Voorstel van wet van de leden Arib en Van Vliet tot instelling van een Kinderombudsman; Advies Raad van State en Reactie van de Indiener
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28102, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-02-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

28102 nr. 5

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenII Taken van de KinderombudsmanIII. Institutionele aspectenReactie met betrekking tot vragen over ingediende Wetsvoorstel:OndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 26 februari 2002,
met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28102Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 102Voorstel van wet van het lid Arib tot instelling van een Kinderombudsmannr. 5ADVIES RAAD VAN STATE EN REACTIE VAN DE INDIENERHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 26 februari
2002 en de reactie van de indiener d.d. 20 februari 2008, aangeboden
aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Het advies van
de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij brief van de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van
14 december 2001, heeft de Tweede Kamer bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet van de leden Arib en Van Vliet tot
instelling van een Kinderombudsman, met memorie van toelichting.AlgemeenHet initiatiefwetsvoorstel voorziet in de instelling van een kinderombudsman.
Het voorstel vindt zijn oorsprong in een motie van de Tweede Kamerleden Arib
en Ravestein, waarin de regering werd verzocht om binnen een halfjaar met
een voorstel te komen tot de instelling van een kinderombudsman.1 In hun reactie op de motie gaven de Minister van Justitie en de Staatssecretaris
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport aan dat zij op dat moment niet in staat
waren met een uitgewerkt voorstel voor de instelling van een kinderombudsman
in Nederland te komen. Dit onder meer vanwege het feit dat in het buitenland
aan de functie van kinderombudsman op verschillende wijzen invulling wordt
gegeven en omdat de functies die in het buitenland door een kinderombudsman
worden vervuld, in Nederland door verschillende organisaties worden vervuld.
Zij zegden evenwel toe om in samenspraak met de andere ministeries en de Nationale
ombudsman een onderzoek uit te laten voeren.2
Het onderzoek is uitgevoerd door het SCO-Kohnstamm Instituut en gepubliceerd
in september 2001.3 De Staatssecretarissen van
Justitie en van Volksgezondheid, Welzijn en Sport hebben de Tweede Kamer der
Staten-Generaal naar aanleiding van het onderzoek bericht dat zij nog in deze
kabinetsperiode met een meer uitgewerkt plan voor de instelling van een kinderombudsman
zullen komen.4De Raad van State maakt een aantal opmerkingen over de doelstellingen
en de onderbouwing van het initiatiefwetsvoorstel, over het takenpakket en
de bevoegdheden van de kinderombudsman, alsmede over de institutionele vormgeving
van het voorgestelde nieuwe instituut. Hij is in verband hiermee van oordeel
dat het wetsvoorstel grondig dient te worden heroverwogen.De indiener wijst op het belang van een kinderombudsman als onafhankelijke
instantie die zich richt op het belang van kinderen in zaken waar een kind
bij betrokken is. De Kinderombudsman is makkelijk toegankelijk voor kinderen
en heeft inzicht hoe instellingen handelen jegens het betrokken kind.Het advies van de Raad van State gaat voorbij aan het feit dat Nederland
een instantie mist die zich specifiek richt op de rechtspositie van kinderen.
Organisaties als de Nationale Ombudsman of de toekomstige mensenrechtencommissie
richten hun beleid op klachten van volwassenen.Tegelijkertijd met het indienen van initiatiefwetsvoorstel Kinderombudsman
door de Kamerleden Arib en van Vliet maakten de toenmalige staatssecretarissen
Kalsbeek en Vliegenthart bekend dat zij in de vorige kabinetsperiode met een
uitgewerkt wetsvoorstel Kinderombudsman zullen komen. Noch in de kabinetsperiode
Paars II noch in de afgelopen kabinetsperiode is dit wetsontwerp openbaar
gemaakt. Reden om dit initiatiefvoorstel alsnog in de Kamer te laten behandelen.I. Aanleiding, doelstellingen en onderbouwing van het wetsvoorstel1. Blijkens de memorie van toelichting zijn de volgende ontwikkelingen
aanleiding om in Nederland over te gaan tot de instelling van een onafhankelijke
kinderombudsman:a. verplichtingen op grond van het VN-Verdrag inzake de Rechten van het
Kind (hierna: het VN-Verdrag)1 en de aanbevelingen
van het VN-Comitée voor de Rechten van het Kind;b. internationale ontwikkelingen op het gebied van de kinderombudsman;c. ervaringen in Nederland met kinderombudswerk en de wijze waarop in
Nederland het klachtrecht in de jeugdzorg is georganiseerd en wordt uitgevoerd.
De behandeling van deze ontwikkelingen in de toelichting geeft de Raad aanleiding
tot de volgende opmerkingen.Ad a. Het VN-Verdrag verplicht Nederland niet tot het instellen van een
kinderombudsman. De aanbeveling tot het instellen van een kinderombudsman
is in 1999 gedaan door het VN-Comitée voor de Rechten van het Kind.
Het VN-Comitée signaleert als punt van kritiek in zijn rapport onder
meer dat het jeugdbeleid in Nederland versnipperd is over de verschillende
ministeries en dat de verantwoordelijkheden te veel zijn verdeeld over verschillende
bestuurslagen. Een kinderombudsman zou eenheid kunnen brengen in de veelheid
aan onafhankelijk van elkaar opererende organisaties.2De in de voorgestelde regeling opgenomen taken3
en bevoegdheden4 liggenechter niet op het gebied
van coördinatie en aansturing, terwijl het wetsvoorstel evenmin bevoegdheden
bevat die de kinderombudsman anderszins toerusten voor het bevorderen van
de implementatie van het VN-Verdrag. Aldus is niet duidelijk hoe de kinderombudsman,
in plaats van zelf een zoveelste instantie te zijn, effectief kan zijn als
een middel om de door het VN-Comitée wenselijk geachte eenheid te bereiken.Ad a. Met de ratificatie van het Verdrag inzake Rechten van het Kind
heeft Nederland zich verplicht om kinderrechten te waarborgen. Daaruit voortvloeiend
ook navolging te geven aan de bepalingen uit het VRK, de aanbevelingen van
het VN-Comitée inzake de Rechten van het Kind en haar General Comments.
Het VN-Comitée heeft de Nederlandse overheid in 1999 en in 2004 aanbevolen
om een kinderombudsman in te stellen. In 1999 moedigde het Comitée
de Nederlandse overheid nog aan om een onderzoek te doen naar de mogelijkheid
een volledig onafhankelijke kinderombudsman in te stellen die toezicht houdt
op de implementatie van het Verdrag. In 2004 betreurde het Comitée
dat er geen vervolg is gegeven aan het onderzoek en ziet het als een punt
van zorg dat een kinderombudsman in Nederland ontbreekt.In tegenstelling tot het advies van de Raad van State is de indiener van
mening dat ondanks alle voorzieningen die voor de jeugd in Nederland beschikbaar
zijn, het nog steeds ontbreekt aan een landelijk onafhankelijk orgaan dat
toegankelijk, laagdrempelig en herkenbaar is voor kinderen. De indiener is
van mening dat een coördinerende en aansturende taak niet bij de Kinderombudsman
zelf ligt. De Kinderombudsman is een onafhankelijk orgaan dat boven partijen
staat. Als de Kinderombudsman een coördinerende en aansturende taak heeft
wordt deze daarmee zelf uitvoerder van het jeugdbeleid.Het brengen van eenheid in afhankelijk van elkaar opererende organisaties
is een van de doelstellingen van de Kinderombudsman. Om dit doel te bereiken
verkrijgt hij dit inzicht in de knelpunten van het jeugdbeleid door het doen
van dossieronderzoek, het jeugdbeleid en het doen van onderzoek.
De coördinerende en aansturende taak ligt bij de uitvoerende instellingen
zelf en daar waar wetgeving wordt aangepast bij de wetgever.Op dit moment is er weinig inzicht of en in hoeverre kinderen in Nederland
de rechten uit het Verdrag daadwerkelijk kunnen uitoefenen. Het is een taak
van de Kinderombudsman om overzicht te krijgen in de status en het gebruik
van de rechten van het kind d.m.v. signalering (klachtbehandeling) en onderzoek.
De Kinderombudsman speelt een actieve rol bij het toetsen van het Nederlandse
jeugdbeleid aan de bepalingen uit het Verdrag: Voorbeelden van bepalingen
uit het Verdrag waarbij de Kinderombudsman een rol van signalering en toezicht
zijn:– Art. 2 Non discriminatiebeginsel;– Art. 3 Belang van het kind. De staat moet voorzien in passende
zorg als ouders tekort schieten;– Art. 9 Staten waarborgen dat een kind niet wordt gescheiden van
de ouders tegen hun wil. Omgangsrecht met beide ouders;– Art. 12 De staat verzekert het recht van een kind om zijn mening
te geven in alle zaken die hem aangaan; Hoorrecht voor ieder kind in iedere
procedure die het kind betreft;– Art. 17 Het recht op informatie van een kind wordt gewaarborgd
en bevorderd door de staat;– Art. 19 De staat draagt zorg voor preventie van kindermishandeling;– Art. 23 Gehandicapte kinderen hebben recht op bijzondere zorg,
een zo zelfstandig mogelijk bestaan en volwaardige deelname aan de samenleving;– Art. 24 Ieder kind heeft recht op de best mogelijke gezondheid
en gezondheidszorg;– Art. 26 Ieder kind heeft recht op profiteren van voorzieningen
van sociale zekerheid;– Art. 28 en 29 Een kind heeft recht op gratis en verplicht basisonderwijs.
De staat bevordert toegankelijk voortgezet onderwijs;– Art. 33 Bescherming tegen drugs.Om te voorkomen dat een apart instituut wordt opgetuigd en met het oog
op het tot stand brengen van een Mensenrechteninstituut waar de Nationale
Ombudsman ook deel van gaat uitmaken wordt er voor gekozen de Kinderombudsman
wettelijk onder de Wet Nationale Ombudsman te brengen.De Kinderombudsman zal dezelfde functie hebben als de Nationale Ombudsman,
maar dan gericht op kinderen. Evenals de Nationale Ombudsman zal de functie
naar de burger toe in de wet ombudsman in de vorm van één persoon
zijn die naar buiten een herkenbare exponent is van het instituut.Er is geen verschil van mening over de noodzaak van een volstrekte onafhankelijkheid
van de Kinderombudsman. Ook als er sprake is van onderbrenging bij de Nationale
Ombudsman dan zal er op zijn minst sprake moeten zijn van functionele en financiële
onafhankelijkheid. Alle mogelijkheden veronderstellen dat het Instituut Kinderombudsman
een landelijk instituut wordt. Alles wat decentraal lokaal kan worden gedaan
moet daar ook worden gedaan en behoort niet tot het takenpakket van de Kinderombudsman.Ad b. Uit de memorie van toelichting blijkt dat een aantal Europese staten
inmiddels is overgegaan tot de instelling van een kinderombudsman.1 De indieners gaan in het bijzonder in op de situatie
in Noorwegen, Zweden en België. Aan geen van de in deze landen ingestelde
kinderombudsman is de taak van individuele klachtbehandeling opgedragen. In
Noorwegen waar dit aanvankelijk wel het geval was, is men daar op teruggekomen,
aangezien er vaak overlap en interferentie met andere klachtbehandelende instanties
en de kinderrechter was.Klachtbehandeling is daarentegen wel één van de drie taken
van de kinderombudsman, en zelfs de enige taak waarvoor het wetsvoorstel bevoegdheden
bevat (hoofdstuk II). Gelet op de rechtsvergelijkende informatie valt op dat
de toelichting niet motiveert waarom ten aanzien van de klachtbehandeling
is gekozen voor een aanpak die totaal afwijkt van die in de genoemde drie
landen.Ad b. Tussen het indienen van dit wetsvoorstel en nu zijn er inmiddels
wereldwijd in ruim 40 landen Kinderombudsmannen. In Europa zijn er 35 kinderombudsman-instituten
in 25 landen. Zij hebben verschillenden benamingen en vervullen verschillende
functies. In de Memorie van Toelichting staat dat Kinderombudswerk in het
buitenland, de landen met Kinderombudsman zoals België en Zweden, op
zeer verschillende wijze is vormgegeven. De Memorie van Toelichting gaat niet
uit van het beleid van die landen maar van het algemenere profiel dat UNICEF
heeft opgesteld voor de invulling van de taken van de Kinderombudsman.De taak van de Kinderombudsman overlapt de taak van de rechter niet. De
Kinderombudsman kan als alle klachteninstanties zijn doorlopen en de klacht
niet is opgelost de zaak in behandeling nemen. De Kinderombudsman bekijkt
de wijze waarop een beslissing van de kinderrechter wordt uitgevoerd door
de betrokken instelling en kan een aanbeveling doen aan de betreffende instelling.
De Ombudsman behandelt klachten die door een interne of provinciale klachtencommissie
zijn behandeld. De Kinderombudsman doet geen uitspraak over zaken die bij
de kinderrechter liggen. Door de behandeling van individuele klachten en het
doen van dossieronderzoek is de Kinderombudsman in staat om klachten van jeugdigen
te inventariseren en aan de hand daarvan problemen te signaleren.Ad c. De memorie van toelichting wijst op ervaringen met kinder- en jeugdombudswerk
in Nederland.1 Uit die ervaringen zou blijken
dat er in het bijzonder behoefte is aan coördinatie en overzicht, en
aan een onafhankelijk orgaan dat «gevraagd en ongevraagd een aantal
zaken aan de orde stelt».Ook hier betreft het taken die in de voorgestelde regeling niet zijn uitgewerkt
en van bevoegdheden voorzien. De vraag rijst bovendien wat de kinderombudsman
kan toevoegen aan de talloze bestaande instanties die in de toelichting worden
genoemd, en of het niet in hoofdzaak gaat om onderwerpen die veeleer, en meer
effectief, sectoraal en/of decentraal kunnen worden behartigd, zoals bijvoorbeeld
in het onderwijs.De Raad adviseert het voorstel in het licht van de voorgaande punten nader
toe te lichten, en waar nodig aan te passen.Ad c. De vraag die de Raad van State stelt over de toegevoegde waarde
van de Kinderombudsman staat niet meer ter discussie. Men is het er maatschappelijk
en politiek over eens dat kinderen gebaat zijn bij een landelijke organisatie
die hun belangen behartigd en overzicht heeft. Zoals bijvoorbeeld op het gebied
van jeugdzorg, bestaande en toekomstige wetgeving, het verdrag inzake de Rechten
van het Kind en het betrekken van jeugdigen bij (politieke en maatschappelijke)
besluitvorming. De motie Arib/van Vliet is aangenomen door de Tweede Kamer
en de voormalige staatssecretaris Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft
toentertijd toegezegd met een wetsvoorstel te zullen komen. Waar mogelijk
wordt het jeugdbeleid decentraal uitgevoerd. Ook dit punt staat niet er discussie.
Waar het wel om gaat is: hoe wordt het takenpakket van de Kinderombudsman
ingevuld?De Kinderombudsman speelt een rol op het gebied van lokaal jeugdbeleid
en kan als ondersteuning daarvan worden beschouwd. Deze adviseert over knelpunten
waar provincies en gemeenten tegenaan lopen bij de uitvoering van het jeugdbeleid
en stelt onderzoek in als blijkt dat het jeugdbeleid binnen gemeenten voor
verbetering vatbaar is.2. Het verslag «Modellen voor een instituut kinderombudsman»
mondt uit in een beleidsadvies over onder meer het functie- en takenpakket
van de kinderombudsman.2 In de memorie van toelichting
wordt echter niet op het verslag ingegaan. Aangezien bij het onderzoek dat
aan dit verslag ten grondslag ligt, de kinderombudsfuncties als genoemd in
de motie Arib/Ravestein als uitgangspunt zijn genomen, ligt het in de rede
dat de toelichting ingaat op dit verslag en het beleidsadvies, en daarbij
gemotiveerd ingaat op eventuele afwijkingen daarvan.De Raad adviseert het voorstel in het licht van het voorgaande nader te
bezien.2. Het verslag van het SCO Kohnstamm: modellen voor een instituut
Kinderombudsman constateert dat er in ieder geval een omissie is waar het
verslaglegging over en bevordering van de implementatie van het VN-Verdrag
betreft. Deze taak behoeft uitvoering. Hetzelfde geldt voor het geven van
gevraagd en ongevraagd advies. Als specificatie geldt dat een structurele
aanpak nagestreefd moet worden. Een derde taak monitoring en rapportage wordt
als belangrijk gezien. Direct gekoppeld aan het eerste taakgebied. Tot slot
zijn verreweg de meeste respondenten het erover eens dat op terrein van klachtreceptie
en behandeling het nodige te verteren dat al is het maar het verzorgen van
een betere toegankelijkheid van reeds bestaande voorzieningen. Ook moet er
sprake zijn van gerichte beoordeling van de volledigheid en feitelijke werking
van voorzieningen en procedures op regionaal en lokaal niveau. Verder wordt
het belang genoemd van de onafhankelijke representatie van kinderen en jongeren
eventueel gekoppeld aan specifieke taken op het terrein van kinderen onder
de 12 jaar (ivm Nationale Jeugdraad die zich richt op jongeren van 12–25
jaar).Het bij wetsvoorstel door indiener voorgestelde takenpakket sluit aan
bij het beleidsadvies van het SCO-Kohnstamm Instituut (2001, p. 45),
nl: het gouvernementele slihouet vormt de basis van het functieen takenpakket
van de Kinderombudsman. Dit takenpakket moet verder worden uitgewerkt door
er elementen aan toe te voegen uit zowel het representatie- als het klachtbehandelingsslihouet.
Er ontstaat dan een takenpakket waarin:– registratie en onderzoek van klachten over de schending van rechten
van het kind,– signalering,– (ongevraagd) advies en verslaglegging centraal staan.Dit zijn allemaal taken, die in de huidige voorzieningenstructuur niet
(volledig) worden uitgevoerd.II. Taken van de kinderombudsman3. Artikel 3 van het wetsvoorstel noemt als taken van de kinderombudsman:a) toezien op de naleving van het VN-Verdrag,b) gevraagd en ongevraagd advies geven over wetgeving die en beleid dat
de positie van jeugdigen raakt, enc) onderzoek instellen naar aanleiding van klachten van jeugdigen of hun
wettelijk vertegenwoordigers.De Raad plaatst de volgende kanttekeningen bij het voorgestelde takenpakket.Ad a. Toezicht op de naleving van het VN-Verdrag4. Bij brief van 12 november 2001 hebben de Ministers van Justitie
en van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties de Tweede Kamer bericht dat
een voorontwerp van een regeling tot instelling van een mensenrechtencommissie
zal worden opgesteld.1 De verwachting is dat
het voorontwerp reeds in het voorjaar van 2002 kan worden gepubliceerd. Uit
de brief blijkt dat het kabinet van mening is dat de mensenrechtencommissie
op het terrein van de advisering over wetgeving en beleid over grond- en mensenrechten
een belangrijke meerwaarde zou kunnen hebben. De mensenrechtencommissie zal
gaan rapporteren en adviseren over (de naleving van) mensenrechtenverdragen.
Het ligt voor de hand dat de mensenrechtencommissie zich ook zal bezighouden
met de rechten van het kind en in zoverre (in elk geval voor een deel) taken
vervult die in de voorgestelde regeling aan de kinderombudsman worden toegekend.
Daarmee rijst de vraag of toezicht op de uitvoering van het VN-Verdrag door
een kinderombudsman naast de mensenrechtencommissie nog nodig is en toegevoegde
waarde heeft, en zo ja, hoe overlapping van de werkzaamheden van beide instanties
kan worden voorkomen. De Raad adviseert het onderhavige wetsvoorstel nader
te overwegen zodra het voorontwerp beschikbaar is.II Taken van de KinderombudsmanAd a. Toezicht op de naleving van het VN-verdrag3 en 4. De indiener verbaast zich over het advies waarin de Raad van State
stelt dat de taken van de Kinderombudsman door een nog in te stellen mensenrechtencommissie
kunnen worden uitgevoerd. De mensenrechtencommissie bestaat nog niet en het
is maar de vraag of deze wordt ingesteld. Richt de mensenrechtencommissie
zich op het toetsen van beleid in Nederland of juist op mensenrechtenschendingen
in de hele wereld? Duidelijk is dat de mensenrechtencommissie een zeer breed
tekenpakket heeft doordat zij zal moeten toezien op de naleving van alle door
Nederland onderkende verdragen.De Kinderombudsman is juist speciaal gericht op de positie van de rechten
van kinderen in Nederland kan daardoor sneller en effectiever signaleren en
adviseren over jeugdbeleid. Uiteraard moet voorkomen worden dat het takenpakket
van de Kinderombudsman overlap vertoont met de nog in te stellen mensenrechtencommissie.
De taken van beide instellingen zullen te zijner tijd voldoende moeten worden
afgebakend en waar mogelijk kan kennis worden uitgewisseld en worden samengewerkt.Zoals hierboven is aangegeven is een van de taken van de Kinderombudsman
om voor te lichten en ook bewustwording te creëren over kinderrechten.
Hierbij kan de Kinderombudsman tijdens de ontwikkelingen van het Mensenrechteninstituut
de partijen met raad en daad bijstaan. Ook kunnen indien er een onafhankelijk
Mensenrechteninstituut komt, afspraken worden gemaakt over de afstemming op
het gebied van het monitoren van kinderrechten. De taken van beide instellingen
zullen te zijner tijd voldoende moeten worden afgebakend en waar mogelijk
kan kennis worden uitgewisseld en worden samengewerkt. Het feit blijft dat
een Kinderombudsman toegankelijk en laagdrempelig voor kinderen moet zijn.
Hierdoor is in ieder geval een duidelijk gezicht (front-Office)nodig. Hoe
het back-Office er verder uitziet en waar de informatie vandaan komt, hebben
kinderen geen boodschap aan. Als ze maar goed en snel worden geholpen. De
Kinderombudsman is juist speciaal gericht op de positie van de rechten van
kinderen in Nederland en kan daardoor sneller en effectiever signaleren en
adviseren over zaken die kinderen aangaan.5. Uit de memorie van toelichting blijkt dat de taak van de kinderombudsman
toe te zien op de naleving van het VN-Verdrag omvat: het informeren van jeugd
en volwassenen over kinderrechten, alsmede de verslaglegging aan het VN-Comitée
over de uitvoering door Nederland van de verdragsverplichtingen.1 In beide gevallen treedt de kinderombudsman op namens de Nederlandse
staat, aldus de toelichting. De Raad meent dat niet is uitgesloten dat deze
taak in strijd komt met de overige taken, waarbij aan de kinderombudsman een
onafhankelijke en onpartijdige rol is toebedeeld. Verder moet worden betwijfeld
of het juist is het toezicht op de naleving van het VN-Verdrag en de vertegenwoordiging
van Nederland voor het VN-Comitée over de uitvoering van dat verdrag
te verenigen in één instantie of persoon. De Raad adviseert
de verenigbaarheid van de verschillende taken te heroverwegen.5. Ook hier geldt dat de Kinderombudsman geen uitvoerende instantie
is van jeugdbeleid. De functie Kinderombudsman brengt met zich mee dat er
inzicht is in de wijze waarop het Verdrag wordt uitgevoerd en waar de knelpunten
zitten. De Kinderombudsman hoeft niet als enige zorg te dragen voor de verslaglegging
aan het VN-Comitée en kan samenwerken met andere instanties, zoals
bijvoorbeeld de Nationale Jeugdraad waar jeugdigen zelf zitting in hebben
of de nog in te stellen mensenrechtencommissie.Om dit kracht bij te zetten geeft de indiener het voorbeeld van België
aan: De kinderombudsman (de Commissaris heet het in België) brengt aan
de voor de Voorzitter van het Vlaams Parlement jaarlijks verslag uit.Ad b Advisering over wetgeving en beleid6. Ten aanzien van de taak te adviseren over wetgeving en beleid
ten aanzien van jeugdigen rijst de vraag of deze taak niet voor een belangrijk
deel kan worden vervuld door de mensenrechtencommissie.Blijkens de toelichting dient de kinderombudsman gevraagd en ongevraagd
advies te geven aan kinderen, overheden en organisaties, ouders, belangenorganisaties
en het parlement, op alle beleidsterreinen waarmee jeugdigen direct of indirect
te maken krijgen. Aldus zal deze taak van de kinderombudsman bijzonder breed
zijn, en zich zowel richten op individuen als op organisaties, publiek en
privaat. De Raad acht uitwerking en precisering van de adviestaak gewenst
voor de effectiviteit van deze taak, en ter voorkoming van het risico van
vrijblijvendheid.Een nauwkeuriger omschrijving van de adviestaak is voorts van belang voor
de onderzoeksbevoegdheden van de kinderombudsman. De kinderombudsman zal onderzoeksbevoegdheden
moeten krijgen om de adviesfunctie goed uit te kunnen voeren, aldus de toelichting.1 Opname van deze onderzoeksbevoegdheden in het wetsvoorstel
had dan in de rede gelegen.De Raad adviseert het voorstel in het licht van het voorgaande nader te
bezien.Ad b. Adviseren over wetgeving en beleid6. Zie ook reactie bij punt 4De Memorie van Toelichting vermeld op pagina 7 onder punt 2.3. dat de «Kinderombudsman
onderzoeksbevoegdheden moet krijgen om de adviesfunctie goed te kunnen uitvoeren».
Zodat deze aan de hand van vragen uit de praktijk en de adviezen die zij verstrekt
kan besluiten om nader onderzoek te doen. De conclusies van het door de Kinderombudsman
ingestelde onderzoek dienen als advies over wetgeving en beleid. Deze taak
vloeit voort uit de doelstelling van de Kinderombudsman. Het is onlogisch
als deze taak wordt uitbesteed aan (een nog in te stellen) mensenrechtencommissie.Ad c. Individuele klachtbehandeling7. Van de drie taken is die van individuele klachtbehandeling veruit
het meest uitgewerkt. Uit de toelichting2 blijkt
dat de initiatiefnemers niet tevreden zijn over het functioneren van het klachtrecht.
De in dat verband genoemde voorbeelden betreffen vooral interne klachtprocedures.
Daarmee is de noodzaak van het creëren van een nieuwe externe klachtinstantie
nog niet gemotiveerd. De Raad wijst in dit verband op het volgende.8. Voor zover het gaat om gedragingen van bestuursorganen en hun
medewerkers is er de Nationale ombudsman, die een brede bevoegdheid heeft:
de rijksoverheid (de ministeries en hun onderdelen, alsmede de zelfstandige
bestuursorganen), de provincies, ongeveer 200 aangesloten gemeenten (per 1 januari
2002) en de waterschappen. Ook minderjarigen hebben het recht een klacht in
te dienen bij de Nationale ombudsman, mede over de wijze waarop hun klacht
in een eerder stadium intern is behandeld, gelet op hoofdstuk 9 van de Algemene
wet bestuursrecht (Awb).De Raad wijst verder op een voorgenomen wetsvoorstel extern klachtrecht,
waarvoor een voorontwerp is gepubliceerd3, en
dat intussen bij de Raad aanhangig is gemaakt.4
Met dit wetsvoorstel wordt beoogd te voorzien in een landelijk dekkend stelsel
van volwaardige externe klachtvoorzieningen, zodat daardoor ook in alle gemeenten
toegang zal bestaan tot een ombudsman. De toelichting gaat geheel aan dit
voornemen voorbij.Het valt op dat de toelichting bij het wetsvoorstel niet ingaat op de
vraag of het voorgaande nog reden geeft tot, en ruimte laat voor een aparte
kinderombudsman die – ook – klachten behandelt. De Raad meent
dat, voor zover het de publieke sector betreft, er geen noodzaak is voor een
kinderombudsman met de taak van externe klachtbehandeling.De toelichting geeft aan dat het de bedoeling is dat de kinderombudsman
niet alleen klachten behandelt waarvoor geen voorziening is, maar ook klachten
waarvoor een bestaande voorziening al is doorlopen. De Raad acht dat laatste
ongewenst, als het gaat om een voorziening in de vorm van een andere externe
klachtinstantie. Aldus zou namelijk een vorm van beroep worden gecreëerd,
hetgeen niet past in ons systeem van extern klachtrecht.Ad c. Individuele klachtenbehandeling7 en 8. Ook hier gaat de Raad van State voorbij aan het doel van het instellen
van een Kinderombudsman. Het grote belang van de Kinderombudsman als klachtinstantie
is dat deze een beleid voert dat zich specifiek richt op het belang van een
kind in een zaak. Dit beleid is niet voorgeschreven aan de gemeentelijke ombudsman
en de andere klachtvoorzieningen.De kritiek op bestaande klachtcommissies luidt dat deze klachtvoorzieningen
niet voldoende onafhankelijk zijn. De Kinderombudsman is als onafhankelijk
instituut een goede aanvulling op de bestaande klachtvoorzieningen voor de
jeugd.9. Ingevolge het tweede lid van artikel 4 van het wetsvoorstel zal
de kinderombudsman ook bevoegd zijn ten aanzien van niet-gouvernementele organisaties
die krachtens artikel 5 zijn aangewezen. Blijkens de toelichting1 gaat het hier om klachtbehandeling, als «last ressort»,
ten aanzien van private instellingen die een publieke taak uitvoeren, zoals
kinderopvang, de gehandicaptensector, de Jeugd Gezondheidszorg, de openbare
ruimte, onderwijs etc.De Raad wijst er allereerst op dat ook deze organisaties vallen binnen
de bevoegdheid van de Nationale ombudsman voor zover zij openbaar gezag uitoefenen.
Verder acht de Raad de term niet-gouvernementele organisaties voor de organisaties
waar het hier om gaat verwarrend. Immers, deze term wordt algemeen gebruikt
voor organisaties die een bepaald belang voorstaan en verdedigen, in het bijzonder
ook in contacten met overheden, en die veelal – ook – in internationaal
verband opereren.9. Indiener vervangt deze term niet-gouvermentele organisaties door
de term «private instellingen» (zie ook bij woordgebruik onder
punt 1 Algemeen).Ad c. Individuele klachtenbehandeling en samenwerking met de Nationale
OmbudsmanIndiener heeft diverse oriënterende gesprekken gehad met de nationale
Ombudsman (Alex Brenninkmeijer en zijn stafmedewerkers). Op basis van deze
gesprekken zijn de volgende situaties denkbaar waarbij de behandeling van
externe klachten van kinderen niet op de 2 plaatsen terecht komen, maar juist
bij één zichtbaar loket. De Kinderombudsman werkt nauw samen
met de Nationale Ombudsman op het terrein van individuele klachtbehandeling
en onderzoek. Dit kan in een constructie van het instellen van een substituut
ombudsman met een geheel eigen front-Office. Vergelijkbaar met de Griekse
Nationale Ombudsman zoals bovenomschreven. De Griekse Ombudsman werkt met
substituut ombudsmannen die extra bevoegdheden bij Wet toegekend hebben gekregen.
Dit decreet geeft de substituut Kinderombudsman uitgebreide bevoegdheden om
ook private instellingen te beoordelen. Dit zou ook een vereiste zijn voor
de Nederlandse situatie. Dit omdat jeugd met name te maken heeft met private
instellingen als kinderopvang, jeugdzorginstellingen en dergelijke. De Griekse
Nationale Ombudsman heeft een eigen gezicht naar buiten toe (eigen front-Office),
gaat ook vaak zelf op pad. De Kinderombudsman kan echter een beroep doen op
het back-Office en expertise van het Instituut van de nationale ombudsman.
De Nederlandse Ombudsman ziet mogelijkheden om dit model ook in Nederland
te implementeren. Zij werkt momenteel met 2 substituut ombudsmannen met een
duidelijk eigen thema (bijvoorbeeld vreemdelingenbeleid). Er zou ook een instituut
ombudsman kunnen worden aangesteld met als aandachtsgebied kinderen. Er moeten
op voordracht van de Nationale Ombudsman dan drie kandidaten worden voorgedragen
aan de Tweede Kamer. Deze procedure duurt vaak een aantal maanden. Voorop
staat natuurlijk dat er een budget aanwezig is voor het Instituut. (financiële
onafhankelijkheid – onafhankelijkheid bij wet. Zelfde status als Rechterlijke
Macht en Rekenkamer).Een ander model is dat een Instituut van de Kinderombudsman (fysiek) onderdak
krijgt bij de Nationale Ombudsman. Ook kan het er uit bestaan dat de twee
instituten naast elkaar bestaan, maar dat bijvoorbeeld de Kinderombudsman
gebruik mag maken van het back-Office van de Nationale Ombudsman op het gebied
van klachtenbehandeling. Hierbij kan dan gedacht worden aan een
vergelijkbare verwijzing als in het Belgische Oprichtingsdecreet wordt gedaan:
De Commissaris kan hiertoe onder meer een beroep doen op de wetenschappelijke
expertise en ervaring van het Vlaams Centrum voor Bevordering van het Welzijn
van Kinderen en Gezinnen, voor zover geen afbreuk gedaan wordt aan het geheel
van de opdrachten van het Centrum. Het is belangrijk dat een Kinderombudsman
kinderen een stem geeft. Het feit blijft dat een Kinderombudsman toegankelijk
en laagdrempelig voor kinderen moet zijn. Hiervoor is in ieder geval een duidelijk
gezicht (front-Office) nodig. Hoe het back-Office er verder uitziet en waar
de informatie vandaan komt, daar hebben de kinderen verder geen boodschap
aan. Als ze maar goed en snel worden geholpen! De Kinderombudsman is juist
speciaal gericht op de positie van de rechten van kinderen in Nederland kan
daardoor sneller en effectiever signaleren en adviseren over jeugdbeleid.
Indiener onderzoekt momenteel al hoe een goede inbedding van het back-Office
kan plaatsvinden bij bestaande organisaties en hoe een betere koppeling tussen
de verschillende instituten kan ontstaan in plaats van weer een nieuw instituut.Hiertoe heeft zij onder andere afgestemd met de Nationale Ombudsman. Met
beide varianten zijn ervaringen opgedaan. Zo bestaat in België, Noorwegen,
IJsland en Zweden een onafhankelijke en zelfstandige Kinderombudsman. In Hongarije,
Oekraïne, Portugal en Spanje is het instituut ondergebracht bij een nationale
mensenrechtenorganisatie. Beide varianten hebben voor- en nadelen die onder
meer te maken hebben met de focus, de garantie van een budget voor kinderrechten
en de status van de organisatie.Het instituut van de Nationale Ombudsman is ingesteld om de burger een
mogelijkheid te geven om klachten over uitvoering van taken door de overheid
voor te leggen aan een onafhankelijke deskundige instantie. Deze mogelijkheid
staat naast andere voorzieningen, zoals de volksvertegenwoordiging, de rechterlijke
macht, en interne procedures van klachtbehandeling. Het werk van de ombudsman
kan leiden tot het alsnog nemen van een maatregel en heeft uiteindelijk tot
doel bij te dragen aan het herstel van geschonden vertrouwen. In Nederland
hebben vooral grotere gemeenten als Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht
een eigen gemeentelijke ombudsman.10. In het voorgestelde artikel 20 worden de artikelen 13 en 17 tot
en met 27 van de Wet Nationale ombudsman van overeenkomstige toepassing verklaard.
Het valt op dat elke uitleg dienaangaande in de toelichting afwezig is, terwijl
de toelichting evenmin een artikelsgewijs behandeling bevat. De Raad wijst
er overigens op dat het hiervoor aangehaalde voorontwerp extern klachtrecht
een ingrijpende herschikking bevat van bepalingen tussen de Wet Nationale
ombudsman en de Awb. Het initiatiefwetsvoorstel maakt niet zichtbaar dat deze
komende verandering door de indieners is onderkend.De Raad adviseert het wetsvoorstel met inachtneming van de voorgaande
punten aan te passen.10. Zie gewijzigde decreten in België:Decreet van 6 juli 2005 houdende de wijziging van diverse decreten,
wat het statuut van de mandaathouders in de aan het Vlaams Parlement verbonden
instellingen betreft.Decreet van 31 januari 2003 houdende wijziging van het decreet van
15 juli 1997 houdende de oprichting van een Kinderrechtencommissariaat
en instelling van het ambt van kinderrechtencommissaris en van het decreet
van 7 juli 1998 houdende de instelling van de Vlaamse Ombudsdienst.Indiener onderkent het feit dat er wijzigingen zullen moeten toegepast
in de Awb. En verwijst hierbij naar het antwoord op vraag 8 en 9. Indien er
wordt gekozen voor de optie waarbij het Griekse model van de Kinderombudsman
wordt gevolg en er dientengevolge een substituut-ombudsman wordt ingesteld
met verregaande bevoegdheden op het terrein van kinderen, dus ook ten opzichte
van private instellingen, is de Wet Nationale Ombudsman van overeenkomstige
toepassing. Ten opzichte van de bevoegdheden ten overstaande van private instituten
kan gekeken worden naar het oprichtingsdecreet van de Griekse Kinderombudsman,
namelijk Aanpassing in de grondwet 2001 en Law No. 3094/2003.Hiertoe zal ook een toevoeging van deze taken in de Awb dienen te worden
opgenomen en de Wet Nationale Ombudsman.Hiertoe moet vooreerst verregaande afstemming worden bereikt met het instituut
de Nationale Ombudsman. Ook weer extra bekendheid voor het instituut Nationale
Ombudsman.Indien wordt verkozen om een Kinderombudsman instituut naast de bestaande
Nationale Ombudsman in te stellen (al dan niet onder de vleugels van de Nationale
Ombudsman) dan verwijst indiener op basis van het recente (literatuur) onderzoek
naar de uitgewerkte bevoegdheden zoals ook omschreven bij het Belgische Kinderrechtencommissariaat,
namelijk: dit Commissariaat heeft een vergelijkbare onderzoeksbevoegdheden
die aansluiten bij het voor Nederland voorgestelde model.– De overheid stelt de Kinderombudsman alle informatie ter beschikking
die voor het volbrengen van zijn opdrachten vereist is. Op eenvoudig verzoek
van de Kinderombudsman verstrekt zij alle dienstdoende inlichten en documenten.– De Kinderombudsman kan, in de uitvoering van zijn opdrachten,
het advies inwinnen.– De Kinderombudsman heeft vrije toegang tot alle overheidsgebouwen
en tot de voorzieningen. De verantwoordelijkheden en de personeelsleden zijn
ertoe gehouden aan de Kinderombudsman stukken en de informatie die hij nodig
acht mee te delen, met uitzondering van die welke door het medisch geheim
beschermd zijn of waarvan ze kennis hebben genomen in hun hoedanigheid van
noodzakelijke vertrouwenspersoon (beroepsgeheim).Indiener is hoe dan ook van het standpunt dat geen dubbele zaken worden
gedaan. De Kinderombudsman zal dan kunnen fungeren als voorportaal voor de
Nationale Ombudsman. Anderzijds kan de Nationale Ombudsman indien klachten
van kinderen bij hem terecht komen doorverwijzen naar de Kinderombudsman.De Kinderombudsman kan vergelijkbaar met de Nationale Ombudsman uit eigen
beweging een onderzoek instellen (9:26 AWB) danwel of op basis van een verzoekschrift
(klacht – 9:18 AWB). Er zou overeenkomstig een artikel Kinderombudsman
moeten worden toegevoegd. Vergelijk met de situatie van toevoeging van de
met het in werking treden van de Wet extern klachtrecht. Een groot deel van
de procedurele bepalingen die voor die tijd in de Wet Nationale Ombudsman
stonden zijn bij deze wet overgeheveld naar het Algemene Wet bestuursrecht.
Deze bepalingen zijn nu niet alleen van toepassing op de klachtprocedure bij
de Nationale Ombudsman, maar ook op procedure bij ombudsmannen of ombudsmancommissies
die zijn ingesteld door decentrale overheden (provincies, gemeenten, waterschappen
en gemeenschappelijke regelingen). De Wet extern klachtrecht is inwerking
getreden op 1 januari 2006 (Stb 2005, 116).III. Institutionele aspecten11. De institutionele vormgeving van het ambt van kinderombudsman
is neergelegd in de artikelen 7 tot en met 16 van het wetsvoorstel. Deze bepalingen
volgen vrijwel geheel de dienovereenkomstige bepalingen in de Wet Nationale
ombudsman. Ook hier mist de Raad node een toelichting. Hiervoor heeft hij
uitdrukking gegeven aan zijn bezwaren tegen het wetsvoorstel, daar waar dit
ook externe klachtbehandeling opdraagt aan de kinderombudsman. In dat licht
bezien, is het voor de Raad niet vanzelfsprekend dat de bepalingen uit de
Wet Nationale ombudsman inzake het ambt van Nationale ombudsman worden overgenomen
in het voorliggende wetsvoorstel.11. Indiener heeft eerder uitdrukking gegeven aan het feit dat de
Griekse en Belgische situatie van de Kinderombudsinstituut goed aansluit bij
het voorgestelde takenpakket van de Nederlandse Kinderombudsman. Hiertoe is
zij de mening toegedaan dat overeenkomstige bepalingen uit de oprichtingsdecreten
van deze landen een goede invulling geven aan wat indiener voor ogen heeft.Belgische Oprichtingsdecreet: Artikelen 3, 7, 8, 9, 13 is erg belangrijk
voor welke constructie dan ook: het Vlaams Parlement stelt jaarlijks op voorstel
van de Commissaris de kredieten vast die nodig zijn voor de werking van het
Kinderrechtencommissariaat.Grieks model: Law No. 3094/2003.The new Law n. 3094/2003, which has substituted the 2477/97, has introduced
among others a significant addition to the Ombudsman’s jurisdiction:
the Ombudsman has assumed the mission of defending and promoting children’s
rights. The Ombudsman is assisted by five Deputy Ombudsmen, one of whom is
appointed as Deputy Ombudsman for children. For the protection of children’s
rights the Ombudsman also has jurisdiction over matters involving private
individuals, physical or legal persons, who violate children’s rights.12. De breedte van het voorgestelde takenpakket en van het werkterrein
van de kinderombudsman stelt eisen aan de ondersteuning van de bekleder van
dit ambt door zijn bureau. De Raad mist aandacht daarvoor in de toelichting.Vergelijkbaar met artikel 7 Belgische oprichtingsdecreet:Bij de benoeming en verdere uitoefening van zijn mandaat moet de Commissaris
voldoen aan de volgende voorwaarden:– De Belgische nationaliteit bezitten, zijn woonplaats hebben in
het Vlaamse Gewest of het tweetalig gebied Brussel-Hoofdstad en in het bezit
zijn van een Nederlandstalig diploma– Van onberispelijke gedrag zijn– De burgerlijke en publieke rechten genieten– In het bezit zijn van een universitair of daarmee gelijkgesteld
diploma– Minstens 5 jaar nuttige beroepservaring hebben, die dienstig is
voor de uitoefening van het ambt– Beantwoorden aan het profiel zoals omschreven door het Vlaams
parlement– Het Vlaams parlement benoemt de Commissaris voor éénmalige
hernieuwbare termijn van 5 jaarHierbij stelt indiener voor om een verwijzing te maken naar het VRK en
kindspecifieke deskundigheid (artikel 3, 12 VRK).Verder dient de toelichting ook aandacht te besteden aan de wijze waarop
de kinderombudsman zal gaan samenwerken met terzake al actieve organisaties.Zie boven: signalering en informatie verstrekking over en weer, intermediairs
die zaken kunnen doorverwijzen aan Kinderombudsman.Zo is de vraag welke verplichtingen op deze organisaties rusten ten aanzien
van de kinderombudsman op het punt van informatieverstrekking en verslaglegging.Echter onafhankelijkheid wordt hierbij in acht gehouden.13. Uit de toelichting blijkt dat de indieners is verzocht af te
zien van een naam waarvan het woord «ombudsman» onderdeel is.
De indieners menen echter dat de toevoeging «kinder-»onderscheidend
genoeg is.In ons land is de naam «ombudsman» door de wetgever gebruikt
als aanduiding van instanties van klachtbehandeling. Het voorgestelde takenpakket
van de kinderombudsman is echter veel breder, zodat de naam «ombudsman»
als aanduiding minder passend, en verwarrend is. Dat geldt a fortiori indien
de kinderombudsman niet ook externe klachtbehandeling tot taak zou krijgen.De Raad wijst er tenslotte op dat het al eerder aangehaalde voorontwerp
extern klachtrecht ook een bepaling bevat over de bescherming van de naam «ombudsman».De Raad adviseert het wetsvoorstel in het licht van het voorgaande nader
te bezien.Indiener acht het belang van naamgeving groot om bereikbaar en aanspreekbaar
te zijn voor de doelgroep kinderen. Echter zij realiseert zich ook dat
het eerste belang is om te komen tot de instelling van het Instituut (met
werktitel) Kinderombudsman met een goed afgebakend takenpakket. Naam en locatie
komen op een tweede plaats. Voor de naamgeving van het instituut is onder
meer van belang dat het voor kinderen en jongeren:– Herkenbaar– Laagdrempelig– Toegankelijk– Voor zover mogelijk de lading dekt van het takenpakket (echter
het komt toch op de communicatiestrategie aan hoe je een Instituut neerzet)– Bij de tijd is– Etc.Indiener wil in het traject van de uiteindelijke oprichting van het Kinderombudsmaninstituut
zoals ieder bedrijf, organisatie, ministerie een reclamebureau inschakelen
om mee te denken over de branding (naam, logo, website, ed.) van het Instituut.
Dit bureau kan meedenken over een vanuit PR-overwegingen strategische naam,
die duidelijk is voor kinderen, de inhoud van het takenpakket dekt en internationaal
aansluit.Voor indiener is het van groot belang dat kinderen een stem krijgen in
dit proces van het bedenken van een geschikte naam voor het Kinderombudsmaninstituut
zoals dit ook in verschillende andere landen het geval is geweest (o.a. in
België, hier is men gekomen op het Kinderrechtencommissariaat). Weliswaar
zijn kinderen in het verleden hierover bevraagd. Zo bleek rolden op basis
van interviews door het SCO-Kohnstamm instituut met het jongerenpanel de volgende
namen uit de bus:– JONG,– Jongbudsman,– KinderombudsmanUit een onderzoek van WESP bleek weer dat de term «ombuds»
onduidelijk is voor de meeste kinderen. Het wordt moeilijk of ingewikkeld
gevonden en kinderen vertellen niet te snappen wat het betekent.Een reclamebureau kan namens het Kinderombudsman Instituut bijvoorbeeld
een wedstrijd uitschrijven voor kinderen om over de naam na te denken. Dit
levert gelijk een eerste kennismakingscampagne op met de Kinderombudsman.
Kinderen hebben zelf toch vaak de beste ideeën.Reactie met betrekking tot vragen over ingediende Wetsvoorstel:Indiener heeft zich bij het wetsvoorstel laten leiden door de inzichten
die op dat moment bestonden met betrekking tot de term Kinderombudsman. In
2001 bleek ook uit het SCO-Konhstamm: Alle input in dit onderzoek wijst op
een sterke voorkeur voor de benaming Kinderombudsman. De betiteling Kinderombudsman
is een bekende en in veel opzichten erkende. Dat blijkt uit de literatuur.
In een document van UNICEF wordt gesteld: «An ombudsman for children
is traditionally defined as an independent statutory body established to promote
the rights an interest for children.» Er zijn wel enkele landen die
een andere aanduiding hanteren maar verreweg de meeste hanteren de term Kinderombudsman
of een hieraan zeer nauw gelieerde titel. In dit opzicht plaatst Nederland
zich een gegroeide internationale traditie als de term Kinderombudsman wordt
gekozen. De naam is zeer herkenbaar en heeft een optimale laagdrempeligheid
in combinatie met een hoge mate van gezag. Dit wordt in het bijzonder van
belang geacht voor de toegankelijkheid ten behoeve van kinderen.Ook heeft het SCO Konhstamm instituut de bescherming van de naam «ombudsman»
weerlegt: Hoewel de naam «ombudman» in de publieke sector volgens
het Voorontwerp van de Memorie van Toelichting extern klachtrecht een zekere
bescherming verkrijgt, is niet uitgesloten dat deze naam in een andere wettelijke
regeling een andere inhoud krijgt dan in het Awb (p. 40). Er blijken ook na
bestudering van het Voorontwerp van Wet terzake externe klachtenregelingen
geen principiële bezwaren te zijn voor de betiteling «Kinderombudsman»
(p. 43).14. Voor een redactionele kanttekening verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkDe initiatiefnemerK. AribBijlage bij het advies van de Raad van State van 26 februari 2002,
met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging geeft.– De definitie in artikel 1, onder a, verduidelijken; deze verwijst
naar artikel 2 waarin evenmin een omschrijving is gegeven.XNoot1Motie van de leden Arib en Ravestein, voorgesteld op 9 mei 2000, kamerstukken
II 1999/2000, 26 816, nr. 7; aanvaard op 23 mei 2000.XNoot2Brief van de minister van Justitie en de Staatssecretaris van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal,
op 13 november 2000, kamerstukken II 2000/01, nr. 32, blz. 4.XNoot3Modellen voor een «instituut kinderombudsman», verslag van
een verkennend onderzoek naar de opzet en inrichting van een instituut kinderombudsman,
A. J. Nijssen en G. E. Schmidt, Amsterdam/Den Haag, september 2001.XNoot4Brief van de Staatssecretarissen van Justitie en van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport aan de Voorzitter van de Tweede Kamer, 4 december 2001,
kamerstukken II 2001/02, 28 007, nr. 3, blz. 5.XNoot1Verdrag inzake de rechten van het kind, New York, 20 november 1989, Trb.
1990, 46.XNoot2Concluding Observations of the Committee on the Rights
of the Child: the Netherlands, CRC/15/add. 114, 8 oktober 1999.XNoot3Artikel 3 van het wetsvoorstel.XNoot4Hoofdstuk II van het wetsvoorstel.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 1.4.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 1.5.XNoot2A.w., bladzijden 45 en volgende.XNoot1Brief van 12 november 2001 van de Ministers van Justitie en Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties over de instelling van een nationale mensenrechtencommissie,
nr. 5133027/01/6.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 2.2.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 2.3.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 2.4.XNoot3M. P. Gerrits-Janssens en J. B. J. M. ten Berge, «Het
Voorontwerp extern klachtrecht», NTB 2001/8, bladzijden 211–216.XNoot4Zaak no. W04.02.0029/I.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 2.4.2. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28102-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl