Voorstel van wet van de leden Dittrich en Haersma Buma tot afschaffing verjaringstermijn voor vervolging van o.a. moord; Advies en reactie indiener(s)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28495, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

06-04-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28495 nr. 5

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamBijlage bij het advies van de Raad van State van 20 september
2002, no.W03.02.0372/I, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28495Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 495Voorstel van wet van de leden Dittrich en Van Haersma Buma tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht in verband met het vervallen van de verjaringstermijn
voor de vervolging van moord en enkele andere misdrijven alsmede enige aanpassingen
van de regeling van de verjaring en de stuiting van de verjaring en de regeling
van de strafverjaringstermijn (opheffing verjaringstermijn bij zeer ernstige
delicten)nr. 5ADVIES RAAD VAN STATE EN REACTIE VAN DE INDIENERSHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 20 september
2002 en de reactie van de indieners d.d. 31 maart 2004, aangeboden aan
de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten Generaal. Het advies van de Raad
van State is cursief gedrukt.Bij brief van de waarnemend Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
van 7 augustus 2002, heeft de Tweede Kamer bij de Raad van State ter
overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting
van de leden Dittrich en Rietkerk tot wijziging van het wetboek van strafrecht
in verband met het vervallen van de verjaringstermijn voor de vervolging van
moord, doodslag en enkele andere misdrijven alsmede enkele aanpassingen van
de regelingen van de stuiting van de verjaring en de regeling van de strafverjaringstermijn.Het initiatiefwetsvoorstel wil de verjaringstermijnen van het recht tot
strafvordering voor moord, doodslag en enkele andere levensdelicten opheffen.
Voorts stelt het voorstel de executieverjaring voor deze delicten op 30 jaar
en worden enkele wijzigingen in de stuiting van de verjaring voorgesteld.De Raad van State maakt naar aanleiding van het voorstel opmerkingen over
de afbakening van de misdrijven waarvoor het voorstel de verjaring wil afschaffen,
de verjaringsregeling in het jeugdstrafrecht, de stuiting van de verjaring,
de executieverjaring, de verjaringstermijnen in geval van poging, voorbereiding
en medeplichtigheid, en het overgangsrecht.1. De beperking tot enkele levensdelictenDe Raad onderkent dat een deel van de traditionele argumentatie inzake
vervolgingsverjaring is achterhaald. Dit geldt in het bijzonder voor het argument
van het geleidelijk aan vervagen van de herinnering van getuigen, nu DNA-
en andere technieken ook lang na dato kunnen bijdragen aan het bewijs van
misdrijven, en voor het argument dat de verstoring van de rechtsorde ook door
ernstige misdrijven gaandeweg betekenis verliest.De Raad geeft in overweging de argumentatie voor het opheffen van de verjaring
van het recht tot strafvordering te concentreren op de overwegingen betreffende
de mate waarin een misdrijf inbreuk heeft gemaakt op de rechtsorde en op de
langere beschikbaarheid van betrouwbaar bewijsmateriaal. Daarbij kan mede
worden aangeknoopt bij de argumenten die eerder een rol hebben gespeeld bij
de opheffing van de verjaring van oorlogsmisdrijven. De verwijzing
in de memorie van toelichting op bladzijde 3, onder punt 3, naar de mogelijkheid
dat in de 21ste eeuw de massamedia zaken opnieuw onder de aandacht kunnen
brengen, staat hoogstens in indirect verband tot de doeleinden van de strafrechtspleging.
Niet de aandacht voor een misdrijf, maar de ernst ervan dient bepalend te
zijn voor het in een laat stadium alsnog ter hand nemen van vervolging; dat
een misdrijf naarmate het ernstiger is meer aandacht krijgt in de massamedia
staat immers niet bij voorbaat vast.Verder vestigt de Raad er de aandacht op dat de op de bladzijden 3 en
4, onder de punten 3 tot en met 5, vermelde argumenten alle erop neerkomen
dat het tijdsverloop niet zonder meer leidt tot een ontbreken van voldoende
betrouwbaar bewijsmateriaal. Anders dan de tekst onder punt 5 suggereert is
waarheidsvinding geen doel van de strafrechtspleging dat kan worden losgemaakt
van de doelstelling gepleegd onrecht te bestraffen. De enkele behoefte aan
vaststelling van de feiten rechtvaardigt geen daden van vervolging.Omdat het ook na verlenging van de verjaringstermijn niet wenselijk is
dat terzake van ernstige misdrijven nodeloos lang op vervolging moet worden
gewacht, acht de Raad het gewenst dat het openbaar ministerie – mede
gelet op het vereiste van een redelijke termijn in artikel 6 van het Europees
Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden –
een lang tijdsverloop bij het alsnog instellen van strafvervolging uitdrukkelijk
verantwoord.1. Met genoegen constateren de indieners dat de Raad met hen van oordeel
is dat de traditionele argumentatie voor de vervolgingsverjaring deels achterhaald
is. De argumentatie voor de opheffing van de vervolgingsverjaring bij zeer
ernstige misdrijven is in de memorie van toelichting allereerst toegespitst
op innovaties in bewijsvoering die hebben geleid tot een langere beschikbaarheid
van betrouwbaar bewijsmateriaal en ten tweede op de voortdurende strafbehoefte
waarvan sprake is wanneer zeer ernstige misdrijven diep in de rechtsorde ingrijpen.
Tevens wordt ingegaan op een derde een argument dat aan de verjaringsregeling
ten grondslag ligt terwijl het volgens de indieners niet meer steeds kan worden
volgehouden: de veronderstelling dat tijdsverloop kan dienen als surrogaatstraf
voor zeer ernstige misdrijven (vgl. A. J. A. van Dorst, De verjaring
van het recht tot strafvordering, Arnhem 1985, p. 30). Zo veel als mogelijk
worden overwegingen die betrekking hebben op de drie genoemde argumenten in
de memorie van toelichting thans tezamen behandeld.Met de Raad menen de indieners dat niet de aandacht voor een misdrijf,
maar de ernst ervan bepalend dient te zijn voor het ter hand nemen van de
vervolging. Aandacht van de massamedia kan op zichzelf dan ook geen reden
voor vervolging vormen. Het gebruik van massamedia heeft er echter wel toe
geleid dat zeer ernstige misdrijven ook na vele jaren nog diep in de rechtsorde
kunnen ingrijpen. Zoals het gebruik van DNA leidde tot een langere beschikbaarheid
van bewijs, leidden massamedia tot het langer naklinken van ernstige misdrijven
in de rechtsorde; massamedia vormen als het ware een versterking van het collectieve
geheugen.Waarheidsvinding is, als doel van de strafrechtpleging, onlosmakelijk
verbonden met de doelstelling onrecht te bestraffen. De huidige redactie van
de memorie van toelichting beoogt het grote belang van de waarheidsvinding,
die de strafrechtpleging immers doortrekt, te benadrukken, terwijl helder
is dat waarheidsvinding niet de uitsluitende doelstelling van het strafrecht
is.Met de Raad kan worden ingestemd dat het ook na verlenging van de verjaringstermijn
niet wenselijk is dat bij ernstige misdrijven onnodig lang met vervolging
wordt gewacht. Zoals thans ook in de memorie van toelichting wordt aangegeven,
menen de indieners dat van het Openbaar Ministerie een degelijke onderbouwing
mag worden verlangd van de beslissing om niet, of pas na lange tijd, tot vervolging
over te gaan.2. De voorgestelde afschaffing van de vervolgingsverjaring wordt beperkt
tot enkele levensdelicten, te weten moord (artikel 289 van het Wetboek van
Strafrecht (WvS), (gekwalificeerde) doodslag (artikelen 288 en 287 WvS), opzettelijke
vrijheidsberoving, de dood ten gevolge hebbende (artikel 282, derde lid, WvS),
gijzeling, de dood ten gevolge hebbende (artikel 282a, tweede lid,
WvS) en zware mishandeling met voorbedachte rade, de dood ten gevolge hebbende
(artikel 303, tweede lid, WvS).De Raad merkt op dat een overtuigende afbakening van de misdrijven waarvoor
de vervolgingsverjaring wordt opgeheven, ontbreekt. Zo vallen veel andere
misdrijven waarbij de dood een strafverzwarende omstandigheid vormt, buiten
het voorstel, zoals zware mishandeling de dood ten gevolge hebbende (artikel
302, tweede lid, WvS) en brandstichting indien daarvan levensgevaar voor een
ander te duchten is en het feit iemands dood ten gevolge heeft (artikel 157,
onder 3, WvS).1 Ook vallen andere misdrijven die
worden bedreigd met levenslange gevangenisstraf buiten de opheffing.2De Raad geeft in overweging in het voorstel alle misdrijven te betrekken
waarop levenslange gevangenisstraf is gesteld en eventuele afwijkende regelingen
nader te motiveren.2. Wanneer een zaak niet is opgelost, is niet steeds met zekerheid vast
te stellen welk misdrijf precies heeft plaatsgevonden. Dat kan leiden tot
onzekerheid over de vraag welke verjaringstermijn van toepassing is. De indieners
beoogden aanvankelijk om geen enkel levensdelict meer te laten verjaren, hetgeen
de onzekerheid zou wegnemen over de vraag welke verjaringstermijn van toepassing
is wanneer een gedood persoon wordt gevonden. Uiteindelijk is er voor gekozen
om het wetsvoorstel meer in overeenstemming te brengen met het algemene uitgangspunt
van de verjaringsregeling, dat de verjaringstermijn oploopt naarmate de ernst
van het feit toeneemt. Daarom wordt thans voorgesteld de hele gehéle
categorie delicten die worden beschouwd als de ernstigste in onze samenleving –
die waarop een levenslange gevangenisstraf is gesteld – niet langer
te laten verjaren. Tevens is er voor gekozen om de verjaringstermijn voor
de gehele categorie delicten waarop een gevangenisstraf van meer dan tien
jaren staat te verlengen van vijftien naar twintig jaar. Een en ander levert
een heldere afbakening op. De indieners menen op deze wijze tegemoet te zijn
gekomen aan de kanttekeningen van de Raad van State.3. Het laten vervallen van artikel 70, onder 5, WvSHet wetsvoorstel beoogt de verjaring voor enkele levensdelicten op te
heffen; het schrappen van artikel 70, onder 5, WvS heeft evenwel tot gevolg
dat de verjaringstermijn voor delicten die worden bedreigd met levenslange
gevangenisstraf, maar niet in het voorgestelde tweede lid van artikel 70 worden
genoemd, wordt verkort. Volgens artikel 70, onder 5, WvS vervalt het recht
tot strafvordering voor de misdrijven waarop levenslange gevangenisstraf is
gesteld, na 18 jaar. Deze bepaling wordt geschrapt. Daardoor wordt de verjaringstermijn
voor delicten die worden bedreigd met levenslange gevangenisstraf verkort.
Voor die delicten geldt dan immers niet langer de verjaringstermijn van 18
jaar, maar de termijn van 15 jaar uit artikel 70, onder 4, WvS.De Raad geeft in overweging artikel 70, onder 5, WvS alleen te schrappen
als voor alle misdrijven waarop levenslange gevangenisstraf is gesteld, de
verjaring wordt opgeheven.3. Nu wordt voorgesteld om de verjaringstermijn op te heffen voor alle
delicten waarop een levenslange gevangenisstraf is gesteld, doet de bedoelde
problematiek zich niet langer voor.4. JeugdstrafrechtVolgens artikel 77d WvS, dat onderdeel is van de titel over het jeugdstrafrecht,
is de verjaringstermijn van het recht tot strafvordering ten aanzien van misdrijven
tot de helft ingekort. Deze verjaringstermijn is niet aangepast aan de voorgestelde
schrapping van de verjaringstermijnen voor moord, doodslag en andere levensdelicten.De Raad beveelt aan de wenselijkheid van een langere verjaringstermijn
ten aanzien van deze delicten in het jeugdstrafrecht uitdrukkelijk te bezien
en het wetsvoorstel zo nodig aan te passen.4. In de memorie van toelichting is aangegeven dat de voorgestelde verlenging
van de termijn voor vervolgingsverjaring voor ernstige delicten doorwerkt
naar het jeugdstrafrecht. Ingevolge artikel 77d, eerste lid, Sr. worden de
verjaringstermijnen voor door jeugdige personen gepleegde misdrijven
ingekort tot de helft van de in artikel 70, eerste lid, Sr. neergelegde termijnen.
De Raad brengt in zijn advies terecht tot uitdrukking dat deze regel geen
oplossing biedt voor de gevallen waarin een misdrijf niet verjaart. Aan artikel
77d, eerste lid, Sr. ligt een algemeen uitgangspunt ten grondslag dat de vervolgingsverjaring
voor door jeugdigen gepleegde misdrijven korter is dan die voor volwassenen.
Naar het oordeel van de indieners dient dit uitgangspunt ook te gelden voor
een door een jeugdige gepleegd misdrijf waarop levenslange gevangenisstraf
is gesteld. Aan het advies van de Raad is aldus gevolg gegeven dat wordt voorgesteld
de verjaringstermijn voor zulke misdrijven op twintig jaren te stellen. Zulks
wordt bepaald in een nieuw derde lid van artikel 77d Sr.5. De stuiting van de verjaringVolgens het huidige artikel 72, eerste lid, WvS stuit elke daad van vervolging
de verjaring, mits die daad de vervolgde bekend of hem betekend zij. De initiatiefnemers
zijn van oordeel dat het recht tot strafvervolging van ernstige feiten niet
mag verjaren bij het ontbreken van een betekening van de daad van vervolging
die de verdachte niet heeft bereikt.1 Daarom wordt
voorgesteld in artikel 72, eerste lid, WvS de voorwaarde te wijzigen in «mits
die daad volgens de regels der strafvordering betekend is».De Raad plaatst twee kanttekeningen bij deze wijziging. Anders dan de
initiatiefnemers blijkbaar veronderstellen, vereist de huidige regeling niet
steeds dat de verdachte zelf op de hoogte komt van de betekening, bijvoorbeeld
als de betekening is geschied ter griffie2 of
als is betekend aan een huisgenoot van de verdachte.3 Bovendien kan de voorgestelde regeling in voorkomende gevallen tot
gevolg hebben dat als de daad van vervolging wel bekend is bij de vervolgde,
maar niet volgens de regels der strafvordering is betekend, de verjaring niet
wordt gestuit.De Raad geeft in overweging de voorgestelde wijziging met betrekking tot
de betekening in artikel 72, eerste lid, WvS te laten vervallen.5. Er bestaat geen duidelijk verband tussen enerzijds de eis van betekening
respectievelijk de eis van bekendheid van de vervolgde met de daad van vervolging
en anderzijds de rechtsgronden voor verjaring (strafbehoefte, bewijsbaarheid).
Een dergelijk verband bestaat wel tussen de verjaring en de daad van vervolging,
waarmee het Openbaar Ministerie immers te kennen geeft dat het nog een gerechtvaardige
strafbehoefte aanwezig acht. De indieners stellen dan ook voor om de stuitingsregeling
van artikel 72 Sr zodanig aan te passen dat elke daad van vervolging de verjaring
stuit, waarbij niet slechts – zoals in het oorspronkelijke initiatiefwetsvoorstel –
het vereiste van bekendheid van de vervolgde met de daad van vervolging vervalt,
maar ook het vereiste van betekening. Met deze regeling wordt de problematiek
die de Raad schetst, voorkomen.6. ExecutieverjaringVolgens artikel 76, tweede lid, eerste volzin, WvS is de executieverjaring
een derde langer dan de termijn van verjaring van het recht tot strafvordering.
De initiatiefnemers stellen voor dat voor moord, doodslag en andere levensdelicten
het recht tot tenuitvoerlegging van straf en maatregel na dertig jaar verjaart.De Raad plaatst drie kanttekeningen bij dit voorstel. Ten eerste betekent
het voorstel voor de levenslange gevangenisstraf geen verruiming, maar juist
een verkorting van de executieverjaring. Dat is strijdig met de bedoeling
van het wetsvoorstel. Het huidige artikel 76, tweede lid, tweede volzin, WvS
bepaalt: In geen geval is de termijn korter dan de duur van de opgelegde straf.
Hieruit volgt dat de levenslange gevangenisstraf niet kan verjaren.Ten tweede past de voorgestelde termijn van 30 jaar niet bij de argumentatie
van de initiatiefnemers dat een moordzaak die niet is opgelost, altijd tot
vervolging en veroordeling van de verdachte moet kunnen leiden en dat een
verjaringstermijn in deze situatie principieel onjuist is.4 Gelet op dit uitgangspunt is een executieverjaring van 30 jaar inconsequent.
Ten slotte is een voorstel waarbij de executieverjaring korter is dan de vervolgingsverjaring
moeilijk te rijmen met de rechtsgronden voor de verjaring. In de opvatting
van de wetgever van 1881 steunde de vervolgingsverjaring op twee argumenten.
In de eerste plaats de omstandigheid dat naarmate de tijd verstrijkt de behoefte
om te straffen afneemt en voorts het toenemen van bewijsproblemen als
gevolg van de verflauwing van de herinnering.1
Bij de verjaring van de straf speelt de tweede grond niet. Daarin ligt een
argument om de executieverjaring langer te laten duren dan de vervolgingsverjaring.De Raad geeft in overweging dit onderdeel opnieuw te bezien.6. Aan de suggestie van de Raad om het voorstel opnieuw te bezien om executieverjaring
in bepaalde gevallen na dertig jaar te laten verjaren, is in die zin gevolg
gegeven dat dit voorstel niet langer deel uit maakt van het wetsvoorstel.7. Poging, medeplichtigheid en voorbereidingArtikel 78 WvS bepaalt dat waar van misdrijf in het algemeen of van enig
misdrijf in het bijzonder wordt gesproken, daaronder medeplichtigheid aan,
poging tot en voorbereiding van dat misdrijf is begrepen, voorzover niet uit
enige bepaling het tegendeel volgt. Het voorstel brengt mee dat bijvoorbeeld
medeplichtigheid aan mishandeling met voorbedachten rade, de dood ten gevolge
hebbende, waarop volgens artikel 303, tweede lid, junctis de artikelen 48
en 49 WvS een maximumstraf van tien jaar is gesteld, niet verjaart. De (voorafgaande)
medeplichtigheid kan bestaan uit het opzettelijk verschaffen van inlichtingen
over het slachtoffer of het opzettelijk leveren van het mes waarmee het feit
is begaan. Dit zijn feiten die naar het oordeel van de Raad niet zonder meer
zo zwaarwegend zijn dat zij opheffing van het algemene beginsel van vervolgingsverjaring
rechtvaardigen.De Raad meent dat de noodzaak van het voorstel dat poging tot, medeplichtigheid
aan en voorbereiding van levensdelicten niet verjaren, nadere motivering behoeft.7. Ingevolge artikel 78 Sr. geldt de regeling voor vervolgingsverjaring
ook voor medeplichtigheid aan, poging tot en voorbereiding van een misdrijf.
De argumenten die ten grondslag liggen aan de opheffing van de termijn voor
misdrijven waarop levenslange gevangenisstraf is gesteld, rechtvaardigen niet
om voor medeplichtigheid aan, poging tot en voorbereiding van moord een afwijkende
regeling te treffen. Zulks is in de memorie van toelichting naar voren gebracht.8. OvergangsrechtHet voorgestelde artikel II bevat een overgangsregeling. Deze geeft de
Raad aanleiding tot de volgende opmerkingen.a. Wat betreft het overgangsrecht wordt onderscheiden tussen de situatie
dat de nieuwe wet in werking treedt op het moment dat de oude verjaringstermijn
nog loopt en het geval dat de wet in werking treedt terwijl het feit volgens
het oude recht reeds is verjaard. De eerste situatie is reeds aanvaard. Zo
is bij de wet van 7 juli 1994 (Stb. 529) – waarbij de verjaringstermijn
is verlengd voor de meeste zedendelicten, gepleegd ten aanzien van een minderjarige
bepaald dat de nieuwe termijn ook geldt voor reeds gepleegde feiten die nog
niet zijn verjaard.De tweede situatie roept vragen op in verband met het rechtszekerheidsbeginsel.
De Raad stelt voorop dat herleving van het recht tot vervolging van een feit
dat strafbaar was op het moment waarop het feit was begaan, niet op één
lijn kan worden gesteld met het achteraf strafbaar stellen van een feit. Het
verbod van het geven van terugwerkende kracht aan strafbepalingen is dus niet
aan de orde. Desalniettemin is bij de herzieningen van verjaringsregelingen
in het Nederlands strafrecht tot dusverre steeds uitgesproken dat een eenmaal
verjaard feit niet opnieuw vervolgbaar zou moeten worden. De rechtszekerheid
kan hierbij in het geding zijn wanneer een potentiële verdachte zich
van ontlastend bewijsmateriaal heeft ontdaan. Te wijzen valt op de parlementaire
behandeling van de wet van 8 april 1971 (Stb. 210) inzake de verjaring
van oorlogsmisdrijven. In de memorie van toelichting werd opgemerkt dat de
wet er niet toe zal leiden dat verstreken termijnen heropend worden, aangezien
de misdrijven terzake waarvan voorgesteld wordt de verjaring op te heffen,
pas na het van kracht worden van de wet zouden verjaren.2 Mede om die reden heeft het Koninkrijk der Nederlanden indertijd ook
afgezien van ondertekening van de «Convention on the non-applicability
of statutory limitations to warcrimes and crimes against humanity».3 Ook bij de reeds genoemde wet van 7 juli 1994, Stb. 529 –
waarbij is bepaald dat de verjaringstermijn voor de meeste zedendelicten,
gepleegd ten aanzien van een minderjarige, pas aanvangt op de dag nadat het
slachtoffer 18 jaar is geworden – ging de regering ervan uit dat een
zaak waarvan de verjaringstermijn is verstreken niet kan worden heropend.1Gelet op het rechtszekerheidsbeginsel beveelt de Raad aan om de herleving
van het recht tot strafvordering ten aanzien van verjaarde feiten te heroverwegen.b. Ook overigens roepen het tweede en het derde lid vragen op. De redenen
voor en de uitleg van het onderscheid tussen de situatie waarin een verdachte
al dan niet bekend was, blijken naar het oordeel van de Raad onvoldoende uit
tekst en toelichting. Bovendien dient in het wetsvoorstel niet van «wetsvoorstel»
maar van «wet» te worden gesproken en moet «eerbiedigende
werking» in het wetsvoorstel niet worden aangekondigd, maar geregeld.c. Artikel II heeft slechts betrekking op de vervolgingsverjaring en niet
op de executieverjaring. De Raad beveelt aan aandacht te schenken aan het
overgangsrecht met betrekking tot de executieverjaring.8. Met de Raad kan worden ingestemd dat herleving van het recht tot vervolging
niet op één lijn gesteld kan worden met het achteraf strafbaar
stellen van een feit. Het verbod van het geven van terugwerkende kracht aan
strafbepalingen was dan ook niet aan de orde. Door de oorspronkelijk voorgestelde
regeling van het overgangsrecht werd naar de mening van de indieners het beginsel
dat een verdachte niet mag worden benadeeld door een nieuwe wettelijke regeling
geen geweld aangedaan, aangezien de mogelijkheid van herleving van het recht
op strafvervolging immers slechts betrekking had op zaken waarin geen verdachte
bekend was.Besloten is echter om het rechtszekerheidsbeginsel zodanig zwaar te laten
wegen dat van de herleving van het recht tot strafvervolging ten aanzien van
reeds verjaarde feiten wordt afgezien. Het voorstel is dienovereenkomstig
aangepast.9. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.9. Aan de redactionele kanttekeningen van de Raad is, voor zover nog van
toepassing, gevolg gegeven.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIn het wetsvoorstel is nog een wijzigingsvoorstel opgenomen van de Wet
internationale misdrijven. Het betreft een wijziging van artikel 13 als gevolg
van de voorgestelde wijziging van artikel 77d Sr., en een verduidelijking
van artikel 21, die is toegezegd aan de Eerste Kamer.Bij nader inzien is voorgesteld de inwerkingtreding van deze wet te doen
plaatsvinden op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.DittrichVan Haersma BumaBijlage bij het advies van de Raad van State van 20 september
2002, no.W03.02.0372/I, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In de artikelen I, onderdeel B, en artikel 72, tweede lid, «Na
de stuiting vangt een nieuwe verjaringstermijn aan met dien verstande dat
de totale verjaringstermijn niet meer mag bedragen dan maximaal twee maal
het op de straf gestelde strafmaximum» telkens wijzigen in: Na de stuiting
vangt een nieuwe verjaringstermijn aan, met dien verstande dat de totale verjaringstermijn
niet meer mag bedragen dan twee maal de krachtens artikel 70, eerste lid,
voor het delict geldende verjaringstermijn.– Op bladzijde 1, vierde regel van onderen, van de toelichting voor
«beantwoord» invoegen: zijn.– Op bladzijde 2, tiende regel, van de toelichting «berooft»
wijzigen in: beroofd.– Op bladzijde 5, zeventiende regel, van de toelichting «geknaagd»
wijzigen in: geplaagd.– In de toelichting artikel III, Werklast, «opude» wijzigen
in: oude.XNoot1In het kader van het wetsvoorstel terroristische misdrijven is voorgesteld
om het strafmaximum bij artikel 157 WvS te verhogen.XNoot2Zie bijvoorbeeld de misdrijven tegen de veiligheid van de staat (Boek
II, Titel I) en misdrijven tegen de koninklijke waardigheid (Boek I, Titel
II).XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf II, Stuiting van de verjaring, derde
alinea.XNoot2Wetboek van Strafrecht, aantekening 5 ad artikel 72, Suppl. 113 (mei 2001).XNoot3HR 11 december 1979, NJ 1980, 158, m.nt. ThWvV. In deze zaak was
de dagvaarding betekend aan de moeder van de verdachte.XNoot4Memorie van toelichting, paragraaf I, De kern van dit initiatiefwetsvoorstel,
eerste en laatste alinea.XNoot1H. J. Smidt, Geschiedenis van het Wetboek van Strafrecht, Haarlem
1886, 2e druk 1891, bladzijde 488.XNoot2Kamerstukken II 1968/69, 10 251, nr. 3. blz. 3–4.XNoot3Kamerstukken I 1968/69, 10 251, nr. 3, blz. 4.XNoot1Dit is bevestigd in HR 17 december 1996, NJ 1997, 261, alsmede HR
3 maart 1998, NJB 1998, bladzijde 667, nr. 53. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28495-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl