Regels omtrent het transport en de levering van gas (Gaswet); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26463, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

08-04-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26463 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikelsgewijsOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 1 februari 1999, no.
W10.98.0512, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26463Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 463Regels omtrent het transport en de levering van gas (Gaswet)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 1 februari
1999 en het nader rapport d.d. 29 maart 1999, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Economische Zaken. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 12 november 1998, no.98.005303, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Economische Zaken, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting,
houdende regels omtrent het transport en de levering van gas (Gaswet).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 12 november
1998, nr. 98.005303, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 1 februari 1999, nr. W10.98.0512, bied ik U hierbij
aan.Algemeen1. De liberalisering van de Nederlandse gasmarkt zoals die is uitgewerkt
in het wetsvoorstel, gaat aanzienlijk verder dan waartoe richtlijn nr.98/30/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende gemeenschappelijke
regels voor de interne markt voor aardgas (PbEG L 204) (hierna: de richtlijn)
verplicht. Het wetsvoorstel gaat uit van een geleidelijke openstelling van
de gasmarkt van 45%, 65% respectievelijk 100%, terwijl artikel 18, derde en
vierde lid, van de richtlijn tot geen verdere openstelling van die markt verplicht
dan 20%, 28%, respectievelijk 33%. Daarnaast heeft Nederland er bewust van
afgezien de in artikel 19 van de richtlijn neergelegde mogelijkheid om een
reciprociteitsclausule op te nemen, te benutten. Naar de mening van de Raad van State wordt in het wetsvoorstel onvoldoende
onderkend dat de in de richtlijn gekozen gedeeltelijke en geleidelijke liberalisering
verzekert dat ook de Nederlandse gasmarkt, waarop niet alleen het consumentenbelang
maar ook het belang van de overheid zelf een grote rol speelt, zich op soepele
en georganiseerde wijze kan aanpassen aan de nieuwe omgeving en dat schokeffecten –
ook in de gasprijzen – worden voorkomen. Het college meent dat er –
nu niet alle gevolgen van de voorgestelde verdergaande liberalisering op voorhand
zijn te overzien – in ieder geval onvoldoende termen aanwezig zijn om
ten aanzien van de mate van openstelling van de markt af te wijken van de
in de richtlijn genoemde percentages. Eveneens acht het college het niet raadzaam om reeds bij voorbaat ervan
af te zien om het in artikel 19 van de richtlijn neergelegde reciprociteitsbeginsel
over te nemen. De Raad adviseert het wetsvoorstel met inachtneming van het
vorenstaande te heroverwegen.1. Naar aanleiding van het advies van de Raad van State is het wetsvoorstel
heroverwogen. Op grond daarvan is wat het tempo en de mate van openstelling
van de gasmarkt betreft, in paragraaf 4.1 van de memorie van toelichting
op duidelijker wijze en meer uitgebreid uiteengezet wat de motieven zijn voor
de in het wetsvoorstel gemaakte beleidskeuze om te voorzien in een geleidelijke
en op termijn volledige marktopening. Daarbij is tevens aangegeven hoe de
liberalisering in andere lidstaten van de Europese Unie wordt geëffectueerd
en dat in alle lidstaten (met uitzondering van Frankrijk) de percentages marktopening
aanzienlijk hoger liggen dan de in de richtlijn opgenomen minimum-percentages.
Aangegeven is dat Nederland met de eerste stap in het kader van de liberalisering,
als gevolg waarvan afnemers met een jaarverbruik van meer dan 10 miljoen m3 gas vrij zijn in de keuze van hun gasleverancier, de markt niet verder
openstelt dan (het gemiddelde van) andere lidstaten van de Europese Unie.
Bovendien kan bij algemene maatregel van bestuur de termijn worden gewijzigd
gedurende welke kleinverbruikers beschermde afnemers zijn, indien bij de evaluatie
van de Gaswet blijkt dat zich nadelige effecten voordoen bij de liberalisering
die schade aan de positie van die kleinverbruikers kunnen veroorzaken.Voorts is gevolg gegeven aan het advies van de Raad van State om het in
artikel 19 van de richtlijn neergelegde reciprociteitsbeginsel in het wetsvoorstel
op te nemen.De Raad van State geeft bij het uiten van zijn zorg over de voorgestelde
mate van liberalisering en het tempo waarin dat gebeurt, aan dat naast het
consumentenbelang ook het belang van de overheid een grote rol speelt op de
Nederlandse gasmarkt. Het advies van de Raad is naar mijn oordeel een bevestiging
van het belang om bij een toenemende liberalisatie het continueren van het
kleine-veldenbeleid te waarborgen. In dit verband wijs ik op paragraaf 8.1.1
van de memorie van toelichting waarin wordt ingegaan op het beheer van de
bodemschatten. Zoals daar is aangegeven, wordt thans bezien op welke wijze
ten behoeve van een planmatig beheer van de gasvoorkomens regels kunnen worden
gesteld aan de coördinatie van de gaswinning, waarbij rekening wordt
gehouden met een optimale ontginning van de kleine gasvelden.2. In het wetsvoorstel zijn aan (de directeur-generaal van) de Nederlandse
mededingingsautoriteit (Nma) een aantal taken opgedragen en bevoegdheden toegekend.
Zo worden de bij besluit van de directeur-generaal van de Nma aangewezen ambtenaren
belast met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
wet, met uitzondering van een aantal bepalingen daarvan (artikel 34, eerste
lid, van het wetsvoorstel). Ook kan de directeur-generaal van de Nma ingevolge
artikel 3, vijfde lid, van het wetsvoorstel, een gastransportbedrijf opdragen
de door dat bedrijf in ontwerp opgestelde voorwaarden aan te passen indien
dat naar zijn oordeel noodzakelijk is met het oog op de naleving van artikel
3, tweede lid, of als gevolg van de procedure, bedoeld in het vierde lid van
dat artikel. Ingevolge de artikelen 21, tweede lid, en 23, derde lid, van de richtlijn
wijzen de lidstaten een van de partijen onafhankelijke bevoegde instantie
aan die geschillen met betrekking tot de onderhandelingen over de toegang
tot het systeem moet beslechten. In artikel 9 van het wetsvoorstel is hiertoe
de directeur-generaal van de Nma aangewezen. Hoewel deze losstaat van de partijen
en in zoverre als een van de partijen onafhankelijke bevoegde instantie kan
worden aangemerkt, rijst de vraag of in de praktijk de directeur-generaal
door partijen als zodanig zal worden beschouwd, gelet op de in artikel 3,
vijfde lid, vervatte bevoegdheid alsmede de toezichthoudende taak van de Nma.
Blijkens het nader rapport inzake de Elektriciteitswet 1998 is juist dit de
reden geweest om in het kader van die wet de Nma (slechts) te belasten met
de beslechting van geschillen als bedoeld in de richtlijn en de Dienst uitvoering
en toezicht Elektriciteitswet (Dte) te belasten met het vaststellen van de
voorwaarden die vergelijkbaar zijn met de in artikel 3, vijfde lid, van het
wetsvoorstel genoemde voorwaarden en met het toezicht op de naleving van de
Elektriciteitswet 1998. Hiermee wordt, zo stelt het nader rapport, de door
de richtlijn vereiste onafhankelijkheid van de geschilbeslechtende
autoriteit voldoende gewaarborgd.Tegen deze achtergrond adviseert de Raad een scheiding aan te brengen
in de verschillende taken (voorwaarden/toezicht/geschilbeslechting) die in
het wetsvoorstel alle zijn opgedragen aan de (directeur-generaal van de) Nma.2. De in het wetsvoorstel aan de directeur-generaal van de Nederlandse
mededingingsautoriteit (Nma) opgedragen taken en bevoegdheden liggen alle
op het terrein van de mededinging. De zorg van de Raad van State dat de combinatie
van de taken en bevoegdheden er toe zou leiden dat de Nma door partijen niet
meer als een van partijen onafhankelijke geschillenbeslechtende instantie
zou worden gezien, deel ik niet. Wat de geschillenbeslechting betreft, moet
voorop gesteld worden dat in het systeem van de wet de rechter uiteindelijk
een definitief oordeel kan vellen. De beslechting van geschillen over toegang
tot gasnetten heeft overigens betrekking op de uitvoering van mededingingsrechtelijke
regels. De instantie die daarvoor uit hoofde van een eenduidige handhaving
en uitvoering van die regels bij uitstek geschikt is, is de Nma. De aanwijzing
van de Nma als geschillenbeslechtende instantie dient in dat licht te worden
bezien. De in artikel 34, eerste lid, bedoelde toezichthoudende taak heeft
eveneens direct betrekking op het handhaven van een juist mededingingsklimaat
waarvoor de Nma de meest aangewezen instantie is. De in artikel 3 opgenomen
taak op het terrein van de technische voorwaarden voor aansluiting van leidingen
en installaties op een gastransportnet heeft als doel objectieve en niet discriminerende
mogelijkheden van aansluiting op een gastransportnet en een samenhangend functioneren
van de gastransportnetten te waarborgen. Ook hierbij staat het mededingingsaspect
voorop.De geschillenbeslechtende taak en de toezichtstaak liggen in elkaars verlengde
en worden in onafhankelijkheid van partijen uitgeoefend. Wat de taak op het
terrein van de technische voorwaarden betreft, is de rol van de Nma overigens
niet bepalend aangezien de uiteindelijke beslissing over de toelaatbaarheid
van de voorwaarden bij de Europese Commissie ligt. Gelet op een en ander zie
ik, anders dan de Raad van State adviseert, geen reden in het wetsvoorstel
een scheiding tussen de hiervoor aangegeven taken en bevoegdheden aan te brengen.
Overigens gaat de door de Raad gemaakte vergelijking met de Elektriciteitswet
1998 niet op, gelet op de in die wet gemaakte keuze voor een systeem van gereguleerde
toegang. De Dienst uitvoering en toezicht Elektriciteitswet (Dte) heeft daarin
een actieve en sturende rol waarop met name de eerstkomende jaren een zwaar
accent zal liggen.3. In de toelichting (Algemeen, paragraaf 1) wordt onder verwijzing
naar richtlijn nr.98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 22 juni 1998, betreffende een informatieprocedure op het
gebied van normen en technische voorschriften (PbEG L 204) opgemerkt dat het
voorstel is genotificeerd aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen.
De Raad gaat ervan uit dat het voorstel nogmaals aan hem voor advies zal worden
voorgelegd indien het oordeel van de Europese Commissie dan wel van de lidstaten
aanleiding geeft tot veranderingen van meer dan bijkomstige aard, en acht
het gewenst dat het oordeel van de Commissie aan hem wordt toegezonden.3. De termijn waarbinnen de Europese Commissie of andere EU-lidstaten
commentaar konden geven op het wetsvoorstel, is op 17 februari verstreken
zonder dat een reactie is ontvangen.Artikelsgewijs4. Artikel 6 van het wetsvoorstel strekt tot uitvoering van artikel 17
van de richtlijn. Ingevolge artikel 6, eerste lid, onderdeel a, kan gastransport
onder meer geweigerd worden indien redelijkerwijs geen capaciteit beschikbaar
is voor dat transport. In deze bepaling wordt, evenmin als in artikel 17,
eerste lid, van de richtlijn – waarin slechts wordt gesproken van «gebrek
aan capaciteit» – aangegeven in welke gevallen hiervan sprake
is. De wijze waarop in het kader van de elektriciteitswetgeving wordt bepaald
of een netbeheerder redelijkerwijs geen capaciteit ter beschikking heeft,
is nader uitgewerkt op het niveau van de wet in formele zin (wetsvoorstel
tot wijziging van de Elektriciteitswet 1998 ten behoeve van het stellen van
nadere regels ten aanzien van het netbeheer en de levering van
elektriciteit aan beschermde afnemers; kamerstukken II 1998/99, 26 303).
De Raad adviseert een vergelijkbare nadere regeling in het wetsvoorstel op
te nemen, uiteraard op een wijze die recht doet aan artikel 17 van de richtlijn,
waarin – zoals de Raad hiervoor reeds opmerkte – het begrip «gebrek
aan capaciteit» niet nader wordt uitgewerkt.4. Naar aanleiding van het advies van de Raad van State is in de memorie
van toelichting de toelichting op artikel 6 aangepast. Volstaan is met voorbeelden
van concrete en controleerbare gevallen waarin sprake is van een gebrek aan
capaciteit. Zoals de Raad aangeeft is in artikel 17 van richtlijn nr. 98/30/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende gemeenschappelijk
regels voor de interne markt voor aardgas (PbEG L 204) (hierna aangeduid als:
richtlijn) het begrip «gebrek aan capaciteit» niet nader uitgewerkt.
Een nadere regeling in het wetsvoorstel – die noodzakelijkerwijs niet
limitatief zou kunnen zijn – acht ik niet gewenst. Uiteindelijk is het
aan de Nma om in individuele gevallen te oordelen over de vraag of er al dan
niet sprake is van capaciteitsgebrek. Van doorslaggevende betekenis daarbij
is de aantoonbaarheid van het gebrek aan capaciteit. Daarbij valt te denken
aan schriftelijke bewijsstukken zoals overeenkomsten of technische specificaties.5. Ingevolge artikel 7, zesde lid, van het wetsvoorstel is de directeur-generaal
van de Nma gehouden gevolg te geven aan een definitief besluit van de Europese
Commissie als bedoeld in artikel 25, tweede lid, van de richtlijn, indien
dit besluit strekt tot wijziging of intrekking van de ontheffing. In dit tweede
lid is echter tevens bepaald dat de bevoegde instantie (de directeur-generaal
van de Nma) aan dit besluit binnen vier weken gehoor dient te geven. Als deze
termijn niet wordt gehaald zal een definitief besluit worden genomen volgens
de zogenoemde comité-procedure. De Raad adviseert – uit een oogpunt
van rechtszekerheid – de termijn van vier weken expliciet te noemen
in artikel 7, zesde lid, van het wetsvoorstel.5. In artikel 7, zesde lid, is naar aanleiding van het advies van de Raad
van State opgenomen dat de directeur-generaal van de Nma onverwijld gevolg
geeft aan een definitief besluit van de Europese Commissie dat strekt tot
wijziging of intrekking van een ontheffing, als bedoeld in artikel 7, eerste
lid. Het is niet noodzakelijk, noch uit hoofde van artikel 25 van de richtlijn,
noch vanwege andere redenen, om een termijn van vier weken te stellen waarbinnen
de directeur-generaal de ontheffing moet wijzigen of intrekken.6. In artikel 10 van het wetsvoorstel is een negatieve competentiebepaling
opgenomen: de directeur-generaal is onbevoegd een geschil te behandelen dat
betrekking heeft op een landgrensoverschrijdend transport waarbij degene die
weigert het transport te verrichten of tarieven en voorwaarden voor dat transport
vaststelt waarmee de verzoeker zich niet kan verenigen, een gastransportnet
of een gasproductienet beheert dat ressorteert onder een andere lidstaat van
de Europese Unie. Hiermee wordt uitvoering gegeven aan de artikelen 21, derde
lid, en 23, vierde lid, van de richtlijn. Ingevolge deze bepalingen dienen –
zo wordt ook opgemerkt in de toelichting op artikel 10 – in een dergelijke
situatie de geschilbeslechtende instanties van die lidstaten overleg te voeren
om ervoor te zorgen dat de bepalingen van de richtlijn consequent worden toegepast. Naar het oordeel van de Raad wordt – door in artikel 10 van het
wetsvoorstel slechts competentie uit te sluiten – ten onrechte geen
rekening gehouden met de situatie waarin het hiervoor bedoelde overleg ertoe
leidt dat het geschil wordt behandeld door de Nederlandse geschilbeslechtende
instantie. Voor deze situatie zou – ter uitvoering van de richtlijn –
moeten worden voorzien in een toedeling van competentie aan de directeur-generaal.
De Raad wijst er in dit verband op dat het niet toedelen van een dergelijke
competentie in het ongunstigste geval kan leiden tot de met de richtlijn strijdige
situatie dat geen enkele geschilbeslechtende instantie bevoegd is, namelijk
indien in de wetgeving van de lidstaat waarmee overleg dient te worden gevoerd
eveneens een negatieve competentiebepaling terzake is opgenomen.6. Aan het advies van de Raad van State is gevolg gegeven door een aanvulling
van artikel 10. In artikel 10, tweede lid, is bepaald dat bij een geschil over een transport met behulp van een gastransportnet dat tevens ressorteert
onder een andere lidstaat de directeur-generaal van de mededingingsautoriteit
overleg pleegt met de in de andere lidstaat bevoegde geschillenbeslechtende
instantie.7. Ingevolge artikel 16 stelt de Minister van Economische Zaken de tarieven
vast die de vergunninghouder ten hoogste mag berekenen voor de levering van
gas aan beschermde afnemers. Daarbij past hij een in dit artikel uitgewerkte
formule toe. In deze formule is onder meer opgenomen een korting ter bevordering
van een doelmatige bedrijfsvoering (de zogenoemde efficiencykorting). Deze
korting wordt door de minister vastgesteld (artikel 16, derde lid). In de
toelichting op artikel 16 wordt opgemerkt dat ten aanzien van de toepassing
van de efficiencykorting een beleidsregel zal worden ontwikkeld. In het nader rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van 21
september 1998 inzake de wijziging van de Elektriciteitswet 1998 (kamerstukken
II 1998/99, 26 303, A) wordt gesteld dat het van belang is dat ook netbeheerders
betrokken worden bij de vaststelling en publicatie van de factoren en criteria
die bij de vaststelling van de efficiencykorting een rol spelen. Hetzelfde
geldt voor de consultatie van vergunninghouders bij de vaststelling van de
efficiencykorting op de leveringstarieven. In het licht hiervan stelt de regering
voor de Elektriciteitswet 1998 aan te vullen met een procedure voor de vaststelling
van de efficiencykorting (artikelen 27a, derde lid, en 41, derde lid).De Raad adviseert ook artikel 16 van het onderhavige wetsvoorstel aan
te vullen met een dergelijke procedure.7. Artikel 16 is overeenkomstig het advies van de Raad van State aangevuld.8. In artikel 30 van het wetsvoorstel worden de artikelen 53 tot en met
57 van de Elektriciteitswet 1998 van overeenkomstige toepassing verklaard
ten aanzien van de productie van gas. Naar het oordeel van de Raad kan deze
overeenkomstige toepassing niet zonder meer worden overgenomen. Zo is in artikel
53, tweede lid, van de Elektriciteitswet 1998 een certificaat gedefinieerd
als een document dat aantoont dat een bepaalde hoeveelheid duurzame elektriciteit,
uitgedrukt in kWh, is opgewekt. Ook zal het voor de toepassing van artikel
30 van het wetsvoorstel in ieder geval duidelijk moeten zijn wat in het kader
van het onderhavige wetsvoorstel wordt verstaan onder «duurzaam gas».
Mede gelet op het belang van zelfstandige leesbaarheid van de wet adviseert
de Raad om – zolang de wetgeving met betrekking tot de verschillende
energiemarkten nog niet is geïntegreerd (een mogelijkheid die wordt genoemd
in paragraaf 4 van de memorie van toelichting) – de regeling omtrent
het certificatensysteem in het wetsvoorstel zelf op te nemen.8. Het advies van de Raad van State is niet gevolgd. Waar bij de toepassing
van de artikelen 53 tot en met 57 van de Elektriciteitswet 1998 specifieke
regels voor gas nodig zijn, is al een voorziening opgenomen in artikel 30.
Zo is in onderdeel b van dat artikel aangegeven wat onder een certificaat
voor duurzaam geproduceerd gas wordt verstaan en wat duurzaam geproduceerd
gas is. Het doel van de artikelen 53 tot en met 57 van de Elektriciteitswet
1998 en artikel 30 van dit wetsvoorstel is te komen tot een integrale regeling
voor de bevordering van de productie van duurzame energie. Met het oog daarop
is het niet nodig en zelfs onwenselijk in dit wetsvoorstel een aparte regeling
voor een gascertificatensysteem op te nemen, waarbij overigens toch weer een
verbinding met de corresponderende bepalingen in de Elektriciteitswet 1998
zou moeten worden gelegd.9. Ingevolge artikel 38 van het wetsvoorstel is, overeenkomstig bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur te stellen regels, een vergoeding
verschuldigd voor het verlenen van een ontheffing en kunnen, overeenkomstig
deze regels, kosten in rekening worden gebracht die gemaakt worden voor de
uitvoering van bepaalde taken en de uitoefening van bepaalde bevoegdheden.
De Raad merkt op dat niet is voorzien in de bevoegdheid voor de minister om
de verschuldigde bedragen bij dwangbevel in te vorderen met de mogelijkheid
om verzet te doen tegen dit dwangbevel. Uit het feit dat in het ontwerpbesluit kostenverhaal Elektriciteitswet
1998 zoals dat bij de Raad aanhangig is gemaakt, een regeling omtrent het
dwangbevel en het verzet daartegen was opgenomen en dat blijkens
het nader rapport wordt overwogen het hiervoor genoemde wetsvoorstel tot wijziging
van de Elektriciteitswet 1998 in die zin aan te vullen, maakt de Raad op dat
aan een dergelijke regeling in het kader van de ontwerp-Gaswet en adviseert
artikel 38 van het wetsvoorstel daarmee aan te vullen.9. Het advies van de Raad van State is gevolgd.10. In artikel 39 van het wetsvoorstel is een evaluatiebepaling opgenomen.
Onduidelijk is waarom in dit artikel niet – net als in artikel 60 van
de Elektriciteitswet 1998 – tevens is bepaald dat in het evaluatieverslag
in ieder geval aandacht wordt besteed aan de wijze waarop, gelet op de Mededingingswet,
de uitvoering en het toezicht op de naleving van de wet is georganiseerd.
De Raad adviseert artikel 39 van het wetsvoorstel aan te vullen. Indien wordt afgeweken van hetgeen de Raad in punt 1 van dit advies heeft
aanbevolen, acht het college het in verband met de verregaande Nederlandse
liberalisering wenselijk om naast de evaluatiebepaling van artikel 39 een
bepaling op te nemen dat reeds na twee jaar na de inwerkingtreding van de
wet een extra evaluatie wordt verricht teneinde de effecten hiervan te bezien.10. Overeenkomstig het advies van de Raad van State is artikel 40 (in
de aan de Raad van State voorgelegde tekst genummerd als artikel 39) van het
wetsvoorstel aangevuld met de bepaling dat in het evaluatieverslag aandacht
zal worden besteed aan de wijze waarop, gelet op de Mededingingswet, de uitvoering
en het toezicht op de wet zijn georganiseerd. Niet is gevolgd de aanbeveling
van de Raad om reeds twee jaar na de inwerkingtreding van de wet een extra
evaluatie te verrichten. In die periode van twee jaar zijn afnemers met een
verbruik van boven de 10 000 000 miljoen m3 gas per jaar
vrij in de keuze van leverancier. Dit is een groep afnemers die thans al zowel
formeel als feitelijk vrij is in die keuze. Voor deze groep zal de inwerkingtreding
van de wet dan ook weinig gevolgen hebben. Alleen al om die reden heeft een
evaluatie in die periode niet zoveel zin. Verder is een termijn van twee jaar
ook te kort om de effecten van liberalisering – voor zover die zich
voordoen – te meten. De tweede stap in de liberalisering – per
1 januari 2002 – zal dan immers nog niet of amper geëffectueerd
zijn.11. Ingevolge artikel 49, tweede lid, van het wetsvoorstel, behoeft tot
en met 31 december 2002 iedere wijziging met betrekking tot de eigendom van
de aandelen in een vergunninghouder de instemming van de Minister van Economische
Zaken. Op grond van het vijfde lid van dit artikel kan bij algemene maatregel
van bestuur de termijn, bedoeld in het tweede lid, worden verlengd tot uiterlijk
31 december 2006.Zoals de Raad reeds in zijn advies van 5 augustus 1997 inzake de Elektriciteitswet
1998 opmerkte, verdient deze mogelijkheid – in het licht van aanwijzing
24, eerste lid, onder a, Ar – geen aanbeveling (kamerstukken II 1997/98,
25 621, A, blz.16).Het college adviseert artikel 49, vijfde lid, te laten vervallen en een
eventuele verlenging een formeel-wettelijke grondslag te geven.11. De bedrijven bedoeld in artikel 53 (in de aan de Raad van State voorgelegde
tekst genummerd als artikel 49) zijn veelal dezelfde bedrijven als die waarop
artikel 72, tweede tot en met zevende lid, van de Elektriciteitswet 1998 betrekking
heeft. Uit dien hoofde is het wenselijk dat de regeling inzake wijziging in
de eigendom van aandelen in een vergunninghouder gelijk is aan die in artikel
72 van de Elektriciteitswet 1998. Ook in de gevallen waarin het niet om dezelfde
bedrijven gaat, is het wenselijk de regeling voor vergunninghouders voor gas
en elektriciteit gelijk te laten zijn. In artikel 72, zevende lid, van de
Elektriciteitswet 1998 is bepaald dat de termijn waarbinnen toestemming voor
de wijziging is vereist, bij algemene maatregel van bestuur kan worden verlengd
tot 31 december 2006. Artikel 53, vijfde lid, van dit wetsvoorstel is van
gelijke inhoud.12. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage. 12. De redactionele kanttekeningen van de Raad van State zijn verwerkt,
met uitzondering van de eerste en de tweede kanttekening die betrekking hebben
op artikel 2 en artikel 26, eerste lid. Deze bepalingen dienen uitsluitend
voor gastransportbedrijven, gasopslagbedrijven en LNG-bedrijven te gelden
en niet voor alle gasbedrijven zoals deze zijn gedefinieerd in artikel 1,
onderdeel j.13. Naast een aantal wijzigingen van technische en redactionele aard in
het wetsvoorstel en de memorie van toelichting, zijn voorts nog de volgende
wijzigingen aangebracht.Artikel 22, zevende lid, is gewijzigd in die zin dat in plaats van elke
overeenkomst waarmee een bedrag van f 1 miljoen is gemoeid, elk verwant
bedrijf waarmee een overeenkomst wordt gesloten waarvan de opbrengst of de
kosten meer bedraagt dan f 10 miljoen, in de toelichting op de jaarrekening
moet worden vermeld.In de artikelen 51 en 54 is voorzien in overgangsbepalingen voor de vaststelling
van de tarieven voor levering van gas aan beschermde afnemers respectievelijk
voor de eerste melding van de inspanningen op het gebied van de energiebesparing
van gasbedrijven die gas leveren aan eindverbruikers.Artikel 52, tweede lid, is gewijzigd in die zin dat bij ministeriële
regeling regels met betrekking tot de in dat artikel bedoelde leveringen kunnen
worden gesteld. In het wetsvoorstel (artikel 48), zoals dat aan de Raad van
State is voorgelegd, was voorzien in een verplichting voor de desbetreffende
bedrijven om te voldoen aan paragraaf 3.2 en artikel 23. Bij nader inzien
is het niet nodig op voorhand deze verplichtingen op te leggen aan de bedrijven
die veelal aan een gering aantal afnemers gas leveren. Bij ministeriële
regeling kan een infomatieplicht met betrekking tot deze leveringen worden
vastgesteld en kunnen regels worden gesteld ter waarborging van een doelmatige
en ongestoorde levering van gas aan deze beschermde afnemers.Artikel 55 (in de aan de Raad van State voorgelegde tekst genummerd als
artikel 50) is aangepast om een zo soepel mogelijke inwerkingtreding van de
verschillende onderdelen van de wet mogelijk te maken.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Economische Zaken,A. Jorritsma-Lebbink Bijlage bij het advies van de Raad van State van 1 februari 1999, no.
W10.98.0512, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In de artikelen 2, eerste lid, 26, eerste lid, en 2, tweede lid,
van het wetsvoorstel «een gastransportbedrijf, een gasopslagbedrijf
of een LNG-bedrijf» onderscheidenlijk «gastransportbedrijven,
gasopslagbedrijven en LNG-bedrijven» nu deze begrippen reeds zijn gedefinieerd
in artikel 1, eerste lid, onderdeel j, vervangen door: een gasbedrijf onderscheidenlijk
gasbedrijven.– In artikel 2, tweede en derde lid, telkens de zinsnede «als
bedoeld in het eerste lid» schrappen.– In artikel 6, eerste lid, onderdeel a, de zinsnede «redelijkerwijs
geen capaciteit ... hoeveelheid gas» vervangen door: geen capaciteit
beschikbaar is voor het transport van de desbetreffende hoeveelheid gas dan
wel in redelijkheid niet kan worden gevergd dat hij alle capaciteit beschikbaar
stelt.– In artikel 9, mede gelet op aanwijzing 52 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving «het bepaalde in» schrappen.– In artikel 49 van het wetsvoorstel de artikelen 10:29 tot en met
10:31 van de Algemene wet bestuursrecht van overeenkomstige toepassing verklaren. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26463-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl