Vaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2007; Brief minister met een reactie naar aanleiding van het WODC-rapport 'De WED op de helling'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30800-VI, nr. 90

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

29-05-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30800-VI nr. 90

21-05-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamBeleidsreactie inzake de evaluatie van de Wet op de economische
delicten1 Inleiding2 Strafbaarstelling in de WED3 Het sanctiestelsel4 Opsporing en vervolging5 Strafrecht en bestuursrecht6 Overige onderwerpen
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30800-VI, nr. 90 b1Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 30800-VI, nr. 90 b2Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 30800-VI, nr. 90 b3Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 30800-VI, nr. 90 b4Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 30800-VI, nr. 90 b5Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 30800-VI, nr. 90 b6Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30800-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 800 VIVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Justitie
(VI) voor het jaar 2007nr. 90BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 21 mei 2007Hierbij bied ik u mijn reactie aan naar aanleiding van het WODC-rapport «De
WED op de helling», dat bij brief van 20 oktober 2005 aan uw Kamer
is aangeboden (kamerstuk 30 300 VI, nr. 10).De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin Beleidsreactie inzake de evaluatie van de Wet op de economische
delicten1 InleidingDe Wet op de economische delicten (verder: WED) is in 1951 in werking
getreden. Oorspronkelijk gaf de WED een regeling voor de handhaving van een
beperkt aantal wetten op economisch terrein. In de afgelopen zesenvijftig
jaar zijn echter veel nieuwe wetten onder de WED gebracht. Het gaat daarbij
ook om regelgeving die niet primair een economisch karakter heeft, zoals wetten
op het terrein van milieubescherming, ruimtelijke ordening en consumentenbescherming.De structuur en inhoud van de WED zijn sinds de inwerkingtreding nagenoeg
ongewijzigd gebleven. De vraag dringt zich dan ook op of de wet nog voldoende
is toegesneden op de eisen van deze tijd. Mijn ambtsvoorganger heeft om die
reden aan het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum (WODC) van
het ministerie van Justitie opdracht gegeven om een evaluatie van de WED te
verrichten. Dit evaluatieonderzoek is uitgevoerd door onderzoekers van de
RU Groningen en heeft geleid tot het rapport «De WED op de helling».
Dit rapport is uw Kamer bij brief van 20 oktober 2005 aangeboden, waarbij
u tevens een beleidsreactie naar aanleiding van het onderzoek in het vooruitzicht
werd gesteld. Over de inhoud van de onderstaande beleidsreactie is het advies
ingewonnen van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak (NVvR), het Openbaar
Ministerie, de Nederlandse Orde van Advocaten (NOvA) en de Raad voor de rechtspraak.
De ontvangen adviezen doe ik u in bijlage toekomen.1De onderzoekers komen in het rapport tot de aanbeveling dat een herziening
van de WED moet worden overwogen. Wijziging van de wet zou de mogelijkheid
bieden de handhaving van de delicten die via de WED strafbaar zijn gesteld
beter af te stemmen op de huidige handhavingspraktijk, waarin naast strafrechtelijke
handhaving in veel gevallen ook bestuursrechtelijk optreden mogelijk is. De
herziene wet zou zich moeten beperken tot voorzieningen van materieelrechtelijke
en procesrechtelijke aard, die afwijken van het commune recht – het
Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering – dat naast
de WED geldt. Tot de afwijkende regelingen zouden in ieder geval een bijzonder
sanctiestelsel en een aanvullende regeling voor de opsporing moeten blijven
behoren.Ik onderschrijf de bevindingen van de onderzoekers in grote lijnen. Met
de onderzoekers ben ik van mening dat een herziening van de WED aansprekende
mogelijkheden biedt om de regeling van de opsporing, vervolging en berechting
van economische delicten te verbeteren. In dit kader kunnen enkele nieuwe
voorzieningen in de wet worden geïntroduceerd. Voorts geeft het onderzoek
aanleiding om te bezien of enige bepalingen van de WED zouden kunnen komen
te vervallen, daar deze bepalingen in de loop van de tijd overbodig lijken
te zijn geworden. De genoemde wijzigingen noodzaken er naar mijn oordeel echter
niet toe de WED om te vormen tot een geheel nieuwe «wet op de ordeningsdelicten»,
hetgeen de onderzoekers als één van de mogelijke opties schetsen
om uitvoering te geven aan de resultaten van het onderzoek. Ook de geconsulteerde
adviesorganen geven in hun adviezen aan geen reden te zien voor een dergelijke
ingrijpende wijziging.In het navolgende worden de voorstellen voor wijziging van de WED op hoofdlijnen
besproken. Het betreft voorstellen van de onderzoekers, alsmede voorstellen
voor aanpassing van de wet die uit andere hoofde naar voren zijn gekomen.
Wijzigingen van meer redactionele of wetgevingstechnische aard kunnen aan
de orde komen in het kader van het wetsvoorstel, dat ik voornemens
ben voor te bereiden in lijn met de inhoud van deze beleidsreactie. Daarbij
kan ook een uitgebreidere weging van de voor- en nadelen van de door de onderzoekers
gedane aanbevelingen plaatsvinden.2 Strafbaarstelling in de WEDDe WED kent thans een opbouw waarin de delicten over twee artikelen zijn
verdeeld: de artikelen 1 en 1a. Artikel 1a bevat daarbij de milieudelicten,
artikel 1 de overige economische delicten. De onderzoekers stellen een andere
opbouw voor. Zij zouden de delicten in – bijvoorbeeld zes – categorieën
willen indelen, op dezelfde wijze als voor geldboetes categorieën zijn
bepaald in artikel 23 van het Wetboek van Strafrecht (verder: Sr). De categorieën
willen zij abstract definiëren. Bij wijze van voorbeeld geven zij de
formulering: «Een ordeningsdelict van de eerste categorie is een misdrijf
en wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste zes jaren of geldboete
van de vijfde categorie». In de bijzondere wet zou overtreding van voorschriften
vervolgens strafbaar kunnen worden gesteld met een formule als: «handelen
in strijd met de voorschriften van deze wet wordt gestraft als ordeningsdelict
van de eerste categorie.» Dit betekent dat de opsomming van de wetten
zoals de WED die kent in de artikelen 1 en 1a zou verdwijnen. De onderzoekers
zien als voordeel ten opzichte van het huidige systeem dat de mogelijkheid
wordt geopend tot een iets grotere differentiatie in strafbedreiging en normstelling.
Verder zien zij als winstpunt dat de bestaande scheiding tussen normstelling
in de bijzondere wet en strafbedreiging in de WED wordt beëindigd. Vanuit
het oogpunt van toegankelijkheid van regelgeving zou dat winst opleveren,
omdat alleen de bijzondere wet behoeft te worden geraadpleegd om te weten
of het feit als ordeningsdelict strafbaar is gesteld.Het voorstel tot samenbrengen van normstelling en strafbedreiging in de
bijzondere wet kent echter ook nadelen. De WED zou op deze wijze geen inzicht
meer bieden in de strafbare feiten die door de wet worden bestreken. Verder
zou nog steeds van een gescheiden strafbaarstelling sprake zijn, omdat de
WED zou moeten worden geraadpleegd om te kunnen vaststellen of van een misdrijf,
dan wel van een overtreding sprake is, en welke straffen van toepassing zijn.
Uit de ontvangen adviezen komt duidelijk naar voren dat de huidige wijze van
strafbaarstelling in de praktijk geen noemenswaardige problemen oplevert.
De lijsten in de artikelen 1 en 1a van de wet kunnen – zoals de NOvA
het in haar advies uitdrukt – «optisch intimiderend» voorkomen,
maar alle adviesorganen geven aan met de systematiek uit de voeten te kunnen.
Ik zie hierin een belangrijke reden om niet tot een andere opzet van de strafbaarstelling
over te gaan.Een separaat vraagstuk betreft de strafbaarstelling van de overtreding
van EG-voorschriften. In de praktijk valt een groei waar te nemen van strafrechtelijk
te handhaven EG-voorschriften, waarvan de normstelling niet door implementatie-wetgeving
in «Nederlandse» regelgeving wordt vertaald. Daar komt als complicerende
factor bij, dat in veel gevallen op korte termijn dient te worden voorzien
in (wijziging van de) strafbaarstelling. Beide punten hangen samen met de
keuze in EG-verband voor het instrument van de verordening. De EG-voorschriften
kunnen in de huidige situatie op verschillende wijzen onder de werking van
de WED worden gebracht. Dat acht ik uit het oogpunt van consistentie en rechtszekerheid
minder gewenst. Ik ben voornemens bij of krachtens de WED een regeling te
treffen die een uniforme benadering van de strafbaarstelling van EG-voorschriften
mogelijk maakt en waarmee binnen een kort tijdsbestek adequaat
gevolg kan worden gegeven aan wijzigingen in materiële normstellingen
op Europees niveau.3 Het sanctiestelselDe WED kent een van het Wetboek van Strafrecht afwijkend sanctiestelsel.
Uit artikel 5 volgt dat, tenzij de wet anders bepaalt, ter zake van economische
delicten geen andere voorzieningen met de strekking van straf- of tuchtmaatregel
kunnen worden getroffen dan de straffen en maatregelen die overeenkomstig
de WED kunnen worden opgelegd. Artikel 6 regelt vervolgens de mogelijk op
te leggen hoofdstraffen, artikel 7 de bijkomende straffen, en artikel 8 de
maatregelen. In de artikelen 9 tot en met 16 zijn nog enige nadere voorzieningen
opgenomen, hoofdzakelijk met betrekking tot de tenuitvoerlegging.In algemene zin kan worden opgemerkt dat de onderzoekers het belang van
de sancties die specifiek in de WED zijn voorzien voor economische delicten,
onderschrijven. Het verlaten van het gesloten strafstelsel in de WED zou in
het licht van deze constatering dan ook minder in de rede liggen. Wel doen
de onderzoekers enkele voorstellen om het sanctiestelsel aan te passen, die
bespreking behoeven.De WED kent in artikel 6, eerste lid, onder 4°, de mogelijkheid om
een hogere boete op te leggen, ook wel aangeduid als «afroomboete».
Deze boete is nu zo geregeld, dat in geval er grote winsten ontstaan door
het plegen van een economisch delict een boete uit een naast hogere categorie
opgelegd kan worden. De onderzoekers zien de uitgebreide boetevoorziening
vooral als een extra mogelijkheid om criminele winsten af te nemen, naast
verbeurdverklaring en ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel. Dit
leidt de onderzoekers tot de conclusie dat het instrument mogelijk te weinig
toevoegt aan de mogelijkheden die ontneming van wederrechtelijk verkregen
voordeel biedt om hetzelfde resultaat te bereiken.Bij de voorziening van artikel 6, eerste lid, onder 4°, dient naar
mijn oordeel evenwel het boete-karakter voorop te worden gesteld. Het gaat
om de oplegging van een straf in relatie met het strafbare feit dat is begaan.
De gedachte hierbij is dat op grond van overwegingen van speciale en generale
preventie de hoogte van de boete wordt afgestemd op de (potentiële) opbrengst
van het misdrijf. De boete onderscheidt zich hierin van de maatregel van ontneming
van wederrechtelijk verkregen voordeel. Met deze maatregel wordt rechtsherstel
beoogd in een situatie waarin een criminele winst is behaald. De oplegging
van een hoge boete bij bijzonder lucratieve vormen van criminaliteit en misdrijven
die grote schade opleveren, blijft naar mijn mening een belangrijk sanctie-instrument
waarvan het behoud wenselijk is. In dit kader wil ik nog bezien of, in vergelijking
tot de huidige regeling, een meer directe koppeling aan de (potentiële)
winst die het plegen van een economisch delict oplevert, mogelijk is.De onderzoekers menen verder dat de regeling van de verruimde verbeurdverklaring
in artikel 7, onder e, kan komen te vervallen. Een analyse van de rechtspraak
leert dat de algemene verbeurdverklaring in artikel 33a Sr zich leent voor
dezelfde, ruime toepassing als die welke mogelijk is op basis van de artikel
7, onder e. Het ligt bij die stand van zaken volgens hen in de rede om aansluiting
te zoeken bij de algemene regeling in het Wetboek van Strafrecht, hetgeen
ik onderschrijf.De onderzoekers stellen nog een aantal technische wijzigingen voor ten
aanzien van overige in artikel 7 opgenomen bijkomende straffen, alsmede een enkele aanvulling. Zo willen zij de ontzetting uit het kiesrecht
(artikel 28, eerste lid, onder 3°, Sr) ook voor WED-delicten mogelijk
maken, met name met het oog op de uitsluiting van verkiezingen inzake publiekrechtelijke
lichamen voor het beroeps- en bedrijfsleven. De mogelijkheid van een verbod
op uitoefening van bepaalde beroepen zou wat betreft de duur van het op te
leggen verbod gelijkgesteld kunnen worden met de duur van de sanctie in het
commune strafrecht. Ik ben van oordeel dat bij de in het rapport geschetste
uitgangspunten aansluiting zou kunnen worden gezocht.Aandacht verdient ook artikel 7, onder g, dat de bijkomende straf van
openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak regelt. De onderzoekers plaatsen
bij deze voorziening de kanttekening dat zij voor breed gebruik openstaat,
maar in de praktijk weinig toepassing vindt. Aangezien deze bijkomende straf
bij uitstek geschikt lijkt voor de bestraffing van delicten die in de WED
strafbaar zijn gesteld, zie ik aanleiding om te onderzoeken op welke wijze
bevorderd kan worden dat deze sanctie vaker wordt toegepast.Ten slotte zie ik aanleiding om de ernst en de strafwaardigheid van sommige
via de WED strafbaar gestelde delicten opnieuw tegen het licht te houden.
Daarbij denk ik vooral aan overtredingen van regelgeving die – zeker
wanneer zij structureel plaatsvinden – een extra gevaar opleveren voor
de maatschappij of tot een zwaardere inbreuk op de rechtsorde leiden. Als
voorbeeld kan het plegen van een reeks milieudelicten gelden. In dit opzicht
moet zwaardere bestraffing van daders die stelselmatig of bij herhaling in
de WED strafbaar gestelde misdrijven plegen, als passend en gerechtvaardigd
worden beschouwd. De mogelijkheid om dit tot uitdrukking te brengen ontbreekt
echter op het moment in de WED.4 Opsporing en vervolgingIn de artikelen 18 e.v. zijn specifieke opsporingsbevoegdheden voor economische
delicten opgenomen. De bevoegdheden inzake inbeslagneming, inzage in gegevens,
betreding en onderzoek van plaatsen kunnen worden uitgeoefend in het belang
van de opsporing, en voor zover het voor de vervulling van taken nodig is.
De onderzoekers menen dat dit stelsel van bevoegdheden in de WED behouden
moet blijven. Zij stellen bij enkele bevoegdheden kleine aanpassingen voor.
Enkele obsolete bepalingen, met name artikel 24, tweede lid, en artikel 25,
zouden kunnen vervallen.In artikel 17 is geregeld welke ambtenaren met de opsporing van economische
delicten zijn belast. Dat zijn in de eerste plaats de opsporingsambtenaren
die bij of krachtens artikel 141 van het Wetboek van Strafvordering zijn aangewezen.
Ook de ambtenaren van de belastingdienst, bevoegd inzake douane, zijn tot
opsporing van economische delicten bevoegd. Daarnaast kunnen andere opsporingsambtenaren
inzake economische delicten worden aangewezen. De onderzoekers menen dat de
regeling van artikel 17 kan worden geïntegreerd in de regeling van de
artikelen 141 en 142 van het Wetboek van Strafvordering. Deze opvatting deel
ik.Het onderzoek benadrukt het belang van het stelsel van voorlopige maatregelen,
neergelegd in artikel 28 en 29, voor het effectief optreden tegen economische
delicten. De voorlopige maatregelen maken het mogelijk om, voordat de zittingsrechter
zich over de zaak heeft uitgesproken, enkele van de bijkomende straffen en
maatregelen die het strafbare handelen kunnen doen stoppen reeds toe te passen.
Economischedelicten kunnen immers juist wanneer zij voortduren
ernstige schade opleveren.De voorlopige maatregelen van artikel 28 kunnen, wanneer er ernstige bezwaren
bestaan tegen een verdachte en indien een onmiddellijk ingrijpen noodzakelijk
is, worden bevolen door de officier van justitie. De zwaardere maatregelen
van artikel 29 kunnen door de rechtbank – ambtshalve, op vordering van
het openbaar ministerie of op voordracht van de rechter-commissaris –
worden getroffen. De verdachte kan worden gedwongen iets te doen of na te
laten. Mocht dit niet voldoende worden geacht, dan kan de onderneming van
de verdachte worden stilgelegd of kan een bewindvoerder voor de onderneming
worden aangesteld. In de praktijk blijkt de dreiging van tijdelijke stillegging
van de onderneming reeds een uiterst effectief middel om een wederrechtelijke
situatie te doen stoppen en de verdachte te dwingen zich vanaf het moment
van de constatering van de overtreding te houden aan de wet.Naast de bevoegdheden opgenomen in de WED, wordt in opsporingsonderzoek
naar economische delicten ook veelvuldig gebruik gemaakt van de opsporingsbevoegdheden
uit het Wetboek van Strafvordering. Door het Openbaar Ministerie is er in
het kader van het onderzoek op gewezen dat de mogelijkheden tot opsporing
van economische misdrijven die met maximaal twee jaar gevangenisstraf zijn
bedreigd, niet zelden worden beperkt door de omstandigheid dat toepassing
van een aantal bijzondere opsporingsbevoegdheden, alsmede aanhouding buiten
heterdaad en inverzekeringstelling, niet mogelijk is. Uitoefening van de genoemde
bevoegdheden is in de regel afhankelijk gesteld van de aanwijzing van het
onderzochte misdrijf als een feit waarvoor voorlopige hechtenis mogelijk is
(zie artikel 67 van het Wetboek van Strafvordering).Naar mijn oordeel is het van groot belang dat de via de WED strafbaar
gestelde misdrijven, onder alle omstandigheden adequaat kunnen worden opgespoord.
Ik wil daarom bezien op welke wijze het gebruik van de genoemde bevoegdheden
mogelijk kan worden gemaakt voor de misdrijven die in de WED met maximaal
twee jaren gevangenisstraf worden bedreigd. In meerdere opzichten is dit een
logische stap. Bij misdrijven die via de WED strafbaar zijn gesteld gaat het
veelal om slachtofferloze delicten, waardoor de bewijsverkrijging in sterke
mate afhankelijk zal zijn van opsporingsactiviteiten van de overheid. De praktijk
laat zien dat het bijvoorbeeld belangrijk is om de verdachte te kunnen verhoren
en te confronteren met verklaringen van mede-verdachten, zonder dat deze in
gelegenheid zijn hun lezing van de gang van zaken op elkaar af te stemmen.
Ook speelt vaak een rol dat getuigen in een arbeidsrelatie staan tot de verdachte.
Nader bezien zal worden voor de opsporing van welke WED-misdrijven de genoemde
bevoegdheden moeten kunnen worden toegepast.Het Openbaar Ministerie heeft voorts aandacht gevraagd voor de excessieve
kosten die soms moeten worden gemaakt voor de handhaving van de wet. Het Openbaar
Ministerie adviseert in dit verband te voorzien in een mogelijkheid tot verhaal
van deze kosten op de overtreder. Ik ben voornemens om een dergelijke voorziening
in de wet op te nemen. Nader zal worden bezien op welke wijze deze mogelijkheid
tot verhaal gestalte kan krijgen.5 Strafrecht en bestuursrechtOm te komen tot een krachtige wetshandhaving werd in 1951 het primaat
van de handhaving van economische wetgeving uitdrukkelijk bij het strafrecht
gelegd. Dit komt in de redactie van artikel 5 WED ook tot uitdrukking. In
de afgelopen decennia heeft – onder meer door de overbelasting van het strafrechtelijk apparaat – de bestuurlijke handhaving een
hoge vlucht genomen. De onderzoekers stellen daarom voor om artikel 5 aan
te passen en daarin tot uitdrukking te brengen dat naast strafrechtelijke
handhaving in vele gevallen het alternatief van bestuursrechtelijke handhaving
bestaat.Ik onderschrijf het door de onderzoekers aangegeven uitgangspunt. Vooropgesteld
dient echter te worden, dat ondanks de opkomst van bestuursrechtelijke handhaving,
de wens om voorschriften (mede) strafrechtelijk te handhaven blijft bestaan.
Hiervan getuigt de grote toename van het aantal bijzondere wetten dat onder
de WED is gebracht.Voor de handhaving van wettelijke voorschriften kan in vele gevallen worden
gekozen tussen het bestuursrechtelijke en het strafrechtelijke sanctiestelsel.
Vaak zal evenwel een voorkeur bestaan voor de beschikbaarheid van beide stelsels.
Ik wijs in het verband van de keuze van sanctiestelsels graag op de notitie
inzake de keuze tussen sanctiestelsels en de betekenis van het wetsvoorstel
OM-afdoening daarvoor (Kamerstukken II 2005/06, 29 849, nr. 30), waarin
enige richtsnoeren worden gegeven.De onderzoekers bevelen voorts aan, na te gaan in hoeverre een herziene
WED een functie kan vervullen bij de onderlinge afstemming bij inzet van strafrechtelijke
en bestuursrechtelijke handhaving, indien beide mogelijk zijn. Zij denken
in dit verband aan institutionalisering van overlegvormen, aan het vastleggen
van een coördinerende rol van het Openbaar Ministerie, aan het treffen
van een regeling voor de situatie waarin door een aantal diensten gezamenlijk
wordt opgetreden tegen overtredingen van verschillende wetten, en aan informatie-uitwisseling.
De afstemming tussen bestuursrechtelijke en strafrechtelijke handhaving wordt
in de praktijk verwezenlijkt door regulier of ad hoc overleg tussen toezichthouders,
bijzondere opsporingsdiensten en het Openbaar Ministerie. Voorts zijn in dit
kader convenanten en handhavingsarrangementen gesloten tussen de genoemde
overheidsinstanties welke (mede) betrekking hebben op de strafrechtelijke
handhaving van de desbetreffende voorschriften op grond van de WED.Ik acht het van belang dat toezichthouders, bijzondere opsporingsdiensten
en het Openbaar Ministerie tot een goede afstemming komen van de inspanningen
die zij leveren ter handhaving van regelgeving die valt onder de reikwijdte
van de WED. De noodzaak hiertoe wordt ook onderschreven in alle ter zake van
deze beleidsreactie ontvangen adviezen.De voorgenomen wijziging van de WED biedt naar mijn mening dan ook een
goede gelegenheid om te bezien in hoeverre de genoemde overlegstructuren kunnen
worden voorzien van een formele basis in de WED. Voor zover het overleg betreft
met de bijzondere opsporingsdiensten, zal aansluiting worden gezocht bij de
artikelen 10 en 11 van de Wet op de bijzondere opsporingsdiensten (Stb. 2006,
285), die een grondslag bieden voor de eerdergenoemde convenanten en handhavingsarrangementen.De onderzoekers stellen in het rapport ook de vraag of bij strafrechtelijke
afdoening voldoende gewaarborgd is dat bestuursrechtelijke sancties, zoals
de intrekking van een vergunning, eveneens zullen volgen. Ik ben van oordeel
dat de hierboven voorgestelde overlegstructuren op dit punt een rol zouden
moeten spelen.Voorts suggereren de onderzoekers ten behoeve van de strafrechtelijke
handhaving het gebruik van instrumenten die bestaan in het bestuursrecht –
zoals de last onder dwangsom en het toepassen van bestuursdwang – mogelijk
te maken. Ik zie in dit opzicht met de onderzoekers mogelijkheden
voor zover het gaat om de last onder dwangsom. De onderzoekers wijzen er terecht
op dat de vormgeving van de last onder dwangsom eenvoudiger is dan die van
de maatregel vermeld in artikel 8, onder c, behelzend de verplichting tot «verrichting
van hetgeen wederrechtelijk is nagelaten, tenietdoening van hetgeen wederrechtelijk
is verricht en verrichting van prestaties tot het goedmaken van een en ander,
alles op kosten van de veroordeelde». Oplegging van de last onder dwangsom
zou bovendien niet alleen aan de strafrechter, maar ook– in het kader
van de strafbeschikking – aan het Openbaar Ministerie kunnen worden
toegestaan. In het wetsvoorstel zullen hiertoe nadere voorstellen worden gedaan.6 Overige onderwerpenDe onderzoekers menen dat de rechtsmachtbepaling van artikel 3 kan worden
gemist. Met de NVvR acht ik evenwel niet geheel uitgesloten dat de reikwijdte
van de rechtsmachtbepaling in artikel 3 niet geheel overeenkomt met de extensieve
uitleg van het territorialiteitsbeginsel in de rechtspraak inzake artikel
2 Sr. Ik acht handhaving derhalve wenselijk. De onderzoekers suggereren voorts
dat de begripsbepaling van poging en medeplichtigheid in artikel 4 bij een
herziening zou kunnen komen te vervallen. Zij achten de bepaling strikt genomen
niet onmisbaar. Artikel 4 WED expliciteert dat medeplichtigheid aan en poging
tot het plegen van misdrijven die strafbaar zijn gesteld in de WED, berecht
kunnen worden als economische delicten. Een dergelijke verduidelijking dient
de rechtszekerheid omtrent de omvang van de toepasselijkheid van de WED, reden
waarom ik voorstander ben van handhaving van de bepaling.De onderzoekers zijn verder van oordeel dat toekenning van bevoegdheden
tot buitengerechtelijke afdoening aan anderen dan de officier van justitie
de effectiviteit van de wetshandhaving zou kunnen bevorderen. De afdoeningsbevoegdheid
kan in handen worden gesteld van gespecialiseerde organen of personen die
over bijzondere deskundigheid ten aanzien van de te regelen materie kunnen
beschikken. Die mogelijkheid bestaat inmiddels, omdat de figuur van artikel
37 door de Wet OM-afdoening is verbreed tot een in beginsel in het gehele
strafrecht inzetbare voorziening.De berechting van economische delicten in eerste aanleg is onder de huidige
wet voorbehouden aan de economische kamer van de rechtbank (artikel 38). Echte
specialisatie op het terrein van de WED is, vanwege het enorme aantal uiteenlopende
regelingen dat via de WED wordt gehandhaafd, volgens de onderzoekers binnen
de rechterlijke macht niet te realiseren. De wettelijke fundering van de rechtspraak
inzake economische delicten heeft mede daarom, zo menen zij, nauwelijks toegevoegde
waarde. Ik zie echter geen reden om afstand te doen van de wettelijke regeling.
Specialisatie ten aanzien van economische delicten is in mijn ogen onontbeerlijk.
Mijn opvatting in deze wordt door alle adviesorganen gedeeld. Met de Raad
voor de rechtspraak zal ik in overleg treden om te bewerkstelligen dat binnen
de rechtsprekende macht de noodzakelijke specialistische kennis verzekerd
blijft en met inachtneming van de wet wordt uitgebouwd. Dit sluit ook aan
bij de oprichting van het functioneel parket van het Openbaar Ministerie,
dat zich toelegt op de vervolging van financieel-economische misdrijven en
milieudelicten.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30800-VI-90.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl