegen betaling meer
beschikbaar zijn, mag van deze werken (en van de daarin opgenomen andere werken)
een reprografische verveelvoudiging worden gemaakt, ook als het gehele werken
betreft. Dit is bepaald in artikel 16h, tweede lid, zij het ook voor deze
verveelvoudigingen een vergoeding is verschuldigd. Deze bepaling is verbonden
met artikel 16b, tweede lid, zoals gewijzigd volgens dit voorstel. (Een verwante
bepaling is thans te vinden in artikel 1 sub f, 2°, van het Reprobesluit,
met verwijzing naar de categorie van werken als bedoeld in artikel 10, eerste
lid, 1°, Auteurswet 1912).De commissie auteursrecht heeft voorgesteld dat aangezien ook bedrijven
gebruiken van «copy shops» (kopieerwinkels), met het oog op de
uitvoerbaarheid van de regeling ook deze kopieerwinkels tot betaling van een
vergoeding verplicht zijn (advies commissie auteursrecht, p. 16). Gewezen
is echter op het feit dat het voor bedrijven hoegenaamd geen administratieve
belasting vormt bij te houden dat zij kopieën door dergelijke kopieerwinkels
laten vervaardigen. Opdrachten tot het maken van deze kopieën zullen
intern verantwoord moeten worden en bovendien ontvangt de opdrachtgever een
rekening of bon voor het uitvoeren van deze opdracht, zodat deze gegevens
kunnen worden betrokken in de opgave door de kopieerder. Dit voorstel is derhalve
niet overgenomen zodat opgave- en betalingsplicht blijven rusten op degene
die opdracht geeft tot kopiëren.Ter aanvulling nog het volgende: aan de bijzondere omschrijving van het
begrip «geschriften» in het huidige Reprobesluit (thans artikel
1, onder f) zal geen behoefte meer bestaan vanwege de verduidelijking neergelegd
in artikel 16b, tweede lid, aanhef.Artikel 16iEerste lidDe hoogte van de vergoeding is gerelateerd aan het aantal pagina's waarop
auteursrechtelijk relevant materiaal wordt gefotokopieerd. Betalingsplichtigen
dienen opgave te doen van het totaal aantal kopieën dat jaarlijks wordt
gemaakt (artikel 16m, eerste lid), waarna partijen (dat wil zeggen: de incasso-organisatie
enerzijds en de kopieerder(s) anderzijds) in onderling overleg moeten bepalen
welk percentage vergoedingsplichtig is. Immers de vergoeding is slechts verschuldigd
over de werken die zijn opgesomd in artikel 16h, eerste en tweede lid. Als
dat percentage is vastgesteld, komt de hoogte van de vergoeding aan de orde.De commissie auteursrecht heeft zich pas in het eindrapport uitgelaten
over de bepaling van de hoogte van de tarieven (eindrapport p. 12–15).
Onder de bestaande regeling geschiedt tariefbepaling door de wetgever. Volgens
het Reprobesluit is f 0,10 per gekopieerde pagina verschuldigd voor het
kopiëren door de openbare dienst, bibliotheken en instellingen voor wetenschappelijk
onderwijs en f 0,025 voor andere onderwijsinstellingen dan instellingen
van wetenschappelijk onderwijs. Deze differentiatie wordt verklaard doordat
er, volgens de toelichting op het Reprobesluit, rekening mee moest worden
gehouden dat de geschriften die instellingen van onderwijs, anders
dan de wetenschappelijke onderwijsinstellingen, doorgaans aanzienlijk minder
kostbaar zouden zijn dat hetgeen elders veelal gekopieerd werd. Het gaat dus
om een specifieke regel. Bovendien bevat artikel 4 van het Reprobesluit een
belangrijke – en op alle onderwijsinstellingen toepasselijke –
beperking met betrekking tot de vrijheid voor onderwijsinstellingen om te
kopiëren: het kopiëren moet namelijk geschieden ter noodzakelijke
aanvulling van de in de leerplannen en studieprogramma's per vak voorgeschreven
of aanbevolen leerboeken. Daardoor wordt, aldus de toelichting bij artikel
4 van het Reprobesluit, de kans dat rechthebbenden door het kopiëren
inkomsten zullen derven zeer aanzienlijk beperkt. Dit stelsel was ook opgenomen
in wetsvoorstel 22 600.Het systeem ter bepaling van de hoogte van de paginavergoeding is overgenomen
in dit wetsvoorstel met dien verstande dat de paginavergoeding ook geldt voor
andere kopieerders dan die genoemd in het Reprobesluit. Tegen tariefstelling
door de overheid bleek geen der respondenten naar aanleiding van het interim-rapport
van de commissie auteursrecht overwegend bezwaar te hebben; voor onderhandelingen
over de tarieven voelde men niets. De vraag is alleen welk tarief moest worden
gehanteerd. Een degelijke onderbouwing van de bestaande tarieven ontbreekt.
Blijkens de toelichting op het Reprobesluit is onder meer de prijs in beschouwing
genomen die de koper of de abonnee in doorsnee per pagina van een boek of
tijdschrift pleegt te betalen, maar tevens werd vastgesteld dat in de prijs
in belangrijke mate factoren aanwezig zijn die geen rol spelen bij de vergoeding
voor het kopiëren. Ook werd opgemerkt dat daarnaast sprake is van elementen
die moeilijk of in het geheel niet te kwantificeren zijn, zoals bijvoorbeeld
het feit dat degene die een gedeelte van een geschrift kopieert daardoor wellicht
zal afzien van de aanschaf van het werk in zijn geheel.De commissie auteursrecht heeft voorgesteld de hoogte van de tarieven
te relateren aan het gemiddeld auteurshonorarium (eindrapport p. 14).
Het voordeel van deze constructie is dat daarmee de auteursrechtelijke grondslag
van het reprorecht nader is verankerd. Dat uitgangspunt spreekt ook mij aan.
Met deze materie is echter ook een uitgeversbelang betrokken. Dat is hiervoor
reeds uiteengezet en het komt onder meer tot uitdrukking in de bestaande regeling
van de repartitie. De commissie auteursrecht heeft in haar eindrapport voorgesteld
om het gemiddelde auteurshonorarium te verdubbelen met het oog op toedeling
aan auteurs en uitgevers voor gelijke delen (eindrapport p. 15). Dat
maakt het voorstel van de commissie auteursrecht weer minder goed houdbaar
omdat dit niet rijmt met het uitgangspunt van een auteursrechtelijke grondslag
voor de berekening van de vergoeding. Bovendien zal het niet alleen moeilijk
zijn na te gaan wat precies het gemiddelde auteurshonorarium is maar bestaat
er ook een dusdanig grote diversiteit aan auteurshonoraria dat een onderzoek
naar het gemiddelde geen deugdelijk fundament voor een dergelijke vergoeding
zal opleveren. Voorts is gebleken dat eenduidige parameters om te komen tot
een redelijke reprovergoeding ontbreken. In 1995 heeft de Stichting voor Economisch
Onderzoek van de Universiteit van Amsterdam onderzoek verricht naar wat een
redelijke reprovergoeding zou zijn (SEO, Op zoek naar een volgens de betrokken
partijen aanvaardbare reprovergoeding, augustus 1995). In het buitenland is
het niet anders, hetgeen ook naar voren kwam in het interim-rapport van de
commissie auteursrecht (interim-rapport p. 30–33, 45).Het voorstel van de commissie auteursrecht zou voorts neerkomen op een
verlaging van de tarieven. Het lijkt moeilijk verdedigbaar over te gaan tot
verlaging van tarieven die, hoewel niet of nauwelijks gefundeerd, in de praktijk
van de incasso van de reprogelden wel zijn geaccepteerd. Ik verwacht –
mede gezien de reacties op het interim-rapport – dat hantering van het
tarief ook door de markt geaccepteerd zal worden en dat de markt constructief
zal meewerken aan uitvoering van de reprovergoeding. Dit zal naar
mijn inschatting worden bevorderd door hantering van de paginavergoeding die
reeds thans wordt gehanteerd. Tal van elementen kunnen bij de bepaling van
de hoogte meespelen, waaronder de kostprijs van een boek of tijdschrift, de
distributie, het aanschafvervangend effect van het fotokopiëren maar
ook de omstandigheid dat het kopiëren wordt verdisconteerd in de prijs
van het boek of tijdschrift. Zoals in de brief van 8 september 1997 reeds
was gesteld, meen ik dat om praktische redenen de geldende tarieven in beginsel
gehandhaafd dienen te blijven. Niettemin meen ik dat het juist is dat het
tarief niet zodanig afwijkt van de tariefdruk in andere lidstaten dat betalingsplichtigen
daarvan gevolgen ondervinden in de concurrentieverhoudingen. De Stichting
Reprorecht heeft, in samenwerking met VNO/NCW, aan de Stichting voor Economisch
Onderzoek van de Universiteit te Amsterdam opdracht gegeven onderzoek te doen
naar de opbrengsten van de voorgenomen regelgeving. Ik neem mij voor de uitkomsten
van dit onderzoek te betrekken in de bepaling van het juiste tarief.Tweede lidDe hoogte van de tarieven zal worden vastgesteld in een algemene maatregel
van bestuur. In de maatregel kunnen nadere regels en voorwaarden worden gesteld.
Ik denk daarbij aan de vraag wie tot betaling is gehouden en het tijdstip
waarop de maatregel in werking zal treden.Artikel 16jArtikel 16j is ontleend aan het huidige artikel 16b, vijfde lid. Afgifte
aan derden van in overeenstemming met artikel 16h gemaakte reprografische
verveelvoudigingen is slechts toegestaan indien dit geschiedt ten behoeve
van een rechterlijke of administratieve procedure (bijvoorbeeld de behandeling
van een octrooiaanvrage of merkdepot of het overleggen van stukken in een
enquête voor de rechter-commissaris). Onder «derden» dienen
te worden verstaan andere personen dan degenen ten behoeve van wie de verveelvoudigingen
zijn vervaardigd. In zoverre heeft dit artikel geen andere betekenis dan het
bepaalde in artikel 16b, vijfde lid.Artikel 16kEerste lidOp grond van artikel 7, derde lid, van het Reprobesluit vervalt de verplichting
tot betaling van de reprovergoeding door verloop van drie jaren na het tijdstip
waarop het verveelvoudigen heeft plaatsgevonden. Gekozen was voor een betrekkelijk
korte vervaltermijn, dit met het oog op vermindering van onzekerheid over
potentieel te effectueren vorderingen die gedurende een lange periode zouden
kunnen worden geïnd. In wetsvoorstel 22 600 was bepaald dat de verplichting
tot betaling zou vervallen door verloop van drie jaren na het tijdstip waarop
de opgave van het totaal aantal kopieën dat men jaarlijks maakt, heeft
plaatsgevonden. Beoogd was een vereenvoudiging ten opzichte van een systeem
waarin ten aanzien van elke relevante verveelvoudiging een afzonderlijke termijn
zou gaan lopen doordat zou worden aangeknoopt bij de jaarlijkse opgave van
het totaal aantal kopieën.De commissie auteursrecht heeft geadviseerd de bepaling van het Reprobesluit
algemeen te maken en in de wet op te nemen (eindrapport p. 9). Dat voorstel
neem ik over in artikel 16k, eerste lid. Een dergelijke bepaling hoort naar
haar aard en gelet op het van andere vervaltermijnen en de algemene regeling
van de verjaring afwijkende karakter thuis in de wet in formele zin in plaats
van in een algemene maatregel van bestuur. Afspraken zullen veelal worden
gemaakt over een zekere periode waarbinnen tegen vergoeding kan
worden gekopieerd. Het staat dan vast wanneer nieuwe afspraken nodig zijn
en er is voldoende gelegenheid voor de incasso-organisatie om te incasseren.
Het is in haar eigen belang en dat van rechthebbenden dat incasso niet te
lang op zich laat wachten. De vervaltermijnen hebben betekenis indien de incasso-organisatie
geen betaling vordert naar aanleiding van een reeds gemaakte afspraak. De
bepaling van artikel 16k, eerste lid, heeft geen betekenis voor de reprografische
verveelvoudiging die zijn gemaakt zonder dat is afgesproken dat een vergoeding
zal worden betaald. Indien van een dergelijke verveelvoudiging sprake is,
kan een verbod en schadevergoeding worden gevorderd. Dat is het gevolg van
de«mits-constructie» zoals die hiervoor ter sprake kwam.Tweede lidIn het tweede lid van artikel 16k is uitdrukkelijk opgenomen dat de vergoeding
niet is verschuldigd indien de betalingsplichtige kan bewijzen dat de maker
of dienst rechtverkrijgende afstand heeft gedaan van het recht op vergoeding.
De commissie auteursrecht heeft geadviseerd een bepaling van deze strekking
op te nemen (eindrapport p. 9). In wetsvoorstel 22 600 was een dergelijke
bepaling na amendering eveneens opgenomen.Artikel 16lEerste en tweede lidBetaling van de op grond van artikel 16h bedoelde vergoeding dient te
geschieden aan een door de Minister van Justitie aan te wijzen, naar diens
oordeel representatieve rechtspersoon die daartoe met uitsluiting van anderen
bevoegd is. Dat betekent dat op dit terrein niet twee of meer incasso-organisaties
bevoegd kunnen zijn. Wel is in deze regeling mogelijk gemaakt dat makers of
hun rechtverkrijgenden rechtstreeks afspraken maken met kopieerders (zie het
vierde lid van dit artikel).Thans is op grond van artikel 7 lid 4 van het Reprobesluit bij ministerieel
besluit van 19 februari 1986 als incasso-organisatie aangewezen de Stichting
Reprorecht die op eigen titel afspraken kan maken met kopieerders en vergoedingen
kan innen. De Stichting is aangewezen voor de inning en verdeling van de op
grond van het huidige artikel 16b lid 6 jo. het Reprobesluit door de openbare
dienst, bibliotheken en onderwijsinstellingen verschuldigde vergoedingen.
Volgens dit wetsontwerp wordt de aan te wijzen rechtspersoon ook bevoegd tot
inning en verdeling van de door de overige categorieën kopieerders verschuldigde
vergoedingen. Het aanwijzen van een incasso-organisatie voor die overige categorieën
is onder de huidige regeling achterwege gebleven en kon ook niet worden gegrondvest
op de in het laatste lid van artikel 17 opgenomen delegatiebepaling. De kopieerders
in het bedrijfsleven bleken in het algemeen niet bereid te zijn de Stichting
Reprorecht als vertegenwoordiger van rechthebbenden te aanvaarden.De rechtspersoon is bevoegd in rechte op te treden indien een kopieerder
niet aan zijn betalingsverplichtingen voldoet. Deze bevoegdheid is niet afhankelijk
van een algemene of bijzondere volmacht van de rechthebbenden.Aanwijzing van de rechtspersoon dient op grond van het eerste lid van
dit artikel te geschieden bij afzonderlijk besluit van de Minister van Justitie.
Het ligt in de rede dat deze rechtspersoon wederom de Stichting Reprorecht
zal zijn. In deze Stichting zijn rechthebbenden op representatieve wijze vertegenwoordigd.
Zij heeft in de periode van haar bestaan en ook na de ministeriele aanwijzing
in 1986 bewezen de belangen van degenen die zij geacht wordt in en buiten
rechte te vertegenwoordigen op adequate wijze te behartigen. Uit de jaarcijfers
van de Stichting Reprorecht van de afgelopen jaren blijkt dat
exploitatielasten een gering percentage uitmaken van de ontvangen vergoedingen.
Van de kant van de rechthebbenden is ook niet aangedrongen op aanwijzing van
een andere organisatie.Derde lidOnder de huidige regeling vindt verdeling van geïnde vergoedingen
plaats aan de hand van een door de Minister van Justitie goed te keuren repartitiereglement.
Dit is thans geregeld in het vijfde lid van artikel 7 Reprobesluit. De bepaling
omtrent goedkeuring van het repartitiereglement is thans overgebracht naar
het derde lid van dit artikel.Het stelsel van repartitie (verdeling van de geïncasseerde vergoedingen)
is de afgelopen jaren opgezet door de Stichting Reprorecht. De Auteurswet
1912 bevat daarover geen regeling. Repartitie vindt via de uitgevers plaats,
die op grond van het repartitiereglement tenminste 50% (moeten) doorbetalen
aan de auteurs. Onder de voorgestelde bepalingen kan deze praktijk worden
gehandhaafd. Ook in het buitenland is een dergelijke verdeelsleutel gebruikelijk.
Ook andere incasso- en repartitie-organisaties, zoals Stichting de Thuiskopie,
Stichting ter Exploitatie van Naburige rechten (SENA) en Stichting Leenrecht
hebben de afgelopen jaren op het terrein van auteursrecht en naburige rechten
voor de inrichting van de repartitie van «hun» vergoedingen zorg
gedragen. Repartitie van de reprovergoedingen aan auteurs vindt in de praktijk
plaats op grond van het door de Minister van Justitie goedgekeurde repartitiereglement
via uitgevers en is afhankelijk van aanmelding en toetsing van de betreffende
uitgever bij de Stichting Reprorecht.De Stichting Reprorecht verdeelt gelden op basis van categorieën
van geschriften, zoals vak- en wetenschappelijke tijdschriften, wetenschappelijke
boeken, educatieve geschriften, dagbladen en opiniebladen, muziekuitgaven.
Voor elke categorie wordt een rekening geopend en de aan een rekening toebedeelde
gelden worden uitgekeerd aan de uitgevers die zich hebben aangemeld. Dat houdt
verband met de feitelijke onmogelijkheid uitkeringen te doen per titel of
per auteur. Het valt immers niet of nauwelijks na te gaan van welk geschrift
precies wordt gekopieerd. Uitgevers ontlenen aan het repartitiereglement een
eigen aanspraak op een deel van de reprovergoeding van ten hoogste 50% maar
zijn dus overigens verplicht tenminste 50% door te betalen aan auteurs, aan
de hand van verdeelsleutels als het in het betrokken jaar uitbetaalde honorarium
en/of het aantal gepubliceerde pagina's (zie interim-rapport commissie auteursrecht
p. 16).Individuele repartitie is in overeenstemming met het systeem van de Auteurswet
1912 maar aan de terzake van de reprogelden tot stand gebrachte wijze van
repartitie zitten ook onbevredigende kanten, zoals het forfaitaire element
in de uitkering en de kosten die incasso-organisatie en uitgever moeten maken
om tot deze repartitie te komen. De vraag is voorts welke positie de uitgevers
in dit verband precies innemen. De bestaande wettelijke regeling van het reprorecht
heeft immers een auteursrechtelijke grondslag. Dat uitgangspunt geldt ook
voor dit voorstel. De uitgever kan aan de bestaande wettelijke regeling dus
geen eigen recht ontlenen. Niettemin is op grond van het thans geldende repartitiereglement
de praktijk dat uitgevers voor maximaal de helft meedelen in de opbrengsten
van de reprovergoeding. Internationaal is een dergelijke verdeling eveneens
gangbaar.Volgens de commissie auteursrecht (eindrapport p. 19) en op grond
van de voorgestelde bepalingen kan deze praktijk, die immers door de rechthebbenden
vertegenwoordigd in de Stichting Reprorecht is tot stand gebracht, in beginsel
worden gehandhaafd. Met dit wetsvoorstel wordt in de bestaande praktijk dan
ook geen verandering gebracht. Aan de auteursrechtelijke grondslag wordt niet
getornd. Er is om praktische redenen veel voor te zeggen aan
de bestaande verdeelsleutel, waarin auteurs en uitgevers voor gelijke delen
van de reprovergoeding opkomen, niet te tornen. Dit laat onverlet dat het
aan rechthebbenden (organisaties van auteurs en uitgevers) kan worden overgelaten
op welke wijze zij de repartitie precies vorm willen geven. Daarbij heeft
de Stichting Reprorecht laten weten doende te zijn haar repartitiesystematiek
verder te verfijnen aan de hand van nadere repartitiecategorieën. Deze
verhouding tussen uitgevers en auteurs en de bestaande repartitiepraktijk
hangen nauw samen met de aard van het uitgeven van boeken en periodieken.
De auteur kan niet zonder uitgever (en vice versa): als de uitgave niet loont
of de uitgever kan niet beschikken over de noodzakelijke uitgave- en andere
rechten, verschijnt de uitgave niet en zal dus van kopiëren geen sprake
zijn.De inrichting van de repartitie heeft bij de respondenten weinig kritiek
ondervonden. Auteursorganisaties hebben echter bezwaar aangetekend tegen de
verdeling via de uitgevers. Het bezwaar komt erop neer niet dat het uitgeversaandeel
wordt betwist maar dat auteurs niet rechtstreeks repartitieaanspraken jegens
de Stichting Reprorecht kunnen doen gelden als de uitgever van hun uitgegeven
werken dat niet doen of niet kan doen. Aan dit probleem is reeds grotendeels
tegemoet gekomen door de «opt-out» regeling van het vijfde lid
van dit artikel. De Stichting heeft bovendien maatregelen genomen om te komen
tot een oplossing voor het indertijd gesignaleerde probleem dat indien uitgevers
niet tot aanmelding overgaan auteurs zich niet rechtstreeks voor repartitie
bij de Stichting zouden kunnen aanmelden. De Stichting heeft enige jaren geleden
een vrijwaringsfonds in het leven geroepen ten behoeve van dergelijke auteurs.
Deze auteurs kunnen zich rechtstreeks aanmelden bij de Stichting met het oog
op een beroep op dat vrijwaringsfonds. Daarbij dient aan zekere administratieve
verplichtingen te worden voldaan, waaronder het opgeven van het ontvangen
honorarium, het aantal gepubliceerde pagina's en de titels van de uitgaven.
Aan dit fonds neemt inmiddels een beperkt aantal auteurs deel.Door onder meer de Stichting Auteursraad (in haar reactie op het interim-rapport)
is gesuggereerd om uitkeringen te verbinden aan het systeem van de uitkeringen
op grond van de vergoedingen voor het uitlenen van beschermd materiaal (artikel
15c Auteurswet jo. artikel 15a Wet op de naburige rechten), waarvoor een auteursrechtelijke
uitkering geldt. Het is echter onbekend of er, en zo ja welk verband bestaat
tussen de uitlening van geschriften en de reprografische verveelvoudiging
daarvan. Deze verbinding verschaft dus onvoldoende gegevens om tot rechtstreekse
repartitie aan auteurs over te gaan.Vierde lidToezicht op het functioneren van de incasso-organisatie zal, net als thans
het geval is, geschieden door een daartoe te benoemen College van Toezicht.
Het besluit waarmee de incasso-organisatie wordt aangewezen, dient tegelijkertijd
in werking te treden met inwerkingtreden van deze wet.Het voornemen bestaat de goedkeuring door de Minister van Justitie van
de repartitiereglementen, zoals thans is voorzien voor de repartitiereglementen
van niet alleen de Stichting Reprorecht maar ook van de Stichting de Thuiskopie,
de SENA en de Stichting Leenrecht, te laten vervallen. Dit is neergelegd is
de brief van mijn ambtsvoorganger van 16 april 1998 (kamerstukken II
24 036 nr. 83). Wel dienen deze reglementen aan zekere inhoudelijke eisen
te voldoen. In dit ontwerp is vooralsnog gekozen om het repartitiereglement
te onderwerpen aan voorafgaande goedkeuring en om voort te bouwen op de bestaande
toezichtstructuur. Deze nieuwe toezichtstructuur zal te zijner tijd ook van
toepassing zijn op het toezicht op de incasso-organisatie voor het reprorecht.
Vooralsnog zal worden aangesloten bij de bestaande regeling van het toezicht
op de Stichting Reprorecht, dat wil zeggen dat zal worden voorzien
in benoeming van een afzonderlijk college van toezicht, bestaande uit drie
personen, welk toezicht nader zal worden uitgewerkt in een afzonderlijke algemene
maatregel van bestuur. Bij de benoemingen zal er op worden gelet dat in het
college verschillende disciplines zijn vertegenwoordigd. Het college zal gevraagd
en ongevraagd de incasso-organisatie van advies kunnen dienen. De leden van
het college zullen toegang tot de kantoren van de incasso-organisatie hebben.
Zij zullen aan de vergaderingen van het bestuur of de commissarissen kunnen
deelnemen en inzage kunnen nemen van boeken en bescheiden waarvan de kennisneming
noodzakelijk is voor de uitoefening van het toezicht. Voorts zal de bevoegdheid
bestaan om een registeraccountant de boekhouding te doen onderzoeken. Ook
zullen bepaalde besluiten gebonden zijn aan de goedkeuring van het college.
Het college zal tenminsteéén keer per jaar rapporteren aan de
Minister van Justitie en het verstrekt alle door de Minister verlangde inlichtingen.Vijfde lidEen belangrijke en van de huidige regeling afwijkende bepaling is neergelegd
in artikel 16l, vijfde lid. De commissie auteursrecht heeft geadviseerd een
bepaling op te nemen die het mogelijk maakt dat rechthebbenden rechtstreeks
afspraken maken met kopieerders, zonder inschakeling van de incasso-organisatie
(eindrapport commissie auteursrecht, p. 18–19). De vergoeding van
artikel 16h is volgens het vijfde lid van artikel 16l namelijk niet verschuldigd
indien degene die tot betaling verplicht is, bewijst dat hij met de maker
of diens rechtverkrijgende overeengekomen is dat hij de vergoeding rechtstreeks
aan de rechthebbende zal betalen (de opt-out regel). Deze regel was aanvankelijk
niet overgenomen in wetsvoorstel 22 600 maar werd daarin als gevolg van
een amendement uit de Kamer opgenomen.Maker of rechtverkrijgende, zoals een uitgever, krijgen de mogelijkheid
rechtstreeks te contracteren met de kopieerder. In zoverre bestaat voor partijen
contractsvrijheid, waarbij ook de hoogte van de vergoeding en de vorm waarin
de vergoeding bestaat, kunnen worden betrokken. Hiermee wordt dus een privatiseringselement
in het wetsvoorstel opgenomen. Het kan voor een kopieerder aantrekkelijk zijn
aparte afspraken te maken met bijvoorbeeld een gespecialiseerde uitgever,
terwijl bij deze afspraken ook andere kwesties, zoals het elektronisch kopiëren,
kunnen worden geregeld. De maker of rechtverkrijgende dient dan wel jegens
de kopieerder impliciet of expliciet afstand te hebben gedaan van zijn recht
op de reprovergoeding. De reprografische verveelvoudigingen waarop deze afspraken
betrekking hebben, dienen uiteraard te worden verdisconteerd in de eventueel
te betalen vergoeding voor de overige kopieën. Het is aan de kopieerder
te bewijzen dat dergelijke afspraken zijn gemaakt hetgeen doorgaans geen grote
opgave zal zijn als dergelijke afspraken op papier zijn gesteld of de maker
met zoveel woorden afstand heeft gedaan van zijn reprorecht dor vermelding
op of bij het artikel. Met afstand van recht wordt gedoeld op de afstand van
recht op gehele vergoeding jegens de kopieerder. Ook al spelen de uitgevers
een belangrijke rol in de repartitie, de auteursrechtelijke grondslag van
deze regeling wordt niet aangetast, hetgeen het geval zou zijn als de maker
bijvoorbeeld alleen van het «auteursdeel» afstand kan doen. Het
is de maker (of zijn rechtverkrijgende) die beslist of het recht op vergoeding
wordt uitgeoefend. Het staat uitgever en makers echter vrij hierover afspraken
te maken; de aanspraak die de maker of zijn rechtverkrijgende op een reprovergoeding
kan doen gelden, is overdraagbaar en is op zichzelf vatbaar voor afstand. Artikel 16mEerste lidGezocht is naar een eenvoudige wijze waarop kan worden vastgesteld welk
bedrag de kopieerders zijn verschuldigd in verband met het reprografisch verveelvoudigen
van beschermd materiaal. Naast de aanwijzing van de incasso-organisatie is
in artikel 16m, eerste lid, een voorziening opgenomen die ertoe bijdraagt
dat de betalingsverplichting van de kopieerders op eenvoudige wijze kan worden
vastgesteld. De commissie auteursrecht heeft geadviseerd dat de wet betalingsplichtigen
zal verplichten om het totale aantal kopieën dat men jaarlijks maakt
aan de incasso-organisatie op te geven (eindrapport commissie auteursrecht,
p. 10). Dat idee is in dit wetsvoorstel overgenomen. Niet vereist is
dat die opgave jaarlijks wordt gedaan. Het is vervolgens aan partijen om onderling
uit te maken welk deel van dit geheel geacht wordt auteursrechtelijk beschermd
materiaal te bevatten. Partijen kunnen afspreken dat de opgave ook inhoudt
dat wordt aangegeven welke aantallen fotokopieën zijn gemaakt door en
bij derden, zoals fotokopieerwinkels. Bovendien kan worden overeengekomen
dat kopieerders medewerking verlenen aan onderzoek naar de mate waarin wordt
gekopieerd uit de verschillende categorieën geschriften zoals bepaald
in artikel 16b en artikel 16h. De ervaring heeft geleerd dat het auteursrechtelijk
relevante aandeel in het totaal aantal kopieën gemiddeld doorgaans slechts
enkele procenten van het totaal uitmaakt, uiteraard afhankelijk van de kopieerder.
Met partijen wordt dus gedoeld op de incasso-organisatie enerzijds en de kopieerder(s)
of hun belangen- of brancheorganisatie anderzijds. Het auteursrechtelijk relevante
deel kan worden bepaald aan de hand van steekproeven. De medewerking aan deze
steekproeven, die branchegewijs kunnen worden afgesproken en uitgevoerd maar
ook kunnen plaatsvinden in een bepaalde onderneming of instelling, is niet
vanzelfsprekend; ook deze dient contractueel te worden overeengekomen. De
«mits-constructie» van artikel 16h, eerste en tweede lid, vormt
daarbij voldoende aansporing voor betalingsplichtigen om opgave te doen en
aan dergelijke steekproeven mee te werken.De commissie auteursrecht suggereerde reeds dat de medewerking aan steekproeven
beloond kan worden met een korting op de tarieven (interim-rapport p. 7).
De methode van steekproeven wordt al jarenlang gevolgd in de contracten die
de rijksoverheid met de Stichting Reprorecht heeft en deze is werkbaar gebleken.
De opgave van het totaal aantal kopieën behoeft hoegenaamd geen administratie
te vergen, met name niet ingeval fotokopieerapparaten met tellers zijn uitgerust.
Ook andere parameters dan de stand van de teller kunnen worden gehanteerd
bij de berekening van het totaal aantal kopieen dat jaarlijk wordt gemaakt.
De wet schrijft immers niet een bepaalde berekeningswijze voor waarmee het
aantal wordt bepaald. De kopieerder is gehouden bij de berekening zorgvuldig
te werk te gaan. Andere mogelijke parameters zijn het tonerverbruik, het papierverbruik,
het aantal werknemers, het aantal kopieerapparaten en de aard van het bedrijf.
In zoverre is rekening gehouden met de opmerkingen in het advies van het Adviescollege
toetsing administratieve lasten (Actal), dat op 9 november 2000 op eigen initiatief
advies heeft uitgebracht over het wetsvoorstel dat aan de Raad van State voor
advies was toegezonden (het advies van Actal is als bijlage bij deze toelichting
gevoegd).1 Denkbaar is ook dat een eenmaal gedane
opgave enkele jaren lang wordt aangehouden. De respondenten naar aanleiding
van het interim-rapport van de commissie auteursrecht bleken tegen deze methode
geen overwegende bezwaren te hebben. Ik zal de door mij aan te wijzen incasso-organisatie
opdragen te bevorderen dat waar dat mogelijk is kopieerders een opgave van
het aantal kopieën kunnen doen die zich uitstrekt over meerdere
jaren. Ik zal de organisatie verzoeken hierover te rapporteren aan de toezichthouder.Met dit stelsel wordt ook tegemoet gekomen aan de bezwaren die tijdens
de parlementaire behandeling van wetsvoorstel 22 600 zijn aangevoerd
tegen de in dat voorstel opgenomen constructie dat de betalingsplichtige verplicht
was ieder jaar opgave te doen van het totaal aantal reprografische verveelvoudigingen
en desgevraagd tevens opgave te doen van het aantal vergoedingsplichtige kopieën
en overigens inzage te geven in boeken en bescheiden. Voorts zou de incasso-organisatie
over een eenzijdige bevoegdheid tot schatting van het aantal vergoedingsplichtige
kopieën beschikken indien met de betalingsplichtige over dat aantal geen
overeenstemming kon worden bereikt. Die schatting zou als vaststaand gelden
tenzij de betalingsplichtige zou bewijzen dat van een ander aantal moest worden
uitgegaan («omkering van de bewijslast»). Deze regeling was bovendien
strafrechtelijk gesanctioneerd: degene die een opgave opzettelijk zou nalaten
dan wel daarin opzettelijk een onjuiste of onvolledige mededeling zou doen,
zou een overtreding begaan. Ook de commissie auteursrecht heeft tegen de administratieve
verplichtingen van de kopieerders en de «omkering van de bewijslast»
stelling genomen (interim-rapport p. 6–7; eindrapport p. 10).
De kritiek was dat deze maatregelen de kopieerder met vergaande administratieve
lasten opzadelde en in een zeer nadelige bewijspositie plaatste.Tweede lidNiettemin kan het voor kleine bedrijven of kleine onderwijs- en onderzoeksinstellingen
bezwaarlijk zijn zelfs aan deze betrekkelijk geringe lasten te voldoen. In
de brief van 8 september 1997 is reeds aangekondigd dat per algemene maatregel
van bestuur kan worden geregeld dat tot een bepaald aantal fotokopieën
geen opgaveverplichting geldt. Ook bij dit onderdeel van de toelichting is
rekening gehouden met het advies van Actal. Het college heeft een eigen onderzoek
onder het Actal-bedrijvenpanel laten uitvoeren om meer kwantitatieve gegevens
te verkrijgen. Volgens dit onderzoek zouden de volgende administratieve lasten
voor het Nederlandse bedrijfsleven op jaarbasis kunnen resulteren:– bij een aangiftegrens van 100 000 kopieën op jaarbasis:
f 100 000;– bij een aangiftegrens van 50 000 kopieën op jaarbasis:
f 150 000;– bij een aangiftegrens van 25 000 kopieën op jaarbasis:
f 250 000.– zonder aangiftevrijstelling: f 4 000 000.Ik acht de te verwachten lasten voor het bedrijfsleven bij de door Actal
onderzochte aangiftegrenzen in verband met de opgaveplicht aanvaardbaar, ook
in relatie tot de geschatte opbrengsten. Een redelijke verwachting is namelijk
dat het bedrag van de geïnde vergoedingen minimaal zal verdubbelen en
mogelijk zelfs zal verdrievoudigen, gelet op het feit dat de nieuwe regeling
ook op het bedrijfsleven van toepassing zal zijn, waar sprake is van zo'n
70% van het kopieervolume in Nederland. Eén en ander zou kunnen betekenen
dat de opbrengst van de reprovergoeding zal stijgen naar een bedrag tussen
de 17 en 25 miljoen gulden.Ik overweeg in deze algemene maatregel van bestuur te bepalen dat dit
aantal ligt op 50 000 kopieën per jaar per instelling, een aantal
dat reeds door de commissie auteursrecht in haar eindrapport werd genoemd.
De door Actal overlegde cijfers hebben mij gesterkt in de overtuiging dat
dit een juiste grens is. Het gaat dus niet om het aantal auteursrechtelijk
relevante kopieën maar om het totaal aantal fotokopieën dat binnen
de instelling is gemaakt. Dit aantal is gelijk voor alle categorieën
kopieerders. Voor het auteursrechtelijk relevante deel van deze kopieën
is op zich wel een vergoeding verschuldigd. Betaling kan geschieden door een
bedrag ineens. Deze wijze van betaling mag echter niet prijsopdrijvend zijn.
Ook zou de Stichting Reprorecht kunnen besluiten af te zien van inning omdat
de kosten van inning en verdeling niet opwegen tegen de baten. In dit verband zou ook de vraag kunnen rijzen of kan worden bepaald dat
beneden een zekere drempel in het geheel geen betalingsverplichting bestaat,
dit vanuit de gedachte dat in bepaalde situaties de administratieve lasten
niet opwegen tegen de baten. Bij het wettelijk bepalen van dergelijke drempels
dient echter terughoudendheid te worden betracht. De mogelijkheid van beperkingen
op het auteursrecht is aan zekere, internationaal verankerde kaders gebonden
die slechts een beperkte ruimte bieden. Niettemin kan bij de uitvoering van
deze regeling rekening worden gehouden met dit aspect. De incasso-organisatie
kan verzocht worden op dit punt beleid te ontwikkelen, dat kan worden betrokken
in het door het college van toezicht uit te oefenen toezicht.CArtikel 17 van de huidige Auteurswet kan vervallen. De materie van dat
artikel is overgebracht naar artikel 16b, tweede lid, en artikel 16h.DOnderdeel van wetsvoorstel 22 600 was een bepaling tot schrapping
van artikel 17d Auteurswet 1912 dat inhield dat de algemene maatregelen van
bestuur als bedoeld in de artikelen 16, tweede lid, 16b, zesde lid, 17, derde
lid, en 17a, eerste en tweede lid of een wijziging daarvan niet eerder in
werking treden dat twee maanden na datum van uitgifte van het Staatsblad waarin
deze worden geplaatst: de voorhangregeling. Voor deze schrapping werd in de
memorie van toelichting aangevoerd dat deze bepaling uitzonderlijk van aard
was aangezien plaatsing van dergelijke publicaties doorgaans in de Staatscourant
plaatsvond en de termijn voor inwerkingtreding onnodig de effectuering van
de regelingen kon vertragen. De voorkeur verdiende, aldus de memorie, dat
van geval tot geval werd bepaald of een bijzonder tijdstip van inwerkingtreding
moest worden bepaald.Tijdens de parlementaire behandeling van wetsvoorstel 22 600 kwam
naar voren dat de Kamer nog de gelegenheid wilde hebben te kunnen ingrijpen
als de voorgestelde maatregelen haar niet zouden bevallen. Diverse respondenten
op het interim-rapport van de commissie auteursrecht hebben voorts blijk gegeven
te hechten aan de hoogte van de paginavergoeding in het totaal van de regeling.
De commissie auteursrecht heeft geadviseerd rekening te houden met de wenselijkheid
van aanpassing van de tarieven in de toekomst (eindrapport p. 11). Aanpassing
zou eenvoudiger zijn te verwezenlijken door middel van wijziging van een algemene
maatregel van bestuur dan door wetswijziging.De voorhangprocecure behoeft slechts te gelden voor de algemene maatregelen
van bestuur en wijzigingen daarvan en niet, zoals thans het geval is, tevens
voor de daaruit voortvloeiende besluiten, zoals benoemings- en aanwijzingsbesluiten.
Dergelijke besluiten worden doorgaans in de Staatscourant gepubliceerd en
een termijn voor inwerkingtreding van twee maanden kan inderdaad tot onnodige
vertraging leiden. Aldus is gekozen voor aanpassing van artikel 17d in dier
voege dat een krachtens artikel 16i, tweede lid, artikel 16l, derde lid, artikel
16m, tweede lid, of artikel 17a, eerste en tweede lid, vast te stellen algemene
maatregel van bestuur of wijziging daarvan niet eerder in werking treedt dan
acht weken na datum van uitgifte van het Staatsblad waarin hij is geplaatst
en – zoals gebruikelijk in dit soort gevallen – dat van de plaatsing
onverwijld mededeling wordt gedaan aan de beide kamers der Staten-Generaal.
De commissie auteursrecht heeft aangevoerd dat onvoldoende gronden bestaan
voor schrapping van artikel 17d (eindrapport p. 11).De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27617-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl