Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27748, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

28-05-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27748 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleidende opmerkingen2. Schets van de verordening3. Gevolgen van de verordening voor Nederlandse wetgeving4. Toepassing van de verordening zolang het wetsvoorstel
nog geen kracht van wet heeft5. Financiële gevolgenARTIKELENArtikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12OndertekeningBIJLAGE Transponeringstabel 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27748Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 748Uitvoering van de verordening (EG) Nr. 1348/2000 van de Raad van de
Europese Unie van 29 mei 2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de
lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke
of in handelszaken (PbEG L 160/37) (Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. Inleidende opmerkingenOp 29 mei 2000 heeft de Raad van de Europese Unie vastgesteld de verordening
(EG) Nr. 1348/2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten
van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken
(PbEG L160/37) (hierna: de verordening). De verordening, die op 31 mei 2001
in werking treedt, strekt ertoe de zendingen van gerechtelijke en buitengerechtelijke
stukken in burgerlijke of handelszaken met het oog op betekening en kennisgeving
te verbeteren en te versnellen ten opzichte van de huidige internationale
regelgeving.Eerder was in het verband van de derde pijler al tot stand gekomen het
Verdrag inzake de betekening en de kennisgeving in de Lidstaten van de Europese
Unie van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in
handelszaken van 26 mei 1997 (het EU-betekeningsverdrag). Aangezien ingevolge
het Verdrag van Amsterdam het onderwerp van betekening en kennisgeving thans
onder de eerste pijler valt, is het EU-verdrag omgezet in een verordening.
Daarmee is de verordening het eerste Europese instrument op het terrein van
het burgerlijk procesrecht dat onder de eerste pijler tot stand is gekomen.Het Verenigd Koninkrijk en Ierland hebben op de voet van artikel 3 van
het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland,
gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting
van de Europese Gemeenschap, te kennen gegeven dat zij aan de aanneming en
toepassing van deze verordening wensen deel te nemen. Denemarken neemt, overeenkomstig
de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken,
gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting
van de Europese Gemeenschap, niet deel aan de aanneming van deze verordening.
Deze verordening bindt Denemarken dan ook niet en is niet op deze lidstaat
van toepassing.Met betrekking tot internationale kennisgeving en betekening is reeds
een aantal verdragen in werking getreden waarbij Nederland partij is. De verordening
regelt de verhouding van de verordening tot deze verdragen. Ingevolge artikel
20, eerste lid, van de verordening heeft de verordening voor het
gebied dat tot haar werkingssfeer behoort voorrang op bepalingen in door de
lidstaten gesloten bilaterale of multilaterale overeenkomsten, waaronder het
op 15 november 1965 te Den Haag tot stand gekomen Verdrag inzake de betekening
en de kennisgeving in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke
stukken in burgerlijke en handelszaken (het Haags betekeningsverdrag 1965).
Dit verdrag blijft dus van toepassing in de verhouding tussen Nederland en
niet-EG-staten die partij zijn bij het Haags Betekeningsverdrag. Voorts bepaalt
artikel 21 van de verordening dat artikel 23 van het Verdrag van 17 juli 1905
betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Rechtsvorderingsverdrag 1905,
dat voor Nederland nog geldt in de verhouding met IJsland), artikel 24 van
het Verdrag van 1 maart 1954 betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Rechtsvorderingsverdrag
1954) en artikel 13 van het Verdrag van 25 oktober 1980 inzake de toegang
tot de rechter in internationale gevallen, onverminderd van toepassing blijven
tussen de lidstaten welke partij zijn bij die verdragen.De verordening noopt ertoe enige wettelijke voorzieningen te treffen ter
uitvoering van de verordening, en daarbij de bestaande wetgeving aan de verordening
aan te passen. Daartoe strekt het onderhavige voorstel van wet.Over het wetsvoorstel heeft overleg plaatsgehad met de Staatscommissie
voor het Internationaal Privaatrecht, de Adviescommissiede voor het burgerlijk
procesrecht, alsmede met vertegenwoordigers van de Koninklijke Vereniging
van Gerechtsdeurwaarders en de Nederlandse Orde van Advocaten. De Staatscommissie
voor het Internationaal Privaatrecht heeft een schriftelijk advies uitgebracht,
blijkens hetwelk zij zich voor een belangrijk deel kan vinden in het haar
voorgelegde ontwerp voor het wetsvoorstel en de memorie van toelichting. Over
het wetsvoorstel is advies gevraagd aan de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak.
Deze heeft daarop laten weten tegen het wetsvoorstel geen bezwaren te hebben;
voorts wees zij op het belang van hetgeen in onderdeel 4 van deze memorie
is verwoord voor het geval dit wetsvoorstel eerst na 31 mei 2001 in werking
treedt en het belang dat daaromtrent goede voorlichting plaatsvindt. In verband
daarmee heb ik inmiddels brede verspreiding gegeven aan een circulaire om
de rechtspraktijk te informeren over de verordening, de gevolgen voor de Nederlandse
wetgeving en de toepassing van de verordening zolang het wetsvoorstel nog
geen kracht van wet heeft (circulaire van 6 april 2001, Stcrt. 70). De praktijk
is zich thans door middel van cursussen en tijdschriftartikelen volop aan
het voorbereiden op de verordening.2. Schets van de verordeningBij het streven naar verbetering en versnelling van de zendingen van gerechtelijke
en buitengerechtelijke stukken ter betekening of kennisgeving in het buitenland
is het Haags betekeningsverdrag 1965 tot uitgangspunt genomen. Getracht is
met behoud van het goede van het Haags betekeningsverdrag 1965 tot verbeteringen
te komen. Dit betekent dat enige bepalingen van de verordening overstemmen
met die van het Haags betekeningsverdrag 1965. Op een aantal punten wijkt
de verordening evenwel af van het verdrag van 1965. Voorzover van belang voor
de uitvoering van de verordening wordt hieronder in algemene zin op enkele
bepalingen van de verordening ingegaan.De verordening introduceert zogenoemde «verzendende instanties»
en «ontvangende instanties». Een verzendende instantie is bevoegd
gerechtelijke of buitengerechtelijke stukken te verzenden ter betekening of
kennisgeving in een andere lidstaat (zie artikel 2, eerste lid, van de verordening).
Een ontvangende instantie is bevoegd gerechtelijke of buitengerechtelijke
stukken die afkomstig zijn van een andere lidstaat in ontvangst te nemen (zie
artikel 2, tweede lid, van de verordening). Met het oog op de doelmatigheid
en de snelheid van civiele procedures is het nodig geacht de verzending ter
betekening en kennisgeving te doen plaatsvinden tussen plaatselijke, gedecentraliseerde,
instanties. De gedachte is dat de betekening en kennisgeving aldus over minder
schijven loopt en mitsdien sneller kan worden gerealiseerd. Aldus breekt de
verordening nadrukkelijk met het concept van een centrale autoriteit die onder
vigeur van het Haags betekeningsverdrag 1965 als centraal aanspreekpunt fungeert
voor de functionarissen die in de verdragsstaten bevoegd zijn tot het doen
van betekening of kennisgeving.De verordening laat ook ruimte (in artikel 2, derde lid) voor de mogelijkheid
om slechts één verzendende en één ontvangende
instantie (of een instantie die beide functies vervuld) aan te wijzen. Deze
bepaling beoogt tegemoet te komen aan bezwaren die voor sommige landen zijn
verbonden aan het uitgangspunt van decentralisatie. Hierbij moet vooral worden
gedacht aan geografische en logistieke omstandigheden die maken dat het praktisch
ondoenlijk is de betekening en kennisgeving rechtstreeks op lokaal niveau
te doen plaats hebben. Deze omstandigheden doen zich in Nederland niet voor.Voor Nederland ligt het voor de hand om de gerechtsdeurwaarders, in aansluiting
op hun reeds bestaande taken ten aanzien van de betekening en kennisgeving
van stukken, ook aan te wijzen als verzendende en ontvangende instanties.
Inmiddels is dan ook op de voet van artikel 2, vierde lid, aan de Europese
Commissie mededeling gedaan van de namen en adressen van de aldus aangewezen
gerechtsdeurwaarders. Door deze aanwijzing kan iedere gerechtsdeurwaarder
in Nederland optreden als verzendende en als ontvangende instantie. Aan de
Europese Commissie is voorts mededeling gedaan dat als verzendende instanties
naast de deurwaarders zijn aangewezen de gerechten wanneer zij een wettelijke
taak hebben bij oproeping van personen of kennisgeving van stukken.De verordening voorziet ook in een «centrale instantie». De
centrale instantie heeft tot taak informatie te verschaffen aan verzendende
instanties, het zoeken naar oplossingen voor problemen bij verzending ter
betekening of kennisgeving en, in buitengewone omstandigheden, het op verzoek
van een verzendende instantie aan een ontvangende instantie doen toekomen
van een aanvraag tot betekening of kennisgeving (artikel 3 van de verordening).
De verordening ziet hier op uitzonderlijke gevallen waarin het proces van
betekening of kennisgeving is gestokt en daarop door de verzendende instantie
geen invloed (meer) is uit te oefenen. Bij wijze van voorbeeld kan worden
genoemd het geval dat antwoord uitblijft op de vraag welke ontvangende instantie
territoriaal bevoegd is, of dat het kantoor van ontvangende instantie door
brand is verwoest of de diensten van de aangezochte lidstaat zijn lamgelegd
door een staking of een natuurramp.Voor Nederland komt als centrale instantie in aanmerking de door de Gerechtsdeurwaarderswet
in het leven geroepen Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders
(KBvG). Op de voet van artikel 23, eerste lid, van de verordening is de Europese
Commissie bericht dat Nederland de KBvG heeft aangewezen als centrale instantie
als bedoeld in artikel 3 van de verordening. Binnen de KBvG is zowel de structuur
als de kennis voorhanden die benodigd is voor de uitvoering van de in artikel
3 van de verordening neergelegde taken. Voor de periode tot de inwerkingtreding
van de Gerechtsdeurwaarderswet is als centrale instantie aangewezen de Koninklijke
Vereniging van Gerechtsdeurwaarders. Opmerking verdient nog dat zeker niet
uitgesloten is dat ook op andere terreinen van internationale samenwerking
in de civiele rechtspleging instrumenten ontwikkeld zullen worden die voorzien
in vergelijkbare centrale instanties. Dit kan ertoe leiden dat in de toekomst
op zeker moment bezien zal worden of het aanbeveling verdient voor bepaalde
terreinen te komen tot één instantie voor verschillende
terreinen van internationale samenwerking, zoals ook bepleit in het advies
van de Staatscommissie voor het Internationaal Privaatrecht.Bij de verzending van stukken ter betekening of kennisgeving wordt gebruik
gemaakt van een formulier dat in de bijlage bij de verordening is vastgesteld
en beschikbaar is in alle talen van de Europese Unie (zie artikel 4, derde
lid, van de verordening). Het formulier bevat ruimte voor het vermelden van
gegevens over het desbetreffende stuk, de verzendende en de ontvangende instantie,
de afzender en degene voor wie het stuk is bestemd, en de gewenste wijze van
betekening of kennisgeving. Zo zal, wanneer een Nederlandse ontvangende instantie
wordt verzocht om kennisgeving of betekening van een stuk «volgens de
wet van de aangezochte staat» (Nederland), dit stuk moeten worden betekend
door middel van een deurwaardersexploot aan degene voor wie het stuk bestemd
is (vergelijk artikel 5 van het wetsvoorstel). Het formulier moet worden ingevuld
in de officiële taal van de aangezochte lidstaat of, indien er verscheidene
officiële talen zijn, in de officiële taal of een van de officiële
talen van de plaats waar de betekening of kennisgeving moet worden verricht,
dan wel in een andere taal die de lidstaat heeft verklaard in dit verband
te kunnen aanvaarden (artikel 4, derde lid, van de verordening). Gelet op
de functie van de Engelse taal in het internationale verkeer heeft Nederland
in dit verband op de voet van artikel 23 van de verordening verklaard dat
aan Nederlandse verzendende en ontvangende instanties te zenden formulieren
ook in de Engelse taal kunnen worden ingevuld. Daaronder valt ook het in artikel
10 van de verordening bedoelde certificaat waarmee een ontvangende instantie
de betekening of kennisgeving bevestigt aan een Nederlandse verzendende instantie.Artikel 9 van de verordening betreft de (vaststelling van de) datum van
betekening of kennisgeving. Hoofdregel is dat als datum van betekening of
kennisgeving geldt de datum waarop de betekening of kennisgeving overeenkomstig
het recht van de aangezochte lidstaat heeft plaatsgevonden (artikel 9, eerste
lid). Indien evenwel in verband met een in het land van herkomst in te leiden
of hangende procedure de betekening of kennisgeving binnen een bepaalde termijn
moet worden verricht, wordt de datum die ten aanzien van de aanvrager in aanmerking
moet worden genomen bepaald door het recht van deze lidstaat (artikel 9, tweede
lid). In verband hiermee is het wenselijk dat de regeling van betekening van
exploten in de Nederlandse wetgeving wordt aangepast. In het artikelsgewijze
deel van deze memorie wordt hierop nader ingegaan.Krachtens het derde lid van artikel 9 is het de lidstaten toegestaan de
regeling van het eerste en tweede lid, indien daar geldige redenen voor zijn,
voor een overgangsperiode van vijf jaar niet toe te passen en deze overgangsperiode
«om redenen in verband met hun rechtsstelsel» om de vijf jaar
te verlengen. Voor Nederland bestaat er geen grond om van deze mogelijkheid
gebruik te maken.Het eerste lid van artikel 13 van de verordening maakt het voor de lidstaten
mogelijk de betekening of kennisgeving van gerechtelijke stukken rechtstreeks,
zonder rechtsdwang, door de zorg van zijn diplomatieke of consulaire ambtenaren
te doen verrichten. De lidstaten kunnen verklaren dat zij zich ertegen verzetten
dat op hun grondgebied betekening of kennisgeving op deze wijze plaats heeft,
tenzij het stuk is bestemd voor een onderdaan van het land van herkomst (artikel
13, tweede lid, van de verordening). Er zijn voor Nederland geen termen om
deze wijze van betekening of kennisgeving, die van oudsher in internationale
betrekkingen wordt aanvaard, uit te sluiten. Ingevolge artikel 14, eerste lid, van de verordening is elke lidstaat
bevoegd de betekening of kennisgeving van gerechtelijke stukken aan zich in
een andere lidstaat bevindende personen rechtstreeks per post te doen verrichten.
Daarbij moeten wel de nadere voorwaarden in acht worden genomen die elke lidstaat
ingevolge artikel 14, tweede lid, van de verordening kan stellen aan betekening
of kennisgeving langs deze weg op zijn grondgebied. In dit verband stelt Nederland,
naar inmiddels op de voet van artikel 23 van de verordening aan de Europese
Commissie is medegedeeld, de volgende voorwaarden:a. rechtstreekse betekening of kennisgeving per post aan zich in Nederland
bevindende personen geschiedt bij aangetekende post;b. stukken die per post zijn verzonden aan zich in Nederland bevindende
personen worden opgesteld of vertaald in de Nederlandse taal of in een taal
die degene voor wie het stuk is bestemd, begrijpt.De eerste voorwaarde strekt ertoe zekerheid te scheppen omtrent de datum
van de betekening of de kennisgeving. De tweede voorwaarde beoogt te waarborgen
dat degene voor wie het stuk is bestemd ook daadwerkelijk daarvan kennis kan
nemen.De verordening laat de bevoegdheid van iedere belanghebbende onverlet
bij een rechtsgeding de betekening of kennisgeving rechtstreeks te doen verrichten
door daartoe bevoegde personen in de aangezochte lidstaat (zie artikel 15,
eerste lid, van de verordening). De verordening laat de lidstaten de ruimte
zich hiertegen te verzetten en daaromtrent een verklaring af te leggen. Artikel
10, aanhef en onder c, van het Haags betekeningsverdrag 1965 bevat een vergelijkbare
regeling. Nederland heeft uit hoofde van die regeling niet verklaard zich
tegen rechtstreekse betekening of kennisgeving te verzetten. Daartoe wordt
ook in het kader van artikel 15 van de verordening geen aanleiding gezien.Artikel 19 van de verordening geeft een regeling voor het geval dat de
verweerder niet verschijnt. De regeling is ontleend aan de artikelen 15 en
16 van het Haags betekeningsverdrag 1965. Het eerste lid van artikel 19 schrijft
de rechter voor om, in het geval dat de verweerder in een onder de verordening
bestreken zaak niet is verschenen, de beslissing aan te houden totdat aan
een tweetal daar genoemde voorwaarden is voldaan. Het tweede lid van artikel
19 kent elke lidstaat de bevoegdheid toe te verklaren dat zijn rechters van
het eerste lid mogen afwijken indien aan een drietal daar genoemde voorwaarden
is voldaan. In het kader van het Haags betekeningsverdrag 1965 heeft Nederland
van deze mogelijkheid gebruik gemaakt (zie artikel 10 van de Uitvoeringswet
bij het Haags betekeningsverdrag 1965 (Wet van 8 januari 1975, Stb. 5). Er
doen zich geen gronden voor om in het kader van de uitvoering van de verordening
een andere opstelling te kiezen.Het vierde lid van artikel 19 geeft de rechter de bevoegdheid, wanneer
een verstekvonnis is gegeven en de termijn voor het instellen van een rechtsmiddel
(doorgaans verzet) is verstreken, de gedaagde een nieuwe termijn voor het
instellen van het rechtsmiddel te gunnen. De rechter dient daarbij twee in
de desbestreffende bepaling omschreven voorwaarden in acht te nemen. Voorts
is een verzoek om verlening van een nieuwe termijn voor het instellen van
het rechtsmiddel slechts ontvankelijk indien het is ingesteld binnen een redelijke
termijn na het tijdstip waarop de gedaagde kennis heeft gekregen van het verstekvonnis.
De lidstaten kunnen in een verklaring op de voet van artikel 23 de maximale
duur van deze termijn vaststellen, als deze maar niet korter is dan één
jaar. Met betrekking tot de overeenkomstige regeling in het Haags betekeningsverdrag
1965 heeft Nederland deze termijn gesteld op één jaar (artikel
11 van de Uitvoeringswet Betekeningsverdrag 1965). Ook hier bestaat geen grond
om thans een andere benadering te kiezen. Zulks is tot uitdrukking gebracht
in een op de voet van artikel 23 van de verordening afgelegde verklaring aan
de Europese Commissie.3. Gevolgen van de verordening voor Nederlandse wetgevingThans is de betekening naar het buitenland geregeld in artikel 4, onder
8°, Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). De regeling van artikel
4, onder 8°, Rv ten aanzien van betekening aan een persoon met een bekende
woonplaats in het buitenland komt erop neer dat het stuk moet worden betekend
aan de officier van justitie van het desbetreffende arrondissement, die het
stuk ten behoeve van degene voor wie het is bestemd doorzendt aan het Ministerie
van Buitenlandse Zaken (voor betekening aan gedaagden in de Nederlandse Antillen
geldt een iets andere regeling). De verdere afhandeling is vervolgens aan
dat ministerie en haar diplomatieke of consulaire ambtenaren ter plaatse.
De met betekening belaste deurwaarder zendt tevens een afschrift van het exploot
aan de woon- of verblijfplaats van degene voor wie het stuk is bestemd. Aanvullende,
en deels afwijkende, voorschriften vloeien voort uit de verschillende toepasselijke
verdragen (waarvan het Haags betekeningsverdrag 1965 het belangrijkst is)
en de bijbehorende uitvoeringswetten. Zo blijft in gevallen waar het Haags
betekeningsverdrag 1965 van toepassing is de toezending aan het Ministerie
van Buitenlandse Zaken achterwege en doet de officier van justitie in plaats
daarvan een aanvrage om betekening aan de in artikel 3 van het verdrag bedoelde
centrale autoriteit (vergelijk artikel 8, tweede lid, Uitvoeringswet Haags
betekeningsverdrag 1965).De verordening is erop gericht door rechtstreekse verzending tussen plaatselijke
verzendende en ontvangende instanties het aantal schijven waarlangs de betekening
verloopt terug te dringen. Daarbij is aanpassing nodig van de regeling van
de betekening van dagvaardingen en exploten in het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering (zie het voorgestelde artikel 4a Rv). Voorts is aanpassing
nodig van de voorschriften voor betekening en kennisgeving zoals die komen
te luiden ingevolge wetsvoorstel 26 855 tot herziening van het procesrecht
voor burgerlijke zaken, in het bijzonder de wijze van procederen in eerste
aanleg. Ook deze aanpassingen zijn in dit wetsvoorstel opgenomen.In dit wetsvoorstel wordt voorts de aanwijzing geregeld van verzendende
en ontvangende instanties, alsmede van de centrale instantie. Voorts houdt
het wetsvoorstel de invulling in van de ruimte die de verordening de lidstaten
op een aantal hiervoor genoemde onderdelen laat.4. Toepassing van de verordening zolang het wetsvoorstel
nog geen kracht van wet heeftHiervoor kwam aan de orde dat Nederland de Europese Commissie op de voet
van artikel 23 van de verordening reeds mededeling heeft gedaan van de wijze
waarop voor ons land de door de verordening geboden ruimte wordt ingevuld,
met name ten aanzien van:– de ontvangende instanties;– de centrale instantie;– de taal waarin het formulier en het certificaat, bedoeld in de
artikelen 4, derde lid, en 10 van de verordening kunnen worden ingevuld;– de voorwaarden waaronder Nederland rechtstreekse betekening of
kennisgeving per post op zijn grondgebied aanvaardt;– de mogelijkheid dat rechters afwijken van artikel 19, eerste lid,
van de verordening;– de termijn, bedoeld in artikel 19, vierde lid, van de verordening.Omdat het de voorkeur verdient dat de aldus gekozen invulling van de door
de verordening aan Nederland gelaten ruimte ook bij wet wordt vastgelegd,
voorziet dit wetsvoorstel daarin.Zolang het wetsvoorstel niet in werking is getreden, zal betekening en kennisgeving in door de verordening bestreken gevallen moeten plaatsvinden
overeenkomstig de verordening, met inachtneming van de thans geldende bepalingen
in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Daarbij is er, op grond van
de voorrang die de regeling in de verordening toekomt boven de verschillende
rechtsvorderings- en betekeningsverdragen, van uit te gaan dat eventuele afwijkende
betekeningsvoorschriften uit die verdragen en de bijbehorende uitvoeringswetten
buiten toepassing blijven. Voor de betekening van exploten brengt dit mee
dat zij voorlopig overeenkomstig artikel 4, onder 8°, Rv moeten worden
betekend aan de officier van justitie, die daarmee zal hebben te handelen
als aangegeven aan het slot van de eerste zin van artikel 4, onder 8°,
Rv. Verder dient het aan het slot van die bepaling bedoelde afschrift door
de deurwaarder overeenkomstig de verordening aan de gedaagde te worden gezonden,
hetzij door kennisgeving met tussenkomst van verzendende en ontvangende instanties,
hetzij door rechtstreekse toezending per post op de voet van artikel 14 van
de verordening. Het ligt in de rede dat de deurwaarder zijn opdrachtgever
op dit punt uitdrukkelijk de keuze zal laten, en dat de rechter bereid zal
zijn om verzending met tussenkomst van verzendende en ontvangende instanties,
die in vergelijking met gewone aangetekende verzending meer waarborgen biedt
dat het stuk de gedaagde zal bereiken, op één lijn te stellen
met aangetekende verzending. Opmerking verdient hierbij voorts dat de Nederlandse
wet voor de rechtsgevolgen van de dagvaarding in beginsel aanknoopt bij de
datum van de betekening aan de officier van justitie, zoals ten aanzien van
de vraag of tijdig een rechtsmiddel is ingesteld, vanaf welke datum een verjaring
is gestuit of met ingang van welke datum een aanspraak op wettelijke rente
bestaat. Artikel 9, tweede lid, van de verordening stelt hieraan in zoverre
een beperking dat buiten de in die bepaling bedoelde gevallen aangeknoopt
zal moeten worden bij het tijdstip dat het afschrift degene voor wie het is
bestemd, bereikt. Opmerking verdient nog dat de deurwaarder bij rechtstreekse
verzending per post uiteraard acht zal moeten slaan op de eventuele voorwaarden
die op de voet van artikel 14, tweede lid, van de verordening zijn gesteld
door de lidstaat waar de gedaagde zich bevindt. Ook voor kennisgevingen op
de voet van het Besluit oproepingen, mededelingen en zendingen verzoekschriftprocedure
geldt dat gebruik kan worden gemaakt van de mogelijkheid van rechtstreekse
verzending per post op de voet van artikel 14, eerste lid, van de verordening,
waarbij behalve de uit het Besluit voortvloeiende voorwaarden ook de op de
voet van artikel 14, tweede lid, van de verordening gestelde voorwaarden in
acht genomen moeten worden. Hetzelfde geldt in de kantongerechtsprocedure
voor toezending van stukken door de griffier op de voet van artikel 118 Rv.Aandacht verdient nog dat artikel 95 Rv (na inwerkingtreding van wetsvoorstel
26 855: artikel 1.6.1, eerste lid, Rv) op straffe van nietigheid voorschrijft
dat dagvaardingen worden gedaan door eenbevoegde
deurwaarder. Zolang de Gerechtsdeurwaarderswet nog niet in werking is getreden,
is de bevoegdheid van elke deurwaarder beperkt tot het arrondissement waar
hij gevestigd is. Voor de betekening overeenkomstig artikel 4, onder 8°,
Rv moet het derhalve gaan om een deurwaarder uit het arrondissement waar het
desbetreffende parket is gevestigd. Na inwerkingtreding van de Gerechtsdeurwaarderswet
is elke deurwaarder bevoegd in heel Nederland en valt deze beperking derhalve
weg. Voor de in het voorgestelde artikel 4a Rv geregelde verzending ter betekening
geldt dat daartoe elke Nederlandse deurwaarder bevoegd is.5. Financiële gevolgenVoor de kosten van internationale kennisgeving en betekening door verzendende
en ontvangende instanties geldt het volgende. De verzending ter betekening
in het buitenland zal niet tot kosten voor de overheid leiden,
en zelfs kunnen leiden tot een – overigens marginale, niet kwantificeerbare –
besparing ten opzichte van de thans gebruikelijke gang van zaken bij betekening
overeenkomstig artikel 4, onder 8°, Rv aan de officier van justitie. De
officier van justitie behoeft in het nieuwe systeem immers geen werkzaamheden
meer te verrichten in verband met een betekening in het buitenland overeenkomstig
de verordening. Voor de betekening in Nederland van uit het buitenland ontvangen
stukken is van belang dat voor de door Nederland verleende diensten aan de
aanvrager geen heffingen of kosten in rekening mogen worden gebracht, met
uitzondering van de kosten voor het optreden van een deurwaarder of door de
inachtneming van een bijzondere vorm van betekening of kennisgeving (artikel
11, eerste en tweede lid, van de verordening). Eenzelfde regeling geldt thans
voor betekeningen op grond van het Haags Betekeningsverdrag 1965 (zie artikel
12 van dat verdrag). Ook op dit punt zijn derhalve geen extra kosten voor
de overheid te verwachten.De taken van de centrale instantie zullen worden ondergebracht bij het
bureau van de KBvG. Voor zover het hierbij gaat om het geven van informatie
sluit deze taak rechtstreeks aan bij de dagelijkse werkzaamheden op het bureau.
Van de overige taken van de centrale instantie zullen omvang en intensiteit
pas na verloop van tijd kunnen worden bepaald. Voor zover de uitvoering van
de verordening leidt tot extra uitgaven zullen deze ten laste komen van het
Ministerie van Justitie. De hiertoe benodigde middelen, die overigens van
beperkte omvang zullen zijn, zullen binnen de justitiebegroting worden vrijgemaakt.ARTIKELENArtikel 1Artikel 1 houdt een drietal begripsbepalingen in.Artikel 2Gelet op de huidige taken en bevoegdheden van de gerechtsdeurwaarder,
alsmede op de doelstelling van de verordening – versnelling van de internationale
betekening en kennisgeving door rechtstreekse verzending tussen plaatselijke
instanties – ligt het voor de hand als verzendende en ontvangende instanties
de gerechtsdeurwaarders aan te wijzen. Ten aanzien van kennisgevingen in verzoekschriftprocedures
ligt dit, ten dele, anders. Daar is de griffier belast met de kennisgeving
van gerechtelijke stukken aan de verzoeker, de verweerder en belanghebbenden
(artikel 429r Rv in verbinding met het Besluit oproepingen, mededelingen en
zendingen verzoekschriftprocedure). Hetzelfde geldt voor de kennisgevingen
in de civiele kantongerechtsprocedure (artikel 118 Rv). In deze gevallen ligt
het in de rede dat in beginsel de internationale kennisgeving kan worden verricht
door (de griffier van) het gerecht, zonder tussenkomst van een deurwaarder.
In verband hiermee wijst het tweede lid voor deze gevallen mede de gerechten
als verzendende instantie aan. Overigens zal de griffier ook kunnen kiezen
voor de weg van rechtstreekse kennisgeving per post op de voet van artikel
14 van de verordening. Wanneer de rechter dat in een concreet geval nodig
acht, kan erook voor worden gekozen het stuk te doen betekenen op de wijze
als voorzien in het voorgestelde artikel 4a Rv en artikel 1.6.10a Rv, zoals
dat komt te luiden door wetsvoorstel 26 855. Zowel het Besluit oproepingen,
mededelingen en zendingen verzoekschriftprocedures als artikel 3.3.1/3.3.2
laat daarvoor ruimte. Het wordt niet nodig geacht de gerechten ook als ontvangende
instanties aan te wijzen voor gerechtelijke stukken van buitenlandse gerechten,
omdat daarbij de mogelijkheden van rechtstreekse kennisgeving per post of
kennisgeving via de deurwaarders als ontvangende instanties volstaan. Artikel 3Het eerste lid wijst de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders
aan als centrale instantie. De redenen hiervoor zijn hiervoor in het algemene
deel van deze memorie aan de orde gekomen. Het tweede lid biedt de mogelijkheid
om, als dat wenselijk mocht blijken, bij ministeriële regeling nadere
regels te stellen voor de uitoefening van de in de verordening aan de centrale
instantie toebedeelde taken.Artikel 4Zoals in het algemene deel van deze memorie reeds is aangegeven, zullen
ingevolge artikel 4 formulieren als bedoeld in artikel 4, derde lid, van de
verordening en certificaten als bedoeld in artikel 10 van de verordening,
wanneer zij worden gezonden aan een Nederlandse ontvangende onderscheidenlijk
verzendende instantie, behalve in het Nederlands ook in de Engelse taal kunnen
worden ingevuld.Artikel 5Artikel 7 van de verordening bepaalt dat een aanvraag voor betekening
of kennisgeving dient te worden uitgevoerd overeenkomstig het recht van de
aangezochte staat, voorzover niet uit de aanvraag voortvloeit dat een specifieke
wijze van kennisgeving of betekening dient te worden gevolgd. Voor het geval
dat zonder nadere specificatie wordt verzocht om «betekening of kennisgeving»
overeenkomstig het Nederlandse recht, dient de Nederlandse wet te bepalen
op welke wijze de ontvangende instantie dient te handelen. Daartoe strekt
artikel 5, dat op advies van de Staatscommissie voor het Internationaal Privaatrecht
is opgenomen. Ingevolge deze bepaling is in zo'n geval een deurwaardersexploot
vereist. Als specifieke vorm die in de aanvraag kan worden vermeld, komt uiteraard
in de eerste plaats de bezorging per post in aanmerking.Artikel 6Ook artikel 6, dat voorwaarden stelt aan de rechtstreekse betekening of
kennisgeving per post aan zich in Nederland bevindende personen, is reeds
in het algemeen gedeelte van deze memorie toegelicht.Artikel 7Het eerste lid, overeenkomend met artikel 10, eerste lid, van de Uitvoeringswet
Haags betekeningsverdrag 1965, is in het algemeen gedeelte van deze memorie
reeds toegelicht. Het tweede lid, dat overeenkomt met artikel 10, tweede lid,
van de Uitvoeringswet Haags betekeningsverdrag 1965, houdt rekening met de
mogelijkheid dat zich gevallen voordoen, waarin niet kan worden voldaan aan
de in het eerste lid gestelde voorwaarden, waaronder de rechter toch een verstekbeslissing
zal mogen geven. Voorkomen dient te worden dat de zaak in zulke gevallen voor
onbepaalde tijd aangehouden blijft. Daarom moet de rechter in zulke gevallen
de bevoegdheid bezitten, het verlenen van verstek tegen de verweerder hetzij
aanstonds, hetzij na verloop van een bepaalde termijn, te weigeren. Of zich
zo'n geval voordoet behoort geheel te worden overgelaten aan het oordeel van
de rechter. Het derde lid, dat ontleend is aan artikel 11 van de Uitvoeringswet
Haags betekeningsverdrag 1965, is in het algemeen gedeelte van deze memorie
reeds toegelicht. Artikel 8Deze bepaling behelst de invoeging in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
van een nieuw artikel 4a, waarin de wijze van betekening van dagvaardingen
en andere exploten is geregeld in gevallen waarop de verordening van toepassing
is. Het systeem van artikel 4, onder 8°, waarbij de deurwaarder de dagvaarding
betekent aan de officier van justitie en deze daarvan een afschrift ten behoeve
van degene voor wie de dagvaarding bestemd is toezendt aan het ministerie
van Buitenlandse Zaken – welke toezending bij toepasselijkheid van het
Haags betekeningsverdrag 1965 wordt vervangen door toezending aan de in artikel
2 van dat verdrag bedoelde centrale autoriteit – wordt voor die gevallen
vervangen door een systeem waarbij de deurwaarder zelf de verzending naar
het buitenland verzorgt.In het eerste lid wordt bepaald dat dagvaarding van een persoon die geen
bekende woonplaats of bekend werkelijk verblijf in Nederland heeft, maar wel
in één der staten waar de verordening van toepassing is, wordt
gedaan met inachtneming van het tweede en derde lid. Voor zover nodig wordt
daarbij afgeweken van de betekeningsvoorschriften in de artikelen 1 tot en
met 4 Rv, in het bijzonder uiteraard artikel 4, onder 8°, Rv.De verzending door de deurwaarder wordt geregeld in het tweede lid. Verzending
dient te geschieden door een deurwaarder die is aangewezen als verzendende
instantie (thans zijn dat alle gerechtsdeurwaarders). Voor dagvaarding van
een persoon die zich bevindt in een onder de verordening vallende lidstaat,
dient de deurwaarder een afschrift van de dagvaarding te verzenden aan een
ontvangende instantie in die lidstaat met het verzoek dit afschrift aan die
persoon te doen betekenen. In de dagvaarding maakt de deurwaarder melding
van deze verzending en van enige nadere relevante gegevens. Deze wijze van
optreden is vergelijkbaar met de handelingen die de deurwaarder verricht als
de deurwaarder aan de woonplaats van de gedaagde geen afschrift kan laten
aan de gedaagde of aan een huisgenoot, en achterlating van een afschrift in
een gesloten envelop feitelijk onmogelijk is: ook dan verzendt de deurwaarder
een afschrift van de dagvaarding en maakt hij daarvan in de dagvaarding melding
(artikel 2, eerste lid, tweede en derde zin, Rv). Met de toezending aan de
ontvangende instantie vervult de deurwaarder zijn ministerieplicht als exploiterende
deurwaarder, terwijl hij tegelijkertijd voldoet aan zijn uit de verordening
voortvloeiende taak als verzendende instantie.Ofschoon met de verzending overeenkomstig het tweede lid de betekening
aan de gedaagde nog niet is gerealiseerd, kan met de dagvaarding verder worden
gehandeld als met een gewone (aan de betrokken persoon betekende) dagvaarding.
Net als bij dagvaarding overeenkomstig artikel 2, eerste lid, tweede en derde
zin, Rv, wordt de dagvaarding reeds als zodanig aangemerkt, ook als het afschrift
de betrokkene nog niet heeft bereikt. De dagvaarding kan derhalve op de rol
worden ingeschreven (artikel 135 Rv). Wel zal de rechter de zaak moeten aanhouden,
zolang de gedaagde niet verschijnt of is voldaan aan de voorwaarden van artikel
19, eerste of tweede lid, van de verordening.Artikel 8 van de verordening staat degene voor wie het stuk is bestemd
toe om te weigeren om het stuk in ontvangst te nemen indien het niet is gesteld
in de officiële taal van de staat waarin hij zich bevindt dan wel de
officiële taal ter plaatse, dan wel een taal van de lidstaat van waaruit
de verzending plaatsvindt indien hij deze taal begrijpt. Met het oog daarop
kan de deurwaarder in plaats van een afschrift ook een vertaling van het exploot
verzenden in de officiële taal of een van de officiële talen van
de aangezochte staat (vergelijk hierbij artikel 5, derde lid, Haags betekeningsverdrag
1965, dat eveneens voorziet in de mogelijkheid van betekening van een vertaling).
De taak van de verzendende instantie omvat uiteraard mede het zich na de verzending
zo nodig blijven inspannen om de betekening te doen slagen. Wordt de verzendende
instantie bijvoorbeeld overeenkomstig artikel 8, tweede lid,
van de verordening op de hoogte gesteld van een weigering door degene voor
wie de dagvaarding is bestemd, om het stuk in ontvangst te nemen, dan bevordert
de verzendende instantie dat alsnog een vertaling van het stuk wordt verzonden.
De kosten van vertaling zijn voor rekening van de aanvrager (artikel 5, tweede
lid, van de verordening).De deurwaarder vermeldt bij verzending op de voet van artikel 4a, tweede
lid, de onder a tot en met f bedoelde gegevens, teneinde de rechter in staat
te stellen na te gaan of in overeenstemming met de toepasselijke voorschriften
is gehandeld.Het derde lid bepaalt in de eerste zin dat in de gevallen, bedoeld in
artikel 9, tweede lid, van de verordening, de datum van verzending ten aanzien
van de eiser in aanmerking wordt genomen als datum van betekening. Het gaat
hier om gevallen dat de dagvaarding binnen een bepaalde termijn moet worden
verricht. Gedacht kan met name worden aan de termijn voor het instellen van
een rechtsmiddel of een termijn voor het stuiten van een lopende verjaring.
In de tweede zin wordt op advies van de Staatscommissie voor het Internationaal
Privaatrecht rekening gehouden met de mogelijkheid om verzet-, appèl-
en cassatiedagvaardingen aan de laatstelijk gekozen woonplaats van de wederpartij
uit te brengen. Bij gebruikmaking van deze mogelijkheid, die in de praktijk
een grote rol speelt, kan de datum van betekening voor de vraag of tijdig
verzet, appel of cassatie is ingesteld, gelden als datum van betekening in
de zin van artikel 9, tweede lid, van de verordening. Wel zal de deurwaarder
tevens een afschrift of vertaling daarvan overeenkomstig de verordening moeten
verzenden aan een ontvangende instantie ter betekening aan de betrokkene.
Of de Nederlandse wet in strijd zou komen met de verordening als bepaald zou
worden dat in een dergelijk geval in het geheel geen betekening of kennisgeving
overeenkomstig de verordening behoeft plaats te vinden, is een vraag van interpretatie
van de verordening, waarvan de Staatscommissie voor het Internationaal Privaatrecht
voorshands aanneemt dat deze bevestigend beantwoord moet worden. Reeds om
die reden verdient het de voorkeur dat ook bij betekening aan de laatstelijk
gekozen woonplaats overeenkomstig de genoemde artikelen tevens een betekening
overeenkomstig de verordening plaatsvindt. Daarmee wordt ook aangesloten bij
het onder het Haags betekeningsverdrag 1965 ontwikkelde stelsel (HR 27 juni
1986, NJ 1987, 764).Het vierde lid bepaalt dat de voorafgaande leden van overeenkomstige toepassing
zijn op andere exploten dan exploten van dagvaarding (vergelijk de aanhef
van artikel 4 Rv).Opmerking verdient nog dat wanneer de dagvaarding – met vermelding
daarin van de juiste gegevens – op correcte wijze is verzonden, de deurwaarder
heeft voldaan aan de uit het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering voor
deze dagvaardingen voortvloeiende voorschriften. Problemen met de betekening
aan de gedaagde kunnen dan niet meer leiden tot nietigheid van de dagvaarding
(artikel 91, eerste lid, Rv). Wel zullen zij van belang zijn voor de vraag
of de rechter met toepassing van artikel 19 van de verordening de zaak moet
aanhouden als de gedaagde niet verschijnt. Anders is het als de deurwaarder
ten onrechte nalaat de weg van art. 4a Rv te kiezen en in plaats daarvan de
weg van het Haags Betekeningsverdrag 1965 kiest. Dan zal de dagvaarding wegens
strijdigheid met artikel 4a Rv nietig kunnen worden verklaard op grond van
de artikelen 90 en 91 Rv. De rechter zal hier, als de eiser het gebrek zelf
niet tijdig door middel van een herstelexploot (artikel 92 Rv) herstelt, moeten
handelen zoals aangegeven in artikel 93 Rv. Bepaalt de rechter een nieuwe
dag en biedt hij de eiser gelegenheid om de gedaagde tegen die dag op te roepen,
dan zal eiser daarbij uiteraard wèl de weg van artikel 4a Rv moeten
volgen. Voor de rechtsgevolgen die verbonden moeten worden aan de datum van
betekening zal bij dit alles in beginsel uitgegaan moeten worden van de datum
waarop de betekening aan de gedaagde plaatsvindt. Artikel 9, tweede
lid, van de verordening laat waarschijnlijk echter ook ruimte om, bijvoorbeeld
voor de vraag of een rechtsvordering nog binnen een vervaltermijn is ingesteld,
gevolg te verbinden aan de datum waarop de (ten onrechte gedane) betekening
aan het parket op de voet van 4, onder 8, Rv plaatsvond. Dat zou dan een consequentie
zijn van het feit dat de rechter het exploot niet nietig heeft verklaard.Artikel 9De termijn van dagvaarding dient in dagvaardingen overeenkomstig het nieuwe
artikel 4a Rv te niet worden berekend vanaf de uiteindelijke betekening aan
de gedaagde, maar vanaf de (dag na de) datum van verzending ter betekening
overeenkomstig de verordening. Anders zou op het tijdstip van verzending niet
vaststaan tegen welke datum rechtsgeldig kan worden opgeroepen. De in de dagvaardingstermijn
gelegen waarborg dat de gedaagde voldoende tijd heeft om zich op zijn verweer
voor te bereiden wordt in de onder de verordening vallende gevallen overgenomen
door de regeling van artikel 19, eerste lid, van de verordening, die het de
rechter verbiedt een beslissing te geven als betekening niet zo tijdig is
geschied dat de gedaagde gelegenheid heeft gehad verweer te voeren.Artikel 10A. In het kader van het procesrecht zoals dat komt te luiden op grond
van wetsvoorstel 26 855 tot herziening van het procesrecht voor burgerlijke
zaken, in het bijzonder de wijze van procederen in eerste aanleg, dient eenzelfde
regeling te worden getroffen als het voorgestelde artikel 4a Rv. Deze regeling
wordt opgenomen in artikel 1.6.11a Rv, deel uitmakend van de aan exploten
gewijde zesde afdeling van titel 1 van het Eerste boek. Het feit dat deze
afdeling niet slechts dagvaardingsexploten regelt, heeft geleid tot een iets
andere redactie van het eerste lid ten opzichte van het voorgestelde artikel
4a, eerste lid. Voorts kan in verband daarmee het voorgestelde vierde lid
van artikel 4a Rv hier achterwege blijven. Tenslotte is als vierde lid opgenomen
een regeling voor de betekening in persoon, ontleend aan het – voor
het thans geldende recht onbekende – artikel 1.6.11, tweede lid, Rv.B. De in artikel 2.3.4, eerste lid, voorziene dagvaardingstermijn van
vier weken dient niet alleen van toepassing te zijn in gevallen waarin de
gedaagde buiten Nederland zijn woonplaats of bekende verblijfplaats heeft
in een Staat in Europa die partij is bij het Haags betekeningsverdrag 1965,
maar evenzeer in gevallen waarin niet het Haags betekeningsverdrag 1965 maar
de EG-betekeningsverordening van toepassing is.C. Aan artikel 2.3.8, eerste lid, wordt een bepaling toegevoegd die inhoudelijk
overeenkomt met het voorgestelde artikel 8a Rv.D. Artikel 3.3.6a legt vast dat de griffier bij verzending van stukken
in een verzoekschriftprocedure naar een geadresseerde in een staat waar de
verordening van toepassing is, de voorwaarden in acht neemt waaronder de desbetreffende
staat kennisgeving van gerechtelijke stukken per post aanvaardt. Het lijkt –
gezien de naar verwachting slechts korte periode tussen inwerkingtreding van
de verordening en de inwerkingtreding van het nieuwe procesrecht van wetsvoorstel
26 855 – niet nodig eenzelfde regel ook vast te leggen in het Besluit
oproepingen, mededelingen en zendingen verzoekschriftprocedure. Voor deze
naar verwachting weinig talrijke gevallen kan het aan de rechter worden overgelaten
om op de voet van de artikelen 2 en 3 van het besluit te bepalen dat de griffier
deze voorwaarden in acht neemt. Artikel 11In deze bepaling lid wordt rekening gehouden met eventuele inwerkingtreding
van de Gerechtsdeurwaarderswet na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel: voor
dat geval wordt zolang de Koninklijke Vereniging van Gerechtsdeurwaarders
als centrale instantie aangewezen.Artikel 12Met het oog op het van kracht worden van de verordening op 31 mei 2001
is een zo spoedig mogelijke inwerkingtreding van deze wet gewenst.De Minister van Justitie,A. H. Korthals BIJLAGE Transponeringstabel EG-BetekeningsverordeningWetsvoorstelartikel 1– artikel 2, leden 1 en 2artikel 2artikel 2, leden 3 en 4– artikel 3artikel 3 artikel 11 artikel 4, leden 1 en 2– artikel 4, lid 3artikel
4, lid 1 artikel 4, leden 4 en 5– artikel 5– artikel 6– artikel 7– artikel 8–artikel 9, lid 1 en 3– artikel 9, lid 2artikel
8 artikel 9  artikel 10 artikel 10, lid 1–artikel 10, lid 2artikel
4, lid 2 artikel 11–artikel 12– artikel 13– artikel 14, lid 1artikel
6 artikel 14, lid 2– artikel 15–artikel 16– artikel 17– artikel 18–artikel 19artikel 7 artikel 20– artikel 20–artikel 21– artikel 22– artikel 23–artikel 24– 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27748-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl