Organisatiewet sociale verzekeringen 1997; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24877, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

11-11-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24877 nr. 6

01-11-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen 1. Inleiding2. Uitgangspunten3. De uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen 3.1 De Sociale Verzekeringsbank3.2 Het Landelijk instituut sociale verzekeringen3.3 De sectorraden3.4 De uitvoeringsinstellingen3.5 De relatie tussen het Lisv, de sectorraden en de uitvoeringsinstellingen3.6 Bevoegdheden van de Minister ten opzichte van de SVb
en het Lisv4. Samenwerking en uitvoering in de regio 4.1 Inleiding4.2 Samenwerking in de praktijk: SWI4.3 Rol voorliggend wetsvoorstel voor samenwerking en
uitvoering in de regio5. Het toezicht op de sociale verzekeringen 5.1 Inleiding5.2 Aanbevelingen van het interimbestuur van het Ctsv5.3 Bestuursstructuur van het Ctsv5.4 De inhoud van het toezicht door het Ctsv5.6 Het toezichtsbeleid5.7 Het afleggen van verantwoordelijkheid door het Ctsv6. Informatiehuisuishouding van de sector sociale verzekeringen 6.1 Inleiding6.2 Verzekerdenadministratie6.3 Gegevensuitwisseling6.4 Informatievoorziening7. Financieel-technische aspecten 7.1 Budgettering en contractering7.2 Begrotings- en jaarverantwoordingscyclus7.3 Het financiële verantwoordingsproces8. Effecten bedrijfsleven9. Financiële aspectenArtikelen Artikel 2Artikel 5 en artikel 32Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 11Artikel 13Artikel 14Artikel 16Artikel 20 en artikel 31Artikel 22 en 34Artikel 25Artikel 36Artikel 39 en artikel 61Artikel 41Artikel 47Artikel 48Artikel 56Artikel 62Artikel 83Artikel 98 tot en met 100Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24877Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 200 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 877Wijziging van de uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen (Organisatiewet
sociale verzekeringen 1997)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 1 november 1996 Algemeen 1. InleidingHet kabinet is met de leden van de PvdA-fractie van mening dat het van
belang is te streven naar een «meer activerend stelsel van sociale zekerheid».
Daarvoor is aanpassing van de organisatie van de sociale verzekering noodzakelijk.
Het kabinet is er mee ingenomen dat deze leden instemmen met de beslissing
van het kabinet om met een geheel vernieuwde Organisatiewet Sociale Verzekeringen
te komen.De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het onderhavige wetsvoorstel. Deze leden zijn van mening dat het de meest
wenselijke situatie zou zijn als de organisatie van het stelsel logisch zou
voortvloeien uit de structuur van het stelsel. Het kabinet is met de leden
van de CDA-fractie van mening dat er een nauwe samenhang bestaat tussen de
inhoud van het stelsel van sociale verzekeringen en de voor de uitvoering
van deze wetten noodzakelijke organisatie, waarbij geldt dat de inhoud van
het stelsel leidend en de organisatie van de uitvoering volgend is. Inhoud
en organisatie zijn twee kanten van de zelfde medaille.De leden van de fractie van de VVD nemen met belangstelling kennis van
dit wetsvoorstel. Het kabinet is verheugd dat deze leden instemmen met de
doelstellingen, uitgangspunten en daarbij behorende hoofdlijnen van beleid,
zoals weergegeven in het voorliggende wetsvoorstel.De leden van de D66-fractie hebben met instemming kennis genomen van het
wetsvoorstel. Deze leden onderschrijven het belangrijke doel van dit wetsvoorstel
namelijk het op activering richten van uitvoeringsorganisatie. Het doet het
kabinet genoegen dat ook deze leden blijk geven van hun instemming met het
wetsvoorstel.De leden van de GroenLinks-fractie nemen met belangstelling kennis van
het wetsvoorstel en constateren dat het wetsvoorstel richtinggevend
beoogt te zijn voor wat betreft de inrichting van de uitvoering vanaf 1997,
maar ook lijnen uitzet voor de uitvoering vanaf het jaar 2000.De leden van de RPF-fractie onderschrijven de doelstellingen van de voorgestelde
wijzigingen. Deze leden vragen aandacht voor de positie van de duizenden werknemers
in de uitvoeringsorganisatie. Bij de invoering zal het kabinet zoveel mogelijk
rekening houden met de tijd die de uitvoeringsorganisatie nodig heeft om zich
voor te bereiden op de nieuwe situatie. Het is echter in de eerste plaats
de verantwoordelijkheid van de uitvoeringsinstellingen zelf om het apparaat
zo in te richten dat de medewerkers goed op hun taak berekend zijn. Hiermee
is uiteraard niet gezegd dat dit een eenvoudige aangelegenheid is. Integendeel,
de grote veranderingen in het stelsel van sociale verzekeringen vergen veel
van het management van de uitvoeringsinstellingen. De gevolgen van deze veranderingen
kunnen in bepaalde situaties hard aankomen voor de medewerkers van de uitvoeringsinstellingen.
Hierbij past uiteraard een goed sociaal beleid.De leden van de RPF-fractie vragen of het noodzakelijk is om dit wetsvoorstel
per 1 januari 1997 in werking te laten treden, of dat er mogelijkheden zijn
voor het treffen van overgangsmaatregelen in verband met de expiratie van
huidige wettelijke regelingen.Het kabinet streeft naar inwerkingtreding van dit wetsvoorstel op 1 januari
1997. Daartoe bestaat de noodzaak omdat het hoofdstuk van de bestaande Organisatiewet
sociale verzekeringen, waarin het Tica is geregeld, met ingang van die datum
vervalt. Indien dit wetsvoorstel niet per 1 januari 1997 in werking kan treden,
zal wetswijziging noodzakelijk zijn om het dan noodzakelijke voortbestaan
van het Tica te garanderen. Het kabinet wil deze wetswijziging graag voorkomen.Andere redenen om te streven naar inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
per 1 januari 1997 zijn:– het belang om voor alle betrokkenen bij de uitvoeringsorganisatie
sociale verzekeringen op de kortst mogelijke termijn een existentieel belang
te creëren bij een op activering gerichte uitvoering;– het feit dat het vanuit bestuurlijk oogpunt bezien niet wenselijk
is dat de bedrijfsverenigingen nog langer functioneren in de wetenschap dat
de wettelijke taak uiteindelijk zal verdwijnen;– het belang dat de meer op de regio toegesneden uitvoering van
de sociale verzekeringen op zo kort mogelijke termijn wordt gerealiseerd;– het belang dat de uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen
de kans krijgt zich in haar definitieve organisatorische setting voor te bereiden
op het aflopen van de bestaande contracten tussen de uitvoeringsinstellingen
en (nu) de bedrijfsverenigingen en (vanaf 1 januari 1997) het Lisv. Met name
het ontstaan van sectorraden en het vormen van sectoronderdelen in verband
met het mogelijk sluiten van een uitvoeringscontract op dat niveau zal de
nodige tijd vergen.De leden van de RPF-fractie vragen waarom een principiële stellingname
ontbreekt met betrekking tot de vraag of en, zo ja, waarom privaatrechtelijke
organisaties worden betrokken bij de uitvoering van publieke taken.Het kabinet wijst er in de eerste plaats op dat de memorie van toelichting
een motivering bevat van de door het kabinet gewenste continuering van de
bestuurlijke betrokkenheid van de organisaties van werkgevers en werknemers
bij de uitvoering van de werknemersverzekeringen.Daarnaast wil het kabinet benadrukken dat, waar het huidige Tica nog een
door werkgevers en werknemers opgericht privaatrechtelijk orgaan is, het toekomstige
Lisv (de rechtsopvolger van het Tica) een publiekrechtelijk orgaan
wordt. Deze ontwikkeling is in overeenstemming met de in september jl. door
het kabinet aan de Kamer toegezonden Aanwijzingen voor de regelgeving inzake
zelfstandige bestuursorganen (ZBO's), die voorschrijven dat ZBO's als regel
publiekrechtelijk worden vormgegeven. De privaatrechtelijke organisaties die
betrokken zijn bij de uitvoering van de werknemersverzekeringen zijn de sectorraden
en de uitvoeringsinstellingen. Deze zijn echter niet verantwoordelijk.De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het wetsvoorstel en de daarbij behorende toelichting. Deze leden zien het
belang in van het terugdringen van het beroep op de sociale verzekeringen
en onderschrijven daarbij het belang van goede structuren.De leden van de GPV-fractie nemen eveneens met belangstelling kennis van
het wetsvoorstel. Met de leden van de fractie van de RPF stellen deze leden
vast dat er nog enkele ingrijpende ontwikkelingen gaande zijn op het gebied
van de sociale verzekeringen en dat er nog geen duidelijkheid bestaat over
hoe de eindsituatie eruit zal zien. De leden van de GPV-fractie hechten er
aan dat een organisatievorm wordt neergelegd die niet bij de minste of geringste
wijziging ingrijpend moet worden aangepast. Deze leden stellen de vraag of
de voorgestelde OSV 1997 aan deze voorwaarde voldoet.Het kabinet stelt vast dat het terrein van de sociale verzekeringen de
afgelopen jaren voortdurend in beweging is geweest en nog steeds in beweging
is. Er zijn de laatste jaren ingrijpende wijzigingen in het stelsel aangebracht
en belangrijke discussies worden op dit moment gevoerd (Pemba, WAZ en Wajong)
of zullen in de komende periode worden gevoerd (SWI en de elementen uit de
nota «Werken aan zekerheid, Bouwstenen voor een modern en houdbaar sociaal
stelsel»). Dit wetsvoorstel beoogt de organisatie van de uitvoering
van de sociale verzekeringen in lijn te houden met het zich wijzigende stelsel
van sociale verzekeringen. Daarbij moet evenwel bedacht worden dat er in de
periode tot 2000, het moment waarop de contracten met de huidige uitvoeringsinstellingen
aflopen, sprake zal zijn van een overgangssituatie als het om concurrentie
gaat.De op dit moment bestaande beleidsvoornemens met betrekking tot het stelsel
van sociale verzekeringen zullen naar de mening van het kabinet de effecten
in de stelselherziening versterken.De leden van de fractie van de SP hebben met de nodige reserve kennis
genomen van het wetsvoorstel. Deze leden hebben bezwaren tegen de ingeslagen
richting, waar het betreft de organisatie van de sociale verzekeringen. Het
kabinet hoopt deze leden in komende debat over dit wetsvoorstel te overtuigen
van de juistheid van de ingeslagen weg.De leden van de fracties van de PvdA, D66 en van de SP vragen om een reactie
op de opvatting van de directeuren van de uitvoeringsinstellingen dat het
kabinet geen duidelijkheid geeft over de beoogde eindsituatie en vragen het
kabinet daarbij of er op termijn nieuwe wijzigingen zijn te verwachten. Ook
de leden van de fractie van GroenLinks vragen naar de beoogde eindsituatie
met ingang van het jaar 2000. De leden van de PvdA-fractie vragen wanneer
het kabinet zich voldoende beraden denkt te hebben over de aanbeveling van
het interim-bestuur van het Ctsv om de scheiding publiek-privaat niet binnen
de holding, maar tussen opdrachtgever en opdrachtnemer te leggen.Op dit moment kan niet meer helderheid worden gegeven over de beoogde
eindsituatie dan gedaan is in de memorie van toelichting. Door het
kabinet is nog geen besluit genomen over de uiteindelijke vormgeving van het
opdrachtgever/opdrachtnemermodel en over de wijze waarop de scheiding tussen
publiek en privaat verzekerd zou moeten worden. Deze twee hoofdpunten vereisen
nog grondige overweging. De aanbeveling van het interim-bestuur van het Ctsv
om de scheiding publiek-privaat niet binnen de holding, maar tussen opdrachtgever
en opdrachtnemer te leggen zal daarbij worden betrokken. Bij de definitieve
besluitvorming zullen uiteraard de ervaringen worden betrokken die in de komende
tijd zullen worden opgedaan.Meer helderheid over de beoogde eindsituatie kan eveneens nog niet worden
gegeven omdat de nadere uitwerking van SWI uiteraard van belang zal zijn voor
de uiteindelijke vormgeving van de uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen.
Daarnaast moet worden vastgesteld dat ook een aantal feitelijke ontwikkelingen,
zoals het aantal sectorraden dat zal worden gevormd en het aantal nieuwe toetreders
tot de SV-markt van invloed zullen zijn op de uitvoeringsorganisatie sociale
verzekeringen. Bij het voorgaande is het kabinet zich er van bewust dat in verband met
de contractsonderhandelingen over de uitvoering van de sociale verzekeringswetten
vanaf 1 januari 2000 uiterlijk in de loop van 1998 duidelijkheid zal moeten
bestaan over de eindsituatie voor de uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen.
Op dat moment zal ook besluitvorming moeten hebben plaatsgevonden over de
aanbeveling van het interim-bestuur van het Ctsv om de scheiding publiek-privaat
niet binnen de holding, maar tussen opdrachtgever en opdrachtnemer te leggen.
Wel heeft het kabinet in de memorie van toelichting aangegeven dat de fase
tot en met 1999 als een tussenfase moet worden beschouwd, en dat binnen de
randvoorwaarden verdere stappen in de richting van marktwerking worden beoogd.Aan de leden van de fractie van GroenLinks kan het kabinet meedelen dat
met dit wetsvoorstel geen onomkeerbare stappen worden gezet die de regionalisering
van de uitvoering in de toekomst zouden kunnen gaan belemmeren. 2. UitgangspuntenMet de leden van de PvdA-fractie is het kabinet van mening dat het streven
naar een doelmatige uitvoering van de sociale verzekeringswetten op zichzelf
een belangrijk onderdeel van dit wetsvoorstel is.De leden van de D66-fractie vragen hoe bij de diverse actoren binnen de
uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen het existentieel belang vorm
heeft gekregen.Door het existentiële belang van de in de uitvoeringsorganisatie
functionerende partijen moet de doelstelling van deze uitvoeringsorganisatie
die onder meer bestaat uit het leveren van een bijdrage aan een activerend
stelsel van sociale verzekeringen, gemakkelijker realiseerbaar zijn. Daarbij
is van belang dat het existentieel belang meer omvat dan een financiële
prikkel. Het existentiële belang kan bijvoorbeeld ook gelegen zijn in
een mogelijkheid om adequaat verantwoording te kunnen afleggen, het behouden
of verwerven van een reputatie of het waarborgen van de continuïteit
van een orgaan.Het existentiële belang van de minister is dat de uitvoering rechtmatig
geschiedt en doelmatig is georganiseerd en dat de aan de regelgeving ten grondslag
liggende doelstellingen worden bereikt (voorkomen van instroom, bevorderen
uitstroom). Het existentiële belang van het Ctsv bij het goed functioneren is
dat dit bijdraagt aan het gezag en de continuïteit van het Ctsv als zelfstandig
bestuursorgaan.Het existentiële belang van de SVb bij het goed functioneren is eveneens
dat dit bijdraagt aan het gezag en de continuïteit van de SVb als zelfstandig
bestuursorgaan. Een goed functioneren kan tevens leiden – zij het in
relatief beperkte mate – tot lagere premielasten voor de volksverzekeringen.Het existentiële belang van het Lisv bij het goed functioneren is
dat een goede uitvoering van de sociale verzekeringswetten direct en meer
dan marginaal kan bijdragen aan lagere sociale verzekeringspremies en een
hogere participatiegraad op de arbeidsmarkt. Dit is een direct belang van
zowel werkgevers, werknemers en overheid. Het existentiële belang –
dit in reactie op het betoog van deze leden over de kosten van de uitvoering –
ligt daarbij niet primair in de zo laag mogelijke uitvoeringskosten, hoezeer
ook van belang, maar vooral in een uitvoering die optimaal bijdraagt aan de
terugdringing van het beroep op de uitkeringen. De uitvoeringskosten zijn,
afgezet tegen de kosten van de te betalen uitkeringen, van beperkte omvang.
Het goed functioneren van het Lisv draagt uiteraard ook bij aan het gezag
en de continuïteit van het Lisv als zelfstandig bestuursorgaan.Het existentiële belang van sectorraden bij het goed functioneren
is dat dit kan leiden tot het opvolgen van adviezen door het Lisv, hetgeen
weer bij kan dragen tot de beoogde sectorspecifieke uitvoering van de sociale
verzekeringswetten. Dit kan op zijn beurt weer bijdragen aan gemiddeld lagere
sociale verzekeringspremies in de sector en een hogere participatiegraad op
de arbeidsmarkt. Een goed functionerende sectorraad kan, indien werkgevers-
en werknemersorganisaties in een bepaalde sector dat wenselijk achten, een
bijdrage leveren aan de afstemming tussen de uitvoering van de sociale verzekeringswetten
en eventueel beleid binnen de sector met betrekking tot bijvoorbeeld arbeidsomstandigheden,
arbeidsbemiddeling, scholing enz.Het existentiële belang van de uitvoeringsinstellingen bij het goed
functioneren is dat dit de kans vergroot op behoud of uitbreiding van het
marktaandeel op de sociale verzekeringsmarkt. Dit is noodzakelijk om de continuïteit
van de uitvoeringsinstelling te kunnen waarborgen. De reserves die de uitvoeringsinstellingen
behalen kunnen zij aanwenden ter versterking van hun positie op de markt.De leden van de fractie van de SGP vragen om te verduidelijken wat de
nieuwe uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen gaat bijdragen aan de
terugdringing van het beroep op de sociale verzekeringen en vragen daarbij
ook aandacht te besteden aan de tekortkomingen van de bestaande uitvoeringsorganisatie.De wijziging van de uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen maakt
onderdeel uit van een groot aantal wijzigingen die allemaal tot doel hebben
om tot een meer activerend stelsel van sociale zekerheid te kunnen komen.
Naast wijziging van de materiewetten is daarvoor wijziging van de uitvoeringsorganisatie
noodzakelijk. Zowel de inhoud van de sociale verzekeringen als de uitvoeringsorganisatie
moet toegesneden zijn op activering. De bestaande uitvoeringsorganisatie is
dit naar de mening van het kabinet onvoldoende. Dit wetsvoorstel is er op
gericht voor alle instanties en personen die binnen de uitvoeringsorganisatie
functioneren een existentieel belang te creëren bij een op activering
gerichte uitvoering van de sociale verzekeringswetten. Voor een uiteenzetting
over het existentiële belang verwijs ik naar het hiervoor gegeven antwoord
op een daarover door de leden van de D66-fractie gestelde vraag. Bij het voorgaande
realiseert het kabinet zich dat dit wetsvoorstel slechts een stap is op de
weg die nog moet worden afgelegd als het om de uitwerking van het SWI-traject
en het ontstaan van concurrentie gaat. De leden van de CDA-fractie vragen op basis waarvan het Ctsv het niveau
van de uitvoeringskosten toetst. En hoe dient gehandeld te worden, indien
door een wetswijziging van een werknemersverzekering de uitvoering duurder
gaat worden.De leden van de SGP-fractie vinden dat de doelmatigheidslijn erg is benadrukt,
zonder dit in verhouding te brengen met de implicaties die materiewetten uiteindelijk
zullen moeten hebben op het gebied van de terugdringing van het beroep op
de werknemersverzekeringen. Zij vernemen gaarne de zienswijze van het kabinet.Bij de beoordeling van het niveau van de uitvoeringskosten zal het Ctsv
zich baseren op de volume-ontwikkeling van de diverse wetten (werkaanbod),
de loon- en prijsontwikkeling alsmede de voorziene wets- en organisatiestructuurwijzigingen.
Indien, zoals door de leden van de fracties van het CDA en de SGP wordt aangegeven,
de kosten toenemen onder invloed van een wetswijziging, zal het Ctsv dit ook
verdisconteren. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de herbeoordelingsoperatie
in het kader van de AAW/WAO en de daarmee samenhangende intensivering van
de bemiddelingsactiviteiten. Bij het kabinet staat steeds centraal dat een
verbetering van de doelmatigheid van de uitvoering niet ten koste mag gaan
van de kwaliteit van het uitvoeringsproces. 3. De uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen 3.1 De Sociale VerzekeringsbankDe leden van de fracties van D66, de VVD en de PvdA constateren dat de
SVb en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, om te bevorderen dat personen met
een nabestaandenuitkering worden ingeschakeld in het arbeidsproces, met elkaar
moeten gaan samenwerken. De leden van de fractie van D66 vragen hoe het kabinet
zich dit concreet voorstelt. De leden van de fractie van de VVD vragen of
naar de mening van het kabinet alle voorwaarden voor een goede en effectieve
samenwerking tussen de SVb en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie aanwezig zijn
en of de Arbeidsvoorzieningsorganisatie op dit terrein voldoende deskundigheid
in huis heeft. De leden van de PvdA-fractie, ten slotte, willen graag weten
hoe de samenwerking met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie op dit moment gaat.Op de laatste vraag kan geantwoord worden, dat de samenwerking onderwerp
van overleg is tussen de SVb en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. Dit heeft
nog niet tot concrete samenwerkingsafspraken geleid. Hierbij moet bedacht
worden dat de samenwerkingsverplichting tussen de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
en de SVb sinds de inwerkingtreding van de Algemene nabestaandenwet op 1 juli
jl. van kracht is geworden en dus nog relatief jong is.Uiteraard beschikt de Arbeidsvoorzieningsorganisatie over voldoende deskundigheid
en instrumenten op het terrein van de reïntegratie van personen met een
nabestaandenuitkering. Immers, de werkzaamheden ten behoeve van de reïntegratie
van deze personen zullen niet of nauwelijks afwijken van de werkzaamheden
die de Arbeidsvoorzieningsorganisatie al vele jaren verricht voor de reïntegratie
van andere werkzoekenden. SVb-cliënten kunnen derhalve net als andere
werkzoekenden in aanmerking komen voor de basisdienstverlening en zonodig
de bijzondere dienstverlening van Arbeidsvoorziening.De wijze waarop de samenwerking concreet wordt ingevuld, zal door Bank
en Arbeidsvoorzieningsorganisatie samen moeten worden uitgewerkt. Eén
van de aandachtspunten daarbij is, hoe de betreffende groep SVb-cliënten
wordt bereikt. Anders dan personen met recht op uitkering ingevolge de Werkloosheidwet,
hebben deze personen immers geen sollicitatieplicht. De SVb overweegt,
om binnen een jaar alle nabestaanden van wie het jongste kind 18 jaar zal
worden (dat wil zeggen: van wie de nabestaandenuitkering op afzienbare termijn
zal aflopen) te benaderen om hen te wijzen op de mogelijkheid zich in te schrijven
bij het arbeidsbureau, en daarbij aan te geven wat het arbeidsbureau voor
hen kan doen.De leden van de PvdA-fractie vragen of de SVb al eens toestemming heeft
gevraagd voor het verrichten van andere taken. Voorts zouden zij graag horen
aan welke andere taken gedacht moet worden.Tot op heden heeft de SVb geen concreet verzoek gedaan voor het verrichten
van andere taken. De andere taken die de SVb momenteel verricht (de remigratieregeling,
de administratie van het Fonds Voorheffing Pensioenen en de detacheringsregeling)
zijn in het verleden expliciet aan de SVb opgedragen.Het toetsingskader andere taken dat voor de SVb opgesteld zal worden,
zal hetzelfde uitgangspunt hebben als het toetsingskader andere taken voor
de uitvoeringsinstellingen. Het zal dus gaan om de uitvoering van (onderdelen
van) regelingen die nauw samenhangen met de uitvoering van de wettelijke taken
van de SVb. Om eventuele concurrentievervalsing te voorkomen zullen ook hierbij
regelingen worden uitgesloten die tevens een interessant product voor particuliere
verzekeraars zijn.De leden van de PvdA- en D66-fractie vragen nadere informatie over de
intensivering van taken van de SVb.Deze intensivering heeft onder meer te maken met een wijziging in de verantwoordingsystematiek.
Zo dient de SVb voortaan zelf te verklaren of de door SVb verrichte uitgaven
en ontvangsten rechtmatig zijn. Op deze wijze wordt de SVb nadrukkelijk (meer
dan voorheen) geconfronteerd met de eigen verantwoordelijkheid. Deze verklaring
zendt de SVb aan het Ctsv. Het Ctsv zal toetsen of de bevindingen en conclusies
van de SVb juist zijn en deze vervolgens verwerken in zijn verantwoordingsrapportage
(ten behoeve van de Minister). Verder dient de SVb jaarlijks ook een doelmatigheidsrapportage
op te stellen en deze aan het Ctsv te zenden. Het Ctsv zal op zijn beurt,
mede op basis van de rapportage van de SVb, een doelmatigheidsrapportage opstellen
ten behoeve van de Minister.De leden van de fracties van de PvdA, D66, de SGP en het RPF hebben zich
afgevraagd waarom in tegenstelling tot de situatie bij arbeidsvoorziening
is afgezien van de mogelijkheid tot benoeming van plaatsvervangende leden.Het kabinet heeft aangegeven een bestuur van ten hoogste tien personen
voldoende te vinden om de SVb en het Lisv te kunnen besturen. De omvang van
het bestuur is gebaseerd op een vergelijking met het bestuur van het CBA dat
bestaat uit negen personen. Het argument dat een klein bestuur efficiënter
kan werken heeft hier de doorslag gegeven. Wat betreft plaatsvervangende leden
is in de MvT aangegeven dat het kabinet een bestuur van 10 personen voldoende
groot acht om bij afwezigheid van één of twee leden besluiten
te nemen.De leden van de fractie van D66 wijzen er op dat om een goede voortgang
van de werkzaamheden te garanderen het bestuur van de SVb en het Lisv plaatsvervangende
leden dient te kennen danwel over tenminste één plaatsvervangend
lid per geleding moet kunnen beschikken.In de Arbeidsvoorzieningswet 1996 heeft de Tweede Kamer bij amendement
de bestuurssamenstelling gewijzigd door één plaatsvervanger
per geleding te benoemen. Nadere overweging heeft mij doen besluiten
om aansluiting bij het CBA-bestuur te zoeken zodat voor de werkgevers- en
werknemersgeleding één plaatsvervanger zal worden benoemd. Een
en ander is geregeld in bijgaande nota van wijziging.De leden van de PvdA-fractie vragen waarom ten aanzien van de voorgedragen
leden voor het bestuur van de SVb en het Lisv, alsmede over de onafhankelijke
leden en voorzitters geen advies van de SER is voorgeschreven.Een derde van de bestuursleden wordt op voordracht van werkgeversorganisaties,
een derde wordt op voordracht van werknemersorganisaties en een derde wordt
zonder voordracht door de minister benoemd. Ten aanzien van de voordragende
organisaties is de SER gevraagd te oordelen omtrent de representativiteit
en het aantal voor te dragen leden per organisatie. Daarmee wordt gegarandeerd
dat de voordragende organisaties voldoende draagvlak hebben. Wat betreft de
voorgedragen leden ligt de verantwoordelijkheid bij de voordragende instanties.
Deze instanties zijn op representativiteit beoordeeld en de minister beoordeelt
vanuit het brede algemene belang die voordrachten alvorens tot benoeming over
te gaan. Wat de onafhankelijke leden betreft is advisering door de SER niet
aangewezen aangezien de SER slechts de georganiseerde markt vertegenwoordigt
en juist bij de onafhankelijke leden een algemeen en breed belang speelt waar
de minister de meest aangewezene is dat te beoordelen. Voor de onafhankelijke
leden is een profielschets opgesteld waaraan de te benoemen leden dienen te
voldoen.De leden van de fractie van de PvdA vragen waarom ten aanzien van de bestuursleden
van de SVb en het Lisv niet geregeld is dat bepaalde lidmaatschappen onverenigbaar
zijn met het lidmaatschap van het bestuur terwijl dit voor het Ctsv wel is
opgenomen.Voor de bestuursleden van de SVb en het Lisv is inderdaad verzuimd de
onverenigbaarheid met bepaalde lidmaatschappen op te nemen. Bij nota van wijziging
is geregeld dat de Minister bevoegd is regels te stellen omtrent de incomptabiliteiten
van zowel het Ctsv, de SVb en het Lisv. In het wetsvoorstel is de Minister
ten aanzien van het Ctsv al bevoegd nadere regels hieromtrent te stellen.De leden van de PvdA-fractie vragen zich af of de bestaande rechtspositie
van de voorzitter van de SVb gewijzigd gaat worden nu in het wetsvoorstel
OSV 1997 is geregeld dat de minister deze regeling vaststelt.In het wetsvoorstel Invoeringswet OSV 1997 is geregeld dat de huidige
bestuurssamenstelling alsmede de rechtspostitieregeling van de voorzitter
gehandhaafd blijft tot 1999 wanneer een nieuw bestuur aantreedt. Aanpassing
van het bestaande bestuursreglement is voor die tijd echter wel mogelijk.Het Ctsv, de SVb en het Lisv bieden elk jaar voor 1 augustus een plan
van werkzaamheden voor het komende kalenderjaar aan de minister aan. Zij treden
hierover in overleg met de minister waarna de vastgestelde plannen ter kennis
van het parlement wordt gebracht. De leden van de VVD-fractie vragen zich
af of een wettelijke grondslag wel nodig is. De leden van de fracties van
de VVD, D66 en het GPV vragen wat de status van het overleg met de minister
is en wat de rol van de Tweede Kamer is als zij het vastgestelde plan toegezonden
krijgt.Het Ctsv, de SVb en het Lisv zijn zelfstandige bestuursorganen die een
publieke taak uitvoeren. De minister heeft echter ook een verantwoordelijkheid. Politieke sturing van deze organen kan op verschillende wijzen
plaatsvinden. Uiteraard via wet- en regelgeving, door de in de wet- genoemde
sturingsinstrumenten alsmede door middel van algemene beleidsbepaling. De
algemene beleidsbepaling komt onder andere tot uitdrukking in het jaarlijks
overleg met het Ctsv, de SVb en het Lisv. Andere sturingslijnen dan hiervoor
genoemd verdragen zich niet met de zelfstandige status van deze organen. Door
het bestuurlijk overleg over de conceptplannen kan de minister zijn opvatting
over de door de organen aangegeven beleidslijnen geven. Het vaststellen van
de plannen van werkzaamheden blijft echter een bevoegdheid van de organen
waarbij zij echter wel dienen aan te geven waar rekening is gehouden met de
afspraken uit het bestuurlijk overleg. Vaststelling van de plannen van werkzaamheden
vindt derhalve plaats na overleg met de minister. Thans vindt, zij het zonder
wettelijke verplichting, geregeld bestuurlijk overleg plaats. De reden om
een en ander toch wettelijk vast te leggen komt voort uit de wens van een
duidelijke taakafbakening tussen minister en toezichthouder; zonder wettelijke
vastlegging zouden hier mogelijk misverstanden over kunnen ontstaan. Voor
het parlement is van belang dat het tijdig geïnformeerd wordt over de
beleidsvoornemens. Indien daar aanleiding toe bestaat kunnen uiteraard vragen
aan het kabinet worden voorgelegd danwel kan er via wetgeving worden ingegrepen.De leden van de fracties van de VVD en het RPF stellen enkele vragen over
het bestuur van de SVb.De omvang van het bestuur van de SVb is in de OSV 1997 teruggebracht van
maximaal 15 leden en een voorzitter naar negen en een voorzitter. De reden
voor terugbrenging van het aantal leden is dat een kleiner bestuur efficiënter
werkt en dat aansluiting is gezocht bij de omvang van het bestuur van het
CBA zoals opgenomen in het wetsvoorstel Arbvo 1996. Voor de SVb is in de invoeringswet
OSV 1997 echter geregeld dat het huidige bestuur tot aan de nieuwe benoemingstermijn
in zijn huidige omvang blijft bestaan.Wat betreft de tripartiete samenstelling is het zo dat er geen aanleiding
was hierin wijzigingen aan te brengen. Alhoewel de volksverzekeringen gezien
hun karakter geen directe verbinding hebben met de arbeid en dus met sociale
partners – anders dan de werknemersverzekeringen –, ziet het kabinet
onvoldoende aanleiding de bestaande tripartiete structuur te wijzigen. Bedacht
moet worden dat er wel een relatie met het aanvullende traject bestaat (pensioenen).
Een ander argument voor een tripartiete samenstelling is de vergelijkbaarheid
met andere instellingen op het terrein van de sociale verzekeringen.De leden van de fracties van de VVD, D66, het RPF en de SP hebben vragen
gesteld met betrekking tot de bestuursstructuur, de profielschets en de rechtspositieregeling
van de bestuurders van het Ctsv.In antwoord op de vragen van de fracties van de VVD, D66, het RPF en de
SP over de bestuursstructuur, de profielschets en de rechtspositieregeling
van de bestuurders van het Ctsv heb ik op 16 oktober jl. een brief aan de
Voorzitter van de Tweede Kamer gezonden (kenmerk TZ/UTZBO/96/7591a). In deze
brief heb ik mijn visie ontvouwd met betrekking tot de profielschets van een
nieuw bestuur en tot de regeling van de rechtspositie. Met deze brief heb
ik, zonder dat daarvoor een wettelijke regeling noodzakelijk is, inzichtelijk
gemaakt welke kwaliteiten aan een bestuurder worden gesteld. In aanvulling
op genoemde brief kan ik toevoegen dat de opgesomde kwalitatieve eisen mede
zijn gebaseerd op de ervaringen in het recente verleden en zijn toegesneden
op de aard en de inhoud van de functie. Omdat het bestuurslidmaatschap in mijn ogen een deeltijd-functie is, zal
bij de benoeming moeten worden betrokken welke werkzaamheden de betrokkene
gedurende zijn overige werktijd verricht. De garantie moet bestaan dat de
functie van bestuurder geheel onpartijdig kan worden uitgeoefend. Van geval
tot geval zal moeten worden beoordeeld of het bestuurslidmaatschap van het
Ctsv met andere functies verenigbaar is. Op voorhand wil ik niet uitsluiten
dat een persoon die politiek actief is kan worden benoemd, mits hij voldoet
aan de in de profielschets aangegeven vereisten.De aansluiting van het salaris op de hoogste ambtelijke rangen biedt de
mogelijkheid kandidaten te verwerven die voldoen aan de profielschets.De leden van de VVD-fractie constateren dat het Lisv verantwoordelijk
zal worden voor de reïntegratie van mensen met een uitkering ingevolge
de werknemersverzekeringen. Zij veronderstellen dat de wijze van invulling
van deze taak gestalte zal krijgen in het SWI-traject. Bij hen leeft desalniettemin
de vraag hoe kan worden voorkomen, dat er onduidelijkheid komt over taken
en bevoegdheden van de diverse betrokken instanties. Ook bij de leden van
de fractie van D66 leven dergelijke vragen. Hoe wordt voorkomen dat het Lisv,
de uitvoeringsinstellingen, de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, de gemeenten
en de Sociale Verzekeringsbank, nu al deze organisaties werkzaamheden moeten
verrichten voor de reïntegratie c.q. bemiddeling van uitkeringsgerechtigden,
onafhankelijk van elkaar soortgelijke activiteiten gaan ontplooien? Loopt
een uitkeringsgerechtigde niet het risico dat meerdere organisaties min of
meer dezelfde activiteiten in zijn of haar richting zullen afvuren?Allereerst merk ik hier op dat de introductie van de wettelijke algemene
reïntegratietaak voor het Lisv, niet met zich brengt dat er een grote
overlap van taken plaatsvindt op het terrein van de reïntegratie c.q.
de bemiddeling door het Lisv c.q. de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. Ten aanzien
van de arbeidsinschakeling van arbeidsgehandicapte personen geldt namelijk
het volgende. Zolang de verantwoordelijkheid voor de bemiddeling van deze
groep niet aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie is overgedragen, zal de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
geen arbeidstoeleidende activiteiten (prestatiedienstverlening) voor deze
groep verrichten. Dit is geregeld in artikel 18 van het wetsvoorstel Invoeringswet
Arbeidsvoorzieningswet 1996 (Kamerstukken I, 1995/96, 24 554, nr. 318).
Ten aanzien van de arbeidsinschakeling van niet-arbeidsgehandicapte ontslagwerklozen
met een uitkering op basis van de Werkloosheidswet (WW) zal aan de andere
kant gelden, dat de basisbemiddelingstaak van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
voorgaat op de reïntegratietaak van het Lisv. Dit wil zeggen dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
de enige organisatie is die zich met de directe bemiddeling van deze groep
zal bezighouden (men leze het in het wetsvoorstel Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet
1996 opgenomen artikel 72 WW, eerste lid). De structurele inkoopmogelijkheid,
die in het derde lid van laatstgenoemd artikel is geregeld, zal voorts met
zich brengen, dat het Lisv voor moeilijk plaatsbaren niet die diensten mag
verrichten, die onder de prestatiedienstverlening van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
vallen.Ook bij de overdracht van de verantwoordelijkheid voor de bemiddeling
van gedeeltelijk arbeidgeschikten zal er uiteraard op worden gelet, dat geen
overlap van taken tussen de uitvoeringsorganisatie werknemersverzekeringen
en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie zal optreden.Daar waar op dit moment wel overlap van taken op kan treden, zal, zoals
de leden van de VVD-fractie terecht veronderstellen, aan de inzet van de diverse
financiële middelen in het kader van het SWI-traject aandacht moeten
worden besteed. In het deelrapport «Samenwerking en Opdrachtverlening»
doet de Regiegroep SWI op dit terrein enige aanbevelingen.De leden van de D66-fractie vragen zich af waarom de omvang van de verschillende
besturen in de sociale zekerheidssector wel op elkaar wordt afgestemd maar
het bestuur van Arbvo als enige 9 leden heeft, waaronder de onafhankelijke
voorzitter en de overige besturen maximaal negen bestuursleden hebben met
daarnaast een onafhankelijke voorzitter. Er is voor de SVb en het Lisv bewust gekozen voor een model waarbij de
voorzitter geen deel uitmaakt van een geleding en meer boven de partijen staat
dan wanneer hij deel uitmaakt van een geleding. De SVb en het Tica beschikken
op dit moment, evenals overigens het CBA over een onafhankelijk voorzitter.
De ervaringen met deze constructie geven geen aanleiding dit thans te wijzigen.De leden van de D66-fractie vragen een toelichting op het verschil in
omvang tussen het bestuur van de SVb en het Lisv en het Ctsv.De taken van een toezichthouder zijn van een geheel andere aard dan die
van de twee uitvoerders van de volks- en werknemersverzekeringen. Daar komt
bij dat voor de SVb en het Lisv een tripartiet bestuur gekozen is. Wil het
bestuur een goede afspiegeling van de sociale partners vormen dan zal toch
voor een minimale omvang van drie personen per geleding moeten worden gekozen.De leden van de GPV- en D66-fractie vragen zich af of de samenstelling
van het bestuur van de SVb en het Lisv wel tripartiet blijft als bestuursleden
zonder last stemmen.Ik wijs er in dit verband op dat de werkgevers- en werknemersorganisaties
de bestuursleden van beide organen ter benoeming voordragen. In die zin hebben
zij invloed op de samenstelling van het bestuur. De bestuursleden zullen in
de meeste gevallen dan ook bestuurslid van of werkzaam zijn bij de voordragende
organisatie. De reden om de bestuursleden zonder last te laten opereren is
dat zij als bestuur een gezamenlijke verantwoordelijkheid dragen, en als lid
van dat bestuur moeten handelen. Het feit dat deze bestuursleden zonder last
van hun achterban dienen te opereren wil echter nog niet zeggen dat zij zonder
ruggespraak moeten functioneren. Door participatie in het bestuur van de SVb
en het Lisv verbinden de betreffende organisaties zich uiteraard wel aan de
rol van mede-opdrachtgever van de uitvoering van de werknemersverzekeringen.De leden van de D66-fractie vragen zich af welke organisaties van werkgeverszijde
bestuursleden kunnen voordragen en wat wordt verstaan onder andere representatieve
organisaties.Naar aanleiding hiervan merk ik op dat in het wetsvoorstel de mogelijkheid
is opgenomen dat naast algemeen erkende centrale organisaties ook andere representatieve
organisaties van werkgevers leden kunnen voordragen voor het bestuur van het
Lisv een voordracht doen. Op dit moment zijn er representatieve organisaties
die niet in een centrale zijn georganiseerd maar wel voldoende representatief
zijn om een sector te vertegenwoordigen. Het LTO kan derhalve, ook al is zij
geen centrale organisatie, toch bestuursleden voor het Lisv voordragen. De leden van de fractie van D66 vragen of de gewezen bestuurders van het
Ctsv zelf een beslissing omtrent hun wachtgeld hebben genomen. Naar mijn mening is er sprake van een misverstand. Een beslissing omtrent
het al dan niet toekennen van wachtgeld aan de gewezen bestuurders van het
Ctsv is een zaak voor het zittende interim-bestuur. De leden van de D66-fractie vragen hoever het is gevorderd met de afstemming
van rechtsposities en afvloeiingsregelingen van bestuurders van (semi-)publieke
instellingen.Deze leden doelen hier op de door het kabinet toegezegde inventarisatie
van aspecten van benoeming, beloning en ontslag van topfunctionarissen in
de (semi-)publieke sector (BBO-inventarisatie).De rapportage van de BBO-inventarisatie zal eind 1996 door het kabinet
aan de Kamer worden aangeboden. Die rapportage zal tevens contouren van een
gedragslijn bevatten voor benoeming, beloning en ontslag van genoemde topfunctionarissen.De leden van de D66-fractie stellen vast dat het toezichtsmodel Arbeidsvoorziening
en Ctsv van elkaar verschillen. Gezien de koppeling van de beleidsterreinen
ligt samenvoeging naar het oordeel van deze leden en het interim bestuur van
het Ctsv voor de hand.Op voorhand moet worden beseft dat er geen één ideaaltypisch
sturings- en toezichtsarrangement is dat gehanteerd kan worden bij verzelfstandiging
van publieke taken. Het precieze arrangement, te verankeren in wet- en regelgeving,
is een resultante van keuzes ten aanzien van vraagstukken als: welke bevoegdheden
en verantwoordelijkheden behoudt de minister, welke verantwoordelijkheden
worden elders gelegd, hoe kan het totale veld van de uitvoering het best ingericht
en vormgegeven worden, is er sprake van financiering uit de rijksbegroting
etc. Uiteraard spelen ook de historie op de verschillende terreinen en de
opgedane ervaringen een rol.In zijn algemeenheid geldt dat organen die een publieke taak vervullen,
zeker wanneer daarbij de besteding van publieke middelen gemoeid is, maar
die niet hiërarchisch ondergeschikt zijn aan de minister, een verantwoordingsplicht
hebben voor de uitoefening van hun taken.In het wetsvoorstel Arbeidsvoorzieningswet 1996 is sprake van één
instelling, die een gelede tevens landelijk gespreide organisatie omvat. De
arbeidsvoorzieningsorganisatie krijgt een taak opgedragen, die met relatief
veel beleidsvrijheid gepaard gaat. Het CBA is binnen de wettelijk, politiek-bestuurlijk
en financieel gegeven kaders verantwoordelijk voor de taakinvulling in totaliteit.
Zij zorgt onder meer voor de interne sturing en control. In artikel 14 Arbeidsvoorzieningswet
is deze toezichthoudende taak nader uitgewerkt. Het ministerieel toezicht
zal zich in de praktijk primair richten op het CBA en daarbij vooral gericht
zijn op de wijze waarop het CBA zich van de interne toezichthoudende taak
heeft gekweten. Daarbij zal gebruik kunnen worden gemaakt van de interne sturings-
en controle-informatie van Arbeidsvoorziening. De eigen verantwoordelijkheid
van het CBA impliceert dat het ministerieel toezicht in beginsel op afstand
blijft. Het CBA verantwoordt zich middels begroting en beleidsplan, tussentijdse
rapportages, jaarverslag en jaarrekening. Indien daartoe aanleiding bestaat
kan vanuit de toezichtsfunctie nader onderzoek geïnitieerd worden.Op het terrein van de sociale verzekeringen is sprake van meerdere instellingen
die betrokken of belast zijn met de uitvoering waarbij de uitvoering meer
dan in het geval van de arbeidsvoorziening genormeerd wordt door materiewetten.
Uiteraard zijn ook deze instellingen gehouden interne sturings- en controlemechanismen
te hanteren. Het externe toezicht is in deze sector opgedragen aan het Ctsv.
Te vergelijken met de situatie op het arbeidsvoorzieningsterrein
is dat het primair het Lisv en de uitvoeringsinstellingen zijn die verantwoordelijk
zijn niet normconforme situaties in de uitvoering te onderkennen en weg te
nemen. De externe toezichthouder toetst niet alleen de, getrapt afgelegde,
verantwoording van de uitvoeringsinstellingen maar dient derhalve ook het
zelfsturend en zelfcorrigerend vermogen van de uitvoerders in opzet en werking
te toetsen en zonodig in te grijpen; dit gebeurt echter pas «in last
resort». Naar het oordeel van het kabinet valt de aanbeveling van het
interim bestuur Ctsv buiten het kader van dit wetsvoorstel.De leden van de RPF-fractie vragen zich af of de rol van de voorzitter
van de SVb zal wijzigen bij een kleinere omvang van het bestuur.De verwachting bestaat dat de rol van voorzitter van de SVb niet zal wijzigen
door verandering van de omvang van het bestuur. De verandering in omvang is
niet dermate groot dat een andere invulling voor de functie van voorzitter
zal ontstaan, tenzij het bestuur daar zelf initiatief toe neemt. De taakverdeling
blijft immers een bevoegdheid van het bestuur.De leden van de RPF-fractie vragen waarom marktwerking niet aan de orde
is bij de werkzaamheden van de SVb.De reden hiervoor is dat er geen aanleiding is op dit punt wijzigingen
voor te stellen. Bij volksverzekeringen is differentiatie in de uitvoering
niet aan de orde. Regionale en sectorale aspecten zijn afwezig. Tevens ontbreekt
de relatie met «de arbeid». Dit ligt anders bij de werknemersverzekeringen,
waar een duidelijke keuze is gemaakt voor een activerend stelsel waarbij het
instrument van marktwerking een rol speelt. Voor de volksverzekeringen die
een demografisch karakter hebben, speelt activerende werking uiteraard geen
rol. Wel kan gewezen worden op de nu aan de orde zijnde uitzondering in de
zin van de voorgenomen arbeidsoriëntatie voor personen met een nabestaandenuitkering.
De organisatiestructuur van de uitvoering van de volksverzekeringen kent echter
geen opdrachtgever-opdrachtnemermodel. Marktwerking is op dit moment dan ook
niet aan de orde.De leden van de D66-fractie vragen zich af hoe de vaststelling van de
werkgebieden van de SVb zich verhoudt tot de positie van de uitvoerders van
de werknemersverzekeringen die gebonden zijn aan de Regionale Besturen voor
Arbeidsvoorziening.Artikel 26 van het wetsvoorstel bepaalt dat de SVb Nederland in werkgebieden
indeelt. De leden van de RPF-fractie vragen zich met de Raad van State af,
hoe dit zich verhoudt tot de positie van de uitvoerders van de werknemersverzekeringen,
die zijn gebonden aan de RBA-regio's.De indeling die de Bank dient te maken, hoeft niet overeen te komen met
de indeling in RBA-regio's. In het nader rapport is reeds aangegeven waarom
de Bank een dergelijke indeling niet wordt opgelegd (punt 9). Kort gezegd
komt het erop neer dat de Bank slechts voor een zeer klein gedeelte van haar
cliënten met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie zal hoeven samen te werken,
zodat het niet wenselijk is haar te verplichten haar gebiedsindeling geheel
naar die deeltaak in te richten. Voldoende is, dat voor de RBA's duidelijk
is welke SVb-medewerkers bevoegd zijn tot het nemen van samenwerkingsbeslissingen
met het oog op de reïntegratie van personen met recht op nabestaandenuitkering.
Bij voorkeur dienen deze medewerkers beslissingsbevoegd te zijn voor één
of meer hele Arbvo-regio's, opdat voorkomen wordt dat een RBA voor delen van
zijn regio telkens met een andere contactpersoon van de SVb moet overleggen.
In het nader rapport is aangegeven dat met de SVb overleg zal
worden gestart over de vraag hoe dit het best kan worden bereikt. Omdat de
SVb-indeling niet overeenkomstig de RBA-indeling hoeft te zijn (en dat, gezien
het reeds bij de SVb gestarte reorganisatieproces, ook niet zal zijn) en de
Lisv-indeling (zoveel mogelijk) wel, kan geconcludeerd worden, dat de SVb-indeling
ook niet zal overeenstemmen met de Lisv-indeling. Aangezien samenwerking tussen
de SVb en de uitvoeringsinstellingen op reïntegratie-terrein slechts
sporadisch zal voorkomen, acht het kabinet dit niet bezwaarlijk. 3.2 Het Landelijk instituut sociale verzekeringenDe leden van de fractie van de PvdA vragen zich af of zij het juist zien
dat indien aan sectorraden een formele status zou worden gegeven het verschil
met de huidige bedrijfsverenigingen wel erg gering wordt. Mede in dat licht
vragen zij om een nadere onderbouwing van de overgang van de bestuurlijke
verantwoordelijkheden naar het Lisv.Met het wetsvoorstel wordt gekozen voor een deconcentratie model waarbij
de besturing op landelijk niveau plaatsvindt met mogelijkheden van sectorale
inbreng door middel van advisering en waarbij het zwaartepunt van de gevalsbehandeling
op regionaal niveau ligt. Met het voorgestane model zullen de problemen die
gesignaleerd zijn tijdens de parlementaire enquête naar de uitvoering
van de sociale zekerheid zich niet meer voor kunnen doen. Door de scheiding
opdrachtgever/opdrachtnemer waarbij de opdrachtgever de uitvoering en besluitvorming
binnen de vastgestelde kaders aan een uitvoeringsinstelling overdraagt, is
gewaarborgd dat de gevalsbehandeling onafhankelijk van sociale partners plaatsvindt.Wat betreft de overgang van de bestuurlijke verantwoordelijkheden van
de bedrijfsverenigingen naar het Lisv wijs ik er op dat dit in het wetsvoorstel
expliciet is geregeld. Dit betekent onder meer ook dat het jaarverslag en
de jaarrekening over 1996 onder verantwoordelijkheid van het Lisv dienen te
worden vastgesteld.De leden van de fracties van het CDA en de SP stellen de vraag in hoeverre
het Lisv een te sterke centrale rol gaat krijgen en min of meer een hoofdkantoor
van de uitvoeringsinstellingen gaat worden.Met de overgang van de opdrachtgeversrol van de bedrijfsverenigingen naar
het Lisv is beoogd een gedifferentieerde uitvoering van de sociale zekerheid
mogelijk te maken. De sectorraden, die mogelijk als materiële opdrachtgever
fungeren, kunnen hier een belangrijke rol in vervullen. Of één
en ander ook daadwerkelijk tot stand komt is mede afhankelijk van de initiatieven
van sociale partners. Een centraal model met het Lisv als hoofdkantoor is
absoluut niet beoogd. Mede gelet op de beoogde marktwerking is juist het openbreken
van de markt voor andere partijen dan de huidige uitvoeringsinstellingen een
signaal dat een centralistisch model niet voor ogen staat in de nieuwe uitvoeringsstructuur.De leden van de fracties van de VVD, het CDA, de SP en het RPF vragen
een nadere onderbouwing van de keus van een tripartiete bestuurssamenstelling.De samenstelling van het Lisv is uitgebreid aan de orde geweest in een
algemeen overleg op 29 juni 1995 met de vaste commissie voor Sociale Zaken
en Werkgelegenheid. In dit overleg bleek een duidelijke voorkeur van de Kamer
voor een tripartiete samenstelling van het bestuur van het Lisv. De toevoeging
van de onafhankelijke leden heeft een meerwaarde ten opzichte van een bipartiet
samengesteld bestuur aangezien de onafhankelijke leden vanwege hun specifieke
deskundigheid danwel persoonlijke capaciteiten worden benoemd.
Verder zijn zij niet gebonden aan een belangenorganisatie en kunnen zij een
extra waarborg zijn voor het dienen van het algemeen belang en verder kunnen
zij voor een goede, uitgebalanceerde, besluitvorming zorgen. Daarnaast is
een overweging geweest om aan te sluiten bij de bestuurssamenstelling van
andere organisaties in de sector, zoals de SVb, de SER en de in het Arbvo-wetsvoorstel
opgenomen tripartiete samenstelling van het bestuur van het CBA. De meerwaarde
van een extra geleding in het bestuur wordt groter geacht dan wanneer alleen
de voorzitter onafhankelijk is.De leden van de VVD-fractie ondersteunen de opvatting dat de voorbereiding
en uitvoering van besluiten door de uitvoeringsinstellingen worden verricht.
De vraag is volgens deze leden echter of de wenselijkheid van mandatering
niet nadrukkelijker uitgesproken zou kunnen worden en meer bindend zou moeten
worden voorgeschreven.Er dient onderscheid te worden gemaakt naar de verplichte uitbesteding
van de voorbereiding en uitvoering van beslissingen van het Lisv en de besluitvorming
zelf. De leden van de D66-fractie vragen in dit verband aan te geven wat precies
onder voorbereiding van besluiten wordt verstaan. Onder de voorbereiding en
uitvoering van beslissingen wordt ondermeer verstaan de medische keuring,
het vaststellen van de mate van arbeidsongeschiktheid, het vaststellen van
het dagloon en het betaalbaar stellen van de uitkering. Deze werkzaamheden
moeten verplicht aan een uitvoeringsinstelling worden opgedragen, het Lisv
mag deze werkzaamheden niet zelf verrichten. Wat betreft de besluitvorming
is verplichte mandatering niet in overeenstemming met de Algemene Wet Bestuursrecht
(AWB) waarin de mandaatsfiguur wordt geregeld. Uit het karakter van de mandaatsfiguur
vloeit voort dat de mandaatgever de bevoegdheid om zelf beslissingen te nemen,
niet verliest. De mandaatgever, in dit geval het Lisv, moet zijn verantwoordelijkheid
waar kunnen blijven maken. Door verplicht mandaat kan moeilijk gesproken worden
van een bevoegdheid van het Lisv aangezien het Lisv zijn beslissingsbevoegdheid
dan altijd moet laten uitoefenen door de uitvoeringsinstellingen. Een verplicht
mandaat in de wet zou derhalve teveel afwijken van de mandaatregeling in de
AWB. Gekozen is derhalve voor de constructie waarbij de voorbereiding en uitvoering
van besluiten aan uitvoeringsinstellingen moet worden opgedragen. Ten aanzien
van de besluitvorming is in de toelichting opgenomen dat het uitdrukkelijk
de bedoeling is dat de beslissingsbevoegdheid aan dezelfde uitvoeringsinstelling
wordt gemandateerd. Slechts in uitzonderingsgevallen zou het Lisv zelf moeten
beslissen. Het is derhalve niet mogelijk het Lisv te verbieden zelf beslissingen
te nemen. In het nader rapport is aangegeven aan welke gevallen kan worden
gedacht waarin het Lisv zelf tijdelijk beslissingen neemt. De vrees dat het
Lisv in meer dan alleen uitzonderingsgevallen beslissingen zal nemen wordt
niet groot geacht. Allereerst is het Lisv daar niet op ingericht. Indien het
Lisv de besluitvorming in een groot aantal gevallen zou willen overnemen van
de uitvoeringsinstellingen zou de werkwijze van het bestuur aanzienlijk moeten
wijzigen en het personeelsbestand eerst drastisch moeten worden uitgebreid.
Het Lisv zal in dat geval worden aangesproken op het feit dat hij in strijd
met de strekking van de wet handelt. Daarnaast zal de toezichthouder ingrijpen
als de doelmatigheid en/of rechtmatigheid van de uitvoering hiermee in gevaar
komt.De leden van de VVD-fractie stemmen in met het voornemen van het kabinet
om het Ctsv jaarlijks te laten rapporteren over de wijze waarop de claimbeoordeling
van de werknemersverzekeringen geschiedt. Deze leden stellen terecht vast dat de rapportage over de wijze waarop
de claimbeoordeling plaatsvindt primair betrekking zal moeten hebben op de
vraag of de claimbeoordeling in voldoende mate is gemandateerd aan de uitvoeringsinstellingen.
De toets daarbij zal zijn dat de claimbeoordeling als regel gemandateerd is
en dat eventuele uitzonderingen daarop betrekking hebben op specifieke problemen
bij de uitvoering gedurende een beperkte periode. Uiteraard is het niet uitgesloten
dat ook rapportage wenselijk is over de uitvoeringspraktijk, zoals bijvoorbeeld
de wijze van keuren.De leden van de VVD-fractie vragen waarom niet voor een onafhankelijk
keuringsinstituut is gekozen. Juist in een situatie waarin sprake is van meer
uitvoeringsorganen, en van concurrentie tussen deze organen alsmede met het
oog op de toekomstige participatie van particuliere verzekeraars ware naar
hun mening een onafhankelijke keuringsinstantie te overwegen. Ook de leden
van de fractie van D66 vragen zich af of de claimbeoordeling niet onafhankelijk
van de uitvoeringsorganen moet gebeuren. Hiervoor verwijzen zij naar de WRR-studie
uit 1994. Zeker waar de keuring beschouwd kan worden als een schadebeheersingsinstrument,
kan er een existentieel financieel belang zijn om de claimbeoordeling ook
als zodanig te gebruiken.In het kader van het wetsvoorstel premiedifferentiatie en marktwerking
bij arbeidsongeschiktheidsregelingen (Pemba, kamerstuknr. 24 698) is
de kwestie van de onafhankelijke claimbeoordeling eveneens door de leden van
deze fracties aan de orde gesteld. In dat kader speelden feitelijk dezelfde
argumenten als nu door deze leden worden aangevoerd. Het kabinet heeft een
aantal redenen om niet te kiezen voor een onafhankelijke keuringsinstantie.
Door het instellen van een onafhankelijke institutie ontstaat er een breuk
in de gevalsbehandeling en een onduidelijke verantwoordelijkheidsverdeling.
Er ontstaat tijdverlies en er is sprake van een verhoogde kostenbeslag. Deze
nadelen waren overigens destijds de belangrijkste redenen om te besluiten
tot opheffing van de Gemeenschappelijke Medische Dienst.Deze nadelen worden door het kabinet zwaarder gewogen dan het mogelijk
ontstane risico van belangenverstrengeling indien de claimbeoordeling bij
de uitvoeringsorganen blijft. Dit risico wordt geminimaliseerd doordat de
keuring is ingekaderd door wettelijke regels, het Functie Informatie Systeem
(FIS) en verdere uitvoeringsregels zoals de vg-standaard «richtlijn
medisch arbeidsongeschiktheidscriterium». De keuring verloopt derhalve
langs strakke regels. Ten slotte wordt de onafhankelijkheid gewaarborgd door
het onafhankelijk toezicht.De leden van de VVD-fractie stellen de vraag welke criteria het Ctsv zal
hanteren om een administratie-overeenkomst tussen een uitvoeringsinstelling
en het Lisv goed te keuren.Allereerst is van belang vast te stellen het Ctsv zelf natuurlijk de eerst
aangewezene is om de criteria te bepalen op basis waarvan een administratie-overeenkomst
tussen een uitvoeringsinstelling en het Lisv zal worden goedgekeurd. Het kabinet
acht het in lijn met dit wetsvoorstel dat het Ctsv de criteria voor goedkeuring
van de administratie-overeenkomsten primair zal ontlenen aan wet- en regelgeving,
algemene beginselen van behoorlijk bestuur, rechtspraak, aan normen en standaarden
die elders in het maatschappelijk verkeer gangbaar zijn (basale bedrijfseconomische
inzichten, binnen een beroepsgroep gebruikelijke protocollen enz.) en aan
het eigen beleid van het Lisv. Het kabinet gaat er van uit dat het Ctsv op
basis van deze normen een toetsingskader zal vaststellen waaraan de concept
administratie-overeenkomsten zullen moeten voldoen. Het is naar de mening
van het kabinet de taak van het Ctsv om de criteria die voortvloeien
uit de hiervoor genoemde bronnen te expliciteren en vast te leggen in een
voor het Lisv hanteerbaar en voor een ieder kenbaar toetsingskader.De leden van de VVD-fractie vragen of er reeds inzicht kan worden gegeven
in de criteria waaraan het Ctsv de administratieovereenkomsten zal gaan toetsten.Het Ctsv heeft een toetsingskader opgesteld terzake van zijn goedkeuringsbevoegdheid
met betrekking tot de overeenkomst tussen een bedrijfsvereniging en een uitvoeringsinstelling
als bedoeld in artikel 57 Osv. De overeenkomsten die eind 1995 zijn gesloten
zijn beoordeeld aan de hand van dit toetsingskader en lopen door tot het jaar
2000. In principe zullen tot die tijd geen nieuwe overeenkomsten worden aangegaan.
Een nieuw toetsingskader zal waarschijnlijk in de loop van 1998 door het Ctsv
worden opgesteld met het oog op de contractsonderhandelingen vanaf het jaar
2000.In artikel 41 van het wetsvoorstel wordt voorgeschreven dat het Lisv in
de contracten met de uitvoeringsinstellingen ten minste laat opnemen, dat
iedere uitvoeringsinstelling in iedere Lisv-regio of combinatie van -regio's
aan ten minste één persoon de bevoegdheid verleent om beslissingen
te nemen over de reïntegratie van cliënten. De leden van de VVD-fractie
begrijpen de intentie van deze bepaling wel, maar zij vragen zich af of door
het toeschrijven naar een persoon (en daarna naar zijn plaatsvervanger) een
niet te bureaucratisch geheel ontstaat. Kan niet worden volstaan met de verplichting
in de overeenkomsten tussen Lisv en uitvoeringsinstellingen een algemener
formulering aangaande de reïntegratietaak op te nemen?Het antwoord op deze vraag luidt ontkennend. Juist op het punt van de
reïntegratie is de regionale uitvoering van belang. Zonder het voorschrift
van regionale uitvoering door de uitvoeringsinstellingen op reïntegratie-terrein
is een goede samenwerking met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de gemeenten
niet verzekerd. Immers, in dat geval zouden de uitvoeringsinstellingen ook
kunnen besluiten de beslissingsbevoegdheid op één centraal punt
te concentreren (het hoofdkantoor) met als gevolg dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
en de gemeenten steeds bij dat centrale punt zouden moeten aankloppen indien
de reïntegratie van een persoon met recht op uitkering ingevolge de werknemersverzekeringen
aan de orde zou zijn. Dat zou de samenwerking in de regio – nodig omdat
de reïntegratie van cliënten de meeste kans van slagen heeft als
dat op regionaal niveau (of lager) geschiedt – aanzienlijk belemmeren.
Voor een goede samenwerking in de regio is derhalve beslissingsbevoegdheid
in de regio nodig.De leden van de VVD-fractie verzoeken om een toelichting op de keuze om
de indeling van het bedrijfs- en beroepsleven niet over te laten aan het Lisv,
maar tot een taak voor de minister te maken. Ook de leden van de CDA-fractie
stellen een vergelijkbare vraag.Het kabinet is van mening dat de bevoegdheid tot indeling van het bedrijfs-
en beroepsleven een belangrijk sturend element is in de uitvoering van de
sociale verzekeringswetten omdat deze indeling onder andere bepalend is voor
hoogte van de verschuldigde wachtgeldpremie. Het kabinet acht het vaststellen
van de daarbij te hanteren grenzen, gezien ook de daaruit voortvloeiende financiële
gevolgen voor werkgevers(organisaties) en werknemers(organisaties) een taak
van de minister. Voor het bij de minister laten van deze bevoegdheid is ook
van belang dat op basis van aanwijzing 124f voor de regelgeving slechts regelgevende bevoegdheid aan zbo's, in dit geval het Lisv, wordt toegekend als
het gaat om technische of organisatorische onderwerpen. Gezien het belang
van de inhoud van de indelingsbeschikking voor de door werkgevers en werknemers
verschuldigde wachtgeldpremie kan de indeling van het bedrijfs- en beroepsleven
niet gezien worden als regelgeving die overgelaten zou kunnen worden aan het
Lisv.Bij de daadwerkelijke indeling van het bedrijfs- en beroepsleven zal ik
het advies van het Tica ter zake, dat als bijlage bij de memorie van toelichting
is gevoegd, als uitgangspunt nemen. Door bij de indeling van het bedrijfs-
en beroepsleven de risicogroepen binnen de wachtgeldfondsen te volgen, wordt
aangesloten bij bestaande sociaal-economische structuren die in het verleden
op initiatief van sociale partners zelf tot stand zijn gekomen. Deze sociaal-economische
structuren hebben ook een rol gespeeld bij het tot stand komen van de bestaande
cao-ordening. Aansluiting op het beleid van sociale partners op terreinen
als preventie en reïntegratie kan daardoor gemakkelijk plaatsvinden.Het overleg met sociale partners over de indeling van het bedrijfs- en
beroepsleven heeft enige tijd geduurd omdat de inhoud van het overleg ook
in belangrijke mate werd beïnvloed door de vormgeving van de premiedifferentiatie
zoals opgenomen in het wetsvoorstel Pemba (Kamerstuk 24 698).Daarnaast verzoeken de leden van de VVD-fractie om een toelichting op
de positie van de sectoronderdelen.In de wet is bewust geen formele plaats voor de sectoronderdelen opgenomen.
In de wet en toelichting is gekozen voor een model waarin zowel het Lisv als
de sectorraden een bepaalde rol (kunnen) vervullen. Dit sluit echter niet
uit dat in de praktijk rekening wordt gehouden met de wensen die in bepaalde
sectoronderdelen leven. Indien er voor gekozen zou worden om sectoronderdelen
een vergelijkbare positie als de sectorraden te geven, bestaat het gevaar
dat daarmee de bestuurbaarheid in het gedrang komt. Bovendien moet dan ook
de relatie sectorraden en sectoronderdelen in de wet geregeld worden. Dit
komt de overzichtelijkheid van het model niet ten goede. Het ontbreken van
een vergelijkbare positie tussen sectorraden en sectoronderdelen betekent
nog niet dat een sectorraad het sectoronderdeel niet kan vragen de onderhandelingen
met de uitvoeringsinstelling te voeren. Advisering aan het Lisv geschiedt
echter uiteindelijk door de sectorraad. Daarnaast staat het een sectoronderdeel
uiteraard vrij spontaan te adviseren.De leden van fractie van D66 ondersteunen de expliciete wettelijke reïntegratietaak
van de uitvoeringsorganisatie werknemersverzekeringen. Het lijkt deze leden
echter enigszins gecompliceerd dat de reïntegratietaak via de regio's
van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie moet lopen, terwijl de overige taken
vooral sectorgewijs moeten verlopen. Zij vragen in hoeverre reïntegratie-activiteiten
belemmerd kunnen worden door de sectorale indeling in die zin dat ongeveer
38 sectoren over contracten met uitvoeringsorganisaties adviseren terwijl
de uitvoering plaatsvindt door vijf uitvoeringsorganisaties die in 18 arbeidsvoorzieningsregio's
opereren.Naar de mening van het kabinet zal de uitvoering van de reïntegratie-taak
niet belemmerd worden door de sectorale indeling. De sectorale invloed komt
immers via de sectorraden voornamelijk tot stand bij het opstellen van de
concept-contracten ter afsluiting tussen het Lisv en de uitvoeringsinstellingen.
In die contracten dienen afspraken te worden gemaakt over de invulling van
de reïntegratietaak. De uitvoering daarvan dient echter overgelaten te
worden aan de uitvoeringinstellingen, die daartoe in iedere regio
of combinatie van regio's een beslissingsbevoegde persoon dienen aan te wijzen.De leden van de D66-fractie refereren aan de aanbevelingen van de parlementaire
enquêtecommissie met betrekking tot de afschaffing van de Toeslagenwet.De leden van de D66-fractie vragen wat het kabinet hiervan vindt in het
kader van een doelmatige uitvoering van de werknemersverzekeringen.Bij het voorstel van de enquêtecommissie om de Toeslagenwet af te
schaffen en de minimumbescherming met een aanpassing voor de vermogenstoets
te regelen in de Algemene Bijstandswet is destijds een aantal kanttekeningen
door het kabinet geplaatst. Naast vraagtekens bij de maatschappelijke acceptatie
bestonden de nodige aarzelingen om het uitvoeringsapparaat van de bijstandswet
met een nieuwe taak te belasten.Afschaffing van de Toeslagenwet zal verder tot gevolg hebben dat de uitkeringsgerechtigde
voor een aanvulling tot het relevant sociaal minimum bij twee loketten, de
bedrijfsvereniging (in de toekomst het Lisv) en de GSD, zal moeten aankloppen.
Dit zal extra administratieve informatiestromen tussen de GSD en het Lisv
tot gevolg hebben. Een vermindering van uitvoeringskosten van de afschaffing
van de TW is derhalve niet te verwachten.De leden van de D66-fractie vragen of het in het kader van het handhavingsbeleid
niet wenselijk dat het Lisv een wettelijke coördinatietaak behoudt.Op dit moment is de uitvoering van de werknemersverzekeringen opgedragen
aan de bedrijfsverenigingen. Om te garanderen dat deze zelfstandige bestuursorganen
de wettelijke taken waar nodig uniform uitvoeren, heeft het Tica op grond
van de huidige Osv een wettelijke coördinatietaak. Aangezien in de OSV
1997 de rechtsopvolger van het Tica zelf verantwoordelijk is voor de uitvoering
van de werknemersverzekeringen, is het niet nodig om de coördinatie wettelijk
voor te schrijven. Dit neemt uiteraard niet weg dat het Lisv er voor zal moeten
zorgen dat de uitvoeringsinstellingen waar nodig uniform opereren. Indien
de realisatie van de beleidsdoelen hierom vraagt, zal het Lisv er ook voor
dienen te zorgen dat de uitvoeringsinstellingen met elkaar samenwerken. Het
Lisv kan hiervoor de administratie-overeenkomsten en zijn regelgevende bevoegdheden
gebruiken.Het handhavingsbeleid is een goed voorbeeld van een beleidsterrein waarop
het Lisv zijn sturende en coördinerende rol zal moeten waar maken. De
strijd tegen misbruik en oneigenlijk gebruik mag niet worden gehinderd door
onderlinge rivaliteit en concurrentie. Een effectieve handhaving is naar de
mening van het kabinet uitsluitend mogelijk als alle betrokken organisaties
intensief met elkaar samenwerken. Hierbij gaat het niet alleen om de uitvoeringinstellingen
die in de strijd tegen misbruik en oneigenlijk gebruik van de werknemersverzekeringen
één front dienen te vormen, maar ook om de samenwerking met
instanties in andere beleidssectoren (bijvoorbeeld de Belastingdienst, Gemeentelijke
sociale diensten, de Arbeidsinspectie). Zoals bekend wordt bij de fraudebestrijding
de afgelopen jaren in toenemende mate een intersectorale, multidisciplinaire
aanpak gehanteerd.Daarbij is enige concurrentie tussen de uitvoeringinstellingen op het
terrein van de handhaving niet per definitie ongewenst. Concurrentie is immers
gericht op het realiseren van de meest optimale verhouding tussen enerzijds
de kwaliteit van de gevraagde diensten en producten en anderzijds
de prijs die hiervoor in rekening wordt gebracht. Tot de gevraagde diensten
en producten kunnen ook bepaalde vormen van samenwerking worden gerekend,
zowel onderlinge samenwerking (bijvoorbeeld: ontwikkelen van methoden en technieken
van fraudebestrijding; informatieuitwisseling) als de samenwerking met andere
bestuursorganen (bijvoorbeeld: in het kader van het convenant met de Belastingdienst).
Het Lisv zal bij het sluiten van de administratie-overeenkomsten concreet
moeten aangeven wat er op dit vlak van de uitvoeringsinstellingen wordt verwacht:
in welke vorm, op welke manier moet er met welke instanties worden samengewerkt.
Het is aan de uitvoeringsinstellingen om de vereiste samenwerking op een zo
efficiënt mogelijke wijze gestalte te geven.De leden van de D66-fractie vragen een volgorde in de wet aan te brengen
van prioriteiten waar de uitvoeringsinstellingen uitvoering aan zouden moeten
geven waarbij de reïntegratieactiviteiten in de ogen van deze leden voorop
zou moeten staan.Wat de uitvoering van de administratieovereenkomsten betreft is het Lisv
als opdrachtgever degene die in de contracten aangeeft in welke verhouding
bepaalde activiteiten moeten worden verricht. Daarbij kan het echter niet
zo zijn dat uitvoering van reïntegratieactiviteiten voorop staat. De
uitvoering van de werknemersverzekeringen en de reïntgratieactiviteiten
staan nauw met elkaar in verband en dienen ook in die zin te worden uitgevoerd.De leden van de fractie van D66 vragen hoe het Lisv daadwerkelijk kan
bevorderen dat mensen die een uitkering ontvangen weer in het arbeidsproces
worden ingeschakeld. Zijn de uitvoeringsorganisaties verplicht een contract
af te sluiten met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie? Of gaat het alleen om
het aanstellen van een functionaris in de Arbeidsvoorzieningsregio? Welke
bevoegdheden heeft zo'n functionaris eigenlijk, nu niet wordt vastgelegd hoe
op regionaal niveau moet worden samengewerkt, noch wordt bepaald dat er front-offices
moeten komen? Bovendien: het SWI-proces kenmerkt zich toch voornamelijk door
werken van onderop met een grote mate van autonomie van de drie kolommen?In het wetsvoorstel krijgt het Lisv de belangrijke taak om te bevorderen
dat uitkeringsgerechtigden in het arbeidsproces worden ingeschakeld. Zij dient
de voorbereiding en de uitvoering van deze taak uit te besteden aan de uitvoeringsinstellingen.
Daarnaast dient zij – uitzonderingssituaties daargelaten – de
beslissingsbevoegdheid inzake de reïntegratie aan de uitvoerigsinstellingen
te mandateren. In dezen verschilt de uitvoering van de reïntegratietaak
door het Lisv derhalve niet van de uitvoering van de overige taken die uit
de verantwoordelijkheid voor een goede uitvoering van de werknemersverzekeringen
voortvloeien. Een verschilpunt is wel gelegen in het feit, dat de uitvoeringsinstellingen
vervolgens de uitvoering van de reïntegratietaak verplicht op regionaal
niveau dienen te leggen, daar waar dat voor de overige onderdelen van de uitvoering
niet verplicht is (met dien verstande dat men in iedere regio wel voldoende
bereikbaar dient te zijn voor cliënten). Wil men de berekening van bijvoorbeeld
de hoogte van de uitkering overlaten aan één centraal kantoor,
dan mag dat. Het besluit of een bepaalde cliënt in aanmerking komt voor
een loonsuppletie, voor scholing of voor een proefplaatsing, dient echter
in de regio te worden genomen. De uitvoeringsinstellingen zullen inderdaad
afspraken moeten maken met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. Daarbij dienen
ze zich uiteraard wel te houden aan de grenzen van de wet en de lagere regelgeving
en aan de bepalingen in hun contract met het Lisv. De bevoegdheden van de
reïntegratie-functionaris zijn groot. Deze functionaris dient immers
beslissingbevoegd te zijn ten aanzien van de reïntegratie
in de regio. Dat wil zeggen dat hij – binnen landelijk vastgestelde
kaders – samenwerkingsafspraken met de partners in de regio kan maken
en afspraken kan maken over de inkoop, maar ook kan beslissen over de reïntegratieplannen
ten behoeve van individuele cliënten. Daarbij wordt opgemerkt dat de
verplichting om in iedere regio of combinatie van regio's ten minste één
beslissingsbevoegde persoon aan te wijzen niet inhoudt, dat er in het normale
geval in de regio ook maar één persoon zich met de reïntegratie
bezig moet houden. Veeleer zal het gewenst zijn dat per regio meerdere personen
op dat terrein werken. De bepaling die de uitvoeringsinstellingen verplicht
reïntegratie-beslissingen op regionaal niveau te laten nemen, is niet
in strijd met de SWI-gedachte dat samenwerking van onderop gestalte moet krijgen,
maar bevordert deze juist.De leden van de D66-fractie vragen wanneer er sprake is van een situatie
waarin een uitvoeringsinstelling zijn verplichtingen niet nakomt.De uitvoeringsinstelling gaat een contract aan met het Lisv waarin is
vastgelegd welke werkzaamheden en mogelijk onder welke voorwaarden deze worden
verricht. Op het moment dat deze afspraken niet worden nagekomen komt de uitvoeringsinstelling
haar verplichtingen jegens haar opdrachtgever niet na.De leden van de fractie van D66 vragen wanneer het wetsvoorstel voor de
Wet op de Reïntegratie de Tweede Kamer zal bereiken.Het streven is erop gericht een hoofdlijnennota in de eerste maanden van
1997 voor advies voor te leggen aan de SER, het Lisv, het Ctsv, het CBA en
de VNG. Deze nota zal tegelijkertijd ter kennisneming aan de Tweede Kamer
worden gezonden. Na verwerking van de adviezen zal in de loop van 1997 een
uitgewerkt wetsvoorstel voor advies naar de Raad van State worden verzonden.
Zoals ik de Tweede Kamer op 24 oktober 1996 heb medegedeeld tijdens de interpellatie-Biesheuvel
is mijn streven erop gericht de Wet op de Reïntegratie tegelijk met het
Pemba-complex op 1 januari 1998 in werking te doen treden.De leden van de fractie van D66 vragen waarom het mogelijk wordt gemaakt
dat een tot het nemen van reïntegratiebeslissingen bevoegde persoon werkt
in meerdere Lisv-regio's. Het lijkt hen gewenst dat dit niet te vaak voorkomt,
om te voorkomen dat de regionale uitvoering van de werknemersverzekeringen
gefrustreerd zal geraken.Voor de reden van de mogelijkheid dat een tot het nemen van reïntegratie-beslissingen
bevoegde persoon ook voor meerdere Lisv-regio's werkzaam is, wordt verwezen
naar paragraaf 4.4.1 van de memorie van toelichting. Kort gezegd is deze reden
te vinden in het feit dat niet alle (deel)sectoren van het bedrijfs- en beroepsleven
waarvoor een uitvoeringsinstelling werkzaamheden verricht, in alle Lisv-regio's
aanwezig hoeven te zijn. Aanwezigheid van een tot reïntegratie bevoegde
persoon van de uitvoeringsinstelling in een regio waarin cliënten afkomstig
uit de betreffende (deel)sector niet of nauwelijks wonen of zetelen, is dan
weinig zinvol. Naast de havens, kan hierbij bijvoorbeeld ook worden gedacht
aan de baksteenindustrie, de kleiwarenindustrie en de textielindustrie. Het
is aan het Lisv om in de contracten met de uitvoeringinstellingen te bepalen
of de betreffende uitvoeringsinstelling in iedere regio een tot reïntegratie
bevoegde persoon dient aan te wijzen, of dat ook met een combinatie van regio's
mag worden volstaan. In het laatste geval dient het Lisv overeenstemming te
bereiken over de combinatie van regio's waarvoor de betreffende personen werken.
Overigens wordt opgemerkt dat een uitvoeringsinstelling tot 2000 vrijwel altijd
zal werken voor (deel)sectoren met cliënten in iedere Lisv-regio, zodat het Lisv naar verwachting altijd aanwezigheid van een tot reïntegratie
bevoegde persoon in iedere regio zal eisen. Vanaf 2000 – als er nieuwe
uitvoeringsinstellingen op de markt kunnen komen – kan dat anders worden.
Omdat de kans klein is, dat een uitvoeringsinstelling na 1999 slechts zal
werken voor één (deel)sector die bovendien zeer ongelijk over
het land verspreid is, is ook na dat jaar de kans dat het Lisv niet in iedere
regio aanwijzing van een tot reïntegratie bevoegde persoon eist, klein.De leden van de D66-fractie vragen in hoeverre rekening is gehouden met
de aanbevelingen van de Algemene Rekenkamer in het rapport «Fondsbeheer
in de sociale zekerheid».Het kabinet is van mening dat de positie van de fondsbeheerder in het
financiële verantwoordingsproces aanmerkelijk is versterkt. Zo zal het
Lisv een naar fonds verbijzonderde verklaring moeten overleggen aan het Ctsv
over de rechtmatigheid van de ontvangsten en uitgaven van de fondsen. Daarmee
is naar de mening van het kabinet volledig tegemoetgekomen aan de wens van
de Algemene Rekenkamer zoals verwoord in het AR-rapport over het fondsbeheer
in de sociale zekerheid.Naar aanleiding van de vragen van de leden van de D66-fractie kan het
volgende worden gezegd over de registratie van dienstverbanden (verzekerden).Deze registratie gebeurt met behulp van de zogeheten melding bedrijfsvereniging,
die na het van kracht worden van de OSV 1997 «melding dienstverband»
zal gaan heten. Werkgevers zijn verplicht om aanvang, wijziging en beëindiging
van dienstverbanden aan de uitvoeringsinstellingen te melden. Naast enkele
identificerende gegevens, wordt hierbij opgave gedaan van de aard, de omvang
en de datum van aanvang, wijzing of beëindiging van het dienstverband.
Jaarlijks worden er door de uitvoeringsinstellingen ruim 12 miljoen meldingen
verwerkt. De verwerking van deze berichtenstroom behoort tot het reguliere
uitvoeringsproces van de uitvoeringinstellingen. In principe wordt iedere
nieuwe melding gecontroleerd en geverifieerd aan de hand van gegevens waarover
de uitvoeringsinstellingen zelf beschikken (bijv: gegevens over de werkgevers,
eventuele vorige dienstverbanden) en aan de hand van informatie van de Belastingdienst
(sofi-nummer) en gemeentelijke basisadministratie (naam, adres, woonplaats).
In het geval van onjuistheden, onvolledigheden of onwaarschijnlijkheden wordt
bij de werkgever navraag gedaan. De uitvoeringsinstellingen voeren geen veldonderzoek
uit om te controleren of de door de werkgevers verstrekte informatie in overeenstemming
is met de werkelijkheid. Een dergelijk onderzoek zou zeer hoge uitvoeringskosten
met zich mee brengen, terwijl de toegevoegde waarde waarschijnlijk laag is.
Verder moet worden bedacht dat de gegevens over dienstverbanden periodiek
worden gecontroleerd bij de verwerking van de jaarloonopgaven van de werkgevers
en tijdens eventuele looncontroles. Tevens worden de gegevens gecontroleerd
als een verzekerde een uitkering aanvraagt.De leden van de fractie van D66 vragen of onder de registratie van dienstverbanden
ook de registratie van de toepassing en de resultaten van reïntegratie-instrumenten
moet worden begrepen. Zij constateren dat uit het rapport van het Ctsv (R96/4)
blijkt dat er slechts op beperkte schaal sprake is van een dergelijke registratie.De registratie van dienstverbanden heeft een andere functie dan de registratie
van de toepassing en de resultaten van reïntegratie-instrumenten. De
dienstverbandenregistratie is in eerste instantie bedoeld ter
ondersteuning van het primaire uitvoeringsproces. De door het Ctsv bedoelde
registratie van de toepassing en het effect van reïntegratie-instrumenten
heeft het karakter van beleids-, respectievelijk verantwoordingsinformatie.
Het Lisv zal hier op grond van zijn wettelijke verantwoordelijkheid voor dienen
te zorgen. De dienstverbandenregistratie in de VZA zal wel een van de bronnen
kunnen zijn voor het vergaren van informatie over de resultaten van de reïntegratie-inspanningen.De leden van de RPF-fractie vragen zich af of de mogelijkheden die de
uitvoeringsorganisatie werknemersverzekeringen heeft om het beroep op de werknemersverzekeringen
te beperken wel toereikend zijn om hieraan met succes gestalte te geven. Onderschrijft
het kabinet de opvatting dat de mogelijkheden op het terrein van de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen
groter zijn dan op het terrein van de werkloosheidsverzekeringen?Het kabinet onderschrijft deze opvatting in die zin, dat het aantal verschillende
wettelijke reïntegratie-instrumenten in de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen
inderdaad groter is dan in de Werkloosheidswet. Als bekend werkt het kabinet
aan een voorstel voor een Wet op de reïntegratie, met als doel te komen
tot een doorzichtiger regelgeving en een betere samenhang tussen de verschillende
maatregelen binnen de werknemersverzekeringen. Uiteraard zal daarbij tevens
worden gestreefd naar oplossing van geconstateerde knelpunten.De leden van de RPF-fractie vragen of het kabinet concrete plannen heeft
om ook ten aanzien van de werkloosheidsverzekeringen meer sturingsmogelijkheden
te bieden, zoals premiedifferentiatie.Het kabinet heeft in de nota Werken aan Zekerheid (kamerstukken II, 1996–1997,
25 010) aangegeven te onderzoeken of meer sturingsmogelijkheden in de
WW kunnen worden ingebouwd. In de nota worden onder meer genoemd het onderzoek
naar premiedifferentiatie in de WW en de spaar/opbouw WW. Beide verkeren nog
in een eerste stadium van onderzoek. Van concrete plannen is dus nog geen
sprake.Indien een werkgever zijn verplichting om dienstverbanden te melden niet
nakomt, kan hij worden gestraft met een geldboete van de derde categorie of
een hechtenis van ten hoogste zes maanden. Bij een opzettelijke overtreding
zijn deze straffen hoger. De sancties zijn geregeld in artikel 106 van de
OSV 1997.De leden van de SGP en D66-fractie vragen zich af of er voldoende waarborgen
voor de continuïteit in de wet zijn opgenomen in geval het Lisv de uitvoering
van de ene uitvoeringsinstelling aan de andere wenst over te dragen.Het wetsvoorstel bepaalt dat het Lisv de voorbereiding en uitvoering aan
een uitvoeringsinstelling dient op te dragen; deze werkzaamheden kan zij dus
niet zelf verrichten. Op het moment dat het Lisv van uitvoeringsinstelling
wenst te veranderen is zij verplicht de uitvoering aan een andere uitvoeringsinstelling
op te dragen. Dit betekent dat het Lisv evenmin in een overgangssituatie deze
werkzaamheden zelf kan verrichten. Wat echter wel mogelijk is, is dat het
Lisv voor een overgangssituatie de voorbereiding en uitvoering van zijn besluiten
aan twee uitvoeringsinstellingen opdraagt. Hierdoor wordt bereikt dat de overdracht
tussen de twee uitvoeringsinstellingen zo goed mogelijk verloopt. Wat betreft
de besluitvorming zelf zal het Lisv dit eveneens aan een uitvoeringsinstelling
opdragen. Verplicht mandaat is echter niet in de wet opgenomen. Dit betekent
dat het Lisv in uitzonderingsgevallen zelf besluiten kan nemen. Het is echter
niet de bedoeling om bij overgang van uitvoeringsinstelling de besluitvorming
tijdelijk bij het Lisv onder te brengen aangezien de organisatie daar in het
geheel niet op is ingericht. In de bij deze nota gevoegde nota van wijziging
is dan ook opgenomen dat in de overgangssituatie twee uitvoeringsinstellingen
met de besluitvorming belast kunnen zijn. Juist in de overgangssituatie kan
het nodig zijn dat er twee uitvoeringsinstellingen besluiten kunnen nemen.De leden van de SP en de VVD-fractie vragen een toelichting op de in het
wetsvoorstel neergelegde verhoudingen waarbij het Lisv als publiekrechtelijk
orgaan verantwoordelijk is voor de uitvoering van de werknemersverzekeringen
en de sectorraden als private organisaties op het terrein van de publieke
aspecten van de uitvoering geen verantwoordelijkheid dragen.Het feit dat de wet voorschrijft dat als sectorraad slechts erkend kan
worden een rechtspersoon waarvan het bestuur bestaat uit leden benoemd door
organisaties van werkgevers en werknemers geeft de privaatrechtelijke status
van de organisatie al aan. De zienswijze van de leden van de fracties van
de SP en de VVD is derhalve juist. De leden van de fractie van D66 vragen
of er in de wet een heldere verantwoordelijkheidsverdeling tussen het Lisv
en de sectorraden is geschapen. De toelichting geeft duidelijk aan op welke
terreinen de sectorraden het Lisv adviseren. Voor een goede uitvoering is
het belangrijk dat sectorale aspecten door de sectorraden naar voren worden
gebracht. Deze kennis ontbreekt echter bij het Lisv. Hoewel afwijking van
adviezen van sectorraden niet zonder nadere argumentering zal plaatsvinden,
maakt dit nog niet dat de sectorraden hiermee verantwoordelijk worden voor
de uitvoering van de besluiten gebaseerd op de afgegeven adviezen. Het Lisv
is en blijft als opdrachtgever verantwoordelijk. Wat betreft de onderhandelingen
tussen sectorraden en uitvoeringsinstellingen stelt het Lisv zelf de kaders
vast waarbinnen de sectorraden kunnen onderhandelen met de uitvoeringsinstellingen.
Indien het onderhandelingsresultaat past binnen dat kader is er in beginsel
geen reden af te wijken van het onderhandelingsresultaat. Het Lisv is echter
het orgaan dat de overeenkomst tekent en gebonden is aan de daarin gemaakte
afspraken. De nota van de voorzitter van het Tica van 4 april 1996 inzake
de verhouding tussen de verschillende organen geeft naar het oordeel van het
kabinet de verhoudingen helder weer en kan er geen misverstand bestaan over
wie uiteindelijk verantwoordelijk is.Verschil tussen de positie van de huidige bedrijfsverenigingen en de sectorraden
is dat de laatste geen verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de werknemersverzekeringen
dragen. De taak ten aanzien van de uitvoering van de werknemersverzekeringen
is beperkt tot het adviseren van het Lisv. De huidige bedrijfsverenigingen
hebben een eigen verantwoordelijkheid, bepalen het beleid voor een bepaalde
sector en kunnen tot op gevalsniveau beslissingen nemen. Hoewel de ontvlechting
een eerste stap in de richting van scheiding tussen opdrachtgever en opdrachtnemer
is geweest, bleef de bedrijfsvereniging eindverantwoordelijk. Deze verantwoordelijkheid
gaat nu over naar het Lisv.De leden van de fractie van de SP vragen of het feit dat het parlement
controle uitoefent op het Lisv via het plan van werkzaamheden niet tot verwarring
of competentiegeschillen met het Ctsv zal leiden.De Minister brengt de vastgestelde plannen van werkzaamheden van het Lisv,
de SVb en het Ctsv ter kennis van beide Kamers der Staten-Generaal
nadat deze plannen door deze instanties zelf zijn vastgesteld in vervolg op
het overleg dat daarover heeft plaatsgevonden met de minister. Desgewenst
kan het parlement met de minister in overleg treden over de plannen van werkzaamheden.
Het kabinet gaat er daarbij van uit dat dit overleg veelal betrekking zal
hebben op de inhoud van de plannen zelf en op de inhoud en het resultaat van
het overleg dat de minister over deze plannen heeft gevoerd met elk van de
onderscheiden instanties. Het kabinet gaat er ook van uit dat het overleg
met het parlement doorgaans een sterk beleidsmatige inhoud zal hebben.Het parlement heeft niet de bevoegdheid de plannen bij te stellen. Dit
laat echter onverlet dat een debat over een vastgesteld plan van werkzaamheden
wellicht toch aanleiding kan zijn om een plan te wijzigen. Dit is echter de
bevoegdheid van de instantie die het plan heeft vastgesteld.Het overleg dat eventueel tussen het parlement en de minister over de
plannen van werkzaamheden plaatsvindt kan naar de mening van het kabinet niet
gezien worden als enige vorm van toezicht en zal derhalve ook niet leiden
tot verwarring of competentieverschillen met het Ctsv.De leden van de fracties van de SP, de PvdA en D66 vragen zich af welke
de bevoegdheden van het Lisv zijn indien er in bepaalde sectoren geen sectorraad
is ingesteld.Wetsvoorstel en toelichting geven aan dat het Lisv ten behoeve van een
bepaalde sector een rechtspersoon kan erkennen als sectorraad. Als zich geen
verzoek tot erkenning voordoet zal er voor die betreffende sector geen sectorraad
ontstaan en zal het Lisv de taken die anders aan de sectorraad zouden worden
opgedragen zelf moeten verrichten. Hetzelfde doet zich voor indien de sectorraad
om welke reden dan ook niet tot advisering komt. Een sectorraad is immers
niet verplicht te adviseren, het Lisv moet een sectorraad in de gelegenheid
stellen advies uit te brengen. Adviseert de sectorraad niet dan zal het Lisv
zelf in deze leemte moeten voorzien. 3.3 De sectorradenDe leden van de PvdA en D66-fractie vragen of er al zicht bestaat op de
mate waarin sectoren zullen overgaan tot instelling van sectorraden. Op dit moment bestaat nog geen zicht op de mate waarin sectoren over zullen
gaan tot het oprichten van sectorraden. Met een brief van 21 oktober jl. heb
ik alle partijen die betrokken zijn geweest bij een CAO sinds 1993 aangeschreven
en daarbij aangegeven dat ik graag een bijdrage wil leveren aan de mogelijkheid
van een spoedige totstandkoming van sectorraden. Indien men overweegt over
te gaan tot oprichting van een sectorraad zal daarvoor een adviesaanvraag
bij de SER moeten worden ingediend. Ik heb dan ook gevraagd, indien men duidelijk
omlijnde voornemens heeft tot vorming van een sectorraad over te gaan, ik
de daarvoor noodzakelijke adviesaanvraag zal indienen. Initiatieven tot instelling
van een sectorraad liggen echter volledig bij de sociale partners. De door
het Lisv te hanteren erkenningscriteria zijn nog niet bekend en zullen vermoedelijk
begin januari 1997 door het bestuur worden vastgesteld. Om een goede uitvoering
te waarborgen betekent dit dat het Lisv begin 1997 in staat moet zijn rechtspersonen
te erkennen. Voor de contracten tussen het Lisv en de uitvoeringsinstellingen
geeft het feit, dat op of kort na 1 januari 1997 geen of slechts een beperkt
aantal rechtspersonen als sectorraad erkend kunnen zijn, geen problemen. Deze
contracten gaan immers over op het Lisv en de onderhandelingen voor de jaarplannen
spelen pas later in 1997. De leden van de fractie van de PvdA vragen naar de mogelijkheid van onderlinge
samenwerking tussen de verschillende sectoren.De wet stelt nergens dat sectorraden, sectoren of sectoronderdelen niet
mogen samenwerken. Het is heel goed denkbaar dat binnen een sector sectoronderdelen
zich door een sectorraad laten vertegenwoordigen, danwel dat verschillende
sectoren gezamenlijk tot een advies aan het Lisv komen. Waar differentiatie
niet gewenst is, zal samenwerking goed mogelijk zijn.Het in de toelichting aangehaalde voorbeeld met betrekking tot de sector
overheid is bedoeld om aan te geven dat binnen sectoren per sectoronderdeel
aparte overeenkomsten met uitvoeringsinstellingen kunnen worden aangegaan.
De sector hoeft derhalve niet bepalend te zijn voor de aan te gane overeenkomst.De leden van de PvdA-fractie vragen naar de mogelijkheden om op het niveau
van de individuele onderneming contracten over de uitvoering van de sociale
verzekeringswetten te sluiten. De leden van de VVD-fractie stellen de vraag
waarom is gekozen voor een opzet waarbij sprake is van het afsluiten van contracten
voor sectoren en niet voor een opzet waarbinnen het mogelijk is dat individuele
of vrijwillig samenwerkende groepen van ondernemingen contracten afsluiten.Het systeem van het wetsvoorstel is dat het Lisv te allen tijde verantwoordelijk
is voor het afsluiten van contracten met uitvoeringsinstellingen ongeacht
of dit gebeurt op het niveau van een sector, een sectoronderdeel of een individuele
onderneming. Het Lisv heeft de bevoegdheid om sectoren in te delen in sectoronderdelen.
Voor sectoronderdelen kan een specifiek contract omtrent de uitvoering van
de SV-wetten met een uitvoeringsinstelling worden gesloten. Dit zal veelal
gebeuren op initiatief van een sectorraad, of op initiatief van werkgevers
en werknemers binnen een bepaald sectoronderdeel. Het kabinet gaat er van
uit dat het Lisv criteria zal ontwikkelen op basis waarvan het kan besluiten
om een onderdeel van een sector desgewenst als een sectoronderdeel aan te
merken. Onderdeel daarvan zal onder meer de minimale omvang van een sectoronderdeel
moeten zijn.De leden van de fracties van GroenLinks, de SP, het RPF en de PvdA vragen
zich af hoe de zeggenschap van jonggehandicapten vorm zal krijgen en of zij
al dan niet in een bepaalde sector worden ondergebracht.Naar aanleiding van de vraag van deze leden heb ik mij nader beraden op
de positie van categorieën van personen voor wie de belangen niet reeds
behartigd kunnen worden door sectorraden. In het bijzonder kan hierbij worden
gedacht aan jonggehandicapten. In de bij deze nota gevoegde nota van wijziging
wordt een waarborg gecreëerd voor het behartigen van hun belangen. Verwezen
zij naar de toelichting op onderdeel K van deze nota van wijziging.Ten aanzien van de positie van sectorraden stellen de leden van de CDA-fractie
dat hen aan de ene kant een grote mate van financiële verantwoordelijkheid
wordt gegeven maar dat zij aan de andere kant slechts een adviesrol krijgen.Wat betreft de verantwoordelijkheid zijn de wet en toelichting helder,
het Lisv is verantwoordelijk voor de uitvoering van de werknemersverzekeringen.
Ervan uitgaande dat de leden van de CDA-fractie menen dat de financiële
verantwoordelijkheid tot uiting komt in het opbrengen van de verschillende
premies is de betrokkenheid van sociale partners van belang bij de beleidsvoorbereiding.
Immers de effecten van bijvoorbeeld de reïntegratie van
werklozen kan van invloed zijn op de hoogte van de premies.De leden van de CDA-fractie vragen zich af of sectorraden over beroepsmogelijkheden
beschikken als het Lisv afwijkt van de gegeven adviezen.Het wetsvoorstel stelt de sectorraden in de gelegenheid te adviseren.
Het betreft echter geen bindend advies. Het Lisv kan gemotiveerd afwijken
van de door sectorraden gegeven adviezen. In het wetsvoorstel is bewust voor
deze constructie gekozen daar het Lisv verantwoordelijk is voor de uitvoering
van de werknemersverzekeringen. Bindend advies van de sectorraden verhoudt
zich niet goed tot deze verantwoordelijkheidsverdeling. Het niet opvolgen
van het advies is geen besluit in de zin van de Algemene Wet Bestuursrecht
(AWB) waartegen beroep mogelijk is.De leden van de VVD-fractie verzoeken om een nadere toelichting inzake
de invulling van sectorraden aangezien deze leden twee mogelijke invullingen
menen te zien.Erkenning van een rechtspersoon als sectorraad door het Lisv kan indien
het bestuur bestaat uit een aantal leden dat is benoemd door organisaties
van werkgevers en werknemers. Dit betekent dat een sectorraad slechts erkend
kan worden indien zij een rechtspersoon naar burgerlijk recht is.De leden van de VVD-fractie vragen welke overwegingen ten grondslag liggen
aan het opnemen van artikel 54, tweede lid waarin is geregeld dat de minister,
alvorens een representatieve organisatie van werkgevers of werknemers voor
een sector aan te wijzen, de SER in de gelegenheid stelt hierover advies uit
te brengen.Van belang bij de beantwoording van deze vraag is het kader waarin het
advies van de SER wordt gevraagd, namelijk de voorwaarde dat het Lisv slechts
een rechtspersoon als sectorraad voor een sector kan erkennen als het bestuur
van die rechtspersoon bestaat uit een aantal leden dat is benoemd door één
of meer door de minister aangewezen, voor de sector representatieve, organisaties
van werkgevers en een gelijk aantal leden dat is benoemd door één
of meer door de minister aangewezen, voor de sector representatieve, organisaties
van werknemers. Voor de beoordeling van de vraag of aan de eis op het punt
van de representativiteit wordt voldaan is het naar de mening van het kabinet
aangewezen om hierover advies te vragen aan de SER, gezien de deskundigheid
van de SER op dit terrein.De leden van de VVD, de SP en de PvdA-fractie vragen of zij het juist
zien dat sectorraden geen publieke bevoegdheden hebben.Sectorraden hebben geen publieke bevoegdheid om besluiten in de zin van
de Algemene wet bestuursrecht te nemen. Zij hebben wel de bevoegdheid om tegen
vergoeding van kosten (uit publieke middelen) over publieke zaken te adviseren.
Sectorraden zijn privaatrechtelijke rechtspersonen die door erkenning van
het Lisv als sectorraad worden aangemerkt. De reden om sectorraden privaatrechtelijk
te maken is om de mogelijkheid te creëren voor sociale partners indien
zij dit wensen een sectorraad naast de adviestaken in het kader van de werknemersverzekeringen
ook andere taken te kunnen vervullen zoals bijvoorbeeld op het terrein van
de CAO-onderhandelingen. Het wetsvoorstel bepaalt dat het Lisv, indien er
een sectorraad is erkend, deze sectorraad in de gelegenheid dient te stellen
te adviseren omtrent de opdrachtverlening, de vaststelling van
premiepercentages ten behoeve van de wachtgeldfondsen en sectorale aspecten
bij de uitvoering van de werknemersverzekeringen. Zij beschikken dan ook over
publieke taken, te weten de advisering op bovengenoemde terreinen. De mogelijke
andere taken van sectorraden staan hier los van.De leden van de D66-fractie vragen het kabinet in te gaan op de vraag
of het niet dubbelop is dat in het kader van de beperking van de uitvoeringskosten
het Lisv de concept-overeenkomsten beoordeelt en het Ctsv de informatie van
te voren toetst op doelmatigheid.Het doel van de informatieverstrekking aan het Ctsv is dat het Ctsv deze
informatie toetst aan de eisen van doelmatigheid. Deze toets betreft echter
geen goedkeuringsbevoegheid of inhoudelijke beoordeling van de overeenkomst.
De inhoudelijke beoordeling ligt bij het Lisv die als contractspartner gebonden
wordt aan de overeenkomst. Waar het Ctsv naar zal kijken is of de totale omvang
van de uitvoeringskosten in overeenstemming is met de doelmatigheid. Indien
dit niet het geval is zal het Ctsv een signaal richting Lisv en de Minister
moeten doen uitgaan. Deze beoordeling is van geheel andere orde dan die van
het Lisv en derhalve ook niet dubbelop.De leden van de D66-fractie vragen of de uitvoeringskosten van een sector
ten laste komen van de landelijke premie. Indien dit inderdaad het geval is
achten deze leden het zinvol dat op sectorniveau een prikkel wordt ingebouwd,
bijvoorbeeld door de uitvoeringskosten om te slaan over alle sectoren met
behulp van een sectorale premie. Zij vragen het kabinet of dit voorstel zinvol
en realiseerbaar is.De uitvoeringskosten van de sector bestaan uit twee componenten. Enerzijds
de kosten van de sectorraden en anderzijds de kosten voor uitvoering van de
verschillende wetten door de uitvoeringsinstellingen. De kosten van de sectorraden
worden ten laste gebracht van de verschillende fondsen en komen voor een deel
rechtstreeks ten laste van de sector. De kosten voor uitvoering van de verschillende
wetten worden ook ten laste gebracht van de verschillende wetten. Voor zover
dit betrekking heeft op de wachtgeldfondsen komen deze kosten rechtstreeks
ten laste van de sector. De overige kosten worden gefinancierd door middel
van een landelijke premie.Het idee van de leden van de DB-fractie heeft als voordeel dat een grotere
financiële prikkel wordt neergelegd op sectorniveau. Het impliceert echter
wel een grote verschuiving binnen de financieringsstructuur. Waar nu (niveau
1995) sprake is van ca. 25% decentrale financiering zou worden overgegaan
tot 100% decentrale financiering. Dit betekent een verschuiving van ruim 2
mld.De leden van de D66-fractie vragen zich af of de geluiden dat werkgevers
38 sectorraden teveel van het goede vinden kloppen.Indeling in 38 sectoren wil niet zeggen dat er ook 38 sectorraden zullen
komen, sommige sectoren zullen geen behoefte hebben aan instelling van een
sectorraad, andere sectoren zullen zich wellicht gezamenlijk binnen een sectorraad
verenigen. Als de geluiden juist zijn dat werkgevers 38 sectorraden teveel
vinden zal dit tot uiting komen in het daadwerkelijk aantal sectorraden. De
sociale partners moeten immers het initiatief tot instelling nemen.De leden van de D66-fractie vragen of met de advisering door sectorraden
over de vaststelling van de sectorale premie gedoeld wordt op de premies voor
de huidige wachtgeldfondsen. Met advisering door de sectorraden over sectorale premies wordt inderdaad
bedoeld de premies voor de wachtgeldfondsen.De leden van de D66-fractie zijn van mening dat de praktijk wel eens zou
kunnen zijn dat de lijnen in de uitvoering meer langs die van de sectorraden
en uitvoeringsinstellingen lopen dan via het Lisv. Dit zou een onafhankelijke
claimbeoordeling wel eens in de weg kunnen staan. Dit vraagt bijzondere aandacht
voor de opdrachtgevende en toezichthoudende aspecten.Wat betreft de verantwoordelijkheden in de uitvoering is hier al op meerdere
punten in deze nota op in gegaan. Hoewel sectorraden materieel gezien een
groot aantal taken van het Lisv kunnen vervullen blijft het Lisv verantwoordelijk
en kan een sectorraad nooit in de plaats van het Lisv treden. De sectorraden
kunnen nauw betrokken zijn bij het sectorale beleid, de opdrachtverlening,
premievaststelling en mogelijk de verantwoordingsinformatie van de uitvoeringsinstellingen.
Met de individuele gevalsbehandeling kunnen zij zich niet bezighouden, zij
hebben immers geen bevoegdheden in deze en zullen hiervoor zowel van het Lisv
als de uitvoeringsinstellingen geen opdracht toe verkrijgen.De leden van de fractie van D66 constateren dat het interimbestuur van
het Ctsv aanraadt om de sectorraden de wettelijke opdracht te geven om de
uitstroom en reïntegratie te realiseren door middel van regionale samenwerking.
Zij vragen hierop een reactie van het kabinet.In de visie van het interimbestuur van het Ctsv zou niet het Lisv, maar
zouden de sectorraden de opdrachtgevers zijn van de uitvoeringsinstellingen.
In dit model zou de betrokkenheid van de sectorraden vanuit hun opdrachtgeversschap
vanzelf groter moeten zijn dan deze nu is. Het kabinet kiest in dit wetsvoorstel
echter voor een model met één opdrachtgever.De leden van de D66-fractie vragen welke situaties zich zouden moeten
voordoen wil het Lisv de erkenning van sectorraden intrekken.De erkenning van sectorraden is een aangelegenheid van het Lisv. Het Lisv
kan ten behoeve van elke sector een sectorraad erkennen indien aan de voorwaarden
als genoemd in artikel 54 van het wetsvoorstel is voldaan. Voorwaarde is dat
het bestuur van de rechtspersoon die voor erkenning in aanmerking wil komen
benoemd moet zijn door representatieve organisaties van werkgevers en werknemers.
De intrekking van de erkenning is geregeld in artikel 55. Het Lisv zal de
adviezen van de sectorraden beoordelen en indien bij herhaling blijkt dat
deze adviezen niet van voldoende kwaliteit zijn danwel de sectorraad in gebreke
blijft te adviseren zal het Lisv de erkenning kunnen intrekken. Gevolg is
dat het Lisv deze taken dan zelf zal moeten gaan verrichten. De bevoegdheid
tot intrekking komt derhalve aan het Lisv toe. Dit zal dus een uiterste middel
zijn.De leden van de RPF en D66-fractie vragen wat de staatssecretaris vindt
van de suggestie om de rechtsopvolger van de NAB als uitvoeringsinstelling
aan te wijzen.Aanwijzing van de rechtsopvolger van de NAB als uitvoeringsinstelling
kan niet aan de orde zijn. De taken van de NAB gaan immers over op het Lisv
die de uitvoering van de taken aan een uitvoeringsinstelling zal uitbesteden. 3.4 De uitvoeringsinstellingenDe leden van de fractie van de PvdA horen graag hoe de ervaringen tot
nu toe zijn met uitvoeringsinstellingen die onderdeel uitmaken van een holding.
Ze hebben de afgelopen tijd vernomen dat er mogelijke problemen zouden zijn
met de ontvlechtingsoperatie.Zoals bekend is de ontvlechtingsoperatie in januari 1995 gestart. De juridische
ontvlechting was per 1 januari 1996 afgerond, de financiële ontvlechting
zal in 1996 afgerond worden. Het kabinet heeft in de afgelopen twee jaar de
Tweede Kamer met regelmaat geïnformeerd over de stand van zaken. Duidelijk
is dat gevolgen van de ontvlechting voor de organisatie van de uitvoeringsinstellingen
ingrijpend waren. Bij een dergelijk proces is bijna niet te voorkomen dat
zich gedurende het traject bepaalde problemen voordoen. Zo is onder andere
veel gesproken over de vraag welke andere taken een uitvoeringsinstelling
mag verrichten en welke taken een uitvoeringsinstelling mag uitbesteden. Deze
discussie is inmiddels afgerond, het kabinet heeft met de brief van 25 juni
1996 de Tweede Kamer hierover geïnformeerd. In deze brief wordt nader
ingegaan op het onderzoek van het Ctsv inzake de ontvlechting. Noch op grond
van de bevindingen van het Ctsv noch uit gesprekken met de directeuren van
de uitvoeringsinstellingen is mij gebleken dat er dermate problemen bestaan
dat de ontvlechting – en de daarmee verbonden scheiding tussen privaat
en publiek – gefrustreerd wordt.Voorts vragen deze leden of het niet nodig is in de erkenningscriteria
nader te omschrijven welke activiteiten bedoeld worden met verwant aan de
(sociale) verzekeringen.Het kabinet is van mening dat een dergelijke nadere omschrijving niet
nodig is. Tot nu toe is in de praktijk niet gebleken dat over de invulling
van dit begrip problemen zijn ontstaan.De leden van de PvdA-fractie vragen of de verplichte offerte na afloop
van de huidige contracten niet tot overbodige onderhandelingen zal leiden.De verplichte offerte-aanvraag aan alle erkende uitvoeringsinstellingen
na afloop van de huidige contractsperiode is bedoeld om mogelijk nieuwe toetreders
een eerlijke kans op de markt te bieden en de bestaande uitvoeringsinstellingen
met elkaar te laten concurreren. De verwachting bestaat niet dat er veel onnodige
offertes zullen worden uitgebracht. De erkende uitvoeringsinstellingen worden
in de gelegenheid gesteld een offerte uit te brengen, hetgeen nog niet wil
zeggen dat de uitvoeringsinstellingen voor alle sectoren of sectoronderdelen
een offerte gaan uitbrengen. De in het wetsvoorstel opgenomen procedure zal
naar verwachting kostenverlagend werken en tevens tot een zorgvuldige procedure
leiden.De leden van de fracties van de PvdA en D66 vragen of het toezicht van
het Ctsv als het gaat om uitbesteding voldoende is gewaarborgd.Het kabinet is van oordeel dat het instrumentarium van het Ctsv in opzet
voldoende is om toezicht te kunnen houden. De toegang van het Ctsv tot de
organisaties die werkzaamheden voor de uitvoeringsinstelling verrichten wordt
bij wet geregeld. De bevoegdheden van het Ctsv zijn overeenkomstig de bevoegdheden
die de Algemene Rekenkamer op grond van de Comptabiliteitswet heeft. Overigens
heeft het Ctsv zelf (in het rapport inzake de ontvlechting) aangegeven dat
een dergelijke bevoegdheid het Ctsv de mogelijkheid biedt om adequaat toezicht
uit te kunnen oefenen. Deze bevoegdheden en instrumenten van het Ctsv zijn afgestemd op de gecompliceerde structuur waar toezicht op gehouden
dient te worden.Voorts vragen deze leden of het voor het Ctsv mogelijk is om vast te stellen
of beleidsmatige afwegingen binnen de holding vanuit publiek belang geredeneerd
doelmatig zijn.Deze afwegingen hebben met name betrekking op de vraag of de uitvoeringsinstelling
taken uitbesteedt binnen de holding. Het kabinet benadrukt dat doelmatigheid
niet het voornaamste argument is voor het goedkeuren van uitbestedingen. Het
uitgangspunt dat zowel door het Ctsv als door het kabinet wordt gehanteerd
is dat de uitvoeringsinstelling kerntaken zelf uitvoert. Als voorbeeld hiervan
noem ik het beheer en bewerken van gegevensbestanden. Uitbesteding van deze
taak is derhalve niet aan de orde, ook niet als uit oogpunt van doelmatigheid
uitbesteding het meest gewenst zou zijn.Voor zover bepaalde taken wel uitbesteed mogen worden zal de uitvoeringsinstelling
aan de hand van financiële gegevens moeten onderbouwen welk voordeel
de publieke uitvoering bij deze uitbesteding heeft. Voordelen voor het private
deel van de holding vormen geen reden om uitbesteding van (onderdelen van)
taken van uitvoeringsinstelling goed te keuren.De leden van de PvdA-fractie vragen een reactie op de uitspraak van de
commissie Van Zijl dat er risico's inzake de toezichtbaarheid ontstaan door
het tot elkaar groeien van de zorgsector, het bank en verzekeringswezen en
de sociale zekerheid en het gebrek aan afstemming tussen de verschillende
toezichthouders.Het kabinet deelt de vrees van de commissie Van Zijl niet. Het toezicht
van het Ctsv ziet alleen op de uitvoering van de sociale verzekeringen. Zoals
hiervoor aangegeven geeft dit wetsvoorstel naar de mening van het kabinet
het Ctsv voldoende bevoegdheden het toezicht op de sociale verzekeringen adequaat
uit te voeren. Het toezicht van het Ctsv ziet primair op de uitvoeringsinstelling.
Binnen de uitvoeringsinstelling worden geen taken verricht op het terrein
van de zorgsector en het bank- en verzekeringswezen. Op grond van het toetsingskader
andere taken zal hiervoor ook geen toestemming worden verleend. Dergelijk
taken kunnen wel in het private deel van de holding worden verricht. In het
private deel van de holding zal slechts een beperkt aantal taken op het terrein
van de sociale verzekeringen worden verricht. Dat is alleen maar mogelijk
wanneer de uitvoeringsinstelling toestemming tot uitbesteding van taken heeft
gekregen. Het toezicht van het Ctsv op werkzaamheden die zijn uitbesteed is
zoals hiervoor gezegd in dit wetsvoorstel geregeld. Overigens laat dit onverlet
dat de wijze waarop in de afzonderlijke sectoren toezicht wordt gehouden over
en weer leerpunten kan opleveren voor een optimale vormgeving van het toezicht.De leden van de CDA-fractie zijn bezorgd over de werkgelegenheidssituatie
van personeel bij de uitvoeringsorganen. Zij heeft over dit onderwerp een
aantal vragen:– Wat vindt het kabinet van de positie van deze werknemers tegen
de achtergrond van het grote aantal reorganisaties dat in deze sector heeft
plaatsgevonden?– Wat is de werkgelegenheidssituatie in de nabije toekomst?– Hoeveel arbeidsplaatsen zijn verloren gegaan in de afgelopen jaren? – Speelt de werkgelegenheidssituatie een rol bij de kabinetsbesluiten
ten aanzien van de herziening van de uitvoeringsstructuur?– Kan worden aangegeven hoeveel arbeidsplaatsen verloren zouden
gaan als de premie-inning zou overgaan naar de Belastingdienst? Het kabinet is zich bewust dat het personeel van de uitvoeringsorganen
geconfronteerd wordt met een groot aantal wijzigingen. Hierbij kan gedacht
worden aan het wegvallen van taken en de andere inrichting van de organisatiestructuur.
Het kabinet meent dat inspanningen moeten worden gepleegd om de gevolgen hiervan
zo goed mogelijk op te vangen. Hierbij kan worden gedacht aan herplaatsing
(bijvoorbeeld elders in de holding) dan wel het opstellen van sociale plannen
indien herplaatsing niet mogelijk is. Het is duidelijk dat met name onder
invloed van de wijzigingen in het kader van de Ziektewet een groot aantal
arbeidsplaatsen is vervallen in de afgelopen jaren. Zo is het aantal arbeidsplaatsen
bij de uitvoeringsinstellingen/administratiekantoren gedaald van ca. 27 000
in 1993 naar ca. 22 000 fte's in 1995. Deze tendens zal zich naar verwachting
ook de komende jaren blijven voortzetten, met name onder invloed van de verdere
verbetering van de doelmatigheid (ter voorbereiding op de meer open markt
in het jaar 2000).Indien de premie-inning zou overgaan naar de Belastingdienst heeft dit
ook gevolgen voor de werkgelegenheidssituatie, waarbij overigens niet is uitgesloten
dat dan personeel ook over zou kunnen gaan naar de Belastingdienst. De omvang
van deze personeelsreductie is moeilijk in te schatten. Om enige indicatie
te geven kan worden gekeken naar de kosten die samenhangen met de zogenaamde
collecterende functie. Bij de activiteiten die de bedrijfsvereningen in 1994
voor deze taak verrichten gaat het om ca. 10% van de totale uitvoeringskosten.De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling vernomen op welke
wijze de cliëntenparticipatie inhoud zal gaan krijgen. De CDA-fractie
is van mening dat regelmatig geëvalueerd zal moeten worden of in de nieuwe
structuur hieraan daadwerkelijk inhoud wordt gegeven.In de wet worden minimumeisen gesteld waaraan de meerjarenovereenkomst
en de jaaroverkomst tussen het Lisv en de uitvoeringsinstelling moeten voldoen.
In deze overeenkomsten moet onder andere worden geregeld op welke wijze de
cliëntenparticipatie wordt ingevuld. Het is de taak van de toezichthouder,
het Ctsv, om na te gaan of aan deze wettelijke verplichting wordt voldaan.
Het Ctsv bepaalt op welke wijze zij dit zal controleren.De leden van de CDA-fractie krijgen de indruk dat het kabinet zelf niet
gelooft in de holding constructie.Deze indruk is niet juist. Wel is het zo, dat het kabinet uitdrukkelijk
de voor- en nadelen van de holdingconstructie heeft afgewogen, alvorens de
wens van de toenmalige uitvoeringsorganisaties om een holding op te richten
te honoreren. Hierbij was onder andere van belang dat de holding een oplossing
kan bieden voor het probleem van overtollig personeel waarmee de uitvoeringsinstellingen
kampen. In de toelichting op het wetsvoorstel ontvlechting (Kamerstukken II
1995–1996, 24 789, nr 3) is nader ingegaan op de overwegingen die
een rol hebben gespeeld.Hiermee is niet gezegd dat het kabinet de holding niet wenst, maar wel
dat het kabinet zich bewust is geweest van de mogelijke risico's die kunnen
ontstaan indien een uitvoeringsinstelling onderdeel uitmaakt van een groter
geheel. Het toestaan van de holdingsconstructie heeft tot gevolg dat een aantal
extra waarborgen ingebouwd moest worden ter voorkoming van vermenging van
publieke en private middelen.De leden van de CDA-fractie vragen voorts of de holding-constructie de
enige mogelijkheid is voor de uitvoeringsinstellingen om publieke en private
activiteiten te kunnen uitvoeren.Dat is niet het geval. Zoals hiervoor al is gezegd kan de uitvoeringsinstelling
onder bepaalde voorwaarden toestemming krijgen om andere dan de
wettelijke taken uit te voeren. Het maakt in dit verband niet uit of de uitvoeringsinstelling
wel of geen onderdeel is van een holding.Tot slot vragen deze leden of de markt voor het louter uitvoeren van de
publieke taak niet te klein is.Naar de mening van het kabinet is dat niet het geval. De uitvoering van
de Coördinatiewet Sociale Verzekeringen (premieheffing en -inning), WW,
AAW/WAO, vangnet ZW en TW is dermate omvangrijk dat niet gesproken kan worden
van een te kleine markt voor de publieke taken.Het kabinet deelt niet de opvatting van de leden van de CDA-fractie dat
het kabinet in het rechtmatigheidstoezicht nauwelijks wijzigingen heeft aangebracht.
In de eerste plaats wordt het oordeel over de rechtmatigheid van ontvangsten
en uitgaven daar gelegd waar de financiële processen zich afspelen.Door de uitvoeringsinstellingen, het Lisv, de SVb en het Ctsv wordt over
het eigen financiële handelen een rechtmatigheidsoordeel uitgesproken,
gebaseerd op de accountantsverklaring van de interne accountantsdienst van
de uitvoeringsorganisatie. Deze verklaring wordt door de toezichthouder beoordeeld
en op basis van het single-audit principe gereviewd. Vervolgens wordt door
het Ctsv een rechtmatigheidsoordeel per wet afgegeven ten behoeve van de Minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.Bij dat rechtmatigheidsoordeel worden ook de stukken waarop het Ctsv dat
oordeel heeft gebaseerd ter kennis gebracht van de Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid.Gelet op de ingrijpende wijzigingen en de daaruit voortvloeiende impulsen
tot verbetering van het proces in de wijze waarop aan het financiële
verantwoordingsproces gestalte is gegeven, heeft het kabinet – in overleg
met de uitvoeringsorganisaties – er van afgezien op dit moment wijziging
aan te brengen in het tijdpad van het financiële verantwoordingsproces.Het kabinet is het met deze leden eens dat het proces kan worden versneld.
Het kabinet kiest er echter voor een versnelling in het proces bij een andere
gelegenheid opnieuw aan de orde te stellen.De leden van de VVD-fractie hebben met enige verbazing kennis genomen
van de opvatting van het kabinet, dat het ongewenst zou zijn om een uitvoeringsinstelling
gebruik te kunnen laten maken van een arbeidsbemiddelingsbedrijf binnen de
holding. Zij wijzen erop dat de motie Van Nieuwenhoven zodanig geformuleerd
is, dat een dergelijke conclusie daaruit niet kan worden afgeleid en dat zij,
zou dat wel het geval zijn geweest, deze motie niet zouden hebben ondersteund.
Zij zijn dan ook nog steeds van mening dat de samenwerking met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
niet mag worden belemmerd, maar dat dit onverlet laat, dat een bemiddelingsbedrijf
in de private poot van de holding kan zijn opgenomen. Deze leden steunen het
kabinet dan ook niet in zijn voornemen via de erkenningscriteria te voorkomen,
dat uitvoeringsinstellingen gebruik maken van een bemiddelingsbedrijf binnen
de holding waarvan zij deel uitmaken. Zij verzoeken het kabinet tot heroverweging
van dit voornemen.Het kabinet heeft bij haar door de leden van de VVD-fractie aangehaalde
besluit enkele belangen tegen elkaar afgewogen. Enerzijds betrof dat het belang
van de uitvoeringsinstellingen om vrij dienstverlening in te kunnen kopen
en het belang van de bemiddelaars in de private poten, om deze aan de uitvoeringsinstellingen
aan te kunnen bieden. Anderzijds betrof dit het belang van de totstandkoming
van een goede samenwerking tussen de uitvoeringsinstellingen, de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
en de gemeenten. Op dit terrein zal er, zelfs na de belangrijke
werkzaamheden van de Regiegroep SWI, nog een lange weg te gaan zijn. Een volledig
vrije inkoopmogelijkheid – derhalve ook bij de eigen en bij elkaars
private poten – leidt in de ogen van het kabinet tot een te groot risico
voor het proces van totstandkoming van de samenwerking. Het kabinet heeft
daarom besloten het belang van de samenwerking voor te laten gaan.In het voorgaande is reeds aangegeven dat het kabinet nog geen besluit
heeft genomen over de uiteindelijke vormgeving van het opdrachtgever/opdrachtnemermodel
en over de wijze waarop de scheiding tussen publiek en privaat verzekerd zou
moeten worden. Bij de voorbereiding van de besluitvorming op dat terrein zal
tevens de vraag worden betrokken of het wenselijk is het verbod van arbeidsbemiddeling
in private poten met ingang van het jaar 2000 te laten vervallen.De leden van de VVD-fractie willen de reden vernemen waarom de uitvoeringsinstellingen
de Regeling subsidiëring vergoedingen voor huishoudelijke hulp voor de
Ziekenfondsraad moeten kunnen uitvoeren.De betreffende regeling strekt er toe de bedrijfsverenigingen in staat
te stellen aan verzekerden, die voor 1 januari 1994 een zorgvoorziening ingevolge
de AAW ontvingen, de vergoeding voort te zetten. De Ziekenfondsraad heeft
voor deze procedure gekozen omdat zo gebruik kon worden gemaakt van de reeds
bestaande administratieve infrastructuur, die nodig is voor een adequaat beheer.
Bovendien blijft de gang van zaken voor de uitkeringsgerechtigden ongewijzigd.
De Ziekenfondsraad stelde voortzetting van de uitvoering van deze regeling
door de uitvoeringsinstellingen op prijs en heeft derhalve verzocht het toetsingskader
andere taken aan te passen om dit mogelijk te maken. Het kabinet heeft hiermee
ingestemd gelet op de doelmatigheid van de uitvoering.In het wetsvoorstel wordt expliciet het uitbesteden van werk door de uitvoeringsinstelling
geregeld. Het Sociaal Fonds Schildersbedrijf (SFS) heeft aangegeven dat deze
uitbestedingsstructuur negatieve gevolgen zou hebben. De leden van de VVD-fractie
willen graag de reactie van het kabinet terzake vernemen.In het wetsvoorstel is aangegeven dat de minister in een ministeriële
regeling zal aangeven voor welke taken het Lisv aan de uitvoeringsinstelling
toestemming mag verlenen voor uitbesteding. Bij het opstellen van deze regeling
zal rekening worden gehouden met de ervaringen die zijn opgedaan in het ontvlechtingsproces.In de brief aan de Tweede Kamer van 25 juni (Kamerstukken II 1995–1996,
24 215, nr 11) heb ik een reactie gegeven op het rapport van het Ctsv
inzake de ontvlechting. Een belangrijk onderwerp in dit rapport was het uitbesteden
van taken aan een derde. Mede naar aanleiding van de bevindingen van het Ctsv
heb ik het standpunt ingenomen dat de uitvoeringsinstelling de kerntaken in
ieder geval zelf dient uit te voeren. Onder kerntaken moet worden verstaan
de premieheffing en -inning, de uitkeringsverzorging en reïntegratie
en de daarmee samenhangende activiteiten als handhaving en het beheer en bewerken
van gegevensbestanden. Met andere woorden de publieke taken kunnen alleen
door een erkende uitvoeringsinstelling worden uitgevoerd. Uitbesteding van
de premie-inning aan een derde, zoals de uitbesteding van de SFB UOSV aan
het SFS is daarmee niet in overeenstemming. Om toch de (financiële en
administratieve) voordelen van een gezamenlijke heffing en incasso voor zowel
bedrijfstakeigen regelingen en sv-regelingen te behouden, kan een uitvoeringsinstelling
toestemming krijgen voor de premieheffing en -incasso ten behoeve van bedrijfstakeigen
regelingen. Het toetsingskader andere taken is op dit punt overeenkomstig
aangepast. Er bestaat dus geen verschil van inzicht tussen het kabinet en het SFS
over de voordelen die een gezamenlijk inning biedt voor de bedrijfstak. Er
wordt wel verschillende gedacht over de vraag waar die gezamenlijke werkzaamheden
gepositioneerd dienen te worden. Zoals hiervoor gezegd is het kabinet van
oordeel dat dit binnen de uitvoeringsinstelling dient te gebeuren. Het SFS
stelt dat de het onderbrengen van de bedrijfstakeigen regelingen (de private
taken) bij de uitvoeringsinstelling geen begaanbare weg is. Nadere onderbouwing
hiervan wordt niet gegeven.Overigens merk ik in dit verband op de uitbesteding van de SFB UOSV aan
het SFS al van 1994 dateert. De Toezichtkamer van de SVr heeft het uitbestedingscontract
destijds goedgekeurd. Het contract behoefde nu geen goedkeuring van het Ctsv.
Het Ctsv heeft al wel aangegeven dat deze uitbesteding over twee jaar –
gelijk met aflopen van het uitbestedingscontract van de SFB UOSV aan het SF
Baggers – opnieuw beoordeeld zal worden, waarbij getoetst zal worden
aan het dan geldende kabinetsbeleid. Partijen hebben derhalve de tijd zich
voor te bereiden op de nieuwe situatie.De leden van de fractie van D66 vragen of bij de genoemde erkende uitvoeringsinstellingen
ook niet de USZO vermeld moet worden.Bij de opsomming van erkende uitvoeringsinstellingen is de USZO niet vermeld
omdat op die plaats in de memorie van toelichting een opsomming is gegeven
van de erkende uitvoeringsinstellingen waarmee de bedrijfsverenigingen een
contract hebben gesloten. Met de USZO is dat niet het geval omdat de USZO
geen contract heeft met één of meer bedrijfsverenigingen. De
USZO voert per 1 januari 1996 de wettelijke en bovenwettelijke uitkeringsregelingen
uit voor het overheidspersoneel. Tot aan de inwerkingtreding van de OOW, waarbij
het overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen gaat vallen, neemt
de USZO dan ook een aparte positie in ten opzichte van de uitvoeringsinstellingen
sociale verzekeringen. Op het moment dat de ambtenaren onder de werknemersverzekeringen
zullen zijn gebracht, zal de USZO aangemerkt zal kunnen worden als een erkende
uitvoeringsinstelling.De leden van de fractie van D66 vragen om een reactie op een voorstel
van de gehandicaptenraad met betrekking tot bestuurlijke betrokkenheid bij
het Lisv en het fondsenbeheer. Zij verwijzen daarbij naar de situatie van
voor de Osv.Met de per 1 januari 1995 ingevoerde Osv is de rechtspersoonlijkheid van
de fondsen opgeheven en is een aparte bestuurlijke betrokkenheid bij een bepaald
fonds dan ook niet meer mogelijk. Het Lisv is verantwoordelijk voor het fondsenbeheer
en dus ook voor de subsidies vanuit het AAf. Het verzoek van de gehandicaptenraad
kan zich dan ook beperken tot betrokkenheid bij het Lisv. Aangezien de bestuursleden
van het Lisv voor een derde deel op voordracht van algemeen erkende centrale
en andere representatieve organisaties van werkgevers en een derde op voordracht
van algemeen erkende centrale representatieve organisaties van werknemers
worden benoemd, en een derde deel door de minister is betrokkenheid van de
gehandicaptenraad in het bestuur van het Lisv niet aan de orde. In het wetsvoorstel
verandert er op dit punt niets aan de positie van de gehandicaptenraad in
het bestuur. Overigens kan er in adviserende zin wel een rol zijn weggelegd.
In bijgevoegde nota van wijziging op het wetsvoorstel OSV 1997 is namelijk
geregeld dat het Lisv op basis van de wet een commissie instelt die tot taak
heeft het Lisv te adviseren omtrent werkzaamheden met betrekking tot de uitvoering
van de sociale verzekeringswetten die niet zijn toe te rekenen aan een sector
of sectoronderdeel. In die commissie hebben naar het oordeel van het Lisv representatieve organisaties van belanghebbenden zitting. Dit
kunnen organisaties zijn die jonggehandicapten vertegenwoordigen.De leden van de D66-fractie stellen de vraag hoe de uitvoeringsinstellingen
zich kunnen onderscheiden in hun prijs/kwaliteitsverhouding. Het lijkt deze
leden onherroepelijk dat één uitvoeringsinstelling de beste
prijs/kwaliteitsverhouding zal kunnen leveren en dat de sectoren met die uitvoeringsinstelling
een contract zullen willen afsluiten.De redenering van deze leden zou opgaan in het geval er een uitvoeringspraktijk
zou ontstaan die voor alle sectoren en regio's gelijk zou zijn. Dit zal echter
niet het geval zijn. Door het zwaartepunt van de gevalsbehandeling in de regio
te leggen en ruimte te laten bestaan voor sectorspecifieke uitvoering zal
de uitvoeringspraktijk, uiteraard binnen de grenzen van recht- en doelmatigheid,
van regio tot regio en van sector tot sector kunnen verschillen. De prijs/kwaliteitsverhouding
die een uitvoeringsinstelling voor een bepaalde sector kan bieden, kan dezelfde
uitvoeringsinstelling wellicht niet bieden voor een andere sector die andere
specifieke wensen heeft met betrekking tot de uitvoering van de sociale verzekeringswetten.De leden van de D66 fraktie vragen het kabinet nader in te gaan op wat
verstaan moet worden onder een kwaliteitszorgsysteem. Welke elementen maken
daar onderdeel van uit?Kwaliteitszorg wordt in toenemende mate toegepast om de kwaliteit van
de dienstverlening te verhogen en toezicht te houden op uitvoeringsorganisaties.
Kwaliteit kan vertaald worden als het voldoen aan de eisen van de klant. Kwaliteit
wordt geboden door de organisatie en bepaald door de klant. In het geval van
de uitvoeringsinstellingen gaat dit om eisen die gesteld kunnen worden door
de uitkeringsgerechtigden, werkgevers, werknemers en het ministerie. Kwaliteit
is over het algemeen primair gericht op klanttevredenheid, waarbij het gewenste
product wordt geleverd met de gewenste eigenschappen en tegen een overeengekomen
prijs. Om continu te kunnen garanderen dat de diensten aan de gestelde eisen
voldoen is het noodzakelijk periodiek vast te stellen of de diensten aan de
eisen voldoen, of er gewerkt wordt volgens de afgesproken methoden, of er
mogelijkheden zijn om verbeteringen aan te brengen en of het kwaleiteitssyteem
effectief en efficient is.Het is mogelijk om de kwaliteitssystemen te laten certificeren door een
externe keuringsinstantie. Deze instantie beoordeelt of het kwaliteitssysteem
voldoet aan de internationale normen ten aanzien van dit soort systemen (bijvoorbeeld
de ISO-normen) en of het systeem voldoende is geïmplementeerd. Indien
dit zo is, ontvangt de instantie een certificaat. Het is ook mogelijk dat,
zoals het kabinet dit ook toelicht, in gezamenlijk overleg tussen de uvi's,
het Lisv, het Ctsv en het ministerie afspraken te maken over een certificatieschema
waaraan de uvi's moeten voldoen. Op de vraag welke elementen dan vervolgens
in zo'n certificatieschema kunnen worden opgenomen kan nog geen antwoord worden
gegeven. Wel kan als indicatie worden verwezen naar de Arbvowet waarin is
aangegeven dat het kwaliteitszorgsysteem van Arbvo o.a. in moet gaan op de
systematische bewaking, beheersing en verbetering van de kwaliteit van het
beheer en bedrijfsvoering, inclusief de dienstverlening.In antwoord op de vraag van de leden van de GPV-fractie naar zelfevaluatie
door het Ctsv van zijn eigen toezichtbeleid kan worden opgemerkt dat ook in
de beoordeling door de Minister van het functioneren van het Ctsv elementen
van het kwaliteitszorgdenken zijn meegenomen, zoals die hierboven beschreven
zijn. Ook het Ctsv zal dus continu moeten nagaan of er mogelijkheden tot verbetering
in zijn eigen functioneren zijn. Daarin past ook de evaluatie van het toezichtbeleid.
De Minister zal er op toezien dat het Ctsv zijn beleid inderdaad
evalueert en of dit op de juiste punten gebeurt.Met de leden van de fractie van GroenLinks is het kabinet van mening dat
er binnen het wetsvoorstel niet alleen voldoende ruimte aanwezig is om te
bewerkstelligen dat niet de laagste prijs bepalend is voor het aangaan van
een contract, maar de beste prijs/kwaliteitverhouding, mede gelet op de activiteiten
die plaatsvinden op terreinen als reïntegratie en handhaving.Het kabinet is van mening dat ook dwingend uit het wetsvoorstel voortvloeit
dat de prijs/kwaliteitverhouding bepalend moet zijn voor het aangaan van een
contract. Immers bij de uitvoering van de sociale verzekeringswetten moet
voldoende aandacht worden besteed een rechtmatige en doelmatige uitvoering.
Daarvoor is het noodzakelijk dat niet alleen aandacht wordt besteed aan een
uitvoering tegen een zo laag mogelijke prijs, maar ook dat er voldoende aandacht
bestaat voor activiteiten die de kwaliteit van de uitvoering bepalen.Het is primair de taak van het Lisv om na te gaan of de uitvoeringsinstellingen
de op de administratie- en jaarovereenkomsten gebaseerde verplichtingen nakomen.
Hierbij kunnen de sectorraden eventueel ook een rol vervullen. Of en zo ja
hoe dat gebeurt is echter ook de verantwoordelijkheid van het Lisv. Naast
het Lisv zal ook het Ctsv, bezien vanuit de invalshoek van het toezicht op
de recht- en doelmatige uitvoering, nagaan of de uitvoeringsinstellingen de
op het contract gebaseerde verplichtingen op een correcte manier nakomen.De leden van GroenLinks vragen de regering te overwegen de bepalingen
met betrekking tot de cliëntenparticipatie nog eens te beoordelen. De
leden van GroenLinks zijn van mening dat de nieuwe structuur een substantiëlere
inbreng vereist van de kant van de cliënt.Het kabinet is van mening dat de bepalingen met betrekking tot de cliëntenparticipatie
voldoende waarborg bieden om de inbreng van de cliënt te garanderen.
Mede in het licht van de verplichting in de OSV 1997 die stelt dat het Lisv
in de administratie- en jaarovereenkomsten met de uitvoeringsinstellingen
moet regelen op welke wijze klachten van cliënten door de uitvoeringsinstellingen
worden behandeld.De leden van de fractie van GroenLinks constateren dat de uitvoeringsinstellingen
taken aan derden mogen uitbesteden. Zij vragen het kabinet of er voldoende
waarborgen zijn om de te controleren of de derden deze taken naar behoren
uitvoeren.Indien de uitvoeringsinstelling taken uitbesteedt dan blijft zij zelf
altijd verantwoordelijk voor de uitvoering van deze taken door een derde.
Indien de uitvoering niet naar behoren verloopt kan het Lisv de uitvoeringsinstelling,
in het kader van het contract tussen het Lisv en de uitvoeringsinstelling,
hierop aanspreken. Om de controle op de kostentoerekening van de derde aan
de uitvoeringsinstelling mogelijk te maken is in dit wetsvoorstel bepaald
dat het Ctsv toegang krijgt tot de administratie van die derde aan wie de
uitvoeringsinstelling werkzaamheden heeft uitbesteed.Een van de punten van zorg bij de huidige wijze waarop de sociale verzekeringswetten
worden uitgevoerd is, naar de mening van de leden van de fractie van GroenLinks,
de mogelijke verstrengeling tussen publieke en private taken. Ze vragen zich
af hoe de risico's zijn ondervangen. Zoals ook is aangegeven in antwoord op vragen bij het wetsvoorstel ontvlechting
(Kamerstukken II 1995–1996, 24 789) is het kabinet van oordeel
dat de regels zoals opgenomen in de erkenningscriteria (o.a. de splitsing
van de aandelen in zgn. A- en B-aandelen, het verbod op kruisverbanden tussen
de publieke en private poot, etc) en de daarop afgestemde statuten van de
uitvoeringsinstellingen en de holdings voldoende waarborgen bieden om verstrengeling
tussen publiek en privaat te voorkomen. Daarnaast zijn in dit kader van belang
het toetsingskader andere taken en het beleid terzake van uitbesteding. Het
uitgangspunt hierbij is dat de uitvoeringsinstelling de publieke taken zelf
uitvoert en dat private activiteiten in de B-poot plaatsvinden. Slechts voor
het verrichten van een beperkt aantal – in het toetsingskader –
omschreven private taken kan de uitvoeringsinstelling toestemming krijgen.
Uitdrukkelijke voorwaarden bij het verrichten van deze taken zijn dat de taken
in opdracht en voor rekening en risico van de (private) opdrachtgever worden
uitgevoerd, dat de uitvoeringsinstelling voor de private taken een aparte
administratie voert en dat de publieke en private geldstromen zijn gescheiden.De leden van de RPF-fractie vragen welke ruimte de uitvoeringsinstellingen
krijgen voor het verrichten van andere taken. Concreet vragen zij of een uitvoeringsinstelling
tijdelijk handhavingstaken mag verrichten.In dit verband benadrukt het kabinet dat de handhavingsactiviteiten voor
zover deze betrekking hebben op de uitvoering van de werknemersverzekeringen
als kerntaak van de uitvoeringsinstelling moeten worden beschouwd. Handhavingsactiviteiten
ten behoeve van andere regelingen kunnen alleen door de uitvoeringsinstelling
worden verricht als de uitvoeringsinstelling het verrichten van taken ten
behoeve van (onderdelen van) die regeling toestemming heeft gekregen.Kort gezegd kan op grond van het toetsingskader andere taken toestemming
worden gekregen voor de uitvoering van cao-regelingen die een aanvulling vormen
op de werknemersverzekeringen en voor taken op het terrein van de premieheffing
en -inning voor de overige cao-regelingen. Voorzover aan de uitvoering van
deze taken handhavingsaspecten zijn verbonden mag de uitvoeringsinstelling
de handhavingsactiviteiten voor deze regelingen verrichten. Overigens merk
ik op dat in het toetsingskader regelingen die een (her)verzekering van het
ziektewetjaar vormen uitdrukkelijk zijn uitgesloten. Dat betekent dat een
uitvoeringsinstelling voor dergelijke regelingen geen taken, dus ook geen
handhavingsactiviteiten, mag verrichten.De leden van de RPF-fractie vragen naar de gevolgen van het wetsvoorstel
voor de Uitvoeringsinstelling Sociale Zekerheid voor Overheid en onderwijs
(USZO).De USZO voert per 1 januari 1996 de wettelijke en bovenwettelijke uitkeringsregelingen
uit voor het overheidspersoneel. Deze regelingen vallen niet onder de werkingssfeer
van de OSV 1997. De USZO is geen erkende uitvoeringsinstelling in de zin van
de OSV 1997. Tot aan de inwerkingtreding van de zogenaamde OOW-operatie, waarbij
het overheidspersoneel onder de werking van de werknemersverzekeringen gaat
vallen (beoogde inwerkingstredingsdatum is 1 januari 1998), neemt de USZO
dan ook een aparte positie in ten opzichte van de uitvoeringsinstellingen
sociale verzekeringen.In het kader van de uitvoering van de AAW wordt de USZO gelijkgesteld
met een uitvoeringsinstelling en worden de relevante artikelen van de OSV
1997 van overeenkomstige toepassing verklaard. Daarnaast wordt het toezicht
door het College van toezicht sociale verzekeringen op de uitvoering van de
WAO-conforme regeling geregeld in de OSV 1997 door een aantal
artikelen uit de OSV 1997 van overeenkomstige toepassing te verklaren.Met ingang van de inwerkingtreding van de OOW-operatie vervalt de aparte
positie van USZO ten opzichte van de andere uitvoeringsinstellingen en valt
zij volledig onder de werkingssfeer van de OSV 1997. Dit betekent onder meer
dat de USZO erkend dient te worden als uitvoeringsinstelling alvorens zij
de werknemersverzekeringen in de overheidssector mag uitvoeren.Met betrekking tot de cliëntenparticipatie stellen de leden van de
SGP-fractie de vraag hoe deze in praktijk gestalte krijgt. Deze leden vragen
naar de schaal waar op dit moment gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheden
van de Osv en of deze mogelijkheden voorzien het in een behoefte. Deze leden
vragen ook of de inbreng van de uitkeringsgerechtigden wordt verdisconteerd
in het beleid van de uitvoeringsinstellingen en zo ja op welke wijze?Op grond van het huidige artikel 57, tweede lid van de Organisatiewet
sociale verzekeringen dienen bedrijfsverenigingen in de administratie-overeenkomst
die zij met betrekking tot de voorbereiding en uitvoering van beslissingen
van bedrijfsverenigingen omtrent de uitkeringen en verschuldigde premies afsluiten
de cliëntenparticipatie te regelen. Het gaat hier om de wijze waarop
uitkeringsgerechtigden worden betrokken bij de besluitvorming en de manier
waarop de wetten ten aanzien van de uitkeringsgerechtigden worden uitgevoerd.
De cliëntenparticipatie is met name bedoeld als signaalfunctie richting
de beleidsbepalende en uitvoerende organen in de sociale zekerheid. De wijze
waarop de cliëntenparticipatie wordt vormgegeven is overgelaten aan de
organen zelf. Er is in zoverre enige beperking, dat het niet de bedoeling
is dat uitkeringsgerechtigden dan wel organisaties van uitkeringsgerechtigden
deel uit maken van het bestuur van de organen. In de model-overeenkomst van
het Tica is het volgende omtrent de cliëntenparticipatie vastgelegd.
De uitvoeringsinstelling zal:– in ieder geval één keer per jaar schriftelijk een
enquête onder een representatieve vertegenwoordiging van uitkeringsgerechtigden
organiseren ten einde adviezen in te winnen over de wijze waarop de wetten
door de uitvoeringsinstellingen dienen te worden toegepast;– de informatie uit de enquête bij de bespreking over de totstandkoming
van het jaarplan van de bedrijfsvereniging inbrengen, ten einde daarmee bij
de vaststelling ervan rekening te houden;– verslag te doen van de uiteindelijk te volgen werkwijze.Veel bedrijfsverenigingen hadden voor de invoering van het onderdeel cliëntenparticipatie
in de Organisatiewet sociale verzekeringen al contact met uitkeringsgerechtigden.
Het karakter van dit contact varieerde van ad hoc tot structureel. De verplichting
in de Osv omtrent cliëntenparticipatie wordt op verschillende wijze vorm
gegeven. In de regel wordt gewerkt met cliëntenpanels. De ervaringen
met de panels zijn nog te beperkt om uitspraken te doen over de effectiviteit
van het instrument en of het instrument in een behoefte voorziet.De leden van de SGP-fractie vragen op welke wijze de scheiding binnen
de holding tussen publieke taken en de overige taken is vormgegeven in dit
wetsvoorstel.Zoals reeds aangegeven in antwoord op vragen van de leden van de fractie
van GroenLinks bieden de erkenningscriteria, het toetsingskader andere taken
en de regeling terzake van uitbesteding die bij of krachtens dit wetsvoorstel
worden ingevuld, voldoende waarborg voor de scheiding tussen publieke en private
taken en middelen. De leden van de GPV-fractie vragen of er werkelijk sprake zal zijn van
een open markt. De leden constateren dat de huidige contracten tot het jaar
2000 lopen en dat pas na afloop van dit contract andere rechtspersonen erkenning
als uitvoeringsorganisatie krijgen. Op deze wijze zou voor de bestaande uitvoeringsinstellingen
een concurrentievoordeel ontstaan, omdat de onderhandelingen voor de nieuwe
contracten al beginnen ruim voordat de huidige contracten aflopen.Alvorens in te gaan op de vraag of er een open markt zal kunnen ontstaan
merkt het kabinet op dat het op dit moment al mogelijk is dat een rechtspersoon
erkenning als uitvoeringsinstelling aanvraagt en verkrijgt. De aanvraag zal
worden getoetst aan de erkenningscriteria die thans gelden. De huidige erkenningscriteria
zijn beleidsregels die zijn gepubliceerd in de Staatscourant (21 november
1995, nr 226). Op grond van dit wetsvoorstel worden de regels voor erkenning
bij een algemene maatregel van bestuur vastgesteld. Deze algemene maatregel
van bestuur zal inhoudelijk grotendeels gelijk zijn aan de huidige erkenningscriteria.Dit betekent dat de mogelijkheid aanwezig is dat al in de komende periode –
dus ruim voor afloop van de huidige contracten – nieuwe uitvoeringsinstellingen
op de markt komen die mee kunnen dingen naar opdrachten van het Lisv die betrekking
hebben op de situatie vanaf 2000. Er is in dat verband dus geen sprake van
een concurrentievoordeel voor de bestaande uitvoeringsinstellingen.Het is leden van de GPV-fractie onduidelijk waarom het Ctsv de administratie-overeenkomsten
van het Lisv niet alleen toetst op rechtmatigheid, maar ook op doelmatigheid.Het feit dat het Ctsv de administratie-overeenkomsten niet alleen toetst
op rechtmatigheid, maar ook op doelmatigheid vloeit voort uit de wettelijke
taakopdracht van het Ctsv namelijk «het houden van toezicht op rechtmatigheid
en doelmatigheid van de uitvoering van wetten». Het houden van toezicht
op de doelmatigheid van de uitvoering heeft niet alleen betrekking op de mate
van efficiency, maar ook op de doeltreffendheid van de uitvoering. De beoogde
concurrentie tussen de uitvoeringsinstellingen zal naar de verwachting van
het kabinet tot de noodzakelijke efficiency in de uitvoering leiden en als
zodanig slechts in relatief beperkte mate aandacht van het Ctsv vergen. Het
toezicht op de doeltreffendheid van de uitvoering (worden de doelstellingen
van de wetgever voldoende bereikt?) zal echter de nodige aandacht van de toezichthouder
blijven vergen. De inhoud van een administratie-overeenkomst is een belangrijk
ijkpunt voor de op basis van deze overeenkomst te realiseren doelmatigheid
van de uitvoering.De leden van de SP-fractie vragen welke garanties geboden worden dat de
concurrentie vanaf het jaar 2000 niet ten koste gaat van de belangen van de
uitkeringsgerechtigden.Ik wijs er op dat in het wetsvoorstel is bepaald dat de minister een rechtspersoon,
alvorens die als uitvoeringsinstelling kan contracteren met het Lisv, moet
erkennen. In de wet en bij of krachtens amvb worden regels gesteld waaraan
de rechtspersoon dient te voldoen. Daarnaast moet de minister de statuten
van deze rechtspersoon goedkeuren. Tevens is in de wet de mogelijkheid opgenomen
om bij of krachtens amvb erkenning slechts mogelijk te maken indien de rechtspersoon
over een certificaat beschikt.Door de erkenningscriteria, goedkeuring van de statuten en eventuele certificering
zijn voldoende waarborgen geschapen dat de uitvoering door mogelijk nieuwe
toetreders op de markt niet in gevaar hoeft te komen. Daarnaast valt uitvoering
door eventuele nieuwe uitvoerders onder toezicht van het College van toezicht
sociale verzekeringen. De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat de concurrentie die tot
aan het jaar 2000 zal ontstaan te beperkt is en stellen de vraag of de gewenste
concurrentie en marktwerking voldoende gestalte zal krijgen. De leden van
de D66-fractie vragen waarop de verwachtingen zijn gebaseerd dat de concurrentie
binnen het publieke bestel werkelijk enige omvang zal krijgen. Deze leden
stellen in dit verband ook de vraag of er ook met ingang van het jaar 2000
nog steeds sprake zal zijn van één opdrachtgever. De leden van
de SP-fractie vragen of het kabinet de opvatting van de directeuren van de
uitvoeringsinstellingen deelt die betwijfelen of in de nieuwe opzet van de
uitvoeringsorganisatie wel concurrentie mogelijk is.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat de concurrentie tot aan
het jaar 2000 onvoldoende is om van daadwerkelijke concurrentie te kunnen
spreken. Naar de opvatting van het kabinet is er in de periode tot aan het
jaar 2000 sprake van een overgangsperiode die is ingezet met de ontvlechting
gebaseerd op de nu geldende Organisatiewet sociale verzekeringen die in werking
is getreden op 1 januari 1995 en die zal eindigen met het aflopen van de contracten
tussen de op dit moment opererende uitvoeringsinstellingen en het Lisv als
rechtsopvolger van de bedrijfsverenigingen.Voor de mate van concurrentie is de eindsituatie van belang. Zoals eerder
in deze nota naar aanleiding van het verslag vermeld kan het kabinet hierover
op dit moment niet meer helderheid geven dan in de memorie van toelichting.Voor marktwerking en concurrentie is het ook van belang dat de contracten
tussen het Lisv en de uitvoeringsinstellingen in de toekomst niet meer gehele
sectoren behoeven te omvatten, maar ook betrekking kunnen hebben op kleinere
sectoronderdelen. Dit bevordert niet alleen de flexibiliteit op de markt,
maar ook de toetreding van nieuwe aanbieders op de sociale verzekeringsmarkt.
Het wordt daardoor voor het Lisv gemakkelijker om voor de uitvoering van de
materiewetten voor een bepaalde sector of sectoronderdeel van uitvoeringsinstelling
te wisselen. Voor de opdrachtnemers ontstaat dan ook een reëler perspectief
om de uitvoering van een bepaalde sector of sectoronderdeel over te nemen.
Het zal duidelijk zijn dat deze voor de concurrentie belangrijke differentiatie
in de uitvoering wordt vergemakkelijkt in het geval dat werkgevers- en werknemersorganisaties
besluiten tot het vormen van sectorraden.Voor het ontstaan van marktwerking is ook van belang of er zich nieuwe
aanbieders op de sociale verzekeringsmarkt zullen melden. Het kabinet acht
dit met het oog op de marktwerking een wenselijke ontwikkeling.Ook elementen als de vormgeving van het opdrachtgever/opdrachtnemermodel
vanaf 2000 en de erkenningscriteria zullen van invloed zijn op de mate waarin
concurrentie zal kunnen ontstaan. Definitieve keuzes moeten hierover nog worden
gemaakt.Na afweging is het kabinet tot de conclusie gekomen dat het wenselijk
is het Lisv tot taak te geven om concurrentie tussen uitvoeringsinstellingen
te bevorderen. Dit is in de nota van wijziging opgenomen. Dit heeft tot gevolg
dat de bevoegdheid van de Minister om regels te stellen met betrekking tot
de wijze waarop het Lisv en de sectorraden uitvoeringsinstellingen benaderen
in verband met het sluiten van administratie-overeenkomsten vervalt. Het Ctsv
houdt uiteraard toezicht op de wijze waarop het Lisv deze taak uitoefent.Het feit dat er ook met ingang van het jaar 2000 sprake is van één
opdrachtgever (het Lisv) staat aan concurrentie niet in de weg op het moment
dat bijvoorbeeld de opdrachtverlening tot stand komt langs de lijnen zoals
geschetst in de memorie van toelichting. De mate van concurrentie is echter voor een deel afhankelijk van omstandigheden
die het kabinet niet of slechts indirect kan beïnvloeden. Hoe deze omstandigheden,
waaronder bijvoorbeeld het aantal opdrachtnemers op de sociale verzekeringsmarkt,
zich zullen ontwikkelen zal in de komende jaren tot aan 2000 duidelijk worden.
Op het moment dat in de ogen van het kabinet onvoldoende concurrentie tot
stand dreigt te komen zal het kabinet zich beraden op dan te nemen maatregelen. 3.5 De relatie tussen het Lisv, de sectorraden en de uitvoeringsinstellingenDe leden van de PvdA-fractie zouden er de voorkeur aan geven als de vergoedingsregeling
voor sectorraden in de wet zou worden opgenomen in tegenstelling tot de huidige
bepaling waarin is geregeld dat het Lisv de regeling opstelt die goedkeuring
van de minister behoeft. Aangezien nog niet kan worden ingeschat hoe de zaken
op het terrein van de advisering door sectorraden zich zal gaan ontwikkelen
heeft vastlegging van een dergelijke regeling in de wet niet mijn voorkeur.
Dat de kosten van sectorraden door het Lisv vergoed worden, is thans in de
wet opgenomen.De leden van de PvdA fractie stellen de vraag of zij het juist zien dat
de sectorraden onderhandelen over inhoud van de administratie- en jaarovereenkomst.Op basis van het wetsvoorstel stelt het Lisv een erkende sectorraad in
de gelegenheid een ontwerp administratie- of jaarovereenkomst aan het Lisv
aan te bieden alvorens het Lisv zo'n overeenkomst sluit. Indien een sectorraad
van deze gelegenheid gebruik maakt zal de feitelijke situatie veelal zijn
dat de sectorraad onderhandelt over de inhoud van de overeenkomst. Of het
Lisv de ontwerp-overeenkomst ook daadwerkelijk zal sluiten is onder andere
afhankelijk van de mate waarin de ontwerp-overeenkomst voldoet aan de daarvoor
door het Lisv gestelde eisen.De leden van de PvdA-fractie vragen het kabinet of meer duidelijkheid
gegeven kan worden hoe concreet voldaan zal worden aan regionale samenwerking
in het kader van het SWI-project.Op dit moment is de Regiegroep SWI nog volop bezig met haar werkzaamheden.
In haar eindadvies, dat zij in januari 1997 verwacht uit te brengen, zal zij
aanbevelingen doen over de volgens haar meest gewenste vorm van samenwerking.
Naar aanleiding daarvan zal het kabinet een hoofdlijnennotitie uitbrengen,
waarin zij de hoofdlijnen van het voorgestane samenwerkingsbeleid zal uiteenzetten.
Na bespreking in Uw Kamer zal dit zonodig kunnen uitmonden in wetgeving. Op
dit moment kan het kabinet derhalve geen uitspraken doen over de wijze waarop
de samenwerking zal worden ingericht.De leden van de GPV-fractie stellen de vraag waarom het Ctsv in alle gevallen
de keus voor een uitvoeringsinstelling moet beoordelen. Deze leden suggereren
een systeem waarbij het Lisv verantwoording aan het Ctsv aflegt omtrent de
keuze voor een uitvoeringsinstelling indien deze keuze afwijkt van het advies
van de sectorraad.Het kabinet heeft voor het systeem gekozen dat een administratie-overeenkomst
de goedkeuring van het Ctsv behoeft. De reden hiervoor is dat in een administratie-overeenkomst –
meestal voor meerdere jaren – de relatie tussen het Lisv en een uitvoeringsinstelling
wordt vastgelegd als het gaat om de uitvoering van de sociale verzekeringswetten.
Deze administratie-overeenkomst is in hoge mate richtinggevend voor de mogelijkheden
of onmogelijkheden om te komen tot een rechtmatige en doelmatige uitvoering
van de sociale verzekeringswetten en dus van groot belang. Een
andere reden waarom een administratie-overeenkomst vooraf de goedkeuring van
het Ctsv behoeft is dat een eenmaal met een uitvoeringsinstelling gesloten
overeenkomst niet dan tegen hoge kosten zal kunnen worden ontbonden.De hiervoor genoemde argumenten om de administratie-overeenkomst door
het Ctsv te laten beoordelen gelden onafhankelijk van de vraag of het Lisv
bij de keuze voor een uitvoeringsinstelling het advies van de sectorraad al
dan niet opvolgt.De leden van de GPV-fractie lezen in de toelichting op het wetsvoorstel
dat sectorraden slechts op initiatief van het Lisv kunnen worden ingeschakeld
bij contacten met betrekking tot de uitvoering van de afgesloten overeenkomsten.
Zij vragen zich af wat hieraan ten grondslag ligt.De verhouding Lisv en sectorraden wordt op meerdere plaatsen in de toelichting
beschreven. Centraal staat dat het Lisv verantwoordelijk is voor de uitvoering
en de sectorraden daarin een adviserende rol kunnen vervullen. Verantwoordelijk
worden zij echter niet. Wat betreft de adviesfunctie geeft de toelichting
aan dat het Lisv sectorraden in de gelegenheid stelt om te adviseren. Dit
betekent dat advisering zowel spontaan als op initiatief van de sectorraden
kan plaatsvinden. De contacten met betrekking tot de uitvoering van de afgesloten
overeenkomsten is in eerste instantie een zaak van het Lisv, sectorraden kunnen
daarin afhankelijk van de interne organisatie en beschikbare kennis en ervaring
mogelijk een rol spelen. 3.6 Bevoegdheden van de Minister ten opzichte van de SVb
en het LisvDe leden van de fractie van de PvdA vragen nader te beargumenteren waarom
de minister geen aanwijzingsbevoegdheid in de wet wil regelen ten aanzien
van het Lisv en de SVb. De leden van de VVD-fractie vragen of het ingeval
van publieke verzekering en bijbehorende publieke taken, niet veel meer voor
de hand ligt dat de publiek verantwoordelijken daar dan ook directer invloed
op kunnen hebben. Ook de leden van de GPV-fractie stellen dit vraagstuk aan
de orde en stellen daarbij de vraag of het bezien vanuit de ministeriële
verantwoordelijkheid niet te prevaleren is de toezichthoudende taak van het
Ctsv te beperken tot het signaleren waarna de minister door middel van het
geven van aanwijzingen zijn verantwoordelijkheid kan nemen.In het wetsvoorstel dat het kabinet voor advies heeft voorgelegd aan de
Raad van State had het kabinet de door deze leden opgeworpen vraag bevestigend
beantwoord in die zin dat in dat wetsvoorstel niet alleen een aanwijzingsbevoegdheid
van de minister ten opzichte van het Ctsv, maar ook ten opzichte van de SVb
en het Lisv was opgenomen. De leden van de PvdA-fractie gaan er overigens
ten onrechte vanuit dat de minister op basis van de Organisatiewet sociale
verzekeringen de mogelijkheid heeft om aanwijzingen te geven aan het Tica,
de bedrijfsverenigingen en de SVb.Het advies van de Raad van State is voor het kabinet aanleiding geweest
om de aanwijzingsbevoegdheid van de minister ten opzichte van de SVb en het
Lisv niet in het definitieve wetsvoorstel op te nemen. De reden daarvoor is
de in de ogen van het kabinet juiste kritiek van de Raad van State dat de
uitwerking van het gekozen toezichtsmodel in zijn effecten niet helder was
omdat in het toen gekozen model zowel het Ctsv als de minister zelf een aanwijzingsbevoegdheid
aan de SVb en het Lisv was toebedeeld die tot verwarring had kunnen leiden
over de vraag wie in welke situatie een aanwijzing kan geven, alsmede had
kunnen leiden tot de situatie dat een aanwijzing van de minister zou conflicteren
met een aanwijzing van het Ctsv, en andersom. Het weer in het
wetsvoorstel opnemen van de aanwijzingsbevoegdheid van de minister ten opzichte
van de SVb en het Lisv acht het kabinet niet wenselijk omdat dit op de hiervoor
verwoorde bezwaren stuit. De door deze leden bepleite directere beïnvloedingsmogelijkheden
van de publiek verantwoordelijken bestaan als het om het toezicht gaat. De
minister heeft immers een algemene aanwijzingsbevoegdheid ten opzichte van
het Ctsv.De door deze leden gesuggereerde directere invloed van de publiek verantwoordelijken
op de uitvoering van de publieke verzekeringen kan ook gerealiseerd worden
in een model waarin het toezicht direct onder de verantwoordelijkheid van
de minister valt en de minister tevens een aanwijzingsbevoegdheid heeft ten
opzichte van de SVb en het Lisv. Het probleem van de dubbele aanwijzingsbevoegdheid
doet zich dan niet voor. In die zin is het een helder systeem. Een groot en
voor het kabinet doorslaggevend nadeel van dit model is dat de onpartijdige
en objectieve oordeelsvorming van de toezichthouder in mindere mate is gewaarborgd.
Dit nadeel is ook verbonden aan het door de leden van de GPV-fractie gesuggereerde
louter signalerende toezicht van het Ctsv. 4. Samenwerking en uitvoering in de regio 4.1 InleidingHet verheugt het kabinet dat de leden van de fractie van de VVD een goede
samenwerking tussen de uitvoeringsinstellingen, de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
en de gemeenten met het oog op reïntegratie en preventie van groot belang
vinden. Naar hun mening dient de samenwerking van uitkeringsorganisaties echter
niet alleen plaats te vinden met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, maar ook
met andere bemiddelaars. Zij vragen, onder verwijzing naar de behandeling
van het wetsvoorstel Arbeidsvoorzieningswet, of het kabinet die gedachte onderschrijft.Deze gedachte wordt door het kabinet inderdaad onderschreven, zoals ook
blijkt uit het in het wetsvoorstel Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet 1996
(Kamerstukken I, 1995/96, 24 554) opgenomen artikel 72 van de Werkloosheidswet.
Naar de mening van het kabinet passen hierbij echter wel twee voorbehouden.
Allereerst is het kabinet er geen voorstander van dat uitvoeringsinstellingen
samenwerken met bemiddelaars in zogenaamde B-poten van holdings waarvan de
uitvoeringsinstellingen deel uitmaken. Voor een nadere motivering daarvan
zij verwezen naar het antwoord op een andere vraag van deze leden. Daarnaast
is het kabinet van mening dat in de komende jaren de nadruk primair moet liggen
op de samenwerking tussen de uitvoeringsorganisatie werknemersverzekeringen,
de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de gemeenten, en dat daarom het inkoopmodel –
en zeker de inkoop bij derden – geleidelijk ontwikkeld moet worden.
Met de introductie van de verplicht bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
aan te besteden Veegwetbudgetten is een eerste, bescheiden begin gemaakt met
de inkoop. De Regiegroep SWI heeft aanbevolen om bij het vervallen van de
verplichte inkoop bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, deze organisatie
de positie van «preferred supplier» in te laten nemen.De leden van de CDA- en de GPV-fractie vragen of de beoogde samenwerking
in de regio tussen de drie kolommen (arbeidsvoorziening, gemeenten en de uitvoeringsorganisatie
werknemersverzekeringen) niet ten koste zal gaan van de concurrentie. Ook
de leden van de fracties van D66 en van GroenLinks stellen de verhouding tussen
corcurrentie en regionale samenwerking aan de orde. De leden van de GroenLinks-fractie vragen zich af of niet uiteindelijk een model zou kunnen ontstaan
waarin één van beide elementen ondergesneeuwd raakt.De leden van de CDA-fractie vragen of er niet eerst meer duidelijkheid
moet komen over het SWI-model voordat over de samenwerking bepalingen in dit
wetsvoorstel worden opgenomen.De leden van de GPV-fractie stellen ook de vraag of, in het geval de samenwerking
structureel zal zijn, het voor nieuwe uitvoeringsinstellingen niet bijna onmogelijk
zal zijn om een marktpositie te verwerven.De beoogde samenwerking heeft zoals de leden van de GPV-fractie terecht
opmerken betrekking op de kolommen arbeidsvoorziening, gemeenten en de uitvoeringsorganisatie
werknemersverzekeringen. De verantwoordelijkheid en deskundigheid van ieder
van deze kolommen is duidelijk te onderscheiden van die van de andere de andere
twee. De concurrentie die als gevolg van dit wetsvoorstel tot stand zal komen
heeft primair betrekking op de uitvoeringsinstellingen die de werknemersverzekeringen
uitvoeren of in de toekomst gaan uitvoeren. De SWI-projecten zullen moeten
uitwijzen hoe, uitgaande van de drie genoemde kolommen, kan worden samengewerkt
met onderling concurrerende uitvoeringsinstellingen. Daarbij zal voorkomen
moeten worden dat één van beide elementen (samenwerking of concurrentie)
ondergesneeuwd raakt.De drie genoemde kolommen zullen met elkaar en met de uitvoeringsinstellingen
moeten samenwerken onafhankelijk van het feit of al eerder met een bepaalde
uitvoeringsinstelling is samengewerkt. Nieuwe toetreders tot de sociale verzekeringsmarkt
zullen zonder meer in de samenwerking moeten worden betrokken.Meer duidelijkheid over SWI zal ontstaan nadat de regiegroep SWI haar
werkzaamheden heeft afgerond en het kabinet in vervolg daarop een standpunt
heeft bepaald. In dit wetsvoorstel is de uitwerking van de regionale samenwerking,
in afwachting van de resultaten van SWI, tot een paar hoofdlijnen beperkt
gebleven. De belangrijkste kaders zijn gesteld. Deze zullen echter nog concreet
moeten worden ingevuld. Uiteraard zal daarbij de positie verduidelijkt moeten
worden van de persoon die in de regio de bevoegdheid moet krijgen om in naam
van het Lisv beslissingen te nemen waarmee wordt bevorderd dat personen die
een uitkering ontvangen weer ingeschakeld worden in het arbeidsproces 4.2 Samenwerking in de praktijk: SWIDe leden van de PvdA-fractie vragen zich af of de uit SWI voortvloeiende
samenwerking gevolgen zal kunnen hebben voor dit wetsvoorstel. Of is het zo
dat binnen dit wetsvoorstel wel zo ongeveer iedere vorm van samenwerking mogelijk
is?Zoals eerder is gemeld, zal de Regiegroep SWI in januari haar eindadvies
uitbrengen. In dit eindadvies zal de Regiegroep een definitief voorstel doen
over de wijze waarop vorm moet worden gegeven aan de samenwerking. Weliswaar
kunnen in het Actieplan, dat de Regiegroep begin oktober vastgestelde, enige
contouren voor een voorstel worden afgeleid, maar deze kunnen, mede naar aanleiding
van de werkzaamheden van de Regiegroep vanaf nu tot de vaststelling van het
eindadvies, nog aanzienlijk wijzigen. Daarom is het voor het kabinet nu niet
mogelijk een definitief antwoord te geven op de vraag van de leden van de
PvdA-fractie, of het eindresutaat van SWI zal moeten leiden tot een wijziging
van de OSV 1997. Het uitgangspunt van het kabinet is overigens dat SWI moet
passen binnen de OSV 1997. Indien het, ondanks dit uitgangspunt van het kabinet,
nodig zou blijken te zijn ter implementatie van de samenwerkingsvoorstellen
wijzigingen aan te brengen in de taken en bevoegdheden van het
Lisv of de uitvoeringsinstellingen, zal de OSV 1997 moeten worden gewijzigd.De leden van de fractie van D66 vragen het kabinet wanneer het eindrapport
van de Regiegroep SWI kan worden verwacht en welke concrete voorstellen het
SWI-project tot dusverre heeft opgeleverd. Ook vragen deze leden het kabinet
de volgende vragen te beantwoorden. Hoe ziet de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en het Lisv/de uitvoeringsinstellingen
eruit met betrekking tot de arbeidstoeleiding van (gedeeltelijk) arbeidsgeschikten?
Welke verantwoordelijkheidsverdeling staat het kabinet voor met betrekking
tot de zogenaamde WAGW «artikel 2 doelgroep»?Hoe verhoudt zich de indeling van cliënten naar «afstand tot
de arbeidsmarkt» (indicering volgens het 4-fasenmodel) in het SWI-project
tot de voorstellen in de WSW voor onafhankelijke regionale indicatieteams?Het SWI-project heeft tot dusverre een groot aantal voorstellen opgeleverd.
Sommige daarvan zijn zeer concreet, andere dienen nog geconcretiseerd te worden.
Het voert hier te ver om alle concrete voorstellen op te sommen. Daarvoor
wordt verwezen naar de diverse deelrapporten die de Regiegroep SWI tot nog
toe heeft uitgebracht (Intake en Aanbodanalyse, Uitwisseling Informatie Arbeidsmarkt
& Vacatures, Cliënt Volg Communicatie Stelsel, Samenwerking &
Opdrachtverlening en Intake en Aanbodanalyse Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten),
alsmede naar het Startdocument en het Actieplan.Een concreet voorstel van de Regiegroep dat het kabinet hier wèl
wil memoreren, is het in het laatstgenoemde rapport gedane voorstel over de
verantwoordelijkheidsverdeling ten aanzien van de bemiddeling van gedeeltelijk
arbeidsgeschikten. Kort gezegd komen de aanbevelingen van de Regiegroep op
het volgende neer. Het Lisv blijft vanuit haar algemene, in het wetsvoorstel
OSV 1997, opgenomen reïntegratietaak verantwoordelijk voor de reïntegratie –
in brede zin – van gedeeltelijk arbeidsgeschikten. Deze werkzaamheden
verricht het Lisv niet zelf, noch laat zij deze door de uitvoeringinstellingen
verrichten: zij koopt deze in bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie of bij
derden. Om het beleid ten aanzien van de bemiddeling van gedeeltelijk arbeidsgeschikten
zoveel mogelijk parallel te laten lopen aan het beleid ten aanzien van de
bemiddeling van niet-arbeidsgehandicapte werklozen met recht op uitkering
ingevolge de Werkloosheidswet of de Algemene bijstandswet, heeft de Regiegroep
voorgesteld de inkoop de eerste drie jaar verplicht bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
plaats te laten vinden. In die periode kan ook ten aanzien van de bemiddeling
van gedeeltelijk arbeidsgeschikten dan ervaring in regionaal samenwerkingsverband
worden opgedaan, terwijl tevens de Arbeidsvoorzieningsorganisatie de kans
krijgt om een goede uitgangspositie op te bouwen voor het moment dat de verplichte
opdrachtverlening aan haar vervalt. Na de eerste drie jaar zou de inkoop «vrij»
moeten zijn, met dien verstande dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie bij
voorrang de kans dient te krijgen om een offerte uit te brengen.Het kabinet acht het voorstel van de Regiegroep bij de uitwerking van
de nieuwe verantwoordelijkheidsverdeling zeker nu, zoals in september gebleken
is, de besturen van de drie kolommen met de hoofdlijnen ervan kunnen instemmen,
van groot belang. Het kabinet heeft echter nog geen definitief besluit genomen
over de vraag hoe deze verantwoordelijkheidsverdeling er precies zal moeten
uitzien. Ook over de positie van de «artikel 2-doelgroep» kan
het kabinet derhalve nog geen uitspraak doen.In het kader van de nieuwe WSW zullen diegenen die in aanmerking kunnen
worden gebracht voor een WSW-plaats volgens het 4-fasenmodel van SWI in fase
4 (en heel soms in fase 3) worden ingedeeld. De leden van de SGP-fractie hebben kennis genomen van de diverse samenwerkingsvormen
(één-dossier-, één-locatie-, één-loket-model)
die de Regiegroep SWI in haar startdocument heeft aangedragen. Graag vernemen
zij van het kabinet op elk van deze varianten een reactie, met daarin opgenomen
de voor- en nadelen die elk van de varianten biedt, en – indien beschikbaar-
een duidelijk uitgesproken voorkeur van het kabinet voor één
van die vormen.Zoals uit het in oktober uitgebrachte Actieplan kan worden geconstateerd,
heeft de Regiegroep een benadering via een keuze voor een één-dossier-,
één-locatie-, één-loket-model (voorlopig) verlaten,
en kiest zij voor een benadering via enerzijds lokale Loketten voor Werk en
Inkomen (LWI's), en anderzijds regionale Centra voor Werk en Inkomen (CWI's).
De voorstellen in het Actieplan zullen naar verwachting nog nader worden geconcretiseerd.
In afwachting van het eindadvies van de Regiegroep SWI, acht het kabinet het
niet zo zinvol een opsomming te geven van de voor- en nadelen van de diverse
in het Startdocument genoemde modellen. Om dezelfde reden heeft zij in dezen
ook nog geen keuze gemaakt. 4.3 Rol voorliggend wetsvoorstel voor samenwerking en
uitvoering in de regioDe uitvoeringsinstellingen dienen in de regio een functionaris aan te
stellen die namens het bestuur van de uitvoeringsinstelling kan handelen.
De leden van de fractie van de PvdA vragen wat de besturen van de uitvoeringsinstellingen
hiervan vinden. Zij kennen, zo denken deze leden, immers tot op heden geen
regionale (bestuurlijke) aansturing? Daarnaast vragen deze leden of het terecht
is, dat sommigen denken dat het element van regionale besturing de concurrentie
tussen uitvoeringinstellingen en marktwerking via verschillende opdrachtgevers
zal bemoeilijken. Zij bezien dit in het licht van de regionale samenwerking
tussen de uitvoeringsinstellingen, de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de
gemeenten, waaraan zij met het oog op de integrale gevalsbehandeling en het
opstellen van reïntegratieplannen veel belang hechten.Ten slotte vragen de leden van de PvdA-fractie waarom de regio-indeling
die het Lisv dient te maken «zoveel mogelijk» overeenkomstig die
van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie dient te zijn. Omdat het Lisv een goede
reden moet hebben om af te wijken, achten deze leden het beter om te stellen
dat de RBA-indeling gevolgd moet worden, en dat bij verandering van die indeling
hoogstens sprake mag zijn van een overgangstermijn.De uitvoeringsinstellingen kennen op dit moment inderdaad geen regionale
bestuurlijke aansturing. Voor zover het kabinet bekend, hebben de uitvoeringsinstellingen
echter geen bezwaar tegen het voorschrift in iedere Lisv-regio of -combinatie
van regio's ten minste één persoon aan te wijzen die bevoegd
is tot het nemen van reïntegratie-beslissingen (zie bijvoorbeeld de brief
van de directeuren van vier uitvoeringsinstellingen van 3 oktober 1996 aan
de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid van Uw Kamer, die
in afschrift aan de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
is gezonden).De regionale aansturing – die overigens alleen op reïntegratie-terrein
wordt voorgeschreven – heeft op zich geen gevolgen voor de concurrentiemogelijkheden
tussen uitvoeringsinstellingen of voor de marktwerking via verschillende opdrachtgevers.
Ook indien iedere uitvoeringsinstelling in iedere regio of combinatie van
regio's ten minste één beslissingbevoegde persoon moet aanwijzen,
kunnen zij immers volop met elkaar concurreren. Een vraag die hier echter
nauw verband mee houdt, is hoe de regionale samenwerking op reïntegratie-terrein
met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, met de gemeenten maar
óók met elkaar, zich verhoudt tot een model met vrije concurrentie.
Op die vraag wordt elders in deze nota ingegaan.Op dit moment is in het wetsvoorstel neergelegd, dat het Lisv Nederland
zoveel mogelijk overeenkomstig de RBA-regio's in regio's dient in te delen.
De leden van de PvdA-fractie vragen nu, waarom niet wordt voorgeschreven dat
eventuele afwijkingen slechts tijdelijk mogen zijn. Het kabinet heeft hiervoor
niet gekozen, omdat het geen overzicht heeft van de gevallen waarin een eventuele
afwijking gewenst zal zijn, en of een dergelijke afwijking tijdelijk zou moeten
zijn, of permanent. Vindt het Lisv een permanente of langdurige afwijking
aan de orde, dan zal zij dit afdoende moeten motiveren, wil de Minister goedkeuring
geven. Gezien de algemene plicht van het Lisv om zoveel mogelijk aan te sluiten
bij de RBA-regio's, zal het Lisv bovendien, indien een afwijking niet meer
nodig is, een nieuw besluit dienen te treffen, waarin deze ongedaan wordt
gemaakt. Naar de mening van het kabinet is hiermee voldoende waarborg geschapen
dat er geen onnodige afwijkingen van de indeling van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
ontstaan of in stand worden gehouden.Het verheugt het kabinet dat de leden van de VVD-fractie zich kunnen vinden
in het kabinetsvoornemen de verantwoordelijkheid voor de bemiddeling van arbeidsgehandicapte
personen (waaronder personen met een gedeeltelijk arbeidsongeschiktheidsuitkering)
over te dragen aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. Deze leden constateren
terecht, dat de invulling daarvan zal afhangen van de bevindingen van de Regiegroep
SWI. Zij vragen in hoeverre het voor de SWI voorziene tijdstraject zal worden
gehaald. De leden van de GPV-fractie vragen in dat kader of aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
de mogelijkheid zal worden geboden niet alleen de bemiddelingstaak, maar ook
de kennis en de ervaring van de GAK-afdelingen over te nemen en zo ja, op
welke wijze dit zal gebeuren.In de memorie van toelichting op het bij dit wetsvoorstel behorende wetsvoorstel
tot invoering van de OSV 1997 (Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen
1997, Kamerstukken II, 1996/97, 25 047, nr. 3) is aangegeven dat het
kabinet zich genoopt heeft gezien tot uitstel van de overdracht van de verantwoordelijkheid
voor de bemiddeling van arbeidsgehandicapten. Voor de redenen daarvoor wordt
verwezen naar die memorie van toelichting, en naar het antwoord op daartoe
strekkende vragen in de nota naar aanleiding van het verslag op laatstgenoemd
wetsvoorstel. Het uitstel brengt met zich, dat het tijdstraject dat de Regiegroep
SWI in haar deelrapport Intake en Aanbodanalyse gedeeltelijk arbeidsgeschikten
had voorzien – namelijk invoering met ingang van 1 januari 1997 –
niet zal worden gehaald.Eén van de redenen waarom de overdracht van de verantwoordelijkheid
voor de bemiddeling van arbeidsgehandicapte personen niet tijdig geregeld
kon worden is, dat het kabinet streeft naar een oplossing die ertoe leidt
dat de deskundigheid van de GAK-afdeling Arbeidsintegratie niet verloren gaat.
Aan de leden van de GPV-fractie kan geantwoord worden, dat dit onderwerp derhalve
de aandacht van het kabinet heeft. Op zo kort mogelijke termijn zal het kabinet
alsnog de regelgeving voorbereiden die nodig is voor de overdracht van bovengenoemde
arbeidsbemiddelingstaak.De leden van de RPF-fractie hebben wat de gevolgen van de voorgenomen
overdracht van de bemiddelingstaak van arbeidsgehandicapte personen zal zijn
voor de uitvoeringsinstellingen. Kan concreet worden aangegeven welke personele
gevolgen daaraan zijn verbonden en welke rechtspositie het betreffende personeel
heeft nu hun taken komen te vervallen? Zal er niet veel expertise verloren
gaan? Kan in dit verband nog worden aangegeven waarom destijds
is besloten de bemiddeling over te hevelen van de Arbeidsvoorzieniningsorganisatie
naar de instelling die het dichtst bij de WAGW-populatie werkzaam is?De personele gevolgen van de overdracht van de bemiddelingsverantwoordelijkheid
voor arbeidsgehandicapte personen voor het personeel van de uitvoeringsinstellingen
dat zich op dit moment met die taak bezig houdt, zijn op dit moment niet aan
te geven. Hetzelfde geldt voor hun rechtspositie. Zoals ook in antwoord op
daartoe strekkende vragen van de leden van de GPV-fractie is aangegeven, heeft
dit onderwerp de aandacht van het kabinet. De in de loop der tijd opgebouwde
deskundigheid mag niet verloren gaan. Tot 1 juli 1986 bemiddelde Arbeidsvoorziening –
toen nog een onderdeel van het departement – gedeeltelijk arbeidsgeschikten.
Vanaf die datum kreeg de Gemeenschappelijke Medische Dienst (GMD) een bemiddelingsvergunning
voor deze groep. Daarvoor werd toen gekozen, omdat de regering het wenselijk
achtte dat, in die situatie waarin de GMD reeds vanuit hun overige taken bekend
was met belanghebbenden, het reïntegratieproces door deze instantie kon
worden voltooid. Met ingang van 1991 werd dit omgezet in de wettelijke taak
om betrokkenen te reïntegreren. Toen de GMD met ingang van 1 januari
1995 werd opgeheven is de bemiddelingtaak tijdelijk – de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
was op dat moment niet in staat deze over te nemen – bij de bedrijfsverenigingen
neergelegd.De leden van de GPV fractie lazen op pagina 31 van de memorie van toeliching,
dat samenvoeging van Lisv-regio's uit het oogpunt van bereikbaarheid niet
mogelijk wordt geacht. Elders lazen zij echter, dat aan een uitvoeringsinstelling
wel de mogelijkheid wordt geboden één en dezelfde beslissingsbevoegde
persoon voor meerdere regio's in te zetten. Bij de leden van de GPV-fractie
is op grond van deze twee passages de vraag gerezen of het voor de bereikbaarheid
van een uitvoeringsinstelling wat uitmaakt of een beslissingsbevoegde persoon
in meerdere regio's optreedt of dat regio's worden samengevoegd.De leden van de GPV-fractie verwarren wellicht twee zaken. Een uitvoeringsinstelling
dient voor haar cliënten in iedere regio voldoende bereikbaar te zijn.
Dat wil zeggen dat een cliënt (werknemer of werkgever) in de nabijheid
van zijn woon- of vestigingsplaats een aanspreekpunt moet hebben, bijvoorbeeld
voor het verkrijgen van informatie en een eerste intake voor de uitkering.
Eén kantoor per regio zal daartoe overigens niet volstaan. Daarnaast
dient iedere uitvoeringsinstelling in iedere regio of combinatie van regio's
iemand aan te wijzen die bevoegd is tot het nemen van beslissingen over de
reïntegratie. Deze persoon is c.q. deze personen zijn aanspreekpunt voor
de personen van het arbeidsbureau en de gemeenten waarin in door de betreffende
regio('s) wordt samengewerkt. De kans dat er een beslissingsbevoegde persoon
zal worden aangewezen voor een combinatie van regio's is tot 2000 overigens
vrijwel nihil. Ook daarna is de kans daarop klein. Voor de reden daarvoor
zij verwezen naar het antwoord op een daartoe strekkende vraag van de leden
van de fractie van D66.In het wetsvoorstel krijgt het Lisv de taak Nederland in regio's in te
delen. Wiens verantwoordelijkheid is het nu dat er ook daadwerkelijk in de
regio's uitvoeringsinstellingen komen, zo vragen de leden van de SP-fractie?In artikel 41 van het wetsvoorstel is opgenomen dat in de overeenkomsten
tussen het Lisv en de uitvoeringsinstellingen in ieder geval dient te staan,
dat de uitvoeringsinstelling in iedere Lisv-regio of combinatie van -regio's
ten minste één persoon aanwijst die bevoegd is tot het nemen van reïntegratie-beslissingen. Het Lisv zal er op dienen
te letten dat een bepaling van deze strekking daadwerkelijk in de contracten
wordt opgenomen. Is het contract eenmaal getekend, dan is het in eerste instantie
aan de uitvoeringsinstelling om de betreffende verplichting, die zij door
ondertekening op zich heeft genomen, na te komen. Gebeurt dat onverhoopt niet,
dan zullen het Lisv en het Ctsv de uitvoeringsinstelling hierop kunnen aanspreken
en zonodig maatregelen kunnen treffen. 5. Het toezicht op de sociale verzekeringen 5.1 InleidingDe leden van de fractie van de PvdA willen graag een reactie op de constatering
van de commissie Van Zijl dat het de vraag is of het intensief en geïntegreerd
toezicht reeds van de grond is gekomen, dat het vorige bestuur van het Ctsv
deze ambitie wel had, maar het toezichtbeleid niet erg concreet heeft kunnen
maken.Het Ctsv is in de vormgeving van zijn toezicht nog immer bezig om te komen
tot het intensieve en geïntegreerde toezicht. Daarbij heeft het Ctsv
te maken met een verbouwing, terwijl iedereen verwacht dat de verkoop gewoon
doorgaat. Om het voornemen uit het beleid van het Ctsv waar te kunnen maken
is een organsiatieverandering bij het Ctsv nodig. Het interim-bestuur van
het Ctsv heeft de plannen voor deze organsiatieverandering kort geleden vastgesteld.
In de voorgstelde nieuwe organsiatie zijn alle mogelijkheden gecrëeerd
om te komen tot het gewenste geïntegreerde toezicht. Tevens heb ik echter
geconstateerd dat ook in de huidige situatie toch al vaker vanuit verschillende
disciplines van het Ctsv gecombineerd wordt opgetreden. Zo zijn de rechtmatigheidsverklaringen
dit jaar een produkt waaraan door verschillende geledingen van het Ctsv is
bijgedragen. Ook blijkt uit het jaarplan voor 1997 dat veel meer in multidisciplinaire
teams naar de uitvoeringsorganisatie zal worden opgetreden.De leden van de PvdA-fractie vragen wat de materiële betekenis is
van de toevoeging van het woord «algemene» in artikel 2 van het
wetsvoorstel. Ook de leden van de fractie van het GPV vragen zich af of de
aanwijzingsbevoegdheid van de Minister in de OSV 1997 is gewijzigd ten opzichte
van de Osv.Onder de Osv kan de Minister het Ctsv aanwijzingen geven betreffende de
uitoefening van zijn taken. De OSV 1997 spreekt in artikel 2 van «algemene
aanwijzingen». Aanpassing van de wettekst heeft plaatsgevonden overeenkomstig
het bepaalde in aanwijzing 124 l van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
In deze aanwijzing wordt geregeld welke bevoegdheden de Minister kunnen worden
toegekend ten opzichte van een zelfstandig bestuursorgaan en welke niet. Het
is van belang dat de Minister zijn ministerële verantwoordelijkheid kan
effectueren ten opzichte van een orgaan dat niet hiërarchisch aan hem
ondergeschikt is. In een dergelijke bestuurlijke verhouding is het van belang
dat de Minister algemeen verbindende voorschriften aan het ZBO kan geven ten
aanzien van de uitoefening van diens taak. Het gebruik van de term «algemene
aanwijzingen» duidt daarop.Hoewel dat in de Osv niet in de wettekst is geëxpliciteerd staat
in de memorie van toelichting dat de Minister niet bevoegd is aanwijzingen
te geven in individuele gevallen. Feitelijk is er derhalve geen verschil tussen
het aanwijzingsrecht in de Osv en de OSV 1997.De leden van de D66-fractie vragen zich af of het kabinet in dit wetsvoorstel
een andere opvatting over de invulling van de ministeriële verantwoordelijkheid
huldigt dan in de Aanwijzingen voor de regelgeving inzake ZBO's.Het kabinet is van oordeel dat dit geenszins het geval is.De regel van de ministeriële verantwoordelijkheid houdt in dat de
Minister door de Staten-Generaal ter verantwoording kan worden geroepen voor
ieder bestuurshandelen dat onder zijn zeggenschap plaatsvindt. De reikwijdte
van de ministeriële verantwoordelijkheid ten aanzien van ZBO's staat
de laatste tijd ter discussie. In recente kabinetsnota's (Aanwijzingen inzake
ZBO's en Nader Rapport ZBO-Aanwijzingen, TK 1996–1997, 24 130,
nr. 19) maakt het kabinet onderscheid tussen verantwoordelijkheid in engere
en in ruimere zin.Bij instelling van een ZBO wordt de ministeriële verantwoordelijkheid
voor de concrete uitoefening van de betreffende publieke taak (de verantwoordelijkheid
in engere zin) beperkt tot de bevoegdheden die de Minister ten aanzien van
dat ZBO heeft. Die bevoegdheden moeten uitdrukkelijk in wet- en regelgeving
worden verankerd. De ministeriële verantwoordelijkheid in engere zin
is dus gekoppeld aan de ministeriële bevoegdheden. Als de reikwijdte
van die bevoegdheden toeneemt, stijgt ook de verantwoordelijkheid. Andersom
is het verband minder lineair: wanneer de Minister nauwelijks tot geen bevoegdheden
zou hebben, betekent dat nog niet dat hij dus ook niet verantwoordelijk voor
de concrete taakverrichting door het ZBO is. Hiermee komen we op de ministeriële verantwoordelijkheid in ruimere
zin: de politieke aanspreekbaarheid van de Minister door het parlement op
het functioneren van een bepaald ZBO. Een Minister is en blijft altijd medeverantwoordelijk
voor de inhoud van wet- en regelgeving (en daarmee ook voor de reikwijdte
van zijn eigen bevoegdheden), voor de recht- en doelmatigheid van de besteding
van rijksbegrotingsmiddelen en voor de toepassing van zijn bevoegdheden jegens
een ZBO.Deze filosofie ligt ook ten grondslag aan het wetsvoorstel OSV 1997. In
dit wetsvoorstel is gekozen voor een uitgebalanceerde structuur van verantwoordelijkheden
en bevoegdheden. Een structuur die enerzijds de Minister voldoende sturings-
en toezichtsinstrumenten verschaft om zijn verantwoordelijkheid ten aanzien
van de uitvoering van de sociale verzekeringen door ZBO's (Lisv, Svb en Ctsv)
waar te kunnen maken, en anderzijds het voor het parlement mogelijk maakt
om de Minister voor die uitvoering doeltreffend ter verantwoording te kunnen
roepen.De leden van de D66-fractie vragen wie het uiteindelijke oordeel heeft
over de strijdigheid van het beleid met recht- en doelmatigheid.Het Ctsv is belast met het toezicht op de recht- en doelmatigheid van
de uitvoering. Het is dan ook het Ctsv die daarvoor verantwoordelijk is. Het
Ctsv functioneert echter onder ministeriële verantwoordelijkheid. Deze
ministeriële verantwoordelijkheid komt tot uiting in de bevoegdheden
die de Minister ten opzichte van het Ctsv heeft. Deze bevoegdheden zijn elders
in deze nota naar aanleiding van het verslag opgesomd.In het geval dat de Minister van oordeel is dat er in een bepaalde situatie
sprake is van een uitvoeringspraktijk die strijdig is met een recht- en of
doelmatige uitvoering zal de Minister het Ctsv hierop attent maken en verzoeken
om een onderzoek in te stellen. In het algemeen zal het Ctsv aan dit verzoek
gevolg geven en de Minister rapporteren over de uitkomst van het onderzoek.
Afhankelijk van de uitkomsten van het onderzoek zal de toezichthouder al dan
niet enige vorm van actie (in het uiterste geval een aanwijzing) in de richting
van het desbetreffende uitvoeringsorgaan ondernemen. Hiermee zal de zaak veelal
zijn afgedaan. Theoretisch is het natuurlijk denkbaar dat het Ctsv weigert
om op het verzoek tot het instellen van een onderzoek in te gaan, of dat er
verschil van opvatting tussen het Ctsv en de Minister ontstaat
over de appreciatie van de uitkomsten van een onderzoek. Veelal zal dit reden
zijn om in overleg te treden en zullen de verschillen van mening worden opgelost.
In het geval dat dit niet gebeurt en de Minister van mening is dat het een
ernstige zaak betreft kan de Minister besluiten om het Ctsv een aanwijzing
van algemene aard te geven. Het is de Minister die bij een verschil van mening
het laatste woord heeft, tenzij dit verschil van mening betrekking heeft op
een individueel geval en de Minister dus geen aanwijzing kan geven.Het kabinet hecht er aan te benadrukken dat de hier beschreven conflictsituatie
naar het oordeel van het kabinet tot de hoge uitzonderingen moet behoren.
Verschillen van inzicht behoren in goede bestuurlijke verhoudingen te worden
opgelost zonder dat gebruik gemaakt moet worden van formele instrumenten.De leden van de fractie van D66 vragen of er in het geval dat het oordeel
van de Minister de doorslag geeft nog wel sprake is van een algemene aanwijzingsbevoegdheid
en in hoeverre het Ctsv dan nog onafhankelijk is. Ook de leden van de fractie
van de RPF stellen de onafhankelijkheid van het Ctsv aan de orde in relatie
tot de ministeriële verantwoordelijkheid. Deze leden stellen daarbij
de vraag de inhoudelijke verschillen aan te geven tussen de nu geldende wet
en het wetsvoorstel als het gaat om de relatie tussen de Minister en het Ctsv.De algemene aanwijzingsbevoegdheid van de Minister houdt in dat de Minister
het Ctsv algemene richtlijnen kan geven die gehanteerd moeten worden bij de
uitoefening van het toezicht. De algemene aanwijzingsbevoegdheid kan niet
gehanteerd worden om voor te schrijven dat het Ctsv in een concreet geval
precies zo moet handelen. De aanwijzing zal in algemene bewoordingen moeten
zijn gesteld. De algemene aanwijzingsbevoegdheid kent dus een grens en er
is zeker geen sprake van een hierarchische verhouding tussen de Minister en
het Ctsv. Dit waarborgt enerzijds de onafhankelijke positie van het Ctsv,
maar beperkt anderzijds natuurlijk de mogelijkheden van de Minister en daarmee
de mogelijkheden van het parlement om de Minister op dat ene concrete geval
aan te spreken.Het belangrijkste dat door dit wetsvoorstel in de verhouding tussen de
Minister en het Ctsv wijzigt is dat in het wetsvoorstel uitgebreid is ingegaan
op de rol van het Ctsv en de inhoud van het toezicht dat het Ctsv moet uitoefenen
en dat duidelijkheid is gecreëerd op die onderdelen van het toezicht
die in de afgelopen periode in discussie zijn geweest. Ook is uitgebreid ingegaan
op het afleggen van verantwoording door het Ctsv. Hierdoor is de verhouding
tussen het Ctsv en de Minister naar het oordeel van het kabinet aanmerkelijk
verduidelijkt.De leden van de D66-fractie vragen om een overzicht van bevoegdheden die
bij het Ctsv blijven en welke worden overgeheveld naar de Minister en het
Lisv.De bevoegdheden van het Ctsv blijven ten opzichte van de op dit moment
geldende Organisatiewet Sociale Verzekeringen op hoofdlijnen ongewijzigd.
Het bestaande toezichtsmodel wordt gehandhaafd. De belangrijkste wijziging
ten opzichte van de bestaande situatie is dat het Ctsv geen regelgevende bevoegdheid
meer heeft anders dan die noodzakelijk is voor het adequaat kunnen uitoefenen
van toezicht. De regelgevende bevoegdheden die het Ctsv op dit moment heeft
worden deels overgeheveld naar de Minister en deels naar het Lisv. Daarnaast
is van belang dat in de memorie van toelichting is benadrukt dat de mogelijkheden
die het Ctsv heeft om de inhoud van regelgeving inhoudelijk te toetsen afhankelijk
is van de aansturing die heeft plaatsgevonden door de wet- en regelgever.
Indien de wetgever de bevoegdheid tot het stellen van regels op een bepaald
terrein aan een uitvoeringsinstantie heeft toegekend, zonder
daarbij richting te geven aan de wijze waarop de uitvoeringsinstantie van
deze bevoegdheid gebruik moet maken, heeft het Ctsv geen mogelijkheden om
de inhoud van de regels van de uitvoeringsinstantie inhoudelijk te toetsen
anders dan aan hogere regelgeving, aan met het onderwerp verband houdende
rechtspraak, aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, aan de normen
die elders in het maatschappelijk verkeer gangbaar zijn en aan het eigen beleid
van de instantie. Indien de wet- en regelgever wel richting heeft gegeven
aan de wijze waarop de uitvoeringsinstantie gebruik van de regelgevende bevoegdheid
moet maken, moet het Ctsv toetsen of de uitvoeringsinstantie zich aan de aangegeven
richting houdt. Voorzover de aangegeven richting nog mogelijkheden open laat
om tot nadere invulling van de aangegeven richting te komen is de uitvoeringsinstantie
waaraan de regelgevende bevoegdheid is toegekend daartoe bevoegd en niet het
Ctsv.De terughoudende manier waarop het Ctsv de regelgeving van uitkeringsinstanties
moet toetsen heeft ook gevolgen voor de bevoegdheden van de Minister. Het
is in het voorgestelde model niet mogelijk dat de Minister via een aanwijzing
aan het Ctsv indirect aan het Lisv of de SVb een specifiek gebruik van een
discretionaire bevoegdheid oplegt in het geval dat de wenselijkheid van dit
specifieke gebruik niet bij het tot toekennen van de bevoegdheid is aangegeven.
De Minister zal eventueel het instrument van bestuurlijk overleg of uiteindelijk
het instrument van wet- en regelgeving moeten gebruiken indien het wenselijk
wordt geacht het specifieke gebruik van de bevoegdheid te bereiken.Het voorgaande draagt naar de mening van het kabinet bij aan duidelijke
verhoudingen tussen de Minister, het Ctsv en het Lisv en de SVb.De leden van de PvdA-fractie vragen wanneer het kabinet zich voldoende
beraden denkt te hebben over de aanbeveling van het interimbestuur van het
Ctsv om in de wet een experimenteerartikel op te nemen en de mogelijkheid
van het Ctsv om boetes op te leggen. De leden van de fractie van GroenLinks
vragen om een nadere toelichting van de mededeling in de memorie van toelichting
op de Invoeringswet OSV 1997, dat in laatstgenoemde wet niet wordt voorzien
in experimenteerartikelen in de materiewetten. Tevens vragen zij om een opsomming
van de voor- en nadelen van een experimenteerartikel. Ook bij de leden van
de fractie van D66 leven deze vragen.In de memorie van toelichting op het wetsvoorstel Invoeringswet OSV 1997
heeft het kabinet aangegeven de discussie over experimenteerartikelen in de
materiewetten te willen voeren in het kader van de kabinetsreactie naar aanleiding
van het eindadvies van de Regiegroep SWI of in het kader van de Wet op de
Reïntegratie. Voor het besluit in de Invoeringswet OSV 1997 geen experimenteerartikelen
op te nemen maar de discussie daarover in de toekomst te voeren, beschikt
het kabinet niet over andere argumenten dan in de memorie van toelichting
op de Invoeringswet OSV 1997 zijn genoemd. Een experimenteerartikel staat
afwijking van de wet toe en beperkt daarmee de invloed van het parlement op
het terrein waarop geëxperimenteerd mag worden. Dat brengt met zich dat
in een experimenteerartikel het betreffende terrein niet te breed mag zijn
en dat dit nauwkeurig moet worden afgebakend. Ook zal het experimenteren met
de nodige waarborgen moeten worden omkleed. Ook de Tijdelijke commissie onderzoek
Ctsv wijst er in haar antwoorden op de vragen over haar rapport «Heel
het radarwerk» op dat met een experimenteerartikel voorzichtig moet
worden omgegaan. De leden van de PvdA-fractie hebben de suggestie gedaan om
over de experimenteerartikelen een aparte notitie aan Uw Kamer te zenden,
voordat tot wetgeving wordt overgegaan. Op deze suggestie gaat het kabinet
gaarne in. In die notitie zal een opsomming van de voor- en nadelen van experimenteerartikelen
worden gegeven. Hier wil het kabinet reeds gezegd hebben dat een belangrijk
voordeel van een experimenteerartikel is, dat ermee vooruit kan worden gelopen
op wenselijke wetswijzigingen. Een belangrijk nadeel ervan is in het vorenstaande
reeds aangegeven.In hoofdstuk 5 van deze nota is aangegeven, dat het kabinet tot de conclusie
is gekomen dat het niet wenselijk is het Ctsv de mogelijkheid te geven boetes
op te leggen aan uitvoeringsinstellingen. Voor de redenen daarvan wordt verwezen
naar de betreffende passages.De leden van de RPF-fractie vragen of het kabinet rekent op voldoende
draagvlak in het parlement voor die onderdelen van het wetsvoorstel die afwijken
van de aanbevelingen van de Commissie Van Zijl.Het kabinet heeft de aanbevelingen van de Commissie Van Zijl nadrukkelijk
betrokken bij het opstellen van dit wetsvoorstel en heeft daaraan ook nadrukkelijk
aandacht besteed. Het kabinet ziet het overleg over dit wetsvoorstel met het
parlement met vertrouwen tegemoet.De leden van de GPV-fractie zijn van mening dat een goede uitvoering van
de sociale zekerheid van zo'n groot maatschappelijk belang is dat er voor
het parlement voldoende ruimte moet zijn om hierop controle uit te oefenen.
Deze leden twijfelen of het voorgestelde toezichtsmodel die ruimte voor het
parlement biedt.Naar aanleiding van het advies van de Raad van State en het rapport van
de commissie Van Zijl heeft het kabinet uitgebreid stilgestaan bij het toezichtsmodel.
Na ampele afweging heeft het kabinet gekozen voor het nu in het wetsvoorstel
opgenomen toezichtsmodel. Het kabinet kiest voor het uitoefenen van toezicht
op de uitvoering van de sociale verzekeringen door een ZBO (het Ctsv), gecombineerd
met geëigende bevoegdheden van de Minister om zijn ministeriële
verantwoordelijkheid te kunnen waarmaken. In het gekozen toezichtsmodel richt
de ministeriële verantwoordelijkheid zich op het systeem van de uitvoering
(als mede-wetgever), de rechtmatigheid en doelmatigheid van de uitgaven en
het aandeel van de uitvoering waar de Minister eigen bevoegdheden heeft gehouden.
In het geval van toezicht is dit naast andere bevoegdheden bijvoorbeeld de
algemene aanwijzingsbevoegdheid ten opzichte van het Ctsv. Door het opdragen
van het toezicht aan een ZBO wordt formeel de ministeriële verantwoordelijkheid
beperkt. Doordat de Minister echter, ook voor de gang van zaken bij het toezicht
op de sociale verzekeringen, politiek volledig voor het parlement aanspreekbaar
blijft kan het toezichtsbeleid ook volledig in het parlement aan de orde komen.
Dit wordt nog versterkt door het feit dat het door het Ctsv vastgestelde plan
van werkzaamheden door de Minister aan het parlement ter kennis wordt gebracht
en het het parlement uiteraard vrij staat om over het plan van werkzaamheden,
alsmede over het overleg dat hierover is gevoerd tussen het Ctsv en de Minister,
met de Minister van gedachten te wisselen.Als gevolg van het feit dat het toezicht en de daarbij behorende bevoegdheden
zijn overgedragen aan het Ctsv zal de Minister echter niet in alle gevallen
direct de door het parlement gewenste maatregelen kunnen nemen. In het uiterste
geval, als overleg met het Ctsv niet het gewenste resultaat blijkt te hebben
en het geven van een aanwijzing in de concrete situatie niet mogelijk is blijft
er voor Minister en parlement altijd de mogelijkheid om tot aanpassing van
wet- en regelgeving te komen. Daarnaast kan de Minister in het uiterste geval
ook besluiten tot het schorsen, of het voordragen bij de Kroon voor ontslag
van één of meer bestuursleden van het Ctsv. Het kabinet heeft gevolgen voor de minsteriële verantwoordelijkheid
van de beperking van de bevoegdheden van de Minister afgewogen tegen het belang
van onafhankelijke en objectieve oordeelsvorming door een toezichthouder die
de vorm van een ZBO heeft alsmede tegen het feit dat een toezichthouder in
de vorm van een ZBO bijdraagt aan checks en balances op het beleidsterrein
van de sociale verzekeringen met zijn massale uitvoeringsprocessen en omvangrijke
geldstromen.Ten slotte is bij de beoordeling van het toezichtsmodel van belang dat
het Ctsv verantwoording dient af te leggen over het gebruik van de bevoegdheden
die het heeft verkregen. Door het systeem van rechtmatigheidsverklaringen
en van de doelmatigheidsrapportage over de uitvoering van wetten door het
Lisv, de SVb en de uitvoeringsinstellingen is de Minister in staat om over
het functioneren van de uitvoering van de sociale verzekeringen als geheel
jaarlijks verantwoording af te leggen aan het parlement. De eerste ervaringen
met de rechtmatigheidsverklaringen leren dat de verantwoording aan kwaliteit
heeft gewonnen ten opzichte van het verleden.Het kabinet is van oordeel dat er voor het parlement op basis van het
wetsvoorstel voldoende mogelijkheden zijn om controle uit te oefenen op de
uitvoering van de sociale verzekeringen en om de Minister daarop aan te spreken.De leden van de GPV-fractie stellen de vraag of het onderscheid tussen
de bevoegdheden van de Minister enerzijds en de bevoegdheden van het Ctsv
anderzijds ten opzichte van de SVb en het Lisv wel voldoende duidelijk is.
Deze leden verwijzen in dit verband naar enerzijds de bevoegdheid van het
Ctsv om regels te stellen die noodzakelijk zijn voor het adequaat kunnen uitoefenen
van toezicht en anderzijds de passage waarin is vermeld dat de normstelling
waaraan bij de uitvoering moet worden voldaan niet door het Ctsv, maar door
wet- en regelgeving moet plaatsvinden. Zij vragen dit onderscheid te verduidelijken.Zoals ook in antwoord op een vraag van de leden van de VVD-fractie is
aangegeven zullen de regels die het Ctsv kan stellen om adequaat toezicht
te kunnen uitoefenen veelal een overwegend technisch karakter hebben en bijvoorbeeld
betrekking kunnen hebben op de wijze waarop informatie aan het Ctsv moet worden
geleverd om de onderlinge vergelijkbaarheid te waarborgen, of op de wijze
en het moment waarop informatie geleverd zal moeten worden enz. De bevoegdheid
van het Ctsv om deze regels te stellen is in feite één van de
noodzakelijke instrumenten om adequaat toezicht te kunnen uitoefenen en staat
volledig ten dienste van het uitoefenen van de eigenlijke taak van het Ctsv.
Met behulp van deze regels wordt het voor het Ctsv mogelijk om op een doelmatige
manier toezicht uit te oefenen op een adequate uitvoering van de sociale verzekeringswetten
en de normen die de wet- en regelgever daaraan heeft gesteld. Bij deze normen
gaat het om inhoudelijke criteria waaraan de uitvoering van de sociale verzekeringswetten
moet voldoen. Uiteraard zal het noodzakelijk zijn de normen, die in wet- en
regelgeving zijn vastgelegd, nader te operationaliseren. Van het Ctsv wordt
verwacht dat er veelal vooraf toetsingskaders worden opgesteld.Met het onderscheid tussen regelgeving gericht op de uitvoering en regelgeving
gericht op het adequaat kunnen uitoefenen van toezicht wordt voorkomen dat
het Ctsv toezicht moet houden op de naleving van door het Ctsv zelf gestelde
inhoudelijke regels.Dit onderscheid zal naar de mening van het kabinet in de toekomst, ook
ten opzichte van de SVb en het Lisv, zeker hanteerbaar blijken.Het voorgaande laat onverlet dat het Ctsv, naast het stellen van regels
om adequaat toezicht te kunnen uitoefenen, binnen de kaders die de wetgever
daarvoor heeft aangegeven algemene aanwijzingen kan geven uit hoofde van zijn
taak.De leden van de GPV-fractie stellen de vraag of de mate waarin de Minister
algemene aanwijzingen aan het Ctsv kan geven wel voldoende mogelijkheden biedt
om invulling te geven aan de ministeriële verantwoordelijkheid. Daarnaast
vragen deze leden uiteen te zetten wat de reikwijdte van de ministeriële
verantwoordelijkheid is voor de SVb en het Lisv.Het kabinet is met de leden van de GPV-fractie van mening dat alleen de
mogelijkheid om algemene aanwijzingen aan het Ctsv te geven onvoldoende is
om invulling te geven aan de ministeriële verantwoordelijkheid. Naast
het geven van algemene aanwijzingen beschikt de Minister echter nog over een
aantal andere instrumenten om de verantwoordelijkheid met betrekking tot het
toezicht waar te maken die passend is bij de keuze om het toezicht op te dragen
aan een ZBO. Instrumenten die naast de algemene aanwijzingsbevoegdheid ten
dienste staan aan het invulling geven aan de ministeriële verantwoordelijkheid
zijn:– de benoeming, schorsing en ontslag van bestuursleden;– het regelen van de rechtspositie van de leden van het bestuur
van het Ctsv;– het stellen van regels met betrekking tot onverenigbaarheid van
werkzaamheden/functies van bestuursleden van het Ctsv;– goedkeuring van het bestuursreglement van het Ctsv;– het stellen van regels met betrekking tot de begroting (van de
uitvoeringskosten) van het Ctsv;– het overleg over het plan van werkzaamheden van het Ctsv;– het vaststellen van het budget voor de uitvoeringskosten van het
Ctsv;– het geven van een oordeel over het rechtmatigheidsoordeel, de
jaarverslagen en de jaarrekeningen van het Ctsv;– het vragen van alle noodzakelijke cq. gewenste gegevens en inlichtingen
aan het Ctsv en het stellen van nadere regels ten aanzien van die gegevens
en inlichtingen;– het voordragen tot schorsen/vernietigen van een besluit van het
Ctsv, wegens strijd met het recht of het algemeen belang.Naast de hiervoor genoemde specifieke instrumenten is er uiteraard nog
de bevoegdheid van de Minister om zo nodig te bevorderen dat de vereiste weten
regelgeving tot stand komt. Op basis van de hiervoor opgesomde bevoegdheden
is het kabinet van mening dat een effectieve invulling van de ingeperkte ministeriële
verantwoordelijkheid is gewaarborgd. In antwoord op andere vragen is aangegeven
dat deze inperking is afgewogen tegen de vergrote effectiviteit van het verzelfstandigde
toezicht.De reikwijdte van de ministeriële verantwoordelijkheid voor de taakuitoefening
van de SVb en het Lisv kan als volgt worden geschetst. De Minister is verantwoordelijk
voor de inrichting en voor het functioneren van het stelsel van sociale verzekeringen
als geheel. De taakuitoefening van de SVb en het Lisv wordt bepaald door de
inhoud van wet- en regelgeving. De Minister draagt zowel de verantwoordelijkheid
voor de inhoud van wet- en regelgeving alsmede voor eventuele initiatieven,
of juist het ontbreken daarvan om tot wijziging van wet- en regelgeving te
komen.Naast deze meer algemene instrumenten waarover de Minister beschikt in
het kader van de ministeriële verantwoordelijkheid heeft de Minister
nog een aantal specifieke instrumenten ten opzichte van de SVb en het Lisv.
In het kader van de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de Minister en het
Ctsv is passend dat deze instrumenten geen betrekking hebben
op de regels die noodzakelijk zijn voor het adequaat kunnen uitoefenen van
toezicht door het Ctsv. Nadere afweging van het kabinet heeft er toe geleid
dat, in afwijking van het ingediende wetsvoorstel, de bevoegdheid van de Minister
tot het stellen van regels met betrekking tot de administratieve organisatie
van de SVb en het Lisv en met betrekking tot de begrotingen van het Ctsv,
het Lisv en de SVb is komen te vervallen. In de hiervoor geschetste verantwoordelijkheidsverdeling
tussen de Minister en het Ctsv is het tevens niet passend dat de Minister
een oordeel uitspreekt over de jaarverslagen en de jaarrekeningen van de SVb
en het Lisv. Dit moet voorbehouden zijn aan het Ctsv. Ook dit wijkt af van
het ingediende wetsvoorstel. De hiervoor beschreven aanpassingen van het wetsvoorstel
zijn opgenomen in de bijgaande nota van wijziging.De specifieke instrumenten waar de Minister over beschikt zijn:– benoeming, schorsing en ontslag van bestuursleden;– het regelen van de rechtspositie van de voorzitters van het Lisv
en de SVb;– goedkeuring van de vergoeding van de overige bestuursleden van
het Lisv en de SVb;– goedkeuring van de bestuursreglementen;– het stellen van regels waarin wordt bepaald dat bepaalde besluiten
van het Lisv, de SVb en/of de uitvoeringsinstellingen ter goedkeuring of ter
kennisneming aan het Ctsv moeten worden voorgelegd;– het overleg over de plannen van werkzaamheden;– het bevorderen dat er amvb's met betrekking tot de samenwerking
tussen respectievelijk het Lisv, de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de gemeenten
en de SVb en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie over die samenwerking tot stand
komen;– het stellen van regels m.b.t. de administratie van de SVb en het
Lisv;– het stellen van nadere regels met betrekking tot diverse aspecten
van het fondsbeheer (waaronder de begrotingen van de afzonderlijke fondsen)
door het Lisv en de SVb en het aangaan van leningen;– het stellen van regels met betrekking tot de toerekening van het
budget voor de uitvoeringskosten van het Ctsv aan het Lisv en de SVb;– het vragen van alle noodzakelijke cq. gewenste gegevens en inlichtingen
aan het Lisv en de SVb en het stellen van nadere regels ten aanzien van die
gegevens en inlichtingen;– het voordragen tot schorsen/vernietigen van een besluit van het
Lisv of de SVb wegens strijd met het recht of het algemeen belang;De leden van de SP-fractie vragen of het uitlenen van personeel door het
Lisv en de uitvoeringsinstelling aan het Ctsv niet kan leiden tot een ontoelaatbare
belangenverstrengeling omdat het Ctsv toezicht moet houden op zowel het Lisv
als de uitvoeringsinstellingen.In de wet is de bepaling opgenomen dat zowel het Lisv als de uitvoeringsinstellingen
op verzoek van het Ctsv personeelsleden ter beschikking van het Ctsv moeten
stellen ten behoeve van onderzoek naar de toekenning, herziening, intrekking
of heropening van arbeidsongeschiktheidsuitkeringen. Deze bepaling is ook
in de huidige wet opgenomen om te kunnen garanderen dat het Ctsv over voldoende
gekwalificeerd personeel kan beschikken ten behoeve van het hiervoor genoemde
onderzoek, ook als dat onderzoek niet met de gebruikelijke personeelsbezetting
van het Ctsv kan worden uitgevoerd.De door deze leden gevreesde belangenverstrengeling zal zich naar de opvatting
van het kabinet niet voordoen omdat het Ctsv bij het gebruik maken van deze
mogelijkheid uiteraard de noodzakelijke voorzieningen zal treffen om te garanderen
dat de door het Lisv en de uitvoeringsinstellingen ter beschikking gestelde
personeel onafhankelijk van deze instanties zal kunnen functioneren. Het kabinet
gaat er daarbij zonder meer van uit dat indien het Ctsv daaromtrent ook maar
de geringste twijfel zou hebben, het Ctsv geen gebruik zal maken
van deze mogelijkheid om personeel ter beschikking gesteld te krijgen. 5.2 Aanbevelingen van het interimbestuur van het CtsvDe leden van de fractie van de RPF vragen of het kabinet nog deze kabinetsperiode
een standpunt zal innemen met betrekking tot de aanbevelingen van het interim-bestuur
van het Ctsv. Naar het oordeel van de leden van deze fractie verdient met
name de aanbeveling om het Ctsv de mogelijkheid te geven boetes op te leggen
nadere overweging.Het kabinet heeft de aanbeveling van het interim-bestuur van het Ctsv
als het om boetes gaat zo opgevat dat deze betrekking heeft op de mogelijkheid
van het Ctsv om boetes op te leggen aan uitvoeringsinstellingen. Op basis
van een eerste beoordeling is het naar de mening van het kabinet niet zinvol
om het Ctsv de mogelijkheid te geven boetes op te leggen aan de uitvoeringsinstellingen.
Een belangrijk argument daarvoor is dat het niet past in het in het wetsvoorstel
opgenomen systeem waarin het Lisv volledig verantwoordelijk is voor de uitvoering
van de sociale verzekeringswetten door de uitvoeringsinstellingen en waarin
een eventuele maatregel van het Ctsv in het kader van het toezicht gericht
is op het Lisv en niet op een uitvoeringsinstelling. Daarnaast geldt dat het
bestaande systeem voldoende mogelijkheden aan het Ctsv biedt om signalen,
dat de uitvoering van de sociale verzekeringswetten door een uitvoeringsinstelling
niet overeenkomstig de daarvoor geldende criteria plaatsvindt, in de richting
van die uitvoeringsinstelling desgewenst de nodige kracht bij te zetten. Dit
kan bijvoorbeeld door rapportage aan het Lisv of het in de publiciteit brengen
van de gang van zaken bij de uitvoeringsinstelling.Het kabinet hecht er aan te benadrukken dat het essentieel is dat aanwijzingen
van het Ctsv door het Lisv en de SVb worden opgevolgd. Het kabinet heeft ook
geen enkele aanleiding om te veronderstellen dat dat in de toekomst niet het
geval zal zijn.De leden van de fractie van D66 vragen wat het kabinet vindt van de aanbeveling
van het interim-bestuur van het Ctsv om het toezicht op de uitvoering van
de Arbeidsvoorzieningswet en de Algemene Bijstandswet ook bij het Ctsv onder
te brengen. Ook de leden van de fractie van de RPF vragen hiernaar. Deze leden
zien niet in waarom deze aanbeveling buiten het kader van dit wetsvoorstel
valt.Het kabinet blijft van mening dat deze aanbeveling van het interim-bestuur
van het Ctsv het bestek van dit wetsvoorstel te buiten gaat. Dit wetsvoorstel
handelt immers uitsluitend over de uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen.
Om de gevolgen van een eventuele wijziging in het toezicht op de uitvoering
van de ABW en de Arbeidsvoorzieningswet te kunnen beoordelen is het noodzakelijk
daarbij de gehele uitvoering van deze wetten in ogenschouw te nemen. Vastgesteld
moet worden dat dit in dit wetsvoorstel niet is gebeurd en ook binnen afzienbare
tijd niet mogelijk is.Uiteraard zal in het kader van toezicht op de uitvoering van de sociale
verzekeringen, de ABW en de Arbeidsvoorzieningswet de nodige afstemming tussen
de bestaande toezichthouders moeten plaatsvinden. Dit zal in het vervolg van
het SWI-traject aan de orde kunnen komen.De leden van de RPF-fractie zijn van mening dat het toezicht op een holdingconstructie
zeer gecompliceerd kan zijn. Ze vragen het kabinet in te gaan op de inhoudelijke
bezwaren die hierbij naar voren kunnen komen. In antwoord op vragen van de leden van de fractie van Groen Links heeft
het kabinet aangegeven dat dit wetsvoorstel voldoende waarborgen biedt om
te komen tot een scheiding tussen publieke en private taken en geldstromen.
Het toezicht van het Ctsv ziet uiteraard alleen op de uitvoering van de publieke
taken. Het uitgangspunt is dat deze taken – ook wanneer de uitvoeringsinstelling
deel uit maakt van een holding – door de uitvoeringsinstelling zelf
worden uitgevoerd. Slechts onder bepaalde voorwaarden kan toestemming worden
verleend voor het uitbesteden van taken aan een derde. Om een adequate controle
te waarborgen op de kostentoerekening van de derde aan de uitvoeringsinstelling
wordt in dit wetsvoorstel geregeld dat het Ctsv toegang heeft tot de administratie
van die derde aan wie publieke taken zijn uitbesteed.Het kabinet is van oordeel dat het Ctsv op deze wijze voldoende bevoegdheden
heeft om toezicht te kunnen houden op de uitvoering van de publieke taken. 5.3 Bestuursstructuur van het CtsvDe leden van de fracties van de PvdA, VVD, D66, RPF en SP hebben vragen
gesteld met betrekking tot de bestuursstructuur, de profielschets en de rechtspositieregling
van de bestuurders van het Ctsv.In antwoord op de vragen van de fracties van de PvdA, VVD, D66, RPF en
SP over de bestuursstructuur, de profielschets en de rechtspositieregeling
van de bestuurders van het Ctsv heb ik op 16 oktober jl. een brief aan de
Voorzitter van de Tweede Kamer gezonden (kenmerk TZ/UTZBO/96/7591a). In deze
notitie heb ik mijn visie ontvouwd met betrekking tot de profielschets van
een nieuw bestuur en tot de regeling van de rechtspositie. Met deze brief
heb ik, zonder dat daarvoor een wettelijke regeling noodzakelijk is, inzichtelijk
gemaakt welke kwaliteiten een bestuurder worden gesteld. Ik heb mij daartoe
laten adviseren door het interim-bestuur van het Ctsv. In aanvulling op genoemde
brief kan ik toevoegen dat de opgesomde kwalitatieve eisen mede zijn gebaseerd
op de ervaringen in het recente verleden en toegesneden op de aard en de inhoud
van de functie.Omdat het bestuurslidmaatschap in mijn ogen een deeltijd-functie is, zal
bij de benoeming moeten worden betrokken welke werkzaamheden de betrokkene
gedurende zijn overige werktijd verricht. De garantie moet bestaan dat de
functie van bestuurder geheel onpartijdig kan worden uitgeoefend. Van geval
tot geval zal moeten worden beoordeeld of het bestuurslidmaatschap van het
Ctsv met andere functies verenigbaar is. Bij de benoeming van de bestuursleden
van het Ctsv zal de toets aan de profielschets het uitgangspunt zijn. Onderdeel
van deze profielschets is dat het nuttig kan zijn politieke ervaring te hebben.
Dit sluit overigens niet uit dat een bestuurlid wordt benoemd die geen politieke
ervaring heeft, maar wellicht andere voor de functie zeer nuttige kwaliteiten
en of ervaringen heeft.De aansluiting van het salaris op de hoogste ambtelijke rangen biedt de
mogelijkheid kandidaten te verwerven die voldoen aan de profielschets.De leden van de fractie van de SP vragen waarom het vragen van advies
aan de SER is vervallen bij het benoemen en het ontslaan van bestuursleden
van het Ctsv.Bij het opstellen van dit wetsvoorstel heeft het kabinet de in de bestaande
Organisatiewet Sociale Verzekeringen de opgenomen adviesverplichtingen getoetst
op noodzakelijkheid. Deze toets heeft geleid tot het vervallen van deze adviesverplichting 5.4 De inhoud van het toezicht door het CtsvDe leden van de PvdA en de VVD-fractie vragen of aangegeven kan worden
in welke gevallen de toetsingskaders door het Ctsv ter kennis van de Minister
moeten worden gebracht dan wel ter goedkeuring moeten worden voorgelegd.De door deze leden gevraagde duidelijkheid kan op dit moment niet worden
gegeven omdat de afstemming daarover met het Ctsv nog moet plaatsvinden. Uitgangspunt
bij deze afstemming zal zijn dat uitsluitend die toetsingskaders ter kennis
moeten worden gebracht, of ter goedkeuring moeten worden voorgelegd die van
essentiële betekenis zijn. Met het instrument van goedkeuring vooraf
zal uiterste terughoudendheid worden betracht.De leden van de fractie van de PvdA vragen of het niet geregeld moet worden
dat de uitvoeringsinstellingen hun rapportage over de doelmatigheid ook ter
kennis brengen van het Lisv. Immers aldus deze leden de uitvoeringsinstellingen
hebben in eerste instantie een relatie met het Lisv.Het Ctsv is belast met het toezicht op de doelmatigheid van de uitvoering.
De doelmatigheidsrapportage van de uitvoeringsinstellingen is een instrument
om het Ctsv in staat te stellen dit toezicht uit te oefenen. Het uitbrengen
van de doelmatigheidsrapportages aan het Ctsv past bij deze verantwoordelijkheid
van het Ctsv.Tussen het Lisv en de uitvoeringsinstellingen bestaat een opdrachtgever/opdrachtnemerrelatie.
De onderlinge verhouding tussen het Lisv en de uitvoeringsinstelling wordt
onder andere beheerst door het gesloten contract. In de prijs die het Lisv
betaalt voor geleverde diensten zal het aspect van de efficiëncy van
de uitvoering zijn verwerkt. De doeltreffendheid van de uitvoering en de eventuele
rapportage daarover zal naar ik aanneem onderdeel van het contract zijn. Onderdeel
van het contract tussen het Lisv en de uitvoeringsinstelling kan eveneens
zijn dat de uitvoeringsinstelling de aan het Ctsv uit te brengen doelmatigheidsrapportage
ook ter kennis brengt van het Lisv. Het past naar de mening van het kabinet
echter niet in de opdrachtgever/opdrachtnemerrelatie om dit dwingend voor
te schrijven.De leden van de fractie van de PvdA vragen of zij het goed zien dat het
Ctsv geen eigen beleidsmatige taak heeft als het om het stellen van regels
gaat. De leden van de VVD-fractie stemmen in met de beperking van de regelgevende
bevoegdheid van het Ctsv tot die regels die noodzakelijk zijn voor het adequaat
kunnen uitoefenen van toezicht.De leden van de PvdA-fractie zien het inderdaad juist dat het Ctsv geen
eigen beleidsmatige taak heeft als het gaat om het stellen van regels anders
dan het stellen van regels die noodzakelijk zijn voor het adequaat kunnen
uitoefenen van toezicht. De regels die het Ctsv op basis van deze bevoegdheid
zal kunnen stellen zullen een overwegend technisch karakter hebben en bijvoorbeeld
betrekking kunnen hebben op de wijze waarop informatie aan het Ctsv moet worden
geleverd om de onderlinge vergelijkbaarheid te waarborgen, of op de wijze
en het moment waarop informatie geleverd zal moeten worden enz.De leden van de fractie van de PvdA vragen nader in te gaan op preventief
toezicht door het Ctsv.Uitgangspunt van dit wetsvoorstel is om preventief toezicht door het Ctsv
zoveel mogelijk te beperken. Preventief toezicht maakt inbreuk op de primaire
verantwoordelijkheid voor de uitvoering van in dit geval het Lisv en
de SVb. Bij de vaststelling welke besluiten vooraf aan het Ctsv moeten worden
voorgelegd, of die de goedkeuring van het Ctsv behoeven, zal het kabinet zo
terughoudend mogelijk opstellen. Een criterium dat een rol zal spelen bij
de beoordeling of preventief toezicht noodzakelijk is de mogelijkheid om de
gevolgen van een eenmaal genomen besluit te redresseren, zonder dat dit gepaard
gaat met hoge (maatschappelijke) kosten.De leden van de fractie van de PvdA vragen of de opvatting van het kabinet
dat de discussie over een eventueel experimenteerartikel, en het op basis
daarvan toestaan van contra-legemsituaties, gevoerd moet worden in het kader
van de discussie over de materiewetten betekent dat het Ctsv hierin geen rol
zal kunnen/moeten spelen.Het op basis van een experimenteerartikel toestaan van contra-legemsituatie
beschouwt het kabinet als een beleidsmatige aangelegenheid. Het gebruik van
deze bevoegdheid dient volledig onder parlementaire controle te staan. Naar
het oordeel van het kabinet betekent dit dat de beslissing om een contra-legemsituatie
toe te staan niet kan worden overgelaten aan een zelfstandig bestuursorgaan
en dus ook niet aan het Ctsv. Het Ctsv kan uiteraard wel een rol spelen om
er op toe te zien dat, indien besloten is een contra-legemsituatie toe te
staan, de kaders waarbinnen het contra-legem handelen is toegestaan in acht
worden genomen.De leden van de VVD vragen of het in wet- en regelgeving vastleggen van
de normen waaraan een efficiënte uitvoering moet voldoen niet tot verregaande
bureaucratie zal leiden en waarom de normering in de vorm van kengetallen
en dergelijke niet aan het Ctsv kan worden overgelaten.Het overlaten aan het Ctsv van de normering op het punt van de efficiëncy
heeft als belangrijk nadeel dat het Ctsv in strijd is met het algemene uitgangspunt
dat het Ctsv geen regels stelt anders dan de regels die noodzakelijk zijn
met het oog op het adequaat kunnen uitoefenen van toezicht. Handelen in strijd
met dit uitgangspunt leidt tot de ongewenste situatie dat het Ctsv als toezichthouder
zal moeten toetsen aan de regels (normen) die het zelf heeft opgesteld.Zoals reeds in de memorie van toelichting vermeld zal ik in de komende
periode nagaan wat de mogelijkheden zijn om de normen waaraan een efficiënte
uitvoering zal moeten voldoen in wet- en regelgeving vast te leggen. Gegeven
het feit dat deze normen waarschijnlijk niet voor lange tijd ongewijzigd zullen
blijven ben ik voornemens de eventuele normen in een ministeriële regeling
vast te leggen. Daarmee wordt bereikt dat de eventueel noodzakelijke aanpassing
van de geldende normen snel zal kunnen plaatsvinden en kan de door deze leden
gevreesde bureaucratie worden voorkomen.De leden van de VVD-fractie geven aan dat het Ctsv onderzoek kan doen
naar de doelmatigheid. Hierbij gaat het naar de opvatting van deze leden om
de vraag of de uitvoeringspraktijk beantwoordt aan de doelstellingen van de
wetgever. In hoeverre, zo vragen zij zich af, kan het Ctsv voorts naar eigen
inzicht onderzoek plegen naar de doeltreffendheid in de zin van het al dan
niet voldoende bereiken van de beleidsdoelstellingen.Het is juist, zoals de leden van de VVD-fractie stellen, dat het onderzoek
van het Ctsv zich richt op de uitvoeringspraktijk. Hierbij gaat het om de
recht- en doelmatigheidsaspecten van deze uitvoeringspraktijk, alsook om de
effecten die in de uitvoering zijn bereikt. Hiervoor dient met name de uitvoeringseffectrapportage.
Naast onderwerpen die door de Minister worden aangedragen zal het Ctsv binnen
dit kader ook veelal zelfstandig onderwerpen selecteren en in
het jaarplan aan de Minister voorleggen, ten einde na overeenstemming over
dit plan, over die onderwerpen een uitvoeringseffectrapportage op te stellen.
Deze activiteiten behoren tot het reguliere toezicht van het Ctsv.De leden van de fracties van D66 en GPV vragen een toelichting op de normen
die het Ctsv zou moeten hanteren bij de toetsing van de informatie die in
het kader van het toezicht wordt vergaard.De normen voor toetsing van de toezichtsinformatie ontleent het Ctsv aan
wet- en regelgeving, algemene beginselen van behoorlijk bestuur, rechtspraak,
aan normen en standaarden die elders in het maatschappelijk verkeer gangbaar
zijn (basale bedrijfseconomische inzichten, binnen een beroepsgroep gebruikelijke
protocollen enz.) en aan het eigen beleid van de uitvoeringsinstantie.Kenmerk van deze normen is dat deze niet door het Ctsv zelf zijn vastgesteld,
maar door het Ctsv ontleend worden aan andere bronnen. De toezichthouder stelt
de te hanteren normen niet zelf op, maar toetst of deze normen door de onder
toezicht gestelden correct worden toegepast. De door de toezichthouder te
gebruiken normen zijn openbaar en als zodanig kenbaar voor de onder toezichtgestelden.
Het behoort nadrukkelijk tot de taak van de toezichthouder om de geldende
normen voor een concreet geval te expliciteren en zo nodig nader te specificeren
in toetsingskaders. Ook deze toetsingskaders zijn kenbaar voor de onder toezichtgestelden.Een specifiek onderdeel van de normen die de toezichthouder hanteert is
het eigen beleid van de uitvoeringsorganisatie. De leden van de GPV-fractie
vragen dit toe te lichten.Bij de uitvoering van de sociale verzekeringswetten bestaat voor het Lisv
en de SVb in een aantal gevallen ruimte om een eigen beleid te voeren. De
preciese invulling van deze beleidsruimte is de verantwoordelijkheid van het
Lisv en de SVb. Het Lisv en de SVb zijn verplicht om de toepassing van deze
beleidsruimte in beleidsregels vast te leggen. Het is niet toegestaan de beleidsruimte
in elk geval naar willekeur toe te passen. Dit verdraagt zich niet met de
algemene beginselen van behoorlijk bestuur.Het Ctsv heeft tot taak om na te gaan of het Lisv en de SVb de beleidsruimte
inderdaad in beleidsregels vastleggen, of de inhoud van deze regels passen
binnen een rechtmatige en doelmatige uitvoering van de sociale verzekeringen
en of, indien aan deze beide voorwaarden is voldaan, het Lisv en de SVb de
eigen beleidsregels ook daadwerkelijk hanteert. In deze zin zijn de beleidsregels
van het Lisv en de SVb normen die het Ctsv bij de uitoefening van het toezicht
hanteert. Daarnaast zal het Ctsv bij doelmatigheids- en doeltreffenheidsonderzoek
de door de SVb en het Lisv geformuleerde kwantitatieve en kwalitatieve doelen
bij het toezicht betrekken.De leden van de D66-fractie constateren dat het Ctsv geen coördinerende
taak meer zal hebben op het gebied van onderzoek. Zij vragen zich af wie deze
taak wel op zich zal nemen.Waar het de coördinatie van onderzoek ter ontwikkeling of verbetering
van de uitvoeringspraktijk betreft, draagt het Lisv zorg voor de noodzakelijke
coördinatie daarvan. In aanvulling hierop zal op initiatief van de Minister
afstemming plaatsvinden met betrekking tot lopend onderzoek dat zowel voor
de uitvoering (en/of het toezicht) als het beleid van belang is. Bij deze
afstemming worden de relevante instellingen betrokken. Tevens zullen de onderzoeksvoornemens
van de verschillende instellingen daarbij op elkaar kunnen worden afgestemd De leden van de D66-fractie vragen wat bedoeld wordt met de noodzaak van
een gedifferentieerde benadering van het doelmatigheidsonderzoek.Bij het onderzoek naar doelmatigheid moet er een onderscheid worden gemaakt
in enerzijds het onderzoek naar de doelmatigheid van beheer en organisatie
(efficiency), ook wel aangeduid als de kleine doelmatigheid en anderzijds
het onderzoek naar de doelmatigheid van het beleid (doeltreffendheid), ook
wel aangeduid als de grote doelmatigheid. Naar beide vormen van doelmatigheid
is onderzoek noodzakelijk. Met de gedifferentieerde benadering van dit onderzoek
wordt niet anders bedoeld dan dat het onderzoek naar de ene vorm van doelmatigheid
een geheel andere benadering van het onderzoek vergt dan het onderzoek naar
de andere vorm van doelmatigheid.De leden van de D66-fractie wijzen op de passage in de memorie van toelichting
waarin wordt gesteld dat het niet aan het College is om in zijn rapporten
beleidsaanbevelingen op te nemen. De leden van de D66-fractie onderschrijven
daarentegen de opvatting van de commissie Van Zijl dat effectrapportages onvermijdelijk
een beleidsevaluerend element in zich dragen en voor het publieke debat deze
rapportages van groot belang zijn als ze afkomstig zijn van een onafhankelijke
instantie. Ook de leden van de SP-fractie wijzen op dit punt. De leden van
deze fracties vragen het kabinet hier op in te gaan. Tevens vragen de leden
van de D66-fractie waarom niet gekozen wordt voor een oplossing waarbij jaarlijks
vooraf de Minister en het Ctsv overleggen over het te voeren onderzoek en
de Minister marginaal toetst op beleidsevaluerende aspecten.In het verlengde hiervan liggen de vragen die deze leden stellen over
het onderzoek naar de effecten van het beleid. Zo vragen zij of het juist
is dat het Ctsv geen onderzoek mag doen naar de effecten van het beleid, of
effectrapportages tot de (kern) taken van het Ctsv behoren en hoe de opmerking
in de memorie van toelichting moet worden gezien, die stelt dat «het
Ctsv geen onderzoek verricht gericht op vraagstellingen rond beleidsalternatieven...».
Tevens vragen deze leden zich af of onderzoek naar de effecten van de uitvoering
zowel tot de taken van het Lisv en Svb als het Tica behoren.Zij vrezen dat door een veelheid aan instanties die onderzoek kunnen gaan
doen het onderscheid in de praktijk niet helder zal zijn. Zij vragen een verduidelijking
aan de hand van een concreet voorbeeld zoals de doelmatigheid van de reïntegratietaak.Ook de leden van de VVD-fractie vragen een nadere toelichting op de invulling
van de onderzoekstaak.Zoals bekend is zal, ook in de toekomst, het Ctsv onderzoek verrichten
in het kader van zijn toezichthoudende taak, bijvoorbeeld om uitvoeringseffectrapportages
op te stellen, waarin de ontwikkelingen zoals gesignaleerd in het uitvoeringsproces
zijn weergegeven. Om doelmatigheids- en zorgvuldigheidsoverwegingen is in
het huidige wetsvoorstel gekozen voor een heldere scheiding van de onderzoekstaken.
De onderzoeksactiviteiten van het Ctsv en de andere instanties moeten ten
dienste staan van hun wettelijke taken. Het Ctsv heeft geen beleidsvormende
taak en het ligt derhalve niet in de rede dat het Ctsv onderzoek uitvoert
dat gericht is op te verwachten uitkomsten van nieuw beleid, beleidsopties,
dan wel onderzoek verricht dat betrekking heeft op de ontwikkeling van beleidsalternatieven.
Het Lisv en de Svb hebben toezichts- noch beleidsverantwoordelijkheid en zullen
daarmee rekening houden bij hun onderzoeksactiviteiten. Het onderzoek van
het Lisv of Svb is primair gericht op hun bestuurlijke, beheersmatige en coördinerende
taken, inclusief hun taak om desgevraagd uitvoeringstechnisch advies bij wetsvoorstellen
te geven. Tegen de achtergrond van deze taakverdeling zal onderzoek gericht op het
ontwikkelen van beleidsalternatieven en onderzoek met een puur beleidsevaluerend
karakter door de Minister worden geïnitieerd, eventueel op verzoek van
het parlement. Overigens wordt dit onderzoek veelal uitbesteed en wordt derhalve
ook uitgevoerd door onafhankelijke onderzoeksinstituten of universitaire instituten.
Zowel de uitvoeringseffectrapportages als de resultaten van de door de Minister
geïnitieerde onderzoeken worden aangeboden aan het parlement, dat zich
vervolgens een oordeel kan vormen over de gesignaleerde ontwikkelingen en
eventueel over kan gaan tot het formuleren van voorstellen tot wijziging van
het beleid.De verschillende instanties hebben een eigen beleidsvrijheid ten aanzien
van het uitvoeren van onderzoeken op hun terrein. Wel onderschrijft het kabinet
de wens van de leden van de D66-fractie om te komen tot jaarlijkse afstemming
van de voorgenomen onderzoeksactiviteiten. In het kader van de coördinatie
van onderzoek zal de Minister een regulier overleg tussen de verschillende
instanties initiëren. Hierbij is het kabinet niet bevreesd voor een grote
overloop van onderzoeksactiviteiten. Aan de hand van het door de leden van
de D66-fractie aangedragen voorbeeld kan dit worden aangegeven.Stel het kabinet komt met een nieuw reïntegratie-instrument dat zowel
voor WAO-gerechtigden als Anw-gerechtigden van toepassing is. Het ontwerp
voor deze maatregel zal worden voorlegd aan de Svb en het Lisv, die vervolgens
zullen onderzoeken of dit instrument door de uitvoeringsorganen kan worden
toegepast. Vervolgens wordt het instrument ingevoerd. Het Lisv en de SVb kunnen
nu onderzoek laten uitvoeren op welke wijze dit instrument het meest efficiënt
aan de uitvoeringsinstellingen, respectievelijk de districtskantoren ter hand
kan worden gesteld. Na enige tijd zal het Ctsv een uitvoeringseffectrapportage
opstellen omtrent de wijze waarop de Svb en het Lisv zijn omgegaan met het
instrument en hoe vaak en tegen welke kosten gebruik is gemaakt van het instrument.
Bij deze opstelling kunnen zij eventueel gebruik maken van rapportages van
het Lisv en Svb. Tevens zullen zij de bevindingen afzetten tegen de door het
kabinet beoogde doelstellingen. Daarnaast kan de Minister, bijvoorbeeld indien
het parlement daarom vraagt, een breder evaluatie-onderzoek laten uitvoeren
waarin de toepassing van dit instrument wordt geplaatst in het bredere kader
van beschikbaarheid van reïntegratie-instrumenten. Op basis van de rapportage
van het Ctsv en de resultaten van het evaluatie-onderzoek kan het kabinet
in samenspraak met het parlement tot de conclusie komen dat het instrument
niet voldoende bruikbaar is en kan de Minister onderzoek laten uitvoeren naar
mogelijk alternatieve instrumenten (bijvoorbeeld door een verkenning in het
buitenland).De leden van de GroenLinks-fractie vragen waarom het Ctsv niet de bevoegdheid
krijgt om aanbevelingen te doen over zowel beleid als wetgeving.In het wetsvoorstel is de taak van het Ctsv opgenomen om op verzoek van
de Minister de inlichtingen te verschaffen die nodig zijn voor de beoordeling
van de mogelijkheden van het houden van toezicht op de rechtmatigheid en de
doelmatigheid van de uitvoering van beleidsvoornemens en wettelijke voorschriften
door de SVb, het Lisv en de uitvoeringsinstellingen. Deze taak is aan het
Ctsv opgedragen omdat het Ctsv op dit terrein als toezichthouder bij uitstek
deskundig is. Beleidsadvisering op het terrein van de sociale verzekeringen
is een taak van de Sociaal Economische Raad. Het Ctsv is daarvoor naar de
mening van het kabinet niet de aangewezen instantie. Dit geldt ook voor advisering
op het terrein van wetgeving. Het in dit wetsvoorstel opnemen van een adviserende taak anders dan die op het terrein van de toezichtbaarheid past
niet in het streven van het kabinet om veelvuldige advisering door een groot
aantal adviesinstanties terug te dringen. Uiteraard ga ik er wel van uit dat
als het Ctsv in zijn toezichtsuitoefening stuit op onvolkomenheden in de wet-
en regelgeving, het college dit aan mij zal signaleren. 5.6 Het toezichtsbeleidDe vraag van de leden van de GPV-fractie, of de objectiviteit van de evaluatie
van het toezichtsbeleid wel voldoende is gegarandeerd nu het Ctsv dit beleid
niet alleen zelf uitvoert, maar ook zelf evalueert, is eerder in deze nota
aan de orde geweest. 5.7 Het afleggen van verantwoordelijkheid door het CtsvDe leden van de fractie van de VVD vragen op welke wijze in het informatieprotocol
door het Ctsv moet worden aangetoond dat het proces van toezicht houden adequaat
is opgezet en werkt. Daarnaast vragen zij op welke wijze dit meetbaar en verifieerbaar
moet worden aangetoond. Tevens vragen zij zich af of hiervan in de afgelopen
jaren reeds sprake is geweest.Wellicht is hier sprake van een misverstand. Om in de toekomst een goede
reguliere omgang en informatie-uitwisseling tussen de Minister en het Ctsv
te garanderen zullen er nadere afspraken worden gemaakt over de wijze van
omgang met elkaar, met inachtneming van ieders verantwoordelijkheid. Daarnaast
is er sprake van duidelijker in de wet vastgelegde verantwoordingsprodukten
en -momenten van het Ctsv. Het Ctsv zal in de toekomst moeten aantonen dat
het zijn processen onder controle heeft. Hierbij kan worden uitgegaan van
een aantal principes die uit de kwaliteitszorg voortkomen (zie hiertoe de
antwoorden op de vragen van de leden van de fracties van D66 en GPV). Daarin
zijn de genoemde elementen een normaal thema. Het toezichtbeleid van de Minister
is nu reeds zodanig ingericht dat er toezicht zal worden gehouden op de processen
bij de toezichthouder. Reeds nu is sprake van een transparante beleidscyclus
bij het Ctsv. Het Ctsv heeft zijn toezichtfilosofie, zijn toezichtbeleid,
de meerjarenplannen, het jaarplan en de daaraan gekoppelde begroting reeds
in 1995/1996 opgesteld. Dit biedt een helder inzicht in de opzet van de processen
bij het Ctsv. Voor een beoordeling van de werking van de voornemens en de
processen van het Ctsv is het nog te vroeg. Daarnaast zal in de toekomst door
de Minister als toezichthouder ook zelfstandig onderzoek worden gedaan bij
het Ctsv om na te gaan of de processen in de praktijk ook goed werken, en
er daardoor een gerechtvaardigd vertrouwen is dat de produkten die het Ctsv
oplevert van een goede kwaliteit zijn.De leden van de fractie van D66 vragen welke bevoegdheden de Minister
heeft ten aanzien van bijsturing van beleidsplannen van het Ctsv en hoe een
en ander zich verhoudt tot de (beleids)plannen van de SVb en het Lisv.In de beoogde contacten tussen de Minister en het Ctsv is een overleg
voorzien over het concept plan van werkzaamheden van het Ctsv. In dit overleg
kan de Minister zonodig reageren op de hem voorgelegde voornemens. Passend
binnen de ZBO-constructie is dat het de verantwoordelijkheid van het Ctsv
is het plan uiteindelijk vast te stellen. De Minister overlegt eveneens met
het Lisv en de Svb over de respectievelijke concept-plannen van werkzaamheden.
Aangezien in de OSV 1997 eenduidige sturingslijnen zijn neergelegd heeft de
Minister wel rechtstreekse bijsturingsinstrumenten gericht op het Ctsv maar
niet op het Lisv en de Svb anders dan het genoemde overleg en
wijziging van wet- en regelgeving. Ten aanzien van het Ctsv is er de bevoegdheid
om het budget vast te stellen en de bevoegdheid van een aanwijzing van algemene
aard. Een aanwijzing kan in principe op elk moment gegeven worden en is niet
gebonden aan een verantwoordingsdocument van het Ctsv. Het zal duidelijk zijn
dat dit een bijsturingsinstrument in last resort betreft. Alle andere mogelijkheden
van beinvloeding dienen uitgeput te zijn en de geconstateerde overtreding
dient in overeenstemming te zijn met de zwaarte van dit instrument.Naar aanleiding van een vraag van de leden van de fractie van D66 merkt
het kabinet op dat ook voor de OSV 1997 als doelstelling geldt het stimuleren
en zo veel mogelijk garanderen van een ordelijk en controleerbaar financieel
beheer bij de uitvoeringsinstellingen. Het kabinet is van oordeel dat die
doelstelling wordt gerealiseerd door de wijze waarop aan het financiële
verantwoordingsproces invulling is gegeven in de OSV 1997. Reeds eerder in
deze nota naar aanleiding van het verslag is het kabinet ingegaan op de inhoud
van dat proces naar aanleiding van een vraag van de de leden van de CDA-fractie.
Kortheidshalve wil het kabinet daarnaar verwijzen. 6. Informatiehuisuishouding van de sector sociale verzekeringen 6.1 InleidingDe leden van de D66-fractie vragen zich af hoe de centrale rol van het
Lisv op het terrein van de informatiehuishouding zich verhoudt tot de aanbeveling
van de Algemene Rekenkamer dat de bedrijfsverenigingen meer gebruik gaan maken
van gegevens van de Belastingdienst.De centrale positie van het Lisv is naar de mening van het kabinet bevorderlijk
voor de gegevensuitwisseling met andere bestuursorganen, waaronder de belastingdienst.
Het Lisv zal immers zorgen voor een adequate infrastructuur (Verzekerdenadministraties,
Gemeenschappelijk Verwijsindex), duidelijke procedures en meer uniformiteit
in de gegevensbestanden van de uitvoeringsinstellingen. Voor zover een verdergaand
gebruik van de gegevens van de Belastingdienst bijdraagt aan een rechtmatige
en doelmatige uitvoering van de werknemersverzekeringen en past binnen het
wettelijke kader ten aanzien van de privacy-bescherming, zal het Lisv een
dergelijke gegevensuitwisseling tot stand brengen.De leden van de D66-fractie merken terecht op dat de standaardisatie van
het gegevensverkeer niet alleen gericht zal moeten zijn op het verlagen van
de administratieve lastendruk van werkgevers maar tevens op het verminderen
of vereenvoudigen van administratieve handelingen van de verzekerden en uitkeringsgerechtigden.
Het kabinet heeft in de memorie van toelichting bij de OSV 1997 aangegeven
dat de standaardisatie van het berichtenverkeer ook betrekking zal dienen
te hebben op de formulieren die bij de uitvoering van de werknemersverzekeringen
worden gebruikt. Voorts gaat het kabinet er vanuit dat de voorgestelde vernieuwing
van de verzekerdenadministratie (VZA) ook in het belang is van de verzekerden
en uitkeringsgerechtigden. Bij een systeem van gesloten bedrijfsvoering zal
ook voor verzekerden en uitkeringsgerechtigden het principe van «in
enkelvoud invullen» kunnen worden gehanteerd. Hierbij moet uiteraard
wel worden bedacht dat het streven naar het verminderen van de administratieve
belasting voor burgers en bedrijven, niet ten koste mag gaan van de rechtmatigheid
van de uitvoering van de sociale verzekeringen. Het kabinet heeft kennis genomen van de interessante suggestie van de
RPF-fractie om een centrale gegevensbank in te richten waarin de administraties
van alle organisaties die betrokken zijn bij de uitvoering van de sociale
zekerheidswetten zijn gebundeld. Een gedegen afweging van voor- en nadelen
is niet mogelijk aangezien de reikwijdte en de implicaties van het voorstel
het kader van dit wetsvoorstel ver te buiten gaan. Wel wil het kabinet enkele
beschouwende opmerkingen maken.De inrichting van een centrale gegevensbank die ten dienste staat van
meerdere organisaties heeft als denkmodel voor de langere termijn aantrekkelijke
kanten. Een dergelijke informatiestructuur zou een bijdrage kunnen leveren
aan het opheffen van verschillende nadelen die eigen zijn aan de huidige opzet
van decentrale, niet gestandaardiseerde administraties. Hier staat echter
tegenover dat ook aan een centrale gegevensbank enkele niet te onderschatten
nadelen en risico's kleven van technische en juridische aard (bijv: omvang
van het bestand, hoeveelheid gebruikers, beheersproblematiek, privacy-bescherming,
bestuurlijke inbedding). Verder moet worden bedacht dat het door de RPF-fractie
geopperde model zeker niet op korte termijn kan worden ingevoerd. Het is een
gegeven dat het tot stand brengen van afstemming en harmonisatie tussen op
zich zelf staande gegevensbestanden gepaard gaat met vele complicaties en
de nodige weerstanden oproept. Een streven naar volledige integratie zou deze
problematiek alleen maar verzwaren en zal dan ook een zaak van lange adem
zijn.Het kabinet is van mening dat het stimuleren en optimaliseren van de (electronische)
gegevensuitwisseling tussen organisaties die belast zijn met een publieke
taak, voor de korte en middellange termijn een beter begaanbare weg is. Op
deze manier is het mogelijk om de meeste voordelen van een centraal gegevensbestand
te realiseren, zonder de nadelen daarvan. Om de electronische gegevensuitwisseling
te stimuleren en te stroomlijnen hanteert het kabinet het zogeheten RINIS-model,
wat staat voor Routeringsinstituut voor (inter-)nationale informatiestromen.
Dit model is gebaseerd op het uitgangspunt dat iedere deelnemende beleidssector
zelf bepaalt op welke wijze het gegevensbeheer binnen de sector is georganiseerd,
terwijl over het intersectorale gegevensverkeer gemeenschappelijke afspraken
worden gemaakt. Mocht in de toekomst blijken dat de door de RPF-fractie voorgestelde
centrale gegevensbank een doelmatiger optie is, dan biedt het RINIS-model
daarvoor een goede uitgangspositie.De leden van de RPF-fractie vragen zich af of het kabinet er rekening
mee heeft gehouden dat er forse kosten kunnen zijn verbonden aan het genereren
en verstrekken van gegevens. Tevens vragen zij of de bepalingen ten aanzien
van de gegevensuitwisseling een belemmering zouden kunnen vormen voor de handhaving.Zoals in de memorie van toelichting is opgemerkt wordt in het wetsvoorstel
OSV 1997 geen koerswijziging aangebracht in het beleid ten aanzien van de
gegevensuitwisseling. De OSV 1997 bevat wel enkele technische en organisatorische
veranderingen, die de doelmatigheid en de doeltreffendheid van de gegevensuitwisseling
zullen bevorderen. Maar de uitvoeringsinstellingen zullen in principe met
dezelfde instanties als nu, onder dezelfde juridische en financiële voorwaarden
gegevens uitwisselen. Concreet betekent dit dat met de bij of krachtens wet
aangewezen bestuursorganen alle gegevens en inlichtingen die nodig zijn voor
de uitvoering van de publieke taken kunnen worden uitgewisseld. Hiermee biedt
de OSV 1997 naar de mening van het kabinet een wettelijk kader dat een nagenoeg
vrij gegevensverkeer tussen de genoemde publieke organisaties mogelijk maakt.
De enige beperking die deze bepalingen met zich meebrengen, is dat de gegevens
nodig moeten zijn voor de uitvoering van de publieke taken. De
leden van de RPF-fractie zullen het met het kabinet eens dat dat dit een zeer
reële voorwaarde is, die vanuit het belang van de eerbiediging van de
persoonlijke levenssfeer minimaal noodzakelijk is.Het kabinet heeft er voorts bewust voor gekozen om ten aanzien van de
gegevensuitwisseling tussen publieke organen het principe van kostenloosheid
te handhaven. Hiermee wordt niet ontkend dat het verzamelen en beschikbaar
stellen van gegevens kosten met zich brengt, maar wordt uitsluitend voorgeschreven
dat deze kosten voor rekening dienen te komen van de beleidssector die de
gegevens beheert en voor andere beschikbaar stelt. De kosten die de uitvoeringsinstellingen
moeten maken behoren tot de reguliere uitvoeringskosten, die uit de sociale
premies worden gefinancierd. Het kabinet meent dat dit onder de gegeven omstandigheden
de meest eenvoudige en overzichtelijke manier is om de kosten van het gegevensverkeer
te verdelen over de verschillende beleidssectoren. Iedere andere systematiek
zou de nodige administratieve handelingen met zich meebrengen (en daarmee
de nodige uitvoeringskosten) terwijl het in feite een vestzak-broekzak-operatie
zou zijn. 6.2 VerzekerdenadministratieTijdens de discussie over het Algemene Rekenkamerrapport Premieheffing
en -inning door de Belastingdienst en Bedrijfsverenigingen is de vraag gesteld
of er in de belastingwetten en sociale verzekeringswetten niet tot een gelijkluidend
loonbegrip kan worden gekomen. Er is door de aanwezige bewindslieden een toezegging
gedaan om dit nader te onderzoeken. De leden van de D66-fraktie vragen hoe
het met dit onderzoek staat.Bij de bespreking van het rapport van de Algemene Rekenkamer «Premie-inning
door bedrijfsverenigingen en Belastingdienst» is met name aandacht besteed
aan de vraag welke organisatie het meest efficiënt de premies voor de
werknemersverzekeringen zou kunnen innen, een bedrijfsvereniging of de Belastingdienst.
Het onderzoek is op dit moment nog in voorbereiding en zal naar verwachting
op korte termijn kunnen worden aanbesteed. Ten aanzien van de coördinatie
tussen de belasting- en de premiegrondslag heeft de toenmalige staatssecretaris
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aangegeven dat coördinatie op dit
punt zal leiden tot een grotere discoördinatie tussen de premie- en de
uitkeringsgrondslag, waarvan de consequenties voor de werknemersverzekeringen
bijzonder groot zouden zijn. Binnenkort wordt het Tica een nadere adviesaanvraag
over de aanpassing van de dagloonsystematiek gestuurd. In dat kader wordt
het Tica verzocht de coördinatie van de verschillende loonbegrippen te
belichten.De leden van de SGP-fractie vragen het kabinet om de tekortkomingen van
de VZA concreet aan te geven.De knelpunten van de VZA hebben met name betrekking op de kwaliteit, de
werking en de positie van de VZA. Er kunnen twee hoofdproblemen worden onderscheiden.In de eerste plaats is de VZA niet volledig geïntegreerd in het primaire
uitvoeringsproces. De VZA fungeert in het algemeen als een extra administratie
die naast de primaire informatie-systemen wordt aangehouden. De VZA vormt
geen intrinsiek onderdeel van het uitvoeringsproces. De gevolgen hiervan zijn:– inefficiënte uitvoering door dubbel werk– meervoudige gegevensaanlevering door werkgevers en werknemers– niet geïntegreerde informatiebronnen – vrijblijvendheid van de registratie in de VZAIn de tweede plaats wordt regelmatig geconstateerd dat de kwaliteit van
de gegevens actualiteit, volledigheid, juistheid) in de VZA niet op alle punten
voldoende is. Dit heeft tot gevolg dat de gegevens uit de VZA niet zonder
meer gebruikt kunnen worden, maar altijd bij de eigenlijke bron (meestal de
werkgever) geverifieerd moeten worden.Dit probleem doet zich met name voor bij snel wisselende, kort durende
dienstverbanden (seizoensarbeid, uitzendkrachten, free lancers e.d). Gezien
de groei van de flexibele arbeid zal dit probleem steeds meer aandacht gaan
vragen.De leden van de GPV-fractie vragen of de verwachting van het kabinet dat
de vernieuwing van de VZA per 1 januari zal zijn afgerond samenhangt met de
het feit dat de uitvoeringsinstellingen pas in het jaar het jaar 2000 een
erkenning kunnen krijgen.Het kabinet heeft de streefdatum voor de voltooiing van het vernieuwingsproces
inderdaad bewust laten samenvallen met de datum waarop de huidige administratie-overeenkomsten
aflopen en nieuwe – erkende – uitvoeringsinstellingen kunnen meedingen
naar de contracten met het Lisv (zoals hiervoor al is aangegeven kunnen nieuwe
uitvoeringsinstellingen al voor het jaar 2000 erkenning aanvragen). Het kabinet
meent dat het noodzakelijk is dat de beoogde veranderingen op het gebied van
de informatiehuishouding volledig zijn ingevoerd op het moment dat nieuwe
uitvoeringsinstellingen de markt kunnen betreden. Op die manier is verzekerd
dat de nieuwkomers hun administratie en hun administratieve organisatie in
overeenstemming met de voorschriften van het Lisv zullen opzetten. Dit voorkomt
kapitaalvernietiging en des-investeringen. Verder is op deze manier een «level-playing
field» voor alle betrokken partijen gecreëerd. Alle uitvoeringsinstellingen
die na het jaar 2000 actief zijn, zullen zich moeten houden aan dezelfde voorschriften
van het Lisv en zullen derhalve onder dezelfde voorwaarden moeten opereren.Het jaartal 2000 is overigens de uiterste datum, waarop de uniformering
en standaardisatie van het gegevensbeheer en gegevensverkeer daadwerkelijk
geïmplementeerd moeten zijn.Als het Lisv en de huidige uitvoeringsinstellingen in staat zijn om de
veranderingen eerder tot stand te brengen is dat uiteraard toe te juichen.
Het kabinet meent echter dat voor deze omvangrijke en technisch gecompliceerde
operatie een invoeringstermijn van drie jaar (gerekend vanaf de beoogde invoeringsdatam
van de OSV 1997) niet extreem lang is. 6.3 GegevensuitwisselingVerschillende fracties hebben vragen gesteld over de gevolgen van het
onderhavige wetsvoorstel voor de privacy-bescherming van de betrokken burgers.
De leden van D66 wijzen op het belang van een zorgvuldig gebruik van privacy-gevoelige
gegevens. De leden van GroenLinks vragen of het wetsvoorstel is voorgelegd
aan de Registratiekamer.Het kabinet is van mening dat het wetsvoorstel OSV 1997 geen negatieve
consequenties heeft voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van
verzekerden en uitkeringsgerechtigden. Voor de uitvoeringsorganisaties geldt
dezelfde geheimhoudingsplicht als voorheen. Bovendien is in de OSV 1997 een
expliciete doelbindingsbepaling opgenomen, die de organisaties verplicht om
de gegevens uitsluitend te gebruiken voor de uitvoering van de publieke taken.
Het Lisv zal regels stellen aan het gebruik van de gegevens en kan binnen
de wettelijke kaders bepalen welke gegevens op welke wijze aan
welke organisaties worden verstrekt.Het Lisv is belast met het beheer van de Gemeenschappelijke Verwijsindex
(GVI). De GVI bevat, in tegenstelling tot wat de leden van de D66-fractie
veronderstellen, een beperkt aantal gegevens die betrekking hebben op persoonlijke
levenssfeer van de betrokken personen (naam, sofi-nummer, werkgever, aanwezigheid
dienstverhouding of uitkeringsverhouding). Met behulp van de GVI is het mogelijk
om zeer gericht de juiste gegevens over de juiste personen te traceren en
uit te wisselen. Dit voorkomt massale bestandsvergelijkingen. In dit opzicht
moet de GVI worden gezien als een instrument dat de privacy-bescherming bevordert.
Bovendien moet worden bedacht dat de geheimhoudingsplicht en de doelbindingsbepaling
ook voor het Lisv van toepassing zijn. De GVI bevat geen gegevens die in het
kader van de Wet persoonsregistraties worden aangemerkt als gevoelige gegevens
(bijvoorbeeld medische gegevens).Gezien het feit dat dit wetsvoorstel geen substantiële wijziging
met zich mee brengt in het beleid ten aanzien van de gegevensuitwisseling
is het niet voor advies aan de Registratiekamer voorgelegd. Hierbij moet worden
opgemerkt dat de Registratiekamer nauw betrokken is geweest bij de afspraken
die ten aanzien van het gegevensbeheer in het kader van de ontvlechtingsoperatie
zijn gemaakt. In de op basis van deze afspraken door het Tica opgestelde modeltekst
gegevensbeheer is uitdrukkelijk bepaald dat de gegevensverstrekking aan private
instanties, waaronder zusterondermingen in de holding, uitsluitend geoorloofd
is als er een rechtsgrond voor is. Deze lijn is in het onderhavige wetsvoorstel
overgenomen. 6.4 InformatievoorzieningDe leden van de VVD-fractie constateren dat het Lisv en de SVb zelf kunnen
bepalen welke informatie zij verzamelen en welke onderzoeken zij initiëren.
De leden van de VVD-fractie vragen zich af aan de hand van welke criteria
zij bepalen welke onderwerpen op welk moment onderzocht worden. In hoeverre
zullen het Lisv en de SVb zich laten leiden door de informatiebehoeften van
de Minister en het Ctsv en hoe kan gegarandeerd worden dat de door de Minister
en het Ctsv gewenste informatie op het juiste moment beschikbaar is ?Bij de beantwoording van deze vragen dient allereerst te worden opgemerkt
dat er een duidelijk onderscheid moet worden gemaakt tussen de informatietaak
en de onderzoeksfunctie. De informatietaak, die volgens dit wetsvoorstel wordt
overgeheveld van het Ctsv naar het Lisv respectievelijk de SVb, heeft betrekking
op het verzamelen, bewerken en beschikbaar stellen van feitelijke informatie
in verband met de uitvoering van de sociale verzekeringen. In hoofdzaak gaat
het hierbij om statistische informatie die op structurele basis wordt gegenereerd
met behulp van gegevens die door de uitvoeringsinstellingen aan het Lisv en
door de districtskantoren aan het centrale apparaat van de SVb worden verstrekt.
Deze informatietaak staat niet alleen ten dienste van de bestuurlijke, beheersende
en coördinerende taken van het Lisv en de SVb zelf, maar ook ten dienste
van het Ctsv voor zijn toezichtstaak en de Minister voor zijn beleidsverantwoordelijkheid.
Het Lisv en de SVb zijn op grond van hun wettelijke taak de informatieleveranciers
voor de Minister en het Ctsv. Deze hebben dan ook de bevoegdheid om eisen
te stellen aan de inhoud en de opzet van deze informatievoorziening van het
Lisv en de SVb. In een ministeriële regeling die op dit moment in overleg
met het Lisv, de SVb en het Ctsv wordt opgesteld, zal de Minister aangeven
welke informatie hij in welke vorm en op welk moment nodig heeft. Tevens voorziet
deze regeling in een procedure om nieuwe informatiebehoeften
vast te stellen. Het Ctsv zal op grond van zijn eigen bevoegdheden soortgelijke
regels stellen ten aanzien van de informatievoorziening door het Lisv en de
SVb.De leden van de VVD-fractie stellen de vraag in hoeverre het kabinet het
mogelijk acht dat het parlement zich rechtstreeks tot het Lisv wendt als onderzoekinstituut.Ook de leden van de D66-fractie wijzen op de behoefte bij de Kamer aan
een rechtstreekse informatievoorziening door de bestuursorganen.Zoals in de memorie van toelichting hierover is opgemerkt, is in de OSV
1997 geregeld dat de Minister alle informatie kan krijgen die hij nodig heeft
voor de uitoefening van zijn taak. Tot deze taak behoort ook het informeren
van en het afleggen van verantwoording aan het parlement. Om die reden is
in de OSV 1997 afgezien van een zelfstandig informatierecht van het parlement.
Voor deze keuze kan een aantal juridische en praktische argumenten worden
genoemd.In juridische zin kan worden gewezen op de «Aanpassingswet herziening
adviesstelsel» (ingediend 29 mei 1996). In het kader van de behandeling
van dit wetsvoorstel (nota n.a.v. het verslag) heeft Staatssecretaris Kohnstamm
aangegeven dat «aan zbo's (en dus ook het Ctsv) geen adviestaak als
bedoeld in de Kaderwet adviescolleges moet worden toegekend». Hiermee
hangt samen dat zbo's aan de Minister informatie (ook over uitvoeringsaspecten)
verstrekken en niet rechtstreeks aan het parlement.Een soortgelijk vraagstuk ligt momenteel voor bij de behandeling van het
wetsvoorstel Arbvo'96. Ook daar wordt het standpunt ingenomen dat het CBA
niet het parlement rechtstreeks informeert maar de Minister, die vervolgens
het parlement informeert.Daarnaast kan een aantal pragmatische overwegingen worden genoemd waarom
het de voorkeur geniet om de informatiestromen langs de Minister te laten
lopen:– de informatiebehoeften van het parlement zullen in de regel niet
wezenlijk verschillen van die van de Minister; met de voorgestelde werkwijze
kan de Minister zorg dragen voor de uniformiteit en consistentie van de informatievoorziening;– veelal wordt van de Minister een reactie op de informatie verwacht;
als de informatiestromen langs de Minister lopen kan de reactie en de informatie
tegelijkertijd aan de Kamer worden aangeboden;– indien het parlement meer of andere informatie wenst, kan (en
zal) de Minister er voor zorgen dat de gevraagde informatie kosteloos beschikbaar
komt; in de nog op te stellen ministeriële regeling met betrekking tot
informatieverstrekking door het Lisv en de SVb aan de Minister, zal hiermee
expliciet rekening worden gehouden.De leden van de D66-fractie hebben twijfels bij het voorstel van het kabinet
om de informatietaak van het Ctsv over te hevelen naar het Lisv (en de SVb).
Zij zijn van mening dat de informatievoorziening in handen moet blijven van
de onafhankelijk toezichthouder. De samenloop van verantwoordelijkheden bij
het Lisv en de SVb zou de onafhankelijkheid van de informatievoorziening in
gevaar kunnen brengen. Bovendien vragen deze leden zich af of het Ctsv nog
wel in staat zal zijn om onafhankelijk gegevens te verzamelen, waarmee de
taken van het Lisv beoordeeld kunnen worden.Het kabinet heeft zichzelf bij de voorbereiding van het wetsvoorstel dezelfde
vragen gesteld die nu door de D66-fractie worden verwoord. Bij de gedachtenvorming
over de reorganisatie van de informatietaak is voortdurend het
uitgangspunt geweest dat deze reorganisatie niet ten koste zou mogen gaan
van de betrouwbaarheid, onpartijdigheid en de kwaliteit van de informatievoorziening.
Het kabinet is ervan overtuigd dat de nieuwe organisatiestructuur volledig
aan deze voorwaarden voldoet en zelfs zal kunnen bijdragen aan een verbetering
op dit punt. Dit is gebaseerd op de volgende overwegingen.De samenvoeging van de uitvoerende taken en de informatietaak bij het
Lisv en de SVb kan ook in gunstige zin een samenloop van belangen opleveren.
Het Lisv is verantwoordelijk voor een rechtmatige en doelmatige uitvoering
van de wetten en is daarop aanspreekbaar. Het Lisv zal, tezamen met de sectorraden,
de feitelijke uitvoering van de werknemersverzekeringen door de uitvoeringsinstellingen
op de voet volgen en monitoren. Het Lisv heeft derhalve groot belang bij een
betrouwbare, volledige en kwalitatief hoogstaande informatievoorziening als
het Ctsv, de Minister en het parlement.Ter vergelijking zou kunnen worden gewezen op de Belastingdienst waar
een zelfde bundeling van taken en verantwoordelijkheden plaats vindt.De betrouwbaarheid en kwaliteit van de informatie wordt in eerste instantie
bepaald door de wijze waarop de uitvoeringsinstellingen of de uitvoerende
eenheden van de SVb de primaire gegevens, de grondstof voor de statistische
informatie, registreren en aanleveren. Aangezien ook het Ctsv afhankelijk
zou zijn van de gegeven die door de uitvoerende instanties worden aangeleverd,
vergroot de verschuiving van de informatietaak het risico van «gekleurde»
informatie niet. De mogelijkheden van het Lisv en de SVb om de informatie
te manipuleren zijn beperkt en eventuele manipulaties zijn over het algemeen
eenvoudig te traceren en te controleren.Het Ctsv houdt toezicht op de wijze waarop het Lisv en de SVb hun wettelijk
taken uitvoeren. Dit betreft ook de informatietaak. Het Ctsv zal niet allen
kijken naar de rechtmatigheid en de doelmatigheid van de uitvoering van de
informatietaak, maar ook naar de kwaliteit en de betrouwbaarheid van de informatie.
Eén van de middelen die het Ctsv hierbij ter beschikking staat is het
volledige inzage- en informatierecht, dat ondanks de overheveling van de informatietaak
niet is aangetast. Het inzage- en informatierecht van het Ctsv betekent dat
de uitvoeringsinstellingen, het Lisv en de SVb verplicht zijn om alle gegevens
en inlichtingen die het Ctsv nodig heeft voor zijn taak kostenloos te verstrekken.
Ook dienen de instanties de door het Ctsv aangewezen personen toegang te verschaffen
tot en inzage te geven in de administraties en alle relevante stukken. Hiermee
beschikt het Ctsv over een effectief middel om zelf een onderzoek in te stellen
naar de wijze waarop het gegevensverwerkend proces is ingericht en naar de
juistheid, de volledigheid en de betrouwbaarheid van de informatie. Zoals
in de memorie van toelichting ook is aangegeven, verwacht het kabinet dat
het toezicht van het Ctsv effectiever zal zijn als hij niet zelf verantwoordelijk
is voor de informatievoorziening over de uitvoering van de sociale verzekeringen. 7. Financieel-technische aspecten 7.1 Budgettering en contracteringDe leden van de CDA-fractie vragen op basis waarvan het Ctsv het niveau
van de uitvoeringskosten toetst. En hoe dient gehandeld te worden, indien
door een wetswijziging van een werknemersverzekering de uitvoering duurder
gaat worden. De leden van de SGP-fractie vinden dat de doelmatigheidslijn erg is benadrukt,
zonder dit in verhouding te brengen met de implicaties die materiewetten uiteindelijk
zullen moeten hebben op het gebied van de terugdringing van het beroep op
de werknemersverzekeringen. Zij vernemen gaarne de zienswijze van het kabinet.Bij de beoordeling van het niveau van de uitvoeringskosten zal het Ctsv
zich baseren op de volume-ontwikkeling van de diverse wetten (werkaanbod),
de loon- en prijsontwikkeling alsmede de voorziene wets- en organisatiestructuurwijzigingen.
Indien, zoals door de leden van de CDA- en SGP-fractie wordt aangegeven, de
kosten toenemen onder invloed van een wetswijziging, zal het Ctsv dit ook
verdisconteren. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de herbeoordelingsoperatie
in het kader van de AAW/WAO en de daarmee samenhangende intensivering van
de bemiddelingsactiviteiten. Bij het kabinet staat steeds centraal dat een
verbetering van de doelmatigheid van de uitvoering niet ten koste mag gaan
van de kwaliteit van het uitvoeringsproces.De leden van de VVD-fractie vragen of niet kan worden volstaan met een
jaarlijks totaal-overzicht van de uitvoeringskosten van de uitvoeringsinstellingen
en een beoordeling daarvan door het Ctsv.Het kabinet merkt op dat het beeld dat het Ctsv zich dient te vormen betrekking
heeft op het totaal van de contracten tussen LISV en de uitvoeringsinstellingen.
Het Ctsv dient derhalve niet elk afzonderlijk contract te beoordelen. Het
kabinet is van oordeel dat een niet bij de afsluiting van de contracten betrokken
partij een onafhankelijke toets dient te verrichten op het totaal aan uitvoeringskosten.
Het meest voor de hand liggende orgaan voor die taak is dan de toezichthouder,
het Ctsv.In het geval dat het Ctsv van oordeel is dat het totaal aan uitvoeringskosten
van de uitvoeringsinstellingen een te hoog niveau zou bereiken, wordt dat
aan het LISV gemeld. Het is dan de taak van het LISV om de uitvoeringskosten
van één of meerdere contracten met de uitvoeringsinstellingen
te verlagen, zodat het totaal aan uitvoeringskosten tot een naar het oordeel
van het Ctsv aanvaardbaar niveau wordt gereduceerd.Het kabinet deelt overigens het oordeel van de leden van de VVD-fractie
dat het LISV de primaire verantwoordelijkheid heeft bij het totaal aan uitvoeringskosten
van de uitvoeringsinstellingen. Ik deel echter niet de opvatting van deze
leden dat het LISV «erbij zit en er naar kijkt», noch bij de beoordeling
van de uitvoerings-kosten, noch bij de onderhandelingen met de uitvoeringsinstellingen.De leden van de D66-fractie merken op dat de uitvoeringskosten van de
sectorraden niet afzonderlijk worden gebudgetteerd. De diensten worden tegen
kostprijs vergoed. De leden van de D66-fractie gaan ervan uit dat de kostprijs
sober wordt vastgesteld en niet op basis van ruime vacatiegelden en vragen
daarop een reactie van het kabinet.Het kabinet verwacht dat de sectorraden een actieve rol zullen spelen
bij de advisering van het Lisv met name op het terrein van de sectorspecifieke
aangelegenheden. De activiteiten die worden vergoed dienen dan ook in het
teken te staan van deze adviseringstaak. Als gevolg hiervan zullen de kosten
die gaan ontstaan slechts in beperkte mate bestaan uit vacatiegelden, maar
veeleer betrekking hebben op de personeelskosten van medewerkers, die de offertes
van de uitvoeringsinstellingen beoordelen en contacten onderhouden met deze
instellingen over de uitvoering van met name de sectorspecifieke elementen
in de afgesloten administratie-overeenkomsten. Het Lisv en het Ctsv zullen
erop toezien, dat voor dergelijke activiteiten adequate, maar
geen buitensporige, vergoedingen worden verstrekt.De leden van de SGP-fractie zien gaarne een nadere toelichting tegemoet
op de aangegeven verwachting, dat een goed en effectief beleid op het gebied
van reïntegratie en fraudebestrijding zal leiden tot een daling van de
uitkeringslasten die groter is dan de stijging van de uitvoeringskosten. Waarop
is die verwachting gebaseerd? Kan deze verwachting worden geïllustreerd
aan de hand van meer concrete cijfers?In de passage van de memorie van toelichting waar de leden van de SGP-fractie
naar verwijzen (par. 7.1) worden de uitvoeringskosten in relatie gebracht
met de uitkeringslasten. Echter niet zo zeer in absolute zin, maar in relatie
tot de activiteiten die voor een jaar worden voorgenomen en de kosten die
daarmee samenhangen. Deze passage brengt tot uiting dat het Ctsv bij zijn
oordeelsvorming niet alleen zal kijken naar de doelmatigheid in enge zin (uitvoeringskosten),
maar tevens zal bezien of de activiteiten kunnen leiden tot een daling van
de uitkeringslasten. Dit is vooral van belang bij de beoordeling van beleidsvoornemens
van het Lisv om het beroep op de werknemersverzekeringen terug te dringen.
Hiermee kunnen immers additionele kosten gepaard gaan, terwijl naar verwachting
de opbrengst in verband met vermindering van het aantal uitkeringen hoger
zal zijn dan deze toename van de uitvoeringskosten. Zo zal een bemiddelingsactiviteit
die 100 000 gld kost, per saldo leiden tot een besparing, indien hiermee
zes of meer gedeeltelijk arbeidsgeschikten (WAO-gerechtigden) met een aanvullende
werkloosheidsuitkering aan het werk kunnen worden geholpen. 7.2 Begrotings- en jaarverantwoordingscyclusHet kabinet deelt de opvatting van de leden van de VVD-fractie dat een
begroting niet kan worden beoordeeld zonder de bij die begroting behorende
activiteiten te kennen. Immers de begroting is de financiële vertaling
van de voor het komende jaar te ondernemen activiteiten. Bij de beoordeling
van de begroting Lisv en SVb zal het Ctsv dan ook geïnformeerd willen
en dienen te worden over de uitvoeringstaken (jaarplan) van Lisv en SVb. Daarom
vindt de beoordeling van het jaarplan door de Minister plaats voor de vaststelling
van de begroting door het Ctsv. De beoordeling van het jaarplan door de Minister
acht het kabinet van groot belang om een beeld te houden op de uitvoeringstaken
en met name op de taken die gericht zijn op het M en O beleid en het reïntegratiebeleid.Het ligt voor de hand dat het Ctsv bij de beoordeling van de begroting
van het Lisv en de SVb de inhoud van overleg van de onderscheiden instanties
met de Minister over het plan van werkzaamheden mede in ogenschouw neemt.
Het Ctsv heeft op dit punt echter nadrukkelijk een eigen verantwoordelijkheid. 7.3 Het financiële verantwoordingsprocesDe leden van van de fractie D66 vragen het kabinet hoe zij aankijken tegen
de paragraaf over het rechtmatigheidsonderzoek in «Heel het raderwerk»
en of zij van mening zijn dat artikel 83 in de OSV 1997 een voldoende basis
biedt voor verbeteringen bij de uitvoeringsorganisaties die kunnen bijdragen
aan de rechtmatige uitvoering van wetten. Een beroep op de regeling rechtmatigsverklaring
lijkt geen afdoende antwoord, daar de regeling sinds 1995 bestaat en er desondanks,
volgens «Heel het raderwerk», sprake is van te weinig verbeteringsimpulsen.De leden van de GPV-fractie constateren dat het toezicht op rechtmatigheid
door het Ctsv volgens de eisen van de Regeling rechtmatigheidsverklaring
van februari 1995 zal plaatsvinden. In «heel het raderwerk»(pag.
4.3.3.) wordt geconcludeerd dat er van het door het Ctsv uitgevoerde rechtmatigheidsonderzoek
«weinig concrete verbeteringsimpulsen richting uitvoeringsinstanties
uitgaan». Deze leden vragen of de Minister verwacht dat onder het huidige
voorstel deze verbeteringsimpulsen wel zullen uitgaan. Tevens vragen deze
leden of het vanuit het oogpunt van zuiverheid wenselijk is dat het Ctsv ook
een oordeel geeft over de eigen uitgaven en ontvangsten.Het kabinet merkt op dat in de systematiek van rechtmatigheidsverklaringen
het uitgangspunt wordt gehanteerd dat alle instanties in de gehele sv-kolom
(van Ctsv tot en met de uitvoeringsinstelling) gevraagd wordt om verantwoording
af te leggen over de uitgaven en ontvangsten die in eigen organisatie worden
verricht. Deze verantwoording dient te worden vastgelegd in een verantwoordingsrapportage
voorzien van een rechtmatigheidsverklaring. De toezichthouder maakt voor zijn
rechtmatigheidsverklaring (op wets- en landelijk niveau), gebruik van de door
de uitvoeringsinstanties afgegeven verklaringen. Alvorens de bevindingen en
conclusies (verklaring) van de uitvoeringsinstanties over te nemen, zal het
Ctsv nagaan (verifiëren) of de inhoud en de grondslag van die bevindingen
en conclusies juist zijn. Langs deze weg zullen aldus ook rechtmatigheidsoordelen
per uitvoeringsinstantie beschikbaar komen (zie ook paragraaf rechtmatigheidsonderzoek
in het rapport Van Zijl). Door de uitvoeringsinstanties zelf te laten verklaren
of de door hen verrichte uitgaven en ontvangsten rechtmatig zijn, worden deze
instanties nadrukkelijk (meer dan voorheen) geconfronteerd met de eigen verantwoordelijkheid
(uit hoofde van hun wettelijke taken, dan wel uit hoofde van een contractuele
verplichting) voor de rechtmatigheid van hun handelen (en hun uitgaven en
ontvangsten). In de nieuwe systematiek zullen niet alleen verbeteringsimpulsen
uit moeten gaan van de toezichthouder maar ook vanuit de uitvoeringsinstanties
zelf. Onder het motto «voorkomen is beter dan genezen» zullen
de uitvoeringsinstanties naar verwachting sneller geneigd zijn het uitvoeringsproces
te verbeteren, en niet te wachten totdat het Ctsv hen daarop wijst. Anderzijds
wordt door de Minister toezicht uitgeoefend op het functioneren van het Ctsv.
In dat toezicht past ook het toezien op het doen verbeteren van de uitvoering
van de wetten. Bij de beoordeling van de toezichtprodukten van het Ctsv wordt
niet alleen bezien wat de bevindingen van het Ctsv zijn, maar ook welke acties
door het Ctsv zijn genomen c.q. zullen worden genomen richting de uitvoeringsinstanties,
alsmede welk effect deze acties hebben gesorteerd c.q. zullen sorteren. 8. Effecten bedrijfslevenDe leden van de RPF-fractie hebben kennis genomen van de uitvoeringskosten
sociale verzekeringen. Zij zouden graag vernemen hoe de kosten van het ABP/USZO
zich hebben ontwikkeld.In de memorie van toelichiting zijn de uitvoeringskosten van de bedrijfsverenigingen
weergegeven in de periode 1993–1995. De kosten voor het ABP/USZO bedroegen
in deze periode 70, 62 en 64 mln.gld. (Het betreft hier de kosten die in rekening
worden gebracht voor de uitvoering van de AAW). 9. Financiële aspectenDe leden van de VVD-fractie merken op dat zij het vervallen van 5 fte's
bij het verschuiven van de informatietaak van het Ctsv naar het Tica zeer
gering achten. Voorts veronderstellen zij dat ook een financieel effect zal optreden door de beperking van uitbesteed onderzoek. Zij willen graag
een nadere toelichting.Uit het jaarplan 1996 van het Ctsv blijkt dat momenteel 4,2 fte's beschikbaar
zijn voor het verzorgen van (beleids)informatie (exclusief ondersteunend personeel).
Daarnaast zijn werknemers actief op het terrein van de ontwikkeling van toezichtsinformatie,
met name instrumentontwikkeling en toezicht op het informatie-uitwisselingsprojecten.
De overdracht van de informatietaak naar het Lisv heeft vooral betrekking
op de eerste groep werknemers. De in de memorie van toelichting weergegeven
overgang van 5 formatieplaatsen is gebaseerd op een inschatting van het Ctsv. Artikelen Artikel 2De leden van de fractie van de PvdA denken dat het ook nodig is dat de
Minister aanwijzingen van algemene aard kan geven aan de SVb en het Lisv.Naar aanleiding van het advies van de Raad van State op dit wetsvoorstel
is de aanwijzingsbevoegdheid van de Minister richting de SVb en het Lisv uit
de wet gehaald. De Raad van State is van mening dat de uitwerking van het
eerder gekozen toezichtsmodel waarbij zowel de Minister als het Ctsv aanwijzingen
aan de SVb en het Lisv konden geven niet helder is. De dubbele aanwijzingsbevoegdheid
ten opzichte van de SVb en het Lisv kan aanleiding geven tot situaties waarin
niet helder is wie in welke situatie een aanwijzing kan geven alsmede de mogelijkheid
van conflicterende aanwijzingen van de Minister met die van het Ctsv. Derhalve
is besloten het advies van de Raad van State op dit punt op te volgen. Wel
behoudt de Minister zijn aanwijzingsbevoegdheid aan het Ctsv. Het kabinet
is van mening dat op deze wijze het toezicht op de SVb en het Lisv zuiver
is weergegeven. Artikel 5 en artikel 32De leden van de D66-fractie vragen zich af of er een minimumperiode van
benoeming is voor de bestuursleden.De wet regelt alleen de maximumperiode. Bij de vaststelling van de periode
waarvoor bestuursleden benoemd zullen worden zal de continuïteit binnen
het bestuur een belangrijk aandachtspunt zijn. Artikel 7Deze vraag is in het algemene gedeelte van deze nota aan de orde geweest. Artikel 8De leden van de D66-fractie vragen of er problemen zijn te verwachten
met betrekking tot de mandatering van bevoegdheden en de inwerkingtreding
van de Wet tot aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht.Deze problemen zijn niet te verwachten. In het wetsvoorstel wordt met
betrekking tot mandatering in artikel 37 slechts een beperking in de mogelijkheden
van mandatering aangebracht. De Algemene wet bestuursrecht zal hieraan niet
in de weg staan. Overigens zal het Lisv bij mandatering geheel
moeten voldoen aan de desbetreffende bepalingen van de Algemene wet bestuursrecht.Deze leden vragen voorts welke rechten en door wie zijn te ontlenen aan
het bestuursreglement van het Ctsv. In de artikelsgewijze toelichting op artikel
8 is aangegeven welke zaken in het bestuursreglement worden geregeld. Hieraan
kunnen de bestuursleden jegens elkaar rechten ontlenen. Personen aan wie op
grond van artikel 8, eerste lid, onderdeel b, taken en bevoegdheden worden
toegekend, kunnen hieraan jegens het bestuur rechten ontlenen. Overigens zal
het bestuursreglement verplichtingen inhouden. De Minister zal toezien op
de naleving van deze verplichtingen. Artikel 9De leden van de fractie van de PvdA vragen of de leden van de commissies
die het Ctsv instelt aan dezelfde eisen moeten voldoen als de bestuurders
van het Ctsv zelf.De commissies die het Ctsv kan instellen opereren binnen de taakopdracht
van het bestuur. Het bestuur is en blijft steeds eindverantwoordelijk voor
elke besluitvorming die uit naam van het Ctsv wordt genomen. Daarom acht ik
het een taak van het bestuur van het Ctsv zelf om vast te stellen aan welke
eisen commissieleden voldoen. Artikel 11De leden van de fractie van de PvdA vragen of de rapportage van de uitvoeringsinstellingen
niet via het LISV zou moeten lopen.Naar de mening van het kabinet zou dat slechts zinvol zijn indien het
LISV een oordeel over die verklaring zou moeten uitspreken. Indien het LISV
geen oordeel over die verklaring zou moeten uitspreken, zou het LISV slechts
als doorzendadres fungeren. Het kabinet is van mening dat verantwoording moet
worden afgelegd aan de toezichthouder. Om die reden dienen de uitvoeringsinstellingen
de rapportages direct aan het Ctsv te overleggen.Het kabinet heeft reeds eerder in deze nota naar aanleiding van het verslag
opgemerkt dat in overleg met en op sterke aandrang van de uitvoeringsorganisaties
er toe is besloten om naast de inhoudelijke wijzigingen in het financiële
verantwoordingsproces op dit moment geen wijzigingen aan te brengen in het
tijdpad waarlangs het proces verloopt. In een later stadium zal – in
overleg met de uitvoeringsorganisatie – worden bekeken waar en in welke
mate de procesgang kan worden verkort. Artikel 13De leden van de PvdA-fractie vragen of de strekking van artikel 13 van
het wetsvoorstel is dat alle contacten van de Minister met het Lisv en de
SVb via het Ctsv lopen.Artikel 13 is de basis van een ministeriële regeling die tot doel
heeft om vast te stellen welke besluiten van het Lisv, de SVb of een uitvoeringsinstelling
ter kennis van het Ctsv moeten worden gebracht, of welke besluiten voorafgaand
aan hun inwerkingtreding ter kennis van het Ctsv moeten worden gebracht, of
welke besluiten de goedkeuring van het Ctsv behoeven. De strekking van dit
artikel is zeker niet om te bepalen dat alle contacten van de Minister met
het Lisv en de SVb via het Ctsv moeten lopen. Artikel 14De conclusie van de leden van de PvdA-fractie dat een aanwijzing van het
Ctsv wel indirect betrekking kan hebben op een individuele verzekerde, uitkeringsgerechtigde
of werkgever, is juist. Artikel 16Dit artikel heeft inderdaad betrekking op onderzoek naar de toekenning,
herziening, intrekking of heropening van een arbeidsongeschiktheidsuitkering.
Artikel 16 is dwingend geformuleerd. Het Lisv en elke uitvoeringsinstelling
is derhalve verplicht op verzoek van het Ctsv personeelsleden ter beschikking
te stellen. Weigering is niet toegestaan. Artikel 20 en artikel 31Deze vragen zijn in het algemene gedeelte van deze nota beantwoord. Artikel 22 en 34De leden van de fractie van de PvdA vragen zich af of het Ctsv een adviserende
rol zou moeten hebben met betrekking tot de vaststelling van het bestuursreglementen
van de SVb en het Lisv door de Minister.In het bestuursreglementen van de SVb en Lisv komt onder meer de mandaatregeling
vanuit het bestuur naar de directie aan de orde. Deze regeling is zo essentieel
voor het uitoefenen van toezicht dat het zinvol is dat de Minister de opvatting
van het Ctsv kent. Artikel 25De leden van de PvdA-fractie vragen of in artikel 25, dat de samenwerking
tussen de SVb en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie behelst, niet geregeld
moet worden dat de samenwerking via het SWI-project geregeld kan of moet worden.Het SWI-project ziet op dit moment op de samenwerking tussen de bedrijfsverenigingen,
de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de gemeenten. Dit is begrijpelijk, gezien
het feit dat de reïntegratietaak van de SVb en daarmee ook de samenwerkingsplicht
tussen de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de SVb pas op 1 juli 1996 van
kracht werden, terwijl het SWI-project reeds in september 1995 van start was
gegaan. Gezien de relatief beperkte omvang van de door de SVb bij de reïntegratie
te helpen doelgroep en het feit dat de taakopdracht van de Regiegroep SWI
al een zeer groot terrein behelsde, is ervan afgezien de Regiegroep in juli
1996 te vragen om alsnog ook de SVb in haar project te betrekken. Dit laat
onverlet dat bij implementatie van het in januari te verschijnen eindadvies
van de Regiegroep, besloten zou kunnen worden dat ook de SVb in de samenwerking
moet meedraaien. Daartoe is niet nodig dat dit nu al in artikel 25 van het
wetsvoorstel wordt bepaald. Artikel 36De leden van de D66-fractie vragen of het problemen kan opleveren dat
het Ctsv bij het opstellen van het plan van werkzaamheden nog niet beschikt
over het plan van werkzaamheden van het Lisv, terwijl dit met het oog op het
uit te oefenen toezicht op het Lisv van belang kan zijn. Het kabinet is met deze leden van mening dat de inhoud van het plan van
werkzaamheden van het Lisv en overigens ook dat van de SVb van invloed kan
zijn op de accenten die het Ctsv aanbrengt bij het uitoefenen van
het toezicht op het Lisv en de SVb. Doordat het plan van werkzaamheden van
het Ctsv, het Lisv en de SVb alle drie voor 1 augustus aan de Minister moeten
worden aangeboden kan het Ctsv bij het opstellen van haar plan van werkzaamheden
geen rekening houden met de plannen van het Lisv en de SVb. Tijdens het overleg
dat de Minister over de plannen van werkzaamheden heeft met alle drie de instanties
kan echter wel wel rekening worden gehouden met de inhoud van de onderscheiden
plannen. Daarnaast acht ik het een goede zaak als er tussen de drie instanties
die een plan van werkzaamheden moeten opstellen in het stadium dat deze plannen
nog in voorbereiding zijn enige vorm van afstemming plaatsvindt.Uiteraard blijft het voor het Ctsv daarnaast ook nog mogelijk om een vastgesteld
plan van werkzaamheden bij te stellen als dat op basis van het uit te oefenen
toezicht noodzakelijk is. Het kabinet gaat er daarbij van uit dat het Ctsv
de Minister daarover zal informeren.De hiervoor beschreven procedure biedt naar de mening van het kabinet
voldoende ruimte voor afstemming van het plan van werkzaamheden van het Ctsv
op die van het Lisv en de SVb zodat de gelijktijdige indiening van deze plannen
bij de Minister geen problemen oplevert.De leden van de RPF-fractie vragen of het de bedoeling is dat het Lisv
zelf de in artikel 36 lid 1 sub d bedoelde kwaliteitseisen zal formuleren.Het Lisv zal in principe de bedoelde eisen zelf formuleren. Het Lisv kan
op grond van artikel 45, tweede lid, OSV 1997 voorschriften stellen ten aanzien
van de verzekerdenadministraties (VZA) van de uitvoeringsinstellingen. Hierbij
zal het Lisv rekening houden met de beleidsinzet van de Minister, die in grote
lijnen is beschreven in de memorie van toelichting. Indien nodig kan de Minister
zijn beleid concretiseren en formaliseren in de regels die hij op grond van
artikel 45, eerste lid, aan de administraties en administratieve organisatie
van de uitvoeringsorganisaties kan stellen. Voorshands wordt er echter vanuit
gegaan dat het Lisv zelf de gewenste ontwikkeling van de VZA tot stand zal
brengen. Artikel 39 en artikel 61De leden van D66 vragen of er overgangsregelingen noodzakelijk zijn indien
een uitvoeringsinstelling een opdracht verliest. Deze leden vragen ook wat
de gevolgen zijn indien de erkenning van een uitvoeringsinstelling wordt ingetrokken.Het belangrijkste gevolg van het verliezen van een opdracht door een uitvoeringsinstelling
en van het intrekken van de erkenning is dat de uitvoering van de sociale
verzekeringswetten door een andere uitvoeringsinstelling zal moeten worden
overgenomen. Immers de uitvoering voor de betreffende sector(en) moet gegarandeerd
blijven. Gelet op het pakket van de uitvoering dat door de verschillende uitvoeringsinstellingen
wordt verzorgd zal duidelijk zijn dat een dergelijke overdracht niet van de
ene op de andere dag gerealiseerd zal zijn. De Minister dient derhalve over
instrumenten te beschikken om de gevolgen van een intrekking van de erkenning
te regelen.Ingeval dat het wisselen van uitvoeringsinstelling een gevolg is van normale
concurrentie zullen de gevolgen daarvan en de wijze waarop een en ander gerealiseerd
moet worden contractueel moeten worden geregeld tussen het Lisv en de beide
uitvoeringsinstellingen. Het zal duidelijk zijn dat het aan te bevelen is
in het contract met een uitvoeringsinstelling op te nemen hoe gehandeld moet
worden ingeval van beëindiging van het contract. Artikel 41De leden van de fractie van de PvdA vragen of het niet beter is om de
norm «dat na afloop van de lopende uitvoeringscontracten aan alle op
dat moment erkende uitvoeringsinstellingen een nieuwe offerte moet worden
gevraagd», in de wet op te nemen dan de nu voorgestelde mogelijkheid
om ter bevordering van de concurrentie regels te stellen waarin aan het Lisv
en de sectorraden verplichtingen worden opgelegd met betrekking tot de wijze
waarop zij rechtspersonen benaderen in verband het sluiten van overeenkomsten.Door de nota van wijziging die gelijktijdig met deze nota naar aanleiding
van het verslag aan u is toegezonden vervalt de bevoegdheid van de Minister
om regels te stellen ter bevordering van de concurrentie. Bevordering van
de concurrentie wordt een taak van het Lisv.De leden van de D66-fractie vragen zich af wie er eindverantwoordelijkheid
heeft wanneer een uitvoeringsinstelling werkzaamheden zonder toestemming van
het Lisv door andere rechtspersonen laat verrichten.In artikel 41 van het wetsvoorstel is geregeld waaraan aan administratieovereenkomst
moet voldoen. Een van de voorwaarden is dat in de overeenkomst moet zijn opgenomen
dat een uitvoeringsinstelling niet zonder toestemming van het Lisv taken aan
andere rechtspersonen mag uitbesteden. Indien dit toch gebeurt is er sprake
van wanprestatie van de uitvoeringsinstelling jegens het Lisv. Daarnaast kan
de Minister op grond van artikel 60 van het wetsvoorstel de erkenning van
de uitvoeringsinstelling intrekken. Afhankelijk van de situatie zal beoordeeld
moeten worden welke stappen jegens de uitvoeringsinstelling genomen dienen
te worden. Op dat moment ligt de verantwoordelijkheid bij het Lisv en de Minister.De leden van de SGP-fractie vragen met betrekking tot artikel 41 of het
niet juister is te spreken over «jaarovereenkomsten» of «overeenkomsten
die voor een jaar worden aangegaan». De huidige wettekst «jaarovereenkomsten
die voor een jaar worden aangegaan» lijkt deze leden een tautologie.Indien de laatste zinsnede op zichzelf wordt bezien, hebben deze leden
gelijk. Met de term «jaarovereenkomsten» wordt echter ook verwezen
naar de inhoud die deze overeenkomsten zullen hebben. Deze inhoud zal verschillen
van de inhoud van de in hetzelfde artikel genoemde administratie-overeenkomsten
die ook voor één jaar kunnen worden aangegaan. Gekozen is voor
één term ter aanduiding van een type van overeenkomst dat slechts
voor één jaar kan worden aangegaan, te weten «de jaarovereenkomst».
Dit ter onderscheiding van een ander type van overeenkomst dat ook voor één
jaar zou kunnen worden aangegaan, te weten «de administratie-overeenkomst». Artikel 47De leden van de D66-fractie vragen zich af hoe artikel 47 zich verhoudt
tot artikel 87, lid 4. Artikel 47 schrijft voor dat de uitvoeringsinstellingen
de identiteit van verzekerden en uitkeringsgerechtigden vaststelt aan de hand
van een identiteitsdocument als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de Identificatieplicht
(WID).Op grond van artikel 87, lid 4 is de werknemer of de uitkeringsgerechtigde
verplicht om zich desgevraagd ten opzichte van de uitvoeringsinstelling te
legitimeren met een document als bedoeld in artikel 1 van de WID
of met een geldig rijbewijs. Het uitgangspunt van de WID is dat de identificatie
van personen in de regel dient te gebeuren aan de hand van een document als
bedoeld in artikel 1 van de WID. Alleen in uitzonderingsgevallen is het gebruik
van het rijbewijs toegestaan, mits dat een betrouwbare identificatie niet
in de weg staat. Een uitzondering die tijdens parlementaire behandeling van
de WID met name is genoemd, is de situatie dat een werknemer zich tijdens
een controle op de werkplek moeten kunnen legitimeren. Het komt immers voor
dat een werknemer zijn paspoort niet bij zich heeft, terwijl hij wel een rijbewijs
kan tonen. De uitvoeringinstelling zal van geval tot geval zal moeten beoordelen.
of voor een betrouwbare identificatie het rijbewijs volstaat. Artikel 48De leden van de PvdA fractie vragen of bij het verlenen van toestemming
door de Minister op basis van dit artikel ook een rol voor de Minister is
voorzien.Bij het verlenen van toestemming voor het verrichten van andere taken
is geen rol voor het Lisv of Ctsv voorzien.Het Lisv is de opdrachtgever van de uitvoeringsinstelling voor zover het
gaat om de uitvoering van de werknemersverzekeringen. De andere taken worden
echter niet in opdracht van het Lisv verricht, maar in opdracht van anderen
(dat zullen veelal cao-partijen zijn). Evenzeer geldt dat het toezicht op
de uitvoering van de andere taken niet bij het Ctsv ligt. In die zin is er
geen rol voor het Ctsv. Wel is het uiteraard van belang dat, ook indien de
uitvoeringsinstelling andere taken verricht, het Ctsv volledig toezicht kan
uitoefenen op de uitvoering van de publieke taken. Een van de voorwaarden
voor het verrichten van andere taken is dat het toezicht van het Ctsv gewaarborgd
moet worden. Artikel 56De leden van de D66-fractie vragen of het Lisv bij het vaststellen van
regels omtrent de kostenvergoeding aan sectorraden beperkingen kan opleggen
voor wat betreft het aantal te vergoeden adviezen.Het wetsvoorstel bepaalt dat het Lisv regels stelt ten aanzien van de
vergoeding van adviezen van sectorraden voor zover zij betrekking hebben op
te sluiten administratieovereenkomsten/jaarovereenkomsten en rapportages en
adviezen omtrent de uitvoering van de overeenkomsten en vaststelling van premiepercentages
ten behoeve van de wachtgeldfondsen. De vergoeding van adviezen kan derhalve
niet in omvang beperkt worden. Zolang advisering over bovengenoemde onderwerpen
plaatsvindt zal afhankelijk van de regels omtrent die advisering vergoeding
plaatsvinden. Artikel 62De leden van de D66-fractie constateren dat de Minister een rechtspersoon
kan oprichten die met het Lisv administratieovereenkomsten kan sluiten. Deze
leden hebben het artikel echter begrepen als zou de Minister een sectorraad
kunnen oprichten.De bedoeling van dit artikel is waarborgen te scheppen voor de uitvoering
van de werknemersverzekeringen. In geval geen uitvoeringsinstelling erkend
zou worden kan de Minister ingrijpen door zelf een uitvoeringsinstelling op
te richten. Het Lisv kan immers niet zelf de uitvoering ter hand nemen. Artikel 83Naar aanleiding van een vraag van de leden van RPF-fractie merkt het kabinet
op dat door de verantwoordelijkheid voor de rechtmatigheidsverklaring primair
bij de uitvoeringsinstantie te leggen (en beoordeeld en gereviewd door het
Ctsv) verwacht mag worden dat er sprake zal zijn van verbeteringen bij de
uitvoeringsinstanties.De leden van de fractie D66 vragen het kabinet wanneer de Regeling rechtmatigheidsverklaring
wordt geëvalueerd. Daarnaast vragen deze leden het kabinet om een reactie
op het door hen geconstateerde verschil tussen de Osv en het voorliggend wetsvoorstel.Het kabinet merkt op dat de regeling rechtmatigheidsverklaring in maart
1995 is getroffen. Mede gelet op de bevindingen van de Cie. Van Zijl op dit
vlak, acht het kabinet het wenselijk om in de loop van 1997 deze regeling
te evalueren.Het door de leden geconstateerde verschil tussen de Osv en het voorliggende
wetsvoorstel wordt o.m. verklaard vanuit het gegeven, dat in het wetsvoorstel
OSV 1997 een belangrijke wijziging is opgenomen ten aanzien van het verantwoordingsproces
bij de uitvoeringsinstanties. Middels een beschrijving (op hoofdlijnen) van
dit verantwoordingsproces is deze wijziging dan ook toegelicht.De leden van de fractie van D66 vragen het kabinet waarom de uitvoeringsinstellingen
pas voor 1 juli rapporteren en niet voor 1 mei zoals de departmentale accountantsdiensten.
Waarom dient het Ctsv pas voor 1 november te rapporteren en niet zoals de
Algemene Rekenkamer niet voor 1 september. Wat betekent «verbijzonderd
naar de verschillende wetten»? Gaat het om aparte accountsverklaringen
per wet? Wat is de betekenis van rechtmatigheidsverklaringen van interne accounts
van uitvoeringsinstellingen? Waarom stellen externe accountants verklaringen
van getrouwheid op en niet van rechtmatigheid? Beoordelen de interne accountants
van de uitvoeringsinstellingen ook de doelmatigheid van financiële processen?
En tenslotte vragen de leden of de rechtmatigheidsverklaring van het Ctsv
wordt opgesteld door accountants.Het kabinet merkt naar aanleiding van deze vragen van de leden van de
D66-fractie op, dat in de verantwoordingssystematiek, voor wat betreft de
termijnen voor de jaarverslagen en jaarrekeningen, is aangesloten bij de termijnen
die in het maatschappelijk verkeer gangbaar zijn (BW II, voor NV's/BV's geldt
een termijn voor het opmaken van de jaarrekening van 5 maanden na afloop van
het kalenderjaar; voor coöperatie en onderlinge waarborgmaatschappij
geldt 6 maanden). Voor de departementale accountantsdiensten en de Algemene
Rekenkamer worden andere termijnen gehanteerd, die voortkomen uit de Comptabiliteitswet.
De verantwoording van het Ctsv is verder mede afhankelijk van een (tijdige)
verantwoording door het de SVb, Lisv en de uitvoeringsinstellingen. Deze afhankelijkheid
ten opzichte van de uitvoeringsinstellingen geldt tevens voor het Lisv. In
de verantwoordingssytematiek is rekening gehouden met deze afhankelijkheid.Voor wat betreft de opbouw van de rechtmatigheidsverklaringen van de uitvoeringsinstellingen,
wordt aangesloten bij de systematiek zoals die voor het Ctsv geldt. Het verantwoordelijke
bestuur (c.q. directie van de uitvoeringsinstelling) stelt een rechtmatigheidsverklaring
op, mede op basis van een verklaring van zijn accountant. Aan de accountantsverklaring
en de controle die daartoe de grondslag moet bieden, worden een aantal eisen
gesteld (in lijn met de Regeling rechtmatigheids-verklaring); een eis is een
accountantsverklaring per wet. De rechtmatigheidsverklaring van het bestuur van de uitvoeringsinstelling
dient o.m. verbijzonderd te worden naar de verschillende sociale verzekeringswetten
die door de uitvoeringsinstelling worden uitgevoerd.Ten aanzien van de doelmatigheid van financiële processen worden
in dit wetsvoorstel geen controle-eisen voorgeschreven aan de interene accountant
van de uitvoeringsinstelling. Wel dienen het Ctsv, de SVb, het Lisv en de
uitvoeringsinstellingen jaarlijks doelmatigheidsrapportages op te stellen.
Het verantwoordelijke bestuur (resp. directie) kan bij de formulering van
de opdracht aan de interne accountant hiermee desgewenst rekening houden.De externe accountant verricht de wettelijk voorgeschreven controle van
de jaarrekening. Deze controle is gericht op de getrouwheid en niet op de
rechtmatigheid. In het kader van het toezicht is het belangrijk ook een oordeel
over de rechtmatigheid te verkrijgen. In de OSV 1997 is ervoor gekozen de
accountantsverklaring over de rechtmatigheid en getrouwheid door de interne
accountant te laten afgeven omdat hij relatief dicht bij de uitvoering van
de interne processen staat en de externe accountant er meestal naar streeft
te steunen op de door de interne accountant verrichte werkzaamheden. Artikel 98 tot en met 100De leden van de D66-fractie constateren terecht dat in de artikelsgewijze
toelichting abusievelijk wordt verwezen naar het tweede en derde lid van artikel
98. Hier is het tweede en derde lid van artikel 99 bedoeld.In antwoord op een vraag van de leden van de SGP-fractie wordt opgemerkt
dat abusievelijk de tekst van artikel 98 is aangeduid als eerste lid. Bij
nota van wijziging wordt in artikel 98 het cijfer «1.» in artikel
98 geschrapt.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,F. H. G. de Grave 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24877-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl