Wijziging van artikelen 140 en 443 van het Wetboek van Strafrecht; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-25638, nr. 7a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

11-11-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25638 nr. 7a

09-11-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25638Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 22 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 638Wijziging van de artikelen 140 en 443 van het Wetboek van Strafrechtnr. 7aMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 9 november 1998Op 22 september is door de Vaste Commissie voor Justitie van Uw Kamer
een Voorlopig Verslag uitgebracht. Graag maak ik gebruik van de gelegenheid
om de daarin gestelde vragen te beantwoorden.Het verheugt mij, dat de leden van de CDA-fractie de doelstellingen van
het wetsvoorstel ondersteunden om de georganiseerde criminaliteit beter te
kunnen bestrijden. Zij vroegen zich echter af of de afstemming tussen dit
wetsvoorstel en de wetsvoorstellen bijzondere opsporingsbevoegdheden en wijziging
politieregisters voldoende is. Zij achtten het van belang een situatie te
voorkomen waarin de verdenking van artikel 140 Sr onvoldoende is om te komen
tot toepassing van bijzondere opsporingsbevoegdheden of opneming in het register
zware criminaliteit. Naar mijn mening is het niet opportuun, bij de behandeling
van het onderhavige wetsvoorstel vooruit te lopen op criteria voor toepassing
van bijzondere opsporingsbevoegdheden, zoals deze in het wetsvoorstel bijzondere
opsporingsbevoegdheden zijn geformuleerd. Het onderhavige wetsvoorstel heeft
slechts een zeer beperkte strekking. Voorgesteld wordt, de strafmaxima in
artikel 140, eerste lid, Wetboek van Strafrecht te verhogen. Verder wordt
voorgesteld, het begrip «leider» in te voegen in het derde lid.
Het verband tussen het onderhavige wetsvoorstel en de wetsvoorstellen bijzondere
opsporingsbevoegdheden en wijziging politieregisters is dan ook betrekkelijk
gering.De leden van de CDA-fractie betwijfelden voorts of de in de memorie van
toelichting weergegeven berekening door de strafrechters gevolgd zal worden.
Deze twijfel deel ik niet. De berekening van strafmaxima vloeit dwingend voort
uit de toepasselijke strafrechtelijke bepalingen, waarmee strafrechters en
officieren van justitie bekend mogen worden verondersteld.Ten aanzien van de in het voorliggende wetsvoorstel geïntroduceerde
begrippen oprichters, leiders en bestuurders werkt de memorie van toelichting,
zo meenden deze leden, niet erg verhelderend. Naar hun mening was enige duidelijkheid
verkregen door de arresten van de Hoge Raad inzake deze begrippen, en zou
het de duidelijkheid ten goede gekomen zijn wanneer bij de bestaande arresten
zou zijn aangesloten. In de Nota naar aanleiding van het Verslag is reeds
aangegeven, dat met de onderhavige wetswijziging bij bestaande arresten wordt
aangesloten. Gewezen is met name op HR 18 januari 1994, DD94.199, waarin is uitgemaakt dat degene die het in de organisatie feitelijk voor het
zeggen heeft als «bestuurder» conform artikel 140 lid 3 Sr kan
worden aangemerkt. De toevoeging van het begrip «leider» in artikel
140 lid 3 Sr strekt er toe de aansprakelijkheid van degene die het in de organisatie
feitelijk voor het zeggen heeft duidelijker in de wet vast te leggen.De leden van de CDA-fractie zouden voorts graag willen vernemen of het
niet wenselijk zou zijn dat artikel 141 Sr beter wordt toegesneden op de aanpak
van groepsgeweld, artikel 140 Sr zich richt op de georganiseerde misdaad,
en artikel 51 Sr voldoende mogelijkheden creëert voor de aanpak van strafbare
feiten plegende ondernemingen. Bij de wettelijke regeling met betrekking tot
bijzondere opsporingsbevoegdheden zou dan, voor zover toepassing van deze
bevoegdheden beperkt zou blijven tot de «georganiseerde misdaad»,
verwezen kunnen worden naar artikel 140 Sr. Ook naar mijn mening is het wenselijk
dat artikel 141 Sr beter toegesneden wordt op de aanpak van groepsgeweld.
Een voorstel tot aanpassing van artikel 141 Sr met dat oogmerk zal binnenkort
voor advies naar de Raad van State worden gezonden. De mogelijkheden die artikel
140 Sr biedt bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad worden door
het onderhavige wetsvoorstel verbeterd; met deze leden meen ik dat artikel
51 Sr voldoende mogelijkheden biedt voor de aanpak van strafbare feiten plegende
ondernemingen.Overigens is het niet zo dat tussen het werkingsgebied van artikel 51
Sr en dat van artikel 140 Sr een scherpe scheiding bestaat. Organisaties die
het plegen van misdrijven tot oogmerk hebben kunnen zich bedienen van rechtspersonen.
Bij de aanpak van georganiseerde misdaad kan ook artikel 51 Sr onder omstandigheden
derhalve diensten bewijzen. De wettelijke regeling met betrekking tot bijzondere
opsporingsbevoegdheden vormt het onderwerp van een afzonderlijk wetsvoorstel.
Graag zou ik de leden van de CDA-fractie daarnaar willen verwijzen.De leden van de CDA-fractie merkten terecht op dat de bestrijding van
de georganiseerde criminaliteit het motief voor de voorgestelde strafverhoging
is, maar dat artikel 140 Sr een veel ruimer terrein bestrijkt. De facto zal
de voorgestelde strafverhoging naar mijn verwachting slechts effect sorteren
in de gevallen waarin van georganiseerde criminaliteit sprake is. Zoals de
leden van de CDA-fractie terecht opmerken heeft de rechter binnen het wettelijke
strafsysteem bij de strafoplegging voldoende beleidsruimte om te differentiëren
naar gelang van de organisatie waaraan wordt deelgenomen. Anders dan deze
leden zie ik in het «Hakkelaarproces» geen reden om de straffen
op handel in soft-drugs te verhogen. Juist het georganiseerde karakter van
de handel in soft-drugs bepaalt in sterke mate haar strafwaardigheid.Deze leden meenden voorts dat door de verhoging van de strafmaat in artikel
140 Sr de discongruentie tussen de straf welke wordt gesteld op deelneming
aan de organisatie op zich en de straf, gesteld op de concrete delicten, groter
wordt. Naar mijn mening is het minder gelukkig in dit verband van discongruentie
te spreken. Artikel 140 Sr is een eigensoortige strafbaarstelling van het
deelnemen aan de organisatie die het plegen van misdrijven tot oogmerk heeft.
De strafwaardigheid van het misdrijf van artikel 140 Sr wordt slechts voor
een deel bepaald door de straf die de wet stelt op de misdrijven die de organisatie
nastreeft. Het aantal van die misdrijven en de aard van die organisatie zijn
bijvoorbeeld ook factoren die meewegen.De leden van de CDA-fractie zouden voorts van de Minister willen vernemen
of hij onderkent dat artikel 140 Sr na aanpassing van de strafmaat als door
dit wetsvoorstel wordt voorgesteld, in samenhang met artikel 46 Sr kan worden
toegepast, of dit ook beoogd is, en hoe hij het beoordeelt. De formulering
van artikel 46 Sr maakt het mogelijk, dit artikel in samenhang met artikel
140, derde lid, Sr toe te passen. Beoogd is dit neveneffect niet, onwenselijk
acht ik het echter ook niet. Denkbaar is bijvoorbeeld, dat langs deze weg
strafrechtelijk kan worden ingegrepen in het geval een organisatie
wordt gevormd die over een lange periode op grote schaal soft drugs wil invoeren.Het verheugt mij, dat de leden van de CDA-fractie de verhoging van de
geldboete van de vierde naar de vijfde categorie terecht achten. Met hen ben
ik van mening dat de mogelijkheid om bij verdenking van het misdrijf van artikel
140, eerste lid, Sr een strafrechtelijk financieel onderzoek in te stellen
een wenselijk neveneffect is. Ook verheugt het mij, dat de onderhavige leden
het opnemen van de term «leider» in het derde lid correcter vinden.
Inderdaad is door het opnemen van deze term geen wijziging beoogd van de reikwijdte
van artikel 140, derde lid, Sr. De onderhavige wetswijziging sluit juist aan
bij rechtspraak van de Hoge Raad, met name het eerder vermelde arrest HR 18
januari 1994, DD94.199.Deze leden vragen zich voorts af of de term «bestuurder» nog
wel een zelfstandige betekenis heeft. Naar mijn mening is dit wel degelijk
het geval; bij een geformaliseerde criminele organisatie, die bijvoorbeeld
min of meer met een rechtspersoon samenvalt, zal het meer voor de hand kunnen
liggen om van een «bestuurder» te spreken. Van een scherpe scheiding
tussen de begrippen «bestuurder» en «leider» is ook
geen sprake; zeer wel denkbaar is dat een leidinggevende in de criminele organisatie
als oprichter, als bestuurder en als leider kan worden aangemerkt.De leden van de PvdA-fractie vroegen zich met de leden van de D66-fractie
af, of het wel zinnig is tot verhoging van de strafmaat te besluiten naar
aanleiding van de ervaringen in één strafproces. Zij vroegen
zich af of de behoefte aan een verhoging van de strafmaat zich ook bij andere
gelegenheden heeft doen gevoelen, en of de regering gegevens kan verstrekken
over de straffen die zijn opgelegd bij een veroordeling voor artikel 140 Sr,
die duiden op een behoefte aan strafmaatverhoging. Het is niet goed mogelijk,
dergelijke gegevens boven tafel te krijgen. De indruk bestaat echter dat het
geldend strafmaximum in de grote meerderheid van de strafzaken waarin artikel
140 Sr wordt telastegelegd niet als klemmend wordt ervaren. Een strafmaximum
van vijf jaar gevangenisstraf is gewoonlijk meer dan toereikend. De argumentatie
voor de onderhavige wetswijziging is dan ook niet kwantitatief van aard. Vanuit
het OM is enkele malen – ook publiekelijk – het signaal afgegeven
dat het strafmaximum in zaken waarin op grote schaal in georganiseerd verband
soft drugs worden ingevoerd betrekkelijk laag is, gelet op de ernst van deze
zaken. Ik deel die mening: de ervaring leert dat bij grote strafzaken betreffende
georganiseerde in- en uitvoer van soft drugs de strafmaat niet toereikend
is.Inderdaad is dit wetsvoorstel het gevolg van ervaringen, opgedaan in een
concrete strafzaak; het is echter niet ongebruikelijk dat de ontoereikendheid
van een regel zich demonstreert aan de hand van een incident.Vastgesteld is bovendien, dat er ook andere misdrijven zijn waarop een
betrekkelijk laag strafmaximum staat, maar die in georganiseerd verband begaan
een ernstige bedreiging voor de samenleving vormen. De onderhavige wetswijziging
brengt mee dat ook in die gevallen een hogere straf kan worden opgelegd.De leden van de fracties van PvdA en D66 vroegen voorts, of de regering
wijziging van strafmaxima niet liever zou willen baseren op meer systematische
reflectie over de strafmaxima, zoals die nu geschiedt in onderzoeken in Tilburg
en Leiden naar aanleiding van een motie Dittrich/Kalsbeek. Naar mijn mening
is de aangekondigde systematische reflectie over de strafmaxima inderdaad
van groot belang; de wenselijkheid van de in het onderhavige wetsvoorstel
voorgestelde strafverhogingen laat zich evenwel ook los van deze systematische
reflectie beoordelen. De leiders van organisaties die in soft drugs handelen
dienen een gevangenisstraf van meer dan tien jaar te riskeren. Teneinde dat
te bereiken wordt een beperkte verhoging van de bedreigde gevangenisstraf
voorgesteld: een verhoging met een jaar tot zes jaar gevangenisstraf.
Er is echter wel degelijk een verband tussen het onderhavige wetsvoorstel
en de aangekondigde systematische reflectie op de strafmaxima. Het wetsvoorstel
illustreert dat de geldende strafmaxima niet overal meer als passend worden
ervaren, en vormt aldus een aanleiding en een aansporing om ook over het geldend
systeem van strafmaxima na te denken.De leden van de fractie van de PvdA vroegen voorts of de verhoging van
het strafmaximum naar zes jaar nodig is om een SFO mogelijk te maken, zoals
mijn ambtsvoorganger in de Tweede Kamer heeft opgemerkt. Bedoeld is, naar
ik aanneem, dat een verhoging van de bedreigde geldboete naar de vijfde categorie
noodzakelijk is om een SFO mogelijk te maken.Deze leden vroegen tenslotte of het niet zinvol zou zijn om de reikwijdte
van artikel 140 Sr te beperken tot organisaties die zich bezig houden met
het plegen van ernstiger misdrijven, bijvoorbeeld door in het artikel aan
te geven dat het gaat om misdrijven waarop een gevangenisstraf van zes of
acht jaar of meer staat. Naar mijn mening ligt een dergelijke inperking van
de reikwijdte van artikel 140 Sr niet voor de hand. Juist ook het in georganiseerd
verband begaan van misdrijven waarop een lichtere straf is gesteld kan een
grote bedreiging voor de samenleving vormen. Ter illustratie kan worden gewezen
op de Hakkelaarzaak, die de aanleiding vormde tot deze wetswijziging. In die
zaak was van grootschalige invoer van soft drugs sprake.Het verheugt mij dat de leden van de fracties van SGP, RPF en GPV in overwegende
mate met instemming van het wetsvoorstel hadden kennis genomen. Deze leden
hadden begrepen dat het wetsvoorstel een oplossing wil bieden voor de beperkingen
waar politie en justitie tegen aanlopen op basis van de huidige regeling.
Zij vroegen of de regering meer in concreto een aantal van deze beperkingen
kan noemen. Een neveneffect van dit wetsvoorstel kan inderdaad zijn, dat een
beperking waar politie en justitie op basis van de huidige regeling tegen
aanlopen wordt opgeheven.Zo kan, zo werd reeds gemeld, voortaan in beginsel een SFO worden geopend
bij verdenking van het misdrijf van artikel 140, eerste lid, Sr. Het oplossen
van beperkingen van deze aard is evenwel niet beoogd. Beoogd is slechts, de
maximumstraffen te verhogen opdat artikel 140 Sr een betere bestraffing mogelijk
maakt van bepaalde vormen van georganiseerde criminaliteit.Een neveneffect van de voorgestelde strafverhoging is dat, zoals deze
leden terecht stelden, de reikwijdte van de strafwet enigszins wordt uitgebreid.
Aangestipt werd bijvoorbeeld reeds, dat artikel 46 Sr in combinatie met artikel
140, derde lid, Sr kan worden toegepast. Voorts wordt de grond van artikel
67a, tweede lid, ten tweede Sv toepasselijk. Dat betekent, zoals deze leden terecht stelden, dat de vrees dat de verdachte
bij vrijlating het misdrijf van artikel 140 Sr zal plegen grond kan gaan vormen
voor de toepassing van voorlopige hechtenis. Daarnaast dient aan de eisen
van artikel 67 Sv voldaan te zijn: er moet niet alleen een grond maar ook
een geval van voorlopige hechtenis te zijn.Tenslotte vroegen deze leden of het begrip «bestuurder» gereserveerd
is voor de leidinggevende in civielrechtelijke zin van een legale rechtspersoon.
Graag verwijs ik deze leden in dit verband naar het antwoord, gegeven op een
vraag van de leden van de CDA-fractie: bij een geformaliseerde criminele organisatie,
die bijvoorbeeld min of meer met een rechtspersoon samenvalt, zal het meer
voor de hand kunnen liggen om van een «bestuurder» te spreken.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-25638-7a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl