Uitvoeringswet EG-insolventieverordening; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28654, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

06-11-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28654 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenAdvies van de Staatscommissie voor het internationaal
privaatrechtHet voorstel van wetHet rapport Virgós/SchmitFinanciële gevolgenArtikelenABCDEFGHIJKLMNOPArtikel II (Uitvoeringswet EG-executieverordening)Artikel III (wetsvoorstel 27 244)Artikel IV (wetsvoorstel 27 244)Artikel V (inwerkingtreding)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28654Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 654Uitvoering van de verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van de
Europese Unie van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PbEG L 160)
(Uitvoeringswet EG-insolventieverordening)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenOp 31 mei 2002 is de verordening (EG) van de Raad van de Europese Unie
van 29 mei 2000 (Nr. 1346/2000) betreffende insolventieprocedures (PbEG L
160), hierna aangeduid als EG-insolventieverordening of kortweg de verordening,
in werking getreden. De verordening, die gericht is op een meer efficiënte
en doeltreffende afwikkeling van insolventieprocedures met grensoverschrijdende
gevolgen, is verbindend in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk
in alle lidstaten van de Europese Unie, met uitzondering van Denemarken. De
verordening is blijkens artikel 1, eerste lid, materieel van toepassing op
collectieve procedures die berusten op de insolventie van de schuldenaar en
ertoe leiden dat deze schuldenaar het beheer en de beschikking over zijn vermogen
geheel of gedeeltelijk verliest en waarbij een curator (waaronder ingevolge
bijlage C bij de verordening mede is te verstaan een bewindvoerder in surseance
of in de schuldsaneringsregeling) wordt aangewezen. Artikel 1, tweede lid,
van de verordening zondert van haar werking uit insolventieprocedures betreffende
verzekeringsondernemingen en kredietinstellingen, bepaalde beleggingsondernemingen
en instellingen voor collectieve beleggingen. Bijlage A bij de Insolventieverordening
somt limitatief de in de lidstaten bestaande insolventieprocedures op die
binnen het toepassingsbereik vallen. Voor Nederland zijn dat het faillissement,
de surseance van betaling en de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen,
alle geregeld in de Faillissementswet (Fw).Het formele toepassingsgebied van de verordening is blijkens artikel 3,
eerste en tweede lid, beperkt tot procedures waarbij het centrum van de voornaamste
belangen van de schuldenaar gelegen is in een der lidstaten waarvoor de verordening
geldt. Blijkens de considerans bij de verordening, nr. 13, wordt onder «centrum
van de voornaamste belangen» verstaan de plaats waar de schuldenaar
gewoonlijk het beheer over zijn belangen voert en die daardoor als zodanig
voor derden herkenbaar is. Zolang het tegendeel niet wordt bewezen wordt bij
vennootschappen en rechtspersonen de plaats van de statutaire zetel vermoed
het centrum van de voornaamste belangen te zijn (artikel 3, eerste lid, tweede
zin). Indien het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar niet
is gelegen in een der lidstaten (anders dan Denemarken), is niet de verordening maar het commune internationaal privaatrecht van elk der lidstaten
van toepassing.De verordening is volgens artikel 43 slechts van toepassing op deze procedures
indien ze zijn geopend op of na 31 mei 2002. Rechtshandelingen die de schuldenaar
heeft verricht vóór de inwerkingtreding van de verordening worden
beheerst door het recht dat gold op het tijdstip dat die rechtshandelingen
werden verricht. Aan artikel 43 ligt blijkens het hierna nog te noemen rapport
Virgós/Schmit (nr. 303) ten grondslag «dat voorkomen moet worden
dat er verandering komt in rechtsposities en rechtsbetrekkingen die reeds
bestaan en waarvoor specifieke rechtsregels gelden op het tijdstip waarop
de nieuwe Verdragsregels in de rechtsorde van de Verdragsluitende staten van
kracht worden». Het staat de wetgever of de rechter derhalve niet vrij
om toepassing te geven aan de verordening op insolventieprocedures die vóór
de inwerkingtreding van de verordening zijn geopend. Dat neemt niet weg dat
de regels van de verordening ook van belang kunnen zijn buiten het (rechtstreekse)
toepassingsgebied van de verordening. Wanneer in een voor 31 mei 2002 geopende
insolventieprocedure een vraag rijst waarvan in het Nederlandse recht nog
geen duidelijke beantwoording heeft plaatsgevonden, zal de rechter onder omstandigheden
ook aanknopingspunten voor de beantwoording kunnen ontlenen aan hetgeen in
de verordening voor een zodanig geval is bepaald. Tegen een zodanige (analogische)
toepassing behoeft geen bezwaar te bestaan, wanneer slechts wordt voorzien
in een leemte en derhalve geen verandering wordt aangebracht in specifieke
rechtsregels voor reeds bestaande rechtsbetrekkingen.De EG-insolventieverordening kent voornamelijk bepalingen van internationaal
privaatrecht. Kernonderwerpen zijn met name een rechtsmachtregeling, een erkenningsregeling
en een aantal uniforme verwijzingsregels. De verordening beoogt geen harmonisering
van het materiële insolventierecht van de lidstaten. De verscheidenheid
van de nationale stelsels van insolventiewetgeving wordt gerespecteerd doordat
de verordening de mogelijkheid schept om tegelijkertijd een zogenaamde hoofdinsolventieprocedure
te openen met universele werking in alle lidstaten (behalve Denemarken), alsmede
een of meer nationale («territoriale») insolventieprocedures,
waarvan de werking beperkt blijft tot het vermogen van de schuldenaar in de
lidstaat waar die procedure is geopend. Artikel 4 en artikel 28 van de verordening
nemen tot uitgangspunt dat het recht van de lidstaat waar de procedure wordt
geopend, het verloop van die procedure beheerst (het lex
concursus-beginsel). Artikel 4, tweede lid, bevat een niet-limitatieve
lijst van belangrijke onderwerpen die door dit toepasselijke recht worden
beheerst. De verordening bevat daarop enige uitzonderingen in de artikelen
5 tot en met 15.Voor het openen van een hoofdprocedure in een lidstaat is, zoals gezegd,
noodzakelijk dat daar het centrum gelegen is van de voornaamste belangen van
de schuldenaar. Voor het openen van een territoriale procedure in een lidstaat
is vereist dat de schuldenaar in die lidstaat een «vestiging»
heeft, dat wil zeggen een plaats van handeling waar de schuldenaar met behulp
van mensen en goederen een economische activiteit uitoefent die niet van tijdelijke
aard is (artikel 2, onder h, van de verordening). De gevolgen van deze territoriale
procedure beperken zich – in tegenstelling tot de hoofdprocedure –
tot de goederen van de schuldenaar die zich op het grondgebied van die lidstaat
bevinden. Een territoriale procedure wordt afgewikkeld volgens het recht van
de lidstaat waar zij wordt geopend, en kan worden geopend zowel voorafgaand
aan als na de opening van een hoofdprocedure, alsmede wanneer er in het geheel
geen hoofdprocedure wordt geopend. Ingevolge artikel 3, derde lid, van de
verordening wordt een territoriale procedure die is geopend na een hoofdprocedure
aangeduid als «secundaire procedure», en kan het daarbij uitsluitend
gaan om een liquidatieprocedure. Dat betekent dat het, zodra buiten Nederland
een hoofdinsolventieprocedure is geopend, voor de schuldenaar niet meer mogelijk
zal zijn om in Nederland surseance van betaling te verkrijgen. De schuldsaneringsregeling
natuurlijke personen geldt net als het faillissement wèl als een liquidatieprocedure
(zie bijlage B bij de verordening).Voor schuldeisers is het behoud van het recht om een zogenaamde secundaire
insolventieprocedure te openen een belangrijk gegeven. Want de preferenties
die in een lidstaat gelden behoeven niet dezelfde te zijn als die in de hoofdinsolventieprocedure,
en preferenties zijn ingevolge artikel 4, tweede lid, onderdeel i –
evenals vele andere materieelrechtelijke onderwerpen – een zaak van
het recht dat de desbetreffende insolventieprocedure beheerst. De schuldeiser
die een preferentie wil veiligstellen in een andere lidstaat dan die waar
de hoofdprocedure is geopend, zal derhalve op de voet van de artikelen 27
en 29 van de verordening in die lidstaat een territoriale (secundaire) procedure
kunnen openen, bij welke gelegenheid de insolventie van de schuldenaar dan
niet meer behandeld hoeft te worden.De automatische erkenning van insolventieprocedures in alle andere lidstaten
vormt een essentieel onderdeel van de verordening (artikelen 16 en 17). Zo
kan met name de hoofdprocedure, zonder nadere rechterlijke toets en zonder
dat de eis wordt gesteld dat de opening in die andere lidstaat bekend wordt
gemaakt, rechtsgevolgen hebben in alle lidstaten (behalve Denemarken). Hetzelfde
geldt ingevolge artikel 25 van de verordening voor andere beslissingen dan
de beslissing tot opening van de insolventieprocedure. De tenuitvoerlegging
wordt ingevolge datzelfde artikel bepaald door het Verdrag van Brussel betreffende
de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke
en handelszaken (EEX-verdrag), dat inmiddels echter – zoals hierna nog
aan de orde zal komen – tussen de lidstaten is vervangen door de zogenoemde
EG-executieverordening.De verordening kent enkele bepalingen die moeten waarborgen dat er –
gegeven de mogelijkheid van gelijktijdig aanhangige insolventieprocedures –
voldoende coördinatie is tussen de procedures in de diverse lidstaten.
Allereerst staat op grond van artikel 39 voor iedere schuldeiser de mogelijkheid
open om zijn vordering in te dienen in zowel de hoofdprocedure als in de secundaire
procedure. De «aanrekeningsregel» van artikel 20, tweede lid,
verzekert daarbij dat de paritas creditorum in
acht wordt genomen. De verschillende curatoren en bewindvoerders zijn ingevolge
artikel 31 tot samenwerking en onderlinge kennisgeving verplicht. Ingevolge
artikel 32, tweede lid, zijn zij eveneens verplicht om, voorzover dat in het
belang is van de schuldeisers wier belangen zij behartigen, vorderingen in
te dienen als ze dat elders in een andere procedure reeds hebben gedaan.De verordening heeft gevolgen voor de insolventie van ondernemingen die
economische activiteiten in verschillende EG-lidstaten (met uitzondering van
Denemarken) ontplooien, evenwel met uitzondering van die ondernemingen die
in de verschillende lidstaten door middel van afzonderlijke rechtspersonen
opereren. Waar het merendeel van de multinationaal opererende ondernemingen
in de laatste categorie zal vallen, is de verordening slechts voor een beperkte
categorie ondernemingen rechtstreeks van belang. Gedacht kan vooral worden
aan bedrijven in de grensstreek, die mede bedrijfsactiviteiten over de grens
verrichten. Daarnaast kan de verordening van belang zijn voor bedrijven die
zaken doen met de zojuist bedoelde grensoverschrijdend opererende ondernemingen.
In zo'n geval kan immers de insolventie van de onderneming in
een andere lidstaat doorwerken in Nederland, wanneer die insolventie kan worden
beschouwd als een «hoofdprocedure» in de zin van de verordening.Advies van de Staatscommissie voor het internationaal
privaatrechtBij brief van 24 juli 2001 heb ik aan de Staatscommissie voor het internationaal
privaatrecht advies verzocht over de wenselijkheid van aanpassing van de wetgeving
aan de verordening. De Staatscommissie heeft mij een definitief advies aangeboden
op 14 maart 2002. Dit advies is openbaar gemaakt op de website van het Ministerie
van Justitie. De Staatscommissie heeft, mede gelet op de korte termijn die
nog restte tot aan het tijdstip van inwerkingtreding van de verordening, geadviseerd
om alleen die onderwerpen in de uitvoeringswet op te nemen die met de komst
van de verordening op korte termijn noodzakelijk zouden moeten worden geregeld.Tevens heeft de Staatscommissie in paragraaf 9 een beknopt advies
gegeven welke opties de wetgever heeft bij het eventueel op een later moment
treffen van een regeling voor het internationaal faillissementsrecht met betrekking
tot insolventieprocedures die niet worden bestreken door de verordening. De
verordening laat immers, zoals de Staatscommissie constateert, een betrekkelijk
groot aantal kwesties over aan het commune internationaal faillissementsrecht
van de lidstaten. Daarbij gaat het met name om de grensoverschrijdende insolventieprocedures
die in Nederland worden geopend ten aanzien van schuldenaren die het centrum
van de voornaamste belangen weliswaar buiten de Gemeenschap hebben, maar waarvoor
artikel 2 Fw wel een voldoende grondslag voor de bevoegdheid van de Nederlandse
rechter biedt. Ook kan het gaan om de erkenning en de rechtsgevolgen van insolventieprocedures
die in andere lidstaten zijn geopend, maar die desondanks niet door de verordening
worden bestreken, omdat het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar
buiten de Gemeenschap gelegen is, of omdat het gaat om een procedure die voor
31 mei 2002 is geopend, of die niet vermeld is in de lijst van insolventieprocedures
van bijlage A van de verordening. Met de Staatscommissie ben ik van mening
dat deze uitvoeringswet zich niet leent voor een aanvullende regeling voor
gevallen die niet door de verordening worden bestreken. De door de Staatscommissie
in het slot van het advies aangedragen opties van hetzij een overeenkomstige
van toepassing verklaring van de verordening op niet-communautaire insolventieprocedures,
hetzij een aanvaarding van de UNCITRAL-Modelwet, wil ik aan de binnenkort
in te stellen Adviescommissie Insolventierecht voorleggen.Het voorstel van wetHet advies van de Staatscommissie geeft aanleiding om de Faillissementswet
op een beperkt aantal onderdelen aan te passen. Er is voor gekozen om deze
aanpassingen niet op te nemen in de tiende afdeling van titel I van die wet
(«Bepalingen van internationaal recht»), nu deze afdeling uitsluitend
de verplichting tot inbreng in een Nederlands faillissement regelt van hetgeen
elders is verhaald. Gezien het rechtstreeks verbindend karakter van de verordening
behoeft deze niet door de wetgever te worden geïmplementeerd. Wel dient
een, als gezegd beperkt, aantal voorzieningen te worden getroffen ter uitvoering
van de verordening. Voorzover thans bekend hebben andere lidstaten eveneens
voor een terughoudende benadering gekozen. Er is voorts niet naar gestreefd
om mogelijke onduidelijkheden in de verordening te verduidelijken, nu de uitleg
van de EG-insolventieverordening immers in laatste instantie is voorbehouden
aan het Hof van Justitie van de EG naar aanleiding van door de hoogste nationale
rechter gestelde prejudiciële vragen. Nadat de verordening aan de Staatscommissie
was voorgelegd voor advies, heeft overleg plaatsgevonden met vertegenwoordigers
vanuit de advocatuur (Insolad) en de rechterlijke macht (Recofa). Dit overleg
betrof zowel de praktische consequenties van de verordening als de mogelijk
noodzakelijke aanpassingen van de Faillissementswet. Ook dit overleg met Insolad
en Recofa wees uit dat de Faillissementswet slechts op een zeer beperkt aantal
onderdelen zou moeten worden aangepast. De verwachting bestaat dat slechts
in een zeer beperkt aantal zaken – wellicht slechts circa twintig zaken
per jaar – sprake zal zijn van een insolventie met grensoverschrijdende
gevolgen op grond van de verordening, afgezien van de gevallen waarin bij
de rechter de neiging zal kunnen bestaan om de verordening – bij de
beantwoording van vragen waarvoor het Nederlandse recht nog geen duidelijke
beantwoording kent– analogisch toe te passen op vóór 31
mei 2002 geopende zaken. Insolad heeft bij brief van 21 januari 2002 te kennen
gegeven dat zodra een onderneming binnen de Europese Unie economische activiteiten
van enige omvang ontwikkelt in een andere lidstaat, deze zich bij voorkeur
van lokale rechtspersonen bedient en niet van een vestiging in die andere
lidstaat, zodat om die reden de verordening doorgaans niet van toepassing
zal zijn.Terughoudendheid is bijvoorbeeld betracht op het punt van de regeling
van de rechtsmacht en relatieve bevoegdheid van de Nederlandse rechter. Artikel
2 Fw geeft in faillissementszaken regels van relatieve competentie. Deze bevoegdheidscriteria
zullen ook uitkomst bieden indien de verordening van toepassing is. De rechter
ontleent zijn rechtsmacht in die gevallen rechtstreeks aan artikel 3 van de
verordening, waarna artikel 2 Fw een binnen Nederland relatief bevoegde rechter
aanwijst. Voor de buiten het toepassingsbereik van de verordening liggende
gevallen brengt artikel 10 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering mee –
zoals ook de Staatscommissie opmerkt – dat artikel 2 Fw mede bepalend
is voor de rechtsmacht van de Nederlandse rechter. Er is van afgezien om,
zoals de Staatscommissie adviseerde, zulks voor deze gevallen uitdrukkelijk
ook in artikel 2 Fw tot uitdrukking te brengen. Daarmee zou ook verder worden
gegaan dan noodzakelijk is voor de uitvoering van de verordening.Met de Staatscommissie onderken ik het belang van vermelding door de rechter
in zijn beslissing van de bevoegdheidsgrondslag. De in de artikelen 16 en
17 van de verordening gewaarborgde automatische erkenning van de beslissing
tot opening van een insolventieprocedure in een andere lidstaat is ermee gediend
dat de rechter in zijn beslissing tot opening uitdrukkelijke en afzonderlijke
aandacht besteedt aan de vraag of het centrum van de voornaamste belangen
of de vestiging van de schuldenaar zich inderdaad in Nederland bevindt. Het
optreden van de door de Nederlandse rechter benoemde curator of bewindvoerder
kan zo worden vergemakkelijkt. Met de Staatscommissie ben ik evenwel van mening
dat in de uitvoeringswet ten opzichte van de verordening niet de aanvullende
eis kan worden gesteld dat uit de openingsbeslissing expliciet moet blijken
dat de rechter zich bevoegd achtte op grond van de verordening. Ook hier is
derhalve terughoudendheid betracht.Het rapport Virgós/SchmitIn de literatuur over de EG-insolventieverordening wordt veel verwezen
naar een rapport van de hand van M. Virgós en E. Schmit, dat echter
niet de status heeft van officiële toelichting op de verordening. Het
is indertijd geconcipieerd als een toelichting op het Verdrag betreffende
insolventieprocedures, dat echter nimmer is vastgesteld of goedgekeurd. De
rechter die één of meer van de bepalingen van de verordening
moet toepassen, zal bij de beantwoording van een rechtsvraag niettemin steun
kunnen ontlenen aan het rapport Virgós-Schmit in die gevallen
waar de considerans die duidelijkheid niet of onvoldoende kan geven, nu de
tekst van de verordening vrijwel overeenstemt met de tekst van het eerdere
concept-Verdrag. De Nederlandse tekst van dit rapport is inmiddels toegankelijk
gemaakt (o.m. Ars Aequi Libri-wetseditie Insolventierecht 2001–2002).
Welke betekenis het Hof van Justitie in een prejudiciële procedure aan
het rapport Virgós/Schmit zal hechten, moet worden afgewacht.Financiële gevolgenRekening wordt gehouden met een zeer beperkte stijging van zaken voor
de rechterlijke macht, welke kan worden gesteld op circa twintig per jaar.
Op grond van de zogenoemde Lamicie-normen voor werklastmeting is daarmee voor
2002 en de jaren daarna een bedrag van € 50 000 gemoeid.ArtikelenArtikel I (Faillissementswet)AIn artikel 5 van de Faillissementswet is geregeld voor welke verzoekschriften
bijstand van een procureur is vereist. Daaraan worden, in overeenstemming
met het advies van de Staatscommissie, toegevoegd de verzoekschriften op de
voet van artikel 33 van de verordening. Het gaat daarbij om verzoeken van
de curator in een hoofdprocedure tot schorsing van de liquidatieverrichtingen
in een secundaire procedure, alsmede de opheffing van zodanige schorsing.
De toevoeging geschiedt in een nieuw derde lid. Het verzoek dient –
zoals ook de Staatscommissie heeft geadviseerd – te worden ingediend
bij de rechtbank. Een specifieke bepaling is daarvoor niet nodig, nu de rechtbank
ingevolge artikel 42 van de Wet op de rechterlijke organisatie in het algemeen
bevoegd is en er geen bepaling is ingevolge welke de zaak door de rechter-commissaris
zou moeten worden behandeld. Relatief bevoegd is de rechtbank die de secundaire
procedure heeft uitgesproken. Ook hiervoor is een specifieke bepaling niet
nodig, evenmin als dat bijvoorbeeld het geval is bij de homologatie van een
door de schuldenaar aangeboden akkoord door de rechtbank. Voor het toekennen
van relatieve bevoegdheid aan de rechter waarin de benoemde rechter-commissaris
zitting heeft, zoals door de Staatscommissie is geadviseerd, bestaat derhalve –
zeker als dit een andere rechtbank zou zijn dan de rechtbank die de secundaire
procedure overigens behandelt, geen grond. De Staatscommissie heeft voorts
geadviseerd in aansluiting op hetgeen geldt voor de afkoelingsperiode (artikel
63a Fw) hoger beroep en cassatie niet uit te sluiten. Dienaangaande wijs ik
erop dat tegen een door de rechtbank op de voet van artikel 63a, vierde lid,
Fw uitgesproken afkoelingsperiode slechts beroep in cassatie openstaat (artikel
426 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering). Voor beschikkingen op verzoeken
ingevolge artikel 33 van de verordening zal, zonder dat daarvoor een nadere
bepaling nodig is, hetzelfde gelden.BIndien een hoofdprocedure is geopend elders in de Europese Gemeenschap,
en nadien in Nederland een secundaire procedure wordt aangevraagd, kan het
nuttig zijn om daarover de zienswijze van de curator in de hoofdprocedure
te vernemen. In artikel 6, eerste lid, Fw, wordt daarom conform de suggestie
van de Staatscommissie in paragraaf 6.1 van het advies bepaald dat de
griffier de curator in de hoofdprocedure onverwijld schriftelijk in kennis
stelt van de faillissementsaanvraag en hem daarbij in de gelegenheid stelt
om zijn zienswijze daarover binnen een door de rechter te bepalen
termijn aan de rechtbank kenbaar te maken. Bij surseance van betaling en bij
de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen, waar een dergelijke regeling
eveneens nuttig is, wordt naar deze bepaling verwezen in de artikelen 215,
tweede lid, en 287, vierde lid, Fw.CVan belang is de vraag in hoeverre een in een andere lidstaat geopende
insolventieprocedure in Nederland openbaar wordt gemaakt. Ingevolge artikel
21, eerste lid, van de verordening kan de curator in een insolventieprocedure
verzoeken om openbaarmaking van de openingsbeslissing in elke andere lidstaat
overeenkomstig de in die lidstaat geldende regels van openbaarmaking. De Faillissementswet
bepaalt in de artikelen 14, derde lid, 216 en 293 voor respectievelijk faillissement,
surseance en de schuldsaneringsregeling dat de openbaarmaking geschiedt door
een publikatie in de Staatscourant en in een of meer door de rechter-commissaris
(in surseance: door de rechtbank) aan te wijzen nieuwsbladen. Hoewel artikel
14, derde lid, bepaalt dat de curator het uittreksel van het vonnis tot faillietverklaring
publiceert, geschiedt deze publikatie in de praktijk telkens door de griffier.
Ingevolge het voorgestelde artikel 14, vierde lid, Fw – dat in de artikelen
216, tweede lid, en 293, derde lid, van overeenkomstige toepassing wordt verklaard –
zal aan een verzoek van een buitenlandse curator tot publikatie op grond van
artikel 21, eerste lid, van de verordening gevolg moeten worden gegeven door
een aankondiging van de in laatstgenoemd artikel bedoelde gegevens in de Staatscourant.
Het verzoek dient te worden gericht aan de griffier van de rechtbank te 's-Gravenhage.
De openingsbeslissing behoeft daarnaast niet tevens in een of meer door de
rechter-commissaris aan te wijzen nieuwsbladen te worden aangekondigd. In
het thans bij de Kamer aanhangige wetsvoorstel tot wijziging van de Faillissementswet
in verband met het bevorderen van de effectiviteit van surseance van betaling
en faillissement (27 244) wordt de verplichting tot publikatie in nieuwsbladen
immers overal geschrapt, mede met het oog op de spoedige invoering van het
Centraal Insolventieregister (CIR).Omdat de openbaarmaking geschiedt volgens de nationale openbaarmakingsregels
is het mogelijk en met het oog op een praktische hanteerbaarheid en kenbaarheid
ook gewenst om, in overeenstemming met het advies van de Staatscommissie,
voor te schrijven dat de te publiceren gegevens aan de griffier worden verstrekt
in het Nederlands, Duits, Engels of Frans, evenals reeds gangbaar is bij inschrijving
in het handelsregister.Bekendmaking is geen voorwaarde voor de erkenning van de buitenlandse
insolventieprocedure, aldus de considerans (nr. 29) bij de verordening. Bekendmaking
is wel van belang voor de bescherming van de wederpartij van de insolvente
schuldenaar. Degene die een verbintenis jegens de schuldenaar in plaats van
jegens de buitenlandse curator heeft uitgevoerd vóórdat de openbaarmaking
heeft plaatsgevonden, wordt volgens artikel 24 van de verordening vermoed
niet op de hoogte geweest te zijn van de opening van de buitenlandse insolventieprocedure
en heeft daarmee bevrijdend gepresteerd.DDe openingsbeslissing van een hoofdprocedure dient voorts te kunnen worden
ingeschreven in openbare registers, zodat derden zich op de hoogte kunnen
stellen van het feit dat elders in de Gemeenschap een hoofdprocedure is geopend
(artikel 22 van de verordening). Ingevolge artikel 19b – dat in de artikelen
216, tweede lid, en 293, derde lid, van overeenkomstige toepassing
wordt verklaard – zal inschrijving centraal plaatsvinden in het faillissementsregister
van de rechtbank's-Gravenhage. Zodra het nieuwe Centraal Insolventieregister
(CIR) operationeel zal zijn, zullen de gegevens bovendien in dat register
worden verwerkt. Met het in gebruik nemen van het CIR behoeft niet te worden
gewacht totdat voornoemd wetsvoorstel 27 244 tot wet verheven is. Het
CIR is immers gebaseerd op een koppeling van de 19 openbare faillissementsregisters
die bij de griffies van de rechtbanken worden gehouden, en die reeds hun grondslag
vinden in de artikelen 19, 222a en 294 Fw.Nu de inschrijfbaarheid van de openingsbeslissing rechtstreeks voortvloeit
uit artikel 22 van de verordening, is het niet nodig om, zoals de Staatscommissie
in overweging heeft gegeven, ook voor bijvoorbeeld het Kadaster te bepalen
dat inschrijving mogelijk is. Ook de aanhef van artikel 3:17 lid 1 BW («krachtens
andere wetsbepalingen») bestrijkt de situaties die zich op basis van
de verordening kunnen voordoen, zodat in de systematiek van het BW de buitenlandse
rechterlijke insolventiebeslissingen als bedoeld in de verordening zonder
meer een inschrijfbaar feit vormen. Onduidelijkheid over het juiste inschrijvingsadres
behoeft zich niet voor te doen. Het Kadaster kent een centraal register. Voor
de griffieregisters bij de rechtbanken geldt dat deze binnenkort eveneens
worden gecentraliseerd in het Centraal Insolventieregister. Ook de door de
Kamers van Koophandel gehouden handelsregisters zijn regionaal georganiseerd,
maar daar zal op grond van artikel 6, tweede of derde lid, van de Handelsregisterwet
1996 altijd een tot inschrijving van de buitenlandse openingsbeslissing bevoegde
Kamer van Koophandel aan te wijzen zijn, zelfs als zich van de onderneming
in Nederland geen vestiging of hoofdnederzetting of handelsagent bevindt.
In het laastste geval zal de Kamer van Koophandel te Rotterdam bevoegd zijn
(artikel 1 van de Regeling aanwijzing bevoegde Kamer van Koophandel en Fabrieken,
Stcrt 1997, nr. 180). De inschrijfbaarheid vloeit ook hier rechtstreeks voort
uit de Insolventieverordening.In het tweede lid van de artikelen 21 en 22 van de verordening is bepaald
dat de lidstaten bevoegd zijn om de openbaarmaking respectievelijk de inschrijving
verplicht te stellen. In het tweede lid van artikel 21 is die bevoegdheid
geclausuleerd tot de lidstaat op het grondgebied waarvan de schuldenaar een
vestiging heeft. Omdat openbaarmaking en inschrijving geen voorwaarde zijn
voor erkenning, en omdat de stellige verwachting gerechtvaardigd is dat curator
of bewindvoerder in het belang van de boedel toch wel tot publikatie en inschrijving
zal overgaan, is er – anders dan de Staatscommissie heeft geadviseerd –
van afgezien om een verplichting daartoe in de wet op te nemen, mede gezien
het niet goed te sanctioneren karakter van een zodanige verplichting. De curator
zal – ook zonder een daartoe strekkende wettelijke verplichting –
niet snel nalaten om in het belang van de boedel gebruik te maken van zijn
mogelijkheid om een inschrijvingsverzoek te doen.EDe hoofdcurator kan op grond van artikel 34, eerste lid, van de verordening
interveniëren in een secundaire procedure, voorzover het recht van de
lidstaat voorziet in een beëindiging van deze secundaire procedure zonder
liquidatie door middel van een herstelplan of een akkoord of een vergelijkbare
maatregel. De Faillissementswet biedt die mogelijkheid aan de schuldenaar
zelf in de artikelen 138 en 252 en 329. Gegeven die mogelijkheid, vloeit uit
het eerste lid van artikel 34 voort dat ook de curator in de hoofdprocedure
een akkoord kan aanbieden. Zie in dezelfde zin het rapport Virgós-Schmit,
nr. 248. De akkoordbepalingen in de Faillissementswet worden daartoe
in de voorgestelde artikelen 172a, 281, tweede lid, en 333a van overeenkomstige
toepassing verklaard.Het vereiste van instemming van de hoofdcurator met een eventueel einde
van de secundaire procedure hoeft niet te worden geregeld in de wet, want
dat vloeit rechtstreeks voort uit de verordening (artikel 34, eerste lid,
tweede volzin). Een en ander betekent dat wanneer de schuldenaar in een secundaire
procedure een akkoord aangeboden heeft, hetzij in faillissement of surseance,
hetzij in de schuldsaneringsregeling, en de schuldeisers het akkoord aannemen,
de rechtbank dit akkoord niet kan bekrachtigen (homologeren) als de curator
in de hoofdprocedure zijn instemming weigert. Wel is het noodzakelijk, zoals
de Staatscommissie heeft geadviseerd (paragraaf 6.4), om een regeling
te treffen voor het geval dat de curator in de hoofdprocedure weliswaar niet
weigert, maar evenmin instemt. Een rechterlijke instantie zal dan hebben te
oordelen over de vraag of de desbetreffende beëindiging de financiële
belangen van de schuldeisers van de hoofdprocedure aantast. Daartoe wordt
artikel 153 aangevuld. Om redenen van duidelijkheid is daarbij ook het hiervoor
genoemde geval opgenomen dat de hoofdcurator zijn instemming uitdrukkelijk
onthoudt. De verdere rechtsgang vloeit voort uit de daaropvolgende bepalingen.
Het treffen van een bijzondere regeling van relatieve bevoegdheid als door
de Staatscommissie aanbevolen, is bij inpassing in artikel 153 niet nodig:
bevoegd is immers de rechtbank die over de homologatie heeft te oordelen.
Een overeenkomstige regeling is getroffen in artikel 272 Fw. De schuldsaneringsregeling
behoeft, gezien de verwijzing in artikel 338, tweede lid, Fw, niet te worden
aangepast. FDe Staatscommissie IPR heeft aanbevolen een wettelijke voorziening te
treffen om het de curator in een hoofdprocedure mogelijk te maken een verzoek
te doen tot beëindiging van een faillissement door middel van een akkoord
(artikel 34 van de verordening), voor welk verzoek dan ook procureurstelling
verplicht gesteld zou moeten worden. Een zodanige voorziening kan gemist worden,
nu de curator in een hoofdprocedure aan artikel 34 van de verordening rechtstreeks
de bevoegdheid kan ontlenen om een akkoord aan te bieden. Ter vermijding van
mogelijke onduidelijkheden wordt in artikel 172a bepaald dat in dat geval
de bepalingen van de zesde afdeling van titel I van de Faillissementswet van
overeenkomstige toepassing zijn. Het is daarbij niet nodig om, zoals de Staatscommissie
heeft aanbevolen, procureurstelling voor te schrijven, aangezien ook de gefailleerde
zelf voor het aanbieden van een akkoord geen procureur behoeft te stellen.
Een overeenkomstige procedure wordt voorgesteld voor surseance van betaling
(artikel 281, tweede lid) en voor de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen
(artikel 333a).GDe wijziging in artikel 215 Fw is hiervoor onder B toegelicht.HDe wijziging in artikel 216 Fw is hiervoor onder C en D toegelicht.IIndien de curator in een hoofdprocedure op grond van artikel 37 van de
verordening aan de Nederlandse rechter een omzetting verzoekt van een reeds
eerder hier te lande geopende surseance in een faillissement of een schuldsaneringsprocedure,
dient de Faillissementswet daarvoor, zoals de Staatscommissie
heeft geadviseerd, een procedurele regeling te bevatten. Daartoe strekt het
voorgestelde artikel 247d, dat een aantal andere bepalingen van de Faillissementswet
van overeenkomstige toepassing verklaart.JDe wijziging in artikel 272 Fw is hiervoor onder E toegelicht.KHet voorgestelde artikel 281, tweede lid, is hiervoor onder F toegelicht.LDe wijziging in artikel 283 Fw heeft dezelfde achtergrond als die in artikel
5 Fw. Procureurstelling dient, zoals ook de Staatscommissie in haar advies
heeft bepleit, verplicht te zijn voor de in artikel 37 van de verordening
bedoelde verzoeken tot omzetting van een surseance van betaling in een liquidatieprocedure
in de zin van de verordening, dat wil zeggen een faillissement of schuldsaneringsregeling.
Omdat in het geval van surseance geen liquidatiehandelingen plaatsvinden,
behoeven verzoeken tot schorsing van de liquidatie op de voet van artikel
33 van de verordening niet te worden genoemd in artikel 283 Fw.MDe wijziging in artikel 287 Fw is hiervoor onder B toegelicht.NDe wijziging in artikel 293 Fw is hiervoor onder C en D toegelicht.OHet voorgestelde artikel 333a is hiervoor onder F toegelicht.PDe wijziging in artikel 361 Fw heeft dezelfde achtergrond als die in artikel
5 Fw.Artikel II (Uitvoeringswet EG-executieverordening)Beslissingen inzake het verloop en de beëindiging van een insolventieprocedure
van een rechter wiens beslissing tot opening van de insolventieprocedure krachtens
artikel 16 van de verordening is erkend, alsmede een door die rechter bevestigd
akkoord, worden zonder verdere formaliteiten erkend (artikel 25, eerste lid,
eerste zin, van de verordening). Die beslissingen worden ingevolge de tweede
zin van artikel 25, eerste lid, van de verordening, ten uitvoer gelegd overeenkomstig
de artikelen 31 tot en met 51 (met uitzondering van artikel 34, lid 2) van
het Verdrag van Brussel betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (EEX-verdrag). Hetzelfde geldt
voor de beslissingen, genoemd in de tweede en derde alinea van artikel 25,
eerste lid, van de verordening: beslissingen die rechtstreeks voortvloeien
uit de insolventieprocedure en daar nauw op aansluiten, alsmede beslissingen
betreffende na het verzoek tot opening van een insolventieprocedure genoemen
conservatoire maatregelen. Ingevolge artikel 68 van de verordening (EG) Nr.
44/2001 van de Raad van de Europese Unie van 22 december 2000
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (de zogenoemde EG-executieverordening),
komt de EG-executieverordening in de betrekkingen tussen de lidstaten (met
uitzondering van Denemarken) in de plaats van het EEX-verdrag en geldt elke
verwijzing naar dat verdrag als een verwijzing naar de EG-executieverordening.
Die verordening voorziet onder meer in een regeling voor het verkrijgen van
verlof tot tenuitvoerlegging, waarvoor in de Nederlandse wetgeving uitvoeringsbepalingen
zijn voorzien in het bij koninklijke boodschap van 14 maart 2002 ingediende
voorstel van wet 28 263 houdende de Uitvoeringswet EG-executieverordening.
De bepalingen van die wet zullen van overeenkomstige toepassing moeten zijn
op rechterlijke beslissingen als bedoeld in artikel 25, eerste lid, van de
EG-insolventieverordening.Met het voorgestelde artikel 5a van de Uitvoeringswet EG-executieverordening
wordt gevolg gegeven aan paragraaf 5.4 van het advies van de Staatscommissie,
waar vermeld is dat het ten aanzien van artikel 25 van de EG-insolventieverordening
aanbeveling verdient om de uitvoering daarvan naadloos te laten aansluiten
bij de uitvoering van de EG-executieverordening. Wel wordt in het wetsvoorstel
de van overeenkomstige toepassing verklaring beperkt tot beslissingen, bedoeld
in artikel 25, eerste lid, van de verordening. Voor andere beslissingen dan
die bedoeld in artikel 25, eerste lid, bepaalt de verordening dat de erkenning
en tenuitvoerlegging daarvan wordt beheerst door het EEX-verdrag (waarvoor
gelezen kan worden: de EG-executieverordening), voorzover dat verdrag van
toepassing is (artikel 25, tweede lid). Hoewel het slot van genoemde bepaling
niet geheel duidelijk is, brengt de toepasselijkheid van de EG-executieverordening
op die beslissingen mee dat daarop de Uitvoeringswet EG-executieverordening
rechtstreeks van toepassing zal zijn.Artikel III (wetsvoorstel 27 244)De wijzigingen in artikel I van dit wetsvoorstel zijn geredigeerd zonder
rekening te houden met het bij koninklijk besluit van 22 juli 2000 ingediende
voorstel van wet tot wijziging van de Faillissementswet in verband met het
bevorderen van de effectiviteit van surséance van betaling en faillissement
(27 244) (verder: wetsvoorstel 27 244). Wordt dat wetsvoorstel wet,
dan bevat artikel III een wijziging van artikel 19b teneinde een grondslag
te bieden voor opneming van de ingevolge die bepaling in het faillissementsregister
te 's-Gravenhage ingeschreven gegevens in het Centraal Insolventieregister,
alsmede de dan eveneens benodigde wijzigingen in de artikelen 215 en artikel
216a Fw.Artikel IV (wetsvoorstel 27 244)Artikel IVa van wetsvoorstel 27 244 voorziet erin dat een doorlopende
tekst van de Faillissementswet in het Staatsblad zal worden geplaatst, waarbij
thans nog ongenummerde leden in de eerste en tweede titel genummerd zullen
worden. Voor het geval dat dit wetsvoorstel nadien in werking zou treden,
is het nodig erin te voorzien dat door dit wetsvoorstel toegevoegde ongenummerde
leden eveneens alsnog worden genummerd. Eventueel kunnen beide tekstplaatsingen
worden gecombineerd. In verband met Aanwijzing voor de regelgeving nr. 237
is ervan afgezien deze leden reeds in dit wetsvoorstel van een nummer te voorzien.Artikel V (inwerkingtreding)Nu het wetsvoorstel zich beperkt tot regels die nodig zijn ter uitvoering van de verordening, zal bij de inwerkingtreding geen rekening behoeven
te worden gehouden met de Tijdelijke Referendumwet.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28654-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl