Wijziging van de Wet ruimtelijke ordening inzake de grondexploitatie; Nader voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30218, nr. F

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

01-05-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30218 nr. F

27-04-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVerhouding tussen het publiekrechtelijke en het civielrechtelijke
spoorArtikel 6.20Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30218Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 218Wijziging van de Wet ruimtelijke ordening inzake de grondexploitatieFNADER VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR VOLKSHUISVESTING
EN RUIMTELIJKE ORDENING1Vastgesteld 27 april 2007De memorie van antwoord gaf de commissie aanleiding tot het maken van
de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende vragen.De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling
kennis genomen van de memorie van antwoord. De minister is uitgebreid in gegaan
op de ook door hen gestelde vragen, waarvoor deze leden de minister dank zeggen.Niettemin hebben zij – mede in het licht van de beantwoording van
vragen van andere fracties – nog wel enkele opmerkingen en vragen die
zij voorafgaande aan de plenaire behandeling zouden willen voorleggen.Verhouding tussen het publiekrechtelijke en het civielrechtelijke
spoorIn de eerste plaats de verhouding tussen het publiekrechtelijke en het
civielrechtelijke spoor. In dit verband wijzen zij op een artikel van Prof.
Mr J. Struiksma in WPNR van 2 december 2006/6689, pagina 821 e.v. De
schrijver lijkt vooral bezorgd – een bezorgdheid die op zichzelf ook
wel door de leden van de CDA-fractie wordt gedeeld – dat de bevoegdheid
om zonder vaststelling van een exploitatieplan of door pas in een laat stadium
een exploitatieplan vast te stellen gemeenten van de civielrechtelijke contractsvrijheid
gebruik zouden kunnen maken om financiële bijdragen te verlangen die
niet in het kader van het exploitatieplan kunnen worden bedongen via voorwaarden
die aan de bouwvergunning kunnen worden gesteld of bijdragen waarvan onzeker
is dat die gerekend kunnen worden tot de kostensoortenlijst, danwel geen financiële
bijdrage in de zin van artikel 6.24, eerste lid onder a vormen, in het bijzonder
in het geval onzeker is of kosten die de gemeente vergoed wil zien wel onder
de kostensoortenlijst of art. 6.24, eerste lid onder a vallen. Dat die onzekerheid
er is, blijkt onder andere uit een antwoord dat is te vinden op pagina 7 van
de memorie van antwoord. Sprekend over een financiële bijdrage voor gebruik
of beheer antwoordt de minister, dat deze niet «lijken» te passen
binnen het kader van artikel 6.24, eerste lid, onder a van de Grondexploitatiewet.
(Terzijde: het onderhavige wetsvoorstel kent geen citeertitel
van die benaming, zodat de aanduiding Grondexploitatiewet kennelijk op een
vergissing berust).Als oplossing voor het probleem verwijst Prof. Struiksma naar twee mogelijkheden.
De ene is nadrukkelijke verwijzing in de parlementaire geschiedenis van dit
wetsvoorstel naar artikel 3: 14 van het Burgerlijk Wetboek. De andere een
aanpassing van de wet door algemeen toepasselijk verklaring van de normering
uit het voorliggende wetsvoorstel. Daarbij denkt hij met name aan de criteria
zoals neergelegd in artikel 6.13, vijfde lid.De leden van de CDA-fractie zouden daarover het volgende willen opmerken
en de minister willen verzoeken daarop nader in te gaan. In de eerste plaats
verdient aantekening, dat artikel 3: 14 van het Burgerlijk Wetboek hoe dan
ook mede van toepassing zal zijn op het civielrechtelijke spoor van kostenverhaal,
ook al zou de parlementaire geschiedenis van het onderhavige wetsvoorstel
daarover niets zeggen. De vraag is echter wanneer sprake zal zijn van een
in art. 3.14 BW verboden gebruik van een civielrechtelijke bevoegdheid in
strijd met geschreven of ongeschreven regels van publiekrecht. Op zichzelf
kan Prof. Struiksma worden toegegeven, dat het expliciet van toepassing verklaren
van de criteria van artikel 6.14, vijfde lid op het civielrechtelijke spoor
dan in ieder geval enig houvast biedt. Ook dan komt het echter nog aan op
de invulling die blijkens de parlementaire geschiedenis van die criteria aan
het onderhavige wetsvoorstel moeten worden gegeven. Dat klemt temeer bij de
financiële bijdragen in de zin van artikel 6.24, eerste lid onder a:
de financiële bijdrage aan grondexploitatie alsmede, op basis van een
vastgestelde structuurvisie, aan ruimtelijke ontwikkelingen.De rechtsonzekerheid op dit punt zou al enigszins verminderen, indien
vastgesteld zou worden, dat ook op de financiële bijdrage in de zin van
artikel 6.24, eerste lid onder a van toepassing zijn de cumulatieve criteria
die zijn neergelegd in artikel 6.13, vijfde lid, namelijk dat het exploitatiegebied
als geheel of een gedeelte daarvan profijt heeft
van werken, werkzaamheden en maatregelen, de kosten daarvoor toerekenbaar zijn aan het exploitatieplan en wel naar evenredigheid zijn opgenomen in de exploitatieopzet. Het komt
de leden van de CDA-fractie voor dat de structuur van het wetsvoorstel met
zich meebrengt, dat die cumulatieve criteria van het vijfde lid van artikel
6.13 inderdaad ook op de financiële bijdragen van artikel 6.24, eerste
lid onder a van toepassing zijn. Daarover nog nader het volgende. Indien gesteld
zou worden, dat het element van profijt niet van toepassing is op de financiële
bijdrage van artikel 6.24, eerste lid onder a zou het bedingen van dergelijke
financiële bijdragen feitelijk neerkomen op belastingheffing (zie ten
deze ook het arrest van de Hoge Raad van 15 november 2002 inzake Bosman
contra gemeente Bergh, NJ 2003/590, over de gebruikmaking van het Wvg-instrumentarium
in het kader van actief grondbeleid).Tegen deze achtergrond verzoeken de leden van de CDA-fractie de minister
om nog eens nader in te gaan op de eerder aangehaalde passage uit de memorie
van antwoord omtrent de kosten van gebruik of beheer. Ook verzoeken zij de
minister nog nader in te gaan op de ook in de casuspositie van de Bosman-zaak
aan de orde zijnde kostenposten voor de reconstructie van een oud bedrijventerrein
en de aanleg van een stuk ringweg dat na realisatie aan de provincie zou worden
overgedragen als onderdeel van een provinciale ringweg om ’s-Heerenberg
heen.De eerste soort kosten – die voor reconstructie van een oud bedrijventerrein –
worden ook in de stukken van dit wetsvoorstel genoemd als mogelijk verhaalbare
kosten via het exploitatieplan. De leden van de CDA-fractie kunnen
zich hier nog iets bij voorstellen, indien het gaat om een bestaand bedrijventerrein
dat wordt uitgebreid of dat geheel of grotendeels herontwikkeld wordt. In
zo’n situatie kan bijvoorbeeld een nieuwe aanleg van riolering en bestrating
zeker worden aangemerkt als reconstructiekosten die ook verhaald moeten kunnen
worden bij het verstrekken van nieuwe bouwvergunningen. Anders ligt het, indien
het gaat om een aanpalend of nog verder weg gelegen bedrijventerrein dat planologisch,
noch functioneel enige verbinding heeft met een nieuw bedrijventerrein. In
zo’n geval zal toch het ontbreken van enig profijt voor de houders van
bouwvergunningen van dergelijke reconstructiekosten eraan in de weg staan,
dat zij daaraan moeten bijdragen, noch via het exploitatieplan, noch via een
financiële bijdrage in de zin van artikel 6.24, eerste lid onder a.Evenzeer komt het de leden van de CDA-fractie voor, dat het onjuist en
onbillijk is om eerst als gemeente een stuk van de ringweg aan te leggen,
de kosten daarvan integraal ten laste te brengen van een exploitatieplan voor
een bedrijventerrein, teneinde na realisatie dat stuk van de weg aan de provincie
over te dragen. (Overigens zou ook bij het achterwege laten van een dergelijke
overdracht aan de provincie uiteraard het bedingen van een financiële
bijdrage in de aanleg van die weg, respectievelijk dat stuk ringweg, onbillijk
zijn). Wel zouden de leden van de CDA-fractie zich kunnen voorstellen, dat
in zo’n situatie een deel van de kosten van de aanleg van dat stuk ringweg
ten laste van het exploitatieplan wordt gebracht, namelijk voor zover dat
in overeenstemming is met het profijt dat de houders van bouwvergunningen
ervan zullen trekken. In het algemeen zal de overheid echter terughoudend
moeten zijn met het belasten van een betrekkelijk willekeurige groep burgers
of bedrijven voor voorzieningen die op grond van bestaand beleid gebruikelijk
worden bekostigd uit rijksmiddelen, provinciefonds of gemeentefonds. Het enkele
feit dat zij ook gebruik zullen maken van dergelijke voorzieningen kan in
ieder geval geen grond zijn voor het bedingen of opleggen van enige exploitatiebijdrage
in de zin van deze wet.Deelt de minister de lijn zoals die is ontwikkeld in voorgaande beschouwingen
en het standpunt van de leden van de CDA-fractie, dat de daarin aangegeven
beperkingen ook in acht moeten worden genomen bij toepassing van artikel 6.24,
eerste lid onder a? Deelt de minister ook het gevoelen van de hier aan het
woord zijnde leden, dat – in het licht van het voorgaande – de
slotzin van de laatste passage van paragraaf 3.2 in de memorie van toelichting
(«Zo zal een gemeente via het «vrijwillige privaatrechtelijke
spoor» in het algemeen toch verdergaande afspraken kunnen blijven maken
dan via het publiekrecht mogelijk is») niet geheel juist is?Artikel 6.20De leden van de CDA-fractie hebben voorts nog enkele vragen bij artikel
6.20. In die bepaling is een afrekeningsverplichting opgenomen en ook een
terugbetalingsverplichting voor de gemeente na herberekening van de exploitatiebijdrage,
waarbij een drempel van vijf procent is aangebracht. Die drempel is gemotiveerd
met verwijzing naar de wenselijke stimulans voor gemeenten om de kosten binnen
de perken te houden. Zou de gemeente daarvan niet zelf kunnen profiteren,
zou zij zich minder inspannen om kostenbeheersing in acht te nemen bij de
uitvoering van het exploitatieplan.De passage omtrent de restitutieverplichting is te vinden in de memorie
van toelichting op pagina 29 (laatste alinea van paragraaf 3.3.c). De
vraag is of dit niet evenzeer ertoe kan leiden, dat de gemeente in het exploitatieplan de kosten aan de relatief hoge kant zal begroten, teneinde die vijf procent marge te kunnen incasseren. De minister
zou daarop kunnen antwoorden, dat belanghebbenden tegen het exploitatieplan
dan bezwaar zullen maken met verwijzing naar een te hoge begroting van de
kosten. De vraag is echter of de economische verhoudingen tussen partijen
met zich mee zal brengen, dat een belanghebbende inderdaad een dergelijk bezwaar
zou opperen. Dat is vermoedelijk niet het geval. De projectontwikkelaar die
meent dat de kosten te hoog zijn getaxeerd, heeft bij een dergelijk percentage
er geen belang bij om bezwaar te maken. Wordt het exploitatieplan vastgesteld
conform het voorstel van burgemeester en wethouders, dan zal de ontwikkelaar
de kosten integraal doorberekenen aan diens opdrachtgever of de uiteindelijke
koper. Het percentage is zo gering, dat het niet prohibitief zal zijn voor
het sluiten van een overeenkomst. Sterker nog: het is niet onwaarschijnlijk,
dat voorafgaande aan het opstellen van het exploitatieplan ook over de hoogte
van de kosten al tussen belanghebbende projectontwikkelaars en de gemeente
onderhandeld zal worden en in feite de kostenbegroting die ten grondslag ligt
aan het daarna vast te stellen exploitatieplan een weerslag is van overeenstemming
tussen gemeente en ontwikkelaars. Hoe beoordeelt de minister op dit punt de checks and balances in het wetsvoorstel?In dit licht bezien rijst ook de vraag of bij een dergelijk hoog percentage
als vijf procent niet eveneens sprake is van een heffing die niet als retributie
kan worden aangemerkt, maar eerder als een belastingheffing. Zou niet ook
bij een lager percentage dan vijf procent gemeenten bewogen worden om tot
een kosten efficiënte uitvoering van werken en werkzaamheden te komen?Eén en ander klemt temeer omdat de aanspraak op terugbetaling enkel
zal gelden voor de houders van vergunningen die een exploitatiebijdrage hebben
betaald in het kader van de voorschriften verbonden aan de bouwvergunning
in de zin van artikel 6.17, eerste lid. Zij die via het civielrechtelijke
spoor een overeenkomst zijn aangegaan met de gemeente en een bijdrage betalen,
hebben geen aanspraak op enige terugbetaling. Het komt de leden van de CDA-fractie
voor, dat wederpartijen van de gemeente die via het civielrechtelijke spoor
hebben gecontracteerd er op basis van een exploitatiebegroting die later onderdeel
is gaan uitmaken van een exploitatieplan, waarbij op basis van naverrekening
er aanzienlijke bedragen moesten worden terugbetaald door de gemeente aan
houders van vergunningen (of rechtsopvolgers) die wederpartijen nog wel degelijk
een beroep openstaat op onverschuldigde betaling en/of ongerechtvaardigde
verrijking door de gemeente bij die contractsluiting. Naast de betekenis van
artikel 3.14 van het Burgerlijk Wetboek lijkt ook het leerstuk van de onverschuldigde
betaling dus onverminderd relevant voor de beoordeling van contracten die
de gemeente in het civielrechtelijke spoor aangaat. In zoverre is de conclusie
in de brief van de ambtsvoorgangster van de huidige minister in haar brief
van 29 juni 2006 aan de Tweede Kamer, dat het risico van claims uit onverschuldigde
betaling omdat de gemeente zich niet aan de eigen verordening houdt met het
voorliggende wetsvoorstel is vervallen, zeer voorbarig. Daarnaast blijft het
leerstuk van de ongerechtvaardigde verrijking nog relevant. Gaarne voor deze
leden een nadere reactie van de minister op dit punt.De leden van de fractie van de PvdA zeggen
dank aan de regering voor het uitgebreide antwoord op de vragen van onder
andere de leden van de fractie van de PvdA betreffende het voorliggende wetsvoorstel.
Een wetsvoorstel, waar zoals eerder gemeld de leden van de fractie van de
PvdA het belang van onderkennen en mee in kunnen instemmen. Toch blijven er
nog enige vragen over, die vooral te maken hebben met uitvoeringsproblemen,
die zich in de praktijk zullen voordoen.De vragen gaan over vier zaken:• termijnen waarbinnen exploitatie en bestemmingsplannen geldig zijn;• verevening tussen kostensoorten onderling;• verrekenen van waardestijging van onroerend goed;• verevening tussen verschillende locaties in een regio.Er vanuit gaande dat het ruimtelijk beleid van het Rijk, provincies en
gemeenten de afgelopen jaren, met instemming van marktpartijen, milieuorganisaties
en andere per situatie verschillende partijen meer en meer gericht is op gebiedsontwikkeling
zal deze «grondexploitatiewet» vooral van toepassing zijn op grote
projecten met een lange looptijd en veel verschillende grondeigenaren. Projecten
waarin veelal een proces gestart wordt waarbij gemeenten (soms provincies)
en private partijen zich voor een lange periode (financieel en programmatisch)
binden aan elkaar en aan het gebied.Eén van de voorbeelden van gebiedsontwikkeling is het gebied Binckhorst
in Den Haag. Een gebied van 130 ha, dat nu nog volledig bedrijventerrein is
maar waar de gemeente het oogmerk heeft dit gebied te transformeren tot een
gemengd binnenstedelijk gebied met functiemenging en forse intensivering van
het ruimtegebruik. Een uiterst complexe en ambitieuze operatie waar de gemeente
met twee private partijen een intentieovereenkomst tot samenwerking heeft
afgesloten. Inmiddels is er een gebiedsconcept «Nieuw Binckhorst»,
tot stand gebracht.De transformatie van Binckhorst zal minimaal een periode van 20 jaar in
beslag nemen. Momenteel zijn er zo’n honderd verschillende eigenaren
in het gebied. Het is voor de hand liggend te veronderstellen dat met een
deel van de eigenaren privaatrechtelijke contracten afgesloten kunnen worden,
maar juist bij dit soort gebiedsontwikkeling met zoveel verschillende eigenaren
is het meer dan waarschijnlijk dat het publiekrechtelijke instrument dat de «grondexploitatiewet»
biedt ingezet zal moeten worden.Door toepassing van de «grondexploitatiewet» kan planontwikkeling
doorgezet worden en in de grondexploitatie een deel van de kosten met enige
zekerheid gedekt worden. Zeker is dat de toepassing van de «grondexploitatiewet»
en de jurisprudentie die in de praktijk gaat ontstaan, bepalend zijn voor
de mate waarin de kosten kunnen worden verhaald.Om bij het voorbeeld van Binckhorst te blijven: de gemeente Den haag heeft
het voornemen om voor het gehele gebied een globaal bestemmingsplan met uitwerkingsplicht
vast te stellen, waarvan de looptijd minimaal 20 jaar zal moeten zijn. De
vraag doemt dan op of een looptijd van 20 jaar, door toepassing van verlenging
op basis van nieuw Wro artikel 3.1 lid 3, mogelijk voor een bestemmingsplan
en ook voor het bijbehorende exploitatieplan kan gelden? Is het met andere
woorden mogelijk om de haalbaarheid van een bestemmingsplan te baseren op
een exploitatie van 20 jaar?Het komt de leden van de fractie van de PvdA niet onlogisch voor dat wettelijk
de termijn van 10 jaren met nog eens 10 jaren verlengd kan en mag worden voor
omvangrijke projecten en dat de kosten verhaald mogen worden over de looptijd
van 20 jaren. Hoewel wel onderkend wordt dat het in de praktijk niet zo eenvoudig
zal zijn om aan te tonen dat er voldoende sprake van toerekenbaar profijt
is als werkzaamheden aan de noordzijde van het gebied in het jaar 2009 via
het exploitatieplan (indirect) worden verhaald op een zelfrealisator aan de
zuidzijde van het gebied in 2028? Als geconstateerd wordt dat het van cruciaal
belang is dat er duidelijkheid van het kostenverhaal bestaat over de gehele
looptijd en over het gehele, in dit geval aaneengesloten gebied, dan zal daarvoor
een oplossing gevonden moeten worden. Kan de regering hier nader op ingaan?
Mogelijkerwijs is er een oplossing te vinden voor dit type grote projecten
door ze bij naam te noemen en daar middels een ministeriele regeling of besluit
melding van maken.Een andere vraag is de vraag of, wanneer er een exploitatieplan vastgesteld
wordt op basis van de kostensoorten zoals in een aangekondigde ministeriele
regeling nader uitgewerkt gaat worden en in de uitvoering blijkt dat er meevallers
zijn bij de ene kostensoort en tegenvallers bij een andere kostensoort, deze
onderling verevend mogen worden? Met andere woorden is het volgens de regering
mogelijk om kostensoorten onderling te verevenen binnen een vastgesteld exploitatieplan?Exploitatieplannen en exploitatieopzetten als onderdeel daarvan moeten
jaarlijks herzien worden. Uit de praktijk blijkt dat zich bijna altijd meer
tegen- dan meevallers voordoen wanneer de plannen verder ontwikkeld worden.
Als het niet mogelijk is om bij de herziening van het exploitatieplan de raming
van kostensoorten te verhogen, zoals begrepen kan worden uit de memorie van
antwoord pagina 6 dan ligt het voor de hand dat er voor gemeenten voldoende
ruimte gecreëerd wordt om in het exploitatieplan een hoger bedrag voor
bepaalde kostensoorten vast te stellen wanneer er een grote onzekerheidsmarge
is. Deelt de regering die opvatting? En wat betekent dat dan voor de Amvb
waarin de kostensoorten limitatief aangegeven zullen worden. Is die Amvb overigens
al in voorbereiding en wordt de daarin voor te stellen uitwerking besproken
met de verschillende partijen? Als dat zo is, dan is het misschien mogelijk
daarover een tipje van de sluier op heffen.In het geval van Binckhorst zullen de gemeente Den Haag, BPF Bouwinvest
en Rabo Vastgoed gezamenlijk de planontwikkeling ter hand nemen in een gebiedsonderneming.
De gebiedsonderneming voert dan de regie over de ontwikkeling en grondexploitatie
van de Binckhorst. Is het mogelijk dat de jaarlijkse actualisatie van het
exploitatieplan in handen komt te liggen van deze gebiedsonderneming? Mag
de gemeente de gebiedsonderneming het mandaat geven om dit uit te voeren?De leden van de fractie van de PvdA hebben in het verslag ook stilgestaan
bij de wenselijkheid van het verrekenen van waardestijging van onroerend goed
via de «grondexploitatiewet». In de memorie van antwoord pagina
20 wordt aangegeven dat in het Nederlandse stelsel van ruimtelijke ordening
waardestijging van grond en vastgoed tengevolge van planologische besluiten
en plannen van de overheid niet worden afgeroomd. De leden van de fractie
van de PvdA vragen zich af of juist in de optiek van de «grondexploitatiewet»
waardevermeerdering niet een belangrijk begrip is dan wel zou moeten zijn?
Is het niet zo dat een operationalisering van het begrip value capturing een aanvulling kan zijn op de algemene middelen die
bij omvangrijke gebiedsgerichte ontwikkelingen beschikbaar gesteld worden?
Bij grote gebiedsgerichte ontwikkelen waar omvangrijke infrastructurele investeringen
mee gemoeid zijn, of het nu gaat om Binckhorst of om de Zuidas in Amsterdam,
gaat het om zeer omvangrijke publieke investeringen. Value
capturing wordt dan bedoeld als verzamelnaam van instrumenten die
het mogelijk maken waardevermeerdering van grond en onroerend goed, ontstaan
door publiek handelen, direct dan wel indirect af te romen en te gebruiken
voor de bekostiging van de activiteiten die de waardestijging veroorzaken1. Daar waar het huidige instrument van baatbelasting in
de praktijk om meerdere redenen weinig toegepast wordt, wordt het begrip waardevermeerdering
in de voorliggende wet toch geoperationaliseerd en begrensd door het voorwaardelijk
stellen van profijt, toerekenbaarheid en proportionaliteit? Als de grondwaarde
en vastgoedwaarde van een gebied aantoonbaar profijt hebben van of wel het
aanbrengen van grote infrastructurele voorzieningen dan wel anderszins het
programmatisch opnemen van voorzieningen die de leefbaarheid en veiligheid
ten goede komen dan zouden de kosten daarvan toch verrekend moeten
kunnen worden in het exploitatieplan en de uitwerking daarvan de exploitatieopzet?
Waarom zouden de bouwkosten van dergelijke voorzieningen geen onderdeel uit
kunnen maken van de kostensoorten, zoals in de vragen door de leden van de
PvdA-fractie in eerste instantie gesteld? Is de in Amvb op te nemen lijst
van kosten en voorzieningen dan wel volledig genoeg qua kostensoorten die
leiden tot waardevermeerdering van een gebied?De «grondexploitatiewet» noemt de voorwaarden profijt, toerekenbaarheid
en proportionaliteit wel, maar er is geen bewijslast voor deze voorwaarde.
Wij zien daardoor een mogelijk conflict optreden, waarin gerechtelijk uitspraken
de wet zouden kunnen ondermijnen. Hoe zou aan die valkuil te ontkomen zijn?Met enige teleurstelling hebben de leden van de fractie van de PvdA kennis
genomen van de antwoorden op de vragen betreffende het onderbrengen van verschillende
projectplannen in een stadsregio, al dan niet WGR+regio, in één
exploitatieplan. Uit dat antwoord lezen deze leden dat het niet voor de hand
liggend is dat er sprake is van verevening tussen verschillende bouwplannen
in een regio. Op welke wijze wil de regering er dan voor zorgen dat er in
de randgemeenten voldoende goedkope huur- en koopwoningen gebouwd gaan worden?
Het is immers overduidelijk dat de bouw van duurdere woningen leidt tot een
hogere grondwaarde en dat iedere grondeigenaar het liefst de hoogst mogelijke
waarde wil ontvangen. Ook recent onderzoek heeft aangetoond dat in de randgemeenten
de bouw van sociale woningen achterblijft t.o.v. de verwachtingen en de gestelde
doelen. In het regeerakkoord wordt eveneens gesteld dat de randgemeenten meer
moeten bouwen voor lagere en middeninkomens en dat een aanwijzingsbevoegdheid
overwogen wordt wanneer gemeenten onwillig zijn. Is het daarom niet zeer voor
de hand liggend om met behulp van een adequaat grondbeleid met bijvoorbeeld
een regionale grondbank te komen tot een vereveningsmogelijkheid tussen een
groot aantal kleinere bouwlocaties?Tenslotte vragen de leden van de fractie van de PvdA zich af of deze wet
met terugwerkende kracht van toepassing verklaard kan worden op die gebieden
waar al jarenlang voortgangsproblemen ontstaan door «onwillige»
grondeigenaren.De leden van de commissie zien de nadere memorie van antwoord met belangstelling
tegemoet.De voorzitter van de commissie,Bierman-Beukema toe WaterDe griffier van de commissie,Van DoorenXNoot1Samenstelling:Leden: Werner (CDA), Van den Berg (SGP), Ketting (VVD), Pastoor (CDA),
Meindertsma (PvdA), Bierman-Beukema toe Water (VVD), (voorzitter), Van der
Lans (GL), Hessing (LPF), Ten Hoeve (OSF), V. Dalen-Schiphorst (CDA), Slagter-Roukema
(SP), Putters (PvdA) en Engels (D66).Plv. leden: Nap-Borger (CDA), De Vries (CU), Van den Oosten (VVD), Lemstra
(CDA), Witteman (PvdA), Swenker (VVD), Minderman (GL), Van Leeuwen (CDA),
Meulenbelt (SP) en Schouw (D66).XNoot1Offermans, R. N & Van de Velde, DM (2004) Ieder zijn deellocatiebereikbaarheid
anders aanpakken. ’s-Gravenhage: Raad van Verkeer en Waterstaat. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30218-F.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl