Besluit van 11 december 2006, houdende wijziging van het Besluit prudentiële regels Wft ter implementatie van richtlijn nr. 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (herschikking) (PbEU L 177) en richtlijn nr. 2006/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 14 juni 2006 inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen (herschikking) (PbEU L 177)
Staten-Generaal — Staatsblad 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Staatsblad 2006, 662

 
 
 

Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden

Datum publicatie
Organisatie
Jaargang en nummer
Rubriek
Datum ondertekening

20-12-2006

Ministerie van Financiën

Staatsblad 2006, 662

AMvB

11-12-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam ARTIKEL I A B C Artikel 23a Artikel 23b Artikel 23c Artikel 23d Artikel 23e D Artikel 24a E Artikel 25a Artikel 25b F G H I Artikel 61a J Artikel 62a Artikel 62b Artikel 62c Artikel 62d Artikel 62e K § 10.2 Minimumomvang
toetsingsvermogen volgens interne
modellenBepalingen ter uitvoering van
artikel 3:57, tweede lid, van de wet Artikel 69 Artikel 70 Artikel 71 Artikel 72 Artikel 73 Artikel 74 Artikel 75 Artikel 76 Artikel 77 Artikel 78 Artikel 79 § 10.3 KredietrisicoverminderingBepalingen
ter uitvoering van artikel 3:57, tweede lid, van de
wet Artikel 80 Artikel 81 Artikel 82 § 10.4 SecuritisatieBepalingen
ter uitvoering van artikel 3:57, tweede lid, van de
wet Artikel 83 Artikel 84 Artikel 85 Artikel 86 Artikel 87 § 10.5 Erkenning van
kredietbeoordelingen van kredietbeoordelingsbureaus en
exportkredietverzekeraars Artikel 88 Artikel 88a L M N O P Q R ARTIKEL II A B C D Artikel 4a Artikel 4b Artikel 4c E ARTIKEL III ARTIKEL IV ARTIKEL V ARTIKEL VI ARTIKEL VII ARTIKEL VIII ARTIKEL IX ARTIKEL X ARTIKEL XI ARTIKEL XII ARTIKEL XIII ARTIKEL XIV Ondertekening NOTA VAN TOELICHTINGAlgemeen1.
Inleiding2. Achtergrond van de
richtlijnen3. Reikwijdte4. Hoofdpunten van de
richtlijnenPijler 1:KredietrisicoVerschillende methodesKredietrisicoverminderingSecuritisatieMarktrisicoOperationeel
risicoAanwezig
toetsingsvermogenPijler 2:5. Gevolgen voor het
bedrijfsleven en de burger6.
Ontvangen adviezenArtikelsgewijsARTIKEL IWijzigingen van het
Besluit prudentiële regels WftAArtikel
1Entiteit voor
securitisatiedoeleinden:Initiator:Interne
modellenmethode:Kans op wanbetaling:Kredietrisicovermindering:Kredietverbetering:Leningverstrekkende financiële
onderneming:Niet-volgestorte
kredietprotectie:Omgekeerde
retrocessieovereenkomst en retrocessieovereenkomst:Omrekeningsfactor:Operationeel
risico:Opgenomen
effectenlening, opgenomen grondstoffenlening, verstrekte effectenlening
en verstrekte grondstoffenlening:Revolverende
vordering:Securitisatie, synthetische
securitisatie, traditionele securitisatie en tranche:Securitisatiepositie:Sponsor:Stresstest:Tegenpartijkredietrisico:Verlies bij wanbetaling:Vervroegde-aflossingsbepaling:Verwachte
verliespost:Verwateringsrisico:Volgestorte
kredietprotectie:Wanbetaling:BArtikel
23CArtikelen 23a tot en
met 23eDArtikel
24aEArtikel
25aArtikel 25bFArtikel
59GArtikel
60HArtikel
61IArtikel
61aJArtikel
62aArtikel
62bArtikel
62cArtikel 62dArtikel
62eKArtikel
69Artikel 70Artikel 71Artikel
72Artikel 73Artikel
74Artikel
75Artikel
76Artikel 77Artikel 78Artikel 79Artikel 80Artikel 81Artikel 82Artikel 83Artikel 84Artikel 85Artikel 86Artikel 87Artikel
88Artikel 88aLArtikel
89MArtikel
90NArtikel
91OArtikel
92PArtikel
94QArtikel
140RBijlage
BARTIKEL IIWijzigingen van het
Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
WftA tot en met
CDArtikel
4aArtikel 4bArtikel
4cEBijlage
BARTIKEL IIIWijzigingen van het
Besluit boetes WftARTIKEL IVWijziging van het
Besluit bijzondere prudentiële maatregelen, beleggerscompensatie
en depositogarantie WftARTIKEL
VWijziging van het
Besluit Gedragstoezicht financiële ondernemingen
WftARTIKEL VIWijziging van het
Besluit Marktmisbruik WftARTIKEL
VIIARTIKEL
VIIIARTIKEL
IXARTIKEL
XARTIKEL XIARTIKEL XII Tabel A Transponeringstabel van richtlijn
2006/48/EG naar Wft en lagere regelgeving Tabel B Transponeringstabel van richtlijn
2006/49/EG naar Wft en lagere regelgeving
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 248 Kb

Informatie

Printen

Delen

 
 
 
Besluit van 11 december 2006, houdende wijziging van het Besluit
prudentiële regels Wft ter implementatie van richtlijn nr.
2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening
van de werkzaamheden van kredietinstellingen (herschikking) (PbEU
L 177) en richtlijn nr. 2006/49/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van 14 juni 2006
inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en
kredietinstellingen (herschikking) (PbEU L 177)
Wij Beatrix, bij de
gratie Gods, Koningin der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, enz.
enz. enz.Op de voordracht van Onze
Minister van Financiën van 26 september 2006, nr. FM2006-02251
M;Gelet op de
artikelen 3:17, tweede lid, aanhef en
onderdeel c, 3:53, derde lid, 3:57, tweede en zevende lid, 3:259, derde
lid, 3:280b, 4:22 en 5:58, derde lid, van de Wet op het financieel
toezicht en de richtlijnen nr.
2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening
van de werkzaamheden van kredietinstellingen (herschikking) (PbEU
L 177), en
nr. 2006/49/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van 14 juni 2006
inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en
kredietinstellingen (herschikking) (PbEU
L 177);De Raad van State gehoord, advies van
20 oktober 2006, nr. W06.060417/IV;Gezien het nader rapport van Onze
Minister van Financiën van 4 december 2006, nr.
FM2006-02508 U;Hebben
goedgevonden en verstaan:ARTIKEL I Het Besluit
prudentiële regels Wft wordt als volgt
gewijzigd:AArtikel 1 wordt als
volgt gewijzigd:1. In de alfabetische
rangschikking worden de volgende definities
ingevoegd:business
line: afgezonderde categorie activiteiten, bedoeld in bijlage
X, deel 2, tabel 2, van de herziene richtlijn
banken;entiteit voor
securitisatiedoeleinden:
onderneming:a. die geen kredietinstelling is;b. die is opgericht ten behoeve van een of meer
securitisaties;c. wier activiteiten
zich beperken tot hetgeen noodzakelijk is voor die
securitisaties;d. wier oprichting
dient om haar verplichtingen te scheiden van de verplichtingen van de
initiator; ene. wier eigenaars hun
deelneming onvoorwaardelijk in pand kunnen geven of kunnen
verkopen;initiator: onderneming
die:a. zelf of via een andere onderneming rechtstreeks of
middellijk partij is geweest bij de oorspronkelijke overeenkomst
waarmee de verplichtingen of mogelijke verplichtingen van de debiteur
of mogelijke debiteur die worden gesecuritiseerd, zijn ontstaan;
ofb. vorderingen van een derde koopt,
in haar balans opneemt en vervolgens
securitiseert;interne modellenmethode: methode
waarbij de som van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling voor de kredietrisico’s van een financiële
onderneming wordt bepaald op basis van een intern
model;kans op
wanbetaling: kans dat een wederpartij over een periode van een
jaar in gebreke blijft;kredietbeoordeling: taxatie van de kans
op wanbetaling en de mate van wanbetaling door een bepaalde debiteur op
al zijn verplichtingen of een deel van zijn
verplichtingen;kredietbeoordelingsbureau: bureau dat
kredietbeoordelingen opstelt;kredietrisicovermindering: techniek ter
beperking van het kredietrisico dat verbonden is aan activa en posten
buiten de balanstelling;kredietverbetering: contractuele
regeling die de kans op wanbetaling en de mate van wanbetaling van een
securitisatiepositie vermindert ten opzichte van de situatie waarin van
die regeling geen sprake zou zijn;leningverstrekkende financiële
onderneming: financiële onderneming die een vordering
heeft, ongeacht of daaraan een lening ten grondslag
ligt;niet-volgestorte
kredietprotectie: kredietrisicovermindering waarbij het
kredietrisico met betrekking tot een vordering van een
financiële onderneming wordt beperkt door de garantie van een
derde partij om een bepaald bedrag uit te keren bij wanbetaling van de
wederpartij of bij andere in de overeenkomst tot kredietprotectie
vermelde gebeurtenissen die betaling onder de overeenkomst of
afwikkeling van de overeenkomst tot gevolg hebben;omgekeerde retrocessieovereenkomst:
overeenkomst waarbij een wederpartij aan een financiële
onderneming effecten, grondstoffen of gegarandeerde rechten betreffende
de eigendom van effecten of grondstoffen verkoopt, onder de ontbindende
voorwaarde deze of vervangende effecten of grondstoffen tegen een
vastgestelde prijs op een door de wederpartij te bepalen tijdstip in de
toekomst terug te kopen,
indien:a. in geval van gegarandeerde rechten, de garantie is
verstrekt door een gereglementeerde markt die houder is van de rechten;
enb. de overeenkomst bepaalt dat het
de financiële onderneming niet is toegestaan een bepaald effect
of een bepaalde grondstof aan meer dan een wederpartij tegelijkertijd
over te dragen of toe te zeggen;omrekeningsfactor: verhouding tussen
het op een bepaald moment onbenutte bedrag van een kredietlijn dat naar
verwachting opgenomen wordt en openstaat in geval van wanbetaling en
het onbenutte bedrag van die kredietlijn, waarbij de omvang van de
kredietlijn wordt bepaald door de toegestane limiet, tenzij de
niet-toegestane limiet hoger is;operationeel risico: risico van
verliezen als gevolg van tekortschietende of falende interne procedures
en systemen of als gevolg van externe gebeurtenissen, met inbegrip van
juridische risico’s;opgenomen effectenlening: overeenkomst
waarbij een wederpartij aan een financiële onderneming effecten
uitleent tegen zekerheid, onder de ontbindende voorwaarde dat de
financiële onderneming op een tijdstip in de toekomst of zodra
de wederpartij daarom verzoekt, gelijkwaardige effecten
teruglevert;opgenomen
grondstoffenlening: overeenkomst waarbij een wederpartij aan
een financiële onderneming grondstoffen uitleent tegen
zekerheid, onder de ontbindende voorwaarde dat de financiële
onderneming op een tijdstip in de toekomst of zodra de wederpartij
daarom verzoekt, gelijkwaardige grondstoffen
teruglevert;retrocessieovereenkomst: overeenkomst
waarbij een financiële onderneming aan een wederpartij effecten,
grondstoffen of gegarandeerde rechten betreffende de eigendom van
effecten of grondstoffen verkoopt, onder de ontbindende voorwaarde deze
of vervangende effecten of grondstoffen tegen een vastgestelde prijs op
een door de financiële onderneming te bepalen tijdstip in de
toekomst terug te kopen,
indien:a. in geval van gegarandeerde rechten, de garantie is
verstrekt door een gereglementeerde markt die houder is van de rechten;
enb. de overeenkomst bepaalt dat het
de financiële onderneming niet toegestaan is een bepaald effect
of een bepaalde grondstof aan meer dan een wederpartij tegelijkertijd
over te dragen of toe te zeggen;revolverende vordering: vordering
waarbij de wederpartij het openstaande bedrag mag laten variëren
tot een van tevoren afgesproken limiet;risicomeetsysteem: systeem voor de
meting van het operationeel risico;securitisatie: transactie of regeling
waarbij:a. het kredietrisico van een vordering of verzameling
van vorderingen wordt onderverdeeld in ten minste twee
tranches;b. de in het kader van de
transactie of regeling verrichte betalingen afhangen van de prestatie
van de vordering of de verzameling van vorderingen; enc. de rangorde van de tranches bepalend is voor de
verdeling van de verliezen tijdens de looptijd van de transactie of
regeling;securitisatiepositie: vordering in het
kader van een securitisatie;sponsor: onderneming, niet zijnde een
initiator, die securitisatieregelingen waarbij vorderingen van derden
worden gekocht, opzet en beheert;stresstest: onderzoek naar de
risico’s die ontstaan als zich veranderingen in de marktsituatie
voordoen of zouden voordoen die een ongunstige invloed uitoefenen op de
toereikendheid van het toetsingsvermogen van een financiële
onderneming, en naar de risico’s die ontstaan als
zekerheidsrechten worden uitgeoefend in
crisissituaties;synthetische securitisatie:
securitisatie
waarbij:a. de onderverdeling in tranches van het
kredietrisico van een vordering of verzameling van vorderingen
geschiedt door middel van kredietderivaten of garanties;
enb. de vordering of verzameling van
vorderingen in de balanstelling van de initiator blijft
opgenomen;tegenpartijkredietrisico: risico dat de
wederpartij bij een transactie in gebreke blijft voordat de definitieve
afwikkeling van de met de transactie samenhangende kasstromen heeft
plaatsgevonden;traditionele securitisatie:
securitisatie
waarbij:a. de gesecuritiseerde vorderingen in economische zin
worden overgedragen aan een entiteit voor securitisatiedoeleinden die
daartoe effecten uitgeeft;b. de
eigendom van de gesecuritiseerde vorderingen door de initiator wordt
overgedragen of de kasstromen uit hoofde van de gesecuritiseerde
vorderingen door middel van een overeenkomst van subdeelneming door de
initiator worden overgedragen; enc. de
uitgegeven effecten niet leiden tot een betalingsverplichting voor de
initiator;tranche: contractueel vastgesteld
segment van het kredietrisico van een gesecuritiseerde vordering of
verzameling van vorderingen, waarbij een securitisatiepositie in dit
segment een groter of kleiner risico op verlies meebrengt dan een
securitisatiepositie van dezelfde omvang in elk ander segment, indien
geen rekening wordt gehouden met de volgestorte of niet-volgestorte
kredietprotectie die door derden rechtstreeks aan de houders van de
securitisatieposities in dit segment of in andere segmenten wordt
geboden;verlies bij
wanbetaling: verhouding tussen het verwachte economisch
verlies op een vordering als gevolg van wanbetaling, met inachtneming
van de tijdwaarde van geld, en het naar verwachting uitstaande bedrag
bij wanbetaling;verstrekte
effectenlening: overeenkomst waarbij een financiële
onderneming aan een wederpartij effecten uitleent tegen zekerheid,
onder de ontbindende voorwaarde dat de wederpartij op een tijdstip in
de toekomst of zodra de financiële onderneming daarom verzoekt,
gelijkwaardige effecten teruglevert;verstrekte grondstoffenlening:
overeenkomst waarbij een financiële onderneming aan een
wederpartij grondstoffen uitleent tegen zekerheid, onder de ontbindende
voorwaarde dat de wederpartij op een tijdstip in de toekomst
of zodra de financiële onderneming daarom verzoekt,
gelijkwaardige grondstoffen teruglevert;vervroegde-aflossingsbepaling:
contractuele bepaling op grond waarvan de securitisatieposities van
beleggers voor de oorspronkelijke vervaldatum van de uitgegeven
effecten geheel of gedeeltelijk worden afgelost;verwachte verliespost: product van de
kans op wanbetaling, het verlies bij wanbetaling en de waarde van een
actief of post buiten de balanstelling;verwateringsrisico: risico dat de
waarde van een kortlopende handelsvordering afneemt door crediteringen
aan de debiteur;volgestorte kredietprotectie:
kredietrisicovermindering waarbij het kredietrisico met betrekking tot
een vordering van een financiële onderneming wordt beperkt door
het recht van die financiële onderneming om bij wanbetaling van
de wederpartij of bij andere specifieke gebeurtenissen in verband met
de wederpartij die gevolgen hebben of kunnen hebben voor het
kredietrisico met betrekking tot de
vordering:a. bepaalde activa of posten buiten de balanstelling
te gelde te maken;b. bepaalde activa
of posten buiten de balanstelling over te nemen;c. de eigendom van bepaalde activa of posten buiten
de balanstelling te verwerven of te behouden;d. de waarde van bepaalde activa of posten buiten de
balanstelling te verlagen; ofe. de
waarde van bepaalde activa of posten buiten de balanstelling te
vervangen door het verschil tussen deze waarde en de waarde van een
vordering op de financiële
onderneming;wanbetaling:a. situatie waarin een financiële onderneming
het onwaarschijnlijk acht dat een debiteur zijn verplichtingen jegens
haar, de moederonderneming of een van de dochterondernemingen van de
financiële onderneming volledig zal nakomen zonder dat de
financiële onderneming, de moederonderneming of een van de
dochterondernemingen zal moeten overgaan tot maatregelen;
ofb. situatie waarin een debiteur meer
dan negentig dagen in gebreke is bij het nakomen van een aanzienlijke
verplichting jegens een financiële onderneming, de
moederonderneming of een van de dochterondernemingen van de
financiële
onderneming;2. De definitie van «te lopen
risico’s»
vervalt.BArtikel 23 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste en tweede lid wordt de
zinsnede «de te lopen risico’s» telkens vervangen
door: relevante risico’s.2. Onder vernummering van het tweede tot en met
vijfde lid tot derde tot en met zesde lid wordt een lid ingevoegd,
luidende:2. Onder relevante
risico’s, bedoeld in het eerste lid, worden in het bijzonder
verstaan het concentratierisico, krediet- en tegenpartijrisico,
liquiditeitsrisico, marktrisico, operationeel risico, renterisico
voortvloeiend uit niet-handelsactiviteiten, restrisico,
securitisatierisico en verzekeringsrisico. Een bank,
beleggingsonderneming of clearinginstelling als bedoeld in artikel
3:17, eerste of derde lid, 3:22, 3:23 of 3:27 van de wet houdt tevens
rekening met de risico’s die voortvloeien uit de
macro-economische omgeving waarin de onderneming actief is en die
verband houden met de stand van de
conjunctuurcyclus.CNa artikel 23 worden vijf artikelen ingevoegd,
luidende:Artikel 23a 1. Een bank als bedoeld in artikel 3:17, eerste
lid, of 3:23 van de wet legt de procedures voor de acceptatie,
aanpassing, vernieuwing en herfinanciering van kredieten duidelijk
vast.2. Voor de doorlopende
administratie en bewaking van de verschillende portefeuilles en
vorderingen waaraan een kredietrisico is verbonden, inclusief de
detectie en het beheer van probleemkredieten, het verrichten van
adequate waardeaanpassingen en de vorming van voorzieningen, wordt van
doeltreffende systemen gebruik gemaakt.3. De bank zorgt ervoor dat de spreiding van de
kredietportefeuille aansluit bij de doelmarkten en bij de algemene
kredietstrategie van de bank.Artikel 23b 1. De procedures en maatregelen, bedoeld in
artikel 23, derde lid, die zijn gericht op het liquiditeitsrisico
hebben betrekking op het beheer van de actuele en toekomstige netto
financiële positie en behoeften.2. Door een bank, beleggingsonderneming of
clearinginstelling als bedoeld in artikel 23, tweede lid, tweede
volzin, worden alternatieve scenario’s in overweging genomen en
de hypothesen die aan beslissingen betreffende de netto
financiële positie ten grondslag liggen, worden regelmatig aan
een nieuw onderzoek onderworpen.Artikel 23c 1. De procedures en maatregelen, bedoeld in
artikel 23, derde lid, die zijn gericht op het beheersen van het
operationeel risico zijn eveneens gericht op zelden voorkomende, zeer
ernstige gebeurtenissen.2. Een bank
of beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 23, tweede lid, tweede
volzin, geeft in aanvulling op hetgeen in dit besluit onder
operationeel risico wordt verstaan, aan wat zij onder operationeel
risico verstaat.Artikel 23d Een bank
of beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 23, tweede lid, tweede
volzin, past systemen toe voor de beoordeling en het beheer van het
risico dat uit potentiële veranderingen in rentetarieven
voortvloeit, voor zover deze veranderingen van invloed zijn op de
activiteiten buiten de handelsportefeuille van die bank,
beleggingsonderneming of
clearinginstelling.Artikel 23e 1. De procedures en maatregelen, bedoeld in
artikel 23, derde lid, die betrekking hebben op het beheersen van het
securitisatierisico zijn erop gericht dat bij het nemen van
beslissingen op het gebied van risicobeoordeling en het risicobeheer
rekening wordt gehouden met het economisch belang van de
transactie.2. Een bank of
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 23, tweede lid, tweede
volzin, die initiator is van een securitisatie van revolverende
vorderingen waarop een vervroegde- aflossingsbepaling van toepassing
is, stelt een liquiditeitsplan vast om de gevolgen van zowel geplande
als vervroegde aflossingen op te
vangen.DNa artikel 24 wordt een artikel ingevoegd,
luidende:Artikel 24a 1. Een bank of beleggingsonderneming als bedoeld
in artikel 23, tweede lid, tweede volzin, beschikt over solide,
doeltreffende en alomvattende strategieën en procedures aan de
hand waarvan zij doorlopend nagaat of en ervoor zorgt dat de hoogte,
samenstelling en verdeling van haar eigen vermogen aansluiten op de
omvang en de aard van haar huidige en mogelijk toekomstige
risico’s.2. De
financiële onderneming ziet er op systematische wijze op toe dat
de strategieën en procedures, bedoeld in het eerste lid, worden
nageleefd en zorgt ervoor dat gesignaleerde tekortkomingen of gebreken
worden
opgeheven.ENa artikel 25 worden twee artikelen ingevoegd,
luidende:Artikel 25a 1. De door de Nederlandsche Bank uitgevoerde
evaluatie, bedoeld in artikel 3:18a, eerste lid, van de wet heeft ten
minste betrekking
op:a. de risico’s, bedoeld in artikel 60, eerste
lid;b. het renterisico dat een bank of
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 23, tweede lid, tweede
volzin, bij niet-handelsactiviteiten loopt;c. de resultaten van de stresstests die zijn
uitgevoerd door de financiële onderneming die voor het
kredietrisico een interne modellenmethode toepast;d. de blootstelling aan en het beheer van het
concentratierisico, het liquiditeitsrisico en grote posities door de
financiële onderneming;e. de
deugdelijkheid, geschiktheid en wijze van toepassing van de door de
financiële onderneming gevolgde procedures met het oog op het
beheer van het restrisico dat de toepassing van toegelaten technieken
van kredietrisicovermindering met zich brengt;f. de vraag in hoeverre het toetsingsvermogen dat de
financiële onderneming houdt met betrekking tot de activa die
zij heeft gesecuritiseerd, toereikend is in het licht van de
economische kenmerken van de transactie, inclusief de mate waarin
sprake is van risico-overdracht;g. de
impact van de diversificatie-effecten en de wijze waarop dergelijke
effecten in het systeem van risicometing worden verwerkt;
enh. de resultaten van de stresstests
die zijn uitgevoerd door de financiële onderneming die gebruik
maakt van interne modellen voor de berekening van de vereiste
solvabiliteit voor het risico, bedoeld in artikel 60, eerste lid,
onderdeel b.2. De
Nederlandsche Bank controleert of de financiële onderneming een
securitisatie stilzwijgend buiten de grenzen van haar contractuele
verplichtingen heeft gesteund. Indien blijkt dat de financiële
onderneming meerdere keren buiten de grenzen van haar contractuele
verplichtingen stilzwijgende steun heeft verleend, neemt de
Nederlandsche Bank passende maatregelen op basis van het vermoeden dat
de kans groot is dat de financiële onderneming ook in de
toekomst haar securitisaties zal steunen buiten de grenzen van haar
contractuele verplichtingen.3. De
Nederlandsche Bank houdt bij het bepalen of het aangehouden
toetsingsvermogen een beheerste en duurzame dekking van risico’s
waarborgt, rekening met de vraag of de waardeaanpassingen en
voorzieningen voor posities en portefeuilles in de handelsportefeuille
de financiële onderneming in staat stellen haar posities onder
normale marktomstandigheden op korte termijn te verkopen of af te
dekken zonder dat wezenlijke verliezen worden
geleden.Artikel 25b 1. De Nederlandsche Bank treft maatregelen
indien de economische waarde van een bank of beleggingsonderneming als
bedoeld in artikel 23, tweede lid, tweede volzin, met meer dan twintig
procent van het toetsingsvermogen afneemt door een plotselinge en
onverwachte verandering in de rentetarieven.2. De Nederlandsche Bank stelt de omvang van de
verandering in de rentetarieven vast, bedoeld in het eerste
lid.FIn artikel 59, eerste lid, onderdeel a, wordt de
zinsnede «de artikelen 60 tot en met 64» vervangen door:
de artikelen 60 tot en met 64 of paragraaf 10.2, met inachtneming van
de paragrafen 10.3 en 10.4.GArtikel 60 wordt als volgt gewijzigd:1. Het eerste lid, onderdeel a, komt te
luiden:a. acht procent van de som van de
ingevolge artikel 61 te berekenen bedragen van de naar risico gewogen
activa en posten buiten de balanstelling voor de
kredietrisico’s, met inbegrip van de
tegenpartijkredietrisico’s en verwateringsrisico’s, met
betrekking tot het totale bedrijf, uitgezonderd de handelsportefeuille
en de niet-liquide activa van een bank, beleggingsonderneming of
clearinginstelling die artikel 90, tweede lid,
toepast;2. In
het eerste lid, onderdeel c, wordt de zinsnede
«valutarisico’s, grondstoffenrisico’s en
landenrisico’s» vervangen door: valutarisico’s en
grondstoffenrisico’s.3. Het eerste lid, onderdeel d, komt te
luiden:d. het ingevolge de artikelen 62b tot
en met 62e te berekenen bedrag van de met betrekking tot het totale
bedrijf vereiste solvabiliteit ter dekking van het operationeel
risico.4. In
het tweede lid wordt zinsnede «onderdelen b tot en met d»
vervangen door: onderdelen b en c.5. Onder vernummering van het vierde, vijfde en
zesde lid tot derde, vierde en vijfde lid, vervalt het derde
lid.6. In het derde lid
(nieuw) wordt «een beleggingsonderneming als bedoeld in het
eerste lid» vervangen door: een beleggingsonderneming als
bedoeld in het eerste lid waarop artikel 62a van toepassing
is,.7. In het vierde lid
(nieuw), aanhef, wordt de zinsnede «het vierde lid»
vervangen door: het derde
lid.HArtikel 61 wordt als volgt gewijzigd:1. Het eerste lid komt te
luiden:1. Het bedrag van
een naar risico gewogen actief of post buiten de balanstelling, bedoeld
in artikel 60, eerste lid, onderdeel a, is gelijk aan zijn
vorderingswaarde vermenigvuldigd met het aan dat actief of post buiten
de balanstelling ingevolge het vijfde lid, onderdeel a, toegekende
risicogewicht. In afwijking van de vorige volzin wordt het bedrag van
een naar risico gewogen post bij gesecuritiseerde activa en posten
buiten de balanstelling of van een naar risico gewogen
securitisatiepositie berekend volgens paragraaf
10.4.2. In het tweede lid wordt de zinsnede
«het derde lid, onderdeel c» vervangen door: het vijfde
lid, onderdeel c.3. Onder
vernummering van het derde lid tot vijfde lid worden na het tweede lid
twee leden ingevoegd, luidende:3. De vorderingswaarde, bedoeld in het tweede lid,
van effecten of grondstoffen die in het kader van een
retrocessieovereenkomst, omgekeerde retrocessieovereenkomst, opgenomen
effectenlening, verstrekte effectenlening, opgenomen
grondstoffenlening, verstrekte grondstoffenlening of
margeleningstransactie worden verkocht, gedeponeerd of verstrekt, wordt
indien de financiële onderneming ingevolge artikel 82, eerste
lid, de uitgebreide benadering van financiële zekerheden
toepast, verhoogd met de overeenkomstig die benadering berekende
volatiliteitsaanpassing.4. De
vorderingswaarde van een door een volgestorte kredietprotectie
gegarandeerd actief of gegarandeerde post buiten de balanstelling mag
overeenkomstig paragraaf 10.3 worden
aangepast.4. Het vijfde lid, onderdeel a, komt te
luiden:a. de indeling van de activa en posten
buiten de balanstelling in categorieën naar gelang de
wederpartij en de aan die categorieën toe te kennen
risicogewichten met inachtneming van artikel
61a;5. Het
vijfde lid, onderdeel c, komt te luiden:c. de
vorderingswaarde van afgeleide financiële instrumenten als
bedoeld in bijlage B en uitstaande kredietrisico’s met een
centrale tegenpartij die optreedt als exclusieve wederpartij bij
overeenkomsten betreffende financiële instrumenten waarbij geldt
dat het tegenpartijkredietrisico van de centrale tegenpartij ten
aanzien van alle deelnemers in haar regelingen dagelijks volledig door
zekerheden wordt gedekt.6. Na het vijfde lid wordt een lid toegevoegd,
luidende:6. De
vorderingswaarde van retrocessieovereenkomsten, omgekeerde
retrocessieovereenkomsten, opgenomen effectenleningen, verstrekte
effectenleningen, opgenomen grondstoffenleningen, verstrekte
grondstoffenleningen, transacties met afwikkeling op lange termijn of
margeleningstransacties mag, met instemming van de Nederlandsche Bank,
worden bepaald op grond van de door de Nederlandsche Bank te stellen
regels, bedoeld in het vijfde lid, aanhef en onderdeel
c.INa artikel 61 wordt een artikel ingevoegd,
luidende:Artikel 61a 1. Bij de toekenning van een risicogewicht aan
een categorie activa of posten buiten de balanstelling kan een bank,
beleggingsonderneming of clearinginstelling als bedoeld in artikel 60,
eerste lid, een kredietbeoordeling van een door de Nederlandsche Bank
of door een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat
ingevolge paragraaf 10.5 erkend kredietbeoordelingsbureau of, ingeval
van vorderingen op centrale overheden en centrale banken, erkende
kredietbeoordelingen van een exportkredietverzekeraar op een
consistente wijze gebruiken. De Nederlandsche Bank stelt nadere regels
met betrekking tot het gebruik van een kredietbeoordeling als bedoeld
in de vorige volzin.2. De
financiële onderneming gebruikt slechts gevraagde
kredietbeoordelingen. De Nederlandsche Bank kan, op verzoek, de
financiële onderneming toestemming verlenen om ongevraagde
kredietbeoordelingen te gebruiken.3. De Nederlandsche Bank kent op een objectieve en
consequente wijze een risicogewicht toe aan kredietbeoordelingen als
bedoeld in het eerste lid met inachtneming van het
volgende:a. zij onderscheidt de relatieve risicograden waaraan
de kredietbeoordeling uitdrukking geeft;b. in geval van een kredietbeoordelingsbureau dat pas
is opgericht of dat over beperkte gegevens met betrekking tot
wanbetaling beschikt, vraagt zij welke mate van wanbetaling op lange
termijn naar het oordeel van het kredietbeoordelingsbureau overeenkomt
met alle activa of posten buiten de balanstelling waaraan dezelfde
kredietbeoordeling is toegekend;c. zij
vergelijkt de voor elke kredietbeoordeling van een
kredietbeoordelingsbureau geconstateerde mate van wanbetaling en
vergelijkt deze met een referentiewaarde die is opgesteld op basis van
de mate van wanbetaling die door andere kredietbeoordelingsbureaus zijn
geconstateerd bij een groep van uitgevende instellingen waaraan een
gelijkwaardig kredietrisico is verbonden;d. indien zij van oordeel is dat de voor een
kredietbeoordeling van een kredietbeoordelingsbureau geconstateerde
mate van wanbetaling structureel wezenlijk hoger ligt dan de
referentiewaarde, kent zij aan de kredietbeoordeling van het
betreffende kredietbeoordelingsbureau een hoger risicogewicht
toe;e. indien zij het aan een
kredietbeoordeling toegekende risicogewicht heeft verhoogd en het
kredietbeoordelingsbureau toont aan dat de voor haar kredietbeoordeling
geconstateerde mate van wanbetaling niet langer structureel wezenlijk
hoger is dan de referentiewaarde, kan zij aan de kredietbeoordeling
weer het oorspronkelijke risicogewicht
toekennen.4. Indien een
toezichthoudende instantie van een andere lidstaat op een met het derde
lid vergelijkbare wijze een risicogewicht heeft toegekend aan de
kredietbeoordeling, kan de Nederlandsche Bank deze
overnemen.JNa artikel 62 worden vijf artikelen ingevoegd,
luidende:Artikel 62a 1. Het solvabiliteitsvereiste ter dekking van
het operationeel risico, bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdeel
d, is niet van toepassing op beleggingsondernemingen waarvan het
minimumbedrag aan eigen vermogen op grond van artikel 48, aanhef en
onderdeel h, € 50.000 bedraagt of
clearinginstellingen.2. De
Nederlandsche Bank kan, op verzoek, toestemming verlenen om het
solvabiliteitsvereiste te berekenen op grond van het derde lid,
aan:a. beleggingsondernemingen waarvan het minimumbedrag
aan eigen vermogen op grond van artikel 48, aanhef en onderdeel f,
€ 730.000 bedraagt en die uitsluitend voor eigen rekening
handelen:1°. om orders van cliënten uit te
voeren; of2°. om toegang te
verkrijgen tot een clearing- en afwikkelingssysteem dan wel een
gereglementeerde markt in de hoedanigheid van gemachtigde of uitvoerder
van een order van een cliënt; ofb. beleggingsondernemingen waarvan het minimumbedrag
aan eigen vermogen op grond van artikel 48, aanhef en onderdeel f,
€ 730.000 bedraagt
en:1°. waarbij cliënten geen gelden of
effecten aanhouden;2°. die
uitsluitend voor eigen rekening handelen;3°. die geen externe cliënten hebben;
en4°. waarvan de uitvoering en
afwikkeling van transacties geschieden onder de verantwoordelijkheid
van en worden gegarandeerd door een clearinginstelling met zetel in
Nederland.3. Indien de Nederlandsche Bank toestemming als
bedoeld in het tweede lid heeft verleend, houdt de
beleggingsonderneming een toetsingsvermogen aan dat ten minste gelijk
is aan de som van de bedragen, bedoeld in artikel 60, eerste lid,
onderdelen a tot en met c, en derde
lid.Artikel 62b 1. Een bank of beleggingsonderneming als bedoeld
in artikel 60, eerste lid, maakt gebruik van de
basisindicatorbenadering voor de berekening van het bedrag van de met
betrekking tot het totale bedrijf vereiste solvabiliteit ter dekking
van het operationeel risico, bedoeld in artikel 60, eerste lid,
onderdeel d.2. De Nederlandsche Bank
stelt regels met betrekking tot de
basisindicatorbenadering.Artikel 62c 1. In afwijking van artikel 62b kan een bank of
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 60, eerste lid, gebruik
maken van de standaardbenadering voor de berekening van het bedrag van
de vereiste solvabiliteit ter dekking van het operationeel risico,
bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdeel d.2. Indien de financiële onderneming gebruik
maakt van de standaardbenadering worden de activiteiten in een aantal
business lines gesplitst. Voor elke business line berekent de
financiële onderneming het bedrag met betrekking tot de vereiste
solvabiliteit op grond van door de Nederlandsche Bank te stellen
regels.3. In de standaardbenadering
bedraagt het bedrag, bedoeld in het eerste lid, de som van de met
betrekking tot het totale bedrijf vereiste solvabiliteit voor het
operationeel risico in de afzonderlijke business lines.4. De Nederlandsche Bank stelt regels met betrekking
tot de voorwaarden waaraan de financiële onderneming voldoet
indien zij gebruik wil maken van de standaardbenadering en met
betrekking tot de berekening van de vereiste solvabiliteit ter dekking
van het operationeel risico volgens die
benadering.Artikel 62d 1. De Nederlandsche Bank kan een bank als
bedoeld in artikel 60, eerste lid, op verzoek, toestemming verlenen om
gebruik te maken van een alternatieve indicator voor de berekening van
de vereiste solvabiliteit ter dekking van het operationeel risico met
betrekking tot de business lines «bankdiensten ten behoeve van
particulieren en kleine en middelgrote ondernemingen» en
«zakelijke bankdiensten»,
indien:a. deze business lines gezamenlijk ten minste 90
procent van haar netto rentebaten en netto niet-rentebaten
vertegenwoordigen; enb. de bank kan
aantonen dat een aanzienlijk deel van haar activiteiten op het gebied
van deze business lines betrekking heeft op leningen met een grote kans
op wanbetalingen en dat de alternatieve indicator een betere grondslag
biedt om het operationeel risico te
berekenen.2. De
Nederlandsche Bank stelt regels met betrekking tot de alternatieve
indicator, bedoeld in het eerste
lid.Artikel 62e 1. Het is een bank of beleggingsonderneming als
bedoeld in artikel 60, eerste lid, die eenmaal de standaardbenadering
gebruikt, niet toegestaan daarna alsnog de basisindicatorbenadering te
gebruiken.2. De Nederlandsche Bank
kan, op aanvraag, al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen
van het eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat daarvoor goede
redenen zijn.3. De Nederlandsche
Bank kan, op verzoek, toestemming verlenen aan een bank of
beleggingsonderneming om de standaardbenadering in combinatie met de
basisindicatorbenadering toe te passen, indien de financiële
onderneming de standaardbenadering implementeert overeenkomstig een met
de Nederlandsche Bank overeengekomen
tijdschema.KNa artikel 68 worden voor § 10.6 vier
paragrafen ingevoegd,
luidende:§ 10.2 Minimumomvang
toetsingsvermogen volgens interne
modellenBepalingen ter uitvoering van
artikel 3:57, tweede lid, van de wetArtikel 69 1. De Nederlandsche Bank kan een bank of
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 3:57, eerste lid, of 3:58,
eerste lid, van de wet, op verzoek, toestemming verlenen om de bedragen
van haar naar risico gewogen activa of posten buiten de balanstelling
in afwijking van artikel 61 te berekenen volgens een interne
modellenmethode, waarbij gebruik wordt gemaakt van eigen ramingen van
de kans op wanbetaling. De Nederlandsche Bank kan tevens, op verzoek,
toestemming verlenen om daarbij gebruik te maken van eigen ramingen van
verliezen bij wanbetaling en omrekeningsfactoren.2. De gehanteerde interne modellen voor het beheer en
de beoordeling van kredietrisico’s worden zorgvuldig toegepast.
De Nederlandsche Bank stelt regels met betrekking tot deze interne
modellen.3. De toestemming, bedoeld
in het eerste lid, wordt verleend indien de financiële
onderneming heeft aangetoond dat de gehanteerde interne modellen
voldoen aan het bepaalde ingevolge het tweede lid.4. De financiële onderneming die een verzoek
voor toestemming voor het gebruik van een interne modellenmethode
indient, legt bewijsstukken over waaruit blijkt dat zij al ten minste
gedurende drie jaar voor de desbetreffende categorieën van
activa en posten buiten de balanstelling, bedoeld in artikel 71, eerste
lid, systemen voor de beoordeling van kredietrisico’s hanteert
die in grote lijnen in overeenstemming zijn met de regels, bedoeld in
het tweede lid, laatste volzin.5. De
financiële onderneming die een verzoek voor toestemming voor het
gebruik van eigen ramingen van verliezen bij wanbetaling en
omrekeningsfactoren indient, legt bewijsstukken over waaruit blijkt dat
zij al ten minste gedurende drie jaar eigen ramingen van verliezen bij
wanbetaling of omrekeningsfactoren opstelt en daarvan gebruik maakt op
een wijze die in grote lijnen in overeenstemming is met de regels,
bedoeld in het tweede lid, laatste volzin.6. Onverminderd de artikelen 70 en 76 gebruikt de
financiële onderneming die toestemming heeft gekregen voor het
gebruik van een interne modellenmethode, deze voor alle activa en
posten buiten de balanstelling.7. Indien de financiële onderneming niet
langer voldoet aan het eerste tot en met zesde lid of de artikelen 70
tot en met 76, dient zij bij de Nederlandsche Bank een plan in om zo
spoedig mogelijk opnieuw aan deze leden en artikelen te voldoen, of
toont zij aan dat dit geen noemenswaardige gevolgen voor het gebruik
van de interne modellenmethode
heeft.Artikel 70 1. De Nederlandsche Bank kan een bank of
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 69, eerste lid, op
verzoek, toestemming verlenen een interne modellenmethode stapsgewijs
in te
voeren:a. per categorie of, ingeval van de categorie,
bedoeld in artikel 71, eerste lid, aanhef en onderdeel d, per
subcategorie activa of posten buiten de balanstelling, bedoeld in
artikel 71, eerste lid;b. binnen
dezelfde bedrijfsactiviteit;c. per
bedrijfsactiviteit binnen dezelfde groep; ofd. voor het gebruik van eigen ramingen van verliezen
bij wanbetaling en omrekeningsfactoren voor de berekening van
risicogewichten voor vorderingen op ondernemingen, banken en
beleggingsondernemingen en centrale overheden en centrale
banken.2. De
Nederlandsche Bank stelt regels teneinde te waarborgen dat de
stapsgewijze invoering, bedoeld in het eerste lid, binnen een redelijke
termijn plaatsvindt en niet wordt gebruikt om voor de
categorieën vorderingen of bedrijfsactiviteiten, bedoeld in het
eerste lid, waarop een interne modellenmethode niet wordt toegepast een
lagere minimumomvang van het toetsingsvermogen te
bereiken.3. De financiële
onderneming die voor enige categorie activa of posten buiten de
balanstelling, bedoeld in artikel 71, eerste lid, een interne
modellenmethode gebruikt, gebruikt deze ook voor de posities in
aandelen, bedoeld in onderdeel e van laatstgenoemd lid.4. Onverminderd het eerste tot en met derde lid en
artikel 76 valt de financiële onderneming die ingevolge artikel
69, eerste lid, toestemming heeft verkregen voor het gebruik van een
interne modellenmethode, voor de berekening van de bedragen van de naar
risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling niet terug op
artikel 61, tenzij de Nederlandsche Bank daarmee
instemt.5. Onverminderd het eerste
en tweede lid en artikel 76 is het de financiële onderneming die
ingevolge artikel 69, eerste lid, toestemming heeft verkregen voor het
gebruik van eigen ramingen van verliezen bij wanbetaling en
omrekeningsfactoren, niet toegestaan voor de berekening van de bedragen
van de naar risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling
daarna alsnog de ingevolge artikel 73, tweede lid, door de
Nederlandsche Bank vastgestelde waarde van verliezen bij wanbetaling en
omrekeningsfactoren te gebruiken, tenzij de Nederlandsche Bank daarmee
instemt.Artikel 71 1. Een bank of beleggingsonderneming als bedoeld
in artikel 69, eerste lid, die een interne modellenmethode gebruikt,
deelt haar activa en posten buiten de balanstelling volgens een
geschikte en in de tijd consistente methodiek in de volgende
categorieën
in:a. vorderingen of voorwaardelijke vorderingen op
centrale overheden en centrale banken;b. vorderingen of voorwaardelijke vorderingen op
banken en beleggingsondernemingen;c. vorderingen of voorwaardelijke vorderingen op
ondernemingen, waaronder vorderingen uit hoofde van gespecialiseerde
kredietverlening;d. vorderingen of
voorwaardelijke vorderingen op particulieren en op kleine en
middelgrote ondernemingen;e. posities
in aandelen;f. securitisatieposities;
eng. andere activa of posten buiten de
balanstelling die geen kredietverplichting
vertegenwoordigen.2. Activa of posten buiten de balanstelling die een
kredietverplichting vertegenwoordigen die niet worden ingedeeld in een
van de categorieën, bedoeld in het eerste lid, onderdelen a, b
of d tot en met f, worden ingedeeld in de categorie, bedoeld in
onderdeel c.3. De Nederlandsche Bank
stelt nadere regels met betrekking tot de indeling in de
categorieën, bedoeld in het eerste
lid.Artikel 72 1. De Nederlandsche Bank stelt, met inachtneming
van de artikelen 73 en 74, regels met betrekking
tot:a. de berekening van het bedrag van de naar
kredietrisico gewogen activa en posten buiten de balanstelling, bedoeld
in artikel 71, eerste lid, onderdelen a tot en met e of g, voor zover
dit bedrag niet op het toetsingsvermogen in mindering wordt gebracht;
enb. de berekening van het bedrag van
de naar verwateringsrisico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling die verband houden met gekochte kortlopende
handelsvorderingen, met of zonder verhaal op de
wederpartij.2. Het
bedrag van een naar risico gewogen post bij gesecuritiseerde activa en
posten buiten de balanstelling of van een naar risico gewogen
securitisatiepositie als bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdeel
f, wordt berekend volgens paragraaf
10.4.Artikel 73 1. De regels, bedoeld in artikel 72, eerste lid,
voorzien in berekening op basis van de volgende
parameters:a. de kans op wanbetaling;b. het verlies bij wanbetaling;c. de looptijd; end. de waarde van de desbetreffende activa of posten
buiten de balanstelling, bepaald door onder meer de
omrekeningsfactoren.2. De door de Nederlandsche Bank ingevolge artikel
72, eerste lid, te stellen regels omvatten mede regels met betrekking
tot de waarden van verlies bij wanbetaling en de omrekeningsfactoren
alsmede voorwaarden voor het gebruik van eigen ramingen van de kans op
wanbetaling, het verlies bij wanbetaling, de looptijd en de
omrekeningsfactoren.3. In de door
haar ingevolge artikel 72, eerste lid, te stellen regels kan de
Nederlandsche Bank afwijken van het eerste lid, voor zover het betreft
de berekening van het bedrag van de naar kredietrisico gewogen posities
in aandelen, bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdeel e, waaronder
posities in instellingen voor collectieve belegging, vorderingen uit
hoofde van gespecialiseerde kredietverlening, bedoeld in artikel 71,
eerste lid, onderdeel c, of andere activa of posten buiten de
balanstelling die geen kredietverplichting vertegenwoordigen, bedoeld
in artikel 71, eerste lid, onderdeel
g.Artikel 74 1. Een bank of beleggingsonderneming als bedoeld
in artikel 69, eerste lid, die toestemming heeft gekregen voor het
gebruik van een interne modellenmethode gebruikt voor de berekening van
het bedrag van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling, bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdelen a tot en
met d, eigen ramingen van de kans op wanbetaling.2. De financiële onderneming die ingevolge
artikel 69, eerste lid, laatste volzin, tevens toestemming heeft
gekregen voor de activa en posten buiten de balanstelling, bedoeld in
artikel 71, eerste lid, onderdeel d, gebruikt voor de berekening van
het bedrag van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling eigen ramingen van verlies bij wanbetaling en
omrekeningsfactoren.3. De
financiële onderneming gebruikt voor de categorieën,
bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdelen a tot en met c, de
ingevolge artikel 73, tweede lid, voor de berekening van het bedrag van
de naar risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling
vastgestelde waarden van verliezen bij wanbetaling en
omrekeningsfactoren, tenzij de financiële onderneming, bedoeld
in het eerste lid, ingevolge artikel 69, eerste lid, laatste volzin,
tevens toestemming heeft gekregen voor die activa en posten buiten de
balanstelling. In dat geval gebruikt zij voor de berekening van het
bedrag van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling eigen ramingen van verliezen bij wanbetaling en
omrekeningsfactoren.Artikel 75 1. De Nederlandsche Bank stelt regels met
betrekking tot de berekening van de verwachte verliesposten in verband
met:a. activa en posten buiten de balanstelling, bedoeld
in artikel 71, eerste lid, onderdelen a tot en met e;b. posities in instellingen voor collectieve
belegging, bedoeld in artikel 73, derde lid; enc. het verwateringsrisico van gekochte kortlopende
handelsvorderingen.2. De verwachte verliesposten in verband met
securitisatieposities, bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdeel f,
worden berekend volgens paragraaf 10.4.3. De verwachte verliespost bij activa of posten
buiten de balanstelling die geen kredietverplichting vertegenwoordigen,
bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdeel g, is gelijk aan
nul.Artikel 76 1. De Nederlandsche Bank kan een bank of
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 69, eerste lid, die bij de
berekening van het bedrag van de naar risico gewogen activa of posten
buiten de balanstelling en de verwachte verliesposten voor een of meer
categorieën, bedoeld in artikel 71, eerste lid, gebruik maakt
van een interne modellenmethode, op verzoek, toestemming verlenen om de
standaardbenadering, bedoeld in artikel 61, te gebruiken voor activa en
posten buiten de balanstelling
indien:a. het activa of posten buiten de balanstelling als
bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdelen a en b, betreft, het
aantal wederpartijen beperkt is en het voor de financiële
onderneming te belastend zou zijn om voor deze wederpartijen een
interne modellenmethode in te voeren;b. het activa of posten buiten de balanstelling
betreft in verband met niet-belangrijke bedrijfsactiviteiten en in
categorieën die geen noemenswaardige omvang hebben en waarvan
het risicoprofiel als laag wordt aangemerkt;c. het vorderingen betreft op de Nederlandse Staat
of, indien er op grond van bepaalde publiekrechtelijke regelingen geen
verschil in risico bestaat tussen de vorderingen op de Nederlandse
Staat en deze vorderingen, Nederlandse provincies, gemeenten,
waterschappen of andere openbare lichamen als bedoeld in artikel 134
van de Grondwet, en aan vorderingen op de Nederlandse Staat ingevolge
artikel 61, vijfde lid, onderdeel a, een risicogewicht van nul procent
is toegekend;d. het vorderingen
betreft op een wederpartij die haar moederonderneming,
dochteronderneming of een dochteronderneming van haar moederonderneming
is, indien deze wederpartij een bank, beleggingsonderneming,
financiële holding, financiële instelling,
vermogensbeheerder of onderneming die nevendiensten verricht is waarop
de hoofdstukken 9, 10 en 13 van dit besluit van toepassing zijn of een
verbonden onderneming als bedoeld in artikel 12, eerste lid, van de
richtlijn geconsolideerde jaarrekening;e. het posities in aandelen betreft van
rechtspersonen aan wier kredietverplichtingen ingevolge artikel 61,
vijfde lid, onderdeel a, een risicogewicht van nul procent is
toegekend;f. het posities in aandelen
betreft, ten belope van ten hoogste tien procent van de som van het
bedrag van het kernkapitaal, bedoeld in artikel 91, en het bedrag van
het aanvullend kapitaal, bedoeld in artikel 92, die zijn ingenomen in
het kader van overheidsprogramma’s waarmee steun wordt verleend
aan bepaalde economische sectoren en waarbij de financiële
onderneming omvangrijke subsidies ontvangt voor haar beleggingen en de
beleggingen op de een of andere wijze onderworpen zijn aan
overheidstoezicht en restricties;g. het vorderingen op ondernemingen betreft in de
vorm van door de Europese Centrale Bank of een centrale bank van een
lidstaat voorgeschreven door de financiële onderneming aan te
houden minimumreserves; enh. het
overheidsgaranties of door de overheid herverzekerde garanties betreft
die voldoen aan door de Nederlandsche Bank te stellen
regels.2. Onverminderd
de onderdelen a tot en met g van het eerste lid verleent de
Nederlandsche Bank de in de aanhef van dat lid bedoelde toestemming
indien het posities in aandelen als bedoeld in het eerste lid,
onderdeel e of f, betreft waarvoor in een andere lidstaat toestemming
tot het gebruik van de standaardbenadering is verleend.3. Voor de toepassing van het eerste lid, aanhef en
onderdeel b, worden posities in aandelen als omvangrijk beschouwd
indien de totale waarde ervan, uitgezonderd de in het eerste lid,
onderdeel f, genoemde posities in aandelen in het voorgaande jaar
gemiddeld meer dan tien procent of, indien in minder dan tien
individuele bedrijven een positie in aandelen is opgebouwd, meer dan
vijf procent van het toetsingsvermogen van de financiële
onderneming bedraagt.Artikel 77 1. De Nederlandsche Bank kan een bank of
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 69, eerste lid, op
verzoek, toestemming verlenen om het bedrag van de vereiste
solvabiliteit voor de positierisico’s met betrekking tot de
handelsportefeuille, bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdeel b, of
voor de valutarisico’s of grondstoffenrisico’s, bedoeld
in artikel 60, eerste lid, onderdeel c, in afwijking van artikel 60,
tweede lid, te berekenen op basis van interne modellen.2. De Nederlandsche Bank stelt regels met betrekking
tot interne modellen als bedoeld in het eerste lid en het gebruik
ervan.Artikel 78 1. De Nederlandsche Bank kan een bank of
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 69, eerste lid, op
verzoek, toestemming verlenen om het bedrag van de met betrekking tot
het totale bedrijf vereiste solvabiliteit ter dekking van het
operationeel risico, bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdeel b, te
berekenen op basis van de geavanceerde benadering die is gebaseerd op
een risicomeetsysteem.2. Alvorens de
Nederlandsche Bank toestemming verleent voor de toepassing van de
geavanceerde benadering, bedoeld in het eerste lid, valideert de
Nederlandsche Bank het risicomeetsysteem en toetst zij of
de:a. interne validatieprocedures van de
financiële onderneming adequaat functioneren; enb. datastromen en procedures ten behoeve van het
risicomeetsysteem van de financiële onderneming doorzichtig en
toegankelijk zijn.3. De
Nederlandsche Bank stelt regels met betrekking tot het
risicomeetsysteem en het risicobeheersingsysteem voor de berekening van
de vereiste solvabiliteit ter dekking van het operationeel
risico.4. Indien een Nederlandse
EU-moederbeleggingsonderneming of Nederlandse
EU-moederkredietinstelling en haar dochterondernemingen of de
dochterondernemingen van een Nederlandse financiële
EU-moederholding een geavanceerde benadering voor het operationeel
risico centraal toepast, kan de Nederlandsche Bank, op verzoek,
toestaan dat de moederonderneming en haar dochterondernemingen samen
voldoen aan de bij of krachtens dit besluit gestelde regels met
betrekking tot de geavanceerde benadering.5. De Nederlandsche Bank stelt regels waaraan het
verzoek, bedoeld in het vierde lid, moet
voldoen.Artikel 79 1. Het is een bank of beleggingsonderneming als
bedoeld in artikel 69, eerste lid, die eenmaal de geavanceerde
benadering gebruikt, niet toegestaan daarna alsnog de
basisindicatorbenadering of standaardbenadering te
gebruiken.2. De Nederlandsche Bank
kan, op aanvraag, al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen
van het eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat daarvoor goede
redenen zijn.3. De Nederlandsche
Bank kan, op verzoek, toestemming verlenen aan een financiële
onderneming als bedoeld in het eerste lid om de geavanceerde benadering
in combinatie met de basisindicatorbenadering of standaardbenadering
toe te passen,
indien:a. deze gecombineerde toepassing van benaderingen
alle operationele risico’s in aanmerking neemt die de
financiële onderneming kan lopen;b. zij instemt met de methodiek die de
financiële onderneming toepast om de operationele
risico’s van haar verschillende activiteiten,
bedrijfsonderdelen, juridische structuren of andere door haar relevant
geachte factoren in aanmerking te nemen; enc. wordt voldaan aan de bij of krachtens dit besluit
gestelde regels met betrekking tot de gebruikte
benaderingen.4. De
Nederlandsche Bank kan aan de toestemming, bedoeld in het derde lid,
het voorschrift verbinden
dat:a. op het moment dat de geavanceerde benadering wordt
ingevoerd deze benadering op een aanzienlijk gedeelte van de
operationele risico’s van de financiële onderneming wordt
toegepast; enb. de financiële
onderneming de geavanceerde benadering over een aanzienlijk gedeelte
van haar activiteiten implementeert overeenkomstig een met de
Nederlandsche Bank overeengekomen
tijdschema.§ 10.3 KredietrisicoverminderingBepalingen
ter uitvoering van artikel 3:57, tweede lid, van de
wetArtikel 80 Een bank,
beleggingsonderneming of clearinginstelling als bedoeld in artikel
3:57, eerste lid, 3:58, eerste lid, of 3:61, eerste lid, van de wet die
het bedrag van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling berekent ingevolge artikel 61 of paragraaf 10.2, waarbij
zij geen gebruik maakt van eigen ramingen van verliezen bij wanbetaling
en omrekeningsfactoren, neemt slechts kredietrisicovermindering in
aanmerking bij deze berekening of, indien van toepassing, bij de
berekening van de verwachte verliesposten ingevolge artikel 92, tweede
lid, onderdeel d, of artikel 94, tweede lid, onderdeel f, indien is
voldaan aan artikel 81.Artikel 81 1. Een zekerheidsregeling wordt slechts in het
kader van kredietrisicovermindering overeengekomen, indien zij in alle
relevante rechtsgebieden rechtsgeldig en afdwingbaar
is.2. Een financiële
onderneming als bedoeld in artikel 80 die leningverstrekkende
financiële onderneming is, neemt alle vereiste maatregelen om de
effectiviteit van de kredietrisicovermindering te waarborgen en de
daaraan verbonden risico’s te beperken.3. In geval van volgestorte kredietprotectie worden
geen activa in aanmerking genomen die onvoldoende zekerheid bieden ten
aanzien van de protectie van de activa.4. Volgestorte kredietprotectie wordt slechts als
kredietrisicovermindering in aanmerking genomen, indien de
leningverstrekkende financiële onderneming het recht heeft om
bij in gebreke blijven, insolventie of faillissement van de debiteur of
indien van toepassing, van de bewaarnemer van de zekerheid of bij een
andere in de desbetreffende overeenkomst vermelde gebeurtenis die
betaling onder de overeenkomst of afwikkeling van de overeenkomst tot
gevolg heeft, de activa die als zekerheid dienen zo spoedig mogelijk te
liquideren of te behouden. De waarde van de activa die als zekerheid
worden gebruikt, mag niet te nauw zijn gekoppeld aan de kans op
wanbetaling van de debiteur.5. In
geval van niet-volgestorte kredietprotectie mag de verstrekker van de
garanties alleen in aanmerking worden genomen als deze betrouwbaar is
en de overeenkomst tot kredietprotectie in de relevante rechtsgebieden
rechtsgeldig en afdwingbaar is.6. De
Nederlandsche Bank stelt nadere regels met betrekking tot de
voorwaarden waaronder technieken van kredietrisicovermindering
toelaatbaar zijn en de beperking van de aan kredietrisicovermindering
verbonden risico’s.Artikel 82 1. Een financiële onderneming als bedoeld
in artikel 80, eerste lid, die kredietrisicovermindering in aanmerking
neemt, past de berekening van de naar risico gewogen activa en posten
buiten de balanstelling en, indien van toepassing, de berekening van de
verwachte verliesposten aan. De Nederlandsche Bank stelt regels met
betrekking tot de aanpassing van deze berekeningen.2. Het in aanmerking nemen van
kredietrisicovermindering levert geen hoger bedrag van de naar risico
gewogen activa of posten buiten de balanstelling of een hogere
verwachte verliespost op dan het bedrag van de naar risico gewogen
activa of posten buiten de balanstelling onderscheidenlijk de verwachte
verliespost van in alle overige opzichten identieke activa of posten
buiten de balanstelling waarbij geen kredietrisicovermindering in
aanmerking wordt genomen.3. Indien
bij de berekening van het bedrag van de naar risico gewogen activa en
posten buiten de balanstelling ingevolge artikel 61, of ingevolge een
interne modellenmethode rekening is gehouden met
kredietrisicovermindering, wordt kredietrisicovermindering ingevolge
deze paragraaf niet nogmaals in aanmerking
genomen.§ 10.4 SecuritisatieBepalingen
ter uitvoering van artikel 3:57, tweede lid, van de
wetArtikel 83 Een bank,
beleggingsonderneming of clearinginstelling als bedoeld in artikel
3:57, eerste lid, 3:58, eerste lid, of 3:61, eerste lid, van de wet
berekent het bedrag van naar risico gewogen posten bij gesecuritiseerde
activa en posten buiten de balanstelling en van naar risico gewogen
securitisatieposities op de wijze, bepaald ingevolge deze
paragraaf.Artikel 84 1. Indien een aanzienlijk deel van het aan de
gesecuritiseerde posten verbonden kredietrisico is overgedragen door
een financiële onderneming als bedoeld in artikel 83 die
initiator is, mag
zij:a. ingeval van een traditionele securitisatie de door
haar gesecuritiseerde posten buiten beschouwing laten bij de berekening
op grond van paragraaf 10.1 of 10.2 van het bedrag van de naar risico
gewogen activa en posten buiten de balanstelling en, indien van
toepassing, van de verwachte verliesposten;b. ingeval van een synthetische securitisatie de naar
risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling en, indien van
toepassing, de verwachte verliesposten voor de gesecuritiseerde posten
in plaats van op grond van paragraaf 10.1 of 10.2 berekenen op grond
van door de Nederlandsche Bank te stellen
regels.2. Indien het
eerste lid van toepassing is, berekent de financiële onderneming
het bedrag van de naar risico gewogen securitisatieposities op grond
van artikel 85.3. Indien het eerste
lid niet van toepassing is, berekent de financiële onderneming
het bedrag van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling alsof er geen securitisatie heeft
plaatsgevonden.4. De Nederlandsche
Bank stelt regels met betrekking tot de voorwaarden waaronder de
overdracht van het aan de securitisatieposities verbonden kredietrisico
in aanmerking wordt genomen.Artikel 85 1. Het bedrag van een naar risico gewogen
securitisatiepositie is gelijk aan de waarde van de
securitisatiepositie vermenigvuldigd met een aan die
securitisatiepositie toegekend risicogewicht. Elke tranche van een
securitisatiepositie geldt daarbij als afzonderlijke
securitisatiepositie.2. De
Nederlandsche Bank stelt, met inachtneming van het derde tot en met
vijfde lid, regels met betrekking tot het in aanmerking nemen van
posten als securitisatieposities en de aan die securitisatieposities
toe te kennen risicogewichten. Zij maakt daarbij onderscheid tussen
gevallen waarin artikel 61 wordt toegepast voor de berekening van de
naar risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling voor de
categorie waarin de gesecuritiseerde posten op grond van artikel 61,
vijfde lid, onderdeel a, zou zijn ingedeeld en alle overige
gevallen.3. Bij de toekenning van
een risicogewicht aan een securitisatiepositie kan een
financiële onderneming als bedoeld in artikel 83 een
kredietbeoordeling van een door de Nederlandsche Bank of door een
toezichthoudende instantie van een andere lidstaat ingevolge paragraaf
10.5 erkend kredietbeoordelingsbureau op een consistente wijze
gebruiken. De Nederlandsche Bank stelt nadere regels met betrekking tot
het gebruik van een kredietbeoordeling als bedoeld in de vorige
volzin.4. De Nederlandsche Bank kent
op een objectieve en consequente wijze een risicogewicht toe aan
kredietbeoordelingen als bedoeld in het derde lid met inachtneming van
het
volgende:a. zij onderscheidt de relatieve risicograden waaraan
de kredietbeoordeling uitdrukking geeft;b. zij zorgt ervoor dat aan securitisatieposities die
een gelijkwaardig kredietrisico lopen op grond van kredietbeoordelingen
hetzelfde risicogewicht wordt toegekend; in voorkomende gevallen past
zij de toekenning van een risicogewicht op grond van
kredietbeoordelingen aan een securitisatiepositie
aan.5. Artikel 61a,
vierde lid, is van overeenkomstige
toepassing.Artikel 86 1. Indien op een securitisatie van revolverende
vorderingen een vervroegde- aflossingsbepaling van toepassing is,
berekent een financiële onderneming als bedoeld in artikel 83
die initiator is een aanvullende naar risico gewogen
post.2. De Nederlandsche Bank stelt
regels met betrekking tot de berekening van de aanvullende naar risico
gewogen post.3. De Nederlandsche
Bank kan, na overleg met de relevante toezichthoudende instanties in
andere lidstaten, een financiële onderneming als bedoeld in het
eerste lid toestaan de aanvullende naar risico gewogen post te
berekenen op een wijze die niet wezenlijk afwijkt van de regels,
bedoeld in het tweede lid, indien het een securitisatie
betreft:a. van vorderingen op particulieren of op kleine of
middelgrote ondernemingen die niet zijn toegezegd en onvoorwaardelijk,
zonder opzegtermijn, kunnen worden opgezegd; enb. waarbij een kwantitatieve waarde, die losstaat van
het driemaandsgemiddelde van de overgebleven rentemarge, aanleiding is
voor de vervroegde aflossing.4. De Nederlandsche Bank maakt openbaar welke
opvattingen en bedenkingen bij het overleg, bedoeld in het derde lid,
door de toezichthoudende instanties zijn
geuit.Artikel 87 1. Indien artikel 84, eerste en tweede lid, van
toepassing is op een financiële onderneming als bedoeld in
artikel 83 of indien een financiële onderneming als bedoeld in
artikel 83 die sponsor is steun verleent aan een securitisatie,
overschrijdt zij niet de grenzen van haar contractuele verplichtingen
teneinde de mogelijke of feitelijke verliezen van de beleggers te
beperken.2. Indien de
financiële onderneming die initiator of sponsor is bij een
securitisatie niet voldoet aan het eerste lid, dan houdt zij voor alle
gesecuritiseerde posten evenveel toetsingsvermogen aan als noodzakelijk
was geweest indien deze posten niet waren
gesecuritiseerd.3. De
financiële onderneming maakt openbaar dat zij buiten de grenzen
van haar contractuele verplichtingen steun heeft verleend en welke
gevolgen dit heeft voor haar
toetsingsvermogen.§ 10.5 Erkenning van
kredietbeoordelingen van kredietbeoordelingsbureaus en
exportkredietverzekeraarsArtikel 88 1. De Nederlandsche Bank erkent, op aanvraag, al
dan niet voor bepaalde tijd, een kredietbeoordelingsbureau indien het
voldoet aan de criteria, bedoeld in de artikelen 81, tweede lid, en 97,
tweede lid, en de bijlagen VI, deel 2 en IX, deel 3, punt 1, van de
herziene richtlijn banken.2. De
Nederlandsche Bank stelt een procedure vast voor de erkenning, bedoeld
in het eerste lid, en maakt deze bekend.3. Indien een kredietbeoordelingsbureau niet meer
voldoet aan de criteria, bedoeld in het eerste lid, kan de
Nederlandsche Bank de erkenning intrekken.4. Indien een toezichthoudende instantie van een
andere lidstaat een kredietbeoordelingsbureau heeft erkend, erkent de
Nederlandsche Bank het kredietbeoordelingsbureau zonder
toetsing.5. De Nederlandsche Bank
draagt zorg voor de inschrijving van een erkend
kredietbeoordelingsbureau in het register, bedoeld in artikel 1:107,
eerste lid, van de wet.Artikel 88a De
Nederlandsche Bank erkent, op aanvraag, al dan niet voor bepaalde tijd,
de kredietbeoordelingen van een exportkredietverzekeraar, indien de
kredietbeoordelingen voldoen aan de criteria opgenomen in bijlage VI,
deel 1, punt 6, van de herziene richtlijn
banken.LIn artikel 89, eerste lid, wordt «91,
tweede lid, onderdelen a tot en met j,» vervangen door: 91,
tweede lid, onderdelen a tot en met j, of 95, tweede
lid,.MArtikel 90
wordt als volgt gewijzigd:1. Het eerste
lid komt te luiden:1. Het
toetsingsvermogen van een bank, beleggingsonderneming of
clearinginstelling als bedoeld in artikel 3:57, eerste lid, 3:58,
eerste lid, of 3:61, eerste lid, van de wet wordt gevormd door de som
van het overeenkomstig artikel 94, eerste lid, onderdelen a tot en met
c, tweede, derde en vierde lid, in aanmerking te nemen kernkapitaal en
aanvullend kapitaal.2. Onder vernummering van het tweede en derde
lid tot derde en vierde lid wordt een lid ingevoegd,
luidende:2. In afwijking
van het eerste lid kan de financiële onderneming ervoor kiezen
dat haar toetsingsvermogen, uitsluitend ter dekking van de bedragen,
bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdeel b, voor zover het betreft
de vereiste solvabiliteit ter dekking van de positierisico’s en
grote posities, en onderdeel c, en het vereiste, bedoeld in artikel 60,
derde lid, wordt gevormd door de som van het overeenkomstig artikel 94,
in aanmerking te nemen kernkapitaal, aanvullend kapitaal en overig
kapitaal. De bestanddelen van dit toetsingsvermogen dienen niet tevens
ter dekking van andere in artikel 60, eerste lid, bedoelde
bedragen.3. In het vierde lid wordt de zinsnede
«artikel 94, eerste lid, onderdelen a en b, en tweede
lid» vervangen door: artikel 94, eerste lid, onderdelen a en b,
tweede en derde lid.NArtikel 91 wordt als volgt gewijzigd:1. Aan het tweede lid, onderdeel g, wordt voor
de puntkomma de volgende zinsnede toegevoegd: en, in het geval de
financiële onderneming een initiator van een securitisatie is,
met uitsluiting van de nettowinsten die zijn ontstaan uit de
kapitalisatie van toekomstige inkomsten uit de gesecuritiseerde activa
en die als kredietverbetering voor de securitisatieposities
dienen.2. Het derde lid,
onderdeel e, aanhef, komt te luiden:e. in
geval van een financiële onderneming die artikel 90, tweede lid,
toepast, of een beheerder van een instelling voor collectieve belegging
in effecten, de volgende niet-liquide
activa:.3. In
het derde lid, onderdeel e, onder 2°, wordt de zinsnede
«artikel 94, tweede lid» vervangen door «artikel
94, tweede lid, aanhef en onderdelen a tot en met e» en wordt de
zinsnede «derde en vierde lid» vervangen door
«vijfde tot en met zevende
lid».OArtikel 92, tweede lid, wordt als volgt
gewijzigd:1. Aan het slot van onderdeel
c vervalt «en».2. Onder lettering van onderdeel d tot
onderdeel e wordt een onderdeel ingevoegd,
luidende:d. het verschil, indien positief, van
de som van de waardeaanpassingen en voorzieningen die samenhangen met
de verwachte verliesposten in verband met de activa en posten buiten de
balanstelling, bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdelen a tot en
met d, en de som van die verwachte verliesposten berekend ingevolge
artikel 75, eerste lid, onderdelen a en c, indien de financiële
onderneming paragraaf 10.2 toepast en dit verschil in aanmerking
genomen wordt tot ten hoogste 0,6 procent van het totaal van de naar
risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling, met dien
verstande dat bij de berekening van de naar risico gewogen activa en
posten buiten de balanstelling niet de securitisatieposities waaraan
een risicogewicht van 1250 procent is toegekend in aanmerking worden
genomen; de waardeaanpassingen en voorzieningen worden slechts op grond
van dit onderdeel als toetsingsvermogen van de financiële
onderneming in aanmerking genomen;
enPArtikel 94 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid, onderdeel d, vervalt de
zinsnede «, uitsluitend ter dekking van de bedragen bedoeld in
artikel 60, eerste lid, onderdelen b en c, en het vereiste, bedoeld in
artikel 60, vierde lid,».2. Het tweede lid, aanhef, komt als volgt te
luiden:2. Het ingevolge het
eerste lid als toetsingsvermogen in aanmerking te nemen kernkapitaal en
aanvullend kapitaal van een bank, beleggingsonderneming of
clearinginstelling als bedoeld in artikel 90, eerste lid, of
elektronischgeldinstelling als bedoeld in artikel 90, vierde lid,
worden beide verminderd met de helft van de som van de waarde
van:3. In het tweede lid vervalt het woord
«en» na onderdeel d en worden onder vervanging van de
punt aan het eind van onderdeel e door een puntkomma twee onderdelen
toegevoegd,
luidende:f. indien de financiële onderneming voor de
berekening van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling ingevolge paragraaf 10.2 een interne modellenmethode
toepast:1°. het verschil, indien negatief, van de som
van de waardeaanpassingen en voorzieningen die samenhangen met de
verwachte verliesposten in verband met de activa en posten buiten de
balanstelling, bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdelen a tot en
met d, en de som van die verwachte verliesposten, berekend ingevolge
artikel 75, eerste lid, onderdelen a en c;2°. de verwachte verliesposten in verband met
posities in aandelen, bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdeel e,
berekend ingevolge artikel 75, eerste lid, onderdeel a of b;
eng. de vorderingen bij
securitisatieposities waaraan ingevolge artikel 85, tweede lid, een
risicogewicht van 1250 procent wordt toegekend, voor zover deze niet in
aanmerking zijn genomen in de berekening van de naar risico gewogen
activa en posten buiten de balanstelling, bedoeld in artikel
85.4. Na het tweede lid worden twee leden
ingevoegd, luidende:3. In
afwijking van het tweede lid worden het als toetsingsvermogen in
aanmerking te nemen kernkapitaal en aanvullend kapitaal van de
financiële onderneming die artikel 90, tweede lid, toepast,
verminderd met de helft van de som van de waarde van de posten, bedoeld
in het tweede lid, onderdelen f en g.4. Indien de helft van de som van de waarde van de
bestanddelen, bedoeld in het tweede lid, meer bedraagt dan het als
toetsingsvermogen in aanmerking te nemen aanvullend kapitaal, wordt het
verschil in mindering gebracht op het als toetsingsvermogen in
aanmerking te nemen kernkapitaal.5. Het derde en vierde lid (oud) worden
vernummerd tot vijfde en zesde lid.6. In het vijfde lid (nieuw) wordt de zinsnede
«een bank, clearinginstelling of elektronischgeldinstelling als
bedoeld» vervangen door: de financiële onderneming,
bedoeld.7. In het zesde lid
(nieuw) wordt de zinsnede «Een bank, clearinginstelling of
elektronischgeldinstelling als bedoeld» vervangen door
«De financiële onderneming, bedoeld» en wordt de
zinsnede «kredietinstelling of verzekeraar» vervangen
door «kredietinstelling, verzekeraar of
verzekeringsholding».8. Na het zesde lid (nieuw) wordt een lid
ingevoegd, luidende:7. Indien op de financiële onderneming,
bedoeld in de aanhef van het tweede lid, toezicht op geconsolideerde
basis ingevolge afdeling 3.6.2 van de wet of prudentieel toezicht op
financiële conglomeraten ingevolge afdeling 3.6.4 van de wet
wordt gehouden, hoeft zij haar als toetsingsvermogen in aanmerking te
nemen kernkapitaal en aanvullend kapitaal niet te verminderen met de
waarde van de in het tweede lid bedoelde posten die worden gehouden in
een financiële instelling, herverzekeraar, kredietinstelling,
verzekeraar of verzekeringsholding die in dat geconsolideerde toezicht
of prudentieel toezicht op financiële conglomeraten wordt
betrokken.9. Het vijfde lid (oud) wordt vernummerd tot
achtste lid.QArtikel 140, eerste lid, wordt als volgt
gewijzigd:1. In onderdeel a wordt de
zinsnede «artikelen 90 tot en met 94» vervangen door:
artikelen 90 tot en met 94, met uitzondering van de vermindering,
bedoeld in artikel 94, tweede lid, aanhef en onderdelen f en
g.2. In onderdeel b wordt de
zinsnede «artikelen 90 tot en met 94» vervangen door:
artikelen 90 tot en met 94, met uitzondering van de vermindering,
bedoeld in artikel 94, tweede lid, aanhef en onderdelen f en
g.RBijlage B wordt als volgt gewijzigd:1. Het opschrift komt te
luiden:BIJLAGE B, behorende
bij artikel 61, vijfde lid, onderdeel c2. Onderdeel 3 komt als volgt te
luiden:3. Contracten van gelijke aard als die
in onderdeel 1, onder a tot en met e, of onderdeel 2, onder a tot en
met d, die betrekking hebben op andere onderliggende waarden of
indices.ARTIKEL II Het Besluit
prudentieel toezicht financiële groepen Wft wordt als
volgt gewijzigd:AHet opschrift
van hoofdstuk 2 komt te
luiden:HOOFDSTUK
2 GECONSOLIDEERD TOEZICHT OP BELEGGINGSONDERNEMINGEN EN
KREDIETINSTELLINGENBepalingen ter uitvoering van de artikelen
3:270, tweede lid, 3:280, vierde lid, en 3:280b van de
wetBArtikel 3 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid wordt het woord
«kredietinstelling» vervangen door: beleggingsonderneming
of kredietinstelling.2. Het
tweede lid komt te luiden:2. In dit artikel wordt onder onderneming verstaan
een beleggingsonderneming, een financiële instelling, een
kredietinstelling of een onderneming die nevendiensten verricht, en die
dochteronderneming is van een Nederlandse beleggingsonderneming of
Nederlandse kredietinstelling of waarin een deelneming wordt gehouden
door die Nederlandse beleggingsonderneming of Nederlandse
kredietinstelling.CArtikel 4 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid wordt het woord
«kredietinstelling» telkens vervangen door:
beleggingsonderneming of kredietinstelling.2. In het tweede lid wordt de zinsnede
«Nederlandse kredietinstelling» vervangen door:
Nederlandse beleggingsonderneming of Nederlandse
kredietinstelling.DNa artikel 4 worden in hoofdstuk 2 drie artikelen
ingevoegd, luidende:Artikel 4a 1. De Nederlandsche Bank kan een ontheffing als
bedoeld in artikel 3:280b van de wet verlenen aan een
beleggingsonderneming die deel uitmaakt van een groep indien in de
desbetreffende
groep:a. elke Nederlandse beleggingsonderneming haar
aanwezig toetsingsvermogen berekent ingevolge artikel 90, tweede lid,
van het Besluit prudentiële regels Wft;b. elke Nederlandse beleggingsonderneming een
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 62a, eerste of tweede lid,
van het Besluit prudentiële regels Wft is;c. elke Nederlandse beleggingsonderneming voldoet aan
artikel 62a van het Besluit prudentiële regels Wft, waarbij de
waarde van latente verplichtingen aan beleggingsondernemingen,
financiële instellingen, vermogensbeheerders en ondernemingen
die nevendiensten verrichten, die binnen de reikwijdte van de
consolidatie zouden vallen, in mindering worden gebracht op dit
toetsingsvermogen;d. elke
financiële moederholding van een beleggingsonderneming beschikt
over een toetsingsvermogen dat wordt gevormd door de posten, bedoeld in
de artikelen 91, tweede lid, onderdelen a tot en met j, en 92, tweede
en derde lid, van het Besluit prudentiële regels Wft, en dat ten
minste gelijk is aan de som van de waarde van de aandelen,
deelnemingen, achtergestelde leningen en posten als bedoeld in artikel
94, tweede lid, onderdelen a tot en met e, van dat besluit ten aanzien
van beleggingsondernemingen, financiële instellingen,
vermogensbeheerders en ondernemingen die nevendiensten verrichten, die
binnen de reikwijdte van de consolidatie zouden vallen, en de waarde
van de latente verplichtingen van de financiële moederholding
aan deze ondernemingen;e. elke
Nederlandse beleggingsonderneming beschikt over systemen om de bronnen
van de passiva van alle tot de groep behorende financiële
holdings, beleggingsondernemingen, financiële instellingen,
vermogensbeheerders en ondernemingen die nevendiensten verrichten, te
bewaken en te beheersen; enf. elke
beleggingsonderneming met zetel in een andere lidstaat voldoet aan de
in die lidstaat geldende regels die overeenkomen met de onderdelen a
tot en met c en e.2. De
Nederlandsche Bank kan, op verzoek, besluiten dat een financiële
Nederlandse moederholding van een beleggingsonderneming, in afwijking
van het eerste lid, onderdeel d, beschikt over een toetsingsvermogen
dat wordt gevormd door de posten, bedoeld in de artikelen 91, tweede
lid, onderdelen a tot en met j, en 92, tweede en derde lid, van het
Besluit prudentiële regels Wft en dat ten minste gelijk is aan
de som van de minimumomvang van het toetsingsvermogen van
beleggingsondernemingen, financiële instellingen,
vermogensbeheerders en ondernemingen die nevendiensten verrichten, die
binnen de reikwijdte van de consolidatie zouden vallen, berekend
volgens het Besluit prudentiële regels Wft, en de waarde van de
latente verplichtingen van de financiële moederholding aan deze
ondernemingen.3. Indien de
Nederlandsche Bank een ontheffing als bedoeld in het eerste lid
verleent, kan zij verlangen dat de beleggingsonderneming haar in kennis
stelt van de door die beleggingsonderneming te lopen relevante
risico’s. Indien zij zulks verlangt en indien de
financiële positie van de beleggingsonderneming onvoldoende
beschermd is, neemt de beleggingsonderneming passende maatregelen ter
beperking van de relevante risico’s.4. Indien de Nederlandsche Bank een ontheffing als
bedoeld in het eerste lid
verleent:a. neemt zij passende maatregelen voor het toezicht
op de door de gehele groep, waarvan de beleggingsonderneming deel
uitmaakt, te lopen relevante risico’s; enb. is het ingevolge de artikelen 3:17 en 3:18a van de
wet bepaalde op de beleggingsonderneming van
toepassing.Artikel 4b 1. De Nederlandsche Bank kan een ontheffing als
bedoeld in artikel 3:280b van de wet verlenen aan een
beleggingsonderneming die deel uitmaakt van een groep waarvan niet
tevens een kredietinstelling deel uitmaakt, indien in de desbetreffende
groep:a. op elke beleggingsonderneming artikel 62a, eerste
lid, van het Besluit prudentiële regels Wft van toepassing is;
enb. elke beleggingsonderneming een
toetsingsvermogen aanhoudt dat ten minste gelijk is aan het hoogste van
de volgende
bedragen:1°. de som van de bedragen, bedoeld in artikel
60, eerste lid, onderdelen a tot en met c, van het Besluit
prudentiële regels Wft; of2°. het bedrag, bedoeld in artikel 60, derde
lid, van het Besluit prudentiële regels
Wft.2. Indien de Nederlandsche Bank een ontheffing als
bedoeld in het eerste lid verleent, houdt een
moederbeleggingsonderneming of een beleggingsonderneming die
dochteronderneming is van een financiële holding op
geconsolideerde basis een toetsingsvermogen aan op basis van de
geconsolideerde financiële positie van die
moederbeleggingsonderneming onderscheidenlijk financiële holding
dat ten minste gelijk is aan het hoogste van de volgende
bedragen:1°. de som van de bedragen, bedoeld in artikel
60, eerste lid, onderdelen a tot en met c, van het Besluit
prudentiële regels Wft; of2°. het bedrag, bedoeld in artikel 60, derde
lid, van het Besluit prudentiële regels
Wft.Artikel 4c 1. De Nederlandsche Bank kan een ontheffing als
bedoeld in artikel 3:280b van de wet verlenen aan een
beleggingsonderneming die deel uitmaakt van een groep waarvan niet
tevens een kredietinstelling deel uitmaakt, indien in de desbetreffende
groep:a. op elke beleggingsonderneming artikel 62a, eerste
of tweede lid, van het Besluit prudentiële regels Wft van
toepassing is;b. elke
beleggingsonderneming die een beleggingsonderneming als bedoeld in
artikel 62a, eerste lid, van het Besluit prudentiële regels Wft
is, een toetsingsvermogen aanhoudt dat ten minste gelijk is aan het
hoogste van de volgende
bedragen:1°. de som van de bedragen, bedoeld in artikel
60, eerste lid, onderdelen a tot en met c, van het Besluit
prudentiële regels Wft; of2°. het bedrag, bedoeld in artikel 60, derde
lid, van het Besluit prudentiële regels Wft;
enc. elke
beleggingsonderneming die een beleggingsonderneming als bedoeld in
artikel 62a, tweede lid, van het Besluit prudentiële regels Wft
is, een toetsingsvermogen aanhoudt dat ten minste gelijk is aan de som
van de bedragen, bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdelen a tot en
met c, en derde lid, van het Besluit prudentiële regels
Wft.2. Indien de
Nederlandsche Bank een ontheffing als bedoeld in het eerste lid
verleent, houdt een moederbeleggingsonderneming of een
beleggingsonderneming die dochteronderneming is van een
financiële holding op geconsolideerde basis een
toetsingsvermogen aan op basis van de geconsolideerde financiële
positie van die moederbeleggingsonderneming onderscheidenlijk
financiële holding dat ten minste gelijk is aan de som van de
bedragen, bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdelen a tot en met c,
en derde lid, van het Besluit prudentiële regels
Wft.EIn bijlage B wordt in de passage die betrekking
heeft op methode 4 de zinsnede «artikel 54 van de richtlijn
banken» vervangen door: de artikelen 133 en 134 van de herziene
richtlijn banken.ARTIKEL III Artikel 3 van het
Besluit boetes Wft wordt als
volgt gewijzigd:1. Onder het opschrift
«Wet op het financieel toezicht» wordt:a. na
«3:74, eerste lid» en het daarbij behorende tariefnummer
«2» ingevoegd «3:74a, eerste lid» met het
daarbij behorende tariefnummer «3», «3:74a, tweede
lid» met het daarbij behorende tariefnummer «2»,
«3:74a, derde lid» met het daarbij behorende tariefnummer
«2» en «3:74a, vierde lid» met het daarbij
behorende tariefnummer «3»;b. na «3:111,
derde lid» en het daarbij behorende tariefnummer
«3» ingevoegd «3:111a, eerste lid» met het
daarbij behorende tariefnummer «4» en «3:111a,
tweede lid» met het daarbij behorende tariefnummer
«4»;c. «3:269» en het daarbij
behorende tariefnummer «3» vervangen door «3:269,
eerste lid» met het daarbij behorende tariefnummer
«3»;d. na «3:269, eerste lid» en
het daarbij behorende tariefnummer «3» ingevoegd
«3:269, tweede lid» met het daarbij behorende
tariefnummer «3»;e. na «3:273, eerste
lid» en het daarbij behorende tariefnummer «1»
ingevoegd «3:277b, eerste lid» met het daarbij behorende
tariefnummer «3»;f. na «3:280, tweede en
derde lid» en het daarbij behorende tariefnummer
«3» ingevoegd «3:280a, tweede lid» met het
daarbij behorende tariefnummer
«2».2. Onder het
opschrift «Besluit prudentiële regels Wft» wordt
na «23, eerste tot en met vijfde lid» en het daarbij
behorende tariefnummer «3» achtereenvolgens ingevoegd
«23a, eerste en tweede lid», «23d»,
«23e, tweede lid» en «24a, eerste en tweede
lid» met telkens het daarbij behorende tariefnummer
«3».ARTIKEL IV Artikel 8, eerste lid, onderdeel b, van het
Besluit bijzondere prudentiële
maatregelen, beleggerscompensatie en depositogarantie Wft komt
te luiden:b. financiële
ondernemingen die een vergunning hebben als bedoeld in artikel 2:65,
eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de wet, voorzover het betreft
het beheren van individuele vermogens, of als bedoeld in artikel 2:96
van de wet.ARTIKEL V In artikel 65, derde lid, van het
Besluit Gedragstoezicht financiële
ondernemingen Wft wordt de zinsnede «aan
consumenten» vervangen door: aan anderen dan
consumenten.ARTIKEL VI Aan artikel 4 van het
Besluit Marktmisbruik Wft wordt
een lid toegevoegd,
luidende:4. De
categorieën transacties of handelsorders waarop artikel 5:58,
eerste lid, aanhef en onderdelen a en b, van de wet niet van toepassing
zijn, worden met inachtneming van het advies van de Autoriteit
Financiële Markten, bedoeld in het eerste lid, aangewezen bij
ministeriële
regeling.ARTIKEL VII 1. Het minimumbedrag aan toetsingsvermogen van
een bank of beleggingsonderneming die het bedrag van de naar risico
gewogen activa en posten buiten de balanstelling berekent volgens een
interne modellenmethode is in de boekjaren 2007, 2008 en 2009 ten
minste gelijk aan 95, 90 onderscheidenlijk 80 procent van het
minimumbedrag aan toetsingsvermogen zoals berekend ingevolge de
artikelen 60 tot en met 62 van het Besluit prudentiële regels
Wft zoals deze luidden voorafgaand aan het tijdstip van
inwerkingtreding van dit
artikel.2. Het minimumbedrag aan
toetsingsvermogen van een bank of beleggingsonderneming die het
solvabiliteitsvereiste ter dekking van het operationeel risico berekent
ingevolge artikel 78 van het Besluit prudentiële regels Wft is
in de boekjaren 2008 en 2009 ten minste gelijk aan 90 onderscheidenlijk
80 procent van het minimumbedrag aan toetsingsvermogen zoals berekend
ingevolge de artikelen 60 tot en met 62 van het Besluit
prudentiële regels Wft zoals deze luidden voorafgaand aan het
tijdstip van inwerkingtreding van dit
artikel.ARTIKEL VIII 1. Een bank, beleggingsonderneming of
clearinginstelling kan het bedrag van de naar risico gewogen activa en
posten buiten de balanstelling tot 1 januari 2008 berekenen
ingevolge artikel 61 van het Besluit prudentiële regels Wft
zoals dit luidde voorafgaand aan het tijdstip van inwerkingtreding van
dit artikel, met dien verstande dat kredietderivaten worden beschouwd
als een post buiten de balanstelling met een volledig risico als
bedoeld in het tweede lid, onderdeel b, van genoemd
artikel.2. Het bij of krachtens de
artikelen 3:18a en 3:74a van de wet bepaalde alsmede het bij of
krachtens artikel 24a en paragraaf 10.3 van het Besluit
prudentiële regels Wft bepaalde is niet van toepassing op een
financiële onderneming die het eerste lid
toepast.3. Een financiële
onderneming die het eerste lid toepast, kan het bij of krachtens
paragraaf 10.4 van het Besluit prudentiële regels Wft bepaalde
buiten beschouwing laten. Indien deze financiële onderneming de
genoemde paragraaf niet buiten beschouwing laat, wordt zij voor de
toepassing daarvan verondersteld artikel 61 van het Besluit
prudentiële regels Wft toe te
passen.4. Een financiële
onderneming die het eerste lid toepast, vermindert het bedrag van het
solvabiliteitsvereiste ter dekking van het operationeel risico, bedoeld
in artikel 60, eerste lid, onderdeel d, van het Besluit
prudentiële regels Wft, met een bedrag dat gelijk is aan het
quotiënt van de waarde van de activa en posten buiten de
balanstelling waarop het eerste lid wordt toegepast en de waarde van
alle activa en posten buiten de balanstelling, vermenigvuldigd met het
bedrag van dat
solvabiliteitsvereiste.5. Een
financiële onderneming die het eerste lid op alle activa en
posten buiten de balanstelling toepast, kan het bij of krachtens
hoofdstuk 10 van het Besluit prudentiële regels Wft bepaalde,
zoals dat luidde voorafgaand aan het tijdstip van inwerkingtreding van
onderhavig besluit, toepassen.6. Een
financiële onderneming die het eerste lid op alle activa en
posten buiten de balanstelling toepast, kan in plaats van het bepaalde
bij of krachtens de hoofdstukken 9, 10 en 13 van het Besluit
prudentiële regels Wft het bepaalde ingevolge de artikelen 11,
tweede lid, 20, derde lid, en 55, tweede lid, van de Wet toezicht
kredietwezen 1992 dan wel de artikelen 1 tot en met 8 van de Nadere
regeling prudentieel toezicht effectenverkeer 2002, zoals dat luidde op
31 december 2006, toepassen.ARTIKEL IX 1. De Nederlandsche Bank kan tot en met
31 december 2009 een financiële onderneming als bedoeld
in artikel 69, eerste lid, van het Besluit prudentiële regels
Wft die een verzoek als bedoeld in artikel 69, vierde lid, van dat
koninklijk besluit heeft ingediend, in geval van inwilliging van dat
verzoek toestaan dat in plaats van de termijn van drie jaren een
kortere termijn geldt, met dien verstande dat deze termijn niet korter
is dan een jaar.2. De Nederlandsche
Bank kan tot en met 31 december 2008 op verzoek van een
financiële onderneming als bedoeld in artikel 69, eerste lid,
van het Besluit prudentiële regels Wft die artikel 69, vijfde
lid, van dat koninklijk besluit toepast, toestaan dat in plaats van de
termijn van drie jaren een termijn van twee jaren
geldt.3. De Nederlandsche Bank kan
een financiële onderneming toestaan dat artikel 94, eerste en
tweede lid, van het Besluit prudentiële regels Wft zoals dit
luidde voorafgaand aan het tijdstip van inwerkingtreding van dit
artikel tot 1 januari 2013 van toepassing blijft op deelnemingen
als bedoeld in artikel 94, tweede lid, onderdeel d, van het Besluit
prudentiële regels Wft die vóór 20 juli
2006 zijn verworven.4. De
Nederlandsche Bank kan toestaan dat een financiële onderneming
als bedoeld in artikel 70, derde lid, van het Besluit
prudentiële regels Wft met zetel in Nederland in afwijking van
dat lid tot 1 januari 2018 in plaats van een interne
modellenmethode de artikelen 60 tot en met 61a van het Besluit
prudentiële regels Wft toepast op posities in aandelen die zij
op 31 december 2007 aanhield.5. Tot 1 januari 2012 kan de Nederlandsche
Bank in het geval van vorderingen op ondernemingen in plaats van de
termijn van negentig dagen in de definitie van wanbetaling in artikel 1
van het Besluit prudentiële regels Wft een langere termijn
vaststellen. De termijn is niet langer dan 180 dagen of, in het geval
van vorderingen op ondernemingen met zetel in een andere lidstaat, niet
langer dan de termijn die door de toezichthoudende instantie van die
lidstaat is vastgesteld.ARTIKEL X 1. In dit artikel wordt verstaan onder
richtlijn: richtlijn nr. 2004/39/EG van het Europees Parlement en de
Raad van de Europese Unie van 21 april 2004 betreffende markten
voor financiële instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen
85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het
Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van Richtlijn
93/22/EEG van de Raad (PbEU L
145).2. Tot 1 januari 2011 kan
de Nederlandsche Bank, op verzoek, aan een beleggingsonderneming die
een limiet als bedoeld in artikel 102, eerste of tweede lid, van het
Besluit prudentiële regels Wft overschrijdt toestemming verlenen
om artikel 60, eerste lid, onderdeel b, van dat koninklijk besluit niet
toe te passen
indien:a. de beleggingsonderneming beleggingsdiensten en
beleggingsactiviteiten als bedoeld in artikel 4, eerste lid, onder punt
2, van de richtlijn verricht die verband houden met de
financiële instrumenten genoemd in bijlage I, afdeling C, punten
5, 6, 7, 9 en 10 van de richtlijn;b. de beleggingsonderneming dergelijke
beleggingsdiensten en beleggingsactiviteiten niet voor of namens
particuliere cliënten als bedoeld in artikel 4, eerste lid,
onder punt 10, van de richtlijn verricht;c. overschrijdingen van de limieten, bedoeld in de
aanhef, in verband met risico’s die voorvloeien uit
overeenkomsten die financiële instrumenten zijn als bedoeld in
onderdeel a, en betrekking hebben op grondstoffen of onderliggende
waarden als bedoeld in bijlage I, afdeling C, punt 10, van de
richtlijn, en worden berekend in overeenstemming met het bij of
krachtens artikel 61, vijfde lid, onderdeel c, en bijlage B van het
Besluit prudentiële regels Wft bepaalde, of uit overeenkomsten
over de levering van grondstoffen of emissievergunningen;
end. de beleggingsonderneming beschikt
over een vastgelegde strategie voor
beheer.3. De
beleggingsonderneming stelt de Nederlandsche Bank onverwijld op de
hoogte van de in het tweede lid, onderdeel d, bedoelde strategie en van
alle wijzigingen daarvan. De beleggingsonderneming treft maatregelen om
te zorgen voor voortdurende controle op de kredietwaardigheid van de
debiteuren, in overeenstemming met het effect op het
concentratierisico. Deze maatregelen stellen de beleggingsonderneming
in staat adequaat op te treden bij iedere verslechtering van de
kredietwaardigheid.4. Indien de
beleggingsonderneming de interne grenzen, vastgelegd ingevolge de
strategie, bedoeld in het tweede lid, onderdeel d, overschrijdt, stelt
zij onverwijld de Nederlandsche Bank op de hoogte van de omvang en de
aard van de overschrijding en van de betrokken
wederpartij.5. De toestemming,
bedoeld in het tweede lid, vervalt op het tijdstip van inwerkingtreding
van een voorstel als bedoeld in artikel 119 van de herziene richtlijn
banken tot wijziging van de bepalingen in titel V, hoofdstuk 2,
afdeling 5, van de herziene richtlijn banken indien die wijziging
vóór 31 december 2010 in werking treedt en die
wijziging zich niet verdraagt met de
toestemming.ARTIKEL XI 1. De Nederlandsche Bank kan tot
1 januari 2012 op verzoek toestaan dat een beleggingsonderneming
waarop artikel 62a van het Besluit prudentiële regels Wft niet
van toepassing is, niet voldoet aan artikel 60, eerste lid, onderdeel
d, van dat koninklijk besluit
indien:a. de handelsportefeuille niet op enig moment meer
bedraagt dan € 50 miljoen; enb. het gemiddeld aantal relevante werknemers over het
boekjaar niet meer bedraagt dan honderd.2. De beleggingsonderneming, bedoeld in het eerste
lid, beschikt in plaats van het bedrag, bedoeld in artikel 60, eerste
lid, onderdeel d, van het Besluit prudentiële regels Wft over
een bedrag dat ten minste gelijk is aan 12/88 van het hoogste van de
volgende
bedragen:a. de som van de bedragen, bedoeld in artikel 60,
eerste lid, onderdelen a tot en met c, van het Besluit
prudentiële regels Wft;b. het
bedrag, bedoeld in artikel 60, derde lid, van het Besluit
prudentiële regels Wft.3. De beleggingsonderneming verhoogt ten minste
jaarlijks het bedrag waarover zij beschikt, zodat zij uiterlijk per
31 december 2011 beschikt over het bedrag, vereist op grond van
artikel 60, eerste lid, onderdeel d, van het Besluit prudentiële
regels Wft.4. De toepassing van het
eerste tot en met derde lid leidt niet tot een verlaging van de
minimumomvang van het toetsingsvermogen zoals dat gold voor het
tijdstip van inwerkingtreding van het Besluit prudentiële regels
Wft, tenzij die verlaging een gevolg is van vermindering van de
activiteiten waarover toetsingsvermogen wordt
aangehouden.ARTIKEL XII 1. In dit artikel wordt verstaan onder
richtlijn: richtlijn nr. 2004/39/EG van het Europees Parlement en de
Raad van de Europese Unie van 21 april 2004 betreffende markten
voor financiële instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen
85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het
Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van Richtlijn
93/22/EEG van de Raad (PbEU L
145).2. Onverminderd het derde lid
hoeft een beleggingsonderneming tot 1 januari 2011 niet te
voldoen aan het bepaalde in de hoofdstukken 9 en 10 van het Besluit
prudentiële regels Wft
indien:a. haar belangrijkste werkzaamheden uitsluitend
bestaan uit het bieden van beleggingsdiensten of beleggingsactiviteiten
als bedoeld in artikel 4, eerste lid, onder punt 2, van de richtlijn in
verband met de financiële instrumenten, bedoeld in de richtlijn,
bijlage I, Deel C, punten 5, 6, 7 en 10; enb. de richtlijn beleggingsdiensten op
31 december 2006 niet op haar van toepassing
was.3. Het tweede lid
is niet langer van toepassing vanaf het tijdstip van inwerkingtreding
van een wijziging als bedoeld in artikel 65, derde lid, van de
richtlijn indien die wijziging vóór 31 december
2010 in werking treedt en die wijziging zich niet verdraagt met dat
lid.ARTIKEL XIII De artikelen van dit
besluit treden in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip, dat voor de verschillende artikelen en onderdelen daarvan
verschillend kan worden vastgesteld.ARTIKEL XIV Dit besluit wordt
aangehaald als: Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2.Lasten en bevelen dat dit besluit met de daarbij behorende
toelichting in het Staatsblad zal worden geplaatst.histnoot’s-Gravenhage, 11
december 2006BeatrixDe
Minister van
Financiën, G. ZalmUitgegeven de twintigste december 2006De Minister
voor Justitie, E. M. H. Hirsch
BallinNOTA VAN TOELICHTINGAlgemeen1.
InleidingDit besluit strekt tot
implementatie van richtlijn nr. 2006/48/EG van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 14 juni 2006 betreffende de
toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van
kredietinstellingen (herschikking) (PbEU L 177) (hierna: herziene
richtlijn banken) en richtlijn nr. 2006/49/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van 14 juni 2006
inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en
kredietinstellingen (herschikking) (PbEU L 177) (hierna: herziene
richtlijn kapitaaltoereikendheid). Met de herziene richtlijn banken en
de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid wordt het nieuwe
kapitaalakkoord voor banken (Bazel 2) voor de Europese Unie (EU)
geëffectueerd.De Wet op het financieel
toezicht (Wft) is aangepast door de Wet implementatie kapitaalakkoord
Bazel 2. Dit besluit bevat noodzakelijke wijzigingen in het Besluit
prudentiële regels Wft, het Besluit prudentieel toezicht
financiële groepen Wft, het Besluit boetes Wft, het Besluit
bijzondere prudentiële maatregelen, beleggerscompensatie en
depositogarantie Wft, het Besluit gedragstoezicht financiële
ondernemingen Wft en het Besluit Marktmisbruik Wft. Dit besluit
verwerkt de beide herziene richtlijnen. Bepaalde onderdelen van de
beide richtlijnen – met name de bijlagen –
zijn dermate technisch van aard dat zij worden geïmplementeerd
in toezichthouderregels, zoals ook reeds het geval was bij de
implementatie van de (oude) richtlijn banken en de (oude) richtlijn
kapitaaltoereikendheid. Voor deze toezichthouderregels zijn de
benodigde delegatiegrondslagen opgenomen, voor zover deze niet reeds
bestonden.Bij het opstellen van dit besluit
is, voor zover de richtlijnen het toelieten, gebruik gemaakt van een
doelgerichte («principle based») benadering. Op deze
manier hebben de financiële ondernemingen de vrijheid te kiezen
op welke wijze zij de normen naleven en kunnen de normen aansluiten bij
de specifieke organisatiestructuur van de financiële
onderneming. Voor zover de «openheid van de norm» zou
kunnen leiden tot onduidelijkheid voor de praktijk kan de Nederlandsche
Bank (hierna: DNB) via beleidsregels handvatten geven hoe zij in de
dagelijkse toezichtpraktijk invulling aan deze norm zal geven. Bij de
handhaving van dit besluit staan DNB de toezichtbevoegdheden ter
beschikking zoals opgenomen in hoofdstuk 1.4 van het Algemeen deel van
de Wft en de Algemene wet bestuursrecht.De
richtlijnen zijn via een afzonderlijk wetsvoorstel tot wijziging van de
Wft geïmplementeerd en niet, hetgeen ook mogelijk was geweest,
via een nota van wijziging bij het wetsvoorstel dat tot de Wft moest
leiden. Hiervoor is bij aanvang van het wetgevingsproces gekozen omdat
er aanvankelijk van werd uitgegaan dat de Wft eerder in werking zou
treden, namelijk met ingang van 1 juli 2006. Bij brief aan de
Tweede Kamer van 13 februari 2006 (Kamerstukken II 2005/06, 29
708, nr. 30) is echter aangekondigd dat de Wft op 1 januari
2007, dus op hetzelfde moment als het wetsvoorstel implementatie
kapitaalakkoord Bazel 2, in werking zou treden. Er is om praktische
redenen van afgezien om beide wetsvoorstellen alsnog te integreren.
Dientengevolge is er ook voor gekozen om de richtlijnen via een
afzonderlijk wijzigingsbesluit te implementeren.2. Achtergrond van de
richtlijnenHet Bazels Comité van de
Bank for International Settlements sloot in
1988 voor de eerste maal een kapitaalakkoord voor internationaal
opererende banken, het zogenoemde Bazel 1 kapitaalakkoord. De
doelstelling van Bazel 1 was om de stabiliteit van het
financiële stelstel te vergroten door de kans op insolventie van
individuele instellingen te verkleinen. Deze kans wordt verkleind door
een minimum solvabiliteitseis voor te schrijven. In de EU was Bazel 1
op zowel banken als beleggingsondernemingen van toepassing via
richtlijn nr. 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de
uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (PbEG L 126)
(richtlijn banken) en richtlijn 93/6/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 15 maart 1993 inzake de
kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en
kredietinstellingen (PbEG L 141) (richtlijn kapitaaltoereikendheid).
Bazel 1 was in de Wft en de bijbehorende lagere regelgeving
geïmplementeerd.In 1998 concludeerde
het Bazels Comité dat Bazel 1, onder meer door de snelle
ontwikkelingen op en de toegenomen complexiteit van financiële
markten, niet langer voldeed. Daarom heeft het een meer verfijnde en
flexibele benadering voor het solvabiliteitstoezicht ontwikkeld, het
Bazel 2 kapitaalakkoord. Over Bazel 2 heeft het Bazels Comité op
26 juni 2004 een akkoord bereikt. De uit hoofde van Bazel 2
vereiste solvabiliteit sluit beter aan op de daadwerkelijk gelopen
risico’s. De herziene richtlijn banken en de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid effectueren Bazel 2 voor de EU.3. ReikwijdteDe herziene richtlijn banken is van toepassing op
kredietinstellingen en ook grotendeels, via de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid, op beleggingsondernemingen. Onder
kredietinstellingen vallen naast banken ook
elektronischgeldinstellingen. Voor zover de bepalingen van de herziene
richtlijn banken betrekking hebben op de eisen die worden gesteld aan
de bedrijfsvoering, solvabiliteit of publicatie zijn zij echter
uitsluitend van toepassing op banken. Voor elektronischgeldinstellingen
gelden op grond van de richtlijn elektronisch geld andere
solvabiliteitseisen. Deze zijn minder omvattend dan die voor een bank,
in die zin dat de minimumomvang van het toetsingsvermogen niet wordt
gekoppeld aan de risico’s die worden gelopen aan de
uitzettingenkant. In plaats daarvan mogen elektronischgeldinstellingen
minder risico’s op zich nemen dan banken. Dit wordt bereikt door
stringentere beleggingsvoorschriften.Onder de
Wft sluiten de regels voor clearinginstellingen in beginsel aan bij die
voor banken. De activiteit «clearen» kan worden gezien
als een combinatie van de werkzaamheden beschreven in bijlage 1 van de
herziene richtlijn banken. Het kan echter noodzakelijk en proportioneel
zijn om op onderdelen van die voor banken afwijkende regels te stellen.
Om clearinginstellingen onnodige (administratieve) lasten te besparen
is er voor gekozen om de regels ter verwerking van de herziene
richtlijn banken en de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid niet
onverkort van overeenkomstige toepassing te verklaren. Dit lichtere
regime is tevens in lijn met het uitgangspunt dat dit besluit slechts
de beide richtlijnen verwerkt en geen aanvullende regels stelt. Ten
aanzien van de solvabiliteitsregels is voor clearinginstellingen zo
veel mogelijk de bestaande, op Bazel 1 gebaseerde, situatie
gehandhaafd. Clearinginstellingen passen de standaardmethode, die
grotendeels identiek is aan het oude solvabiliteitsvereiste voor
kredietrisico, toe. De interne modellenmethoden, die met het oog op een
adequate uitoefening van het toezicht door DNB onvermijdelijk gepaard
gaan met diverse informatie- en publicatieverplichtingen, zijn niet van
toepassing. Ook hoeven clearinginstellingen – net als
bepaalde beleggingsondernemingen – niet te voldoen aan
het door Bazel 2 geïntroduceerde solvabiliteitsvereiste voor
operationeel risico.4. Hoofdpunten van de
richtlijnenOnderstaand wordt ingegaan op de
inhoud van de herziene richtlijn banken en de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid. Opgemerkt zij dat er op onderdelen verschillen
bestaan tussen Bazel 2 en de herziene richtlijnen. Bazel 2 is primair
bedoeld voor de solvabiliteitsvereisten voor grote, internationaal
opererende banken. De herziene richtlijnen zien echter op alle banken
en beleggingsondernemingen. Waar de richtlijnen afwijken van Bazel 2,
zijn de richtlijnen leidend.De herziene
richtlijnen beslaan conform Bazel 2 drie
pijlers:– pijler 1 bevat kwantitatieve
solvabiliteitsvereisten;– pijler 2 omvat de beoordeling door de
onderneming van de toereikendheid van het kapitaal, de beoordeling door
de toezichthouder («supervisory review») alsmede de
mogelijkheid van de toezichthouder om eventueel maatregelen te treffen;
en– pijler 3 heeft betrekking
op marktdiscipline en transparantie.Dit besluit en de toezichthouderregels die erop zijn gebaseerd,
verwerken pijler 1 in het Besluit prudentiële regels Wft (voor
zover het gaat om solotoezicht) en het Besluit prudentieel toezicht
financiële groepen Wft (voor zover het gaat om toezicht op
geconsolideerde basis). Pijler 2 is grotendeels geïmplementeerd
in de Wft. Dit besluit bevat slechts enkele bepalingen (met name
bedrijfsvoering) met betrekking tot pijler 2. Dat geldt eveneens voor
de regels met betrekking tot het toezicht op geconsolideerde basis. Wel
werken de toezichthouderregels onder dit besluit delen van pijler 2
uit, bijvoorbeeld de rapportages aan DNB. Pijler 3 is geheel
geïmplementeerd in de Wft.Pijler 1:Pijler 1 vormt het kwantitatieve hart van de herziene
richtlijn banken en de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid en
bevat de solvabiliteitsvereisten ten aanzien van de verschillende
risico’s. Deze worden opgesomd in artikel 75, onderdelen a tot
en met d, van de herziene richtlijn banken. Artikel 20, eerste lid, van
de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid verklaart deze vereisten
in beginsel van overeenkomstige toepassing op
beleggingsondernemingen.KredietrisicoDe solvabiliteitsvereisten met betrekking tot de
kredietrisico’s zijn neergelegd in de artikelen 76 tot en met
101 van de herziene richtlijn banken. Onder kredietrisico wordt
verstaan het risico van een verlies als gevolg van wanbetaling. De
richtlijn staat drie methoden toe voor de bepaling van het
solvabiliteitsvereiste voor kredietrisico’s: de
standaardmethode, de eenvoudige interne modellenmethode en de
geavanceerde interne modellenmethode.Verschillende methodesDe standaardmethode, die is
geregeld in de artikelen 78 tot en met 83 en bijlage VI van de herziene
richtlijn banken, is vergelijkbaar met de oude benadering onder Bazel
1. De standaardmethode was opgenomen in de artikelen 60, eerste lid,
onderdeel a, en 61 van het Besluit prudentiële regels Wft. De
Bazel 2 standaardmethode is geïmplementeerd door enkele
wijzigingen in deze artikelen. De naar risico gewogen posten worden
berekend door de ongewogen waarde ervan te vermenigvuldigen met een
risicogewicht. Onder de standaardmethode is sprake van meer mogelijke
risicogewichten dan voorheen het geval was. Het risicogewicht is
– in tegenstelling tot Bazel 1 – niet
slechts afhankelijk van de specifieke portefeuille waartoe de debiteur
behoort, maar wordt binnen die specifieke portefeuille ook
gedifferentieerd naar de kredietkwaliteit van een debiteur. Solide
wederpartijen zullen een betere kredietwaardigheid hebben en
kredietverlening aan deze wederpartijen zal tot lagere
solvabiliteitsvereisten leiden. Voor de bepaling van deze kwaliteit kan
gebruik worden gemaakt van kredietbeoordelingen van door DNB erkende
externe kredietbeoordelingsbureaus (artikelen 81 tot en met 83 en
bijlage VI, deel 2, van de herziene richtlijn banken). Voor vorderingen
op centrale overheden en centrale banken kan gebruik worden gemaakt van
de kredietbeoordeling van exportkredietverzekeraars. Voor de erkenning
van een kredietbeoordelingsbureau hanteert DNB de volgende criteria:
objectiviteit, onafhankelijkheid, doorlopende toetsing, betrouwbaarheid
en transparantie van de kredietbeoordelingen. Indien een
kredietbeoordelingsbureau in een lidstaat is erkend, kunnen andere
lidstaten deze erkenning zonder verdere toetsing overnemen. Een lijst
van erkende kredietbeoordelingsbureaus zal eenvoudig toegankelijk
moeten zijn voor belanghebbenden.In het
algemeen zullen met name kleine en wellicht enkele middelgrote banken
gebruikmaken van de standaardmethode. Belangrijk voordeel is dat deze
methode slechts een geringe administratieve aanpassing ten opzichte van
Bazel 1 vereist. Vooral voor de hypotheekportefeuille kan de
standaardmethode resulteren in lagere solvabiliteitsvereisten omdat een
betere aansluiting op de daadwerkelijke risico’s wordt
bereikt.Financiële ondernemingen maken
steeds meer gebruik van interne
kredietbeoordelingsmodellen voor de inschatting van het
kredietrisico dat zij lopen. Bazel 2 en de herziene richtlijn banken
sluiten aan bij de trend in de sector om interne modellen te gebruiken.
Het gebruik van een intern model voor de bepaling van de minimumomvang
van het toetsingsvermogen ter dekking van het kredietrisico moet door
DNB worden toegestaan. De regels en procedures met betrekking tot de
toestemming zijn in het Besluit prudentiële regels Wft en de
toezichthouderregels onder dat besluit opgenomen.De interne modellenmethoden zijn
geregeld in de artikelen 84 tot en met 89 en bijlage VII van de
herziene richtlijn banken. Deze zijn geïmplementeerd in een
nieuwe paragraaf 10.2 van het Besluit prudentiële regels Wft. Om
een interne modellenmethode te mogen toepassen moeten banken en
beleggingsondernemingen hun kredietportefeuilles indelen in homogene
groepen debiteuren met een gemiddeld zelfde kans op wanbetaling. Deze
kans leidt vervolgens, gecombineerd met andere belangrijke parameters
die de omvang van het kredietrisico bepalen (het verlies dat bij
wanbetaling wordt verwacht, de verwachte omvang van de vordering op het
moment van wanbetaling en de resterende looptijd) tot een
solvabiliteitsvereiste. Hiervoor is een formule
voorgeschreven.De interne modellenmethoden
kunnen gefaseerd worden ingevoerd. Zodoende kunnen banken en
beleggingsondernemingen ervoor kiezen om in eerste instantie alleen
voor de grootste portefeuilles een interne modellenmethode toe te
passen en voor de overige portefeuilles geleidelijk over te stappen op
een interne modellenmethode. Met toestemming van DNB kan voor delen van
de kredietportefeuille de uitrol van de interne modellenmethode zelfs
achterwege blijven. Voor deze onderdelen wordt het
solvabiliteitsvereiste ter dekking van het kredietrisico dan berekend
volgens de standaardmethode. Dit is geregeld in de artikelen 85 en 89
van de herziene richtlijn banken. DNB waakt bij het goedkeuren van de
interne modellenmethode en de uitrol daarvan over het gehele bedrijf
voor ongeoorloofd strategisch gedrag in de vorm van het alleen
toepassen van de methode voor de portefeuilles waarvoor dit voor de
desbetreffende onderneming het meeste voordeel, namelijk lagere
solvabiliteitsvereisten, oplevert.Er wordt
onderscheid gemaakt tussen de eenvoudige en de geavanceerde interne
modellenmethode.Onder de eenvoudige
interne modellenmethode modelleert de bank of
beleggingsonderneming zelf de kans op wanbetaling. Vervolgens gebruikt
de onderneming deze kans op wanbetaling voor de berekening van de
vereiste solvabiliteit. Dit houdt in dat de aan te houden solvabiliteit
beter aansluit op de risicoprofielen van de debiteuren. Voor de andere
factoren die nodig zijn om tot de berekening van de vereiste
solvabiliteit te komen (het verlies dat bij wanbetaling wordt verwacht
(gebaseerd op de omrekeningsfactor) en de resterende looptijd), gelden
waarden die op grond van in de toezichthouderregels weergegeven
formules en tabellen door DNB worden vastgesteld.Voor het gebruik van de geavanceerde interne
modellenmethode geldt dat niet alleen de kans op wanbetaling
maar ook de overige inputparameters door de bank of
beleggingsonderneming zelf worden gekwantificeerd. Het gevolg is dat de
schattingen van deze parameters leiden tot een specifieker beeld van
het risicoprofiel van de debiteuren.KredietrisicoverminderingZowel onder de standaardmethode als de eenvoudige interne
modellenmethode is het gebruik van kredietrisicoverminderende
maatregelen – bijvoorbeeld door middel van garanties,
zekerheden en kredietrisicoderivaten – erkend. Dit is
geregeld in de artikelen 90 tot en met 93 en bijlage VIII van de
herziene richtlijn banken en is verwerkt in de nieuwe paragraaf 10.3
van het Besluit prudentiële regels Wft. Om deze maatregelen te
mogen toepassen dienen banken en beleggingsondernemingen te beschikken
over adequate risicomanagementprocessen. Onder de geavanceerde interne
modellenmethode hebben banken en beleggingsondernemingen de vrijheid om
binnen een beperkt aantal randvoorwaarden eigen inschattingen te maken
van het effect van het gebruik van kredietrisicobeperkende maatregelen.
Omdat clearinginstellingen de standaardmethode voor kredietrisico
toepassen, mogen ook zij kredietrisicovermindering in aanmerking
nemen.SecuritisatieIn het securitisatieraamwerk wordt, naast de voorwaarde voor
de erkenning van kredietrisico-overdracht, tevens beschreven welke
solvabiliteitsvereisten gelden voor een bank, beleggingsonderneming of
clearinginstelling die securitisatieposities aanhoudt die na een
securitisatie zijn ontstaan (artikelen 94 tot en met 101 en bijlage IX
van de herziene richtlijn banken). Dit zijn bijvoorbeeld investeringen
in bepaalde tranches van een securitisatie, liquiditeitsfaciliteiten
aan securitisatie of derivatencontracten in het kader van een
securitisatie. De solvabiliteitsvereisten zijn hoofdzakelijk gebaseerd
op externe kredietbeoordelingen die worden afgegeven door externe
kredietbeoordelingsbureaus. In de artikelen 97 tot en met 99 en bijlage
IX, deel 3, van de herziene richtlijn banken worden regels
voorgeschreven met betrekking tot de kredietbeoordeling ten aanzien van
securitisatieposities. Voor securitisatieposities zonder externe
kredietbeoordeling kent het securitisatieraamwerk ook specifieke
methoden voor de bepaling van de solvabiliteitsvereisten. De op
kredietbeoordelingen gebaseerde methode zal naar verwachting het meeste
worden gebruikt.MarktrisicoArtikel 75, onderdelen b en c, van de herziene richtlijn banken
schrijft solvabiliteitsvereisten voor de marktrisico’s voor. De
artikelen 106 tot en met 118 van de herziene richtlijn banken en 18, 19
en 28 tot en met 32 en de bijlagen I tot en met VI van de herziene
richtlijn kapitaaltoereikendheid bevatten deze vereisten. De bijlagen
I, II en VI bevatten de solvabiliteitsvereisten die zijn genoemd in
artikel 75, onderdeel b, van de herziene richtlijn banken: bijlage I
voor het positierisico met betrekking tot de handelsportefeuille,
bijlage II voor het afwikkelings- en tegenpartijrisico met betrekking
tot de handelsportefeuille en bijlage VI voor het grote postenrisico.
In de bijlagen III (valutarisico met betrekking tot het gehele bedrijf)
en IV (grondstoffenrisico met betrekking tot het gehele bedrijf) zijn
de berekeningsmethoden voor de solvabiliteitseisen, bedoeld in artikel
75, onderdeel c, van de herziene richtlijn banken neergelegd. Bijlage V
geeft, net als voor de herschikking, de mogelijkheid om in plaats van
de berekeningsmethoden ten aanzien van het positierisico, het
valutarisico en het grondstoffenrisico, onder bepaalde voorwaarden
interne modellen te gebruiken. Deze solvabiliteitsvereisten zijn
grotendeels ongewijzigd gebleven ten opzichte van de (oude) richtlijn
banken en de (oude) richtlijn kapitaaltoereikendheid. Dit besluit heeft
de artikelen 60, eerste lid, onderdelen b en c, en 62 van het Besluit
prudentiële regels Wft dan ook slechts marginaal
aangepast.Marktrisico is het risico van een
verlies dat kan ontstaan als koersen van handelsposities (bijv.
aandelen, obligaties, onroerend goed, grondstoffen en valuta) dalen. Op
grond van artikel 75, onderdeel b, van de herziene richtlijn banken
moet solvabiliteit worden aangehouden voor het positierisico,
afwikkelingsrisico en tegenpartijrisico met betrekking tot de
handelsportefeuille. Ook voor grote posities dient solvabiliteit
aangehouden te worden indien de limieten, die zijn voorgeschreven in de
artikelen 111 tot en met 117 van de herziene richtlijn banken, worden
overschreden. Onderdeel c schrijft solvabiliteit voor ter dekking van
het valutarisico en het grondstoffenrisico met betrekking tot het
gehele bedrijf.De «de
minimis-bepaling» is in de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid behouden gebleven (artikel 20, tweede
lid). Deze bepaling, die is geïmplementeerd in artikel 62 van
het Besluit prudentiële regels Wft, komt er op neer dat
financiële ondernemingen met een kleine handelsportefeuille de
solvabiliteitvereisten voor het marktrisico mogen uitrekenen conform de
methoden voor het kredietrisico. Een onderneming dient de afweging of
zij de «de minimis-bepaling» zal toepassen zelf te maken.
Voor financiële ondernemingen met een zowel in absolute als
relatieve zin te verwaarlozen handelsportefeuille is het toepassen van
de berekening voor het kredietrisico uit het oogpunt van
administratieve lasten gunstiger.Operationeel
risicoDe
solvabiliteitsvereisten met betrekking tot de operationele
risico’s zijn opgenomen in de artikelen 75, onderdeel d, 102 tot
en met 105, en bijlage X van de herziene richtlijn banken. Operationeel
risico is het risico dat als gevolg van tekortschietende of falende
interne procedures en systemen (zoals menselijk gedrag en IT-systemen),
of als gevolg van externe gebeurtenissen (zoals juridische
risico’s, brandschade) een verlies ontstaat bij een
financiële onderneming. Het operationeel risico is het afgelopen
decennium toegenomen als gevolg van automatisering en de toegenomen
diversiteit en complexiteit van financiële producten. Voor
operationeel risico worden in de herziene richtlijn banken drie
benaderingen onderscheiden: een basisindicatorbenadering (artikel 103
van de herziene richtlijn banken), een standaardbenadering (artikel 104
van de herziene richtlijn banken) en de geavanceerde benadering
(artikel 105 van de herziene richtlijn banken). Net als voor het
kredietrisico is een partiële benadering – zij het
onder striktere voorwaarden – toegestaan. De
basisindicatorbenadering is de meest eenvoudige benadering waarbij het
operationeel risico op basis van een vaststaande indicator wordt
berekend. De standaardbenadering is risicogevoeliger aangezien per
business line een indicator van toepassing
is. Bij de geavanceerde benadering maken financiële
ondernemingen gebruik van hun eigen methode/model voor het vaststellen
van de solvabiliteitseis voor het operationeel risico. Aan het gebruik
van een risicomeetsysteem worden strikte eisen gesteld door DNB. De
geavanceerde benadering zal naar verwachting daarom alleen door de
grootste, internationaal opererende banken worden
gebruikt.Beleggingsondernemingen hebben
nauwelijks te maken met kredietrisico’s en kunnen daarom niet
profiteren van de voordelen voor de aan te houden solvabiliteit ter
dekking van kredietrisico’s. In de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid wordt geregeld dat beleggingsondernemingen die
overwegend voor eigen rekening en risico handelen geen solvabiliteit
hoeven aan te houden voor operationeel risico (artikel 20, tweede tot
en met vierde lid, van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid).
Voor de Nederlandse beleggingsondernemingen die het hier betreft,
betekent dit dat de vereiste solvabiliteit lager is dan onder volledige
gelijkstelling met kredietinstellingen. Clearinginstellingen hoeven
evenmin solvabiliteit aan te houden voor het operationeel
risico.Aanwezig
toetsingsvermogenIn de
artikelen 56 tot en met 67 van de herziene richtlijn banken en 12 tot
en met 17 van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid is bepaald
welke vermogensbestanddelen mogen worden meegeteld als solvabiliteit,
ofwel het toetsingsvermogen. Hierin zijn geen ingrijpende wijzigingen
aangebracht ten opzichte van de oude richtlijnen, die waren
geïmplementeerd in de artikelen 90 tot en met 94 van het Besluit
prudentiële regels Wft.Een van de
wijzigingen die wel in het aanwezig toetsingsvermogen is doorgevoerd,
heeft te maken met het geconsolideerd toezicht op
beleggingsondernemingen. Onder de oude sectorale wetgeving waren
beleggingsondernemingen generiek uitgezonderd van het geconsolideerd
toezicht. Ingevolge bijlage V, punt 9, van de (oude) richtlijn
kapitaaltoereikendheid was hiervoor onder meer vereist dat een
alternatieve samenstelling van het aanwezige toetsingsvermogen werd
gehanteerd. Deze alternatieve samenstelling – die alleen
gebruikt mocht worden door beleggingsondernemingen die niet de
zogenoemde «de minimis-bepaling» (artikel 62 van het
Besluit prudentiële regels Wft) toepasten – hield
in dat beleggingsondernemingen niet de aftrek ter voorkoming van
dubbeltelling, bedoeld in artikel 93, tweede lid, moesten toepassen,
maar in plaats daarvan bepaalde niet-liquide activa (artikel 91, derde
lid, onderdeel e) van het kernkapitaal moesten aftrekken. Tevens
mochten zij, met inachtneming van bepaalde limieten, kortlopende
achtergestelde leningen, ofwel overig kapitaal,
meetellen.Onder de Wft, zoals aangepast door
de Wet implementatie kapitaalakkoord Bazel 2, geldt niet langer een
generieke uitzondering, maar een mogelijkheid tot ontheffing ingevolge
artikel 3:280b van de Wft. De voorwaarden voor een ontheffing zijn in
het Besluit prudentieel toezicht financiële groepen Wft
opgenomen. Om in aanmerking te komen voor een ontheffing is ingevolge
artikel 16 van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid overigens
nog wel vereist dat de alternatieve samenstelling wordt gehanteerd. Dit
heeft onder meer tot gevolg dat de toepassing van de alternatieve
samenstelling van het aanwezige toetsingsvermogen, die nu in artikel 13
van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid is opgenomen, niet
langer verplicht is voor beleggingsondernemingen. Dat werkt door in dit
besluit. Voorzien moet immers worden in de mogelijkheid dat
beleggingsondernemingen die niet over een ontheffing van het
geconsolideerd toezicht ingevolge artikel 3:280b van de wet beschikken,
de standaardsamenstelling van het aanwezig toetsingsvermogen gaan
volgen. Dit heeft geleid tot een aanpassing van een aantal artikelen,
met name de artikelen 60, 90, 91 en 94 van het Besluit
prudentiële regels Wft.De Wft en de
bijbehorende lagere regelgeving sluit bij de bepaling van het aanwezige
toetsingsvermogen zo veel mogelijk aan bij het eigen vermogen conform
de jaarrekeningregels in het Burgerlijk Wetboek (BW) en de
internationale standaarden voor de jaarrekening (IAS/IFRS). Zo wordt
bewerkstelligd dat banken, beleggingsondernemingen en
clearinginstellingen voor de jaarrekening ten behoeve van
aandeelhouders en voor de prudentiële regels ten behoeve van DNB
dezelfde regels kunnen gebruiken. Dit wordt wel
«éénsporige verslaggeving» genoemd.
Desondanks kan het wenselijk zijn op onderdelen af te wijken van de
regels voor de jaarrekening. Deze afwijkingen worden prudentiële
filters genoemd. Prudentiële filters voorkomen dat
vermogensbestanddelen die daartoe ongeschikt zijn als aanwezig
toetsingsvermogen worden meegeteld of bewerkstelligen dat alle posten
die in de berekening van de vereiste solvabiliteit moeten worden
meegeteld ook daadwerkelijk worden meegeteld. Ingevolge artikel 150,
eerste lid, onderdeel h, van de herziene richtlijn banken kan het
Europese comité van bankentoezichthouders (CEBS) aan de Europese
Commissie advies uitbrengen ten aanzien van prudentiële filters.
Zodra zij door de Raad via een comitologieprocedure zijn vastgesteld,
maken de prudentiële filters onderdeel uit van Europese
regelgeving. Vervolgens moeten zij in nationale regelgeving worden
omgezet door de lidstaten. Indien nodig zullen de in het Besluit
prudentiële regels Wft opgenomen prudentiële filters
hieraan worden aangepast.Pijler 2:Pijler 2 omvat de eigen beoordeling door de bank of
beleggingsonderneming van de toereikendheid van het eigen vermogen in
relatie tot haar risicoprofiel. Naast het kredietrisico, marktrisico en
operationeel risico (pijler 1) houdt de financiële onderneming
ook rekening met andere relevante huidige en mogelijk toekomstige
risico’s zoals het concentratierisico en het renterisico
(artikel 124, vijfde lid, van de herziene richtlijn banken). De eisen
met betrekking tot pijler 2 worden in de artikelen 2, tweede lid, en 37
van de richtlijn kapitaaltoereikendheid van overeenkomstige toepassing
verklaard op beleggingsondernemingen.Een bank
of beleggingsonderneming dient op grond van pijler 2 haar
risicomanagementstrategieën solide, alomvattend en doeltreffend
vorm te geven (artikel 123 van de herziene richtlijn banken). Tevens
beschikt zij over procedures om na te gaan of de hoogte, samenstelling
en verdeling van haar eigen vermogen aansluit op de omvang en aard van
haar huidige en mogelijk toekomstige risico’s (economisch
kapitaal). Artikel 23 van het Besluit prudentiële regels Wft
stelt regels voor alle risico’s en maakt dus geen onderscheid
tussen pijler 1 en pijler 2. Het aan te houden economisch kapitaal
onder pijler 2 komt tot uitdrukking in artikel 24a van het Besluit
prudentiële regels Wft.Op het proces
van de berekening en de toereikendheid van het economisch kapitaal zal
door DNB worden toegezien («supervisory review»). Bijlage
XI van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid geeft aan waar de
evaluatie van DNB aan dient te voldoen. Deze bijlage is verwerkt in
artikel 25a van het Besluit prudentiële regels
Wft.5. Gevolgen voor het
bedrijfsleven en de burgerDe herziene
richtlijn banken en de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid
leiden, zoals reeds is toegelicht in de memorie van toelichting op het
wetsvoorstel implementatie kapitaalakkoord Bazel 2, tot administratieve
lasten, nalevingskosten en directe toezichtkosten voor het
bedrijfsleven. De administratieve lasten voor het bedrijfsleven die
voortvloeien uit de wijzigingen die zijn opgenomen in dit besluit of in
de toezichthouderregels die onder dit besluit hangen, worden in het
navolgende besproken. Deze administratieve lasten zijn reeds becijferd
in de eerdergenoemde memorie van toelichting. Ten opzichte van het
wetsvoorstel veroorzaakt dit besluit derhalve geen aanvullende
administratieve lasten voor het bedrijfsleven. Het besluit bevat geen
verplichtingen voor burgers en heeft daarom geen gevolgen voor de
administratieve lasten voor de burger.De
administratieve lasten die uit de implementatie van de herziene
richtlijnen voortvloeien, kunnen worden ingedeeld in een aantal
categorieën, namelijk administratieve lasten die voortvloeien
uit het solvabiliteitstoezicht, administratieve lasten die voortvloeien
uit de aanlevering van informatie aan DNB en administratieve lasten die
voortvloeien uit transparantievereisten. De laatstgenoemde categorie is
geheel in de Wft geïmplementeerd en vindt derhalve niet haar
weerslag in dit besluit of toezichthouderregels onder dit besluit.
Beide andere categorieën zijn wel bij of krachtens dit besluit
uitgewerkt. Die administratieve lasten zijn derhalve (mede) aan dit
besluit toe te rekenen.In de memorie van
toelichting bij het wetsvoorstel implementatie kapitaalakkoord Bazel 2
zijn de administratieve lasten berekend per onderscheiden categorie
financiële onderneming. Er worden 43 kleine banken, 22
middelgrote banken, 11 grote banken, 3 zeer grote banken, 177 kleine
beleggingsondernemingen en 24 grote beleggingsondernemingen
onderscheiden. Verder zijn er 17 clearinginstellingen. Er wordt vanuit
gegaan dat de administratieve lasten van deze clearinginstellingen
vergelijkbaar worden beïnvloed als die van kleine banken. Dat
betekent dat het solvabiliteitstoezicht geen extra administratieve
lasten veroorzaakt. Omdat de regels met betrekking tot de pijlers 2 en
3 niet van toepassing zijn op clearinginstellingen, veroorzaken ook de
aanlevering van benodigde informatie aan DNB en de
transparantievereisten geen aanvullende administratieve
lasten.De administratieve lasten worden
onderscheiden in structurele en incidentele administratieve lasten.
Onderstaande tabel 1 toont de onafgeronde bedragen per categorie
onderneming en per onderdeel van het toezicht. In de tabel is een
aanname gedaan over het jaar waarin de administratieve lastenverzwaring
een aanvang neemt. Dit hangt af van het jaar waarin de betreffende
onderneming overstapt van Bazel 1 op Bazel 2. Er wordt vanuit gegaan
dat alleen de ondernemingen die de geavanceerde methoden ter bepaling
van de solvabiliteitsvereisten gaan hanteren (zeer grote banken) pas in
2008 zullen overstappen. Het is echter mogelijk dat een aantal
ondernemingen dat de standaardmethode gaat implementeren dit wellicht
niet per 1 januari 2007 maar per 1 januari 2008 zal doen,
terwijl ondernemingen die interne modellenmethoden gaan toepassen dit
wellicht in een later kalenderjaar dan nu is aangenomen
– met alle portefeuilles waarvoor dat technisch haalbaar
is – zullen doen. Ten overvloede zij opgemerkt dat het
ondernemingen vrij staat om te kiezen voor de geavanceerde interne
modellenmethode die leidt tot hogere administratieve lasten.
Ondernemingen die hiertoe overgaan zullen dat doen op basis van een
bredere kosten-batenanalyse.Tabel 1
Totaaloverzicht Kleine
bankenMiddelgrote
bankenGrote
bankenZeer
grote bankenKleine
bel. ondern.Grote
bel. ondern.Clearing-inst.Totaal
per onderdeelAantal43221131772417 Vanaf
boekjaar2007200720072008200720072007 Solvabiliteitstoezicht0602
8003 014
0005 484
000078
00009
178 800Aanlevering
informatie774
000396
000198
0002 160
000331
875432
00004
291 875Totaal
structureel774
000998
8003
212 0007
644 000331
875510
000013
470 675Afschrijving
rapportagesystemen*0220
0002 200
00012 000
000056
050014
476 050Totaal
per
categorie774
0001 218
8005 412
00019 644
000331
875566
050027
946 725* = Deze
administratieve lasten zijn incidenteel en betreffen jaarlijkse
afschrijvingen voor een periode van 10
jaarTabel 2
splitst de bedragen uit tabel 1 verder uit in totalen voor banken en
beleggingsondernemingen, totalen per individuele financiële
onderneming per categorie en in totalen per jaar.Tabel 2 Uitgesplitst
totaaloverzichtMaximale
AL toename per onderdeel van het toezicht op
bankenSolvabiliteitstoezicht€9 100
800    Aanlevering
informatie€ 3
528 000+   Totaal
structureel€12
628 800    Afschrijving
rapportagesystemen
(incidenteel)€14
420 000+   Totaal
structureel en
incidenteel€27 048
800           Maximale
AL toename per onderdeel van het toezicht op
beleggingsondernemingenSolvabiliteitstoezicht€78
000    Aanlevering
informatie€763
875+   Totaal
structureel€841
875    Afschrijving
rapportagesystemen
(incidenteel)€ 56
050+   Totaal
structureel en
incidenteel€897
925           AL
toename per individuele
instellingStructureelIncidenteelTotaalKleine
banken€18
000€0€18
000Middelgrote
banken€45
400€10
000€55
400Grote
banken€292
000€200
000€492
000Zeer
grote
banken€2 548
000€4 000
000€6 548
000Kleine
beleggingsondernemingen€1
875€0€1
875Grote
beleggingsondernemingen€21
250€2
335€23
585Clearinginstellingen€0€0€0       AL
toename per
jaarStructureelIncidenteelTotaal2007
(alle ondernemingen behalve zeer grote
banken)€5 826
675€2 476
050€8 302
7252008–2016
(ook zeer grote
banken)€13 470
675€14 476
050€27 946
7252017
(afschrijvingen klein, middelgroot en groot
afgerond)€13 470
675€12 000
000€25 470
6752018
e.v. (afschrijvingen zeer grote banken
afgerond)€13 470
675€0€13 470
6756.
Ontvangen adviezenDit besluit is na overleg
met de toezichthouders tot stand gekomen. DNB is in een vroegtijdig
stadium betrokken bij de conceptteksten. Hierover is veelvuldig overleg
gevoerd. Tevens zijn zowel DNB als de Autoriteit Financiële
Markten (AFM) om een formele reactie gevraagd. De opmerkingen van DNB
en de AFM zijn zo veel mogelijk in het besluit en de nota van
toelichting verwerkt.Het besluit is formeel
ter consultatie aan marktpartijen voorgelegd. Van enkele partijen is
geen reactie ontvangen. Andere partijen, te weten de Nederlandse
vereniging van assurantieadviseurs en financiële dienstverleners
en het Bureau Krediet Registratie, gaven aan geen inhoudelijk
commentaar te hebben.De Stichting voor
Ondernemingspensioenfondsen, de Unie van Beroepspensioenfondsen en de
Vereniging van Bedrijfstakpensioenfondsen hebben in een
gezamenlijke reactie op de consultatie meer in het algemeen de
verhouding tussen pensioenfondsen en beleggingsondernemingen aan de
orde gesteld. Tevens legden zij een verband met het Solvency 2-traject,
dat in de EU in gang is gezet om vanuit een risicogeoriënteerde
benadering solvabiliteitseisen voor verzekeraars te
formuleren.Van de Nederlandse Vereniging van
Banken (NVB) is een inhoudelijke reactie ontvangen. De NVB wenste een
overzicht van afwijkingen in dit besluit ten opzichte van de herziene
richtlijn banken en de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid.
Aangezien dit besluit deze richtlijnen één op
één verwerkt, is er van afwijkingen echter geen
sprake.Tevens maakte de NVB een aantal
artikelsgewijze opmerkingen. Deze opmerkingen hebben geleid tot een
aantal aanpassingen. In artikel 1 van het Besluit prudentiële
regels Wft zijn de definities van «entiteit voor
securitisatiedoeleinden», «securitisatie»,
«securitisatiepositie» en «vervroegde
aflossingsbepaling» naar aanleiding van de opmerkingen van de
NVB aangepast. Tevens zijn de artikelen 69, tweede lid, 81, derde lid,
82, tweede lid, en 84, derde lid, van het Besluit prudentiële
regels Wft naar aanleiding van het commentaar van de NVB
aangepast.Het besluit is voorgelegd aan het
Meldpunt Voorgenomen Regelgeving (MVR) voor de bedrijfseffectentoets en
aan het Ministerie van Justitie voor de wetgevingstoets. Omdat de
herziene richtlijn banken en de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid beide één op één
worden omgezet in het Besluit prudentiële regels Wft en het
Besluit prudentieel toezicht financiële groepen Wft zag het MVR
geen reden een bedrijfseffectentoets uit te voeren. De opmerkingen die
in het kader van de wetgevingstoets zijn gemaakt, zijn in het besluit
verwerkt.Tevens is het besluit voor advies
voorgelegd aan het Adviescollege Toetsing Administratieve Lasten
(Actal). Actal adviseerde het besluit in te dienen nadat met een aantal
punten rekening is gehouden. Ten eerste adviseerde het om in de nota
van toelichting de indirecte administratieve lasten als gevolg van dit
besluit voor andere ondernemingen dan beleggingsondernemingen en
kredietinstellingen in kaart te brengen. Aangenomen wordt dat Actal
doelde op de lasten die worden gemaakt door ondernemingen die als
wederpartij ter verkrijging van bijvoorbeeld een krediet gegevens over
hun kredietwaardigheid moeten verstrekken. Ook voorheen moesten
wederpartijen gegevens verstrekken, ongeacht of de
beleggingsonderneming of kredietinstelling interne modellen gebruikt.
De beleggingsonderneming of kredietinstelling heeft deze gegevens nodig
in de normale uitoefening van haar bedrijf. Zij vraagt deze gegevens
niet om te kunnen voldoen aan informatieplichten die bij of krachtens
onderhavig besluit op haar rusten. Het besluit heeft naar verwachting
dan ook geen gevolgen voor deze indirecte lasten.Ten tweede refereerde Actal aan zijn advies van 9 maart 2006
over het wetsvoorstel implementatie kapitaalakkoord Bazel 2, om bindend
vast te leggen dat zowel DNB als banken en beleggingsondernemingen de
Nederlandse XBRL-taxonomie gaan gebruiken. DNB heeft aangegeven XBRL te
zullen accommoderen als financiële ondernemingen XBRL willen
toepassen. Het rapportagesysteem e-Line DNB kan dan geschikt gemaakt
worden voor het gebruik van XBRL.Mede naar
aanleiding van het advies van Actal is besloten om voor
clearinginstellingen niet onverkort aan te sluiten op de op Bazel 2
gebaseerde regels. Deze beslissing heeft ertoe geleid dat het
onderhavige besluit voor clearinginstellingen niet gepaard gaat met
aanvullende administratieve lasten ten opzichte van de op Bazel 1
gebaseerde regels.ArtikelsgewijsARTIKEL IWijzigingen van het
Besluit prudentiële regels WftAArtikel
1In artikel 1 is de definitie van
«te lopen risico’s» vervallen. Artikel 23, tweede
lid, is aangepast waardoor de definitie overbodig is geworden. Voorts
is een aantal definities gewijzigd dan wel toegevoegd.Entiteit voor
securitisatiedoeleinden:Deze definitie
verwerkt artikel 4, onderdeel 44, van de herziene richtlijn
banken.Initiator:Deze
definitie verwerkt artikel 4, onderdeel 41, van de herziene richtlijn
banken. De initiator is de partij die de vorderingen die worden
gesecuritiseerd rechtstreeks of middellijk heeft gegenereerd. Het
genereren van vorderingen houdt in dat de partij, rechtstreeks of
middellijk, betrokken was bij de oorspronkelijke overeenkomst waaruit
de (mogelijke) verplichtingen van de kredietnemer zijn ontstaan. Een
onderneming kan bijvoorbeeld indirect betrokken zijn bij het genereren
van een vordering door een entiteit of een zogenoemd magazijn
(«warehouse») te financieren
en van de benodigde expertise te voorzien bij het genereren van nieuwe
vorderingen.Interne
modellenmethode:Een interne modellenmethode
(in de artikelen 76 en 84, eerste lid, en bijlage VII van de herziene
richtlijn banken interne ratingbenadering of IRB genoemd) is een
methode waarbij een financiële onderneming de som van de naar
risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling voor de
kredietrisico’s, bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdeel a,
van het Besluit prudentiële regels Wft, niet volgens de
standaardberekeningen ingevolge artikel 61 van dat besluit uitrekent,
maar met gebruikmaking van eigen interne
modellen.De term interne
modellenmethode ziet niet op het gebruik van interne modellen bij de
berekening van de solvabiliteitsrisico’s ter dekking van de
marktrisico’s en operationele risico’s. Voorheen was het
gebruik van interne modellen reeds toegestaan voor de bepaling van het
solvabiliteitsvereiste voor bepaalde marktrisico’s. De herziene
richtlijn banken staat ook het gebruik van interne modellen ter
bepaling van de solvabiliteitsvereisten voor het krediet- en
operationeel risico toe.Kans op wanbetaling:Deze definitie verwerkt artikel 4, onderdeel 25, van de
herziene richtlijn banken. De kans op wanbetaling (ook wel afgekort als
«PD», naar de Engelse term
«probability of default») is
een van de parameters die in een interne modellenmethode nodig zijn ter
bepaling van het solvabiliteitsvereiste voor het kredietrisico. De
definitie sluit nauw aan bij de bewoording in de richtlijn. Daarbij zij
opgemerkt dat met de zinsnede «over een periode» wordt
bedoeld «gedurende».Kredietrisicovermindering:De definitie verwerkt artikel 4, onderdeel 30, van de
herziene richtlijn banken. Kredietrisicovermindering betreft technieken
om het kredietrisico dat is verbonden aan activa of posten buiten de
balanstelling te verminderen. Dit kunnen financiële
ondernemingen doen door gebruik te maken van vormen van verrekenen en
onderpand (de zogenoemde volgestorte kredietprotectie) of gebruik te
maken van garanties en kredietderivaten (de zogenoemde niet-volgestorte
kredietprotectie). Door het gebruik van de al dan niet volgestorte
kredietprotectie wordt de omvang van een mogelijk verlies
verminderd.Kredietverbetering:Deze definitie verwerkt artikel 4, onderdeel 43, van de
herziene richtlijn banken. Kredietverbetering
(«credit enhancement») is een
al dan niet volgestorte contractuele regeling om verliezen op de
gesecuritiseerde vorderingen te dekken teneinde aan houders van
securitisatieposities met een hogere rangorde een zekere mate van extra
bescherming te bieden. Blijkens artikel 4, onderdeel 43, van de
herziene richtlijn banken wordt daaronder mede verstaan een verbetering
die wordt gerealiseerd door meer achtergestelde tranches in de
securitisatie en door andere soorten kredietprotectie.
Kredietverbetering komt in verschillende vormen voor, waaronder extra
zekerheidstelling
(«overcollateralisation»),
kredietderivaten, margerekeningen en achtergestelde schuldbewijzen.
Strikt genomen verstrekt iedere securitisatiepositie die achtergesteld
is ten opzichte van een andere securitisatiepositie kredietverbetering
aan die positie.Leningverstrekkende financiële
onderneming:Deze definitie strekt ter
implementatie van artikel 90 van de herziene richtlijn
banken.Niet-volgestorte
kredietprotectie:Deze definitie verwerkt
artikel 4, onderdeel 32, van de herziene richtlijn banken.
Niet-volgestorte kredietprotectie betreft het gebruik van garanties en
kredietderivaten. Door het gebruik hiervan wordt de kans op een
mogelijk verlies verkleind, doordat bij een verliessituatie de
protectiegever (de garantiegever of de verstrekker van het
kredietderivaat) in plaats van de oorspronkelijke debiteur dient te
betalen.Omgekeerde
retrocessieovereenkomst en retrocessieovereenkomst:Deze definities verwerken tezamen artikel 3, onderdeel m, van
de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid. Ook voor de herziening al
waren de definities – zij het gezamenlijk –
opgenomen in de richtlijn kapitaaltoereikendheid en
geïmplementeerd in bijlage 2, onderdeel 2.1, onder j, van de
Nadere regeling prudentieel toezicht effectenverkeer 2002. Ten behoeve
van de duidelijkheid zijn de definities van omgekeerde
retrocessieovereenkomst en retrocessieovereenkomst in dit besluit
afzonderlijk opgenomen. De definities zijn in dit besluit van belang in
het kader van de bepaling van het solvabiliteitsvereiste met betrekking
tot het kredietrisico (artikel 61).Omrekeningsfactor:Deze definitie verwerkt artikel 4, onderdeel 28, van de
herziene richtlijn banken. De omrekeningsfactor is een van de
noodzakelijke parameters voor het gebruik van een interne
modellenmethode voor de bepaling van het solvabiliteitsvereiste voor
het kredietrisico. De omrekeningsfactor speelt een rol bij de
berekening van de waarde van activa en posten buiten de
balanstelling.Operationeel
risico:Deze definitie verwerkt artikel 4,
onderdeel 22, van de herziene richtlijn banken. Onder de definitie van
operationeel risico vallen IT-problemen, tekortkomingen in de
organisatiestructuur of interne controle, menselijke fouten, fraude en
externe gebeurtenissen zoals overstromingen en terroristische
aanslagen.Opgenomen
effectenlening, opgenomen grondstoffenlening, verstrekte effectenlening
en verstrekte grondstoffenlening:Deze
definities volgen uit artikel 3, onderdeel n, van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid en waren ook voor de herziening al opgenomen in
de richtlijn kapitaaltoereikendheid. De definities zijn ten behoeve van
de duidelijkheid in dit besluit afzonderlijk opgenomen. De definities
zijn in dit besluit van belang in het kader van de bepaling van het
solvabiliteitsvereiste met betrekking tot het kredietrisico (artikel
61).Revolverende
vordering:Deze definitie verwerkt artikel
100, tweede lid, en bijlage VII, deel 1, punt 13, onderdeel b, van de
herziene richtlijn banken. Revolverende vorderingen zijn vorderingen
waarbij de openstaande saldi van debiteuren al naar gelang hun
beslissing om te lenen en terug te betalen mogen schommelen tot een van
tevoren afgesproken limiet. Een voorbeeld hiervan zijn creditcards. De
gebruiker van een creditcard heeft veelal een van te voren afgesproken
bestedingslimiet die hij naar eigen inzicht kan opnemen en
terugbetalen. Zie ook de toelichting bij de definitie van
vervroegde-aflossingsbepaling.Securitisatie, synthetische
securitisatie, traditionele securitisatie en tranche:Deze definities verwerken artikel 4, onderdelen 36, 37, 38 en
39 van de herziene richtlijn banken. Securitisatie, ofwel
effectisering, is het in de vorm van waardepapier (breed) verhandelbaar
maken van vermogenstitels of schuldtitels. Bij securitisatie van
hypotheken, kredieten en andere vorderingen gaat het om het te gelde
maken van activa door middel van nieuw uit te geven financiële
instrumenten die recht geven op (een deel van) de kasstromen
gerelateerd aan die activa. De meest bekende vormen van securitisatie
zijn gesecuritiseerde hypotheekportefeuilles
(«mortgage backed
securities»). De algemene benaming van effecten gedekt
door gesecuritiseerde activa is «asset backed
securities» en omvat ook securitisatie van bijvoorbeeld
een verzameling van creditcardvorderingen, obligaties en
leningen.Het securitisatieraamwerk
maakt onderscheid tussen traditionele en synthetische securitisatie.
Bij traditionele securitisatie worden de onderliggende activa
overgedragen aan een speciaal daarvoor bestemde rechtspersoon
– de entiteit voor securitisatiedoeleinden. Kasstromen
uit hoofde van die activa worden gebruikt voor de betaling van de door
activa gedekte effecten. Deze betaling aan de investeerders is
afhankelijk van de resultaten op de onderliggende activa, en wordt niet
ontleend aan een algemene verplichting van de initiator. Dit laatste
wordt in onderdeel c van de definitie van traditionele securitisatie
tot uiting gebracht. Traditionele securitisatie vereist ingevolge de
definitie een volledige – dus zowel een economische
(onderdeel a) als een juridische (onderdeel b) –
overdracht. In plaats van een juridische overdracht door de initiator
kan echter blijkens onderdeel b volstaan worden met subdeelneming. Een
overeenkomst tot subdeelneming bestaat uit de verplichting van de
initiator om alle kasstromen uit hoofde van de onderliggende activa aan
de entiteit voor securitisatiedoeleinden over te dragen, zonder de
activa zelf juridisch over te dragen. Deze blijven op de balans van de
initiator staan.Bij synthetische
securitisatie wordt het kredietrisico op de onderliggende vorderingen
geheel of gedeeltelijk overgedragen door het gebruik van
kredietderivaten of garanties. Het risico voor de verschaffer van een
kredietderivaat of de garantie is dat hij een uitkering moet doen
indien een vooraf in de onderliggende documentatie bepaalde gebeurtenis
zich voordoet. Een voorbeeld van een dergelijke gebeurtenis is dat de
oorspronkelijke debiteuren niet aan hun betalingsverplichtingen
voldoen.Het securitisatieraamwerk is van
toepassing op securitisaties waarbij twee of meer verschillende
risicoposities of tranches met een verschillend kredietrisico zijn
gecreëerd bij de aanvang van de transactie. Daarmee onderscheidt
een securitisatie zich van andere kapitaalmarkttransacties. Een
zogeheten «single tranche
transactie», waarbij slechts één risicopositie
wordt gecreëerd, valt daarom buiten het securitisatieraamwerk.
Een eerste-verliespositie telt daarbij als tranche, ongeacht of die
positie al dan niet in de balans als actiefpost wordt opgenomen. Een
transactie met kredietderivaten wordt als synthetische securitisatie
beschouwd, indien de transactie leidt tot twee of meer afzonderlijke
tranches. In het bijzonder geldt voor kredietderivaten dat een
materialiteitsdrempel inzake betalingen, waaronder in geval van verlies
geen betaling wordt verricht, als eerste-verliespositie wordt
aangemerkt en dus tot een in tranches onderverdeelde risico-overdracht
leidt.Een tweede kenmerkende eigenschap van
traditionele securitisaties is dat de betalingen aan investeerders
alleen afhangen van de onderliggende vorderingen; de investeerders
hebben dus geen claim op de partij die de vorderingen heeft
geïnitieerd. Dat onderscheidt een securitisatie van een
zogeheten pandbrief («covered
bond»), waarbij een verzameling van vorderingen als
onderpand dient voor een schuldtitel die door de initiator is
uitgegeven.De tranchestructuur die kenmerkend
is voor securitisatie verschilt in die zin van andere achtergestelde
schuldinstrumenten dat junior securitisatietranches verliezen
kunnen absorberen zonder onderbreking van de contractuele betalingen
aan de meer senior (niet achtergestelde) tranches. Achterstelling bij
gewone achtergestelde structuren is normaliter een kwestie van het
voorkeursrecht op de opbrengsten bij liquidatie, en impliceert derhalve
dat de contractuele betalingen aan alle crediteuren tegelijkertijd
worden opgeschort.De gesecuritiseerde activa
worden aangeduid met de termen vorderingen, verzameling van vorderingen
of onderliggende vorderingen. Het aan deze gesecuritiseerde vorderingen
gerelateerde kredietrisico wordt in een securitisatie onderverdeeld in
tranches. Deze tranches bestaan bij traditionele securitisatie uit de
door de entiteit voor securitisatiedoeleinden uitgegeven effecten en
bij synthetische securitisatie uit de kredietderivaten met de
initiator, en voorts uit de al dan niet volgestorte verstrekte
kredietverbeteringen. Een tranche kan daarom ook bestaan uit een
kredietverbetering in de vorm van opgespaarde overgebleven rentemarge
(tot een bepaald plafond) die wordt aangesproken om eerste verliezen te
absorberen.Securitisatiepositie:Deze definitie verwerkt artikel 4, onderdeel 40, van de
herziene richtlijn banken. Elke vordering in het kader van een
securitisatie wordt beschouwd als securitisatiepositie. Het gaat om
iedere vordering op een entiteit voor securitisatiedoeleinden waaronder
ook worden begrepen liquiditeitsfaciliteiten (in het geval van een
traditionele securitisatie), dan wel ieder kredietderivaat en iedere
garantie (in het geval van een synthetische securitisatie) door middel
waarvan kredietrisico wordt overgedragen. Hieronder worden blijkens
artikel 96, tweede lid, laatste volzin, van de herziene richtlijn
banken mede verstaan posities die bij een securitisatie ontstaan als
gevolg van rente- en valutaderivaten.Sponsor:Deze
definitie verwerkt artikel 4, onderdeel 42, van de herziene richtlijn
banken. Bij een securitisatieregeling waarbij vorderingen van derden
worden gekocht, kan in de eerste plaats worden gedacht aan een door
activa gedekt commercial-paperprogramma (asset
backed commercial paper programma ofwel ABCP-programma). Een
ABCP-programma is een securitisatieregeling in het kader waarvan
effecten worden uitgegeven, voornamelijk in de vorm van kortlopend
schuldpapier (commercial paper) met een oorspronkelijke looptijd van
maximaal één jaar. Een onderneming die een dergelijke
securitisatieregeling opzet en beheert, wordt vaak als sponsor
aangeduid. Voorts kan hij kredietverbetering verschaffen, de entiteit
voor securitisatiedoeleinden adviseren of effecten in de markt
plaatsen.Stresstest:Deze definitie verwerkt artikel 114, derde lid, tweede
alinea, van de herziene richtlijn banken. Bij een stresstest wordt
gekeken naar de berekening van de waardeverandering van de portefeuille
ten tijde van een uitzonderlijke maar niet ondenkbare situatie,
bijvoorbeeld het ineenstorten van de beurskoersen of een plotselinge
rentestijging. Dit kunnen omstandigheden zijn die zich werkelijk hebben
voorgedaan of hypothetische voorvallen.Tegenpartijkredietrisico:Deze definitie verwerkt bijlage III, deel 1, punt 1, van de
herziene richtlijn banken.Verlies bij wanbetaling:Deze definitie geeft uitwerking aan artikel 4, onderdelen 26
en 27, van de herziene richtlijn banken. Verlies bij wanbetaling, ook
wel afgekort als «LGD», naar de Engelse term
«loss given default», is een
van de inputparameters die van belang zijn bij de berekening van de
naar kredietrisico gewogen activa en posten buiten de balanstelling
volgens een interne modellenmethode. De inputparameter geeft aan wat
het geschatte economisch verlies – met inbegrip van de
gevolgen van aanzienlijke kortingen en omvangrijke directe en indirecte
incassokosten – zal zijn als wanbetaling zich voordoet.
Dit verlies wordt uitgedrukt als percentage van het naar verwachting
uitstaande bedrag bij wanbetaling. Een LGD van nul procent betekent dat
het gehele bedrag, inclusief de genoemde directe en indirecte
incassokosten, wordt teruggekregen, bijvoorbeeld doordat een onderpand
wordt uitgewonnen. De definitie brengt tot uiting dat bij de bepaling
van het verlies bij wanbetaling rekening gehouden moet worden met de
tijdwaarde van geld. De tijdwaarde van geld houdt in dat een rationele
belegger een geldbedrag liever op dit moment ontvangt dan op een later
moment.Vervroegde-aflossingsbepaling:Deze definitie verwerkt artikel 100, tweede lid, van de
herziene richtlijn banken. Een vervroegde-aflossingsbepaling zorgt
ervoor dat, indien deze wordt geactiveerd, aan de houders van
securitisatieposities vóór het einde van de juridische
looptijd geheel of deels wordt afgelost. Aflossing van de securitisatie
betekent in dit verband dat gesecuritiseerde vorderingen niet worden
aangevuld wanneer zij zijn afgelost (vroegtijdig of volgens schema).
Een optie tot vervroegde aflossing maakt veelal deel uit van een
securitisatie van revolverende vorderingen. Een vervroegde aflossing
kan worden geactiveerd door een verslechtering van de kredietkwaliteit
van de gesecuritiseerde vorderingen. Een dergelijke
vervroegde-aflossingsbepaling beschermt de houders van
securitisatieposities door hun blootstelling aan verliezen, die zouden
kunnen optreden als gevolg van de verdere achteruitgang van de
kwaliteit van de gesecuritiseerde vorderingen, te
minimaliseren.Verwachte
verliespost:Deze definitie geeft deels
uitwerking aan artikel 4, onderdeel 29, en bijlage VII, deel 1, punten
30, 33 en 35, van de herziene richtlijn banken. De verwachte
verliespost is gelijk aan het product van de kans op wanbetaling (PD),
het verlies bij wanbetaling (LGD) en de waarde van het actief of de
post buiten de balanstelling. Het product van de kans op wanbetaling en
het verlies bij wanbetaling wordt ook wel «verwacht
verlies» genoemd (zie bijlage VII, deel 1, punten 30, 33 en 35,
van de herziene richtlijn banken). De verwachte verliespost is dan
gelijk aan het product van het verwacht verlies en de waarde van het
actief of de post buiten de balanstelling. Dat is in lijn met artikel
4, onderdeel 29, van de herziene richtlijn banken dat het verwacht
verlies definieert als de verhouding tussen de verwachte verliespost en
de waarde van het actief of de post buiten de
balanstelling.Verwateringsrisico:De definitie van verwateringsrisico verwerkt artikel 4,
onderdeel 24, van de herziene richtlijn banken. Verwateringsrisico is
het risico dat de waarde van een kortlopende handelsvordering die een
bank of beleggingsonderneming op een debiteur heeft, afneemt door
– geldelijke of niet-geldelijke –
crediteringen aan een debiteur. Onder handelsvordering wordt verstaan
een vordering die ontstaat als gevolg van het handelsverkeer tussen
twee externe partijen (om het verschil aan te duiden met kortlopende
vorderingen van de financiële onderneming zelf), en onder
creditering aan een debiteur wordt verstaan het verminderen van de
waarde van de vordering op die debiteur. Het gaat om de situatie waarin
de kortlopende vordering op de debiteur minder groot is dan de bank of
beleggingsonderneming aanvankelijk aannam. De waarde van de vordering
«verwatert» daardoor enigszins. De onderliggende oorzaken
kunnen zeer divers zijn, bijvoorbeeld mogelijk te salderen posten of
betalingskortingen op vervroegde aflossing van een vordering. Denk
bijvoorbeeld aan de situatie dat een bedrijf A voor € 100
aan goederen heeft verkocht aan bedrijf B en dat bedrijf B 1 procent
korting krijgt als het binnen 30 dagen betaalt aan bedrijf A. Bedrijf A
heeft de vordering overgedragen bank C of bank C heeft de vordering van
bedrijf A op bedrijf B als onderpand voor een verstrekt krediet. Bank C
gaat uit van € 100 als de waarde van de vordering. In dat
laatste geval is de waarde van die optie niet meegenomen in de waarde
van de vordering. Het uitoefenen van die optie door bedrijf B levert
dan «verwatering» van de vordering op, namelijk van
€ 100 naar € 99. Soortgelijke situaties
kunnen zich voordoen als bedrijf A in gebreke is gebleven ten aanzien
van de kwaliteit van de geleverde goederen en daardoor bedrijf B
contractueel minder is verschuldigd dan € 100. Ook dan is
de waarde van de vordering «verwaterd».Volgestorte
kredietprotectie:De definitie verwerkt
artikel 4, onderdeel 31, van de herziene richtlijn banken. De techniek
van de volgestorte kredietprotectie is een bijzondere vorm van
kredietrisicovermindering. Volgestorte kredietprotectie betreft onder
andere financieel onderpand zoals contanten en schuldtitels uitgegeven
door diverse partijen, maar ook fysiek onderpand zoals onroerend goed.
Door het gebruik van volgestorte kredietprotectie wordt de omvang van
een mogelijk verlies verkleind, doordat verstrekte zekerheden (de
kredietprotectie) kunnen worden uitgewonnen, waarbij de opbrengst dient
ter verevening van de openstaande vordering.Wanbetaling:Bijlage VII, deel 4, punten 44 en 45, van de herziene
richtlijn banken bevat een definitie van wanbetaling. Omdat dit begrip
een cruciale rol speelt in de berekening van de naar risico gewogen
activa en posten buiten de balanstelling volgens een interne
modellenmethode, is deze definitie in het Besluit prudentiële
regels Wft opgenomen.Van wanbetaling is ten
eerste sprake indien een financiële onderneming niet verwacht
dat – indien zij niet tot maatregelen
overgaat – een debiteur zijn verplichtingen volledig zal
nakomen (onderdeel a). Maatregelen die hier worden bedoeld, zijn
bijvoorbeeld het uitwinnen van eventueel gestelde zekerheden. Bijlage
VII, deel 4, punt 45, onderdelen a tot en met f, van de herziene
richtlijn banken noemt elementen die in aanmerking genomen mogen worden
bij de beoordeling of betaling onwaarschijnlijk is,
namelijk:– de financiële onderneming bestempelt
de kredietverplichting als dubieus;– de financiële onderneming gaat over
tot een waardeaanpassing als gevolg van een gepercipieerde significante
vermindering van de kredietkwaliteit nadat zij de vordering heeft
geaccepteerd;– de
financiële onderneming verkoopt de kredietverplichting met een
aanzienlijk kredietgebonden economisch verlies;– de financiële onderneming stemt in
met een gedwongen herstructurering van de kredietverplichting, welke
wellicht zal resulteren in een geringere financiële verplichting
als gevolg van de kwijtschelding, dan wel de verlening van uitstel van
betaling, van de hoofdsom, de rente of in voorkomend geval de
provisies; dit omvat ook de gedwongen herstructurering van het
aandelenkapitaal in het geval van posities in aandelen die worden
beoordeeld aan de hand van een PD/LGD-benadering;– de financiële onderneming heeft het
faillissement van de debiteur of een soortgelijk bevel aangevraagd met
betrekking tot zijn kredietverplichting jegens de financiële
onderneming, de moederonderneming of een van haar dochterondernemingen;
en– de debiteur heeft het
faillissement of een soortgelijke bescherming aangevraagd of is in
staat van faillissement verklaard, waardoor de terugbetaling van een
kredietverplichting jegens de financiële onderneming, de
moederonderneming of een van haar dochterondernemingen wordt vermeden
of uitgesteld.De opsomming is niet limitatief.
Het in aanmerking nemen van andere elementen is derhalve niet
uitgesloten. Omdat de opsomming niet limitatief is, is deze niet in de
definitie zelf opgenomen.Ten tweede is van
wanbetaling sprake indien een debiteur gedurende meer dan negentig
dagen in gebreke is bij het nakomen van een aanzienlijke verplichting.
Het meetpunt is daarbij dus het moment van in gebreke komen. Dat moment
wordt voor verschillende soorten vorderingen op een verschillende wijze
bepaald. Bijlage VII, deel 4, punten 44 en 48, specificeert voor enkele
specifieke vorderingen het moment van in gebreke komen. Omdat hier niet
een uitputtende opsomming van alle soorten vorderingen wordt gegeven,
is dit niet in de definitie zelf opgenomen. Bij overtrekkingen op
rekening-courant begint de periode van in gebreke zijn te lopen zodra
een debiteur een bij hem bekende limiet heeft overschreden, een
kredietlimiet is aanbevolen die lager is dan het uitstaande bedrag, of
zonder toestemming krediet heeft opgenomen. De periode van in gebreke
zijn voor kredietkaarten begint te lopen op de vervaldag van de
minimumbetaling.Bijlage VII, deel 4, punten
44 en 48, van de herziene richtlijn banken bepaalt dat de exacte
periode van in gebreke zijn voor vorderingen op ondernemingen,
vorderingen op particulieren en kleine partijen en vorderingen op
publiekrechtelijke lichamen vastgesteld moet worden op een periode
tussen 90 en 180 dagen. Ter vergroting van de vergelijkbaarheid tussen
de verschillende categorieën vorderingen is ervoor gekozen om
ook voor dergelijke vorderingen de periode op 90 dagen vast te stellen.
De definitie van wanbetaling is derhalve onverkort op dergelijke
vorderingen van toepassing. In het geval van particulieren en kleine
partijen dan wel publiekrechtelijke lichamen die zich op het
grondgebied van een andere lidstaat bevinden, wordt de periode van in
gebreke zijn van die andere lidstaat erkend, ook als deze langer is dan
90 dagen. Artikel 3:57, zesde lid, van de Wft biedt DNB de mogelijkheid
om hiervan op aanvraag een ontheffing te verlenen.In alle gevallen is er pas sprake van in gebreke zijn als de omvang
van het uitstaande bedrag een drempel overschrijdt die een redelijk
risiconiveau weerspiegelt. De drempel moet niet te hoog zijn (dan
worden er te weinig wanbetalingen gemeten) en niet te laag (dan worden
er waarschijnlijk wel wanbetalingen gemeten, maar geen verliezen). Een
dergelijke drempel kan fluctueren per portefeuille en interne
modellenmethode. Een financiële onderneming moet zelf een
drempel vaststellen die het beste past bij haar portefeuille en
methode.Bijlage VII, deel 4, punten 46 en 47,
van de herziene richtlijn banken worden opgenomen in
toezichthouderregels. Deze punten geven geen nadere invulling aan de
definitie van wanbetaling maar bepalen veeleer hoe een
financiële onderneming in bepaalde omstandigheden om dient te
gaan met deze definitie.BArtikel
23In het tweede lid van artikel 23 wordt
aangegeven welke relevante risico’s een financiële
onderneming in het bijzonder kan lopen en waarop het beleid, bedoeld in
het eerste lid, gericht dient te zijn. Onder relevante risico’s
vallen in het bijzonder concentratierisico, krediet- en
tegenpartijrisico, liquiditeitsrisico, marktrisico, operationeel
risico, renterisico, restrisico, securitisatierisico en
verzekeringsrisico.Onder concentratierisico
worden verstaan de risico’s die voortvloeien uit vorderingen op
wederpartijen, groepen van verbonden wederpartijen en wederpartijen van
dezelfde economische sector of geografische regio, dan wel uit dezelfde
activiteit of grondstof, de toepassing van technieken voor de
vermindering van het kredietrisico, en met name grote indirecte
kredietrisico’s.Bij kredietrisico gaat
het om de bestaande of toekomstige bedreiging van vermogen en resultaat
van de financiële onderneming als gevolg van het niet nakomen
van een financiële of andere contractuele verplichting door de
tegenpartij jegens de financiële onderneming, met inbegrip van
de mogelijkheid van beperkingen of belemmeringen bij het overmaken van
betalingen vanuit het buitenland.Liquiditeitsrisico betreft de bestaande of toekomstige bedreiging
van vermogen en resultaat van de financiële onderneming als
gevolg van de mogelijkheid dat zij op enig moment niet in staat zal
zijn aan haar korte termijn betalingsverplichtingen te voldoen zonder
dat dit gepaard gaat met onaanvaardbare kosten en
verliezen.Het marktrisico kan worden
omschreven als de bestaande of toekomstige bedreiging van vermogen en
resultaat van de financiële onderneming als gevolg van
bewegingen in marktprijzen. Het marktrisico omvat het prijsrisico, het
renterisico en het valutarisico zowel binnen als buiten de
handelsportefeuille.De definitie van
operationeel risico is opgenomen in artikel 1. Een belangrijk onderdeel
van operationeel risico is IT-risico. IT-risico kan worden omschreven
als de bestaande of toekomstige bedreiging van vermogen en resultaat
van de financiële onderneming als gevolg van een ontoereikende
strategie en beleid of van tekortkomingen in de toegepaste technieken
en/of gebruik inzake informatieverwerking en communicatie, welke zich
vertalen in strategische, beleids-, beveiligings-,
beheersbaarheids- en
continuïteitsrisico’s.Renterisico is de bestaande of toekomstige bedreiging van vermogen
en resultaat van een financiële onderneming die uit
potentiële veranderingen in rentetarieven
voortvloeit.Onder restrisico wordt begrepen
het risico dat de door een bank, beleggingsonderneming of
clearinginstelling toegepaste en erkende technieken voor de
vermindering van het kredietrisico minder doeltreffend blijken dan
verwacht.Verzekeringsrisico betreft de
bestaande of toekomstige bedreiging van vermogen en resultaat van de
financiële onderneming als gevolg van ontoereikende tarieven,
tariefgrondslagen, verzekeringsvoorwaarden of grondslagen voor
vaststelling van de technische voorzieningen of door onvoldoende
beheerste acceptatie en herverzekeringsmaatregelen, waardoor
verplichtingen nu dan wel in de toekomst niet toereikend nagekomen
kunnen worden uit de premie- of
beleggingsinkomsten.CArtikelen 23a tot en
met 23eDeze artikelen verwerken bijlage V,
punten 3 tot en met 5, 8, 9, 11, 12 en 14 van de herziene richtlijn
banken. De artikelen 23a tot en met 23e geven een verduidelijking van
de procedures en maatregelen, bedoeld in artikel 23, derde lid, die
zijn gericht op het krediet- en tegenpartijrisico, liquiditeitsrisico,
operationeel risico, renterisico en securitisatierisico. Op grond van
artikel 23c, tweede lid, geeft een bank of beleggingsonderneming aan
wat zij onder operationeel risico verstaat. Dit geeft de
financiële onderneming aan in de beschrijving van de procedures
en maatregelen ter beheersing van relevante risico’s (zie
artikel 23, vierde lid).DArtikel
24aDit artikel verwerkt artikel 123 van de
herziene richtlijn banken. Banken of beleggingsondernemingen houden ook
eigen vermogen aan om de continuïteit van de onderneming op de
langere termijn te waarborgen. Dit is het zogenaamde economisch
kapitaal. De financiële onderneming dient voldoende eigen
vermogen te hebben om onverwachte verliezen op te kunnen vangen zodat
een faillissement wordt voorkomen. Voor de berekening van het
economisch kapitaal houdt de financiële onderneming rekening met
alle risico’s waaraan zij blootstaat. Op grond van artikel 123
van de herziene richtlijn banken houdt de bank of beleggingsonderneming
op gezette tijden de strategieën en procedures tegen het licht
en zorgt zij er daarbij voor dat eventuele hiaten worden aangevuld. Dit
vereiste is geïmplementeerd door in artikel 24a op te nemen dat
de bank of beleggingsonderneming beschikt over solide, doeltreffende en
alomvattende strategieën en procedures aan de hand waarvan zij
doorlopend nagaat of en ervoor zorgt dat de hoogte, samenstelling en
verdeling van haar eigen vermogen aansluiten op de omvang en de aard
van haar huidige en mogelijk toekomstige risico’s. Bovendien
dient de financiële onderneming ervoor zorg te dragen dat
gesignaleerde tekortkomingen of gebreken worden opgeheven. De gekozen
formulering wijkt af van de formulering in de herziene richtlijn banken
omdat is aangesloten bij de terminologie van de Wft. Wel is hetzelfde
bedoeld.Een bank of beleggingsonderneming met
een hogere ratingdoelstelling zal voor dezelfde activiteiten relatief
meer eigen vermogen aanhouden dan een onderneming met een lagere
ratingdoelstelling. Het economisch kapitaal van financiële
ondernemingen met een zelfde risicoprofiel kan daarom
verschillen.EArtikel
25aArtikel 25a verwerkt bijlage XI van de
herziene richtlijn banken en vult het «supervisory
review» proces verder in. DNB toetst naast het kredietrisico,
marktrisico en het operationeel risico (pijler 1) eveneens de
risico’s onder pijler 2 zoals het concentratierisico en het
renterisico (artikel 124, vijfde lid, van de herziene richtlijn
banken). Tevens betrekt DNB in de evaluatie de resultaten van de
stresstests die zijn uitgevoerd door de financiële onderneming
die voor het kredietrisico een interne modellenmethode toepast en voor
het marktrisico gebruik maakt van interne modellen. In artikel 25a,
tweede lid, wordt onder stilzwijgende steun verstaan steun die de
contractuele verplichtingen van de initiator overstijgt. Deze bepaling
sluit aan bij artikel 87.Artikel 25bDit
artikel implementeert artikel 124, vijfde lid, van de herziene
richtlijn banken. Op grond van pijler 2 is het de taak van de
financiële onderneming zelf om het risicoprofiel te bepalen en
aan de hand daarvan het toereikend eigen vermogen. De toereikendheid
van het toetsingsvermogen dat aan het renterisico wordt toegekend,
wordt door DNB getoetst op basis van de adequaatheid van het
risicomanagement en de omvang van het renterisico. Als de economische
waarde van een bank of beleggingsonderneming met meer dan twintig
procent van het toetsingsvermogen afneemt door een renteschok, neemt
DNB in elk geval maatregelen. DNB kan bijvoorbeeld nadere afspraken
maken over het (risico) management of de verbetering van de interne
organisatie en systemen. Ook kan een verhoogde frequentie van (beleids)
gesprekken tot de te nemen maatregelen behoren. Daarnaast kan DNB
gebruik maken van haar bevoegdheden op grond van artikel 1:74 en
afdeling 1.4.2 van het Algemeen deel van de Wft. Op grond van het
tweede lid stelt DNB de omvang van de rentetarieven vast. De
vaststelling van de omvang van de verandering in de rentetarieven mag
niet per onderneming verschillen.FArtikel
59De aanpassing van de verwijzing naar de
artikelen met betrekking tot de minimumomvang van het toetsingsvermogen
vloeit voort uit het invoegen van de nieuwe artikelen met betrekking
tot de interne modellenmethoden, kredietrisicovermindering en
securitisatie, bedoeld in de artikelen 84 en verder van de herziene
richtlijn banken en bijlage V van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid.GArtikel
60Artikel 60, eerste lid, verwerkt artikel
75 van de herziene richtlijn banken. In de bestaande tekst werden
slechts enkele wijzigingen aangebracht. Artikel 75, onderdeel a, van de
herziene richtlijn banken noemt anders dan artikel 4, eerste lid,
onderdeel iii, van de (oude) richtlijn kapitaaltoereikendheid behalve
de kredietrisico’s ook de verwateringsrisico’s. Hieronder
moet ingevolge de definitie in artikel 4, punt 24, van de herziene
richtlijn banken worden verstaan het risico dat een kortlopende
vordering afneemt door geldelijke of niet-geldelijke crediteringen aan
de debiteur. Deze definitie is overgenomen in artikel 1. Artikel 60,
eerste lid, onderdeel a, is dienovereenkomstig
aangepast.Het
solvabiliteitsvereiste in onderdeel a bedraagt acht procent van de naar
risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling ter dekking van
de kredietrisico’s en verwateringsrisico’s die de
financiële onderneming loopt. Het gaat om de risico’s met
betrekking tot haar totale bedrijf met uitzondering van de
handelsportefeuille en de niet-liquide activa die de financiële
onderneming ingevolge artikel 13, tweede lid, aanhef en onderdeel d,
van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid aftrekt van haar
aanwezige toetsingsvermogen. Deze aftrek is onderdeel van de optie om
een alternatieve samenstelling van het aanwezige toetsingsvermogen te
hanteren ter dekking van de solvabiliteitsvereisten met betrekking tot
de handelsportefeuille. Alleen beleggingsondernemingen die voor een
ontheffing als bedoeld in artikel 3:280b van de Wft in aanmerking
willen komen, of banken, beleggingsondernemingen of
clearinginstellingen die om een andere reden de alternatieve
samenstelling van het toetsingsvermogen als bedoeld in artikel 90,
tweede lid, willen hanteren, moeten de niet-liquide activa aftrekken.
Dit wordt ook in artikel 60, eerste lid, onderdeel a, tot uiting
gebracht.Daarnaast is de bevoegdheid van DNB
om in plaats van acht procent een hoger percentage vast te stellen
indien de risicopositie van een financiële onderneming daartoe
aanleiding geeft in artikel 60, eerste lid, onderdeel a, vervallen.
Deze bevoegdheid was overgenomen uit het vroegere artikel 47, tweede
lid, van de (oude) richtlijn banken dat bij gelegenheid van de
herziening is vervallen. In plaats daarvan kan DNB ingevolge artikel
136 van de herziene richtlijn banken, dat is verwerkt in artikel 3:111a
van de Wft, onder meer een hogere minimumomvang van het
toetsingsvermogen voorschrijven indien de financiële onderneming
niet aan de herziene richtlijn banken voldoet.In het eerste lid, onderdeel c, is de vermelding van het
landenrisico vervallen. Voorheen bevatten noch de (oude) richtlijn
banken, noch de (oude) richtlijn kapitaaltoereikendheid een aparte
voorziening voor het landenrisico. Landenrisico is het risico dat een
buitenlandse overheid om financiële of andere redenen niet aan
haar verplichtingen voldoet of de betalingen van debiteuren blokkeert.
De toezichthouderregels voor het landenrisico in het Handboek Wtk nr.
4091 berustten dan ook niet op EU-regelgeving. Deze
toezichthouderregels zijn bij gelegenheid van de inwerkingtreding van
de Wft vervallen. Op basis van de herziene richtlijn banken moeten
banken en beleggingsondernemingen bepaalde onderdelen van het
landenrisico meenemen in het solvabiliteitsvereiste ter dekking van het
kredietrisico, bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdeel a. Dit
betreft met name het zogenoemde transferrisico (het risico dat een
grensoverschrijdende betaling niet gedaan kan worden als gevolg van
acties van de overheid of de centrale bank in het land van de
debiteur). Verder moeten deze financiële ondernemingen bij de
vaststelling van het kapitaal dat zij op grond van pijler 2 aanhouden,
rekening houden met de onderdelen van landenrisico die niet in pijler 1
worden meegenomen.Het eerste lid, onderdeel
d, bevat het solvabiliteitsvereiste ter dekking van de operationele
risico’s. De precieze berekening van dit vereiste is opgenomen
in de artikelen 62b tot en met 62e, 78 en 79. Op basis van het tweede
lid stelt DNB regels ter verwerking van artikel 18 en de bijlagen I,
II, III, IV en VI van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid.De wijziging in het
nieuwe derde lid volgt uit artikel 20, vijfde lid, van de herziene
richtlijn kapitaaltoereikendheid. De vaste kosteneis is alleen van
toepassing op beleggingsondernemingen waarop artikel 20, tweede of
derde lid, of artikel 46 van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid van toepassing is. Het genoemde artikel 20,
tweede of derde lid, is verwerkt in artikel 62a van het Besluit
prudentiële regels Wft. Het genoemde artikel 46 is verwerkt in
de overgangsbepalingen.Het oude artikel 60,
derde lid, met betrekking tot de mogelijkheid van het gebruiken van
interne modellen voor de berekening van het solvabiliteitsvereiste voor
de positierisico’s met betrekking tot de handelsportefeuille,
bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, of voor de
valutarisico’s of grondstoffenrisico’s, bedoeld in het
eerste lid, onderdeel c, is verplaatst naar de nieuwe paragraaf 10.2.
In deze paragraaf zijn de regels met betrekking tot het gebruik van
interne modellen voor de berekening van het solvabiliteitsvereiste ten
behoeve van de inzichtelijkheid bij elkaar geplaatst. De leden vier en
verder zijn dientengevolge vernummerd en de verwijzing in het nieuwe
vierde lid is aangepast.HArtikel
61De laatste volzin van artikel 61, eerste
lid, bepaalt ter verwerking van artikel 80, vijfde lid, van de herziene
richtlijn banken dat de naar risico gewogen posten bij gesecuritiseerde
activa en posten buiten de balanstelling en voor naar risico gewogen
securitisatieposities in afwijking van de eerste volzin worden bepaald
conform de nieuwe paragraaf 10.4.Ter
implementatie van artikel 78, tweede en derde lid, van de herziene
richtlijn banken zijn in artikel 61 een derde en vierde lid ingevoegd,
onder vernummering van het oude derde lid tot het vijfde lid. Artikel
61 geeft regels over het bedrag van de naar risico gewogen activa en
posten buiten de balanstelling. Dat bedrag is ingevolge het eerste lid
gelijk aan het product van de vorderingswaarde en het risicogewicht van
de activa of posten buiten de balanstelling. Het tweede lid bepaalt wat
de vorderingswaarde is. Het nieuwe derde en vierde lid bevatten
correcties op de vorderingswaarde.Het derde
lid is een correctie op de vorderingswaarde van effecten of
grondstoffen, die in het kader van een retrocessieovereenkomst, een
transactie inzake opgenomen of verstrekte effectenleningen of
grondstoffenleningen of een margeleningstransactie worden verkocht,
gedeponeerd of verstrekt, in het geval de financiële onderneming
kredietrisicovermindering ingevolge artikel 82 volgens de algemene
methode toepast. In dat geval wordt de vorderingswaarde verhoogd met de
volatiliteitsaanpassing.Het vierde lid regelt
een correctie op de vorderingswaarde van een door een volgestorte
kredietprotectie gegarandeerd actief of gegarandeerde post buiten de
balanstelling. De vorderingswaarde mag overeenkomstig de methode die is
beschreven in bijlage VIII, deel 3, punten 35 tot en met 60, van de
herziene richtlijn banken worden aangepast. Deze methode van
kredietrisicovermindering is opgenomen in een toezichthouderregeling
van DNB.Het vijfde lid, onderdeel a, is
aangepast ten einde te waarborgen dat de toezichthouderregels van DNB
rekening houden met het gebruik van kredietbeoordelingen door erkende
kredietbeoordelingsbureaus of erkende kredietbeoordelingen van
exportkredietverzekeraars, bedoeld in het nieuwe artikel 61a. Dit
onderdeel biedt een grondslag voor toezichthouderregels van DNB ter
verwerking van bijlage VI, deel 1, van de herziene richtlijn banken.
Daarmee vormt het tevens de grondslag voor de diverse in die bijlage
genoemde bevoegdheden van DNB, zoals het toestaan van uitzonderingen in
bijzondere gevallen en het vormen van een oordeel in specifieke
gevallen.Het vijfde lid, onderdeel c, is
gewijzigd naar aanleiding van artikel 78, tweede lid, eerste volzin en
vierde lid, van de herziene richtlijn banken. Hierin zijn de
uitzonderingen van artikel 43, derde lid, van de (oude) richtlijn
banken niet overgenomen. Dit onderdeel biedt de grondslag voor de
verwerking van bijlage III van de herziene richtlijn banken in
toezichthouderregels.Het nieuwe zesde lid
verwerkt artikel 78, tweede lid, tweede volzin, van de herziene
richtlijn banken.IArtikel
61aDit artikel strekt tot implementatie van
de artikelen 80, eerste lid, laatste volzin, 81, eerste lid, 82 en 83,
eerste en tweede lid, van de herziene richtlijn banken. Bij de
toekenning van risicogewichten aan de categorieën activa en
posten buiten de balanstelling, mag een financiële onderneming
gebruik maken van kredietbeoordelingen van erkende
kredietbeoordelingsbureaus. Alleen voor de categorie
«vorderingen op centrale overheden en centrale banken»
mag ook gebruik gemaakt worden van kredietbeoordelingen van erkende
exportkredietverzekeraars. De erkenning van kredietbeoordelingsbureaus
en exportkredietverzekeraars is geregeld in de nieuwe paragraaf
10.5.Ter verwerking van artikel 83 van de
herziene richtlijn banken is in het eerste lid geregeld dat het gebruik
van kredietbeoordelingen slechts op een consistente wijze mag
geschieden. Het is niet de bedoeling dat kredietbeoordelingen soms wel
en soms niet gebruikt worden, naar gelang daarmee het
solvabiliteitsvereiste gunstig of ongunstig wordt beïnvloed. Het
tweede lid bepaalt dat een financiële onderneming slechts
gevraagde kredietbeoordelingen mag gebruiken. Met gevraagde
kredietbeoordeling wordt bedoeld een kredietbeoordeling waarom de
beoordeelde onderneming heeft gevraagd. Voor het gebruik van
ongevraagde kredietbeoordelingen is toestemming van DNB vereist. Van
een ongevraagde kredietbeoordeling is sprake als een
kredietbeoordelingsbureau een kredietbeoordeling heeft opgesteld op
eigen initiatief, in tegenstelling tot een gevraagde
kredietbeoordeling. Dit staat los van de vraag of de kredietbeoordeling
al dan niet tot stand is gekomen op basis van niet-publieke informatie
verstrekt door het management van de beoordeelde
onderneming.Het derde en vierde lid verwerken
artikel 82, eerste en tweede lid, en bijlage VI, deel 2, punten 12 tot
en met 16, van de herziene richtlijn banken. DNB dient op een
objectieve en consequente wijze aan een kredietbeoordeling een
risicogewicht toe te kennen. Dit proces wordt met een Engelse term
«mapping» genoemd. Indien een
toezichthoudende instantie van een andere lidstaat dit reeds heeft
gedaan, hoeft DNB niet opnieuw het wiel uit te vinden; zij mag deze
«mapping» ingevolge het
vierde lid overnemen. DNB hoeft in dat geval niet zelf ingevolge het
derde lid een risicogewicht aan de kredietbeoordeling toe te
kennen.JArtikel
62aDit artikel strekt ter implementatie van
artikel 20, tweede en derde lid, van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid. De regels voor operationeel risico zijn van
toepassing op banken en beleggingsondernemingen. Voor bepaalde
beleggingsondernemingen is artikel 60, eerste lid, onderdeel d, echter
niet van toepassing. Achtergrond hiervan is dat deze
beleggingsondernemingen niet of nauwelijks te maken hebben met
kredietrisico en dus niet kunnen profiteren van de potentieel lichtere
solvabiliteitsvereisten die de richtlijn oplevert voor kredietrisico.
Het solvabiliteitsvereiste voor het operationeel risico zou voor deze
beleggingsondernemingen in tegenstelling tot voor banken een
potentiële toename van de totale vereiste solvabiliteit
betekenen. Daarom is in artikel 20, tweede en derde lid, van de
herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid een uitzonderingsbehandeling
voor bepaalde categorieën beleggingsondernemingen ten aanzien
van operationeel risico opgenomen.Beleggingsondernemingen met een minimumbedrag aan eigen vermogen
van € 50.000 hoeven geen extra solvabiliteit aan te
houden voor het operationeel risico. Het totale solvabiliteitsvereiste
voor deze beleggingsondernemingen bestaat uit het totale bedrag aan
solvabiliteitvereisten voor krediet- en verwateringsrisico,
positierisico, afwikkelingsrisico, leveringsrisico, tegenpartijrisico
en grote posities (marktrisico’s met betrekking tot
handelsportefeuille), valuta- en grondstoffenrisico
(marktrisico’s met betrekking tot totale bedrijf) of uit de
vaste kosteneis, als deze hoger is, bestaande uit 25 procent van de
vaste kosten van het voorafgaande boekjaar (artikel 60, derde lid).
Clearinginstellingen hoeven evenmin extra solvabiliteit aan te houden
voor het operationeel risico.Verder kan DNB toestemming
verlenen om het solvabiliteitsvereiste ter dekking van het operationeel
risico op alternatieve wijze te bepalen op verzoek van
beleggingsondernemingen met een minimumbedrag aan eigen vermogen van
€ 730.000 die slechts voor eigen rekening handelen om
orders van cliënten uit te voeren dan wel uitsluitend voor eigen
rekening handelen en geen externe cliënten hebben. In deze
alternatieve berekening kan het solvabiliteitsvereiste ter dekking van
het operationeel risico buiten toepassing worden gelaten en wordt in
plaats daarvan voor de berekening van het totale solvabiliteitsvereiste
de vastekosteneis meegenomen. Als de vastekosteneis hoger is dan het
solvabiliteitsvereiste voor operationeel risico kan een
beleggingsonderneming met een minimumbedrag aan eigen vermogen van
€ 730.000 dus beter geen verzoek indienen bij DNB om het
solvabiliteitsvereiste voor het operationeel risico buiten toepassing
te laten. Daarom is in het tweede lid opgenomen dat op verzoek van de
beleggingsonderneming de operationeelrisico-eis alternatief kan worden
berekend.Artikel
62bArtikel 62b verwerkt artikel 102, eerste
lid, van de herziene richtlijn banken, dat ingevolge artikel 20, eerste
lid, van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid ook voor
beleggingsondernemingen geldt.De basisindicatorbenadering is
de eenvoudigste benadering die kan worden gebruikt voor het berekenen
van het bedrag van de met betrekking tot het totale bedrijf vereiste
solvabiliteit ter dekking van het operationeel risico. Op grond van de
basisindicatorbenadering wordt het operationeel risico op basis van een
vaststaande indicator, te weten het driejaarsgemiddelde van de som van
de netto rentebaten en de netto niet-rentebaten,
berekend.Artikel
62cArtikel 62c verwerkt artikel 102, eerste
lid, en artikel 104, eerste en vierde lid, van de herziene richtlijn
banken. Ingevolge artikel 20, eerste lid, van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid is dit artikel ook van toepassing op
beleggingsondernemingen. Een bank of beleggingsonderneming kan gebruik
maken van de standaardbenadering voor het operationeel risico. Deze
methode is risicogevoeliger dan de basisindicatorbenadering aangezien
per business line een indicator van toepassing is.Artikel 62dDit
artikel verwerkt artikel 104, derde lid, en bijlage X, deel 2, punt 8,
13 en 14, van de herziene richtlijn banken dat ingevolge artikel 20,
eerste lid, van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid ook voor
beleggingsondernemingen geldt.De alternatieve
indicator voor de business lines «bankdiensten ten behoeve van
particulieren en kleine en middelgrote ondernemingen» en
«zakelijke bankdiensten» is bedoeld voor banken die in
risicovolle marktsegmenten actief zijn (vooral banken in opkomende
markten). Deze activiteiten kennen een hogere kans op wanbetaling,
waardoor een hoger solvabiliteitvereiste geldt voor het kredietrisico.
Aan de andere kant zijn aan deze activiteiten ook hogere rentebaten
verbonden. Voor deze activiteiten moet ook meer solvabiliteit worden
aangehouden voor het operationeel risico. De alternatieve indicator kan
het effect van deze dubbele solvabiliteitseisen mitigeren. Een
belangrijke voorwaarde voor het toepassen van de alternatieve indicator
is dat beide business lines gezamenlijk ten minste 90 procent van de
netto rentebaten en netto niet-rentebaten van de bank
vertegenwoordigen.Artikel
62eArtikel 62e verwerkt artikel 102, tweede
en vierde lid, en bijlage X, deel 4, punten 3 en 4, van de herziene
richtlijn banken dat ingevolge artikel 20, eerste lid, van de herziene
richtlijn kapitaaltoereikendheid ook voor beleggingsondernemingen
geldt. Een bank of beleggingsonderneming die de standaardbenadering
toepast mag voor het operationeel risico niet meer terugvallen op de
basisindicatorbenadering, tenzij daarvoor goede redenen
zijn.DNB kan, op verzoek, toestemming
verlenen aan een bank of beleggingsonderneming om de
standaardbenadering in combinatie met de basisindicatorbenadering toe
te passen. Van deze mogelijkheid kan in uitzonderlijke omstandigheden
gebruik worden gemaakt. Dit is bijvoorbeeld het geval indien bij de
recente verwerving van nieuwe activiteiten een overgangsperiode nodig
is voor het implementeren van de standaardbenadering. Voorwaarde is ook
dat de financiële onderneming een tijdschema is overeengekomen
met DNB om de standaardbenadering te
implementeren.KArtikel
69Dit artikel verwerkt artikel 84 van de
herziene richtlijn banken en biedt banken en beleggingsondernemingen de
mogelijkheid om in plaats van de standaardmethode op grond van artikel
61, hun eigen interne modellen als basis te gebruiken voor het
berekenen van het solvabiliteitsvereiste voor het krediet- en
verwateringsrisico. Hiervoor is de toestemming van DNB vereist. De
eerste volzin van het eerste lid ziet op de toestemming die DNB kan
verlenen voor de eenvoudige interne modellenmethode. Op grond van de
tweede volzin kan DNB tevens toestemming verlenen voor het toepassen
van de geavanceerde interne modellenmethode. Op het verschil tussen
beide methoden is in de algemene toelichting uitgebreid
ingegaan.Op grond van de herziene richtlijn
banken moeten door de ondernemingen gehanteerde modellen aan bepaalde
minimumvereisten voldoen. Deze minimumvereisten zijn nader uitgewerkt
in artikel 84, tweede lid, en bijlage VII, deel 4, van de herziene
richtlijn banken, en worden op grond van het tweede lid, laatste
volzin, verwerkt in toezichthouderregels. De vereisten zien op een
betrouwbare, adequate en consistente toepassing van modellen, die een
bank of beleggingsonderneming in staat stelt om op betekenisvolle wijze
risico’s te differentiëren en te kwantificeren. De
modellen moeten een essentiële rol spelen in de bedrijfsvoering
van de financiële onderneming. De financiële onderneming
dient te beschikken over processen die zien op een adequate interne
beheersing, gegevensverzameling en documentatie rondom de ontwikkeling,
validatie en werking van het interne model. Alleen indien is voldaan
aan het tweede lid verleent DNB de toestemming, bedoeld in het eerste
lid. Het tweede lid, laatste volzin, biedt tevens een grondslag voor de
diverse in bijlage VII, deel 4, van de herziene richtlijn banken
genoemde toestemmingsvereisten in bijzondere
gevallen.In het vierde en vijfde lid worden
eisen gesteld met betrekking tot het verzoek om een eenvoudige interne
modellenmethode respectievelijk een geavanceerde interne
modellenmethode te mogen toepassen. In beide gevallen geldt dat een
bank of beleggingsonderneming bewijsstukken overlegt waaruit blijkt dat
zij de eigen ramingen van de kans op wanbetaling c.q. eigen ramingen
van verlies bij wanbetaling of omrekeningsfactoren al drie jaar toepast
en dat deze in grote lijnen in overeenstemming zijn met door DNB te
stellen regels.In beginsel geldt dat
financiële ondernemingen die de interne modellenmethode mogen
toepassen, geacht worden deze methode op al hun activa en posten buiten
de balanstelling toe te passen. Dit is geregeld in het zesde lid. De
artikelen 70 en 76 bieden financiële ondernemingen evenwel de
mogelijkheid om een interne modellenmethode gefaseerd in te voeren
respectievelijk ten aanzien van bepaalde vorderingen de
standaardmethode te (blijven) gebruiken.Ten
slotte bepaalt het zevende lid dat wanneer een bank of
beleggingsonderneming niet langer voldoet aan de vereisten met
betrekking tot de interne modellenmethode voor het krediet- en
verwateringsrisico zij een plan opstelt en bij DNB indient over hoe zij
voornemens is weer aan de vereisten te voldoen, of aangeeft dat het
niet langer voldoen aan de vereisten geen noemenswaardige gevolgen
heeft voor de toepassing van haar interne modellen.Artikel 70Dit
artikel verwerkt artikel 85 van de herziene richtlijn banken. Indien
een bank of beleggingsonderneming een interne modellenmethode wil
toepassen, moet zij dit doen voor haar gehele bedrijf, tenzij activa of
posten buiten de balanstelling expliciet zijn uitgezonderd op grond van
artikel 76. Banken en beleggingsondernemingen hebben ingevolge het
eerste lid evenwel de mogelijkheid om de interne modellenmethode
gefaseerd in te voeren. Hiervoor is de toestemming van DNB
vereist.DNB stelt op grond van het tweede lid
voorwaarden aan de gefaseerde invoering van een interne
modellenmethode. Deze voorwaarden moeten ervoor zorgen dat de in het
eerste lid geboden flexibiliteit niet selectief wordt gebruikt met als
doel voor categorieën activa of posten buiten de balanstelling
of voor bedrijfsactiviteiten die nog niet onder de interne
modellenmethode vallen lagere minimum solvabiliteitsvereisten te
krijgen.Om te voorkomen dat een hele snelle
uitrol over bedrijfsonderdelen met een laag krediet- of
verwateringsrisico (met potentieel veel verlichting van de
solvabiliteitsvereisten ten opzichte van artikel 61) wordt gecombineerd
met een onnodig langzame uitrol over bedrijfsonderdelen met een hoog
krediet- of verwateringsrisico (met potentieel veel
solvabiliteitsverzwaring), is in het derde lid bepaald dat een bank of
beleggingonderneming die ervoor kiest de interne modellenmethode toe te
passen op een willekeurige categorie van vorderingen, deze methode
tevens dient toe te passen op de categorie posities in aandelen.
Daarmee wordt conform artikel 85, derde lid, van de herziene richtlijn
banken bewerkstelligd dat de interne modellenmethode vanaf het moment
van uitrol ook op posities in aandelen wordt
toegepast.Het vierde en vijfde lid bepalen
dat een bank of beleggingsonderneming, zodra zij eenmaal een eenvoudige
interne modellenmethode gebruikt, de instemming van DNB behoeft om
alsnog de standaardmethode (artikel 61) te gebruiken. Evenzo behoeft
zij, zodra zij eenmaal een geavanceerde interne modellenmethode
gebruikt, de instemming van DNB om alsnog een eenvoudige interne
modellenmethode of de standaardmethode te gebruiken.Artikel 71Dit
artikel verwerkt artikel 86 van de herziene richtlijn banken. Om de
interne modellenmethode voor de berekening van het
solvabiliteitsvereiste voor het krediet- en verwateringsrisico juist te
kunnen toepassen, moeten banken en beleggingsondernemingen hun activa
en posten buiten de balanstelling onderbrengen in verschillende
categorieën. Deze categorieën sluiten in grote lijnen aan
bij de verschillende portefeuilles die deze financiële
ondernemingen ook in hun intern risicomanagement onderscheiden: a)
centrale overheden en centrale banken, b) banken en
beleggingsondernemingen, c) ondernemingen, waaronder ingevolge artikel
86, zesde lid, van de herziene richtlijn banken vorderingen uit hoofde
van gespecialiseerde kredietverlening, d) retail en e) aandelen. Verder
zijn er nog twee andere categorieën: f) securitisatieposities
en g) overige activa of posten buiten de balanstelling die
geen kredietverplichting vertegenwoordigen. Voor de verschillende
categorieën gelden verschillende formules en verschillende
minimumvereisten die aan de interne modellen worden gesteld. Derhalve
is het van belang dat financiële ondernemingen procedures
ontwikkelen om op een zorgvuldige en consistente wijze al haar
vorderingen in één van deze categorieën onder te
brengen. DNB stelt nadere regels over de invulling van de verschillende
categorieën.Artikel
72De artikelen 72 tot en met 74 strekken
tot implementatie van artikel 87 van de herziene richtlijn banken.
Zoals aangegeven in artikel 71 worden in de interne modellenmethode
alle vorderingen onderverdeeld in verschillende categorieën.
Voor deze categorieën gelden verschillende risicocurves. Deze
artikelen geven de grondslagen voor DNB om methodieken vast te stellen
aan de hand waarvan deze risicocurves en de bijbehorende
inputparameters kunnen worden vastgesteld.Artikel 72 verwerkt artikel 87, eerste, tweede en tiende lid, van
de herziene richtlijn banken. Het bepaalt dat DNB regels stelt met
betrekking tot de berekening van de naar kredietrisico en
verwateringsrisico gewogen activa en posten buiten de balanstelling,
met uitzondering van posten bij gesecuritiseerde activa en posten
buiten de balanstelling en securitisatieposities. Deze posten en
securitisatieposities worden niet volgens de voorschriften van deze
paragraaf behandeld, maar zijn onderworpen aan de voorschriften van
paragraaf 10.4 met betrekking tot securitisatie. Dit artikel biedt een
grondslag voor de verwerking van de verschillende berekeningen in
bijlage VII van de herziene richtlijn banken alsmede voor
toestemmingsvereisten in bijzondere gevallen. In de aanhef van dit
artikel is bepaald dat DNB in de toezichthouderregels de artikelen 73
en 74 in acht dient te nemen.Artikel 73Artikel 73 verwerkt artikel 87, derde tot en met vijfde,
elfde en twaalfde lid, van de herziene richtlijn banken. In dit artikel
is bepaald dat in de toezichthouderregels die DNB ingevolge artikel 72,
eerste lid, opstelt, voor de berekening van de naar risico gewogen
posten wordt uitgegaan van de inputparameters die gelden voor de
desbetreffende vordering. De inputparameters zijn de kans op
wanbetaling (PD), het verlies bij wanbetaling (LGD), de looptijd (M) en
de waarde van de desbetreffende activa en posten buiten de
balanstelling. De waarde van de desbetreffende activa en posten buiten
de balanstelling wordt bepaald door onder meer de
omrekeningsfactoren.De toezichthouderregels
die DNB op grond van artikel 72, eerste lid, opstelt, omvatten mede
regels met betrekking tot de inputparameters verlies bij wanbetaling en
de omrekeningsfactoren. Tevens stelt DNB regels met betrekking tot het
gebruik van eigen ramingen van de inputparameters.Op het gebruik van deze inputparameters bestaan enkele
uitzonderingen. Deze worden gegeven in artikel 87, vierde, vijfde,
elfde en twaalfde lid, en bijlage VII, deel 1, punt 27, van de herziene
richtlijn banken. Het derde lid verwerkt deze
uitzonderingen.De eerste betreft de
behandeling van posities in aandelen, waaronder posities in
instellingen voor collectieve belegging. Opgemerkt zij dat deze term
meer omvat dan alleen instellingen voor collectieve belegging in
effecten (icbe’s). Zo worden bijvoorbeeld ook instellingen voor
collectieve belegging uit derde landen en beleggingsinstellingen die
geen icbe zijn er onder begrepen. Voor de bepaling van de naar risico
gewogen posities in aandelen zijn drie methoden beschikbaar, namelijk
de PD/LGD-benadering, de eenvoudige risicogewichtenbenadering en de
methode waarbij financiële ondernemingen een intern model
toepassen. Voor instellingen voor collectieve belegging gelden op basis
van de herziene richtlijn banken nog specifieke andere bepalingen die
tot doel hebben de vereiste minimumomvang van het toetsingsvermogen
voor dergelijke posities zo goed mogelijk af te stemmen op het risico
van de onderliggende portefeuille. Ook voor vorderingen ondergebracht
in de subcategorie «gespecialiseerde kredietverlening»
genoemd in artikel 71, eerste lid, onderdeel c, is er een methode
beschikbaar die niet uitgaat van alle genoemde inputparameters. Dit
betreft de zogenaamde «supervisory slotting», waarbij
financiële ondernemingen voor vorderingen uit deze subcategorie,
aan de hand van specifieke criteria eenvoudige risicogewichten kunnen
toewijzen aan de vorderingen. Ten slotte wordt ook voor de categorie
«andere activa en posten buiten de balanstelling die geen
kredietverplichtingen zijn» geen gebruik gemaakt van de genoemde
parameters. In plaats daarvan geldt een eenvoudig
risicogewicht.Artikel
74Artikel 74 bepaalt, ter verwerking van
artikel 87, zesde tot en met negende lid, van de herziene richtlijn
banken, in welke gevallen een bank of beleggingsonderneming de door DNB
ingevolge artikel 73, tweede lid, vastgestelde waarden van verlies bij
wanbetaling en omrekeningsfactoren dient te gebruiken en in welke
gevallen eigen ramingen van de in artikel 73, eerste lid, genoemde
inputparameters.Voor de categorieën,
bedoeld in artikel 71, eerste lid, onderdelen a tot en met d, dienen
eigen ramingen van de kans op wanbetaling te worden gebruikt. Voor de
categorie, bedoeld in onderdeel d van dat artikel, worden ook voor
verlies bij wanbetaling en omrekeningsfactoren eigen ramingen gebruikt.
Voor de categorieën a tot en met c hangt dat af van de vraag of
de bank of beleggingsonderneming ingevolge artikel 69 toestemming heeft
gekregen voor het gebruik van een geavanceerde interne
modellenmethode.Artikel
75Dit artikel verwerkt artikel 88 van de
herziene richtlijn banken. Voor de bepaling van het
solvabiliteitsvereiste voor krediet- en verwateringsrisico is naast de
berekening van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling ook de bepaling van de verwachte verliesposten relevant.
Een bank of beleggingsonderneming moet alle verwachte verliesposten bij
elkaar optellen en aftrekken van de met deze posten samenhangende
waardeaanpassingen en voorzieningen. Op basis van artikel 94, tweede
lid, onderdeel f, wordt voor de solvabiliteitstoetsing een negatieve
uitkomst afgetrokken van het toetsingsvermogen van de financiële
onderneming. De exacte methodiek om de verwachte verliespost te
berekenen is afhankelijk van de categorie waarin het actief of de post
buiten de balanstelling is opgenomen. Deze methodieken worden nader
uitgewerkt in door DNB te stellen regels. Net als voor de naar risico
gewogen posten worden voor securitisatieposities de verwachte
verliesposten bepaald conform paragraaf 10.4. De verwachte verliespost
van overige activa die geen kredietverplichtingen zijn, is gelijk aan
nul.Artikel
76Dit artikel strekt tot implementatie van
artikel 89 van de herziene richtlijn banken. De banken en
beleggingsondernemingen die een interne modellenmethode toepassen,
hebben de mogelijkheid om bepaalde vorderingen buiten deze methode te
houden en de standaardbenadering van artikel 61 toe te passen. Om
gebruik te maken van deze mogelijkheid is de toestemming van DNB
vereist.Het toestaan van het
gebruik van de standaardbenadering voor vorderingen op overheden en/of
vorderingen op banken en beleggingsondernemingen (onderdeel a) moet
door DNB worden beoordeeld op het hoogste geconsolideerde niveau van
een bank of beleggingsonderneming. Om te voorkomen dat
financiële ondernemingen die opteren voor een interne
modellenmethode grote delen van hun risico’s buiten de interne
modellenmethode houden, worden op basis van de herziene richtlijn
banken twee strikte voorwaarden gesteld aan deze toestemming. Ten
eerste moet het aantal materiële wederpartijen beperkt zijn en
ten tweede moet het voor de bank of beleggingsonderneming te belastend
zijn om voor deze wederpartijen een model in te voeren. In het besluit
wordt geen specifiek aantal wederpartijen genoemd, omdat dat niet
aansluit bij de «principle based» benadering van de
richtlijnen. Indien er over de hele onderneming genomen een beperkt
aantal wederpartijen is, dan mogen ze onder de standaardbenadering
worden behandeld. Is dit niet het geval, dan moet de financiële
onderneming een interne modellenmethode ontwikkelen en deze categorie
hieronder brengen.De mogelijkheid bestaat
voorts om niet-materiële bedrijfsactiviteiten c.q.
categorieën activa en posten buiten de balanstelling buiten de
interne modellenmethode te houden (onderdeel b). Ook hiervoor moet
toestemming worden gevraagd. Deze mogelijkheid heeft grote invloed op
de mate van invoering van de interne modellenmethode binnen een bank of
beleggingsonderneming.Verder kunnen
financiële ondernemingen verzoeken om vorderingen op nationale
overheidslichamen, die onder de standaardbenadering van artikel 61 een
nul procent weging krijgen, buiten de interne modellenmethode te houden
(onderdeel c) indien publiekrechtelijk geregeld is dat er geen verschil
in risico bestaat tussen dergelijke vorderingen en vorderingen op de
Nederlandse Staat. Op dit moment bestaan dergelijke publiekrechtelijke
regelingen in Nederland niet. Ook bepaalde intra-groep vorderingen
mogen, na toestemming van DNB, buiten de interne modellenmethode
blijven (onderdeel d). De reden hiervoor is dat het ongebruikelijk (en
in sommige gevallen onmogelijk) is om voor moederondernemingen,
dochterondernemingen of zusterondernemingen interne
kredietbeoordelingen op te stellen.Voor
bepaalde typen aandelen kunnen financiële ondernemingen ook van
de interne modellenmethode worden uitgezonderd (onderdelen e en f). Dit
betreffen aandelen die naar hun aard een laag risicoprofiel hebben,
waardoor de behandeling in de interne modellenmethode minder geschikt
is.Vorderingen op ondernemingen die de vorm
hebben van minimumreserves bij de Europese Centrale Bank of de centrale
bank kunnen met toestemming van DNB eveneens volgens de
standaardbenadering van artikel 61 worden behandeld. Omdat deze
vorderingen specifiek met het oog op de Hongaarse situatie in de
richtlijn zijn opgenomen, ligt het vooralsnog niet voor de hand om
gebruik te maken van deze bevoegdheid. Echter, omdat er rekening mee
dient te worden gehouden dat dit in de toekomst zou kunnen veranderen,
is artikel 89, eerste lid, onderdeel h, van de herziene richtlijn
banken wel in artikel 76, eerste lid, onderdeel g,
verwerkt.De laatste categorie van vorderingen
waarvoor DNB toestemming kan verlenen gebruik te maken van de
standaardbenadering in plaats van de interne modellenmethode, zijn de
vorderingen onder overheidsgaranties of door de overheid herverzekerde
garanties die voldoen aan door DNB te stellen voorwaarden (onderdeel
h). Deze voorwaarden zijn opgenomen in bijlage VIII, deel 2, punt 19,
van de herziene richtlijn banken en zullen worden uitgewerkt in door
DNB te stellen regels.Artikel 77Dit
artikel was oorspronkelijk opgenomen als artikel 60, derde lid, en gaat
over het gebruik van interne modellen voor de berekening van het
solvabiliteitsvereiste voor bepaalde marktrisico’s. Dit is
verplaatst naar paragraaf 10.2 om alle bepalingen met betrekking tot
het gebruik van interne modellen voor de inzichtelijkheid bijeen te
plaatsen. Het artikel verwerkt bijlage V van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid.Artikel 78Artikel 78 verwerkt artikel 105, eerste, tweede en vierde
lid, en bijlage X, deel 3, punt 7, van de herziene richtlijn banken.
Ingevolge artikel 20, eerste lid, van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid geldt dit ook voor beleggingsondernemingen. Bij
de geavanceerde benadering wordt door de bank of beleggingsonderneming
gebruik gemaakt van een risicomeetsysteem voor het vaststellen van de
solvabiliteitseis voor het operationeel risico. DNB dient toestemming
te verlenen voor het gebruik van een risicomeetsysteem met betrekking
tot de berekening van het solvabiliteitsvereiste ter dekking van het
operationeel risico. In het tweede lid is opgenomen dat DNB bij de
validatie van het risicomeetsysteem in ieder geval toetst of de interne
validatieprocedures adequaat functioneren en of de datastromen en
procedures ten behoeve van de risicomeetsystemen doorzichtig en
toegankelijk zijn. Dit betekent dat DNB op nog meer aspecten kan
toetsen dan de hierboven genoemde. DNB stelt regels met betrekking tot
het risicomeetsysteem en het risicobeheersingsysteem voor de berekening
van de vereiste solvabiliteit ter dekking van het operationeel risico.
Hieronder vallen ook regels met betrekking tot risicomitigatie, zoals
bijvoorbeeld het risicobeperkend effect van
verzekering.De regels van DNB verwerken
bijlage X, deel 3, van de herziene richtlijn banken. Een
financiële onderneming die de geavanceerde benadering wil
toepassen, moet invulling geven aan een risicobeheersingsysteem, een
risicomeetsysteem en goede risicomanagementpraktijken passend bij haar
activiteiten en ondernemingsstructuur. Opgemerkt wordt dat elke
activiteit die wordt verricht door of binnen een financiële
onderneming gepaard gaat met operationeel risico. Het operationeel
risico is, anders dan het kredietrisico, niet door de financiële
onderneming tot specifieke portefeuilles te beperken.Artikel 79Artikel 79 verwerkt artikel 102, derde en vierde lid, en
bijlage X, deel 4, punten 1 en 2, van de herziene richtlijn banken.
Ingevolge artikel 20, eerste lid, van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid geldt dit ook voor beleggingsondernemingen.
Uitgangspunt is dat een bank of beleggingsonderneming die de
geavanceerde benadering toepast voor het operationeel risico niet mag
terugvallen op de basisindicatorbenadering of de standaardbenadering.
DNB kan echter wel op aanvraag ontheffing verlenen indien daarvoor
goede redenen zijn.Een bank of
beleggingsonderneming kan onder bepaalde voorwaarden de geavanceerde
benadering in combinatie met de basisindicatorbenadering of
standaardbenadering toepassen. Dit kan nodig zijn bij verwerving van
nieuwe activiteiten door fusie of overname waarvoor een
overgangsperiode nodig is voor het implementeren van de geavanceerde
benadering.DNB kan aan het gebruik maken van
een combinatie van benaderingen door een financiële onderneming
voorschriften verbinden die zijn genoemd in het vierde lid. Zo dient de
onderneming met DNB een tijdpad af te spreken met een vaste einddatum
waarop de geavanceerde benadering over een aanzienlijk gedeelte van
haar activiteiten dient te zijn geïmplementeerd.Artikel 80Dit
artikel strekt ter implementatie van artikel 91 van de herziene
richtlijn banken. Een bank, beleggingsonderneming of clearinginstelling
kan onder voorwaarden kredietrisicovermindering in aanmerking nemen bij
de berekening van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling en de berekening van de verwachte verliesposten.
Kredietrisicovermindering betreft de verschillende technieken die
kunnen worden gebruikt om het kredietrisico te verminderen,
bijvoorbeeld door middel van garanties, kredietrisicoderivaten en
onderpand. De regels met betrekking tot kredietrisicovermindering zijn
alleen van toepassing op financiële ondernemingen die de
standaardbenadering of de eenvoudige interne modellenmethode hanteren.
Banken of beleggingsondernemingen die de geavanceerde interne
modellenmethode hanteren, verrekenen de effecten van onderpand of
garanties in hun eigen ramingen van verlies bij wanbetaling en
omrekeningsfactoren.Artikel 81Dit
artikel strekt ter implementatie van artikel 92 van de herziene
richtlijn banken en stelt voorwaarden aan het in aanmerking nemen van
kredietrisicovermindering. Het spreekt voor zich dat de gehanteerde
technieken van kredietrisicovermindering in combinatie met aanvullende
maatregelen, procedures en gedragslijnen moeten leiden tot
zekerheidsregelingen die niet alleen rechtsgeldig zijn, maar ook
afdwingbaar. Dat is bepaald in het eerste lid. De verantwoordelijkheid
hiertoe berust ingevolge het tweede lid bij de verstrekker van de
lening. Deze dient alle noodzakelijke maatregelen te nemen om de
risico’s verbonden aan een zekerheidsregeling zoveel mogelijk te
beperken. De verstrekker van de lening dient zich ervan te vergewissen
dat de zekerheidsregeling als het erop aankomt uitvoerbaar is en ook
uitvoerbaar blijft bij een wetswijziging. De minimumeisen die gelden
voor de beperking van deze risico’s zijn opgenomen in bijlage
VIII, deel 2, van de herziene richtlijn banken. DNB moet deze bijlage
verwerken in toezichthouderregels. In die regels zullen ook erkennings-
en toestemmingsvereisten in bijzondere gevallen uit bijlage VIII, deel
2, van de herziene richtlijn banken worden
verwerkt.Om de risico’s bij
volgestorte kredietprotectie te beperken is in het derde lid bepaald
dat hierbij in ieder geval alleen activa in aanmerking worden genomen
die voldoende mate van zekerheid bieden. Daarvan is sprake indien de
liquiditeit niet te wensen overlaat en indien de waarde daarvan in de
tijd gezien zo stabiel is dat, gelet op de methode die gehanteerd wordt
voor de berekening van de naar risico gewogen posten en gelet op de
toegestane mate van erkenning, de activa voldoende zekerheid bieden wat
de kredietprotectie betreft. DNB stelt ingevolge het zesde lid nadere
regels met betrekking tot welke activa hiervoor in aanmerking komen.
Bijlage VIII, deel 1, van de herziene richtlijn banken zal worden
verwerkt in deze regels.Een andere voorwaarde
is opgenomen in het vierde lid. Bij volgestorte kredietprotectie wordt
het kredietrisico verminderd doordat de verstrekker van een lening door
middel van de gehanteerde maatregelen, bijvoorbeeld hypotheek of
onderpand, de zekerheid heeft dat hij bij in gebreke blijven,
insolventie of faillissement van de debiteur zijn zekerheidsrecht kan
verzilveren. De waarde van de activa die als zekerheid worden gebruikt,
mag niet te nauw gekoppeld zijn aan de kredietkwaliteit van de
debiteur. Wanneer bijvoorbeeld een bedrijf eigen aandelen als onderpand
zou uitgeven, is er een hoge mate van samenhang. Op het moment dat de
kredietkwaliteit van het bedrijf achteruit gaat, gaat ook de waarde van
de aandelen en daarmee het onderpand omlaag. Om dit te voorkomen is
bepaald dat er geen nauwe koppeling mag zijn tussen de waarde van het
onderpand en de kredietkwaliteit van de debiteur.Bij volgestorte kredietprotectie kan de verstrekker van een lening
bij het in gebreke blijven van de debiteur meteen overgaan tot executie
van zijn recht. Bij niet-volgestorte kredietprotectie ligt dat anders.
In dat geval zijn er immers geen activa die door de verstrekker van een
lening te gelde kunnen worden gemaakt, maar slechts garanties. In dat
geval is van belang dat de verstrekker van de garanties betrouwbaar is
en de overeenkomst tot kredietprotectie rechtsgeldig is. Pas dan is er,
gelet op de benadering die wordt gehanteerd voor de berekening van
risico gewogen posten en gelet op de toegestane mate van in
aanmerkingneming, sprake van voldoende zekerheid wat de protectie van
het krediet betreft. In bijlage VIII, deel 1, van de herziene richtlijn
banken worden verschillende verstrekkers van garanties en verschillende
kredietprotectieovereenkomsten genoemd die als niet-volgestorte
kredietprotectie in aanmerking kunnen worden genomen. Ook deze worden
uitgewerkt in door DNB te stellen regels.Artikel 82Dit
artikel verwerkt artikel 93 van de herziene richtlijn banken. Wanneer
de financiële onderneming voldoet aan de voorwaarden van artikel
81, dan mag zij kredietrisicovermindering in aanmerking nemen bij de
berekeningen die in artikel 80 zijn genoemd. In dat geval dient zij die
berekeningen overeenkomstig door DNB te stellen regels aan te passen.
DNB moet in deze regels bijlage VIII, delen 3 tot en met 6, van de
herziene richtlijn banken verwerken.Voorwaarde hiervoor is dat het in aanmerking nemen van de
kredietrisicovermindering niet mag leiden tot een hoger bedrag van de
naar risico gewogen activa of posten buiten de balanstelling of
verliesposten dan het geval zou zijn zonder het in aanmerking nemen van
de kredietrisicovermindering. In beginsel zal dit zelden voorkomen.
Wanneer activa of posten buiten de balanstelling bijvoorbeeld een
risicogewicht van 50 procent hebben en de garantiegever een
risicogewicht van 20 procent, dan levert kredietrisicovermindering een
evident voordeel op. Wanneer echter de kredietkwaliteit van de
garantiegever achteruit gaat naar bijvoorbeeld een risicogewicht van 50
procent of meer, dan levert kredietrisicovermindering ook hogere naar
risico gewogen activa of posten buiten de balanstelling
op.In het derde lid is bepaald dat indien op
grond van de standaardbenadering of de interne modellenmethode al
rekening wordt gehouden met kredietrisicovermindering, bijvoorbeeld
doordat in het kader van de standaardbenadering speciale
risicogewichten gelden voor, onder andere, woninghypotheken en gedekte
obligaties («covered bonds»),
niet nogmaals op grond van paragraaf 10.3 rekening met
kredietrisicovermindering gehouden mag worden.Artikel 83Dit
artikel verwerkt artikel 94 van de herziene richtlijn banken. Het
bedrag van de naar risico gewogen securitisatieposities wordt berekend
zoals voorgeschreven in paragraaf 10.4.Artikel 84Dit
artikel verwerkt artikel 95 van de herziene richtlijn banken. Het
eerste lid bepaalt dat, indien een bank, beleggingsonderneming of
clearinginstelling die initiator is een aanzienlijk deel van het
kredietrisico overdraagt aan een derde partij, zij het betreffende
risico buiten de berekening van de naar risico gewogen activa en posten
buiten de balanstelling mag houden. Dit staat overigens los van de
vraag of de activa ook daadwerkelijk van de bedrijfseconomische balans
zijn verdwenen. Vanwege de betrokkenheid van ondernemingen bij een
securitisatie, bijvoorbeeld het recht op overtollige winsten, wordt een
entiteit voor securitisatiedoeleinden soms
meegeconsolideerd.De voorwaarden waaraan de
overdracht van het kredietrisico moet voldoen om voor de toepassing van
dit artikel in aanmerking te komen, stelt DNB ingevolge het vierde lid
in een toezichthouderregeling vast. Daarbij zal zij bijlage IX, deel 2,
van de herziene richtlijn banken dienen te implementeren. De
toezichthouderregeling zal eveneens dienen te bepalen hoe DNB toetst of
een aanzienlijk deel van het kredietrisico in verhouding tot de naar
risico gewogen posten wordt overgedragen.Het
tweede lid bepaalt dat indien de financiële onderneming als
initiator optreedt en is voldaan aan het eerste lid, zij geen naar
risico gewogen posten voor de gesecuritiseerde activa berekent. Indien
zij investeert in tranches van de eigen securitisatie, of andere
securitisatieposities, waaronder rente- en valutaderivaten, in de eigen
securitisatie aanhoudt, dan berekent zij de naar risico gewogen posten
voor deze securitisatieposities overeenkomstig de ingevolge het vierde
lid door DNB te stellen regels voor de
securitisatieposities.Indien de
financiële onderneming niet voldoet aan deze voorwaarden, worden
alle naar risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling
bepaald alsof er geen securitisatie heeft plaatsgevonden. Dit is
geregeld in het derde lid. Er zal in dat geval dus geen
solvabiliteitsverlichting worden gegeven. De initiator hoeft daarnaast
geen solvabiliteit aan te houden voor de eventuele
securitisatieposities die zij heeft in de eigen securitisatie. Een
financiële onderneming die geen initiator is, moet altijd
solvabiliteit aanhouden voor een securitisatiepositie, ook als de
risico-overdracht niet wordt erkend bij de initiator.Artikel 85Dit
artikel verwerkt de artikelen 94, 96, 97, eerste lid, 98 en 99 van de
herziene richtlijn banken. De naar risico gewogen securitisatieposities
worden berekend door vermenigvuldiging van de waarde ervan met een
risicogewicht. DNB stelt regels met betrekking tot de toekenning van
risicogewichten aan de securitisatieposities. Daarbij wordt onderscheid
gemaakt tussen de situatie waarin een financiële onderneming
gebruik maakt van de standaardmethode voor de berekening van de
categorie activa en posten buiten de balanstelling waarin
securitisatieposities zouden zijn ondergebracht en alle overige
gevallen. Indien een financiële onderneming voor het type activa
dat wordt gesecuritiseerd de standaardbenadering voor kredietrisico
toepast, moet zij ook de standaardbenadering voor securitisatie
(bijlage IX, deel 4, punten 6 tot en met 36, van de herziene richtlijn
banken) toepassen. Hiermee wordt voorkomen dat er
arbitragemogelijkheden ontstaan, omdat sommige activa in de
standaardbenadering zwaarder worden gewogen dan in de interne
modellenmethode.Evenzo geldt dat een bank of
beleggingsonderneming die voor de onderliggende activa een interne
modellenmethode gebruikt, ook de interne modellenmethode voor
securitisatie (bijlage IX, deel 4, punten 37 tot en met 76, van de
herziene richtlijn banken) moet toepassen. Indien de verzameling van
activa bestaat uit soorten activa waarvoor de bank of
beleggingsonderneming deels de standaardbenadering en deels de interne
modellenmethode gebruikt, dan geldt dat wanneer zij de
standaardbenadering voor kredietrisico gebruikt, zij ook de
standaardbenadering voor securitisatie moeten toepassen; in alle andere
gevallen moet zij de interne modellenmethode gebruiken. De
standaardbenadering en de interne modellenmethode voor securitisatie
worden uitgewerkt in toezichthouderregels. Artikel 85, tweede lid,
geeft hiertoe een grondslag. In de toezichthouderregels worden ook de
toestemmingsvereisten in bijzondere gevallen
opgenomen.Net als bij de berekening van het
bedrag van de naar risico gewogen activa en posten buiten de
balanstelling volgens de standaardbenadering mag bij de berekening van
de naar risico gewogen securitisatieposities gebruik worden gemaakt van
kredietbeoordelingen van een erkend kredietbeoordelingsbureau. Dit is
geregeld in de artikelen 97 tot en met 99 en bijlage IX, deel 3, van de
herziene richtlijn banken. Deze bepalingen zijn verwerkt in artikel 85,
derde tot en met vijfde lid.Artikel 86Dit
artikel verwerkt artikel 100 en bijlage IX, deel 4, punten 30 en 31,
van de herziene richtlijn banken. Bij de securitisatie van revolverende
vorderingen, zoals onder meer bij credit cards, wordt vaak gebruik
gemaakt van bepalingen die kunnen leiden tot een vervroegde
beëindiging van de securitisatie. Voor credit cards is het
bijvoorbeeld gebruikelijk dat wanneer de ontvangen overgebleven
rentemarge onder een bepaald niveau zakt, de securitisatie wordt
beëindigd. Vervroegde beëindiging wil zeggen dat de
uitgegeven effecten door de entiteit voor securitisatiedoeleinden
worden afgelost en de financiële onderneming de (ongetrokken)
kredieten terug op de balans neemt. De verliezen die op dat moment zijn
geleden worden afgerekend, maar nieuwe trekkingen zijn voor rekening
van de financiële onderneming die de vorderingen terug op de
balans neemt. Een vervroegde aflossingsbepaling kan de
risico-overdracht dus beperken, en leiden tot een extra
solvabiliteitsvereiste. De uitwerking van deze hoofdregel vindt plaats
in door DNB te stellen regels. Het derde lid regelt dat DNB in het
specifieke geval, zoals bedoeld in bijlage IX, deel 4, punt 30, van de
herziene richtlijn banken een financiële onderneming toestaan om
van de door DNB gestelde regels af te wijken en de naar risico gewogen
aanvullende post te berekenen op een wijze die nauw aansluit op de door
DNB gestelde regels. Hierbij dient DNB, overeenkomstig bijlage IX, deel
4, punt 31, van de herziene richtlijn banken overleg te voeren met de
relevante toezichthoudende instanties van de andere lidstaten en de
uiteindelijke keuze duidelijk te motiveren.De
hier bedoelde solvabiliteiteis is aanvullend op de solvabiliteitseisen
voor de securitisatieposities die de initiator eventueel aanhoudt.
Indien de risico-overdracht niet wordt erkend en de initiator de naar
risico gewogen posten berekent voor de vorderingen alsof ze niet
gesecuritiseerd zijn (zie artikel 84), hoeft ze evenmin de hier
bedoelde aanvullende solvabiliteitseisen te berekenen.Artikel 87Dit
artikel verwerkt artikel 101 van de herziene richtlijn banken en
bepaalt dat een bank, beleggingsonderneming of clearinginstelling die
een initiator of een sponsor is met het oog op de beperking van
mogelijke of feitelijke verliezen van de beleggers geen steun mag
verlenen die de grenzen van haar contractuele verplichtingen
overschrijdt. Van een stilzwijgende steun door de initiator of sponsor
is sprake wanneer deze een securitisatie financieel meer ondersteunt
dan hij contractueel verplicht is, gegeven het contract bij aanvang van
de transactie. In principe valt iedere financiële steun die de
contractuele verplichtingen te boven gaat onder dit verbod, ook wanneer
deze steun een beperking van de reputatieschade tot doel heeft.
Stilzwijgende steun kan op uiteenlopende manieren worden verstrekt,
waaronder de aankoop van uitstaande effecten boven de marktprijs, de
aankoop boven de marktwaarde van gesecuritiseerde vorderingen met een
verslechterend kredietrisico uit de onderliggende verzameling
vorderingen, de substitutie van vorderingen met een
betalingsachterstand, het toevoegen of vervangen van vorderingen
waardoor de kredietkwaliteit van de verzameling systematisch verbetert
en de opschorting van een tarief of rentemarge wanneer een dergelijke
opschorting niet expliciet in het contract is voorzien. Niet alleen
directe ondersteuning maar ook indirecte ondersteuning, bijvoorbeeld
door middel van swaps of eventuele securitisatieposities in de
handelsportefeuille van de financiële onderneming, wordt als
stilzwijgende steun aangemerkt.Het
verstrekken van stilzwijgende steun is zorgwekkend omdat het een
effectieve risico-overdracht ondermijnt. Door het verstrekken van steun
buiten haar contractuele verplichtingen om geeft een initiator het
signaal aan de markt dat zij zich nog steeds verantwoordelijk acht voor
het kredietrisico en dat dit risico dus feitelijk niet is overgedragen.
Het door de securitisatie aangepaste (verlaagde) niveau van de
solvabiliteitseisen reflecteert dit risico niet. Om stilzwijgende steun
te voorkomen zijn strenge sancties vastgesteld. Bij een overtreding
wordt de solvabiliteitsverlichting van de securitisatie ongedaan
gemaakt en moet de financiële onderneming publiceren dat het de
regelgeving heeft overtreden. De beslissing van DNB of iets
stilzwijgende steun is, moet na hoor en wederhoor plaatsvinden. DNB
moet, na het vaststellen van een tweede overtreding van de regels, een
passende maatregel nemen in het kader van de in pijler 2
(«supervisory review») vastgelegde regels. Dit is
geregeld in artikel 25a, tweede lid. Dat kan een tijdelijk verbod zijn
op enige solvabiliteitsverlichting uit hoofde van securitisaties, of
het toepassen van een conversiefactor op al bestaande securitisaties.
De idee hierachter is dat de financiële onderneming (richting de
markt) er blijk van heeft gegeven bereid te zijn verliezen te nemen op
activa waarvoor het solvabiliteitsverlichting heeft gekregen. Door het
toepassen van een conversiefactor wordt de financiële
onderneming gedwongen voor deze risico´s solvabiliteit aan te
houden. Deze aanpak heeft ook voordelen voor de financiële
onderneming. In de eerste plaats geeft het investeerders en andere
belanghebbenden van de financiële onderneming meer vertrouwen
dat het risico ook daadwerkelijk is overgedragen. Bovendien kan de
financiële onderneming een beroep doen op deze regels, wanneer
marktpartijen hen onder druk zetten om stilzwijgende steun te verlenen.
Zonder deze maatregelen zou het weigeren van steun door de markt gezien
kunnen worden als een teken van financiële
zwakte.Artikel
88Artikel 88 verwerkt de artikelen 81,
tweede en vierde lid, 97, tweede en vierde lid, bijlage VI, deel 2,
punten 1 tot en met 11, en bijlage IX, deel 3, punt 1, van de herziene
richtlijn banken. Om voor erkenning in aanmerking te komen moet een
kredietbeoordelingsbureau voldoen aan een aantal criteria met
betrekking tot objectiviteit, onafhankelijkheid, doorlopende toetsing
en transparantie. Een kredietbeoordelingsbureau dat
kredietbeoordelingen voor securitisatieposities afgeeft, dient
bovendien aan te kunnen tonen dat het bekwaam is op het terrein van
securitisaties.Ingevolge het vijfde lid zorgt
DNB voor inschrijving van erkende kredietbeoordelingsbureaus in het
register, bedoeld in artikel 1:107, eerste lid, van de wet. Dit geldt
ook voor een erkenning als bedoeld in het vierde lid.Artikel 88aDit
artikel verwerkt bijlage VI, deel 1, punt 6, over de voorwaarden voor
erkenning van kredietbeoordelingen van exportkredietverzekeraars. In de
bijlage wordt aangesloten bij de methodologie van de Organisatie voor
Economische Samenwerking en Ontwikkeling.LArtikel
89In artikel 89, eerste lid, tweede volzin,
is geregeld dat bepaalde vermogensbestanddelen onmiddellijk ter
beschikking van de financiële onderneming moeten staan. Per
abuis is daarbij niet verwezen naar de relevante vermogensbestanddelen
van verzekeraars in artikel 95. Dit wordt
hersteld.MArtikel
90In artikel 90 is, onder vernummering van
het oude tweede en derde lid tot derde en vierde lid, het oude eerste
lid gesplitst in twee leden. Het nieuwe eerste lid geeft uitvoering aan
artikel 56 van de herziene richtlijn banken. Het aanwezige
toetsingsvermogen wordt gevormd door het overeenkomstig artikel 94 in
aanmerking te nemen kernkapitaal en aanvullend
kapitaal.Het nieuwe tweede lid, dat artikel
13, tweede lid, van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid
verwerkt, maakt het mogelijk dat financiële ondernemingen ter
dekking van de solvabiliteitsvereisten voor positierisico’s,
grote posten, valutarisico’s en grondstoffenrisico’s, een
alternatieve samenstelling van het aanwezige toetsingsvermogen
toepassen. Deze alternatieve samenstelling mag ook worden gebruikt ter
dekking van het vaste kosteneis, bedoeld in artikel 60, derde lid. Met
de formulering is nauwer aangesloten bij de tekst van artikel 13,
tweede lid, van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid.Dit lid brengt tot
uiting dat de alternatieve samenstelling optioneel is. Zoals hiervoor
reeds is toegelicht, waren beleggingsondernemingen voorheen generiek
uitgezonderd van het toezicht op geconsolideerde basis. Zij moesten dus
de alternatieve samenstelling toepassen. Nu is de alternatieve
samenstelling blijkens de artikelen 16 en 22 van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid één van de voorwaarden om in
aanmerking te komen voor een ontheffing van de solvabiliteitsvereisten
op geconsolideerde basis als bedoeld in artikel 3:280b van de wet. Er
is niet langer sprake van een verplichting.In
de verwijzingen in artikel 90, eerste, tweede en vierde lid, naar
artikel 94 is rekening gehouden met de invoeging van een nieuw derde en
vierde lid in laatstgenoemd artikel.NArtikel
91In artikel 91, tweede lid, onderdeel g,
is onderdeel b, en de laatste twee alinea’s van artikel 57 van
de herziene richtlijn banken verwerkt. De laatste alinea van artikel 57
van de herziene richtlijn banken leidt tot een aanvulling in het tweede
lid, onderdeel g. Een bank of beleggingsonderneming die initiator van
een securitisatie is, mag nettowinsten uit kapitalisatie van
toekomstige inkomsten uit de securitisatie niet als kernkapitaal
meetellen indien deze nettowinsten dienen als kredietverbetering. De
definitie van «kredietverbetering» is opgenomen in
artikel 1. In sommige gevallen wordt kredietverbetering verstrekt in de
vorm van een uitgestelde aankoopprijs of overgebleven rentemarge die op
een reserverekening worden verzameld. Deze posten hebben gemeen dat ze
in de toekomst leiden tot inkomsten voor de initiator, mits de
verzameling vorderingen goed presteert. Indien een initiator dergelijke
verwachte maar onzekere inkomsten als actief op de balans heeft
opgenomen, dan heeft dit geresulteerd in een toename van het
kernkapitaal. Een initiator moet dergelijke posten, indien ze als
kredietverbetering fungeren, weer in mindering brengen op het
kernkapitaal. Bij het bepalen van het in mindering te brengen bedrag
mag rekening worden gehouden met het effect van winstbelasting. De
aftrek van het kernkapitaal heeft voor een dergelijke
securitisatiepositie in voorkomende gevallen dus voorrang boven de
berekening van de naar risico gewogen posten volgens het
securitisatieraamwerk.In het derde lid,
onderdeel e, aanhef, wordt tot uiting gebracht dat de alternatieve
samenstelling van het aanwezig toetsingsvermogen voor een
beleggingsonderneming niet langer verplicht is, maar optioneel. Voor
banken, beleggingsondernemingen en clearinginstellingen geldt de aftrek
van de in onderdeel e bedoelde niet-liquide activa van het kernkapitaal
alleen indien zij de alternatieve samenstelling, bedoeld in artikel 90,
tweede lid, toepast, bijvoorbeeld omdat zij in aanmerking willen komen
voor een ontheffing als bedoeld in artikel 3:280b van de wet.
Financiële ondernemingen die artikel 90, eerste lid, toepassen,
trekken de niet-liquide activa niet van hun kernkapitaal af. In plaats
daarvan moeten zij de posten, bedoeld in artikel 94, tweede lid, van
hun aanwezig toetsingsvermogen aftrekken.In
het derde lid, onderdeel e, onder 2°, zijn de verwijzingen naar
artikel 94 aangepast naar aanleiding van de invoeging van de nieuwe
onderdelen f en g in het tweede lid en een nieuw derde, vierde en
zevende lid van dat artikel. Deze aanpassing verwerkt het aangepaste
artikel 15, onderdeel b, van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid.OArtikel
92In artikel 92, tweede lid, is een nieuw
onderdeel d ingevoegd. Dit nieuwe onderdeel d verwerkt artikel 63,
derde lid, van de herziene richtlijn banken. Ingevolge onderdeel d
mogen financiële ondernemingen die een interne modellenmethode
als bedoeld in paragraaf 10.2 toepassen een positief verschil tussen
enerzijds de waardeaanpassingen en voorzieningen (met inbegrip van
disagio op vorderingen die op de balans zijn opgenomen en die gekocht
zijn in staat van wanbetaling) en anderzijds de conform artikel 75
berekende verwachte verliesposten meenemen in de berekening van het
toetsingsvermogen. Deze mogelijkheid is voor financiële
ondernemingen die een interne modellenmethode toepassen beperkt tot
deze bepaling en is gebonden aan een maximum van 0,6 procent van de
naar risico gewogen activa en posten buiten de balanstelling, met
uitzondering van eventuele securitisatieposities die een risicogewicht
van 1250 procent hebben. De bedoelde waardeaanpassingen en
voorzieningen kunnen door de financiële onderneming die
paragraaf 10.2 toepast alleen op basis van dit onderdeel als
toetsingsvermogen in aanmerking worden
genomen.PArtikel
94De verwijzing in het eerste lid,
onderdeel d, naar artikel 60 is vervallen. Omdat in artikel 90, tweede
lid, nauwer is aangesloten bij de richtlijntekst, maakt dat lid reeds
duidelijk in welke gevallen de alternatieve samenstelling van het
toetsingsvermogen – en dus het overig
kapitaal – mag worden meegeteld. Het is niet nodig dit
ook nog eens in de limieten van artikel 94, eerste lid, te
specificeren.De wijziging in het tweede lid,
aanhef, brengt allereerst tot uiting dat beleggingsondernemingen
voortaan niet langer verplicht zijn de alternatieve samenstelling van
het toetsingsvermogen, bedoeld in artikel 90, tweede lid, te hanteren.
Als zij niet beschikken over een ontheffing als bedoeld in artikel
3:280b van de wet, kunnen zij artikel 90, eerste lid, toepassen. Daarom
zijn ook beleggingsondernemingen in de opsomming van financiële
ondernemingen in de aanhef van het tweede lid
opgenomen.De wijziging in het tweede lid,
aanhef, verwerkt tevens artikel 66, tweede lid, van de herziene
richtlijn banken. Voorheen moesten de in het tweede lid opgesomde
bedragen worden afgetrokken van de som van het als toetsingsvermogen in
aanmerking te nemen kernkapitaal en aanvullend kapitaal. Dat verandert
artikel 66, tweede lid, eerste volzin, van de herziene richtlijn
banken. Voortaan moeten de bedragen voor de helft worden afgetrokken
van het kernkapitaal en voor de helft van het aanvullend kapitaal. Deze
wijziging kan gevolgen hebben voor de hoogte van het kernkapitaal en
het aanvullend kapitaal en daarmee voor de limieten, bedoeld in artikel
93, eerste lid.Aan het tweede lid zijn
– ter verwerking van artikel 57, onderdelen q en r, van
de herziene richtlijn banken – twee aftrekposten
toegevoegd. Ingevolge het nieuwe onderdeel f moeten financiële
ondernemingen die een interne modellenmethode als bedoeld in paragraaf
10.2 toepassen een negatief verschil tussen aan de ene kant de
waardeaanpassingen en voorzieningen (inclusief disagio op vorderingen
die op de balans zijn opgenomen en die gekocht zijn in staat van
wanbetaling) en aan de andere kant de conform artikel 75 berekende
verwachte verliesposten aftrekken. Met deze aftrek wordt bewerkstelligd
dat verwachte verliezen waarvoor de financiële onderneming geen
waardeaanpassingen of voorzieningen heeft getroffen, volledig moeten
worden gedekt door solvabiliteit.Securitisatieposities waarop ingevolge artikel 85 een risicogewicht
van 1250 procent wordt toegepast, moeten ook worden afgetrokken van het
aanwezige kernkapitaal en aanvullend kapitaal. Dat geldt alleen voor
zover zij niet zijn meegenomen in de berekening van het
solvabiliteitsvereiste voor het kredietrisico (artikel 61). Deze
beperking is overgenomen uit artikel 66, tweede lid, laatste volzin,
van de herziene richtlijn banken. Een initiator heeft ten aanzien van
die securitisatieposities dus de keuze tussen een risicogewicht van
1250 procent of aftrek van het kernkapitaal en aanvullend
kapitaal.Het nieuw ingevoegde derde lid
bepaalt dat ook financiële ondernemingen die artikel 90, tweede
lid, toepassen, de posten, bedoeld in het tweede lid, onderdelen f en
g, moeten aftrekken van het kernkapitaal en aanvullend
kapitaal.Het nieuw ingevoegde vierde lid
verwerkt artikel 66, tweede lid, tweede volzin, van de herziene
richtlijn banken. Het betreft een voorziening voor het geval de helft
van de aftrekposten meer bedraagt dan het aanvullend kapitaal. In dat
geval moet het meerdere van de aftrekposten worden afgetrokken van het
kernkapitaal. Dit kan het best duidelijk worden gemaakt met een
vereenvoudigd voorbeeld. Stel dat het kernkapitaal 200 bedraagt en het
aanvullend kapitaal 80. De aftrekposten in artikel 94, tweede lid,
bedragen 180. Volgens artikel 94, tweede lid, zou 90 moeten worden
afgetrokken van zowel het kernkapitaal als het aanvullend kapitaal. In
dit geval zou dat leiden tot een negatief bedrag van het aanvullend
kapitaal. Dan moet ingevolge artikel 94, vierde lid, het meerdere
(namelijk 90–80=10) extra worden afgetrokken van het
kernkapitaal (200–90–10=100).Artikel 94, vijfde en zesde lid (nieuw), is aangepast om rekening
te houden met het feit dat beleggingsondernemingen voortaan niet langer
verplicht zijn de alternatieve samenstelling van het aanwezig
toetsingsvermogen te hanteren. Daardoor kunnen de aftrek in het tweede
lid, en de bijzondere voorzieningen in het vijfde en zesde lid, ook op
beleggingsondernemingen van toepassing zijn.Het nieuwe zevende lid dient ter verwerking van de lidstaatoptie in
artikel 60 van de herziene richtlijn banken. De posten, bedoeld in het
tweede lid, die worden gehouden in financiële instellingen,
herverzekeraars, kredietinstellingen, verzekeraars of
verzekeringsholdings die binnen de reikwijdte van het geconsolideerde
toezicht of het financiële conglomeratentoezicht op de
financiële onderneming vallen, hoeven in het individuele
toezicht niet te worden afgetrokken. Voorheen werd deze lidstaatoptie
niet gebruikt. De meeste ons omringende landen implementeren artikel 60
van de herziene richtlijn banken wel. Om die reden is besloten het
artikel nu wel te implementeren, zodat Nederlandse banken niet onnodig
op een concurrentie-achterstand worden gezet.QArtikel
140De wijziging van artikel 140, eerste
lid, vloeit voort uit artikel 66, derde lid, van de herziene richtlijn
banken. De aftrek van de nieuwe onderdelen f en g van artikel 94,
tweede lid, wordt niet in aanmerking genomen bij de regels met
betrekking tot gekwalificeerde
deelnemingen.RBijlage
BDe wijziging in bijlage B implementeert de
wijziging in bijlage IV (nieuw) van de herziene richtlijn
banken.ARTIKEL IIWijzigingen van het
Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
WftA tot en met
CIn het opschrift van hoofdstuk 2 en de
artikelen 3 en 4 wordt tot uiting gebracht dat het geconsolideerd
toezicht uit hoofde van de herziene richtlijn banken en de herziene
richtlijn kapitaaltoereikendheid behalve op kredietinstellingen ook op
beleggingsondernemingen van toepassing is.DArtikel
4aArtikel 4a bevat de voorwaarden waaronder
DNB een ontheffing van het toezicht op geconsolideerde basis als
bedoeld in artikel 3:280b van de wet kan verlenen aan een
beleggingsonderneming indien deze beleggingsonderneming deel uitmaakt
van een groep. De artikelen 4b en 4c bevatten een ontheffing voor het
geval een beleggingsonderneming deel uitmaakt van een groep waartoe
niet tevens een kredietinstelling behoort. De reden waarom onderscheid
gemaakt wordt tussen groepen met en zonder kredietinstelling is gelegen
in het feit dat beleggingsondernemingen onder voorwaarden ingevolge
artikel 62a van het Besluit prudentiële regels Wft uitgezonderd
worden of kunnen worden van het solvabiliteitsvereiste ter dekking van
het operationeel risico en kredietinstellingen
niet.Artikel 4a verwerkt artikel 22 van de
herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid. Artikel 4a, eerste lid, somt
de voorwaarden op die artikel 22, eerste lid, van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid stelt. Deze voorwaarden beogen onder meer te
waarborgen dat de verschillende beleggingsondernemingen met zetel in
Nederland (onderdelen a tot en met c en e) of een andere lidstaat
(onderdeel f) en financiële moederholdings (onderdeel d) binnen
de groep op niet-geconsolideerde basis beschikken over een voldoende
toetsingsvermogen en risicobeheer.Het tweede
lid geeft DNB de mogelijkheid om, op verzoek van de
beleggingsonderneming, te besluiten dat in plaats van het aanwezige
toetsingsvermogen van de dochterondernemingen, bedoeld in het eerste
lid, onderdeel d, het minimaal vereiste toetsingsvermogen van die
dochterondernemingen als norm voor het minimale toetsingsvermogen van
de financiële holding te gebruiken.Het
derde lid bepaalt dat DNB kan verlangen dat een beleggingsonderneming
die een ontheffing heeft DNB op de hoogte houdt van de risico’s
die zij loopt. Indien DNB dit inderdaad verlangt en indien de
financiële positie van de betreffende beleggingsonderneming
onvoldoende is gewaarborgd, dan moet de beleggingsonderneming passende
maatregelen nemen om deze risico’s te beperken. Indien dat nodig
is, kan de beleggingsonderneming bijvoorbeeld de overdracht van
vermogensbestanddelen binnen de groep beperken.Ook het vierde lid beoogt te waarborgen dat de door een
beleggingsonderneming met een ontheffing te lopen risico’s
zoveel mogelijk worden beperkt.Artikel 4bAan
beleggingsondernemingen die deel uitmaken van een groep zonder
kredietinstellingen kan ontheffing worden verleend indien wordt voldaan
aan de voorwaarden die zijn opgesomd in artikel 4b. Dit artikel
verwerkt artikel 24 van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid.
Alle beleggingsondernemingen in de groep dienen te zijn uitgezonderd
van het solvabiliteitsvereiste ter dekking van het operationeel risico.
Dat geldt volgens artikel 62a, eerste lid, van het Besluit
prudentiële regels Wft voor beleggingsondernemingen die op grond
van artikel 48 van dat besluit een minimumbedrag aan eigen vermogen van
€ 50.000 moeten aanhouden. Vereist is verder dat alle
beleggingsondernemingen op niet-geconsolideerde basis voldoen
aan de solvabiliteitsvereisten ter dekking van de krediet- en
marktrisico’s ofwel de vaste kosteneis, naar gelang welke hoger
is.Het tweede lid bepaalt dat
moederbeleggingsondernemingen met zetel in Nederland of een andere
lidstaat en beleggingsondernemingen die dochteronderneming zijn van een
financiële holding die deel uitmaken van de desbetreffende groep
op geconsolideerde basis moeten voldoen aan de solvabiliteitsvereisten
ter dekking van de krediet- en marktrisico’s ofwel de vaste
kosteneis, naar gelang welke hoger is. Deze worden berekend op basis
van de geconsolideerde financiële positie van deze
moederbeleggingsonderneming of financiële
holding.Artikel
4cArtikel 4c, dat artikel 25 van de
herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid verwerkt, is vergelijkbaar
met artikel 4b. Verschil is dat de beleggingsondernemingen die in
aanmerking willen komen voor een ontheffing ook op grond van artikel
62a, tweede lid, van het Besluit prudentiële regels Wft
uitgezonderd mogen zijn van het solvabiliteitsvereiste ter dekking van
het operationeel risico. In concreto betekent dit dat zij een
toetsingsvermogen moeten aanhouden dat ten minste gelijk is aan de
solvabiliteitsvereisten ter dekking van de krediet- en
marktrisico’s of de vaste kosteneis, naar gelang welke hoger is
(onderdeel b) dan wel de som van de solvabiliteitsvereisten ter dekking
van de krediet- en marktrisico’s en de vaste kosteneis
(onderdeel c). Dit is overeenkomstig artikel 62a, tweede en derde lid,
van het Besluit prudentiële regels Wft.Het tweede lid bepaalt dat moederbeleggingsondernemingen met zetel
in Nederland of een andere lidstaat en beleggingsondernemingen die
dochteronderneming zijn van een financiële holding die deel
uitmaken van de desbetreffende groep op basis van de geconsolideerde
financiële positie van de moederbeleggingsonderneming
onderscheidenlijk financiële holding een toetsingsvermogen
moeten aanhouden dat ten minste gelijk is aan de som van de
solvabiliteitsvereisten ter dekking van de krediet- en
marktrisico’s en de vaste kosteneis.EBijlage
BDe wijziging in bijlage B vloeit voort uit
het feit dat de herziene richtlijn banken de oude richtlijn banken
intrekt. De verwijzing naar de oude richtlijn banken dient daarom te
worden vervangen door een verwijzing naar de herziene richtlijn
banken.ARTIKEL IIIWijzigingen van het
Besluit boetes WftArtikel III wijzigt
artikel 3 van het Besluit boetes Wft naar aanleiding van het
wetsvoorstel implementatie kapitaalakkoord Bazel 2. Een aantal van de
artikelen die dat wetsvoorstel invoegt in de Wft en die dit besluit
invoegt in het Besluit prudentiële regels Wft zijn beboetbaar
gesteld. In het Besluit boetes Wft is een tariefnummer aan de (nieuwe)
beboetbare artikelen gekoppeld.ARTIKEL IVWijziging van het
Besluit bijzondere prudentiële maatregelen, beleggerscompensatie
en depositogarantie WftIn het Besluit
bijzondere prudentiële maatregelen,
beleggerscompensatie en depositogarantie Wft is de reikwijdte
van het beleggerscompensatiestelsel abusievelijk te ruim
geformuleerd. In de toelichting is naar aanleiding van de ontvangen
adviezen opgemerkt dat ook beheerders van instellingen voor collectieve
belegging in effecten die een vergunning als bedoeld in artikel 2:65,
eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de wet hebben, onder het
beleggerscompensatiestelsel moeten vallen, voorzover het betreft het
beheren van individuele vermogens. Met de enkele verwijzing naar
artikel 2:65, eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de wet worden
echter niet alleen beheerders van beleggingsinstellingen voorzover het
betreft het beheren van individueel vermogen onder het
beleggerscompensatiestelsel gebracht, maar alle beheerders van
beleggingsinstellingen, ongeacht of zij individueel vermogen beheren of
niet. Daarvoor is evenwel geen noodzaak omdat aan beheerders van
beleggingsinstellingen die geen individueel vermogen beheren, geen
gelden of effecten worden toevertrouwd door personen die bescherming
behoeven indien de financiële onderneming ten onder
gaat.ARTIKEL
VWijziging van het
Besluit Gedragstoezicht financiële ondernemingen
WftArtikel V strekt ertoe een verschrijving
in het Besluit Gedragstoezicht financiële ondernemingen Wft te
herstellen. Artikel 65 bepaalt in het eerste lid dat aanbieders van
complexe producten een financiële bijsluiter beschikbaar moeten
houden op hun website en deze op verzoek onverwijld aan de consument of
cliënt moeten verstrekken. Het derde lid beoogt, in navolging
van artikel 38, derde lid, onderdeel d, van het Besluit
financiële dienstverlening, aanbieders van complexe producten
(niet zijnde rechten van deelneming in beleggingsinstellingen), die
uitsluitend financiële diensten verlenen aan
anderen dan consumenten, van deze
verplichting vrij te stellen. Abusievelijk zijn in artikel 65, derde
lid, de woorden «anderen dan» weggevallen. Dit wordt met
het onderhavige artikel rechtgezet.ARTIKEL VIWijziging van het
Besluit Marktmisbruik WftIn artikel 5:58,
derde lid, van de wet is de mogelijkheid opgenomen om bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur bepaalde transacties en handelsorders
aan te wijzen waarop het verbod van marktmanipulatie, bedoeld in
artikel 5:58, eerste lid, aanhef en onderdelen a en b, van de wet, niet
van toepassing is. In de toelichting op artikel 4 van het Besluit
Marktmisbruik Wft is aangegeven dat deze aanwijzing zal geschieden bij
ministeriële
regeling.1 De grondslag voor deze
ministeriële regeling is echter abusievelijk niet opgenomen in
het Besluit Marktmisbruik Wft. Artikel VI voorziet daar
in.ARTIKEL
VIIArtikel VII verwerkt de
overgangsbepalingen van artikel 152, eerste tot en met zevende lid, van
de herziene richtlijn banken en artikel 43 van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid. Het artikel bevat een overgangsregeling voor de
minimumomvang van het toetsingsvermogen van een bank of
beleggingsonderneming die een interne modellenmethode voor de bepaling
van het solvabiliteitsvereiste ter dekking van het kredietrisico
toepast of die de geavanceerde benadering voor de bepaling van het
solvabiliteitsvereiste ter dekking van het operationeel risico toepast.
Geregeld is dat de minimumomvang van het toetsingsvermogen ten opzichte
van de oude situatie slechts stapsgewijs kan dalen tot minder dan
tachtig procent van het vereiste berekend volgens de oude
regels.Om te voldoen aan artikel VII dient de
financiële onderneming haar aanwezige toetsingsvermogen te
berekenen volgens de regels van de herziene richtlijn banken, en dus
niet volgens de oude regels. Dit is geregeld in artikel 152, zesde lid,
van de herziene richtlijn banken. Dit lid hoeft niet in artikel VII
verwerkt te worden, aangezien uit het Besluit prudentiële regels
Wft, zoals aangepast door dit besluit, al voortvloeit dat de
financiële onderneming de gewijzigde artikelen 90 e.v. moet
toepassen.ARTIKEL
VIIIArtikel VIII verwerkt artikel 152,
achtste tot en met veertiende lid, van de herziene richtlijn banken en
artikel 50 van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid. Het biedt
een financiële onderneming de mogelijkheid om nog tot
1 januari 2008 voor de berekening van het solvabiliteitsvereiste
ter dekking van het kredietrisico in plaats van de standaardbenadering
de oude Bazel 1-benadering toe te passen. Dit is geregeld in het eerste
lid. Hiermee wordt een getrapte implementatie van de herziene richtlijn
banken en de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid bewerkstelligd.
Artikel VIII is mede van belang voor banken of beleggingsondernemingen
die voornemens zijn een geavanceerde interne modellenmethode voor het
solvabiliteitsvereiste voor het kredietrisico toe te passen. Uit
artikel 157, derde lid, van de herziene richtlijn banken vloeit voort
dat dat niet eerder dan per boekjaar 2008 is toegestaan. Gedurende
boekjaar 2007 kunnen zij ervoor kiezen om de nieuwe standaardmethode of
een eenvoudige interne modellenmethode toe te passen. Op grond van
artikel VIII kunnen zij er tevens voor kiezen om gedurende boekjaar
2007 nog de Bazel 1-benadering geheel of gedeeltelijk toe te
passen.De bepalingen ten aanzien van pijler 2
(berekening economisch kapitaal en «supervisory review»),
pijler 3 (marktdiscipline en transparantie) en
kredietrisicovermindering zijn niet van toepassing indien de
financiële onderneming het eerste lid toepast. Dat is geregeld
in het tweede lid. Deze bepalingen hangen zodanig samen met de
gewijzigde berekening van het solvabiliteitsvereiste ter dekking van
het kredietrisico dat zij niet afzonderlijk toegepast kunnen
worden.Of de bepalingen met betrekking tot
securitisatie worden toegepast, wordt ingevolge het derde lid ter keuze
van de financiële onderneming gelaten. In een
toezichthouderregeling zal worden geregeld dat de oude regels met
betrekking tot securitisatie, zoals opgenomen in het oude Handboek Wtk,
van kracht blijven indien de financiële onderneming ervoor kiest
paragraaf 10.4 buiten toepassing te laten. Een financiële
onderneming die er niet voor kiest om die paragraaf buiten toepassing
te laten, wordt geacht artikel 61 toe te passen zoals dat luidt na het
tijdstip van inwerkingtreding van onderhavig besluit. Hiermee wordt
bewerkstelligd dat een financiële onderneming die nog de Bazel
1-benadering voor het kredietrisico toepast en de Bazel 2-benadering
voor securitisatie, alleen de gestandaardiseerde
securitisatiebenadering kan toepassen.Tevens
is voor financiële ondernemingen die nog de oude Bazel
1-benadering voor het kredietrisico toepassen een voorziening getroffen
voor het solvabiliteitsvereiste ter dekking van het operationeel
risico, bedoeld in artikel 60, eerste lid, onderdeel d, van het Besluit
prudentiële regels Wft.Financiële ondernemingen die het eerste lid toepassen op
alle activa en posten buiten de balanstelling mogen het geheel aan
regels uit de (oude) richtlijn banken en de (oude) richtlijn
kapitaaltoereikendheid ten aanzien van de solvabiliteit en de grote
posities tot en met 31 december 2007 blijven toepassen. Dat
vloeit voort uit artikel 152, elfde en twaalfde lid, van de herziene
richtlijn banken en artikel 50 van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid. Het vijfde en zesde lid van artikel VIII bieden
twee alternatieve benaderingen om van deze optie gebruik te
maken.Het vijfde lid regelt dat de bedoelde
financiële ondernemingen hoofdstuk 10 van het Besluit
prudentiële regels Wft, zoals dat luidde voorafgaand aan de
inwerkingtreding van dit besluit, nog mogen toepassen. In de
toezichthouderregels die onder hoofdstuk 10 van het Besluit
prudentiële regels Wft hangen, zal worden geregeld dat bepaalde
onderdelen uit de toezichthouderregels die onder de oude sectorale
toezichtwetgeving hingen – namelijk de onderdelen die
niet reeds in het Besluit prudentiële regels Wft zijn
gecodificeerd – nog toegepast mogen worden. In de
toezichthouderregels ingevolge hoofdstuk 13 van het Besluit
prudentiële regels Wft zal naar verwachting tevens een
voorziening worden getroffen voor het verstrekken van staten aan DNB
over boekjaar 2007. Indien de oude solvabiliteitsregels nog worden
toegepast, kan immers niet onverkort volgens de nieuwe staten worden
gerapporteerd. De transponeringstabel in bijlage I van het Besluit
prudentiële regels Wft geeft een globale indruk van de
onderdelen van de toezichthouderregels, voor zover het gaat om de
solvabiliteit en de staten, die in dat Besluit zijn gecodificeerd. In
het Handboek Wtk gaat het om de onderdelen 4001 t/m 4003, 4011
(subonderdelen 4011.01 t/m 02.1), 4012, 4071, 4081 (subonderdelen
4081-01 t/m 4081-03) en 700b1. In de Nadere regeling prudentieel
toezicht effectenverkeer 2002 (Stcrt. 2002, 178) (NRpte 2002) gaat het
om de artikelen 3 tot en met 8 en de bijlagen 1 en 2, onderdelen 2.1 en
2.2.Het zesde lid regelt dat de bedoelde
financiële ondernemingen er voor kunnen kiezen om in plaats van
de regels met betrekking tot de solvabiliteit en de rapportage uit het
Besluit prudentiële regels Wft de regels uit het Handboek Wtk en
de NRpte 2002 tot en met 31 december 2007 onverkort toe te
passen.De keuze tussen beide benaderingen is
aan de financiële onderneming zelf. Een voordeel van de
benadering in het vijfde lid is dat de voordelen die de Wft biedt ten
opzichte van de oude sectorale toezichtwetgeving (zoals het herstel van
éénsporige verslaggeving en de deels lagere
rapportagefrequenties) ook in boekjaar 2007 kunnen worden benut. Het
voordeel van de benadering in het zesde lid is dat de financiële
onderneming in een keer overstapt van de oude sectorale
toezichtwetgeving op de nieuwe, op Bazel 2 gebaseerde, Wft. Een
tussentijdse overstap per 1 januari 2007 op de op Bazel 1
gebaseerde Wft-regels wordt daarmee vermeden.Het bepaalde in artikel 152, negende lid, onderdelen b, c en e, en
dertiende lid, vloeit reeds voort uit het Besluit prudentiële
regels Wft. Afzonderlijke implementatie van deze leden is daarom niet
nodig.ARTIKEL
IXArtikel IX geeft uitvoering aan artikel
154 van de herziene richtlijn banken en 17, tweede lid, van de herziene
richtlijn kapitaaltoereikendheid. Artikel 154, eerste en vijfde lid,
van de herziene richtlijn banken heeft betrekking op materie die
ingevolge artikel 61, vijfde lid, van het Besluit prudentiële
regels Wft in toezichthouderregels wordt opgenomen. Deze
overgangsbepalingen dienen dan ook in de desbetreffende
toezichthouderregeling te worden
verwerkt.De overgang van de oude Bazel
1-methode voor de berekening van het solvabiliteitsvereiste ter dekking
van het kredietrisico naar een Bazel 2-interne modellenmethode is een
ingrijpende stap. Artikel IX beoogt deze overgang te versoepelen door
de volgende maatregelen.Artikel IX, eerste en
tweede lid, bevat een overgangsregeling met betrekking tot de
termijnen, bedoeld in artikel 69, vierde en vijfde lid, van het Besluit
prudentiële regels Wft. Tot en met 31 december 2009
respectievelijk 31 december 2008 kan DNB bij het verlenen van
toestemming voor het gebruik van een eenvoudige respectievelijk
geavanceerde interne modellenmethode voor de berekening van het
solvabiliteitsvereiste ter dekking van het kredietrisico toestaan dat
een kortere termijn tijdens welke de financiële onderneming
ervaring heeft opgedaan met een intern model wordt aangehouden. Deze
kortere termijn dient wel op de genoemde data geëindigd te
zijn.Het derde lid regelt dat op deelnemingen
in (her-)verzekeringsondernemingen tot en met
31 december 2012 in plaats van het aangepaste artikel 94 van het
Besluit prudentiële regels Wft met toestemming van DNB nog de
oude limieten mogen worden toegepast.Het
vierde lid biedt DNB de mogelijkheid om tot en met 31 december
2017 toe te staan dat op posities in aandelen die de financiële
onderneming op 31 december 2007 reeds bezat in plaats van een
interne modellenmethode nog de oude Bazel 1-methode toe te passen. Dit
lid versoepelt de werking van artikel 85, derde lid, van de herziene
richtlijn kapitaaltoereikendheid gedurende de overgangsperiode. Dat
lid, dat is verwerkt in artikel 70, derde lid, van het Besluit
prudentiële regels Wft, bepaalt dat indien een financiële
onderneming op enige categorie vorderingen een interne modellenmethode
toepast, zij die ook moet toepassen op posities in
aandelen.Het vijfde lid ten slotte maakt het
tot en met 31 december 2011 mogelijk dat DNB toestemming geeft
een afwijkende definitie van «wanbetaling» te hanteren in
het geval van vorderingen op ondernemingen. De definitie in artikel 1
van het Besluit prudentiële regels Wft bepaalt dat van
wanbetaling onder andere sprake is indien een debiteur meer dan
negentig dagen in gebreke is. DNB kan toestaan dat in plaats van deze
negentig dagen een groter aantal dagen, doch maximaal 180 dagen, mag
worden gehanteerd. Op die wijze kan een financiële onderneming
tijdelijk volstaan met een lager solvabiliteitsvereiste voor het
kredietrisico.ARTIKEL
XArtikel X verwerkt artikel 45 van de
herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid. Hierin is geregeld
dat bepaalde beleggingsondernemingen tot en met 31 december 2010
of, indien dat eerder is, totdat de bepalingen met betrekking tot grote
posities ingevolge artikel 119 van de herziene richtlijn banken zijn
gewijzigd, onder voorwaarden geen toetsingsvermogen hoeven aanhouden
voor een overschrijding van de limieten die gelden voor grote posities.
Hiervoor is de toestemming van DNB vereist.ARTIKEL XIDit
artikel verwerkt 46 van de herziene richtlijn kapitaaltoereikendheid.
Het biedt DNB de mogelijkheid om tot en met 31 december 2011
bepaalde beleggingsondernemingen, die niet reeds vallen onder de
uitzonderingen, bedoeld in artikel 62a van het Besluit
prudentiële regels Wft, toe te staan een lager
solvabiliteitsvereiste ter dekking van het operationeel risico aan te
houden. De reden voor deze overgangsbepaling is dat het
solvabiliteitsvereiste ter dekking van het operationeel risico voor
beleggingsondernemingen een significante verzwaring kan
betekenen.Relevante werknemers zijn de
werknemers die zich bezig houden met activiteiten die kenmerkend zijn
voor het bedrijf van beleggingsonderneming.ARTIKEL XIIDit
artikel verwerkt artikel 48 van de herziene richtlijn
kapitaaltoereikendheid. Het zondert bepaalde
beleggingsondernemingen tot en met 31 december 2010 uit van de
toepassing van de regels met betrekking tot het minimumbedrag aan eigen
vermogen en solvabiliteit in het Besluit prudentiële regels Wft.
Deze overgangsmaatregel is niet langer van toepassing zodra een
wijziging als bedoeld in artikel 65, derde lid, van richtlijn nr.
2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële
instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG
van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en
de Raad en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad
(PbEU L 145) vóór 31 december 2010 in
werking treedt.De
Minister van
Financiën, G. ZalmTabel A Transponeringstabel van richtlijn
2006/48/EG naar Wft en lagere regelgevingRichtlijn
2006/48/EGWft
en lagere
regelgeving1 t/m
3Wft*  4,
onderdeel
1Wft4,
onderdeel
2Volgt
uit het systeem van de Wft4,
onderdeel 3 t/m
5Wft4,
onderdelen 6 t/m
8Volgt
uit het systeem van de Wft4,
onderdeel 9 t/m
17Wft4,
onderdeel
18Volgt
uit het systeem van de Wft4,
onderdeel 19 t/m
21Wft4,
onderdeel
221
Besluit prudentiële regels Wft4,
onderdeel
23Behoeft
geen implementatie4,
onderdelen 24 t/m
321
Besluit prudentiële regels Wft4,
onderdeel
33Toezichthouderregels4,
onderdeel
341
Besluit prudentiële regels Wft4,
onderdeel
35Toezichthouderregels4,
onderdelen 36 t/m
451
Besluit prudentiële regels Wft4,
onderdelen 46 en
47Behoeft
geen implementatie  5
t/m
7Wft  8Volgt
uit het systeem van de Wft  9
t/m
10Wft;
48, 90 tot en met 94 Besluit prudentiële regels
Wft  11
t/m
15Wft  16Volgt
uit het systeem van de Wft  17
t/m
21Wft  22Wft;
17, 23 Besluit prudentiële regels Wft  23
t/m
38Wft  39
t/m
40Behoeven
geen implementatie  41
t/m
54Wft  55Volgt
uit de Algemene Wet Bestuursrecht  5690,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft  57,
onderdelen a t/m
c91,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft57,
onderdelen d t/m
f92,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft57,
onderdelen g en
h92,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft57,
onderdelen i en
j91,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft57,
onderdeel
k91,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft57,
onderdelen l t/m
r94,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft57,
voorlaatste
paragraaf91,
tweede lid, onderdeel g, Besluit prudentiële regels
Wft  5894,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft  5994,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft  6094,
zevende lid, Besluit prudentiële regels Wft  6189,
eerste lid, en 91, tweede lid, onderdeel j, en derde lid, onderdelen a
en d, Besluit prudentiële regels Wft  62Behoeft
geen implementatie  63,
eerste en tweede
lid92,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft63,
derde
lid92,
tweede lid, onderdeel d, Besluit prudentiële regels
Wft  64,
eerste t/m derde
lid92,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft64,
vierde
lid91,
derde lid, onderdeel d, Besluit prudentiële regels
Wft  6591–93
Besluit prudentiële regels Wft  66,
eerste
lid94,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft66,
tweede
lid94,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft66,
derde
lid140,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft66,
vierde
lid94,
achtste lid, Besluit prudentiële regels Wft  67Wft;
130 Besluit prudentiële regels Wft  68Volgt
uit het systeem van de Wft  69
t/m
73Wft  74,
eerste
lid4
Besluit prudentiële regels Wft74,
tweede
lid131,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft  7560,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft  7661,
69 Besluit prudentiële regels Wft  77Volgt
uit het systeem van het Besluit prudentiële regels
Wft  78,
eerste
lid61,
tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels
Wft78,
tweede lid, eerste
volzin61,
vijfde lid, onderdeel c, Besluit prudentiële regels
Wft78,
tweede lid, tweede
volzin61,
zesde lid, Besluit prudentiële regels Wft78,
derde
lid61,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft78,
vierde
lid61,
vijfde lid, onderdeel c, Besluit prudentiële regels
Wft  79,
eerste t/m derde
lid61,
eerste en vijfde lid, onderdeel a, Besluit prudentiële regels
Wft; toezichthouderregels  80,
eerste lid, eerste
volzin61,
eerste en vijfde lid, onderdeel a, Besluit prudentiële regels
Wft80,
eerste lid, tweede
volzin61a,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft80,
tweede
lid61,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft80,
derde
lid61,
vijfde lid, onderdeel a, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels80,
vierde
lid82,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft80,
vijfde
lid83
Besluit prudentiële regels Wft80,
zesde
lid61,
vijfde lid, onderdeel a, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels80,
zevende en achtste
lidLidstaatoptie
niet geïmplementeerd  81,
eerste
lid61a,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft81,
tweede
lid88,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft81,
derde
lid88,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft81,
vierde
lidWft;
88, tweede en vijfde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  82,
eerste en tweede
lid61a,
derde en vierde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  83,
eerste
lid61a,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft83,
tweede
lid61a,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft  84,
eerste
lid69,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft84,
tweede
lid69,
tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels84,
derde en vierde
lid69,
vierde en vijfde lid, Besluit prudentiële regels
Wft84,
vijfde
lid69,
zevende lid, Besluit prudentiële regels Wft84,
zesde
lidWft  85,
eerste
lid69,
zesde lid, en 70, eerste lid, Besluit prudentiële regels
Wft85,
tweede
lid70,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels85,
derde t/m vijfde
lid70,
derde t/m vijfde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  86,
eerste
lid71,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft86,
tweede t/m vijfde
lid71,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels86,
zesde
lid71,
eerste en derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels86,
zevende
lid71,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft86,
achtste
lid71,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels86,
negende
lid71,
eerste lid, aanhef, Besluit prudentiële regels
Wft  87,
eerste en tweede
lid72,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels87,
derde t/m vijfde
lid73
Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels87,
zesde t/m negende
lid74
Besluit prudentiële regels Wft87,
tiende
lid72,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft87,
elfde en twaalfde
lid73,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  88,
eerste en tweede
lid75,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels88,
derde
lid75,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft88,
vierde
lid75,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft88,
vijfde en zesde
lid75,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  89,
eerste lid, onderdelen a t/m
i76,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft89,
eerste lid, laatste paragraaf, en tweede
lid76,
tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  901
Besluit prudentiële regels Wft  9180
Besluit prudentiële regels Wft  92,
eerste t/m zesde
lid81,
eerste t/m zesde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  93,
eerste t/m derde
lid82,
eerste t/m derde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  9483
en 85, tweede lid, Besluit prudentiële regels
Wft  95,
eerste
lid84,
eerste en vierde lid, Besluit prudentiële regels
Wft95,
tweede
lid84,
tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  9685,
eerste en tweede lid, eerste volzin, Besluit prudentiële regels
Wft; toezichthouderregels  97,
eerste
lid85,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft97,
tweede
lid88
Besluit prudentiële regels Wft97,
derde
lid88,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft97,
vierde
lidWft;
88, tweede en vijfde lid, Besluit prudentiële regels
Wft97,
vijfde
lid88,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft  98,
eerste
lid85,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft98,
tweede
lid85,
vijfde lid, Besluit prudentiële regels Wft  9985,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft  100,
eerste
lid86
Besluit prudentiële regels Wft100,
tweede
lid1
Besluit prudentiële regels Wft  101,
eerste en tweede
lid87,
eerste t/m derde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  102,
eerste
lid60,
eerste lid, onderdeel d, Besluit prudentiële regels
Wft102,
tweede
lid62e,
eerste en tweede lid, Besluit prudentiële regels
Wft102,
derde
lid79,
eerste en tweede lid, Besluit prudentiële regels
Wft102,
vierde
lid62e,
derde lid, en 79, derde en vierde lid, Besluit prudentiële
regels Wft  10362b,
eerste en tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  104,
eerste
lid62c,
eerste en tweede lid, Besluit prudentiële regels
Wft104,
tweede
lid62c,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels104,
derde
lid62d,
eerste en tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels104,
vierde
lid62c,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft104,
vijfde en zesde
lid62c,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft  105,
eerste
lid78,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft105,
tweede
lid78,
vijfde lid, Besluit prudentiële regels Wft105,
derde
lidWft105,
vierde
lid78,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft  106,
eerste en tweede
lid1
Besluit prudentiële regels Wft  107102,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft  1081
Besluit prudentiële regels Wft  109Wft;
23, eerste, tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels
Wft  110,
eerste en tweede
lid130,
eerste lid, onderdeel b, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels110,
derde
lid102,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  111,
eerste
lid102,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft111,
tweede
lid102,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels111,
derde
lid102,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft111,
vierde
lid102,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft  112
t/m
118102,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  119Behoeft
geen implementatie  120
t/m
122Wft  123Wft;
24a Besluit prudentiële regels Wft  124
t/m
127Wft124,
vijfde
lid25a,
25b Besluit prudentiële regels Wft  128Behoeft
geen implementatie  129
en
130Wft  131Behoeft
geen implementatie  132
t/m
144Wft  145
t/m
149Wft  150
t/m
151Behoeft
geen implementatie  152,
eerste
lidVII,
eerste lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2152,
tweede
lidVII,
tweede lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2152,
derde
lidVII,
eerste lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2152,
vierde en vijfde
lidVII,
eerste en tweede lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2152,
zesde en zevende
lidVolgt
uit het Besluit prudentiële regels Wft152,
achtste en negende
lidVIII,
eerste lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2152,
tiende
lidVIII,
tweede en derde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2152,
elfde
lidVIII,
vierde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2152,
twaalfde
lidVIII,
vijfde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2152,
dertiende
lidVolgt
uit het Besluit prudentiële regels Wft152,
veertiende
lidVIII,
tweede lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2  15361,
vijfde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  154,
eerste
lid61,
vijfde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels154,
tweede
lidIX,
eerste lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2154,
derde
lidIX,
tweede lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2154,
vierde
lidIX,
derde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2154,
vijfde
lid72
Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels154,
zesde
lidIX,
vierde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2154,
zevende
lidIX,
vijfde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2  15562c,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  156
t/m
160Behoeft
geen implementatie  Bijlage
IWft  Bijlage
II61,
vijfde lid, onderdeel b, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  Bijlage
III, deel 1, punt
11
Besluit prudentiële regels WftBijlage
III, deel 1, punten 2 t/m 28, delen 2 t/m
761,
vijfde lid, onderdeel c, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  Bijlage
IVBijlage
B Besluit prudentiële regels Wft  Bijlage
V, punt
1WftBijlage
V, punt
2Wft;
23, tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels
WftBijlage
V, punten 3 t/m
523a
Besluit prudentiële regels WftBijlage
V, punten 6 en
723,
tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels
WftBijlage
V, punten 8 en
923e
Besluit prudentiële regels WftBijlage
V, punt
1023,
derde t/m zesde lid, Besluit prudentiële regels
WftBijlage
V, punt
1123d
Besluit prudentiële regels WftBijlage
V, punten 12 en
1323,
derde lid, 23c Besluit prudentiële regels WftBijlage
V, punten 14 en
1523,
derde lid, 23b Besluit prudentiële regels Wft  Bijlage
VI, deel 1, punten 1 t/m 5 en 7 t/m
8961,
vijfde lid, onderdeel a, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
VI, deel 1, punt
688a
Besluit prudentiële regels WftBijlage
VI, deel 2, punten 1 t/m
1188,
eerste lid, Besluit prudentiële regels WftBijlage
VI, deel 2, punten 12 t/m
1661a,
derde lid, Besluit prudentiële regels WftBijlage
VI, deel
361a,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  Bijlage
VII, deel 1, punten 1 t/m
2772,
eerste lid, onderdeel a, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
VII, deel 1, punt
2872,
eerste lid, onderdeel b, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
VII, deel 1, punten 29 t/m
361,
73, derde lid, 75, eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
VII, delen 2 t/m
41,
69, tweede lid, 72, eerste lid, 73, tweede lid, Besluit
prudentiële regels Wft; toezichthouderregels  Bijlage
VIII, delen 1 en
281,
zesde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
VIII, delen 3 t/m
682,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  Bijlage
IX, deel
1ToezichthouderregelsBijlage
IX, deel
284,
eerste lid, onderdeel b, en vierde lid, Besluit prudentiële
regels Wft; toezichthouderregelsBijlage
IX, deel 3, punt
188,
eerste lid, Besluit prudentiële regels WftBijlage
IX, deel 3, punten 2 t/m
785,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
IX, deel 3, punten 8 en
985,
vierde lid, Besluit prudentiële regels WftBijlage
IX, deel
485,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
IX, deel 4, punten 30 en
3186
Besluit prudentiële regels Wft  Bijlage
X, deel
162b,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
X, deel
262c,
tweede en vierde lid, 69d eerste en tweede lid, Besluit
prudentiële regels Wft; toezichthouderregelsBijlage
X, delen 3 en
578,
tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregelsBijlage
X, deel
462e,
derde lid, 79, derde en vierde lid, Besluit prudentiële regels
Wft; toezichthouderregels  Bijlage
XI25a
Besluit prudentiële regels Wft  Bijlage
XIIWft  Bijlagen
XIII en
XIVBehoeven
geen implementatie*
Transponeringstabel A in de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel implementatie kapitaalakkoord Bazel 2 bevat de
verwijzingen naar artikelen van de Wft.Tabel B Transponeringstabel van richtlijn
2006/49/EG naar Wft en lagere regelgevingRichtlijn
2006/49/EGWft
en lagere
regelgeving1,
eerste
lidVolgt
uit het systeem van de Wft1,
tweede
lidLidstaatoptie
niet geïmplementeerd  2,
eerste en tweede
lidWft*  3,
eerste lid, onderdelen a en b en voorlaatste
paragraafWft;
3 Besluit prudentiële regels Wft3,
eerste lid, onderdeel
cVolgt
uit het systeem van de Wft3,
eerste lid, onderdeel
dWft3,
eerste lid, onderdeel e en laatste
paragraafToezichthouderregels3,
eerste lid, onderdelen f en
gWft3,
eerste lid, onderdeel
hToezichthouderregels3,
eerste lid, onderdeel
iWft3,
eerste lid, onderdelen j t/m
lToezichthouderregels3,
eerste lid, onderdelen m en
n1
Besluit prudentiële regels Wft3,
eerste lid, onderdelen o en
pWft3,
eerste lid, onderdeel
qToezichthouderregels3,
eerste lid, onderdelen r en
sVolgt
uit het systeem van het Besluit prudentiële regels
Wft3,
tweede en derde
lidWft  4Volgt
uit het systeem van het Besluit prudentiële regels
Wft  5,
eerste t/m derde
lid48,
onderdeel h, onder 1°, 2° en 4°, Besluit
prudentiële regels Wft  63,
onderdeel a, en 48, onderdeel h, onder 3°, Besluit
prudentiële regels Wft  7
en
848,
onderdeel h, Besluit prudentiële regels Wft  948,
onderdeel f, Besluit prudentiële regels Wft  10Lidstaatoptie
niet geïmplementeerd  11,
eerste
lidWft11,
tweede t/m vijfde
lid62,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  1291
Besluit prudentiële regels Wft  13,
eerste
lid90,
eerste lid, 91, eerste t/m derde lid, onderdeel d, 92 en 94 Besluit
prudentiële regels Wft13,
tweede
lid90,
tweede lid, en 91 t/m 94 Besluit prudentiële regels
Wft13,
derde
lid93
Besluit prudentiële regels Wft13,
vierde
lid94,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft13,
vijfde
lidLidstaatoptie
niet geïmplementeerd  14,
eerste en tweede
lid94,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft  1591,
derde lid, onderdeel e, Besluit prudentiële regels
Wft  1690,
tweede lid, en 91 t/m 94 Besluit prudentiële regels Wft en 4a,
eerste lid, onderdeel a, Besluit prudentieel toezicht financiële
groepen Wft  17,
eerste
lid72,
eerste lid, onderdeel a, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels17,
tweede
lid61,
vijfde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels; IX Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2  18,
eerste
lid60,
eerste lid, en 61 Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels18,
tweede
lid62,
eerste en vierde lid, Besluit prudentiële regels
Wft18,
derde
lid62,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft18,
vierde
lid62,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft  19,
eerste t/m derde
lid60,
eerste lid, onderdeel b, en tweede lid, Besluit prudentiële
regels Wft; toezichthouderregels  20,
eerste
lid60,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft20,
tweede
lid62a,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft20,
derde lid, onderdelen a en
b62a,
tweede lid, onderdelen a en b, en derde lid Besluit prudentiële
regels Wft20,
vierde
lid23
t/m 23e Besluit prudentiële regels Wft20,
vijfde
lid60,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft  2160,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft  22,
eerste lid, onderdelen a t/m
d4a,
eerste lid, onderdelen a t/m d en f, Besluit prudentieel toezicht
financiële groepen Wft22,
eerste lid, laatste
alinea4a,
eerste lid, onderdeel e, Besluit prudentieel toezicht financiële
groepen Wft22,
tweede
lid4a,
tweede lid, Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
Wft  23,
eerste
alinea4a,
derde lid, Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
Wft23,
tweede en derde
alinea4a,
vierde lid, Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
Wft  24,
eerste
lid4b,
eerste lid, Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
Wft24,
tweede en derde
lid4b,
tweede lid, Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
Wft  25,
eerste
alinea4c,
eerste lid, Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
Wft25,
tweede en derde
alinea4c,
tweede lid, Besluit prudentieel toezicht financiële groepen
Wft  26,
eerste t/m vierde
lid60,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  27,
eerste en tweede
lid91–93
Besluit prudentiële regels Wft  28,
eerste en tweede
lid1,
23, eerste, tweede en derde lid, 102, eerste t/m vierde lid, 130,
eerste lid, onderdeel b, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels28,
derde
lidBehoeft
geen implementatie  29,
eerste en tweede
lid102,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  30,
eerste t/m vierde
lid102,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  31102,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  32,
eerste
lid23,
eerste, tweede en derde lid, Besluit prudentiële regels
Wft32,
tweede
lid102,
derde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  33,
eerste t/m derde
lid60,
tweede lid, en 62, tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  34Wft,
17, 23, 24a, 139 Besluit prudentiële regels
Wft  35,
eerste
lid130,
eerste lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels35,
tweede t/m vierde
lid131,
tweede en vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels35,
vijfde
lid60,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  36
t/m
39Wft  4061,
vijfde lid, onderdeel c, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  41
en
42Behoeven
geen implementatie  43VII
Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel 2  4462c,
vierde lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  45,
eerste
lidX,
eerste t/m derde en vijfde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord
Bazel 245,
tweede
lidX,
vierde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2  46XI,
eerste t/m vierde lid, Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel
2  4777
Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  48XII
Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel 2  49XIII
Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel 2  50VIII
Besluit implementatie kapitaalakkoord Bazel 2  51
t/m
54Behoeven
geen implementatie  Bijlagen
I t/m
IV60,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  Bijlage
V77
Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  Bijlage
VI60,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  Bijlage
VII62,
tweede lid, Besluit prudentiële regels Wft;
toezichthouderregels  Bijlagen
XIII en
IXBehoeven
geen implementatie*
Transponeringstabel B in de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel implementatie kapitaalakkoord Bazel 2 bevat de
verwijzingen naar artikelen van de
Wft.XHistnootHet advies van de
Raad van State is openbaar gemaakt door terinzagelegging bij het
Ministerie van Financiën.Tevens zal het advies met de
daarbij ter inzage gelegde stukken worden opgenomen in het bijvoegsel
bij de Staatscourant van 9 januari 2007, nr.
6.XNoot1Stb.
2006, 510, blz. 35. 
 
 Naar boven

 

Permanente linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2006-662.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl