Beheer staatsparticipaties in financiële instellingen; Brief van de Minister van Financiën
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST133120
 2008-2009
 
 32 000
 Beheer staatsparticipaties in financiële instellingen
 
 
 
 
 Nr. 
 1
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËN
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 26 juni 2009
 
 Bij het Verantwoordingsdebat heb ik u een brief toegezegd over de voordelen
en nadelen van het buiten het ministerie van Financiën plaatsen van het
beheer van participaties in een aantal financiële instellingen. Met deze
brief voldoe ik aan die toezegging.
 1. Opbouw van deze brief
 In deze brief wordt na de formulering van de vraagstelling een beschrijving
gegeven van achtereenvolgens de Nederlandse context en de huidige inrichting
van het beheer zoals dat is ondergebracht binnen het ministerie van Financiën.
Daarna wordt een mogelijke alternatieve vorm van beheer geschetst met een
scherpere scheiding van rollen. Vervolgens worden de beide vormen van beheer
op een aantal voor- en nadelen vergeleken. Daarbij wordt onder meer een vergelijking
gemaakt met het beheer in onze grote buurlanden. Daaruit komt naar voren dat
er geen sprake is van een internationale uniforme standaard voor het beheer.
Veeleer lijkt de precieze inrichting van het beheer beïnvloed door de
staatsrechtelijke tradities in een land.
 2. Vraagstelling
 Ontwikkelingen in de financiële sector hebben de staat er toe gebracht
Fortis Bank Nederland Holding en het door Fortis gekochte deel van ABN AMRO
(via een RFS Holdings), ASR Verzekeringen (voorheen Fortis Verzekeringen Nederland)
en Fortis Corporate Insurance over te nemen. Ook zijn er achtergestelde leningen
verstrekt aan ING, AEGON en SNS Reaal.
 
 In het rapport van de Algemene Rekenkamer bij het Jaarverslag 2008 van
het Ministerie van Financiën IXB, is verwoord dat geen sprake is van
een onvolkomenheid in het beheer. De Algemene Rekenkamer gaat er wel vanuit
dat het vormgeven van het beheer en het toezicht in 2009, gelet op de financiële
belangen, voortvarend wordt voortgezet. Een bijzonder punt van aandacht is
hierbij de omstandigheid dat de minister zowel aandeelhouder is
van de verworven deelnemingen als toezichthouder en daarnaast ook verantwoordelijk
is voor het beleid in deze.
 
 De meest duurzame oplossing om de samenloop van rol van de staat als aandeelhouder
en beleidsmaker te scheiden is uiteraard dat deze aandelen worden verkocht
en de achtergestelde leningen worden afgelost. Dit is ook de inzet van het
beheer. Zo heeft de staat op 2 juni jl. een overeenkomst gesloten voor
de verkoop van al zijn aandelen in Fortis Corporate Insurance (FCI). Aangenomen
moet echter worden dat de staat nog enige jaren als aandeelhouder verbonden
zal blijven bij een of meer van de hier bedoelde financiële instellingen.
 
 Wat is de optimale inrichting van het beheer van deze deelnemingen en
kapitaalverstrekkingen, gegeven de verschillende rollen die de overheid heeft
ten aanzien van de financiële markten en de gewenste mate van politieke
verantwoording?
 3. Nederlandse context
 In Nederland bestaat een traditie om het beheer van de staatsdeelnemingen
en het beheer van de staatsschuld onder rechtstreekse verantwoordelijkheid
van een minister, maar met een duidelijk mandaat, te plaatsen. Zo is het financieringsbeleid
en de uitvoering van transacties in de financiële markten belegd bij
het Agentschap van de Generale Thesaurie, dat onderdeel uitmaakt van het ministerie
van Financiën. Zij beheert nu ook de cash
flow swap (illiquid asset back-up faciliteit) die aan ING is verleend en de
staatsgaranties op leningen voor de uitgifte van middellange termijn schuldpapier
van banken. De staatsdeelnemingen worden beheerd door de directie Financieringen
van het ministerie van Financiën.
 De samenloop van de rol als aandeelhouder/kapitaalverschaffer in financiële
instellingen en beleidsmaker voor de financiële markten is daardoor op
zichzelf geen nieuw fenomeen. Deze samenloop doet zich sinds jaar en dag voor
bij staatsdeelnemingen en ook bij enkele financiële instellingen, zoals
de Bank Nederlandse Gemeenten en de Nederlandse Waterschapsbank.
 
 Bijzonderheid in de huidige situatie is dat de rol van het ministerie
van Financiën als beleidsverantwoordelijke en regelgever voor de financiële
markten nu veel actiever is dan gebruikelijk, gelet op de instabiliteit van
de financiële markten. Bovendien is de rol van aandeelhouder actiever
gelet op de positie en de omvang van de desbetreffende instellingen. Het gaat
om financiële instellingen die essentieel zijn voor het economisch functioneren
van de samenleving. Hun stabiliteit werkt door in de stabiliteit van het hele
financiële systeem en in het functioneren van het Nederlandse betalingsverkeer.
 4. Huidige inrichting van het beheer
 Omdat het wenselijk was om met een herkenbare en snel te implementeren
oplossing te komen voor het beheer van de nieuwe deelnemingen en de verstrekte
achtergestelde leningen is besloten een Bureau Financiële instellingen
(BFI) onder te brengen bij de directie Financieringen. Wegens de verwevenheid
met het reguliere deelnemingenbeleid kan zo de consistentie van beleid worden
bewerkstelligd, terwijl ook de schaalvoordelen kunnen worden gebruikt.
 
 Gekozen is voor een nieuw organisatieonderdeel met een eigen taak vanwege
de specifieke context van de financiële deelnemingen en de vereiste herkenbare
positie. De taak van BFI betreft het beheer en afstoten van de
aandelen en kapitaalverschaffingen in de hier bedoelde financiële instellingen.
 
 BFI richt zich op het uitwerken en implementeren van een strategie voor
de borging van de belangen van de staat als aandeelhouder of kapitaalverschaffer,
met inachtneming van de publieke belangen die samenhangen met deze rol. Daarbij
ligt de focus op bedrijfseconomische doelmatigheid, het creëren van (aandeelhouders)waarde
met een passend risicoprofiel en oog voor eerlijke concurrentieverhoudingen.
 
 In de uitoefening van deze taak streeft BFI naar een goede samenwerking
met de raden van bestuur en de raden van commissarissen van de betrokken financiële
instellingen. De kapitaalverschaffer blijft zich richten op zijn taken en
verantwoordelijkheden als kapitaalverschaffer. Het besturen van de financiële
instellingen, en het vennootschappelijke toezicht daarop, zijn de respectievelijke
verantwoordelijkheden van de raden van bestuur en de raden van commissarissen.
 
 Deze hier besproken beheerstaken zijn binnen het ministerie van Financiën
duidelijk gescheiden van de taak als beleidsmaker en regelgever ten aanzien
van alle financiële instellingen. De scheiding hiertussen is uitgewerkt
in diverse organisatorische en procedurele maatregelen die de goede werking
van de beheertaken van BFI moeten waarborgen. De taak van beleidsmaker en
regelgever is belegd bij de directie Financiële Markten. Hiermee wordt
een oneigenlijke beïnvloeding van de marktposities van de verschillende
instellingen voorkomen.
 
 De rol van toezichthouder op de financiële markten is belegd buiten
het ministerie van Financiën, te weten bij De Nederlandse Bank (DNB)
en de Autoriteit Financiële Markten (AFM). De rol van vennootschappelijke
toezichthouder van de instellingen is ook buiten het ministerie belegd, te
weten bij de raden van commissarissen.
 5. Een alternatieve vorm van beheer
 Een beheersorganisatie op afstand kan als institutionele buffer bijdragen
aan een herkenbare scheiding van de verschillende rollen van de staat bij
financiële instellingen. Daarbij dient zo’n institutionele buffer
aan een aantal minimumvoorwaarden te voldoen om effectief te zijn. De slagkracht
van zo’n externe organisatie zal gewaarborgd moeten zijn. Daarnaast
dient vermeden te worden dat de structuur te complex wordt.
 
 Een externe beheersorganisatie kan uiteenlopende juridische vormen hebben
en uiteenlopende samenstellingen. Daarbij ligt het voor de hand om de juridische
en economische eigendom van de aandelen en de vorderingen bij de staat te
houden en uitsluitend het beheer op afstand te plaatsen. Bij het beheer gaat
het om privaatrechtelijk beheer, waarbij het beheer op zichzelf geen winststreven
heeft. Op basis van deze redenering zou het beheer bij wet kunnen worden opgedragen
aan een nieuw orgaan met een eigen bestuur.
 
 Van belang is ook de bemensing van een eventuele externe beheersorganisatie.
In de huidige vormgeving vindt het beheer plaats door ambtenaren (met uiteenlopende
ervaring binnen en buiten de overheid) die onder directe verantwoordelijkheid
van de minister van Financiën werken. Bij een externe beheersorganisatie
is een bestuur nodig met voldoende gezag binnen de (internationale) financiële
sector en de overheid. Daarbij moet er echter voor worden gewaakt dat gekozen
wordt voor een bestuur dat te veel gaat zitten op de stoel van de bestuurders
of commissarissen van de financiële instellingen.
 
 Een externe beheersorganisatie werkt uiteindelijk voor de staat. De Europese
Unie zal de Nederlandse staat rechtstreeks aanspreken op Europeesrechtelijke
aspecten van het handelen van zo’n beheersorganisatie (bijvoorbeeld
ten aanzien van mededingingsrecht). Dit betekent dat de beheersorganisatie
onder ministeriële verantwoordelijkheid zal moeten opereren en er een
vorm van ministeriële zeggenschap moet zijn over een dergelijke organisatie.
 
 De meest ingrijpende beslissingen zullen gebonden zijn aan goedkeuring
door of namens een minister. Een model waarbij
additionele kapitaalverstrekkingen, fusies of de verkopen van een hele participatie
ongeacht de omvang geheel buiten de regering om kunnen plaatsvinden, past
in niet in de Nederlandse staatsrechtelijke verhoudingen.
 
 Het opstellen van een helder en eenduidig mandaat voor de externe beheersorganisatie
is daarom onontbeerlijk. Een te ruim of vaag mandaat kan er toe leiden dat
de samenleving wordt geconfronteerd met ingrijpende gevolgen van beslissingen
van de beheersorganisatie, waarover de minister materieel geen zeggenschap
heeft en ook niet inhoudelijk verantwoording kan afleggen.
 Een te smal mandaat kan leiden tot een beheersorganisatie die feitelijk
functioneert als een adviesraad zonder enige beslissingsbevoegdheid. Daarbij
zullen financiële instellingen bij de meest ingrijpende beslissingen
rechtstreeks met de overheid willen communiceren en dus met twee loketten
te maken krijgen.
 
 Vereist is dat een dergelijk mandaat het voor alle betrokkenen eenvoudiger
maakt. Dat is alleen het geval als een voldoende groot mandaat aan zo’n
entiteit wordt verleend. Daarbij hoort ook dat kabinet en Staten-Generaal
deze afstand respecteren en minder, en op hoofdlijnen, van gedachten wisselen
over ontwikkelingen ten aanzien van de financiële deelnemingen. De mate
waarin de minister verantwoording kan afleggen over een dergelijke op afstand
geplaatste organisatie wordt immers beperkt.
 6. Huidige beheer versus beheer op afstand
 Onderstaand worden enkele voor en nadelen van het huidige beheer besproken
in vergelijking met een beheer op afstand, waarbij aandacht wordt besteed
aan de visie van De Nederlandse Bank (DNB).
 a. Politieke verantwoordelijkheid versus ongewenste politieke
interventie
 Nu de overheid voor miljarden heeft besteed om de stabiliteit van de financiële
markten in Nederland te beschermen, is het evident dat over de aanwending
en beheer van die miljarden adequate verantwoording wordt afgelegd aan parlement
en samenleving. BFI werkt onder de verantwoordelijkheid van de minister van
Financiën, zodat de minister rechtstreeks aanspreekbaar is op het doen
en laten van BFI en ook de instrumenten heeft om die verantwoordelijkheid
waar te maken.
 
 DNB is voorstander van een constructie waarbij de overheid op gepaste
afstand van haar eigen belangen opereert. DNB wijst daarbij onder meer op
het risico dat de minister op politieke gronden gedwongen zou kunnen worden
een beleid door te voeren dat strijdig kan zijn met een commerciële en
verantwoorde bedrijfsvoering. Verder wijst DNB er op dat wanneer in de perceptie
van de markt de overheid op de bestuurdersstoel zit, dit het vertrouwen van
potentiële investeerders zou kunnen ondergraven dat de instellingen efficiënt
en op commerciële basis worden bestuurd. Dit zou een tijdige
exit kunnen bemoeilijken en de kans verkleinen dat de staat een positief rendement
op haar investering realiseert.
 
 Hierbij is beeldvorming en perceptie van wezenlijk belang. Het is duidelijk
dat de participaties alleen zijn genomen voor de stabiliteit van de financiële
markten. Het beheer van de participaties moet niet langer duren dan nodig
is. Het beheer is ook gericht op het belang van aandeelhouder/kapitaalverschaffer.
Daarbij wordt er op gelet om de concurrentieverhoudingen niet te verstoren.
De Europese Commissie houdt daar ook toezicht op.
 Het besturen van de financiële instellingen is, en blijft, de verantwoordelijkheid
van de raden van bestuur en de raden van commissarissen. De bedrijven dienen
daarom op commerciële basis te worden bestuurd. Operationele zaken behoren
nadrukkelijk niet tot de taak van BFI.
 
 Een externe beheersorganisatie, als tussenlaag tussen departement en de
deelneming, heeft het risico van misverstanden en miscommunicatie. BFI maakt
nu afspraken over informatievoorziening en bevoegdheidsverdeling tussen de
overheid als kapitaalverschaffer en de financiële instellingen. In de
situatie van een externe beheersorganisatie komt daar een dubbele set afspraken
voor in de plaats (enerzijds tussen overheid en beheersorganisatie en anderzijds
tussen beheersorganisatie en de afzonderlijke instellingen). Met andere woorden:
het vraagstuk principaal-agent wordt complexer met het risico dat het uiteindelijke
beheer niet in lijn is met de belangen van de belastingbetaler als aandeelhouder/kapitaalverschaffer,
terwijl ook het afleggen van verantwoording wordt bemoeilijkt.
 b. Borgen van eerlijke concurrentieverhoudingen
 DNB wijst er verder op dat een externe beheersmaatschappij zou kunnen
voorkomen dat concurrentieverhoudingen worden aangetast doordat de gesteunde
instellingen een ongepast voordeel halen uit overheidsinterventies.
 Daarbij komt het risico dat de overheid verweten zou worden zich in de
discussie over de toekomst van het financiële stelsel te laten leiden
door de belangen die zij in de financiële sector heeft.
 
 Voorkomen van verstoringen van concurrentieverhoudingen is belangrijk.
Desalniettemin kan een externe beheersorganisatie op zichzelf niet voorkomen
dat een financiële instelling in de markt als «staatsgegarandeerd»
wordt gepercipieerd. Ook is een externe beheersorganisatie op zichzelf geen
waarborg dat «de overheid» in de discussie over de toekomst van
het financiële stelsel zich niet zou laten leiden door de belangen die
zij in de financiële sector heeft. Hiervoor bestaan andere mechanismen,
zoals publieke besluitvorming, parlementaire verantwoording en toezicht door
de Europese Commissie. Met andere woorden: er zal transparant gehandeld worden
en er wordt veelvuldig verantwoording afgelegd.
 c. Praktische aspecten
 De huidige vorm van beheer heeft een aantal praktische voordelen. BFI
is nu ondergebracht bij de directie Financieringen. Het draagt bij aan de
eenheid in het beleid ten aanzien van deelnemingen, bijvoorbeeld ten aanzien
van corporate governance. Samenwerking is ook doelmatig gelet op de beperkte
omvang van BFI. Zo worden op het punt van bedrijfsvoering een aantal zaken
gezamenlijk georganiseerd. Een ander voordeel is de eenduidigheid van de structuur
en de heldere politieke verantwoordelijkheid.
 
 Een externe beheersorganisatie zal meer kosten met zich brengen dan intern
beheer. Ook zal er enige tijd gemoeid zijn met de inrichting van zo’n
organisastie en het doorlopen van een wetgevingstraject, met een mogelijke
een periode van onduidelijkheid over het beheersmandaat tot gevolg. Daarnaast
bestaat een risico op het groeien van zo’n organisatie. Aangezien het
verantwoordelijke departement eigen ambtenaren moet hebben ter advisering
van de minister – voor die onderdelen waarvoor in het mandaat een goedkeuringsrecht
van de minister is vastgelegd – ontstaat er bovendien overlap en duplicatie
van werkzaamheden (met inefficiëntie en vermijdbare kosten tot gevolg).
 d. Internationale consistentie
 De oprichting van een institutionele buffer zou volgens DNB een sterk
signaal zijn dat Nederland zich inzet voor een commerciële financiële
sector, het behoud van het level playing field en het voorkomen van protectionisme.
Daarbij past de kanttekening dat er geen sprake is van een internationale
uniforme standaard van beheer van de interventies in de financiële markten.
Veeleer lijkt de precieze inrichting van het beheer beïnvloed door de
staatsrechtelijke tradities in een land.
 
 In de Bondsrepubliek Duitsland is bijvoorbeeld gekozen voor een publiekrechtelijke
structuur met een onafhankelijke publiekrechtelijke instelling (Soffin) die
is onderworpen aan juridisch en inhoudelijk toezicht van het bondsministerie
van Financiën.
 In het Verenigd Koninkrijk is daarentegen juist gekozen voor een privaatrechtelijke
rechtspersoon met het Britse ministerie van Financiën als enig aandeelhouder.
Het bestuur bestaat uit bestuurders vanuit zowel de overheid als de private
sector. Daarbij is de uitvoering van beslissingen aangaande de investeringen
afhankelijk van voorafgaande toestemming van het Britse ministerie van Financiën.
Bovendien kan het ministerie van Financiën, gelet op de bredere verantwoordelijkheid
in relatie tot financiële stabiliteit en financieel-economisch beleid,
aanwijzingen geven aan het bestuur van algemene of specifieke aard.
 
 De vormgeving van het beheer is in de verschillende landen anders vormgegeven.
Daarbij is de positionering ten opzichte van het ministerie van Financiën
uiteenlopend. Daarbij is wel steeds gekozen voor een vorm waarbij de regering
belangrijke verantwoordelijkheden ten aanzien van het beheer behoudt en bevoegdheden
heeft om die verantwoordelijkheden waar te maken.
 7. Conclusie
 Er is in Nederland voor gekozen het beheer van de financiële deelnemingen
en kaptiaalverstrekkingen onder te brengen in een apart bureau bij het ministerie
van Financiën; dit uit oogpunt van snelheid, consistentie van beleid
en kosten. Cruciaal is echter dat op deze wijze de minister van Financiën
zijn verantwoordingsplicht jegens de Tweede Kamer optimaal inhoud kan geven.
Uitgangspunt is verder het zakelijk aandeelhouderschap – dat het huidige
Nederlandse deelnemingenbeleid kenmerkt – dat niet interfereert met
het dagelijks bestuur van de ondernemingen.
 In andere landen is voor een andere vormgeving gekozen, veelal passend
bij hun traditie en gebruiken. Overal blijft de regering wel belangrijke verantwoordelijkheden
houden. Voor een op afstand van het ministerie te zetten aparte beheersorganisatie
pleit dat de beleidsmatige rol beter kan worden gescheiden van de aandeelhoudersrol.
Dat biedt voordelen. De keuze tussen de verschillende vormen dient naar het
oordeel van het kabinet vooral te worden gebaseerd op wat in de huidige omstandigheden
het zwaarst moet wegen c.q. waar de grootste risico’s worden ingeschat.
Ligt het accent c.q. risico op het terrein van de verantwoording van de geïnvesteerde
overheidsmiddelen jegens het parlement, dan heeft de huidige organisatievorm
voordelen. Dient daarentegen het accent te liggen op een nog duidelijker scheiding
tussen beleid en aandeelhoudersrol, dan ligt een op afstand gezette beheersorganisatie
voor de hand.
 
 Een voorzichtige conclusie zou daarom kunnen zijn dat naarmate de financiële
betrokkenheid van de overheid bij financiële instellingen meer het karakter
krijgt van beheer en exit (ten opzichte van het huidige dominante karakter
van entry, ontwikkeling en stabilisatie) het beter mogelijk lijkt de beheersorganisatie
op afstand te zetten.
 
 De minister van Financiën,
 W. J. Bos
 
 
 BIJLAGE 1
 De organisatie van het beheer van financiële deelnemingen
in Duitsland en het Verenigd Koninkrijk.
 Vormgeving in Duitsland (Soffin)
 In de Bondsrepubliek Duitsland is in oktober 2008 een fonds voor stabilisering
van de financiële markten ingesteld. Dit fonds draagt de naam: Sonderfonds Finanzmarktstabilisierung (SoFFin). Het fonds
wordt beheerd door een aparte instelling (Finanzmarktstabilisierungsanstalt).
 
 Het beheer vindt plaats vanuit een juridisch onzelfstandige publiekrechtelijke
instelling die is ondergebracht bij de Bundesbank, maar organisatorisch daarvan
is gescheiden. De instelling is onderworpen aan juridisch en inhoudelijk toezicht
van het bondsministrie van Financiën.
 
 Het bestuur (Leitungsausschuss) bestaat uit
drie leden die door het bondsministerie van Financiën in overleg met
de Bundesbank zijn benoemd. Het betreft Hannes Rehm (voormalige bestuursvoorzitter
van de Norddeutschen Landesbank Girozentrale), Christopher Pleister (een voormalig
president van de vereniging van Duitse Volksbanken en Raiffeisenbanken) en
Gerhard Stratthaus (de voormalige minister van Financiën van Baden-Württemberg;
CDU).
 
 De stuurgroep (Der Lenkungsausschuss) bestaat
geheel uit vertegenwoordigers van de overheid (één van de bondskanselarij,
drie van de meest betrokken departementen en één van bondslanden).
Daarnaast is er een adviserend lid van de Bundesbank.
 
 Het bondsministerie van Financiën verantwoordt politiek de beslissingen
van deze instelling, benoemt het bestuur en kan daaraan beslissingbevoegdheid
overdragen. Het ministerie stelt na afloop van ieder jaar de jaarrekening
van het fonds op.
 
 Een apart gremium adviseert over fundamentele en strategische vraagstukken
zoals langdurige ontwikkelingen van de het financiële markten beleid.
Dit gremium bestaat uit leden van de Bundestag.
 Vormgeving in het Verenigd Koninkrijk (UKFI Ltd)
 UK Financial Investments Limited (UKFI) is in november 2008 opgericht
om het beheer van de overheidsinvesteringen in financiële instellingen
te beheren, zoals Royal Bank of Scotland (RBS), Lloyds TSB/Halifax Bank of
Scotland (Lloyds Banking Group), Northern Rock and Bradford & Bingley.
 
 UKFI is een privaatrechtelijke rechtspersoon met het Britse ministerie
van Financiën als enig aandeelhouder. Het bestuur bestaat staat onder
leiding van een uitvoerend bestuurder (CEO) vanuit de overheid (John Kingman,
voormalig Second Permanent Secretary to the Treasury)
en beschikt over een aantal (niet-uitvoerend) bestuurders (waaronder de Chairman)
vanuit de private sector. De Chairman is Glen Moreno (voormalig CEO van Fidelity
International).
 
 Doelstelling van de vennootschap is het beheren van de investeringen volgens
een Framework Document. Het gaat er om een investeringsstrategie
te ontwikkelen en uit te voeren om de investeringen af te stoten in een ordelijke
en actieve wijze, binnen de context van het beschermen en creëren van
waarde voor de belastingbetaler als een aandeelhouder, met oog voor bescherming
van de financiële stabiliteit en de bevordering van concurrentie. 
 
 Voor zover in een (niet te publiceren) Investment Mandate niet anders is bepaald, is de uitvoering van beslissingen aangaande
de investeringen afhankelijk van voorafgaande toestemming van het Britse ministerie
van Financiën.
 
 
 
 
 Overigens heeft de staat nog andere interventies in het kader van de kredietcrisis
gepleegd, zoals een garantiefaciliteit voor bancaire leningen, de verruiming
van het depositogarantiestelsel, een voorfinanciering van de uitkering depositogarantiestelsel
IJsland en een back-upfaciliteit voor ING. Parallel aan het rechtmatigheidsonderzoek
heeft de Algemene Rekenkamer onderzoek gedaan naar deze interventies en arrangementen.
Zie Kamerstukken II 2008/09, 31 941, nr. 1.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 31 924 IXB, nr. 2.
 
 
 Het Agentschap is opgericht op 1 mei 1841. De titel Agent van Financiën
is zelfs nog ouder.
 
 
 BFI voert het beheer over de deelnemingen in Fortis Bank Nederland Holding,
het door Fortis gekochte deel van ABN AMRO (via een RFS Holdings), ASR Verzekeringen
(voorheen Fortis Verzekeringen Nederland) en Fortis Corporate Insurance. Ook
voert BFI het beheer over de achtergestelde leningen verstrekt aan ING, AEGON
en SNS Reaal. Daarbij werkt BFI met de volgende taakomschrijving:
 • het beheer en afstoten van de aandelen en kapitaalverschaffingen
in bepaalde financiële instellingen. Daarbij gaat het om de financiële
instellingen (met inbegrip van hun deelnemingen en participaties) waarbij
de staat in of na oktober 2008 met het oog op de stabiliteit van de financiële
markten aandelen heeft gekocht of kapitaalversterkingen heeft verricht (anders
dan via de garantstelling voor de uitgifte van middellang schuldpapier van
banken);
 • het uitwerken en implementeren van een strategie die is gericht
op de borging van de belangen van de staat als aandeelhouder of kapitaalverschaffer
bij de betrokken financiële instellingen, met inachtneming van de publieke
belangen die samenhangen met deze rol. Daarbij ligt de focus op bedrijfseconomische
doelmatigheid en het creëren van (aandeelhouders)waarde met een passend
risicoprofiel;
 • het vertegenwoordigen van de staat als aandeelhouder of kapitaalverschaffer
bij de voorbereiding en uitvoering van verkoop- of beëindigingstrajecten
bij de betrokken financiële instellingen;
 • het fungeren als aanspreekpunt voor de raden van bestuur en
de raden van commissarissen en in het bijzonder de commissarissen die door
de staat zijn voorgedragen bij de betrokken financiële instellingen.
 
 
 Bij de UKFI geldt dat, voor zover in een niet te publiceren mandaat niet
anders is bepaald, de uitvoering van beslissingen aangaande de investeringen
afhankelijk is van voorafgaande toestemming van het Britse ministerie van
Financiën. Bij Soffin beslist de door de over-heid beheerste stuurgroep
over stabiliseringshulp op basis van voorstellen van de leiding en over andere
aangelegenheden van bijzonder belang.
 
 
 Zie de artikelen 4.3. en 9.26 van het UKFI Shareholder Relationship Framework
Document.