Verdrag inzake de grensoverschrijdende gevolgen van industriële ongevallen: Helsinki, 17 maart 1992; Brief minister met overlegging verdragstekst, ter stilzwijgende goedkeuring, met toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30670, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

28-08-2006

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30670 nr. 1;A

26-07-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTA1. Algemeen2. Inhoud van het verdragMateriële verplichtingen3. De betekenis van het verdrag4. Identificatie5. Administratieve en financiële lasten6. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 (Begripsomschrijvingen)Artikel 2 (Doelstelling)Artikel 3 (Algemene bepalingen)Artikel 4 (Identificatie, overleg en advies)Artikel 5 (Vrijwillige uitbreiding)Artikel 6 (Preventie)Artikel 7 (Besluitvorming inzake plaatskeuze)Artikel 8 (Voorbereiding op noodsituaties)Artikel 9 (Voorlichting aan en deelname van het publiek)Artikel 10 (Meldsystemen voor industriële ongevallen)Artikel 11 (Bestrijding)Artikel 12 (Wederzijdse bijstand)Artikel 13 (Verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid)Artikelen 14 tot en met 16 (Onderzoek en ontwikkeling,
uitwisseling van informatie en van technologie)Artikel 17 (Bevoegde autoriteiten en verbindingsorganen)Artikel 21 (Geschillenbeslechting)Artikel 25 (Status van de bijlagen)7. KoninkrijkspositieOndertekeningLichaamTransponeringstabel Verdrag van Helsinki en implementatie
in Nederland
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30670Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 55 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 670Verdrag inzake de grensoverschrijdende gevolgen van industriële
ongevallen Helsinki, 17 maart 1992Anr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 26 juli 2006Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 15 augustus 2006.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 14 september 2006.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 17 maart 1992 te Helsinki totstandgekomen verdrag inzake de grensoverschrijdende
gevolgen van industriële ongevallen (Trb. 1992, 143 en Trb. 1994, 50).Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. BotTOELICHTENDE NOTA1. AlgemeenHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vijfde lid j° vierde lid, onder
b, van de Wet op de Raad van State).In het kader van de Economische Commissie
voor Europa van de Verenigde Naties (ECE) is op 18 maart 1992 in Helsinki
het Verdrag inzake de grensoverschrijdende gevolgen van industriële ongevallen
voor het Koninkrijk der Nederlanden ondertekend (Trb. 1992, 143 en Trb. 1994,
50; hierna te noemen: het verdrag). Het verdrag heeft tot doel het beschermen
van de mens en het milieu tegen industriële ongevallen die grensoverschrijdende
gevolgen kunnen hebben en het bevorderen van een actieve internationale samenwerking
tussen de verdragspartijen bij het voorkómen en de bestrijding van
dergelijke ongevallen.In de verplichtingen die uit het verdrag voortvloeien, wordt in beginsel
voorzien met die welke zijn neergelegd in Richtlijn nr. 96/82/EG van
de Raad van de Europese Unie van 9 december 1996 betreffende de beheer-
sing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn
betrokken (PbEG 1997, L10, zoals gewijzigd bij Richtlijn nr. 2003/105/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 16 december
2003, PbEU L345). Deze richtlijn wordt doorgaans aangeduid als de Seveso II-richtlijn.
De richtlijn is geïmplementeerd in de Nederlandse wet- en regelgeving.
De Raad van de Europese Unie heeft het verdrag bij besluit 98/685/EG van 23 maart
1998 (PbEG L326 van 3 december 1998) namens de Gemeenschap goedgekeurd,
zij het met een voorbehoud ten aanzien van de drempelwaarden die in bijlage
1 bij het verdrag zijn vastgelegd voor sommige gevaarlijke stoffen. Hieronder
is in de artikelsgewijze toelichting bij artikel 1 ingegaan op een soortgelijk
door Nederland te maken voorbehoud.Uit het verdrag vloeien verplichtingen voort voor verdragspartijen tot
het verstrekken van informatie en het eventueel voeren van overleg over industriële
activiteiten – bestaande en nieuwe – die bij ongevallen grensoverschrijdende
gevolgen kunnen hebben.Daarnaast verplicht het verdrag tot het verstrekken van informatie aan
en het betrekken bij de besluitvorming van de bevolking die door een ongeval
tengevolge van dergelijke industriële activiteiten getroffen kan worden.Het verdrag is op 19 april 2000 in werking getreden, nadat het, gelet
op artikel 30, door de hiervoor benodigde zestien partijen was bekrachtigd.
Inmiddels zijn 33 VN-ECE-landen en de Europese Gemeenschap partij bij het
verdrag.2. Inhoud van het verdragMateriële verplichtingenHet verdrag kent twee niveaus van materiële verplichtingen, te weten:1. Verplichtingen betreffende gevaarlijke activiteiten, dat wil zeggen
activiteiten waarbij gevaarlijke stoffen betrokken zijn of kunnen zijn in
een hoeveelheid gelijk aan of groter dan de in bijlage I bij het verdrag opgenomen
drempelwaarden, en die grensoverschrijdende gevolgen zouden kunnen hebben
(artikel 1, onder b). Deze omvatten:a. identificatie van deze activiteiten en het eventueel voeren van overleg
daarover met buitenlandse overheden (artikel 4);b. het doen treffen van preventieve maatregelen en het invoeren van de
verplichting voor de inrichting om aan te tonen dat de betrokken gevaarlijke
activiteit veilig wordt verricht (artikel 6);c. het voeren van een ruimtelijk beleid dat is gericht op het minimaliseren
van de gevaren voor de bevolking en het milieu (artikel 7);d. het verstrekken van informatie aan de bevolking en het mogelijk maken
van inspraak en beroep (artikel 4, derde lid en artikel 9).2. Overige verplichtingen betreffende het voorkómen van industriële
ongevallen die grensoverschrijdende gevolgen kunnen hebben en het bestrijden
van industriële ongevallen in het algemeen. Deze omvatten:a. voorbereiding (artikel 8) en uitvoering (artikel 11) van de rampenbestrijding
en verlening van bijstand terzake (artikel 12);b. melding van ongevallen (artikel 10);c. uitwisseling van relevante technologie (artikel 16).Aan het eind van deze toelichting is een transponeringstabel opgenomen,
waarin artikelsgewijs is aangeven op welke wijze de verdragsartikelen in de
Nederlandse wetgeving zijn geïmplementeerd.3. De betekenis van het verdragHierboven is reeds vermeld dat de verdragsbepalingen overeenkomst vertonen
met de verplichtingen die voortvloeien uit de Seveso II-richtlijn. De relatie
tussen beide vormen van internationale regelgeving is als volgt. De richtlijn
ziet op de bescherming van mens en milieu tegen industriële ongevallen
en beschermt de EU-lidstaten aldus ook onderling tegen grensoverschrijdende
ongevallen.De betekenis van het verdrag is daarom allereerst gelegen in het feit
dat het verdragspartijen uit Centraal- en Oost-Europa die niet tot de Europese
Unie behoren verplichtingen oplegt die voor wat betreft het voorkómen
van grensoverschrijdende industriële ongevallen vergelijkbaar zijn met
de communautaire richtlijnverplichtingen. Dit is in het bijzonder van belang
voor de bescherming van de lidstaten van de Unie die aan deze verdragspartijen
grenzen.Bovendien richt het verdrag zich, meer dan de richtlijn, op het bevorderen
van internationale samenwerking. Voor de grensoverschrijdende contac- ten
die op het gebied van de rampenbestrijding momenteel reeds met Duitsland en
België plaatsvinden, biedt het verdrag dus een structurerend kader.De materie die in het verdrag wordt geregeld, behoort, gegeven de Seveso
II-richtlijn, tot de gezamenlijke bevoegdheid van de Gemeenschap en de lidstaten.
Dit brengt een plicht tot samenwerking van de lidstaten en de Gemeenschap
mee, zowel wat betreft de bekrachtiging als de uitvoe- ring van het verdrag.
In dat verband werd afgesproken dat bekrachtiging van het verdrag zoveel mogelijk
gecoördineerd plaats zou vinden.Nederland is actief betrokken geweest bij de totstandkoming van het verdrag.
Daarna is in verdragskader inhoudelijk en financieel steun verleend aan meerdere
projecten en workshops op het gebied van de melding van ongevallen. Als gevolg
van de vuurwerkramp in Enschede en de daaruit voortvloeiende wetgevingstaken
heeft de bekrachtiging van het verdrag door Nederland echter vertraging ondervonden.4. IdentificatieZoals in het artikelsgewijze deel is toegelicht gaat het bij identificatie
van gevaarlijke activiteiten om het identificeren van de reeds bestaande inrichtingen
die vallen onder de categorie «hoge drempelwaarden» van het Besluit
risico’s zware ongevallen 1999 en die bij een ongeval grensoverschrijdende
effecten kunnen hebben.Ten behoeve van die identificatie heeft de Conferentie van de partijen
bij dit verdrag (CoP) richtsnoeren opgesteld. Deze betreffen twee groepen
van effecten: die optreden «via de lucht» en die optreden als
gevolg van grensoverschrijdende waterverontreiniging.Door het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (hierna: het RIVM)
is eerder een inventarisatie uitgevoerd van alle bestaande activiteiten die vallen onder het Besluit risico’s zware ongevallen 1999. De inrichtingen
waarop de categorie «hoge drempelwaarden» uit dat besluit van
toepas- sing zijn, zijn dus bekend.Voor «via de lucht» optredende effecten volgt uit genoemde
richtsnoeren dat alle «hoge drempelwaarden» inrichtingen die binnen
een afstand van 15 km van de grens zijn gelegen en die grensoverschrijdend
gevaar kunnen opleveren door explosie, brand of het vrijkomen van toxische
stoffen, onder het verdrag vallen, tenzij de feitelijk aanwezige stoffen of
de omstandigheden waaronder deze aanwezig zijn of verwerkt worden dat gevaar
uitsluiten. Binnen de zone van 15 km van de grens met Duitsland en België
komen 40 «hoge drempelwaarde» inrichtingen voor. In de eerste
helft van 2006 zal het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Orde-
ning en Milieubeheer, in overleg met het Ministerie van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties en met het bevoegd gezag dat voor de inrichtingen de
milieuvergunning verleent, nagaan in hoeverre deze inrichtingen bij ongevallen
grensoverschrijdende effecten kunnen veroorzaken.Voor grensoverschrijdende waterverontreiniging noemen de richtsnoeren
een afstand die overeenkomt met een stromingsperiode van twee dagen gemiddelde
stroomsnelheid. Dit voor zowel grensoverschrijdende waterlopen en meren als
voor inzijggebieden van grensoverschrijdende grondwaters. Allereerst zij hierbij
opgemerkt dat indien een bedrijf in ons land bij een ongeval het oppervlaktewater
zou verontreinigen, er meestal sprake zal zijn van een stroomafwaartse ligging
ten opzichte van de grens. Een nadere inventarisatie van dit aspect en van
dat van mogelijke grensoverschrijdende verontreiniging van grondwater zal
eveneens in de eerste helft van 2006 in overleg met de terzake bevoegde autoriteiten
worden uitgevoerd.Over de uit beide onderzoeken resulterende lijst van inrichtingen die
onder het verdrag vallen (gevaarlijke activiteiten in de zin van het verdrag)
zal met buurlanden overleg worden gevoerd.5. Administratieve en financiële lastenTen behoeve van de uitvoering van het verdrag wordt gebruik gemaakt van
de regelgeving die voor de implementatie van de Seveso II-richtlijn van kracht
is. Het bevoegde gezag zal op grond van de verplichtingen voor inrichtingen
die bij een zwaar ongeval grensoverschrijdende effecten kunnen veroorzaken,
een afschrift van het door de houder van de inrichting ingediende veiligheidsrapport
en daaraan gerelateerde onderdelen van de milieuvergunning aan het buurland
moeten toezenden. Deze verplichting lag reeds vast in artikel 8.4 van het
Inrichtingenen vergunningenbesluit milieubeheer. Goedkeuring van het verdrag
brengt daarom geen nieuwe administratieve en financiële lasten met zich.6. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 (Begripsomschrijvingen)Artikel 1 bevat begripsomschrijvingen. Het hier gehanteerde begrip «industrieel
ongeval», komt naar de inhoud overeen met de begrippen «ongewoon
voorval» en «zwaar ongeval» die in hoofdstuk 17 van de Wet
milieubeheer onderscheidenlijk artikel 1, onder f, van het Besluit risico’s
zware ongevallen 1999 worden gebruikt. Het begrip «installatie»
komt overeen met «inrichting» als bedoeld in de Wet milieubeheer.Het toepassingsgebied van het begrip «gevaarlijke activiteit»
wordt bepaald door aard en hoeveelheid van de erbij betrokken gevaarlijke
stof én de mogelijkheid van grensoverschrijdende gevolgen. Aard en
hoeveelheid van de gevaarlijke stof zijn in drempelwaarden vastgelegd in bijlage
I bij het verdrag.Voor sommige stoffen zijn deze drempelwaarden lager dan die welke zijn
vastgelegd in bijlage I bij de Seveso II-richtlijn. De Europese Gemeenschap
heeft bij de goedkeuring van het verdrag het voorbehoud gemaakt dat de Gemeenschap
het verdrag wat betreft deze stoffen zal uitvoeren overeenkomstig de in de
richtlijn vastgelegde drempelwaarden. Nederland zal het verdrag aanvaarden
onder het voorbehoud dat Nederland bijlage I bij het verdrag zal toepassen
in overeenstemming met de drempelwaarden voor gevaarlijke stoffen zoals die
zijn vastgelegd in de Seveso II-richtlijn.De in de richtlijn neergelegde drempelwaarden voor gevaarlijke stoffen
die relevant zijn voor de uitvoering van het verdrag zijn in de Nederlandse
regelgeving vastgelegd in bijlage I, deel 1, kolom 3, en bijlage I, deel 2,
kolom 3, bij het Besluit risico’s zware ongevallen 1999. Het betreft
hier de categorie hoge drempelwaarden.Voor de invulling van het begrip «de mogelijkheid van grensoverschrijdende
gevolgen» bevat het verdrag geen criteria. Artikel 18, zesde lid, biedt
echter de mogelijkheid dat de Conferentie van partijen (CoP) richtsnoeren
ten behoeve van de identificatie van gevaarlijke activiteiten in de zin van
het verdrag aanneemt. Dergelijke richtsnoeren zijn inderdaad door de CoP aangenomen
en later, in oktober 2004, herzien.Artikel 2 (Doelstelling)In het eerste lid van dit artikel wordt het onderwerp van het verdrag
bepaald. Bij de beheersing van industriële ongevallen die grensoverschrijdende
gevolgen kunnen hebben gaat het om de preventie van, het voorbereid zijn op
en de bestrijding van die ongevallen. Daarnaast ziet het verdrag op de internationale
samenwerking op het gebied van wederzijdse bijstand, onderzoek en ontwikkeling,
informatie uitwisseling en overdracht van technologie ten behoeve van de beheersing
van deze ongevallen.Het begrip grensoverschrijdende gevolgen van een industrieel ongeval is
niet beperkt tot gevolgen die door menselijk handelen worden veroorzaakt;
ook de gevolgen van een industrieel ongeval dat is veroorzaakt door een natuurramp
vallen daaronder.Volgens het tweede lid zijn sommige soorten ongevallen van de werking
van het verdrag uitgezonderd: kernongevallen en ongevallen in militaire installaties,
doorbraken van stuwdammen, ongevallen bij vervoer over land buiten de inrichting,
ongevallen waarbij genetisch gemodificeerde organismen vrijkomen, ongevallen
door activiteiten op zee, met inbegrip van de exploratie of exploitatie van
de zeebodem en het weglekken van olie of andere gevaarlijke stoffen op zee.
Hoewel het begrip vervoer over land in het verdrag niet nader is uitgewerkt,
moet blijkens de totstandkomingsgeschiedenis van het verdrag onder dat begrip
zowel vervoer over de weg als vervoer per spoor en over binnenwater worden
verstaan.De gevolgen van industriële ongevallen die zijn veroorzaakt door
doorbra- ken van stuwdammen alsmede de hulpverlening bij ongevallen bij het
vervoer over land en ongevallen bij het vervoer binnen een inrichting vallen
wél onder het verdrag.Artikel 3 (Algemene bepalingen)Dit artikel bevat een algemene verplichting voor de verdragspartijen om
passende maatregelen te nemen en samen te werken in het kader van het verdrag
om de mens en het milieu te beschermen tegen industriële ongevallen.
Het betreft hier de toepassing van maatregelen met het oog op de preventie,
voorbereiding en bestrijding, met inbegrip van herstelmaatregelen.De preventieve aspecten van de beheersing van industriële ongevallen
in inrichtingen (met inbegrip van die waarbij sprake kan zijn
van grensoverschrijdende gevolgen) zijn geregeld op grond van de Wet milieubeheer;
voor zover het mijnbouwactiviteiten betreft biedt de Mijnbouwwet daarvoor
het kader. De voorbereiding op en de bestrijding van rampen en zware ongevallen
worden geregeld in het kader van de Wet rampen en zware ongevallen.Wat de toepassing van preventieve maatregelen betreft, kan gewezen worden
op de verplichting om aan de vergunning krachtens Hoofdstuk 8 van de Wet milieubeheer
die voorschriften te verbinden die nodig zijn ter bescherming van het milieu
(artikel 8.11, derde lid, van de Wet milieubeheer).Blijkens het derde lid van artikel 3 moeten de verdragspartijen er op
toezien dat de exploitant in het geval van een gevaarlijke activiteit alle
noodzakelijke maatregelen neemt opdat die activiteit veilig wordt verricht
en industriële ongevallen worden voorkomen. Deze verplichting is neergelegd
in artikel 5 van het Besluit risico’s zware ongevallen 1999.Ten aanzien van de passende wetgevende, regelgevende, bestuurlijke en
financiële maatregelen waarvan in het vierde lid van artikel 3 sprake
is, wordt gewezen op de wetgeving die bij artikel 2 is genoemd.In het vijfde lid wordt de verhouding geregeld tussen het verdrag en andere
uit het internationale recht voortvloeiende verplichtingen met betrekking
tot industriële ongevallen en gevaarlijke activiteiten. Deze laatste
blijven onverminderd van kracht. Verwezen zij naar de toelichting bij artikel
12.Artikel 4 (Identificatie, overleg en advies)Het eerste lid verplicht de verdragspartijen er toe om gevaarlijke activiteiten
op hun grondgebied te identificeren en te waarborgen dat een verdragspartij
die zou kunnen worden getroffen door grensoverschrijdende gevolgen van een
industrieel ongeval (de «benadeelde partij») in kennis wordt gesteld
van alle voorgenomen en bestaande gevaarlijke activiteiten. Het tweede lid
betreft de verplichting om, indien één van de partijen dat vraagt,
overleg te voeren over de identificatie van gevaarlijke activiteiten. Tevens
voorziet dit lid in een procedure voor het geval dat de partijen geen overeenstemming
bereiken over de vraag of een activiteit een gevaarlijke activiteit in de
zin van het verdrag is.Het derde lid bepaalt dat de verdragspartijen ten aanzien van voorgenomen
en bestaande gevaarlijke activiteiten de procedures moeten toepassen die zijn
beschreven in bijlage III van het verdrag. Deze procedures houden onder meer
in dat de partij van herkomst informatie over de op zijn grondgebied ondernomen
gevaarlijke activiteiten beschikbaar stelt aan de benadeelde partij. Deze
informatie moet ook ter kennis worden gebracht van de bevolking die getroffen
kan worden door de gevolgen van een industrieel ongeval met de betreffende
gevaarlijke activiteiten. Het gaat hier dus om de bevolking aan beide zijden
van de grens. Ook moet de bevolking in staat worden gesteld opmerkingen te
maken of bezwaren in te dienen bij het terzake bevoegde gezag.Over de identificatie kan het volgende worden opgemerkt. De gevaarlijke
activiteiten waarom het hier gaat hebben betrekking op een deel van de inrichtingen
die vallen onder de categorie «hoge drempelwaarden» uit het Besluit
risico’s zware ongevallen 1999, namelijk die activiteiten die grensoverschrijdende
gevolgen kunnen hebben. De verdragstekst geeft geen criteria voor het bepalen
van de mogelijkheid van grensoverschrijdende gevolgen. Door de CoP zijn hiervoor
echter richtsnoeren vastgesteld. Deze gaan over twee categorieën van
ongevallen. De eerste betreft effecten die via de «lucht» optreden
tengevolge van explosie, brand of het vrijkomen van toxische stoffen; hiervoor
wordt een identificatiezone van 15 km aangegeven. De tweede betreft grensoverschrijdende
waterverontreiniging en bevat, onder meer, een afstandsaanduiding
gerelateerd aan snelheid van waterstroming in relatie tot de grens.In hoofdstuk 4 van deze toelichting is nader ingegaan op de door Nederland
beoogde aanpak van de identificatie.Aangaande de informatieverstrekking aan en het betrekken van de bevolking
bij de activiteiten die onder het verdrag vallen, geldt het volgende. Op deze
activiteiten is de verplichting uit het Besluit risico’s zware ongevallen
1999 van toepassing om een veiligheidsrapport op te stellen. Het veiligheidsrapport
bevat naast informatie over de activiteit ook gegevens over de risico’s
van de activiteit in de vorm van (plaatsgebonden) risicocontouren op een geografische
kaart waarop de inrichting en de omgeving van de inrichting staan aangegeven.
Voor de activiteiten die onder het verdrag vallen is het veiligheidsrapport
daarom de voornaamste bron van informatie. Het veiligheidsrapport, waarvan
de inhoud moet voldoen aan de vereisten van bijlage III van het verdrag, moet
zowel voor bestaande als voor voorgenomen activiteiten – in het laatste
geval als deel van de aanvraag om een milieuvergunning – worden opgesteld.Voor bestaande activiteiten is in artikel 18, eerste lid, van het Besluit
risico’s zware ongevallen 1999 geregeld dat het veiligheidsrapport mét
het oordeel daarover van de bevoegde bestuursorganen publiek wordt gemaakt.
Indien deze informatie tot opmerkingen over of bezwaren tegen de activiteit
leidt, kunnen deze ter kennis gebracht worden van het betreffende tot verlening
van de vergunning voor de activiteit bevoegd gezag. Dat zullen veelal gedeputeerde
staten van de betreffende Nederlandse provincie zijn. Een belanghebbende –
dus ook een belanghebbende bewoner van een aangrenzend land – kan namelijk
het bevoegd gezag verzoeken een vergunning in het belang van de bescherming
van het milieu te wijzigen (artikel 8.23 van de Wet milieubeheer).Nadat uit de identificatie is gebleken welke activiteiten onder het verdrag
vallen, zal de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
de betreffende veiligheidsrapporten aan Duitsland of België zenden. Het
vervolgens (doen) beschikbaar stellen van deze informatie aan de bevolking
die getroffen kan worden op het grondgebied van de betreffende staat, is de
taak van de bevoegde overheid van die staat.Voor voorgenomen activiteiten moet het veiligheidsrapport bij de aanvraag
om een vergunning worden ingediend (zie de artikelen 5.15 en 5.17 van het
Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer). Vervolgens kan een belanghebbende,
krachtens de bepalingen van afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht
die gelden ten aanzien van de procedure voor de voorbereiding van beslissingen
op aanvragen om een milieuvergunning, via inspraak, bezwaar en beroep betrokken
zijn bij de beslissing tot het verlenen van de vergunning.In dit verband is artikel 8.4 van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer van belang. Indien de voorgenomen activiteit belangrijke nadelige
gevolgen voor het milieu in een andere lidstaat kan hebben, verplicht dit
artikel het Nederlands bevoegd gezag om de vergunningaanvraag met de daarbij
behorende stukken aan die lidstaat te verstrekken op het tijdstip waarop daarvan
in Nederland kennis wordt gegeven dan wel de aanvraag met de daarbijbehorende
stukken in Nederland ter inzage wordt gelegd.Artikel 5 (Vrijwillige uitbreiding)Dit artikel voorziet in de mogelijkheid tot vrijwillige uitbreiding van
de werkingssfeer van het verdrag of van een gedeelte daarvan op een activiteit
die niet onder bijlage I bij het verdrag valt, indien twee (of meer) verdragspartijen
zulks overeenkomen. Nederland is op dit moment niet met andere partijen in
overleg hierover. Ook zijn er op dit moment geen andere partijen die hebben
aangegeven in overleg te willen treden met Nederland over de uitbreiding van
de werkingssfeer.Artikel 6 (Preventie)Het eerste lid verplicht de verdragspartijen ertoe passende maatregelen
te nemen ten behoeve van de preventie van industriële ongevallen in het
algemeen. Daartoe behoren in ieder geval maatregelen die de exploitant moet
nemen ter beperking van het risico van een industrieel ongeval.Aan deze verplichting is onder meer uitvoering gegeven met artikel 5 van
het Besluit risico’s zware ongevallen 1999. In dat artikel is een zorgplicht
geregeld voor degene die een inrichting drijft waarin gevaarlijke stoffen
in bepaalde hoeveelheden aanwezig mogen zijn, om alle maatregelen te treffen
die nodig zijn om zware ongevallen te voorkomen en de gevolgen daarvan voor
mens en milieu te beperken. Deze maatregelen hebben zowel betrekking op de
interne als op de externe veiligheid. Het begrip «zwaar ongeval»
in het besluit komt in dit verband overeen met het begrip «industrieel
ongeval» in het verdrag.Voorts moet de exploitant op grond van dat artikel zijn beleid ter voorko-
ming van zware ongevallen schriftelijk vastleggen en ter uitvoering van dat
beleid een veiligheidsbeheerssysteem invoeren. Dat systeem is mede gericht
op het voorkomen van zware ongevallen ten gevolge van menselijke fouten.Daarnaast moeten overeenkomstig artikel 8.11 van de Wet milieubeheer aan
de vergunning de voorschriften worden verbonden die nodig zijn ter bescherming
van het milieu. In dat verband is tevens van belang artikel 5.4 van het Inrichtingen-
en vergunningenbesluit milieubeheer. Ingevolge dat artikel moet de aanvrager
bij de aanvraag om een milieuvergunning tevens gegevens verstrekken met betrekking
tot, onder andere, ongewone voorvallen die redelijkerwijs mogelijk zijn te
achten en de maatregelen die worden getroffen om de belasting van het milieu,
die de inrichting ten gevolge van die voorvallen kan veroorzaken, te voorkomen
of te beperken. Een en ander komt overeen met de in bijlage IV bij het verdrag
genoemde maatregelen.Het tweede lid ziet op het voorkómen van industriële ongevallen
ten gevolge van gevaarlijke activiteiten. De exploitant van een gevaarlijke
activiteit moet door middel van schriftelijke informatie aantonen dat hij
die activiteit op een veilige wijze verricht. De inhoud van die informatie
moet in ieder geval voldoen aan bijlage V bij het verdrag. Daarin wordt onder
andere een analyse en evaluatie van de gevaarlijke activiteit voorgeschreven.De hier beschreven informatieverplichting is vastgelegd in de artikelen
9, 10 en 14 van het Besluit risico’s zware ongevallen 1999, alsmede
in de artikelen 5.15, 5.17 en 5.18 van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer.De aangehaalde artikelen van het eerstgenoemde besluit hebben betrekking
op de aanwezigheid, de inhoud en de toezending aan het bevoegd gezag van het
veiligheidsrapport door de exploitant. Op hem rust de verplichting om aan
te tonen dat de inrichting veilig in werking wordt gehouden.De in bijlage V bij het verdrag genoemde gegevens, die overeenkomstig
het tweede lid van artikel 6 moeten worden verstrekt, maken onderdeel uit
van het veiligheidsrapport.Artikel 7 (Besluitvorming inzake plaatskeuze)Artikel 7 schept de verplichting voor de partij van herkomst om er naar
te streven beleidslijnen vast te stellen inzake de keuze van de plaats van
nieuwe gevaarlijke activiteiten en inzake belangrijke wijzigingen met betrekking
tot bestaande gevaarlijke activiteiten ter beperking van het risico voor de
bevolking en voor het milieu aan de beide zijden van de grens.Daarnaast ziet het artikel op de verplichting voor de staat die mogelijk getroffen kan worden door de grensoverschrijdende gevolgen van een
industrieel ongeval dat voortvloeit uit een gevaarlijke activiteit, om er
naar te streven beleidslijnen vast te stellen inzake ruimtelijke ontwikkelingen
ter beperking van die risico’s.De pendant van dit artikel in de Seveso II-richtlijn is artikel 12, zij
het dat de verplichting inzake het ruimtelijke ordeningsbeleid in de richtlijn
stringenter is geformuleerd. Aan dat artikel is uitvoering gegeven door een
algemene maatregel van bestuur op grond van hoofdstuk 5 van de Wet milieubeheer
waarin milieukwaliteitseisen zijn gesteld op het gebied van externe veiligheid.
Het betreft het Besluit externe veiligheid inrichtingen, waarin grens- en
richtwaarden voor het plaatsgebonden risico en een verantwoordingsplicht met
betrekking tot het groepsrisico zijn opgenomen. In de Regeling externe veiligheid
inrichtingen zijn uitwerkingsvoorschriften opgenomen, onder meer met betrekking
tot de berekening van de risico’s.Het genoemde besluit is gericht tot overheden die bevoegdheden uitoefenen
op grond van de Wet milieubeheer, de Wet op de Ruimtelijke Ordening en de
Woningwet.De desbetreffende grenswaarden moeten bij de beslissing op een aanvraag
om een milieuvergunning voor een potentieel gevaarlijke inrichting en bij
de vaststelling van besluiten op het gebied van de locale ruimtelijke ordening,
zoals bestemmingsplannen en vrijstellingsbesluiten, in acht worden genomen;
met de desbetreffende richtwaarde moet bij het nemen van die besluiten rekening
worden gehouden.Daarnaast moeten de keuzen die daarbij ten aanzien van het groepsrisico
zijn gemaakt, worden verantwoord.Artikel 8 (Voorbereiding op noodsituaties)Het eerste lid legt een algemene verplichting op om met betrekking tot
alle industriële ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen betrokken kunnen
zijn – al dan niet met mogelijke grensoverschrijdende effecten –
maatregelen te treffen om voorbereid te zijn op noodsituaties. Hierin voorziet
de Wet rampen en zware ongevallen, die o.a. voorschrijft dat er gemeentelijke
rampenplannen en rampbestrijdingsplannen dienen te worden vastgesteld. De
overige bepalingen van dit lid, en van het tweede en derde lid, betreffen
in het bijzonder de rampenbestrijding aangaande industriële ongevallen
die grensoverschrijdende gevolgen kunnen hebben, i.c. gevaarlijke activiteiten.In hoofdstuk 4 van deze toelichting wordt beschreven hoe de identificatie
van de reeds bestaande gevaarlijke activiteiten zal worden uitgevoerd. In
het kader van deze identificatie zal worden nagegaan òf en in welke
mate grensoverschrijdende effecten kunnen optreden. Over de resultaten van
deze identificatie zal met de buurlanden overleg worden gepleegd. In dat verband
zal ook aan de verplichting kunnen worden voldaan om de buurlanden te informeren
over de deze activiteiten betreffende rampbestrijdingsplannen.Overigens vindt zowel aan de Nederlands-Duitse als aan de Nederlands-Belgische
grens reeds periodiek overleg over de voorbereiding van de rampenbestrijding
plaats; met het verdrag komt daarvoor een structurerend kader beschikbaar.Het tweede lid verplicht tot het opstellen van interne noodplannen. Hierin
voorziet het Besluit risico’s zware ongevallen 1999 (artikel 22).Aan de verdragsverplichting van dit lid voor de partij van herkomst om
informatie aan het buurland te verstrekken die nodig is om rampbestrijdingsplannen
te maken zal voor bestaande situaties, voor zover nog nodig, worden voldaan
in het kader van het reeds eerder genoemde overleg naar aanleiding van de
identificatie. Voor voorgenomen activiteiten geldt dat, op grond van artikel
8.4 van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer,
het veiligheidsrapport aan het buurland wordt gezonden.Dit rapport bevat informatie die voor het buurland relevant kan zijn met
het oog op de voorbereiding van de rampenbestrijding. In dit verband is ook
van belang artikel 12 van Besluit informatie inzake rampen en zware ongevallen
dat verplicht tot het aan rampbestrijders verstrekken van informatie.Het derde lid van dit artikel bepaalt dat partijen rampbestrijdingsplannen
moeten opstellen en deze op elkaar moeten afstemmen. Hierin voorziet het Besluit
rampbestrijdingsplannen inrichtingen dat voor inrichtingen als bedoeld in
artikel 8 van het Besluit risico’s zware ongevallen 1999 een dergelijk
plan voorschrijft. Die verplichting geldt ook ten aanzien van een inrichting
die in een ander land is gelegen, en waarin een calamiteit kan optreden die
tot een ramp in ons land kan leiden. Het rampbestrijdingsplan wordt mede vastgesteld
aan de hand van het veiligheidsrapport, waarin de in de bijlage V bij het
verdrag vermelde zaken worden behandeld. De Wet rampen en zware ongevallen
bepaalt dat het gemeentelijk rampenplan moet zijn afgestemd op plannen die
zijn vastgesteld voor het gebied van aangrenzende gemeenten en van aangrenzende
gebieden in buurlanden. Artikel 4, vierde lid, van laatstgenoemde wet bepaalt
hetzelfde voor een op te stellen rampbestrijdingsplan.Het vierde lid van artikel 8 van het verdrag verplicht tot het regelmatig
bezien of herzien van het rampbestrijdingsplan. Dit is geregeld in het Besluit
rampbestrijdingsplannen inrichtingen (artikel 7, tweede lid).Artikel 9 (Voorlichting aan en deelname van het publiek)Het eerste lid verplicht tot het verstrekken van passende voorlichting
aan de bevolking over rampen die zich kunnen voordoen. Ingevolge de artikelen
5 en 6 van het Besluit informatie inzake rampen en zware ongevallen geeft
het college van burgemeester en wethouders deze voorlichting aan de bevolking.
De artikelen noemen een aantal onderwerpen hiervan, waarbij de informatie
over rampen in veiligheidsrapportplichtige inrichtingen uitgebreider is dan
de informatie over andere ramptypen. Indien een buurland getroffen kan worden
door een ramp met een in Nederland gelegen inrichting moet deze informatie
tevens aan de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties worden
gestuurd, die deze, na overleg met de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, doorstuurt aan dat buurland (artikel 13 van laatstgenoemd
besluit). Ook in dit verband is de uitkomst van de identificatie van belang.Ingevolge artikel 11a van het Besluit informatie inzake rampen en zware
ongevallen gelden de informatieverplichtingen van burgemeester en wethouders
jegens de bevolking van hun gemeente ook ten aanzien van (mogelijke) calamiteiten
in inrichtingen in een andere staat die in hun gemeente tot een ramp kunnen
leiden.Het tweede lid van het verdrag verplicht de partij van herkomst om de
bevolking in de gebieden die kunnen worden getroffen de gelegenheid te geven
haar standpunten met betrekking tot de preventie- en voorbereidingsmaatregelen
kenbaar te maken. Hierin is voorzien met artikel 4, eerste lid, van het Besluit
rampbestrijdingsplannen inrichtingen, dat aansluit bij de procedures uit de
Algemene wet bestuursrecht die voor iedere belanghebbende toegankelijk zijn,
inzake de voorbereiding van besluiten, in dit geval de vaststelling van het
rampbestrijdingsplan. Artikel 5 van het Besluit rampbestrijdingsplannen inrichtingen
voorziet in het geven van informatie hierover aan de bevolking aan de andere
zijde van de grens via de bevoegde autoriteiten. Artikel 6 ervan betreft de
informatie van de bevolking aan de Nederlandse zijde over de betrokkenheid
bij het tot stand komen van een rampbestrijdingsplan in een buurland. In de,
in het derde lid vereiste, administratieve en juridische procedures en in de gelijke toegang daartoe voor natuurlijke of rechtspersonen onder
de jurisdictie van enige Partij, wordt met het Nederlandse rechtssysteem voorzien.Artikel 10 (Meldsystemen voor industriële ongevallen)Waar de bevolking of het milieu van een andere staat door een ramp in
een inrichting in Nederland kunnen worden getroffen zijn, ingevolge artikel
3 van het Besluit rampbestrijdingsplannen inrichtingen, de maatregelen en
voorzieningen die zijn getroffen om de hulpverleningsdiensten van die staat
te informeren, een verplicht onderwerp van het rampbestrijdingsplan.Op de feitelijke melding van een industrieel ongeval ziet hoofdstuk 17
van de Wet milieubeheer dat betrekking heeft op maatregelen in bijzondere
omstandigheden. De wet hanteert in dat verband het begrip ongewoon voorval.
Indien zich in een inrichting een ongewoon voorval voordoet of heeft voorgedaan,
waardoor nadelige gevolgen voor het milieu zijn ontstaan of dreigen te ontstaan,
moet degene die de inrichting drijft dat voorval zo spoedig mogelijk melden
aan het bevoegd gezag dat de milieuvergunning heeft verleend. Bij die melding
moeten de nodige gegevens over de oorzaken en mogelijke gevolgen voor het
milieu en over de getroffen maatregelen worden verstrekt. De eisen die in
bijlage IX van het verdrag aan de inhoud van de melding worden gesteld, komen
overeen met het bepaalde in artikel 17.2, tweede lid, van de Wet milieubeheer.
Het bevoegd gezag waaraan de melding is gedaan, geeft van de melding en van
de daarbij verstrekte gegevens onverwijld kennis aan onder meer de VROM-Inspectie
en andere bestuursorganen of overheidsdiensten die direct belang hebben bij
een onverwijlde melding (artikel 17.2, derde lid, van de Wet milieubeheer).
Daartoe moeten in het geval van een industrieel ongeval met (mogelijk) grensoverschrijdende
gevolgen ook buitenlandse overheden worden gerekend.Indien de bevolking of het milieu van een andere staat door een ramp wordt
getroffen of dreigt te worden getroffen, verschaft de burgemeester de informatie
die aan de eigen bevolking wordt gegeven, tevens aan de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties. Deze verstrekt de informatie aan de andere staat
(artikel 11a Wet rampen en zware ongevallen en artikel 14 Besluit informatie
inzake rampen en zware ongevallen). Vermelding verdient in dit verband ook
de op 5 februari te Baarle-Nassau totstandgekomen Eerste Aanvullende
Overeenkomst ter uitvoering van de Overeenkomst tussen het Koninkrijk der
Nederlanden en het Koninkrijk België inzake wederzijdse bijstandsverlening
bij het bestrijden van rampen en ongevallen, (Trb. 1990, 42).Het derde lid verplicht tot het onmiddellijk in werking stellen van rampenplannen
(en rampbestrijdingsplannen) ingeval van een industrieel ongeval of de onmiddellijke
dreiging daarvan. De verplichting die uit dit lid volgt, vloeit rechtstreeks
voort uit de Wet rampen en zware ongevallen.Artikel 11 (Bestrijding)Het eerste lid bevat de verplichting voor Partijen om ervoor te zorgen
dat, in het geval van een industrieel ongeval passende maatregelen worden
getroffen. Op grond van artikel 17.1 van de Wet milieubeheer is degene die
een inrichting drijft, verplicht om bij een ongewoon voorval in de inrichting
waardoor nadelige gevolgen voor het milieu zijn ontstaan of dreigen te ontstaan,
onmiddellijk de maatregelen te treffen die redelijkerwijs van hem kunnen worden
gevergd om de gevolgen van die gebeurtenis te voorkomen of, indien dat niet
mogelijk is, die gevolgen zoveel mogelijk te beperken en ongedaan te maken.Het tweede lid regelt dat indien een industrieel ongeval plaatsvindt,
dat grensoverschrijdende gevolgen heeft of zou kunnen hebben, de gevolgen daarvan, zo nodig gezamenlijk, worden ingeschat in het belang van
een adequate bestrijding. Daarnaast moeten de verdragspartijen er naar streven
hun bestrijdingsmaatregelen te coördineren.Bij de melding van een ongewoon voorval door degene die de inrichting
drijft ingevolge artikel 17.2 van de Wet milieubeheer, moeten tevens gegevens
worden verstrekt die van belang zijn om de aard en de ernst van de gevolgen
voor het milieu van het voorval te kunnen beoordelen. Van deze en andere relevante
gegevens stelt het bevoegd gezag voor de milieuvergunning, waaraan de melding
wordt gedaan, onder meer de milieu-inspecteur en de instanties die belast
zijn met de bestuurlijke coördinatie van de rampenbestrijding, in kennis.
Aan de hand van die gegevens kunnen eventueel op advies van instituten zoals
het RIVM, doeltreffende bestrijdingsmaatregelen worden genomen.Artikel 12 (Wederzijdse bijstand)Nederland heeft met Duitsland de op 7 juni 1988 te Bonn totstandgekomen
Overeenkomst inzake wederzijdse bijstandsverlening bij het bestrijden van
rampen, zware ongevallen daaronder begrepen (Trb. 1988, 95), gesloten.Met België heeft Nederland de op 14 november 1984 te ’s-Gravenhage
totstandgekomen Overeenkomst inzake wederzijdse bijstandsverlening bij het
bestrijden van rampen en ongevallen (Trb. 1984, 155) gesloten, alsmede de
op 5 februari 1990 te Baarle Nassau totstandgekomen Eerste Aanvullende
Overeenkomst ter uitvoering van de Overeenkomst inzake wederzijdse bijstandsverlening
bij het bestrijden van rampen en ongevallen (Trb. 1990, 42).Voorts zijn er in het verband van de Europese Unie, de NAVO, het International
Atomic Energy Agency (IAEA) en de Verenigde Naties afspraken gemaakt inzake
wederzijdse bijstandsverlening. Zo kan ons land bijvoorbeeld een zogeheten
Urban Search & Rescue (USAR) Team ter beschikking stellen.Artikel 13 (Verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid)Als voorbeeld van een internationaal initiatief op dit terrein kan genoemd
worden richtlijn nr. 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van
21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot
het voorkomen en herstellen van milieuschade (PbEU L143). Deze richtlijn heeft
als doel het vaststellen van een kader voor milieuaansprakelijkheid, op basis
van het beginsel dat de vervuiler betaalt, voor het voorkomen en herstellen
van milieuschade.Artikelen 14 tot en met 16 (Onderzoek en ontwikkeling,
uitwisseling van informatie en van technologie)Er zal aan deze verdragsverplichting uitvoering worden geven in het kader
van de Conferentie van partijen van het verdrag. Eenmaal per jaar komen de
verdragspartijen bijeen op de Conferentie van partijen (CoP). Zo worden zij
op de hoogte gebracht van de laatste ontwikkelingen en kunnen zij informatie
uitwisselen.Artikel 17 (Bevoegde autoriteiten en verbindingsorganen)Omdat de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
de coördinerend bewindspersoon is voor de uitvoering van de Seveso II-richtlijn
op rijksniveau, ligt het voor de hand dat die minister ook de eerstverantwoordelijke
is voor de uitvoering van het verdrag. Voor die onderdelen van het verdrag
die hun beleidsterreinen bijzonder betreffen, zijn voor de uitvoering tevens
de Ministers van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid verantwoordelijk.Het tweede tot en met zesde lid verplichten onder meer tot het beschikken
over een verbindingsorgaan («contactpunt») zowel voor meldingen
van industriële ongevallen overeenkomstig artikel 10 als voor de bijstandsverlening
als bedoeld in artikel 12. De contactpunten moeten permanent bereikbaar zijn.In Nederland is – ook ingevolge een aantal andere internationale
regelingen – de Stafafdeling Crisismanagement van de VROM-Inspectie
permanent bereikbaar voor de genoemde meldingen. Het Nationaal Coördinatiecentrum
(NCC) van het ministerie van BZK is permanent bereikbaar voor het doen en
uitvoeren van bijstandsverzoeken. De VROM-Inspectie/Stafafdeling Crisismanagement
en het NCC zijn de verbindingsorganen als bedoeld in artikel 17, tweede lid.In de eerdergenoemde, met Duitsland en België gesloten bijstandsverdragen
is bepaald wie de bevoegde organen zijn voor het indienen en doen uitvoeren
van een bijstandsverzoek. In het met België gesloten verdrag zijn dat
de Commissaris van de Koningin en de Gouverneur van Limburg indien het bijstand
betreft door en aan provincies die aan elkaar grenzen en in de andere gevallen
zijn het de Ministers van Binnenlandse Zaken. In het met Duitsland gesloten
verdrag zijn de bevoegde organen de Commissaris van de Koningin en de Minister
van Binnenlandse Zaken van de deelstaat indien het bijstand betreft door en
aan provincies en deelstaten die aan elkaar grenzen. In de andere gevallen
zijn het Ministers van Binnenlandse Zaken van Nederland en van de Bondsrepubliek.
In Nederland heeft het permanent bereikbare NCC onder meer de coördinatie
van de bijstandsverlening ingevolge genoemde verdragen als taak.Van de aanwijzing van de contactpunten en van de bevoegde autoriteiten
zal het secretariaat van het Verdrag zo spoedig mogelijk na de inwerkingtreding
van het verdrag voor Nederland in kennis worden gesteld.Artikel 21 (Geschillenbeslechting)Geschillen omtrent de uitleg, toepassing en naleving van het verdrag dienen
op grond van artikel 21 door middel van onderhandelingen of op andere, door
partijen zelf gekozen wijze van geschillenbeslechting, te worden opgelost.
Indien het geschil niet op die wijze kan worden opgelost, kan een procedure
voor het Internationaal Gerechtshof worden gevoerd of kan arbitrage worden
toegepast in overeenstemming met de daarvoor in bijlage XIII vervatte procedure.
Deze laatste twee wijzen van geschillenbeslechting zijn echter alleen mogelijk
indien partijen deze bij de ondertekening of ratificatie van het verdrag uitdrukkelijk
hebben aanvaard. Nederland zal bij het aanvaarden van het verdrag zowel het
Internationaal Gerechtshof in geschillen over de uitleg of toepassing van
het verdrag als de arbitrage zoals die is uitgewerkt in bijlage XIII aanvaarden.Artikel 25 (Status van de bijlagen)De bijlagen vormen een integrerend onderdeel van het verdrag en zijn aan
te merken als zijnde van uitvoerende aard. Verdragen tot wijziging van de
bijlagen behoeven op grond van artikel 7, onderdeel f, van de Rijkswet goedkeuring
en bekendmaking verdragen geen parlementaire goedkeuring, tenzij de Staten-Generaal
zich thans het recht tot goedkeuring terzake voorbehouden.Zoals eerder opgemerkt, zal Nederland ten aanzien van bijlage I een voorbehoud
bij de aanvaarding van het verdrag maken dat in lijn is met het voorbehoud
van de Europese Gemeenschap.7. KoninkrijkspositieDe regeringen van de Nederlandse Antillen en Aruba hebben aangegeven geen
medegelding voor hun land wenselijk te achten. Het verdrag zal derhalve voor
wat het Koninkrijk betreft alleen voor Nederland gelden.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,P. L. B. A. van GeelDe Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. BotTransponeringstabel Verdrag van Helsinki en implementatie
in NederlandArtikel van het verdragImplementatie in Nederland 3Artikel 8.11, derde
lid, Wet milieubeheer  Artikel 5 Besluit risico’s
zware ongevallen 1999   4Artikelen 9 en 18 Besluit
risico’s zware ongevallen 1999  Artikelen 8.2, derde
lid, en 8.4 Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer   6Artikelen 5, 9, 10 en
14 Besluit risico’s zware ongevallen 1999  Artikel 18 Wet milieubeheer  Artikelen 5.4, 5.15,
5.17 en 5.18 Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer   7Artikelen 1, 2, eerste
lid, onder a, 4 tot en met 10, 12, 13, 15 en 16 Besluit externe veiligheid
inrichtingen; Artikelen 7 en 8 Regeling externe veiligheid inrichtingen  Artikel 9 Besluit op
de ruimtelijke ordening 1985  8Artikelen 7, 8, 11,
12, 14 en 22 Besluit risico’s zware ongevallen 1999  Artikel 3, zesde lid,
Wet rampen en zware ongevallen  Artikel 4, vierde lid,
Besluit rampbestrijdingsplannen inrichtingen   9Artikelen 5 en 6, 11a
en 13 Besluit informatie inzake rampen en zware ongevallen Artikelen 4, 5 en 6 Besluit
rampbestrijdingsplannen inrichtingen   10Artikel 3 Besluit rampbestrijdingsplannen
inrichtingen  Artikel 17.2 Wet milieubeheer  Artikel 11a Wet rampen
en zware ongevallen  Artikel 14 Besluit informatie
inzake rampen en zware ongevallen   11Artikelen 17.1 en 17.2
Wet milieubeheer   12Overeenkomst inzake
wederzijdse bijstandsverlening bij het bestrijden van rampen (Trb. 1988, 95)
met Duitsland  Overeenkomst inzake wederzijdse
bijstandsverlening bij het bestrijden van rampen en ongevallen (Trb. 1984,
155) met België  Eerste aanvullende overeenkomst
inzake wederzijdse bijstandsverlening bij het bestrijden van rampen en ongevallen
(Trb. 1990, 42)   13Implementatie van richtlijn
2004/35 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 (PbEU
L143 van 30 april 2004)   14, 15 en 16Nederland
zal hieraan uitvoering geven in het kader van de CoP   17De Minister van VROM  De VROM-Inspectie/Stafafdeling
Crisismanagement en het NCC (Nationaal Coördinatiecentrum) 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30670-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl