BW; voorstel van wet van het lid Rosenmöller tot bevordering van deeltijdarbeid; Verslag schriftelijk overleg met reacties van de heer Rosenmöller en minister Melkert op de brief van de heer S.W. Kuip, advocaat, van 26-11-97
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-23216, nr. 73c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

22-12-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

23216 nr. 73c

16-12-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamDen Haag, 8 december 1997,Ten slotte.Den Haag, 9 december 19971. Het wetsvoorstel staat haaks op de maatschappelijke
functie van het arbeidsrecht2. Het wetsvoorstel is onverenigbaar met het wetsvoorstel
24 615 (WOR)3. Geen wettelijk recht op arbeid; wél wettelijk
recht op deeltijdarbeid?4. Het wetsvoorstel werkt in de praktijk verkeerd uit5. Pacta sunt servanda en het gelijkheidsbeginsel6. Wetstechnische onvolkomenheden
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23216Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 216Voorstel van wet van het lid Rosenmöller tot wijziging van het
Burgerlijk Wetboek in verband met het recht van de werknemer de overeengekomen
arbeidsduur te verminderen (bevordering van deeltijdarbeid)nr. 73cVERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 16 december 1997De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 heeft bij brief van 3 december 1997 aan zowel de heer P. Rosenmöller
als aan de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid om een reactie gevraagd
op de brief van 26 november 1997 van mr. S.W. Kuip2
met betrekking tot bovengenoemd wetsvoorstel.De schriftelijke reacties van resp. 8 en 9 december 1997 worden als bijlagen
hierbij afgedrukt. Van het aldus gevoerde overleg brengt de commissie als
volgt verslag uit.De voorzitter van de commissie Sociale Zaken en Werkgelegenheid,HeijmansDe griffier van de commissie,Heijnis De Haag, 3 december 1997De heer P. RosenmöllerLange Poten 4Den HaagBijgaand treft u een afdruk van de brief van mr. S. W. Kuip, advocaat,
van 26 november 1997 met betrekking tot het wetsvoorstel23 216 Voorstel van wet van het lid Rosenmöller tot
wijziging van het Burgerlijk Wetboek in verband met het recht van de werknemer
de overeengekomen arbeidsduur te verminderen (bevordering van deeltijdarbeid).De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid van de Eerste
kamer zal gaarne schriftelijk uw reactie hieromtrent vernemen, kan het zijn
vóór de voorgenomen behandeling van het wetsvoorstel op 9 december
1997. De griffier van de commissie,mevrouw Mr. G. E. Heijnis Aan de Voorzitter van de Vaste Commissie voor Sociale Zaken en WerkgelegenheidPostbus 200172500 EA DEN HAAG Den Haag, 8 december 1997,Graag voldoe ik aan het verzoek van uw Commissie een reactie te geven
op de brief van 26 november jl. van de heer S.W. Kuip, advocaat te Amsterdam.
Hij plaatst in die brief enkele kritische opmerkingen bij mijn initiatief-wetsvoorstel
Bevordering deeltijdarbeid.1. De heer Kuip meent in de eerste plaats dat het wetsvoorstel haaks staat
op de maatschappelijke functie van het arbeidsrecht. Dit argument is ook al
aan de orde geweest bij de schriftelijke voorbereiding door zowel de Tweede
als de Eerste Kamer. De heer Kuip erkent dat een belangrijke functie van het
arbeidsrecht is om de ongelijke positie waarin werkgever en werknemer zich
ten opzichte van elkaar verhouden wat meer in evenwicht te brengen. In die
zin sluit mijn voorstel naadloos aan op reeds bestaande bepalingen die deze
ongelijkheidscompensatie vormgeven.Ik heb al eerder aangegeven dat het voor de kans van slagen van een deeltijdverzoek
van groot belang is dat er een uitgewerkte regeling bestaat waar de werknemer
zich op kan beroepen.Het is echter over het algemeen de werkgever die de omvang van een aanstelling
bepaalt en zowel uit het rapport «Tussen wens en realiteit» (Den
Haag, 1997) als uit het Evaluatierapport van de STAR blijkt dat er in het
algemeen tal van belemmeringen van onder meer culturele aard zijn die de werknemer
beletten om überhaupt een verzoek om vermindering van de arbeidsduur
in te dienen.De heer Kuip stelt naar mijn mening enigszins ongenuanceerd dat in het
voorstel de werknemer zijn wil kan opleggen aan de werkgever en dat dit de
weg openlaat voor willekeur van de werknemer. In de eerste plaats zal de werknemer
niet zonder goede redenen een verzoek indienen om minder uren te gaan werken.
Hij zal immers naar evenredigheid loon inleveren. Bovendien is ook de werknemer
gebonden aan het beginsel van redelijkheid en billijkheid, dat het gehele
arbeidsovereenkomstenrecht, dus ook het voorgestelde artikel 658a beheerst.
Een beroep op dit artikel louter met de bedoeling om de werkgever te duperen
zal dan ook strijdig zijn met dit beginsel.Bovendien wordt van de werkgever bepaald niet verlangd dat ieder deeltijdverzoek
wordt gehonoreerd. Op grond van zwaarwegende bedrijfsorganisatorische gronden
kan de werkgever een deeltijdverzoek van de hand wijzen. Ten slotte geldt
dat de werkgever op grond van de Arbeidstijdenwet zeggenschap heeft over de
spreiding van de resterende uren over de week.2. Een tweede opmerking van de heer Kuip betreft de relatie met het voorstel
van wet tot wijziging van de Wet op de Ondernemingsraden, waarin artikel 613
wordt gewijzigd.Inderdaad zullen bij arbeidsduurvermindering voor de werkgever andere
eisen en voorwaarden gelden dan voor de werknemer als beide wetsvoorstellen
worden aangenomen. De werkgever zal in beginsel niet bevoegd zijn om de arbeidsduur
eenzijdig te verminderen. Dat is slechts anders indien hij die bevoegdheid
heeft bedongen en indien zijn belang bij vermindering zodanig zwaar weegt
dat het belang van de werknemer daarvoor moet wijken. Overigens kan de werkgever,
los van het gestelde in artikel 7:613 BW, in voorkomende gevallen een beroep
doen op het bepaalde in artikel 8 BBA en de Richtlijnen Werktijdverkorting.
Het verschil in benadering van werkgever en werknemer vloeit voort
uit hun verschil in positie. Voor de werknemer is continuïteit van het
werk van groot belang. Het is niet wenselijk dat een werkgever iedere arbeidsovereenkomst
kan behandelen als een soort «min-max-contract» waarbij de arbeidsduur
per week of per maand kan verschillen. Vandaar dat slechts in uitzonderlijke
situaties de arbeidsduur door de werkgevers kan worden teruggebracht.Ten overvloede wijst de indiener er op dat voor tal van bepalingen in
het arbeidsrecht geldt dat de rechten en verplichtingen van werkgever en werknemer
niet volledig overeenkomen. Te denken valt bijvoorbeeld aan de bepalingen
met betrekking tot de opzegtermijn of aan het feit dat een werknemer na invoering
van het wetsvoorstel Flexibiliteit en Zekerheid (25 263) voor opzegging
geen vergunning van de RDA meer zal hoeven te vragen.3. De derde opmerking van de heer Kuip kan ik niet goed plaatsen. Hij
stelt dat het wettelijke arbeidsovereenkomstenrecht geen recht op arbeid garandeert,
een recht dat zoals hij zelf stelt overigens wel door de jurisprudentie vorm
is gegeven. Het zou met de terughoudendheid van de wetgever op dit punt niet
te verenigen zijn dat er wel een recht op deeltijd in de wet wordt verankerd.
Ik ben van mening dat een en ander los van elkaar staat. Dat de heer Kuip
als het gaat om wijzigingen in het arbeidsovereenkomstenrecht aan andere kwesties,
zoals kennelijk het recht op arbeid, meer prioriteit zou geven vormt een onvoldoende
argument om andere onderwerpen zolang maar ongeregeld te laten.4. Ten vierde geeft de heer Kuip aan dat ook werknemers met een kleine
deeltijdbaan een beroep zouden kunnen doen op een wettelijk recht op deeltijdarbeid.Tijdens de behandeling van dit voorstel in de Tweede Kamer is uitvoerig
aan de orde gekomen of het wenselijk zou zijn een «bodem» in het
voorstel te leggen. Werknemers met een baan van minder dan bijvoorbeeld 20
uur per week zouden dan geen beroep op het recht kunnen doen. Met name de
Minister van Sociale zaken en werkgelegenheid heeft zich in het debat tegenstander
van een dergelijke beperking getoond. Hij achtte zo'n beperking in strijd
met het indertijd aanvaarde verbod op het maken van onderscheid naar arbeidsduur.
Op grond van deze overweging heeft de Tweede Kamer, naar mijn mening terecht,
besloten af te zien van het aanbrengen van zo'n bodem.Overigens geldt voor werknemers met een kleine deeltijdbaan dat als zij
al opteren voor een andere arbeidsduur, zij vrijwel steevast meer uren willen
werken in plaats van minder. In het door de heer Kuip gegeven voorbeeld van
een werkster die in plaats van 3 nog maar 2,4 uur wil werken lijkt mij dan
ook rijkelijk theoretisch.De heer Kuip voert nog aan dat in het specifieke geval van een oproepkracht
die op wisselende tijdstippen drie uur per week werkt zich een merkwaardige
consequentie zou kunnen voordoen. Een oproepkracht die voor drie uur per week
is aangenomen, kan vervolgens nog maar 2,4 uur aanbieden en niettemin drie
uur loon claimen op grond van het in het wetsvoorstel Flexibiliteit en Zekerheid
voorgestelde nieuwe artikel 628a BW (minimumloonbetaling per oproep). Het
lijkt mij duidelijk dat in dit voorbeeld sprake is van misbruik van recht,
nog afgezien van de vraag of de werkgever deze werknemer nog wel zal willen
blijven oproepen.5. De onder 5 door de heer Kuip aangevoerde bezwaren zijn reeds in de
eerdere gedachtewisseling met de Tweede en Eerste Kamer uitvoerig aan de orde
geweest.Het argument dat een eenzijdige wijziging van de arbeidsvoorwaarden strijdig is met het beginsel dat overeenkomsten moeten worden nageleefd
verdient nuancering. Het arbeidsovereenkomstenrecht kent tal van dwingendrechtelijke
bepalingen waarmee een werknemer eerder gemaakte afspraken opzij kan zetten.
Een werknemer bijvoorbeeld die contractueel afstand doet van het recht op
ouderschapsverlof kan niettemin zijn door de wet gegarandeerde recht op dit
verlof uitoefenen.Ook het argument dat dit wetsvoorstel indruist tegen de in de artikelen
6:248 en 258 BW voorziene mogelijkheid een overeenkomst wegens onvoorziene
omstandigheden te laten ontbinden of wijzigen moet ik van de hand wijzen.
Mijn wetsvoorstel vormt een verbijzondering van deze wijzigingsmogelijkheid,
zoals ook artikel 7:685 (ontbinding van de arbeidsovereenkomst voor de kantonrechter)
een plaats heeft naast genoemde bepalingen van algemeen overeenkomstenrecht.Voor de stelling dat het recht op deeltijdarbeid de arbeidsverhoudingen
onder druk zou kunnen zetten voert de heer Kuip geen gronden aan. Naar mijn
mening is mijn wetsvoorstel voldoende evenwichtig geformuleerd om te voorkomen
dat in de bedrijfsorganisatie onaanvaardbare problemen ontstaan.6. Ook de onder punt 6 genoemde vermeende onvolkomenheden zijn eerder
al uitvoerig behandeld.a. Uit de tekst van de voorgestelde bepaling (met name door het gebruik
van het woord «oorspronkelijk») zal duidelijk zijn dat een werknemer
zich slechts één maal op het recht kan beroepen. Uiteraard kan
met onderling goedvinden of op basis van andersluidende CAO-bepalingen naderhand
weer een andere arbeidsduur worden overeenkomen.b. en c. Met betrekking tot het ontbreken van een «bodem»
verwijs ik naar het onder 4 gestelde. Omdat slechts één maal
een beroep gedaan kan worden op het recht op urenvermindering, zal er nooit
een arbeidsduur van nul uren kunnen resteren en zal de resterende arbeidsduur
altijd in een redelijke verhouding blijven staan tot hetgeen indertijd is
overeengekomen.d. Dat de arbeidsvoorwaarden aan de nieuwe arbeidsduur worden aangepast
lijkt mij zo logisch dat dit geen aparte vermelding behoeft. Dit volgt trouwens
ook uit het in het BW neergelegde verbod om onderscheid te maken wegens de
arbeidsduur. Dat verbod impliceert een pro rata-vergoeding. Indien deeltijd
gepaard zou gaan met behoud van het oude salaris zou een full-time werkende
collega zich met succes op dat verbod kunnen beroepen.e. Ik verwijs naar p. 2 van de memorie van antwoord voor een reactie op
de vraag waaraan precies de arbeidsduurreductie moet worden gerelateerd: aan
de ooit overeengekomen arbeidsduur of aan de arbeidsduur na collectieve ADV.
Ik heb toen aangegeven dat, indien de werkweek ooit is teruggebracht van 40
naar 38 uur, het mij het duidelijkst lijkt als de arbeidsduurreductie aan
laatstgenoemd getal wordt gekoppeld. Ten slotte.Het komt mij voor dat de kanttekeningen die de heer Kuip plaatst in grote
lijnen overeenkomen met vragen en opmerkingen die met name de leden van de
D66-fractie bij de schriftelijke voorbereiding van dit wetsvoorstel naar voren
hebben gebracht. Nu ik deze vragen en opmerkingen nauwgezet van commentaar
heb voorzien hecht ik eraan nog het volgende te benadrukken:Het is mij in de eerste plaats opgevallen dat de Stichting van de Arbeid,
noch in het Evaluatierapport, noch in haar brief van 2 december 1997 aan Uw
Kamer op deze vermeende juridische bezwaren ingaat. Bij de behandeling
van dit voorstel in de Tweede Kamer is mij bovendien gebleken dat het kabinet
evenmin juridische bezwaren tegen dit voorstel aanvoert.Ik hoop met bovenstaande reactie duidelijk gemaakt te hebben dat de eventueel
door de heer Kuip opgeroepen twijfel in essentie niet de juridische mérites
van mijn wetsvoorstel betreft, maar dat hij veeleer een andere afweging maakt
ten aanzien van de maatschappelijke noodzakelijkheid van een wettelijke regeling
ter bevordering van deeltijdarbeid.Hoogachtend,P. Rosenmöller Den Haag, 3 december 1997De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheidde heer Drs. A. P. W. MelkertAnna van Hannoverstraat 42595 BJ Den HaagBijgaand treft u een afdruk van de brief van mr. S. W. Kuip, advocaat,
van 26 november 1997 met betrekking tot het wetsvoorstel23 216 Voorstel van wet van het lid Rosenmöller tot
wijziging van het Burgerlijk Wetboek in verband met het recht van de werknemer
de overeengekomen arbeidsduur te verminderen (bevordering van deeltijdarbeid).De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid van de Eerste
kamer zal gaarne schriftelijk uw reactie hieromtrent vernemen, kan het zijn
vóór de voorgenomen behandeling van het wetsvoorstel op 9 december
1997.De griffier van de commissie,mevrouw Mr. G. E. Heijnis Aan de Voorzitter van de Vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van de Eerste Kamer der Staten-Generaal Den Haag, 9 december 1997Bij brief van 3 december jl. heeft u mij om een schriftelijk reactie verzocht
op de brief van de heer mr S. W. Kuip van Nauta Dutilh, inhoudende een reactie
op het wetsvoorstel van de heer Rosenmöller over deeltijdarbeid (23 216).In mijn reactie volg ik puntsgewijs de kanttekeningen van de heer Kuip.
 1. Het wetsvoorstel staat haaks op de maatschappelijke
functie van het arbeidsrecht1. Met het wetsvoorstel wordt de werknemer geen compensatie geboden voor
zijn ongelijke positie t.o.v. de werkgever: nee, de werknemer krijgt eenzijdig
het recht om zijn wil op te leggen aan de werkgever.2. In het wetsvoorstel wordt niet gerept over de redelijkheid van het
verlangen van de werknemer.3. Uit de jurisprudentie blijkt reeds afdoende dat werkgever serieus met
verzoeken om deeltijd moet omgaan.Reactie:ad 1. Dit beeld behoeft enige nuancering. Het betreft een gradatie van
eenzijdige wils-oplegging aan de werkgever, namelijk:– het wetsvoorstel
betreft één arbeidsvoorwaarde, het voorziet alleen in een recht
ten aanzien van de overeengekomen arbeidsduur een wijziging aan te brengen;– de vermindering van de arbeidsduur bedraagt ten hoogste een vijfde
deel van de oorspronkelijk overeengekomen arbeidsduur per week;– met evenredige vermindering van het loon;– het moet gaan om een vermindering van de arbeidsduur;– het gaat om een dienstbetrekking in Nederland die tenminste een
jaar heeft geduurd;– het wetsvoorstel bevat een «tenzij-bepaling»; de werkgever
kan het verzoek van de werknemer weigeren indien de werkgever aantoont dat
zwaarwegende bedrijfsorganisatorische belangen zich hiertegen verzetten.ad 2. Het is juist zoals briefschrijver opmerkt dat de redelijkheid van
het verlangen van de werknemer als vaststaand wordt aangenomen. Alleen een
zwaarwegend organisatorisch belang van de werkgever kan het recht van de werknemer
opzij zetten. In deze zin gaat het wetsvoorstel een stap verder dan de huidige
jurisprudentie.ad 3. In de jurisprudentie vormt het beginsel van het «goed werkgeverschap»
(artikel 7:611 van het Burgerlijk Wetboek) een aangrijpingspunt voor de werknemer
die minder uren wil gaan werken. Volgens de jurisprudentie is de werkgever
op grond van goed werkgeverschap gehouden om:– het verzoek serieus in behandeling te nemen;– het verzoek in redelijkheid te behandelen;– dat bedrijfsbelangen zich kunnen verzetten tegen inwilliging; – de werkgever moet dat wel aannemelijk kunnen maken. 2. Het wetsvoorstel is onverenigbaar met het wetsvoorstel
24 615 (WOR)1. In het wetsvoorstel 24 615 wordt een nieuw artikel 613 voorgesteld
waarbij bij de werkgever sprake moet zijn van een «zwaarwichtig belang»
alvorens een wijziging aan te kunnen brengen in de arbeidsovereenkomst
met de werknemer. Dit terwijl in het wetsvoorstel van lid Rosenmöller,
de werknemer wel, zonder bedongen schriftelijke bevoegdheid, de arbeidsovereenkomst
zou kunnen wijzigen.2. Voorts zou in artikel 613 sprake zijn van een belangenafweging tussen
werkgever en werknemer, terwijl uit het voorgestelde artikel 658a van lid
Rosenmöller voortvloeit dat de werknemer zonder enig belang gebruik kan
maken van zijn bevoegdheid. Het leerstuk van misbruik van bevoegdheid kan
hierdoor niet of nauwelijks een rol spelen.Reactie:ad 1. De weergave van wetsvoorstel 24 615 (wijziging van de Wet op
de ondernemings-raden) behoeft nuancering.Volgens wetsvoorstel 24 615 heeft de werkgever slechts de mogelijkheid
om eenzijdig de arbeidsvoorwaarden te wijzigen, indien hij dat in de arbeidsovereenkomst
heeft bedongen en bovendien hij aannemelijk kan maken dat zijn belang zodanig
zwaarwegend is dat het belang van de werknemer daarvoor in redelijkheid en
billijkheid moet wijken.Bij het wetsvoorstel van het lid Rosenmöller krijgt de werknemer
de bevoegdheid om eenzijdig de arbeidsduur (met maximaal 20%) terug te brengen,
zij het onder voorwaarden en beperkingen. De bewijslast dat dit niet mogelijk
zou zijn op grond van zwaarwegende organisatorische belangen ligt hierbij
eveneens bij de werkgever. Dit feit hoeft op zichzelf geen strijdigheid met
het wetsvoorstel 24 615 op te leveren.ad 2. Aangezien het wetsvoorstel voorziet in een recht op deeltijd voor
de werknemer ongeacht zijn motieven, kan het leerstuk van misbruik van bevoegdheid
hier per definitie niet van toepassing zijn. Wanneer de werkgever meent dat
het bedrijfsorganisatorische belang onevenredig wordt geschaad moet het voor
hem in principe mogelijk zijn om dat aan te tonen. 3. Geen wettelijk recht op arbeid; wél wettelijk
recht op deeltijdarbeid?Reactie:In het wetsvoorstel van het lid Rosenmöller betreft het een vermindering
van een arbeidsduur die er al is en niet een recht op vermeerdering van de
arbeidsduur die er wellicht (nog) niet is. De vergelijking gaat niet op. Het
recht op arbeid is van een andere orde dan het recht om, als een werknemer
arbeid verricht, de arbeidstijd te verminderen. 4. Het wetsvoorstel werkt in de praktijk verkeerd uit1. Het voorbeeld wordt gegeven van een werkster die gedurende drie uur
per week en o.g.v. het wetsvoorstel de mogelijkheid krijgt om haar arbeidsduur
te verminderen tot 2,4 uur per week. De werkgever zou daarbij met de zwaarwegende
organisatorische belangen te weinig middelen hebben om zich hiertegen te verzetten.2. Analoog aan artikel 27 lid 4 WOR zou de werkgever in zijn afweging
ook bedrijfs-economische en bedrijfssociale redenen moeten kunnen betrekken.3. Vervolgens zou de werknemer, door artikel 628a van het wetsvoorstel
Flexibiliteit en Zekerheid 25 263, aanspraak behouden op drie uur loon.Reactie:ad 1. en 2. Op grond van het wetsvoorstel kan de werknemer in beginsel
zijn arbeidsduur terugbrengen van 3 naar 2,4 uur. Afgezien van de vraag in
hoeverre de behoefte om de arbeidsduur van 3 uur naar 2,4 uur te verminderen,
zich in de praktijk zal voordoen, zal de tenzij bepaling zoals die
in het wetsvoorstel is opgenomen naar mijn oordeel ook in deze casus voldoende
houvast voor de werkgever kunnen bieden.ad 3. Wat betreft de minimumaanspraak op loon per oproep gedurende drie
uur, vergist briefschrijver zich naar mijn oordeel. Deze aanspraak is alleen
van toepassing wanneer:– een arbeidsduur van minder dan 15 uur is afgesproken en de tijdstippen
waarop wordt gewerkt niet zijn vastgesteld;– de arbeidsduur niet of niet eenduidig is overeengekomen.Kortom, alleen als geen duidelijke afspraken zijn gemaakt over wanneer
en hoe lang moet worden gewerkt geldt een minimumaanspraak op 3 uur loon per
oproep. In het gegeven voorbeeld van de werkster worden in de praktijk in
de regel wel duidelijke afspraken gemaakt. Werksters werken in het algemeen
niet op oproep maar op basis van vaste werkafspraken. Ergo, de door de wet
toegekende minimumaanspraak op 3 uren loon is hier niet van toepassing. 5. Pacta sunt servanda en het gelijkheidsbeginsela. Het wetsvoorstel zou indruisen tegen het beginsel dat men zich moet
houden aan overeengekomen afspraken (pacta sunt servanda).b. Het wetsvoorstel zou tot verhoging van de werkdruk leiden bij de overige
werknemers, en wellicht willen ook anderen de arbeidsduur verminderen.Reactie:ad a. Een wettelijk recht op een eenzijdige verandering van arbeidsduur
is per definitie een ingreep in de contractsvrijheid van werkgevers en werknemers.
Voor een dergelijk ingreep kan overigens in bijzondere omstandigheden een
ratio bestaan. Een voorbeeld daarvan is het recht op ouderschapsverlof, dat
de werknemer het recht geeft gedurende enige tijd de arbeidsduur te verminderen.ad b. Het is denkbaar dat op zich het vervullen van (kleine) deeltijdwensen
kan leiden tot een verhoging van de werkdruk bij de overige werknemers. Evenzeer
is echter denkbaar dat voorzover dit leidt tot deeltijdwensen bij de overige
werknemers (al dan niet hiertoe aangespoord door de werkgever vanuit zijn
bedrijfsbelang tot een zo volledig mogelijke invulling van zijn arbeidspotentieel),
herverdeling van deze uren kan leiden tot herbezetting. In die context leidt
dat dan tot werkgelegenheid. 6. Wetstechnische onvolkomenhedena. zou geen maximum stellen aan het aantal keren dat een werknemer de
arbeidsduur kan verminderen;b. bevat geen minimum resterende arbeidsduur en zou dus de arbeidsduur
kunnen worden teruggebracht tot 0 uur;c. de werknemer zou zijn arbeidsduur ook met een half uur kunnen verkorten;d. regelt niet dat de overige arbeidsvoorwaarden naar rato verminderen;e. knoopt aan bij de oorspronkelijke arbeidsduur, hetgeen in veel gevallen
achterhaald kan zijn door arbeidsduurverkorting;Reactie:ad a. Het is juist dat het wetsvoorstel geen beperking kent. Naar ik overigens
uit de schriftelijke behandeling heb opgemaakt acht het lid Rosenmöller
het niet wenselijk dat de werknemer de door hem gewenste arbeidsduurreductie
in verschillende fasen kan bereiken.ad b. Dat is juist, waarbij aangetekend dat een arbeidsduur van 0 uur
gepaard gaat met een beloning van 0 gulden;ad c. Dat is juist.ad d. Voorzover uit een kortere arbeidstijd lagere arbeidsvoorwaarden volgen (bijvoorbeeld aanpassing beloning) behoeft dit geen expliciete
regeling.ad e. De indiener van het wetsvoorstel heeft aangegeven dat de 20% gekoppeld
wordt aan de feitelijke arbeidsduur (bij een oorspronkelijk werkweek van 40
uur en adv tot 36 uur; dan wordt het maximaal 20% van 36 uur).De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert XNoot1Samenstelling: Van de Zandschulp (PvdA), Heijmans (VVD) (voorzitter),
Gelderblom-Lankhout (D66), Jaarsma (PvdA), Rongen (CDA), Veling (GPV), Van
den Broek-Laman Trip (VVD), Batenburg (AOV), J. van Leeuwen (CDA), Van den
Berg (SGP), Hendriks, Hofstede (CDA), De Wit (SP), De Haze Winkelman (VVD),
Zwerver (GL)XNoot2Deze brief is ter inzage gelegd op het Centraal Informatiepunt onder griffienr.
117698.16, vergaderjaar 1997–1998. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-23216-73c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl