Tijdelijke wet compensatieregeling loonkosten bij ziekte van ouderen en voormalig langdurig werklozen; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31869, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

05-03-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31869 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31869Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 869Wijziging van de Ziektewet om in geval van ziekte in de vijf jaren na
aanvang van de dienstbetrekking ziekengeld uit te keren aan langdurig zieke
oudere werknemers indien voorafgaand aan de dienstbetrekking sprake was van
werkloosheid van ten minste 52 weken (Tijdelijke wet compensatieregeling loonkosten
bij ziekte van oudere en voormalig langdurig werklozen)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. AlgemeenHet kabinetsbeleid is gericht op een substantiële verhoging van de
arbeidsparticipatie in het algemeen en het betrekken van mensen met een grote(re)
afstand tot de arbeidsmarkt in het bijzonder. Er staan nog steeds te veel
mensen langs de kant met een grote(re) afstand tot de arbeidsmarkt, terwijl
deze groep wel mogelijkheden heeft. Dit geldt ook voor oudere werklozen.Op verzoek van het kabinet heeft de Commissie Arbeidsparticipatie (de
Commissie) aanbevelingen gedaan om de arbeidsparticipatie te verhogen. De
Commissie acht het van groot belang dat meer mensen sneller aan de slag gaan.
De Commissie constateert onder meer dat de arbeidsmarkt voor oudere werklozen
en oudere werknemers ernstige tekortkomingen vertoont. Eén van de aanbevelingen
van de Commissie betreft de invoering van een no-riskpolis voor oudere langdurig
werklozen. Naar aanleiding van het advies van de Commissie heeft het kabinet
aangekondigd om binnen de budgettaire randvoorwaarden de introductie te bezien
van een tijdelijke no-riskpolis voor het in dienst nemen van werklozen van
55 jaar en ouder (Kamerstukken II 2007/08, 29 544, nr. 158). Dit
wetsvoorstel vormt de uitwerking van dit voornemen. Het doel van het wetsvoorstel
is de invoering van een tijdelijke compensatieregeling om werkgevers tegemoet
te komen in de kosten van loondoorbetaling bij ziekte van voorheen werklozen
van 55 jaar en ouder.Dit wetsvoorstel impliceert een afwijking van de huidige systematiek waarbij
de eerste twee jaar loondoorbetaling voor rekening van de werkgever komen.
Het kabinet is, mede naar aanleiding van het advies van de Commissie, tot
de slotsom gekomen dat er bijzondere redenen zijn om tijdelijk van de systematiek
af te wijken en een compensatieregeling te treffen voor werkgevers om de werkhervatting
van langdurige werklozen van 55 jaar en ouder te stimuleren. Deze redenen
zijn gelegen in een combinatie van de zwakke arbeidsmarktpositie van deze
groep en een negatieve beeldvorming over deze groep bij werkgevers. Deze combinatie
van factoren rechtvaardigt dat voor deze specifieke groep tijdelijk afgeweken wordt van de bestaande verantwoordelijkheidsverdeling in de eerste
twee ziektejaren. Met de voorgestelde compensatieregeling is deels aansluiting
gezocht bij het instrument, bedoeld in artikel 29b van de Ziektewet (ZW).Dit instrument wordt ook wel no-riskpolis genoemd. De onderhavige wetswijziging
kent echter een aantal bijzondere, van de bestaande no-riskpolis afwijkende,
aspecten. Om het onderscheid met de no-riskpolis, bedoeld in artikel 29b van
de ZW, te benadrukken wordt dit wetsvoorstel Tijdelijke wet compensatieregeling
loonkosten bij ziekte van oudere en voormalig langdurig werklozen genoemd.Het doel en de strekking van dit wetsvoorstel worden in deze memorie van
toelichting nader toegelicht. Allereerst wordt ingegaan op de huidige systematiek
bij ziekte en de bestaande no-riskpolis. Daarna komen de knelpunten op de
arbeidsmarkt voor ouderen aan de orde, alsmede de verhouding tot de andere
maatregelen die het kabinet neemt om de arbeidsparticipatie van ouderen te
bevorderen. De inhoud van het wetsvoorstel zelf wordt aansluitend behandeld,
gevolgd door de financiële gevolgen van het wetsvoorstel.2. Huidige systematiekOmdat dit wetsvoorstel een afwijking inhoudt van de huidige systematiek
waarbij de eerste twee jaar loondoorbetaling voor rekening van de werkgever
is, is het van belang om eerst in te gaan op de bestaande verantwoordelijkheidsverdeling
in de eerste twee ziektejaren en de huidige no-riskpolis.2.1 Verantwoordelijkheidsverdeling eerste twee ziektejarenDe Wet verbetering poortwachter en de Wet verlenging loondoorbetalingsverplichting
bij ziekte 2003 voorzien in een evenwichtig stelsel van rechten en plichten,
instrumenten en mechanismen om re-integratie te bevorderen en arbeidsongeschiktheid
te voorkomen. De kern van dit stelsel is dat werkgever en werknemer in de
eerste twee ziektejaren verantwoordelijk zijn en al het redelijkerwijs mogelijke
moeten doen om de kansen op werkhervatting te vergroten en alle mogelijkheden
moeten benutten om de werknemer weer aan de slag te krijgen. De re-integratieactiviteiten
zijn vooral gericht op herstel van de werknemer en terugkeer naar zijn oude
functie, dan wel een andere functie bij zijn werkgever. Mocht dit niet lukken,
dan bekijkt de werkgever of re-integratie bij een andere werkgever tot de
mogelijkheden behoort.Beide partijen hebben er belang bij deze re-integratie tot een succes
te maken, mede op financiële gronden. De werkgever heeft immers de plicht
om in geval van ziekte 104 weken door te betalen en bij het leveren van onvoldoende
re-integratie-inspanningen wordt deze periode nog verlengd. Ook de werknemer
wordt financieel gestimuleerd om aan zijn re-integratie mee te werken, want
bij onvoldoende medewerking wordt hij geconfronteerd met een vermindering
van het loon. De overheid heeft in de periode van loondoorbetaling slechts
een beperkte, faciliterende rol. Indien de inspanningen niet tot volledige
werkhervatting hebben geleid, volgt een beoordeling in het kader van een aanvraag
op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA).Het systeem van twee jaar loondoorbetaling bij ziekte met de verplichtingen
van de Wet verbetering poortwachter en de Wet WIA heeft een belangrijke impuls
gegeven aan de aanpak van ziekteverzuim en beperking van beroep op de Wet
op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) en de Wet WIA. Dit is gebleken
uit de evaluatie van de Wet verbetering poortwachter en uit de evaluatie van
het verlengen van de loondoorbetalingsverplichting van één
naar twee jaar.1 Uit de cijfers over het ziekteverzuim
en het beroep op de Wet WIA blijkt dat het beleid zijn vruchten heeft afgeworpen.2.2. Huidige no-riskpolisWerknemers die na twee jaar ziekte een arbeidsongeschiktheidsuitkering
ontvangen worden op diverse manieren bij hun re-integratie door het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen (UWV) ondersteund. Werkgevers spelen bij de re-integratie
een belangrijke rol, omdat zij moeten beslissen of zij een gedeeltelijk arbeidsgeschikte
in dienst kunnen houden of nemen. Daarom zijn er speciaal voor hen bestemde
re-integratie-instrumenten. Een belangrijk instrument is de huidige no-riskpolis,
bedoeld in artikel 29b van de ZW. Deze geldt met name voor personen die na
de ziekteperiode van twee jaar een arbeidsongeschiktheidsuitkering hebben
en vervolgens weer gaan werken. Ook betreft het een afgebakende doelgroep,
te weten mensen met structurele functionele beperkingen.2Werkgevers zien bij het in dienst nemen of houden van gedeeltelijk arbeidsgeschikten
en (ex-)arbeidsongeschikten risico’s zoals veelvuldige uitval wegens
ziekte of hernieuwde arbeidsongeschiktheid. Deze mogelijke risico’s
en de daarmee samenhangende kosten van onder meer loondoorbetaling, kunnen
belemmeringen vormen voor de werkhervatting van gedeeltelijk arbeidsgeschikten.
Om werkgevers te stimuleren tot het in dienst houden of het in dienst nemen
van gedeeltelijk arbeidsgeschikten, voorziet de no-riskpolis in een voorziening
voor de werkgever in de vorm van een tegemoetkoming in de kosten van uitval
als gevolg van ziekte of arbeidsongeschiktheid. De werknemer heeft dan recht
op ziekengeld op grond van artikel 29b van de ZW. De no-riskpolis compenseert
dan als het ware de kosten van loondoorbetaling bij ziekte. In het geval van
arbeidsongeschiktheid voorkomt de no-riskpolis een hogere gedifferentieerde
premie voor de regeling werkhervatting gedeeltelijk arbeidsgeschikten (WGA),
bedoeld in hoofdstuk 7 van de Wet WIA, voor publiek verzekerden en ook voor
eigenrisicodragers voorkomt de no-riskpolis extra lasten.De no-riskpolis verleent de werknemer een recht op ziekengeld bij ziekte
die aanvangt in de vijf jaar na de datum van de aanvang van de dienstbetrekking
bij zijn nieuwe werkgever. In de regel betaalt het UWV het ziekengeld uit
aan de nieuwe werkgever die daarmee gecompenseerd wordt voor de kosten van
loondoorbetaling. De werkgever betaalt de werknemer dan het verschuldigde
loon door. De no-riskpolis geldt ook voor werknemers die bij de beoordeling
voor de WIA minder dan 35% loonverlies hebben, als zij direct aan het
einde van de loondoorbetalingsperiode van twee jaar niet in staat zijn werk
bij de eigen werkgever te verrichten en daarna binnen vijf jaar bij een andere
werkgever in dienst treden.De wijze waarop de verantwoordelijkheidsverdeling in de eerste twee ziektejaren
is vormgegeven, impliceert dat de huidige no-riskpolis in principe alleen
beschikbaar is voor mensen die de wachttijd van twee jaar hebben doorlopen.
Met mogelijke wijzigingen in dit systeem moet uiterst terughoudend worden
omgegaan, omdat dat een inbreuk op de huidige prikkels en verantwoordelijkheidsverdeling
tussen werkgever, werknemer en het UWV kan opleveren. Er moeten derhalve redenen
van klemmende aard bestaan, die verdere afwijking van het bestaande systeem
voor andere groepen rechtvaardigen.3. Arbeidsmarkt voor ouderenHet kabinet is, mede naar aanleiding van het advies van de Commissie,
tot de slotsom gekomen dat er redenen van klemmende aard zijn om voor een
specifieke groep tijdelijk van de bestaande systematiek van loondoorbetaling
bij ziekte, af te wijken. Hiertoe wordt tijdens de loondoorbetalingsperiode
een compensatieregeling ingevoerd voor werkgevers om de werkhervatting van
de groep langdurig werklozen van 55 jaar en ouder te stimuleren. De redenen
zijn gelegen in de zwakke arbeidsmarktpositie van deze groep en de bestaande
beelden over deze groep bij werkgevers, die indiensttreding belemmeren.3.1. Arbeidsmarktpositie oudere werklozenDe arbeidsmarkt voor werknemers van 55 jaar en ouder lijkt op slot te
zitten. Deze conclusie is getrokken door de Commissie en het kabinet sluit
zich hierbij aan. Oudere werklozen en werknemers worden door werkgevers te
vaak als onvoldoende inzetbaar beschouwd, ook al zijn ze nodig. Dit blijkt
uit het feit dat werklozen van 55 jaar en ouder een belangrijk deel vormen
van de groep werklozen die gebruik maakt van een Werkloosheidswet (WW)-uitkering.
In 2007 was 10% van de nieuwe instroom WW-gerechtigden 55 jaar of ouder.
Ultimo 2007 was 38% van het lopend bestand WW-gerechtigden 55 jaar
of ouder.1Deze aanzienlijke groep slaagt er slechts mondjesmaat in om een nieuwe
baan te krijgen. Van werknemers die werkloos worden, nadat ze 55 jaar of ouder
zijn en die een uitkering op grond van de WW ontvangen, vindt slechts 33%
binnen één jaar weer werk (van de volledige populatie van WW-gerechtigden,
ongeacht de leeftijd bij instroom, hervat 51% binnen één
jaar het werk).2 Werkloze ouderen komen dus moeilijker
aan een baan en dit geldt in versterkte mate voor de laagopgeleiden onder
hen.3.2. Oorzaken slechte arbeidsmarktpositie ouderenVolgens de Commissie zijn de oorzaken van de slechte arbeidsmarktpositie
van ouderen gelegen in de hoge loonkosten en de beeldvorming bij werkgevers.
Werkgevers zien bovendien het risico van de kosten gemoeid met de loondoorbetaling
bij ziekte als een ernstige belemmering om oudere werklozen in dienst te nemen,
ook al geeft de omvang van dit ziekteverzuim daartoe weinig aanleiding. Uit
verzuimstatistieken is namelijk gebleken dat oudere werknemers zich minder
vaak dan gemiddeld ziekmelden.3 Echter áls
oudere werknemers zich ziek melden, dan is er vaker sprake van een langdurige
ziekteperiode.43.3. Stimuleren arbeidsparticipatie oudere werklozenOm het in dienst nemen van deze leeftijdsgroep aantrekkelijker te maken,
moet de opstelling van de werkgever positief worden beïnvloed. Om dit
te bewerkstelligen is een eerste stap gemaakt door middel van een separate
wet waarin geregeld is dat het instrument van premiekorting kan worden ingezet
voor werkloze uitkeringsgerechtigden die 50 jaar of ouder zijn.5 Het kabinet verwacht dat de premiekorting de positie van ouderen structureel
zal verbeteren. Dit is echter een geleidelijk proces. Naar verwachting zullen
de jongere werkloze uitkeringsgerechtigden binnen de doelgroep voor de premiekorting
daarvan het eerst profiteren. Het is daarom nodig om voor de groep werklozen
van 55 jaar en ouder een extra impuls in te zetten om de opstelling van werkgevers
positief te beïnvloeden. Uit de verzuimstatistieken blijkt namelijk dat
werknemers van 55 jaar en ouder langer ziek zijn in vergelijking tot andere
werknemers. Om de huivering hiervoor en uiteraard voor de financiële
gevolgen hiervan bij werkgevers weg te nemen, dient het onderhavige wetsvoorstel.
Tevens profiteren ouderen van de inkomstenverrekening in de WW6, doordat het aantrekkelijker wordt om lager betaalde arbeid te accepteren.
Voor degenen die 57 jaar of ouder zijn geldt een verhoogde arbeidskorting
waardoor het netto-inkomen uit arbeid stijgt en voor degenen van 62 jaar en
ouder zijn wordt werk aantrekkelijker doordat hun een doorwerkbonus wordt
verleend.Het kabinet verwacht dat een tijdelijke stimulans voldoende is, aangezien
het komende kabinetsbeleid en de inzet van sociale partners de houding tegenover
ouderen zal veranderen. Daarnaast zal door de toenemende vergrijzing in de
komende tien jaar een grote groep oudere werknemers (de babyboomgeneratie)
als gevolg van pensionering de arbeidsmarkt verlaten. Hierdoor zal er een
grote vervangingsvraag op de arbeidsmarkt optreden. Dit zal de arbeidsmarktpositie
van oudere werknemers en langdurig oudere en langdurige werklozen verbeteren.Het onderhavige wetsvoorstel past daarmee in de aanpak van het kabinet
om de arbeidsmarkt voor ouderen open te breken.4. Compensatieregeling loonkosten bij ziekte van
oudere en voormalig langdurig werklozenIn deze paragraaf wordt ingegaan op de compensatieregeling loonkosten
bij ziekte van oudere en voormalig langdurig werklozen. Voor deze benaming
is gekozen ter onderscheiding van de huidige no-riskpolis, bedoeld in artikel
29b van de ZW, voor gedeeltelijk arbeidsgeschikte werknemers en de andere
groepen die daaronder vallen.4.1. AlgemeenIn het licht van het voorgaande wordt voorgesteld om voor werkgevers het
risico van loondoorbetaling bij ziekte te beperken voor werknemers, die op
de datum van inwerkingtreding van deze wet 55 jaar of ouder zijn, na die datum
in dienst worden genomen en voorafgaand aan de indiensttreding minstens 52
weken werkloos zijn geweest. Werkgevers die deze oudere en langdurig werklozen
in dienst nemen, krijgen als de werknemer langer dan dertien weken ziek is,
het loon dat zij tijdens ziekte doorbetalen, vanaf dertien weken gecompenseerd
doordat de werknemer een recht op ziekengeld op grond van het voorgestelde
artikel 29d van de ZW krijgt. De streefdatum van invoering is 1 juli
2009. Omdat de regeling geldt voor personen die op de datum van inwerkingtreding
van deze wet 55 jaar en ouder zijn, zal de regeling op 1 juli 2019 kunnen
vervallen.4.2 Aansluiting bij huidige no-riskpolisWat de vormgeving betreft is zoveel mogelijk aangesloten bij de wijze
waarop de no-riskpolis, bedoeld in artikel 29b van de ZW, is vormgegeven en
zoals die wordt uitgevoerd door het UWV. Dit bevordert de transparantie voor
werkgevers en beperkt tevens de administratieve lasten. Net als in het geval
van die no-riskpolis hebben werknemers die in loondienst werken bij ziekte
op grond van het voorgestelde artikel 29d van de ZW, gedurende 104 weken recht
op ziekengeld ter hoogte van 70% van het dagloon. Het eerste jaar kan
deze uitkering op verzoek van de werkgever worden verhoogd tot 100%
van het dagloon. De werkgever kan de uitkering verrekenen met het loon dat
hij moet doorbetalen. Aldus wordt de werkgever tegemoetgekomen in de loonkosten
bij ziekte. In de praktijk betaalt het UWV het ziekengeld aan de werkgever
die vervolgens het verschuldigde loon doorbetaalt aan de werknemer. Tevens
wordt voor de omvang van de risicodekking aansluiting gezocht bij de no-riskpolis,
bedoeld in artikel 29b van de ZW. De bestaande no-riskpolis dekt ziekte die
is aangevangen binnen vijf jaar na aanvang van de dienstbetrekking. Ook onder
de compensatieregeling is er een risicodekking van vijf jaar. De financiering
van deze compensatieregeling geschiedt ten laste van het Algemeen Werkloosheidsfonds
(Awf) en het Uitvoeringsfonds voor de overheid (Ufo).Wat betreft de re-integratieverplichtingen wordt aangesloten bij de verantwoordelijkheidsverdeling
zoals die ook bij de bestaande no-riskpolis geldt. Dit betekent
dat de werkgever verantwoordelijk is om de noodzakelijke re-integratie-activiteiten
tijdens de ziekteperiode te verrichten.De compensatieregeling vergoedt, evenals de bestaande no-riskpolis, in
het geval van ziekte de kosten van loondoorbetaling. In het geval van arbeidsongeschiktheid
voorkomt de no-riskpolis een hogere gedifferentieerde premie voor de regeling
werkhervatting gedeeltelijk arbeidsgeschikten (WGA) voor publiek verzekerden
en ook voor eigenrisicodragers voorkomt de no-riskpolis extra lasten. Het
onderhavige wetsvoorstel sluit daarbij aan.De onderhavige wetswijziging kent echter een aantal bijzondere, afwijkende
aspecten ten opzichte van de no-riskpolis, bedoeld in artikel 29b van de ZW.
Deze aspecten zijn het tijdelijke en gerichte karakter van de regeling. Deze
worden in de volgende paragraaf besproken.4.3. Gericht en tijdelijk karakterDe voorgestelde regeling is gericht op langdurig werklozen die op de datum
van inwerkingtreding van deze wet 55 jaar of ouder zijn. Dit wetsvoorstel
regelt een voorziening voor werkgevers die deze werklozen in dienst nemen,
in de vorm van een compensatie van de loondoorbetalingsplicht bij langdurige
ziekte van deze werknemers. De grens van 55 jaar is gekozen, aangezien uit
de in paragraaf 3.1 en 3.2 aangehaalde statistische gegevens blijkt dat
op dit moment juist vanaf deze leeftijd slechts een laag percentage na een
jaar werkloosheid opnieuw aan het werk komt, terwijl juist in de leeftijdscategorie
van 55 tot 65 jaar het langdurige ziekteverzuim meer dan gemiddeld is. Het
kabinet heeft er daarom voor gekozen om in de onderhavige voorziening een
leeftijdsgrens aan te houden van diegenen die op de datum van inwerkingtreding
van deze wet 55 jaar of ouder zijn. De compensatieregeling heeft daarmee een
gericht karakter. Het is gewenst dat de regeling zo goed mogelijk wordt toegespitst
op de bestaande problematiek van werklozen van 55 jaar en ouder, waarbij sprake
is van grote afstand tot de arbeidsmarkt en er sprake is van langer durend
verzuim.Oudere werklozen die minder dan één jaar werkloos zijn vallen
onder de premiekortingsregeling1. De compensatieregeling
is bedoeld als extra faciliterend instrument, naast de premiekortingsregeling
voor werkgevers om oudere werklozen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt
in dienst te nemen. Van een grote afstand tot de arbeidsmarkt is in dit verband
sprake bij ten minste 52 weken werkloosheid. De keuze voor een periode van
52 weken is in lijn met het wetsvoorstel tot wijziging van de Werkloosheidswet
in verband met het vergroten van kansen op werk voor langdurig werklozen.
Dit betekent dat sprake moet zijn van 52 weken werkloosheid, waarbij onderbrekingen
van de WW-uitkering van maximaal vier weken worden meegeteld. Op deze manier
wordt de uitvoering van de wet voor het UWV vergemakkelijkt.Uit onderzoek blijkt dat ouderen zich minder vaak dan gemiddeld ziek melden.
Als ouderen echter ziek worden is de kans groter dat zij langdurig ziek blijven.
De compensatieregeling voorziet er daarom alleen in om langer durend verzuim
van ten minste dertien weken onder de voorziening voor oudere werklozen te
laten vallen. Dit wordt geregeld doordat het ziekengeld slechts uitgekeerd
wordt vanaf de eerste dag van de veertiende week van ziekte. Werkgevers houden
dan een prikkel om preventiebeleid te voeren en verzuim te voorkomen.Als gevolg van de gekozen leeftijdsgrens zal de compensatieregeling na
tien jaar geen werking meer hebben en is de compensatieregeling daardoor tijdelijk
van aard.De maatregelen van het kabinet zijn bovendien erop gericht om een verhoogde
arbeidsparticipatie onder ouderen te bereiken en inspanningen van werkgevers
en werknemers daartoe te faciliteren. Het kabinet vertrouwt erop dat het kabinetsbeleid
en de inzet van sociale partners de houding tegenover ouderen zal veranderen,
waardoor tevens een verbetering van de arbeidsmarktpositie zal plaatsvinden.
Voor werknemers die op het moment van de inwerkingtreding van de voorgestelde
wetswijzigingen jonger dan 55 jaar zijn is de onderhavige voorziening voor
die groep daardoor minder nodig.Zoals hiervoor al aangegeven zal tegen die tijd de «babyboomgeneratie»
de arbeidsmarkt hebben verlaten en zal iedereen hard nodig zijn. Dit geldt
ook voor ouderen. Hierdoor zal de arbeidsmarktpositie van ouderen verbeteren.
Deze extra maatregel voor ouderen zou daarom niet meer nodig moeten zijn na
2019.5. Financiële gevolgen5.1 UitkeringslastenDe compensatieregeling is een tijdelijke regeling. De regeling zal voor
gemiddeld 8000 mensen per jaar betekenen dat het financiële risico van
langdurend verzuim geen obstakel meer is om hen in dienst te nemen.De eerste dertien weken van ziekte zijn onder de compensatieregeling voor
risico van de werkgever. Dit komt overeen met het gegeven dat ouderen gemiddeld
niet vaker ziek zijn, maar bij ziekte wel gemiddeld langer ziek blijven. Bij
de berekening van de uitkeringslasten van de compensatieregeling is het ziekteverzuimpercentage
van 55-plussers na dertien weken geschat op 3% per jaar. In de raming
van de kosten is rekening gehouden met een kleine verhoging van de instroom
in de Wet WIA. Deze verhoogde instroom komt voort uit het feit dat door de
compensatieregeling de financiële prikkel voor werkgevers om WIA instroom
te voorkomen wordt verminderd. Daarnaast is rekening gehouden met besparingen
op de WW-uitkeringslasten vanwege extra uitstroom uit de WW als gevolg van
de stimulerende werking van de compensatieregeling. De gesaldeerde baten en
lasten van de regeling tot en met 2019 bedragen € 15 mln.Budgettaire effecten compensatieregeling (ingangsdatum
1 juli 2009).(Bedragen in miljoenen Euro’s))2009201020112012201320142009–2019 cumulatief Uitkeringslasten ZW13456539 Uitkeringslasten WIA0000116 Besparing uitkeringen WW– 1– 3– 3– 3– 3– 3– 30Totaal*00133315* Als gevolg van afrondingsverschillen kan de som van de afzonderlijke
posten afwijken van het totaal5.2 Uitvoeringskosten en implementatiekostenDe implementatiekosten voor het UWV bedragen € 280 000.
De structurele uitvoeringskosten bedragen jaarlijks € 580 000.
Deze kosten hebben betrekking op de werkzaamheden die het UWV moet doen naar
aanleiding van de ziektegevallen waarbij een beroep wordt gedaan op de compensatieregeling.
Verder is er sprake van een geringe instroom naar uitkeringen op grond van
de Wet WIA, die eveneens gepaard zal gaan met beperkte extra uitvoeringskosten
bij het UWV. Aangezien de uitvoeringskosten jaarlijks minder bedragen dan
1 mln, zullen deze kosten conform afspraken met UWV uit het reguliere budget
UWV gefinancierd worden.5.3 Administratieve lastenZoals eerder aangegeven sluit de vormgeving van de compensatieregeling
zoveel mogelijk aan bij de wijze waarop de no-riskpolis, bedoeld in artikel
29b ZW, is vormgegeven en wordt uitgevoerd door het UWV. De werknemer meldt
aan zijn werkgever dat hij ziek is en de werkgever meldt vervolgens de zieke
bij het UWV, waarna UWV het ziekengeld als regel aan de werkgever betaalt.
De omvang van de structurele toename van de administratieve lasten blijft
daarmee gering (maximaal € 200 000).6. UitvoeringDe doelgroep omvat de cliënten van het UWV. Aangezien het UWV ook
de bestaande voorziening uit artikel 29b van de ZW uitvoert zal het UWV worden
belast met de uitvoering van de compensatieregeling. Dit betreft met name
de beoordeling of de compensatieregeling voor betrokkene is aangewezen en
de verstrekking van het ziekengeld.7. Ontvangen commentaren7.1 Uitvoeringstoets UWVHet UWV heeft het conceptwetsvoorstel op uitvoerbaarheid getoetst. De
conclusie is dat het wetsvoorstel uitvoerbaar en handhaafbaar is.Naar aanleiding van de uitvoeringstoets is het wetsvoorstel op een aantal
punten aangepast:• Het jaarcriterium is in lijn gebracht met het duurcriterium in
het wetsvoorstel tot wijziging van de Werkloosheidswet in verband met het
vergroten van kansen op werk voor langdurig werklozen1. Dit betekent dat sprake moet zijn van 52 weken werkloosheid, waarbij
onderbrekingen van de WW-uitkering van maximaal vier weken worden meegeteld.
Dit vereenvoudigt de uitvoering voor het UWV.• Door toevoeging van een overgangsbepaling is bepaald dat de regeling
alleen geldt voor dienstverbanden die zijn aangegaan op of na de datum van
inwerkingtreding van deze wet.• De overige opmerkingen van wettechnische aard zijn bezien en voor
het merendeel verwerkt.7.2 Toets ActalActal heeft laten weten in verband met de beperkte administratieve lasten
geen toets uit te brengen.7.3 Toezichtbaarheidstoets IWIDe Inspectie Werk en Inkomen heeft aangegeven dat het wetsvoorstel inhoudelijk
geen aanleiding geeft tot opmerkingen over de toezichtbaarheid.ArtikelsgewijsArtikel I Wijziging van de ZiektewetOnderdeel AIn onderdeel A wordt in het eerste lid voorgesteld om een uitzondering
te maken op de bepaling in artikel 29, eerste lid, onderdelen a en b, van
de ZW dat bepaalt dat ziekengeld niet wordt uitbetaald indien een werknemer
recht heeft op doorbetaling van loon op grond van artikel 629 van Boek 7 van het BW of op bezoldiging gedurende ziekte op grond van artikel
76a van de ZW.Het tweede lid van onderdeel A stelt voor om aan artikel 29, tweede lid,
onderdeel g, van de ZW de werknemer, bedoeld in het voorgestelde artikel 29d
van de ZW, toe te voegen. Hierdoor is het mogelijk om de financiering van
het ziekengeld op grond van het voorgestelde artikel 29d van de ZW te laten
plaatsvinden uit het Awf en voor het overheidspersoneel uit het Ufo. De financiering
uit het Awf vindt plaats op grond van artikel 100, onderdeel b, van de Wet
financiering sociale verzekeringen (Wfsv).De financiering uit het Ufo vindt plaats op grond van artikel 108, eerste
lid, onderdeel b, van de Wfsv. Daartoe wordt in artikel III van dit wetsvoorstel
voorzien in wijziging van bedoeld onderdeel b.In het derde lid van onderdeel A wordt geregeld dat artikel 29, zesde
lid, ook van toepassing wordt op artikel 29d. Daarmee wordt geregeld dat op
basis van de compensatieregeling geen ziekengeld wordt betaald wanneer de
verzekerde geen recht heeft op loon door toepassing van artikel 7:629, derde
lid, BW of artikel 76b ZW. Het gaat dan om situaties waarin de verzekerde
zijn ziekte opzettelijk heeft veroorzaakt of daarover valse informatie heeft
verstrekt, zijn genezing belemmert of vertraagt, geen passende arbeid wil
verrichten of anderszins niet meewerkt aan zijn re-integratie.Onderdeel BOnderdeel B stelt een nieuw artikel 29d voor in de ZW. In het voorgestelde
artikel 29d, eerste lid, van de ZW wordt geregeld dat een werknemer die 55
jaar of ouder is op de dag van inwerkingtreding van dit wetsvoorstel en onmiddellijk
voorafgaand aan zijn dienstbetrekking langdurig werkloos is geweest, recht
heeft op ziekengeld indien hij ziek wordt en die ziekte ongeschiktheid tot
werken tot gevolg heeft. Dit recht bestaat indien hij ziek wordt in de vijf
jaar na aanvang van de dienstbetrekking. Het recht op ziekengeld bestaat slechts
indien de werknemer ten minste dertien weken ongeschikt is tot het verrichten
van arbeid wegens ziekte. Van langdurige werkloosheid is sprake indien een
werknemer 52 weken of langer werkloos is geweest. In de tweede zin van het
eerste lid is bepaald dat, net als bij de toepassing van artikel 29b van de
ZW, voor het bepalen van de perioden van ongeschiktheid tot werken ziekteperioden
worden samengeteld indien deze perioden elkaar met een onderbreking van minder
dan vier weken opvolgen. Dit laatste is van belang voor de berekening van
het dagloon van de werknemer dat (op grond van het voorgestelde tweede en
derde lid) de basis vormt voor de hoogte van het uit te betalen ziekengeld.De tekst van het voorgestelde artikel 29d van de ZW sluit aan bij de tekst
van artikel 29b van de ZW.Zoals ook uiteengezet in het algemeen deel van deze memorie van toelichting,
betaalt de werkgever in de praktijk doorgaans het loon door aan de werknemer
en wordt het ziekengeld door het UWV aan de werkgever uitbetaald.In het tweede en het derde lid van het voorgestelde artikel 29d van de
ZW wordt bepaald dat ook bij uitbetaling van ziekengeld op grond van het voorgestelde
artikel 29d van de ZW het ziekengeld 70% van het dagloon bedraagt.
Op verzoek van de werkgever kan een werknemer tot het einde van het eerste
ziektejaar maximaal 100% van het dagloon ontvangen, afhankelijk van
de aanspraken die een werknemer op zijn werkgever heeft.Het vierde lid bepaalt dat geen recht op ziekengeld bestaat indien sprake
is van een dienstbetrekking waarbij tevens subsidie is verstrekt op grond
van artikel 7 van de Wet sociale werkvoorziening (WSW) of indien sprake is
van een dienstbetrekking in de zin van artikel 2 van de WSW. In dit laatste
geval is er sprake van een dienstbetrekking in het kader van de gemeentelijke
sociale werkvoorziening.Tot slot wordt in het vijfde lid voorgesteld om voor het bepalen van het
tijdvak van 52 weken werkloosheid op grond van de WW, perioden van onderbreking
van het recht op een werkloosheidsuitkering te beschouwen als uitkeringsperioden,
mits deze perioden korter zijn dan vier weken.Onderdeel CIn onderdeel C wordt geregeld dat ook in het geval waarin een werknemer
mogelijk aanspraak heeft op ziekengeld op grond van het voorgestelde artikel
29d van de ZW de werknemer zijn werkgever desgevraagd daarover dient te informeren.
Het voorgestelde artikel 38b, derde lid, van de ZW, bepaalt dat, in afwijking
van de termijn van ziekmelding door de werkgever op grond van artikel 38a,
tweede lid, van de ZW, de werkgever voor de werknemer een ziekmelding doet
bij het UWV binnen vier dagen nadat de werknemer dertien weken ongeschikt
is geweest tot het verrichten van arbeid wegens ziekte. Deze keuze om de ziekmelding
eerst na dertien weken arbeidsongeschiktheid wegens ziekte van de werknemer
te laten plaatsvinden, vloeit voort uit het feit dat slechts na het verstrijken
van dertien weken van arbeidsongeschiktheid tot het verrichten van arbeid
wegens ziekte een recht op uitkering kan ontstaan op grond van het voorgestelde
artikel 29d, eerste lid, van de ZW. Een ziekmelding op een eerder tijdstip
is, als het gaat om de toepassing van artikel 29d van de ZW, minder zinvol
omdat werknemers dikwijls binnen dertien weken herstellen. Met het voorgestelde
derde lid kunnen onnodige administratieve lasten voor werkgevers worden voorkomen.De voorgestelde afwijkende ziekmeldingstermijn geldt slechts indien de
werkgever ervan op de hoogte is gesteld dat een mogelijke aanspraak op grond
van artikel 29d van de ZW bestaat. Dit kan plaats hebben gevonden op verzoek
van de werkgever, maar kan ook door de werknemer zelf aan de orde zijn gesteld,
bijvoorbeeld voorafgaand aan het aangaan van zijn dienstbetrekking.Het voorgestelde vierde lid van artikel 38b van de ZW bepaalt dat indien
de werkgever de eerste ziektedag van de werknemer later meldt aan het UWV
dan de vierde dag na het verstrijken van dertien weken van arbeidsongeschiktheid
wegens ziekte, dit als consequentie heeft dat wel een recht bestaat op ziekengeld,
maar dat het ziekengeld slechts wordt uitbetaald vanaf de datum van die latere
melding door de werkgever.De werkgever betaalt in dat geval in de tussenliggende periode het loon
door van de werknemer. Deze consequentie geldt overigens zowel voor de situatie,
bedoeld in artikel 29b van de ZW, als de situatie, bedoeld in het voorgestelde
artikel 29d van de ZW.Onderdeel DArtikel 95Voorgesteld wordt de bepalingen van deze wet uitsluitend van toepassing
te laten zijn op dienstbetrekkingen die worden aangegaan op of na de datum
van inwerkingtreding van de voorgestelde wetswijzigingen. Deze wetswijzigingen
hebben immers tot doel werkgevers te stimuleren om bestaande langdurig werklozen
van 55 jaar en ouder in dienst te nemen en vervolgens een financiële
compensatie te bieden bij langdurige ziekte van deze personen.Artikel 96Gelet op het feit dat de jongste persoon van de doelgroep van het onderhavige
wetsvoorstel tien jaar na de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel de leeftijd
van 65 jaar zal hebben bereikt, zal het voorgestelde artikel 29d van de ZW
na tien jaar geen toepassing meer hebben. Na het bereiken van
de leeftijd van 65 jaar bestaat immers geen recht meer op ziekengeld, omdat
een werknemer in de zin van de ZW op grond van artikel 3 van de ZW jonger
is dan 65 jaar. Nadat tien jaar na de inwerkingtreding van deze wet zullen
zijn verstreken zal er niet langer gebruik kunnen worden gemaakt van artikel
29d van de ZW. Dit betekent dat de thans voorgestelde wijzigingen van de ZW
op dat moment kunnen vervallen.Artikel II Wijziging van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomenArtikel 30a, derde lid, onderdeel e, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen (Wet SUWI) bepaalt dat het UWV geen taken heeft ten aanzien
van de inschakeling in het arbeidsproces van werknemers, bedoeld in artikel
29b van de ZW. Ook voor werknemers met een recht op ziekengeld op grond van
het voorgestelde artikel 29d van de ZW wordt de re-integratie verricht door
de werkgever en niet door het UWV, zodat ook werknemers, bedoeld in artikel
29d van de ZW, onder de uitzondering van artikel 30a, derde lid, onderdeel
e, van de Wet SUWI dienen te vallen. De voorgestelde wetswijziging regelt
dit.Omdat, zoals aangegeven in de toelichting op artikel 96, er tien jaar
na de inwerkingtreding van deze wet niet langer gebruik zal worden gemaakt
van artikel 29d van de ZW kan ook de thans voorgestelde wijziging van artikel
30a van de Wet SUWI op dat moment vervallen.Artikel III Wijziging van de Wet financiering sociale
verzekeringenUitgangspunt in de financiering van ZW-uitkeringen is dat uitkeringen
aan overheidspersoneel uit het Ufo worden gefinancierd. Voor de compensatieregeling
wordt hierbij aangesloten en tevens wordt in artikel III van de gelegenheid
gebruik gemaakt om de financiering van de no risk polis, bedoeld in artikel
29b ZW, in lijn te brengen met dit uitgangspunt. Daarom is in artikel III
een wijziging van artikel 108, eerste lid, onderdeel b opgenomen waarmee wordt
bereikt dat de financiering van uitkeringen aan overheidspersoneel op basis
van de no-riskpolis en de compensatieregeling ten laste van het Ufo plaatsvindt.
Door de financiering voor overheidspersoneel uit het Ufo te laten plaatsvinden,
dragen overheidswerkgevers bij aan de financiering van de compensatieregeling
en de no-riskpolis.Artikel IV Slotbepaling betreffende artikel 29d van de
ZiektewetIndien artikel I, onderdeel B, van deze wet na 1 juli 2009 in werking
treedt wordt het voorgestelde artikel 29d, eerste lid, van de ZW gewijzigd
en zal de compensatieregeling in dit artikel slechts van toepassing zijn op
diegene die op die latere datum van inwerkingtreding 55 jaar of ouder is.Artikel V CiteertitelGelet op het feit dat dit wetsvoorstel een instrument betreft voor een
specifieke doelgroep, namelijk oudere werknemers die langdurig werkloos zijn
geweest en vervolgens langere tijd ziek worden, is ervoor gekozen de wet van
een citeertitel te voorzien. In de praktijk zal er dikwijls behoefte zijn
aan een citeerwijze van de onderhavige wet. Zoals eerder aangegeven heeft
de regeling als gevolg van de gekozen leeftijdsgrens na tien jaar geen werking
meer en is deze daardoor tijdelijk van aard. Dit tijdelijke karakter is voor
de duidelijkheid in de citeertitel tot uitdrukking gebracht.Artikel VI InwerkingtredingHet is de bedoeling de wet in werking te laten treden met ingang van 1 juli
2009. Omdat artikel 29d, eerste lid, betrekking heeft op de werknemer die
is geboren voor 1 juli 1954 betekent dit dat de wet van toepassing wordt
op werknemers die op 1 juli 2009 55 jaar of ouder zijn. Voor het geval
inwerkingtreding met ingang van 1 juli 2009 niet haalbaar zou blijken
te zijn is in artikel IV voorzien in een bepaling die regelt dat de in artikel
29d genoemde datum daarop wordt aangepast.De inwerkingtredingsbepaling is zodanig geformuleerd dat het mogelijk
is artikel III op een ander tijdstip in werking te laten treden dan de overige
artikelen van het wetsvoorstel. De financiering van de compensatieregeling
en de no-riskpolis uit het Ufo voor overheidspersoneel, is in het wetsvoorstel
opgenomen nadat UWV de uitvoeringstoets heeft uitgebracht. Het UWV heeft laten
weten de financiering van de compensatieregeling en de no-riskpolis voor overheidspersoneel
uit het Ufo en de daarvoor noodzakelijk systeemtechnische aanpassingen te
kunnen realiseren met ingang van 1 januari 2010.De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. P. H. DonnerXNoot1Dit blijkt ondermeer uit de evaluatie van de Wet verbetering poortwachter
(Kamerstukken II 2005/06, 30 510, nr. 1) en de Wet verlenging loondoorbetalingsverplichting
bij ziekte 2003 (Kamerstukken II 2006/07, 30 915, nr. 1).XNoot2De no-riskpolis is bedoeld voor: werknemers met een WIA-, WAO-, of WAZ-uitkering,
werknemers van wie de WAO- of WAZ-uitkering minder dan vijf jaar geleden is
beëindigd, Wajongers, ex-Wajongers en jonggehandicapten tijdens de wachttijd
voor de Wajong, mensen met een Wsw-indicatie die bij een gewone werkgever
gaan werken (ook begeleid werken), werknemers die na het einde van de wachttijd
in de Wet WIA minder dan 35% arbeidsongeschikt zijn, maar op dat moment
niet meer bij de eigen werkgever terecht kunnen, mensen met scholingsbelemmeringen
als gevolg van ziekte of gebrek, die binnen vijf jaar na afronding van de
scholing gaan werken (jongeren onder de 18 jaar met scholingsbelemmeringen
kunnen van het UWV een verklaring krijgen dat zij onder de no-riskpolis vallen)
en mensen die volgens het UWV voor de no-riskpolis in aanmerking komen (het
gaat dan om mensen die al meer dan twee jaar onder de re-integratieverantwoordelijkheid
van de gemeente vallen, bijvoorbeeld bijstandsgerechtigden, en die niet meer
dan 65% kunnen werken).XNoot1UWV Kwantitatieve informatie 2007, p. 47 en 48.XNoot2Rijksbegroting 2009, tabel 46.3, p. 70.XNoot3De werknemer in de leeftijd 55–65 was in het jaar 2005 gemiddeld
0,95 keer ziek, terwijl alle werknemers in totaal in dat jaar gemiddeld 0,99
keer ziek waren (bron: CBS Statline).XNoot4De werknemer in de leeftijd 55–65 jaar was in het jaar 2005 gemiddeld
29,5 dagen ziek, terwijl de alle werknemers in totaal in dat jaar gemiddeld
18,4 dagen ziek waren (bron: CBS Statline).XNoot5Wet van 29 december 2008 tot wijziging van de Wet financiering sociale
verzekeringen en enige andere wetten in verband met de invoering van een premiekorting
voor het in dienst nemen van uitkeringsgerechtigden van 50 jaar en ouder en
het in dienst houden van werknemers van 62 jaar en ouder (Stb. 598). Deze
wet is in werking getreden met ingang van 1 januari 2009 (Besluit van
29 december 2008, Stb. 599).XNoot6Wetsvoorstel tot wijziging van de Werkloosheidswet in verband met het
vergroten van kansen op werk voor langdurig werklozen (Kamerstukken II, 2008/09,
31 767).XNoot1Zie voetnoot 5 van pag. 4.XNoot1Kamerstukken II 2008/09, 31 767. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31869-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl