Verdrag Nederland - Zuid-Afrika met betrekking tot belasting naar het inkomen en naar het vermogen, met Protocol (Trb. 2006, 6 en 134); Brief minister over aanbieding verdrag ter stilzwijgende goedkeuring
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30813, nr. 1 h1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

08-11-2006

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30813 nr. 1;A

16-09-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTA1. Inleiding2. Verloop van de onderhandelingen3. Budgettaire gevolgen4. Koninkrijkspositie5. Artikelsgewijze toelichtingBelastingen waarop het Verdrag van toepassing is (artikel
2)Inwoner (artikel 4 juncto onderdeel II van het Protocol)Vaste inrichting (artikel 5)Inkomsten uit onroerende zaken (artikel 6 juncto onderdeel
III van het Protocol)Winst uit onderneming (artikel 7 juncto onderdelen IV
en V van het Protocol)Zee- en luchtvaart (artikel 8)Gelieerde ondernemingen (artikel 9 juncto onderdeel VI
van het Protocol)Dividenden (artikel 10 juncto onderdelen VII en VIII van
het Protocol)Interest (artikel 11 juncto onderdeel VII van het Protocol)Royalty’s (artikel 12 juncto onderdeel VII van het
Protocol)Vermogenswinsten (artikel 13 juncto onderdelen VIII en
IX van het Protocol)Directeursbeloningen (artikel 15 juncto onderdeel X van
het Protocol)Artiesten en sportbeoefenaars (artikel 16)Pensioenen, lijfrenten en socialezekerheidsuitkeringen
(artikel 17 juncto onderdeel XI van het Protocol)Hoogleraren en docenten (artikel 19)Vermogen (artikel 22 juncto onderdeel XII van het Protocol)Vermijding van dubbele belasting (artikel 23)Werkzaamheden buitengaats (artikel 24 juncto onderdeel
III van het Protocol)Non-discriminatie (artikel 25 juncto onderdeel XIII van
het Protocol)Regeling voor onderling overleg (artikel 26 juncto onderdeel
I van het Protocol)Uitwisseling van inlichtingen (artikel 27 juncto onderdeel
XIV van het Protocol)Bijstand bij invordering (artikel 28)Inwerkingtreding (artikel 32)Beëindiging (artikel 33)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30813Toon alle publicaties in het hoofddossier

 
 
 Heruitgave en origineel

Kamerstuk 30813, nr. 1Origineel van deze publicatie

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 813Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Zuid-Afrika
tot het vermijden van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van
belasting met betrekking tot belastingen naar het inkomen en naar het vermogen,
met Protocol (Trb. 2006, 6 en 134)Anr. 11BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 16 september 2006Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 21 september 2006.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 21 oktober 2006.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 10 oktober 2005 te Pretoria totstandgekomen verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Zuid-Afrika tot het vermijden van
dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van belasting met betrekking
tot belastingen naar het inkomen en naar het vermogen, met Protocol (Trb.
2006, 6 en 134).Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. BotTOELICHTENDE NOTA1. InleidingHet op 10 oktober 2005 te Pretoria tot stand gekomen Verdrag tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Zuid-Afrika tot het vermijden
van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van belasting met betrekking
tot belastingen naar het inkomen en naar het vermogen; met Protocol (hierna:
het Verdrag; Trb. 2006, 6) geeft regels die aanwijzen
welke van de verdragsluitende Staten, het Koninkrijk der Nederlanden voor
wat betreft Nederland dan wel de Republiek Zuid-Afrika, bevoegd is om in overeenstemming
met zijn nationale wetgeving belasting te heffen van het inkomen en het vermogen
van inwoners van een of van beide Staten; dit teneinde dubbele belasting te
voorkomen. Daarnaast regelt het Verdrag, onder meer met het oog op het voorkomen
van het ontgaan van belasting, de onderlinge uitwisseling van fiscale gegevens
alsmede de wederzijdse bijstand bij invordering van belastingschulden. Het
Verdrag past in het netwerk van vergelijkbare belastingverdragen die het Koninkrijk
der Nederlanden is aangegaan met tal van andere landen ter wereld.Het Verdrag dient ter vervanging van de bestaande, op 15 maart 1971
te Kaapstad totstandgekomen Overeenkomst tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en de Republiek van Zuid-Afrika tot het vermijden van dubbele belasting en
het voorkomen van het ontgaan van belasting met betrekking tot belastingen
naar het inkomen, met Protocol (Trb. 1971, 72
en Trb. 1972, 24; hierna: «het huidige belastingverdrag»).In dit verband kan nog worden opgemerkt dat Nederland en Zuid-Afrika op
15 december 1998 te Pretoria een Protocol tot wijziging van het huidige
belastingverdrag hebben ondertekend. Dit wijzigingsprotocol had betrekking
op de belastingheffing van interest van vorderingen verzekerd door hypotheek.
Met deze regeling inzake hypothecaire interest werd beoogd het huidige belastingverdrag
in lijn te brengen met het verdragsbeleid dat, na de totstandkoming van dit
verdrag in 1971, was ontwikkeld (Kamerstukken II 1998/99, 26 441, nrs.
213 en 1). Dit protocol is evenwel nimmer in werking getreden, omdat in de
loop van het parlementaire goedkeuringsproces besloten werd tot een algehele
herziening van het huidige belastingverdrag. Deze herziening heeft geleid
tot het nieuwe Verdrag, waarin ook de regeling van het wijzigingsprotocol
is opgenomen.2. Verloop van de onderhandelingenDe onderhandelingen over het nieuwe Verdrag zijn voortgevloeid uit de
wederzijdse wens om het huidige belastingverdrag tussen Nederland en Zuid-Afrika
te moderniseren en in lijn te brengen met de veelheid aan ontwikkelingen die
zich in de loop der jaren in de nationale fiscale wetgeving van beide landen
hebben voorgedaan.Als basis voor de onderhandelingen diende een van Nederlandse zijde opgesteld
ontwerp. Dit ontwerp kwam nagenoeg overeen met de bijlage bij de notitie «Algemeen
fiscaal verdragsbeleid» (Kamerstukken II 1987/88, 20 365, nrs.
1 en 2), met dien verstande dat de tekst op enige punten in overeenstemming
is gebracht met de tekst van het OESO-modelverdrag 1992/2001 (OESO-publicaties,
Parijs, 2001; hierna: het OESO-modelverdrag) en dat daaraan zijn toegevoegd
de in het Nederlandse verdragsbeleid ontwikkelde bepalingen, die zijn toegelicht
in de notitie «Uitgangspunten van het beleid op het terrein van het
internationaal fiscaal (verdragen)recht» (Kamerstukken II 1997/98, 25 087,
nr. 4; hierna: «notitie Uitgangspunten»).De Nederlandse inzet van de onderhandelingen was te komen tot een verdrag
dat zoveel mogelijk in overeenstemming zou zijn met het in laatstbedoelde
notitie neergelegde beleid, doch in ieder geval niet ongunstiger zou zijn
dan het huidige belastingverdrag met Zuid-Afrika.Na twee onderhandelingsrondes (van 19 tot en met 21 mei 1999 te Den
Haag en van 27 tot en met 29 september 1999 te Pretoria) is op 29 september
1999 overeenstemming bereikt over het ontwerp voor een nieuw Nederlands-Zuid-Afrikaans
belastingverdrag. De structuur, de inhoud en de bewoordingen van het Verdrag
stemmen in het algemeen overeen met het gebruikelijke patroon van de door
het Koninkrijk der Nederlanden gesloten recente verdragen op dit terrein.
De in het Verdrag neergelegde regelingen weerspiegelen een resultaat dat in
het licht van de over en weer naar voren gebrachte wensen als evenwichtig
kan worden beschouwd en waarin op bevredigende wijze rekening is gehouden
met de belangen van het Nederlandse bedrijfsleven. De door Nederland naar
voren gebrachte wensen konden bij de onderhandelingen nagenoeg geheel worden
verwezenlijkt, waaronder kunnen worden genoemd:• de bepaling inzake de verbindendheid van overlegprocedures (Protocolbepaling
I);• een woonplaatsbepaling voor pensioenfondsen (artikel 4, eerste
lid, onderdeel b);• het gebruikelijke winstartikel, inclusief de winsttoerekening van
bedrijfsklare projecten (turnkey-bepaling) (artikel 7 juncto Protocolbepaling
IV);• de bepaling inzake overeenkomsten tot verdeling van concernkosten
en corresponderende winstcorrecties (artikel 9 juncto Protocolbepaling VI);• een uitsluitende woonstaatheffing voor dividenden bij 10%-deelnemingen
(artikel 10, derde lid) en een uitsluitende woonstaatheffing voor interest
en royalty’s (artikel 11, eerste lid, en artikel 12, eerste lid);• de heffing in de voormalige woonstaat over de winst behaald met
de vervreemding van aandelen, winstbewijzen en schuldvorderingen behorende
tot een zogenoemd aanmerkelijk belang met een tienjaarstermijn (artikel 13,
vijfde lid, juncto Protocolbepaling IX);• een bronstaatheffing voor pensioenen en lijfrenten, met een overgangsregeling
voor bestaande pensioenen en lijfrenten van een zekere omvang (artikel 17,
eerste lid, juncto Protocolbepaling XI), alsmede een bronstaatheffing voor
socialezekerheidsuitkeringen (artikel 17, tweede lid);• de toepassing van de verrekeningsmethode voor bepaalde, aan een
vaste inrichting toerekenbare, passieve inkomsten (artikel 23, vierde lid);• een regeling betreffende werkzaamheden buitengaats (artikel 24);• een regeling betreffende de beslechting van geschillen omtrent
toepassing en interpretatie van het Verdrag door arbitrage (artikel 26, vijfde
lid); en• een regeling voor het verlenen van wederzijdse bijstand bij invordering
van belastingschulden (artikel 28).Op enkele punten is van het Nederlandse verdragsbeleid afgeweken teneinde
rekening te houden met specifieke wensen van Zuid-Afrika. Deze specifieke
wensen betreffen in het bijzonder het opnemen in het artikel voor vaste inrichtingen
(artikel 5) van toezichthoudende activiteiten op bouwwerken, constructie-,
montage- of installatiewerkzaamheden, en een uitbreiding van de regeling voor
in internationaal verkeer behaalde zeeen luchtvaartwinst (artikel 8).Hieronder worden in paragraaf 5 de overeengekomen resultaten op hoofdlijnen
uiteengezet. Daarbij worden per artikel de belangrijkste afwijkingen van het
Nederlandse verdragsbeleid aangegeven.3. Budgettaire gevolgenDe budgettaire gevolgen van het Verdrag zullen naar verwachting per saldo
neutraal zijn. Voor het Nederlandse bedrijfsleven zal het Verdrag bij toenemende
activiteiten en investeringen in Zuid-Afrika positief uitwerken. De grenzen
van de heffingsbevoegdheden van beide landen zijn duidelijk vastgelegd en
er is een goede basis gelegd voor overleg en geschillenbeslechting in die
situaties waarin toepassing van het Verdrag desalniettemin tot problemen zou
kunnen leiden.4. KoninkrijkspositieHet Verdrag zal, wat het Koninkrijk betreft, alleen gelden voor Nederland.
In artikel 31 is evenwel bepaald dat het Verdrag hetzij in het geheel, hetzij
gewijzigd, kan worden uitgebreid tot de Nederlandse Antillen en/of Aruba.
Indien tot uitbreiding wordt overgegaan, behoeft dit een afzonderlijk verdrag
dat door het Koninkrijk ten behoeve van de Nederlandse Antillen of Aruba met
Zuid-Afrika wordt aangegaan.5. Artikelsgewijze toelichtingBelastingen waarop het Verdrag van toepassing is (artikel
2)Het Verdrag geldt in beginsel voor belastingen naar het inkomen en naar
het vermogen.Feitelijk zal het Verdrag echter alleen gelden voor belastingen naar het
inkomen, aangezien zowel Zuid-Afrika als Nederland geen vermogensbelasting
kennen. Nederland heeft met ingang van 1 januari 2001 de Wet op de vermogensbelasting
1964 laten vervallen.De Zuid-Afrikaanse belastingen waarop het Verdrag van toepassing is, zijn
de «normal tax», de «secondary tax on companies» en
de «withholding tax on royalties». De «normal tax»
is een inkomstenbelasting waaraan zowel natuurlijke personen als rechtspersonen
zijn onderworpen. Natuurlijke personen en rechtspersonen die inwoner zijn
van Zuid-Afrika, worden belast met «normal tax» ter zake van het
wereldinkomen. Wanneer sprake is van een niet-inwoner, geldt dat deze persoon
alleen aan «normal tax» is onderworpen ter zake van inkomen uit
Zuid-Afrikaanse bronnen. Voor natuurlijke personen kent de «normal tax»
een progressief tarief dat varieert van 18% tot en met 40%,
en voor rechtspersonen vanaf belastingjaar 2005/2006 een vast tarief van 29%.
Voor winst die wordt behaald door middel van een in Zuid-Afrika gelegen vaste
inrichting of vast middelpunt, geldt daarentegen een vast tarief van 34%
vanaf belastingjaar 2005/2006 (zie de toelichting op artikel 25 van het Verdrag).De «secondary tax on companies», in 1993 ingevoerd, is een
belasting naar de winst die wordt geheven van Zuid-Afrikaanse lichamen indien
dividend wordt gedeclareerd. De grondslag waarnaar de «secondary tax
on companies» wordt geheven, is het nettobedrag van het door het Zuid-Afrikaanse
lichaam gedeclareerde dividend (d.i. na aftrek
van de 29% «normal tax» en de 12,5% «secondary
tax on companies»). Dit nettobedrag mag nog worden verminderd met de
door het uitkerende lichaam sinds de laatste dividenddeclaratie ontvangen dividenden.De «secondary tax on companies» kent een vast tarief van 12,5%.
Deze belasting kwalificeert als een aanvullende winstbelasting die wordt geheven
van het lichaam dat de dividenden uitkeert, en kwalificeert niet als een dividendbelasting.
In dit kader wordt verwezen naar het Besluit van 4 april 1996, nr. IFZ96/94.U3,
uitgebracht na overleg met Zuid-Afrika naar aanleiding van de invoering van
de «secondary tax on companies» in 1993 en gepubliceerd in V-N
1996, blz. 1513, punt 11. In dat besluit werd vastgesteld dat
de «secondary tax on companies» is aan te merken als een belasting
naar de winst en onder het huidige belastingverdrag kon vallen.De «withholding tax on royalties» is een bronheffing ter zake
van royalty’s die worden betaald aan niet-inwoners van Zuid-Afrika.
Het tarief van deze bronheffing bedraagt 12%. Voor een nadere toelichting
wordt verwezen naar de toelichting op artikel 12.Inwoner (artikel 4 juncto onderdeel II van het Protocol)In het eerste lid van artikel 4 is bepaald wie voor de toepassing van
het Verdrag geacht wordt inwoner te zijn van een Verdragsluitende Staat. Hierbij
is de definitie uit het OESO-modelverdrag gehanteerd (onderdeel a). In onderdeel
b is op Nederlands verzoek een – wederkerig geformuleerde – bepaling
opgenomen, op grond waarvan als zodanig erkende pensioenfondsen die zijn vrijgesteld
van belastingheffing, als inwoner worden aangemerkt. Hiermee wordt buiten
twijfel gesteld dat dergelijke pensioenfondsen aanspraak kunnen maken op de
voordelen van het Verdrag. Voor een nadere toelichting op deze bepaling wordt
verwezen naar paragraaf 4.3.2.2.5. van de notitie Uitgangspunten.Teneinde zeker te stellen dat het Verdrag van toepassing is op natuurlijke
personen die, naar de feiten en omstandigheden beoordeeld, wonen aan boord
van een schip en niet beschikken over een feitelijke woonplaats in een van
de Verdragsluitende Staten, regelt onderdeel II van het Protocol dat zij geacht
worden te wonen in de Verdragsluitende Staat waar het desbetreffende schip
zijn thuishaven heeft.Vaste inrichting (artikel 5)Overeenkomstig het Nederlandse verdragsbeleid zoals verwoord in paragraaf 4.3.1.2.
van de notitie Uitgangspunten, is in het derde lid van artikel 5 van het Verdrag
bepaald dat bij uitvoering van een bouwwerk en van constructie-, montage-
of installatiewerkzaamheden uitsluitend een vaste inrichting wordt aangenomen
indien de duur daarvan 12 maanden overschrijdt. Op verzoek van Zuid-Afrika
is opgenomen dat dit ook geldt voor elke daarmee verband houdende, toezichthoudende
werkzaamheid.Inkomsten uit onroerende zaken (artikel 6 juncto onderdeel
III van het Protocol)Overeenkomstig het Nederlandse verdragsbeleid is in onderdeel III van
het Protocol bij het Verdrag vastgelegd dat exploratie- en exploitatierechten
betreffende natuurlijke rijkdommen fictief worden aangemerkt als onroerende
zaken en als zodanig behoren tot het vermogen van een vaste inrichting in
de staat waar de onroerende zaken zijn gelegen, waarop deze rechten betrekking
hebben.Onder bedoelde exploratie- en exploitatierechten vallen ook belangen bij
of voordelen uit vermogensbestanddelen die voortvloeien uit exploratie of
exploitatie betreffende natuurlijke rijkdommen.Met onderdeel III wordt zeker gesteld dat inkomsten die uit hiervoor bedoelde
rechten worden getrokken, en winst die met de vervreemding van dergelijke
rechten wordt behaald, ter belastingheffing toekomen aan de bronstaat. In
dit verband wordt verwezen naar paragraaf 4.3.1.4.4. van de notitie Uitgangspunten.Winst uit onderneming (artikel 7 juncto onderdelen IV
en V van het Protocol)Overeenkomstig het Nederlandse verdragsbeleid is in onderdeel IV van het
Protocol een interpretatieve bepaling omtrent bedrijfsklare projecten (zogenoemde turnkey-projecten) opgenomen. Voorts is op Nederlands voorstel
in onderdeel V van het Protocol de bepaling opgenomen dat op vergoedingen
voor technische diensten of voor diensten van raadgevende of toezichthoudende
aard de bepalingen van artikel 7 van het Verdrag van toepassing zijn. Daarmee
wordt bereikt dat deze vergoedingen in beginsel niet kunnen worden aangemerkt
als royalty’s in de zin van artikel 12 van het Verdrag. Zuid-Afrika
kan over de betaling van dergelijke vergoedingen aan een inwoner van Nederland
daardoor slechts belasting heffen als deze vergoedingen zijn toe te rekenen
aan een in Zuid-Afrika gelegen vaste inrichting van deze persoon.Voor een nadere toelichting op deze bepalingen wordt verwezen naar de
paragrafen 4.3.1.4.2. en 4.3.1.4.5. van de notitie Uitgangspunten.Zee- en luchtvaart (artikel 8)In het derde lid van artikel 8 van het Verdrag is op verzoek van Zuid-Afrika
verdere uitbreiding gegeven aan de voordelen waarover krachtens het eerste
lid van dit artikel het heffingsrecht is voorbehouden aan de verdragsluitende
Staat waar de plaats van de werkelijke leiding van de zee- of luchtvaartonderneming
is gelegen. Deze voordelen omvatten voordelen verkregen uit de verhuur van
schepen en luchtvaartuigen in internationaal verkeer, voordelen verkregen
uit het gebruik of de verhuur van containers (waaronder begrepen opleggers
of aanhangwagens en daarmee verband houdende uitrusting voor het vervoer van
containers) gebezigd in internationaal verkeer, en voordelen verkregen uit
de verhuur van schepen, luchtvaartuigen of containers (waaronder begrepen
opleggers of aanhangwagens en daarmee verband houdende uitrusting voor het
vervoer van containers of het onderhoud daarvan), mits deze voordelen voortvloeien
uit de voordelen als bedoeld in het eerste lid, of het derde lid, onderdelen
a en b, van artikel 8 van het Verdrag. Een nagenoeg gelijke bepaling is opgenomen
in het Nederlandse belastingverdrag met Canada (Trb.
1986, 65 en 1987, 147).Gelieerde ondernemingen (artikel 9 juncto onderdeel VI
van het Protocol)Overeenkomstig het Nederlandse verdragsbeleid is in onderdeel VI van het
Protocol een zogenoemde costsharingbepaling opgenomen voor gelieerde ondernemingen.
Voor een nadere toelichting op deze bepaling wordt verwezen naar paragraaf 4.3.1.4.3.
van de notitie Uitgangspunten.Dividenden (artikel 10 juncto onderdelen VII en VIII van
het Protocol)Dividenden betaald door lichamen die inwoner zijn van Zuid-Afrika aan
inwoners van Zuid-Afrika zijn volgens de huidige nationale Zuid-Afrikaanse
wetgeving vrijgesteld van belasting in Zuid-Afrika. Dividenden betaald door
buitenlandse lichamen aan inwoners van Zuid-Afrika zijn in beginsel wel belast
bij de ontvanger van de dividenden in Zuid-Afrika. Onder bepaalde voorwaarden
zijn buitenlandse dividenden vrijgesteld bij de ontvanger van de dividenden,
die inwoner is van Zuid-Afrika. Zo zijn dividenden die worden ontvangen van
een buitenlands lichaam, vrijgesteld, indien een Zuid-Afrikaanse aandeelhouder
een deelneming van ten minste 25% heeft in dat lichaam. Zuid-Afrika
kent geen bronheffing op uitgaande dividenden.In overeenstemming met het Nederlandse verdragsbeleid zoals verwoord in
paragraaf 4.3.2.2.3. van de notitie Uitgangspunten heeft Nederland voor
dividenden op deelnemingen van ten minste 10% een bronheffing van 0%
en voor overige dividenden een bronheffing van 15% voorgesteld. Zuid-Afrika
kon met dit voorstel instemmen. Dit betekent een verbetering ten opzichte
van het huidige belastingverdrag met Zuid-Afrika. Daarin is voor
dividenden op deelnemingen van ten minste 25% een bronheffing van 5%
opgenomen.Zoals is opgemerkt bij artikel 2 (Belastingen waarop het Verdrag van toepassing
is), kent Zuid-Afrika een «secondary tax on companies» met een
vast tarief van 12,5%, die wordt geheven ter zake van dividenden op
het niveau van het uitkerende lichaam en die kwalificeert als een aanvullende
winstbelasting. Dividenden die afkomstig zijn uit Zuid-Afrikaanse bron, zijn
binnen de vennootschappelijke keten eenmaal aan de «secondary tax on
companies» onderworpen. Ten tijde van de onderhandelingen waren buitenlandse
dividenden niet onderworpen aan de «secondary tax on companies».
Als gevolg van dit laatste in combinatie met het ontbreken van een bronheffing
op uitgaande dividenden, zou het voor een in een derde land gevestigde persoon
aantrekkelijk zijn om gebruik te maken van het Verdrag om de belasting op
uit Nederland afkomstige dividenden te minimaliseren. Hij zou dit kunnen doen
door de aandelen dan wel de dividendcoupons onder te brengen bij een in Zuid-Afrika
gevestigde persoon. Zo zou dus een onbelaste «doorstroom» van
dividenden vanuit Nederland via Zuid-Afrika naar een in een derde land gevestigde
persoon mogelijk zijn. Ter voorkoming van een dergelijke «doorstroom»,
is in het negende lid van artikel 10 van het Verdrag een anti-misbruikbepaling
opgenomen.Onder de nieuwe, huidige wetgeving in Zuid-Afrika is overigens de kans
op de geschetste «doorstroom» beperkter. Op dit moment geldt namelijk
dat ook buitenlandse dividenden worden betrokken bij het berekenen van de
grondslag waarover de «secondary tax on companies» wordt geheven.
Voorzover buitenlandse dividenden zijn vrijgesteld van de «normal tax»
in Zuid-Afrika, geldt dat deze dividenden (nog steeds) niet zijn onderworpen
aan de «secondary tax on companies».Ingeval bij uitbetaling van de dividenden geen rekening is gehouden met
de bepalingen van het tweede lid, kan de uiteindelijk gerechtigde tot de dividenden
de bevoegde autoriteiten van de Verdragsluitende Staat waaruit de dividenden
afkomstig zijn, verzoeken teruggaaf te verlenen van de te veel geheven belasting.
In onderdeel VII van het Protocol is bepaald dat dergelijke verzoeken moeten
worden ingediend binnen drie jaar na afloop van het kalenderjaar waarin de
belasting is geheven.Onderdeel VIII regelt ten slotte dat inkomsten die worden genoten door
natuurlijke personen bij inkoop van aandelen of bij liquidatie van een vennootschap,
voor de toepassing van het Verdrag worden aangemerkt als dividend, als zij
beschikken over een aanmerkelijkbelangpakket, en niet als vermogenswinst.
Voor een nadere toelichting op deze bepaling wordt verwezen naar paragraaf 4.3.2.2.
van de notitie Uitgangspunten.Interest (artikel 11 juncto onderdeel VII van het Protocol)In het huidige belastingverdrag met Zuid-Afrika is een bronheffing op
interest opgenomen van 10%. Tot 3 juni 1992 was daarmee, voor
wat betreft de belastingheffing over interest die door niet-inwoners uit Zuid-Afrikaanse
bron werd genoten, de nationale wetgeving van Zuid-Afrika onder verdrag geconsolideerd.
Sinds 3 juni 1992 voorziet de nationale wetgeving van Zuid-Afrika echter
niet langer in een bronheffing op dergelijke interest. Zuid-Afrika kon daarom
instemmen met het Nederlandse voorstel voor een uitsluitende woonstaatheffing
voor interest, overeenkomstig het Nederlandse verdragsbeleid zoals verwoord
in paragraaf 4.3.2.3. van de notitie Uitgangspunten.Royalty’s (artikel 12 juncto onderdeel VII van het
Protocol)De nationale wetgeving in Zuid-Afrika voorziet in een bronheffing op royalty-betalingen
aan niet-inwoners. Het tarief van deze bronheffing bedraagt 12%. In
de betrekkingen tussen Nederland en Zuid-Afrika zal echter geen
bronbelasting worden geheven ter zake van royalty’s betaald vanuit Zuid-Afrika
aan een inwoner van Nederland. Zuid-Afrika kon namelijk instemmen met het
Nederlandse voorstel voor een uitsluitende woonstaatheffing voor royalty’s,
overeenkomstig het Nederlandse verdragsbeleid zoals verwoord in paragraaf 4.3.2.3.
van de notitie Uitgangspunten. Overigens is op dit punt sprake van consolidatie
van hetgeen terzake in het huidige belastingverdrag met Zuid-Afrika is opgenomen.Vermogenswinsten (artikel 13 juncto onderdelen VIII en
IX van het Protocol)Door Zuid-Afrika is ingestemd met de Nederlandse wens in het vijfde lid
van artikel 13 van het Verdrag een voorziening te treffen tegen mogelijke
dubbele belasting over de winst behaald door natuurlijke personen met de vervreemding
van aandelen, winstbewijzen en schuldvorderingen die behoren tot een aanmerkelijk
belang in de zin van afdeling 4.3 van de Wet inkomstenbelasting 2001. Overeenkomstig
het Nederlandse verdragsbeleid, zoals verwoord in paragraaf 4.3.3. van
de notitie Uitgangspunten, kan Nederland op grond van die bepaling van voormalige
inwoners van Nederland tot en met 10 jaar na hun emigratie naar Zuid-Afrika
belasting heffen over de winst door hen behaald met de vervreemding van hun
aanmerkelijk belang. Ten aanzien van de belastingplichtige aan wie bij zijn
emigratie uit Nederland een conserverende aanslag voor de overeenkomstig afdeling
4.6 van de Wet inkomstenbelasting 2001 vastgestelde aanmerkelijkbelangwinst
is opgelegd, wordt deze heffing evenwel slechts geëffectueerd voor dat
deel van de conserverende aanslag, dat op het moment van daadwerkelijke vervreemding
van het aanmerkelijk belang nog openstaat.Overeenkomstig het Nederlandse verdragsbeleid claimt Nederland in beginsel
voor buitenlandse belastingplichtigen met een aanmerkelijk belang in een lichaam
met in aandelen verdeeld kapitaal, dat volgens de Nederlandse wetgeving inwoner
is van Nederland, in verdragsrelaties geen heffingsrechten over winsten uit
aanmerkelijk belang. De achterliggende gedachte daarbij is te bewerkstelligen
dat een buitenlandse investeerder met betrekking tot zijn investering in Nederland
niet anders wordt behandeld dan wanneer hij geïnvesteerd zou hebben in
de staat waarin hij woont (zie paragraaf 4.3.3. van de notitie Uitgangspunten).Dit uitgangspunt wordt evenwel niet volledig verwezenlijkt in de situatie
waarin een aanmerkelijkbelanghouder in een lichaam als hiervóór
bedoeld inwoner is van Zuid-Afrika, naar Nederland verhuist en vervolgens
naar Zuid-Afrika remigreert. In die situatie wordt immers aan de aanmerkelijkbelanghouder
bij zijn remigratie naar Zuid-Afrika ingevolge afdeling 4.6 van de Wet inkomstenbelasting
2001 een conserverende aanslag opgelegd over het verschil tussen de waarde
in het economische verkeer van de aandelen, winstbewijzen en/of schuldvorderingen
op het moment dat onmiddellijk voorafgaat aan de remigratie, en de tegenprestatie
bij de verkrijging van die aandelen, winstbewijzen en/of schuldvorderingen.
De zogenoemde passantenregeling van artikel 4.18. van de Wet inkomstenbelasting
2001 noch de step-upregeling van artikel 4.25. van de Wet inkomstenbelasting
2001 zijn in die situatie van toepassing. Onderdeel IX van het Protocol, dat
overigens wederkerig is geformuleerd, strekt ertoe dat ook in die situatie
van remigratie naar Zuid-Afrika het vorenbedoelde uitgangspunt wordt verwezenlijkt.
Daartoe wordt het gedeelte van de volgens afdeling 4.6 van de Wet inkomstenbelasting
2001 opgelegde conserverende aanslag, dat betrekking heeft op de winstreserves
die zijn gevormd in de periode vóór emigratie van de aanmerkelijkbelanghouder
naar Nederland, geacht te zijn voldaan. Uit praktische overwegingen wordt
dat gedeelte berekend door het bedrag van de conserverende aanslag te vermenigvuldigen
met een breuk waarvan in de noemer is opgenomen de periode gedurende
welke de aanmerkelijkbelanghouder geen inwoner was van Nederland, en in de
teller de periode gedurende welke hij aanmerkelijkbelanghouder was.Directeursbeloningen (artikel 15 juncto onderdeel X van
het Protocol)Deze bepaling is in overeenstemming met het Nederlandse verdragsbeleid
ter zake. Daardoor kunnen alle door een bestuurder in zijn hoedanigheid van
lid van de raad van beheer genoten beloningen worden belast in de staat waar
het lichaam is gevestigd waarvan hij bestuurder is.In onderdeel X van het Protocol is de voor Nederland gebruikelijke toelichting
op de begrippen «bestuurder» en «commissaris» opgenomen.Artiesten en sportbeoefenaars (artikel 16)De belastingheffing van inkomsten van artiesten en sportbeoefenaars is
in beginsel evenals in het OESO-modelverdrag en in bijna alle Nederlandse
belastingverdragen toegewezen aan de staat waar deze personen hun activiteiten
ontplooien. Zoals in een aantal andere Nederlandse belastingverdragen is op
dit beginsel de uitzondering gemaakt dat de inkomsten slechts in de woonstaat
van de artiest of sportbeoefenaar mogen worden belast als diens bezoek aan
het andere land geheel of grotendeels wordt gefinancierd uit overheidsfondsen
van zijn woonstaat of als de activiteiten plaatsvinden in het kader van een
cultureel of sportief uitwisselingsprogramma. Een dergelijke bepaling komt
voor in tal van Nederlandse belastingverdragen, zoals met Argentinië
(Trb. 1997,63), Letland (Trb. 1994, 83 en 166), Macedonië (Trb.
1998, 238), Turkije (Trb. 1986, 67) en vele andere
Oost-Europese landen.Pensioenen, lijfrenten en socialezekerheidsuitkeringen
(artikel 17 juncto onderdeel XI van het Protocol)Pensioenen en lijfrenten ontvangen door inwoners van Zuid-Afrika zijn
in beginsel onderworpen aan de Zuid-Afrikaanse «normal tax». Hierop
gelden echter enkele uitzonderingen. Zo zijn uitkeringen betaald krachtens
de bepalingen van een sociaalzekerheidsstelsel van een andere staat dan Zuid-Afrika
en buitenlandse pensioenen ter zake van vroegere arbeid vrijgesteld van de «normal
tax». In verband daarmee is overeengekomen in artikel 17 van het Verdrag
voor pensioenen, soortgelijke beloningen en lijfrenten, inclusief eventuele
afkoopsommen daarvan, een bronstaatheffing op te nemen; op die wijze wordt
immers op eenvoudige wijze voorkomen dat zich situaties van dubbele vrijstelling
voordoen. De bronstaatheffing geldt echter alleen voorzover in de bronstaat
ter zake van de opbouw van het pensioen cum annexis premieaftrek is verleend
dan wel de aanspraak op het pensioen is vrijgesteld (de zogenoemde «sourcing-rule»,
neergelegd in het vierde lid van artikel 17). Daarbij laat de omstandigheid
dat het pensioenkapitaal – tussentijds – vanuit de bronstaat is
overgedragen aan een pensioenfonds of verzekeringsmaatschappij in de woonstaat
de toepassing van de sourcing-rule onverlet.Vanwege de omstandigheid dat in het huidige belastingverdrag met Zuid-Afrika
voor particuliere pensioenen een exclusieve woonstaatheffing is opgenomen,
is in onderdeel XI van het Protocol voor lopende pensioentermijnen die een
inwoner van Zuid-Afrika vanuit Nederland ontvangt, een overgangsregeling opgenomen.
Voor dergelijke pensioentermijnen blijft een exclusieve woonstaatheffing gelden
voorzover deze termijnen per kalenderjaar niet meer bedragen dan 10 000
euro. Uit praktische overwegingen worden onder lopende pensioentermijnen tevens
lopende lijfrentetermijnen en socialezekerheidsuitkeringen begrepen. Bij die
overgangsregeling geldt voor Nederland overigens wel een progressievoorbehoud.Met de onderhavige bronstaatheffing geldt voor particuliere pensioenen
de facto eenzelfde verdeling van de heffingsbevoegdheid als gebruikelijk is
voor overheidspensioenen. Dit gaf aanleiding om laatstgenoemde pensioenen
niet, zoals gebruikelijk, afzonderlijk op te nemen in artikel 18 (Overheidsfuncties)
van het Verdrag, maar tezamen met particuliere pensioenen onder te brengen
in het eerste lid van artikel 17. Deze handelwijze maakt met betrekking tot
overheidspensioenen van zogenoemde lokale krachten overigens geen inbreuk
op de gebruikelijke toedeling van de heffingsbevoegdheid daarover aan de woonstaat
van de lokale kracht. Vanwege het feit dat deze toedeling in artikel 17 niet,
zoals gebruikelijk, afzonderlijk is geregeld, maar voortvloeit uit de sourcing-rule
van het vierde lid, is afgesproken dat Nederland en Zuid-Afrika hun instanties
die het aangaat (in het bijzonder hun respectieve ambassades) daarover zullen
informeren.Ten slotte is op Nederlands verzoek in het tweede lid van artikel 17 een
bronstaatheffing opgenomen voor socialezekerheidsuitkeringen.Hoogleraren en docenten (artikel 19)Met de bepalingen van artikel 19 wordt bereikt dat de inkomsten die een
hoogleraar of een andere docent gedurende een verblijf van maximaal twee jaar
in een van de verdragsluitende Staten voor het geven van onderwijs of het
verrichten van onderzoek geniet, in die Staat niet in de belastingheffing
worden betrokken. Bij een verblijf van langer dan twee jaar, is de werkstaat
met betrekking tot de inkomsten die na ommekomst van het tweede jaar worden
genoten heffingsbevoegd ingevolge artikel 14 van het Verdrag. Ten aanzien
van een hoogleraar of andere docent kunnen de bepalingen van artikel 19 slechts éénmaal
toepassing vinden.Vermogen (artikel 22 juncto onderdeel XII van het Protocol)Ondanks de omstandigheid dat Zuid-Afrika geen vermogensbelasting kent
en de Wet op de vermogensbelasting 1964 ingevolge artikel 11.1 van de Wet
inkomstenbelasting 2001 met ingang van 1 januari 2001 is ingetrokken,
is op Nederlands verzoek in het Verdrag een bepaling opgenomen die voorziet
in de verdeling van heffingsbevoegdheden voor vermogensbestanddelen. De achtergrond
daarvan is dat de Wet inkomstenbelasting 2001 ten tijde van de onderhandelingen
(in 1999) nog de status had van wetsvoorstel (Kamerstukken II 1998/99, 26 727,
nrs. 1–3) en het niet passend werd gevonden te anticiperen op de parlementaire
behandeling daarvan. In de praktijk zal de onderhavige bepaling dan ook slechts
betekenis hebben indien ten minste een van beide staten (opnieuw) een vermogensbelasting
invoert.De bepaling zoals opgenomen in het Verdrag komt overeen met de terzake
in het OESO-modelverdrag en in het merendeel van de Nederlandse belastingverdragen
opgenomen bepalingen. Voorts is in onderdeel XII van het Protocol de voor
Nederland gebruikelijke bepaling opgenomen op grond waarvan de door Nederland
te verlenen vermindering ter vermijding van dubbele belasting wordt vastgesteld
op basis van de belasting die is toe te rekenen aan de nettowaarde van de
op grond van de leden 1 en 2 van artikel 22 van het Verdrag aan Zuid-Afrika
ter belastingheffing toegewezen vermogensbestanddelen. Dit houdt onder andere
in dat Nederland rekening mag houden met hypothecaire en andere schulden die
zijn verbonden met in Zuid-Afrika gelegen onroerende zaken of met het ondernemingsvermogen
van een in Zuid-Afrika gelegen vaste inrichting.Vermijding van dubbele belasting (artikel 23)De bepalingen betreffende de vermijding van dubbele belasting zijn, wat Nederland betreft, in overeenstemming met het Nederlandse verdragsbeleid
zoals verwoord in paragraaf 4.3.1.3. van de notitie Uitgangspunten.Zuid-Afrika hanteert als methode ter voorkoming van dubbele belasting
de verrekeningsmethode.Werkzaamheden buitengaats (artikel 24 juncto onderdeel
III van het Protocol)Overeenkomstig Nederlands verdragsbeleid is in het Verdrag een bijzondere
regeling opgenomen voor winsten en inkomsten die samenhangen met de exploratie
en exploitatie van natuurlijke rijkdommen buitengaats (voor Nederland van
belang voor werkzaamheden op het Nederlandse deel van het continentale plat).
Voor een algemene toelichting op deze regeling wordt verwezen naar de schriftelijke
beantwoording van technische vragen naar aanleiding van de notitie Internationaal
fiscaal (verdrags)beleid (Kamerstukken II 1996/97, 25 087, nr. 3, blz.
5–6) en paragraaf 4.3.1.4.4. van de notitie Uitgangspunten.Non-discriminatie (artikel 25 juncto onderdeel XIII van
het Protocol)Zoals is opgemerkt bij artikel 2 (Belastingen waarop het Verdrag van toepassing
is), bedraagt het tarief van de «normal tax» voor rechtspersonen
29% en voor winst die wordt behaald door middel van een in Zuid-Afrika
gelegen vaste inrichting of vast middelpunt 34%. De reden voor dit
verschil in percentages is terug te voeren op de «secondary tax on companies»
(12,5%), die als aanvullende winstbelasting van Zuid-Afrikaanse rechtspersonen
wordt geheven bij uitkering van dividenden (over het nettobedrag). Wordt rekening
gehouden met het latente karakter van laatstbedoelde belasting bij niet-uitkering,
dan bedraagt de uiteindelijke belastingdruk op winsten van Zuid-Afrikaanse
rechtspersonen grosso modo ook 34% of wat hoger. Bij deze stand van
zaken is de heffing van 34% over winsten van vaste inrichtingen niet
strijdig met het tweede lid van artikel 25 van het Verdrag, waarin is opgenomen
dat de belastingheffing van een vaste inrichting die een onderneming van een
verdragsluitende staat heeft, in de andere staat niet ongunstiger mag zijn
dan de belastingheffing van ondernemingen van die andere staat die dezelfde
werkzaamheden uitoefenen. Uiteraard kunnen belastingtarieven wijzigen. Dergelijke toekomstige wijzigingen zouden erin kunnen resulteren
dat het vorenbedoelde evenwicht ten nadele van vaste inrichtingen wordt verstoord.
In een dergelijk geval kan dan echter een beroep worden gedaan op het tweede
lid van artikel 25.In onderdeel XIII, eerste lid, van het Protocol is expliciet vastgelegd
dat Zuid-Afrika winst van een Zuid-Afrikaanse vaste inrichting van een Nederlandse
vennootschap mag belasten tegen een tarief dat het tarief van de «normal
tax» (29%) niet overschrijdt met meer dan 5%. Blijft het
verschil tussen de beide tarieven beperkt tot maximaal 5%, dan is er
derhalve geen sprake van discriminatie. Het huidige Zuid-Afrikaanse tarief
van 34% voor vaste inrichtingen voldoet aan die voorwaarde.Deze expliciete Protocolbepaling is opgenomen naar aanleiding van een
verzoek van het Zuid-Afrikaanse parlementaire comité. Dit comité
was van oordeel dat een juridische basis in het Verdrag voor het huidige verschil in tarieven nodig was ter voorkoming van mogelijke
gerechtelijke procedures over dat verschil met een beroep op artikel 25, tweede
lid, van het Verdrag. Zuid-Afrika heeft de Protocolbepaling, in een of andere
vorm, opgenomen in de verdragen waarover het heeft onderhandeld sinds de invoering
van het heffingstarief voor vaste inrichtingen (waaronder de Verenigde Staten
van Amerika, het Verenigd Koninkrijk, de Bondsrepubliek Duitsland en Nieuw-Zeeland).Nederland kon instemmen met de Protocolbepaling op voorwaarde dat de bepaling
slechts van toepassing zou zijn, zolang de «secondary tax on companies»
niet is afgeschaft of zolang het wettelijke tarief van 12,5% niet is
teruggebracht tot minder dan 5%. Dit is geregeld in het derde lid van
de Protocolbepaling. In geval van afschaffing van de bedoelde belasting of
bij een wettelijk tarief van minder dan 5% zal derhalve sprake zijn
van ongelijke behandeling van Zuid-Afrikaanse vaste inrichtingen ten opzichte
van Zuid-Afrikaanse vennootschappen en kan een beroep worden gedaan op de
non-discriminatiebepaling van het tweede lid van artikel 25 van het Verdrag.In het tweede lid van de Protocolbepaling is voorts nog geregeld dat het
eerste lid alleen van toepassing is, zolang de Zuid-Afrikaanse vaste inrichtingen
van buitenlandse (Nederlandse) vennootschappen niet zijn onderworpen aan de «secondary
tax on companies». Zodra die vaste inrichtingen wel worden onderworpen
aan de «secondary tax on companies», geldt het eerste lid derhalve
niet meer en is dus het tarief van 34% voor vaste inrichtingen niet
meer van toepassing.In het vijfde lid van artikel 25 is op Nederlands verzoek een bepaling
opgenomen die onder voorwaarden voorziet in een non-discriminatoire aftrek
voor (pensioen)premies bij een voortgezette deelname aan een fiscaal erkende
pensioenregeling – waaronder begrepen een socialezekerheidsregeling
inzake oudedagsvoorzieningen – in de voormalige woonstaat.Regeling voor onderling overleg (artikel 26 juncto onderdeel
I van het Protocol)In het vijfde lid is op Nederlands verzoek de mogelijkheid gecreëerd
om geschillen over de toepassing of interpretatie van het Verdrag, die niet
binnen een tijdvak van twee jaar in onderling overleg kunnen worden opgelost,
te beslechten via een arbitrageprocedure. Op verzoek van Zuid-Afrika is daaraan
toegevoegd dat de bevoegde autoriteiten in onderling overleg de samenstelling
van de arbitragecommissie en de arbitrageprocedure vaststellen. Voor een algemene
toelichting op deze bepaling wordt verwezen naar paragraaf 3.4. van de
notitie Uitgangspunten.In paragraaf 5.1.3. van vorenvermelde notitie is uitgedragen dat
naar het oordeel van de eerste ondergetekende de gezamenlijke uitleg die de
bevoegde autoriteiten in het kader van een procedure voor onderling overleg
aan een in het verdrag opgenomen term hebben gegeven, in beginsel bindend
is voor alle belastingplichtigen, op voorwaarde dat die uitleg binnen de context
van het verdrag blijft. In zijn arresten van 29 september 1999, nrs.
33 267 en 34 482, gepubliceerd in V-N 1999/46.9 respectievelijk
V-N 1999/46.8, heeft de Hoge Raad beslist dat een dergelijke gezamenlijke
uitleg slechts bindend is voor de respectieve belastingadministraties, maar
dat die gezamenlijke uitleg de belastingrechter niet kan ontslaan van zijn
verplichting om het verdrag uit te leggen indien in een voor hem aanhangig
geschil daarop een beroep wordt gedaan. Met deze beslissing van de Hoge Raad
lijkt een vicieuze cirkel te ontstaan. Een gezamenlijke uitleg van een verdragsterm
die de bevoegde autoriteiten in het kader van een procedure voor onderling
overleg – binnen de context van het verdrag – zijn overeengekomen,
strekt ertoe in concrete situaties dubbele belasting dan wel dubbele vrijstelling
te voorkomen. Wanneer een dergelijke gezamenlijke uitleg geen verbindende
kracht heeft en de belastingrechters in beide landen die verdragsterm verschillend
uitleggen dan wel hebben uitgelegd, dan zou in theorie wederom een situatie
van dubbele belasting respectievelijk dubbele vrijstelling kunnen ontstaan.
Met het oog op het voorkomen van deze gevolgen is in onderdeel I van het Protocol
een bepaling opgenomen waarin de verbindende kracht is vastgelegd voor –
door de beide bevoegde autoriteiten bekendgemaakte – oplossingen die
zij in het kader van een procedure voor onderling overleg binnen de context
van het Verdrag hebben bereikt voor gevallen waarin dubbele belasting
of dubbele vrijstelling zou optreden als gevolg van de toepassing van artikel
3, tweede lid, met betrekking tot de uitleg van een niet in het Verdrag omschreven
uitdrukking, of als gevolg van kwalificatieverschillen. De belastingrechter
kan uiteraard wel toetsen of de oplossing past binnen de context van het Verdrag.Uitwisseling van inlichtingen (artikel 27 juncto onderdeel
XIV van het Protocol)Met het oog op de arbitrageprocedure zoals die is opgenomen in het vijfde
lid van artikel 26, is een bepaling opgenomen die erin voorziet dat de benodigde
informatie kan worden verstrekt aan een ingestelde arbitragecommissie. Voorts
is daarin opgenomen dat de leden van een arbitragecommissie met betrekking
tot de aldus verstrekte informatie zijn onderworpen aan de geheimhoudingsverplichtingen
als omschreven in het eerste lid van dit artikel.De grenzen van de verplichting tot de uitwisseling van inlichtingen zijn
neergelegd in artikel 29 van het Verdrag.Artikel 27 is in beginsel niet alleen van toepassing op uitwisseling van
inlichtingen met betrekking tot rijksbelastingen maar ook op uitwisseling
van inlichtingen met betrekking tot provinciale en lokale belastingen. In
onderdeel XIV van het Protocol is evenwel voor Nederland de toepassing van
artikel 27 ingeperkt via een voorbehoud: de inlichtingenuitwisseling ziet
nog niet op de provinciale en lokale belastingen van Nederland, omdat daarvoor
de juridische basis in de nationale wetgeving (Wet op de internationale bijstandsverlening
bij de heffing van belastingen) vooralsnog ontbreekt. Zodra de genoemde wet
wel de juridische basis bevat voor uitwisseling van inlichtingen over provinciale
en lokale belastingen, is artikel 27 automatisch ook van toepassing op deze
belastingen.Bijstand bij invordering (artikel 28)Op Nederlands verzoek is in artikel 28 een regeling inzake wederzijdse
bijstand bij invordering opgenomen. Op verzoek van Zuid-Afrika is daarbij
echter niet het Nederlandse tekstvoorstel overgenomen, maar een tekst gebaseerd
op het Zuid-Afrikaans-Noorse belastingverdrag van 12 februari 1996. Voor
een algemene toelichting inzake bijstand bij invordering wordt verwezen naar
paragraaf 3.5. van de notitie Uitgangspunten.De grenzen van de verplichting tot het verlenen van administratieve bijstand
bij invordering zijn neergelegd in artikel 29 van het Verdrag. Inwerkingtreding (artikel 32)Het Verdrag treedt in werking dertig dagen na de datum van ontvangst van
de laatste van de schriftelijke mededelingen waarin de regeringen elkaar hebben
medegedeeld dat de in de respectieve Staten grondwettelijk vereiste formaliteiten
zijn vervuld. Na de inwerkingtreding vindt het Verdrag in beide landen toepassing
voor belastingjaren entijdvakken die aanvangen op of na 1 januari van
het kalenderjaar dat volgt op dat waarin het Verdrag in werking is getreden.
Ingevolge het tweede lid vinden vanaf dat moment de bepalingen van het huidige
belastingverdrag met het daarbij behorende Protocol geen toepassing meer.Beëindiging (artikel 33)Het Verdrag wordt in beginsel voor onbepaalde tijd aangegaan. Na verloop
van een periode van 5 jaar na de datum van inwerkingtreding van het Verdrag
kan het evenwel, langs diplomatieke weg, door elk van beide Staten
worden beëindigd met inachtneming van een opzegtermijn van ten minste
6 maanden vóór het einde van enig kalenderjaar. Het Verdrag
houdt in dat geval op van toepassing te zijn voor belastingjaren en -tijdvakken
die aanvangen na het einde van het kalenderjaar waarin de kennisgeving van
beëindiging is gedaan.De Minister van Financiën,G. ZalmDe Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. BotXNoot1I.v.m. een correctie in de toelichtende nota. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30813-1-h1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl