Wet totstandkoming en implementatie EG-besluiten op het terrein van de energie, post en telecommunicatie; Verslag van de rapporteur
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29474, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

31-01-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29474 nr. 7

14-01-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1. Inleiding: implementatie van Europese regelgeving2. Late implementatie van wetgeving3. Totstandkoming Europese wetgeving4. Beoordeling voorstel Brinkhorst5. De vastgestelde richtlijn of verordening6. Toekomstige implementatietrajecten7. AlternatiefBIJLAGE:Statistische informatie wetsvoorstel Totstandkoming en
implementatie van EG-besluiten op het terrein van de energie, telecommunicatie
en post (29 474).InleidingVragen en werkwijzeTrendgegevensPerformance van EZAnalyse van oorzaken van vertraging1) De relatie tussen de productie van richtlijnen en implementatieachterstanden2) Invloed van twee demissionaire kabinetten
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29474Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 206 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 474Wijziging van de Elektriciteitswet 1998, de Gaswet, de Postwet en de
Telecommunicatiewet houdende een verruiming van de bestaande delegatiegrondslagen,
zodat de EG-besluiten op het terrein van energie, post en telecommunicatie
in een kortere tijdsspanne kunnen worden geïmplementeerd; met behoud
van het primaat van de politiek, omdat de Staten-Generaal in een zo vroeg
mogelijk stadium zullen worden betrokken bij de totstandkoming van die EG-besluiten,
alsmede bij de keuzes die de lidstaten op grond van die besluiten kunnen maken
(Wet totstandkoming en implementatie EG-besluiten op het terrein van de energie,
post en telecommunicatie)nr. 7VERSLAG VAN DE RAPPORTEURVastgesteld 14 januari 2005De vaste commissie voor Economische Zaken1
belast met het voorbereidend onderzoek van bovengenoemd wetsvoorstel, heeft
in het kader van dit onderzoek het lid Van Dijk benoemd tot rapporteur, zoals
bedoeld in artikel 93a RvO. Naar aanleiding van de nota naar aanleiding van
het verslag (29 474, nr. 6) bestond binnen de commissie behoefte aan
een nadere inhoudelijk beschouwing van de voorliggende problematiek en voorgestelde
oplossingsrichting. De rapporteur brengt als volgt verslag uit van zijn bevindingen.De commissie heeft de rapporteur, onder dankzegging voor de door hem verrichtte
werkzaamheden, ontheven van zijn taak. De leden van de Kamer kunnen van dit
verslag gebruik maken of ernaar verwijzen, om welke reden de commissie het
hierbij openbaar maakt.De voorzitter van de commissie,HofstraDe adjunct-griffier van de commissie,De Veth1. Inleiding: implementatie van Europese regelgevingMinister Brinkhorst heeft aan het begin van dit jaar een nieuwe wet voorgesteld
voor de elektriciteit, gas, post en telecomsector (Kamerstuk 29 474).
De kern van deze wet is als volgt: indien de minister de Kamer in het traject
voor dat een richtlijn door de Raad wordt aanvaard voldoende betrekt bij de
standpuntbepaling, is het zijns inziens niet meer nodig dat de Kamer nog betrokken
wordt bij de implementatie van de richtlijn. De minister meent dat omzetting
van de richtlijn door middel van een algemene maatregel van bestuur of ministeriele
regeling kan geschieden. De aanleiding voor deze strategiewijziging is de
oplopende implementatie-achterstand van de Nederlandse regering. Op basis
van onderzoek van het ministerie van EZ lijkt het erop dat implementatie van
richtlijnen door formele wetgeving leidt tot een te late implementatie, terwijl
implementatie bij AMvB tot tijdige omzetting leidt.Om op dit voorstel in te gaan moet een onderscheid worden gemaakt tussen
het proces van de totstandkoming van Europese wetgeving en de implementatie
daarvan in de Nederlandse wetgeving. De minister koppelt deze zaken aan elkaar.
Om die reden zullen we op beide onderdelen van het Europese en nationale wetgevingsproces
ingaan. Eerst zullen we het proces van de totstandkoming van de richtlijnen
beschrijven met daarbij de rol van de Kamer. Ofschoon het slechts om een beperkt
voorstel tot verandering van een wet gaat, moet dit voorstel in een bredere
context worden beoordeeld, omdat het beschouwd kan worden als een pilot-project.
Mocht het de minister van EZ lukken om deze procedure aanvaard te krijgen,
dan zal dat als voorbeeld dienen voor de andere ministeries. Om die reden
is het dan ook breder getrokken. Voordat op bovenstaande onderwerpen zal ingegaan
worden, zal eerst een nadere analyse van de aanleiding van deze wetswijziging
worden ingegaan: de late implementatie van wetgeving.2. Late implementatie van wetgevingIn de Memorie van Toelichting wordt uitgelegd wat de reden voor de wetswijziging
is: Nederland loopt achter met de implementatie van richtlijnen. Dat is een
terechte constatering. De norm ligt bij 1,5% van de aangenomen richtlijnen.
Nederland scoort momenteel 2,8%. Dat is geen incident, maar is een trend die
al langer waarneembaar is. Daar moet wel bij worden opgemerkt dat het percentage
nu hoger is dan in andere periodes.In de MvT wordt een verband gelegd tussen formele wetgeving en de late
implementatie. Alleen als gebruik wordt gemaakt van formele wetgeving komt
Nederland te laat. Aan de hand van enkele voorbeelden wordt deze stelling
onderbouwd. Op deze onderbouwing is het een en ander af te dingen. Het lijkt
erop alsof op deze manier de schuld bij de Tweede Kamer gelegd zou kunnen
worden, terwijl uit verschillende analyses blijkt dat ook late indiening van
de wetsvoorstellen van de zijde van de regering een bijdrage levert aan de
verklaring van de trage Nederlandse implementatie. Andere verklaringen kunnen
zijn: een piek in de aanvaarding van Europese richtlijnen brengt veel werkzaamheden
met zich mee voor gespecialiseerde afdelingen binnen ministeries, waardoor
vertraging kan ontstaan. Een andere verklaring is de vrij lange periode dat
de Kamer geen controversiële onderwerpen wilde behandelen als gevolg
van demissionaire periodes. Tot slot kan de vraag opgeworpen worden om welke
overschrijding van termijnen wordt gesproken: enkele weken of periodes die
langer dan een half jaar uitvallen. In het laatste geval is sprake van ernstige
vertraging, in het eerste geval is het niet goed te praten, maar is de schade
zeer beperkt. In de bijlage is een nadere analyse opgenomen over de feiten
ten aanzien van de implementatieachterstand van het ministerie van
Economische Zaken. Daarbij valt op, dat de achterstand in de afgelopen jaren
teruggebracht is tot nul. Maar dat geldt uitsluitend voor het ministerie van
Economische Zaken. Voor de andere ministeries is daar absoluut nog geen sprake
van. Op grond daarvan zou de conclusie getrokken kunnen worden dat er momenteel
voor het ministerie van Economische Zaken geen aanleiding is tot een aangepaste
wetgevingsprocedure voor de implementatie van Europese regelgeving in de Nederlandse
wetgeving. Die conclusie is te ondoordacht, vanwege de periodes dat er wel
sprake was van achterstanden en van de aanstaande wetgeving op vele terreinen
van het ministerie van Economische Zaken, waaronder post, telecom, gas en
electriciteit.Hoe het ook zij: een versoepeling van het implementatieproces zonder dat
aan de rechten van de Kamer en de democratische legitimiteit wordt getornd
is ook in het belang van de Kamer. Om die reden wil de Kamer constructief
kritisch meedenken over verbetering en versoepeling van het Nederlandse implementatietraject.3. Totstandkoming Europese wetgevingIn het kader van de zogeheten Eerste pijler van de Europese samenwerking
komt Europese regelgeving via drie bindende rechtsinstrumenten tot stand:
een richtlijn, verordening en beschikking. Dit laatste instrument hanteert
de Commissie alleen: betrokkenheid van de Raad en het EP is er niet. Het gaat
vaak om besluiten die individuele bedrijven betreffen. In deze notitie zullen
we dit rechtsinstrument buiten beschouwing laten.De andere twee rechtsinstrumenten, richtlijn en verordening1, zijn wel relevant. Het proces verloopt als volgt. Een richtlijn of
verordening wordt voorgesteld door de Commissie: zij heeft het exclusieve
recht van initiatief. Ze legt het voor aan de Raad en het Europees Parlement
en licht de nationale parlementen in. Afhankelijk van het onderwerp wordt
het Economisch en Sociaal Comité en/ of het Comité van de Regio's
om advies gevraagd.Het Europees Parlement stelt een rapport op, waarin het zijn amendementen
op de voorgestelde wetgeving formuleert.Ondertussen is ook de Raad van Ministers actief: niet op ministerieel
niveau, maar op ambtelijk niveau. In de zogeheten raadswerkgroepen wordt tussen
de ambtenaren van de verschillende lidstaten gepoogd om tot overeenstemming
te komen over de tekst van de wetgeving. Indien de ambtenaren het met elkaar
eens kunnen worden, wordt de tekst voorgelegd aan de nationale ambassadeurs
bij de Europese Unie, verenigd in het COREPER. Indien zij het ook eens zijn,
gaat het stuk als een A-punt naar de agenda van de Raad van Ministers. Daar
wordt dan een gemeenschappelijk standpunt ingenomen over het Commissie-voorstel
en over de eventuele amendementen daarop van het Europees Parlement. Mochten
de ambtenaren er niet uitkomen, ook dan wordt het geagendeerd bij het COREPER,
met de bedoeling om te bezien of er een basis voor overeenstemming is. Misschien
dat politieke druk noodzakelijk is: reden om het als een discussiepunt op
een Raadsagenda te plaatsen. Dat is niet altijd een garantie dat er dan wel
een positief besluit kan worden genomen.In de eerste pijler is de meeste wetgeving onderworpen aan de zogeheten
codecisieprocedure, waarbij het Europees Parlement volledig meebeslist. Het
verloop daarvan is als volgt: nadat het EP zijn amendementen heeft geformuleerd
neemt de Raad daarover een gemeenschappelijk standpunt in. Daar geeft hij
aan welke EP-amendementen de raad wil overnemen en welke niet. Hierna volgt
zo nodig nog een tweede lezing door het EP en opnieuw een behandeling door
de Raad. Mocht blijken dat er verschil van mening blijft bestaan tussen Raad
en EP, dan vindt overleg plaats tussen vertegenwoordigers van EP en Raad.
Ze moeten het uiteindelijk met elkaar eens worden over een compromis.2Zoals reeds gezegd, de Commissie informeert de nationale parlementen over
de voorgestelde Europese wetgeving. De Nederlandse regering beoordeelt deze
nieuwe voorstellen en legt dat vast in de zogeheten BNC-fiches.1 De Kamer ontvangt deze fiches over het algemeen na 9 tot 12 weken
na het verschijnen van het commissiedocument in alle gemeenschapstalen. Deze
fiches staan in de Kamer geagendeerd voor het eerstkomend Algemeen Overleg
ter voorbereiding op een Raadsvergadering. Er wordt tot nu toe niet vaak gebruik
gemaakt van de mogelijkheid om hier vragen of opmerkingen over te maken. De
reden daarvoor is dat de fiches ook onvoldoende informatie geven over de inhoud
van de voorstellen, de gevolgen voor het Nederlandse beleid en het standpunt
van de Nederlandse regering.2De geannoteerde agenda's voor de raadsvergaderingen verschijnen vaak twee
tot drie dagen voor het Algemeen Overleg. Hier staan alleen de onderwerpen
op die besproken zullen worden tijdens de Raadsvergadering: de ontwikkelingen
in de raadswerkgroepen maken daar geen onderdeel van uit. Om die reden is
de Kamer niet geïnformeerd over de ontwikkelingen van de besprekingen
over voorstellen van de Commissie.De Kamer wordt dus pas weer over het voorstel van de Commissie geïnformeerd
als de zaak wordt voorgelegd aan de Raad. Dan is de besluitvorming of rond –
als het om een A-punt gaat – of het spitst zich nog toe op enkele hete
hangijzers. In dat laatste geval kan over de andere onderdelen van het wetgevingsvoorstel
niet meer worden gesproken. De betrokkenheid van de Kamer is dus niet optimaal.4. Beoordeling voorstel BrinkhorstDe minister stelt in zijn stuk dat de Kamer zich moet richten op het moment
waarop het nog invloed op de uiteindelijke wetgeving kan hebben, namelijk
in het voortraject. Op deze analyse valt niets af te dingen: als de Tweede
Kamer invloed wil hebben op de uiteindelijke wetgeving, zal hij zo vroeg mogelijk
in het proces zijn mening moeten ventileren. Dat kan hij het beste doen zodra
het wetgevingsvoorstel is gepubliceerd. Om er voor te zorgen dat dit in de
toekomst ook zal gaan gebeuren zou een wijziging van de geannoteerde agenda
aan de Kamer voorgesteld kunnen worden: in de bijlage op de brief zou het
BNC-fiche opgenomen kunnen worden, waardoor de Kamerleden meer op de hoogte
zijn van het bestaan van de voorgestelde wetgeving. Voorwaarde is wel dat
de BNC-fiche meer inzicht moeten geven in de gevolgen voor het Nederlands
beleid van de voorgestelde maatregel en meer informatie over het standpunt
van de regering. Een dergelijke inhoud kan de Kamerleden helpen bij de formulering
van de belangrijkste uitgangspunten op grond waarvan zij namens de fractie
de richtlijn uiteindelijk zullen beoordelen. De regering weet dan op voorhand
welke strategie ze moet kiezen om in ieder geval op voldoende draagvlak in
de Kamer te kunnen rekenen.Hierbij moet bedacht worden dat na aanneming van de Grondwet voor Europa
de Staten-Generaal in vroeger stadium betrokken zullen worden bij de Europese
wet- en regelgeving. Op grond van de protocollen over de rol van de nationale
parlementen en de subsidiariteits- en proportionaliteitstoets zal ieder nationaal
parlement binnen zes weken een antwoord op de volgende vragen moeten geven:1. moet de voorgestelde maatregel op Europees dan wel op nationaal niveau
worden vastgesteld;2. komt de voorgestelde maatregel overeen met de omvang van het geconstateerde
probleem.Bij dit proces zullen zowel Eerste als Tweede kamer worden betrokken.3Gedurende het Brusselse onderhandelingsproces zou de Kamer op de hoogte
gesteld moeten worden van de ontwikkelingen. Tot nu toe is dat niet het geval.
De regering zou meer informatie – desnoods vertrouwelijk –
moeten geven, waardoor de Kamer niet aan het einde van het onderhandelingsproces
voor een voldongen feit wordt geplaatst. Het past binnen de gedragsregels
van het verkeer tussen Kamer en regering om een dergelijk overleg te voeren.
Tevens zou de volledige tekst van het wetgevingsvoorstel aan de Kamer als
bijlage bij de geannoteerde agenda moeten worden verzonden voordat de Raad
een gemeenschappelijk standpunt dan wel een politiek akkoord inneemt. Dergelijke
garanties omtrent een goede informatievoorziening gedurende het proces van
totstandkoming van de Europese regelgeving zouden in de wet vastgelegd moeten
worden en niet alleen in de Memorie van Toelichting.5. De vastgestelde richtlijn of verordeningRichtlijnen en verordeningen hebben een verschillende impact. Een verordening
heeft een directe werking. De verordening hoeft niet in nationale wetgeving
worden omgezet, maar heeft vaak wel tot gevolg dat nationale wetgeving moet
worden gewijzigd om tegenstrijdige bepalingen op te heffen. Een richtlijn
bepaalt het uiteindelijk te bereiken doel, maar laat de nationale overheden
ruimte in het kiezen van de instrumenten waarmee het doel wordt bereikt.1Beide instrumenten bevatten verschillende bepalingen. Het volgende onderscheid
kan worden gemaakt:1. bepalingen waar geen enkele nationale beleidsruimte meer is;2. bepalingen waar een zekere nationale beleidsruimte nog aanwezig is.
Hier vallen ook de zogeheten kan-bepalingen onder.6. Toekomstige implementatietrajectenIn het voorstel van de minister wordt voorgesteld om de implementatie
van de richtlijnen voortaan bij AMvB te verrichten. Nationale beleidsruimte
is er niet en als de Kamer in het voortraject voldoende is betrokken bij de
totstandkoming van de wetgeving, hoeft ze zich niet meer met de omzetting
van de Europese regels in de nationale wetgeving bezig te houden. Dat versnelt
het proces en zorgt voor het inlopen van de implementatie-achterstand.Maar de minister gaat echter voorbij aan het bovengenoemde onderscheid.Ten aanzien van de eerste vorm van bepalingen is de ruimte voor een Tweede
Kamer nagenoeg nul. Het gaat dan om onderdelen van de richtlijn, waar zeer
nauwkeurig is omschreven wat in de nationale wetgeving zou moeten komen en
op welke manier het moet worden uitgevoerd. Indien Brusselse regelgeving alleen
uit dergelijke bepalingen zou bestaan, zou het legitiem zijn om de implementatie
bij AMvB te doen.Maar er zijn ook onderdelen van richtlijnen, waar nog wel een zeer nadrukkelijke
beleidsruimte voor de nationale overheid bestaat. En daar is betrokkenheid
van de Kamer zeer relevant, zeker vanuit het oogpunt van de democratische
legitimiteit.7. AlternatiefOm tegemoet te komen aan het voorstel van de minister zou de volgende
weg in de toekomst bewandeld kunnen worden.Nadat de richtlijn is aanvaard schrijft het ministerie binnen vier weken
een implementatiebrief. In deze brief geeft de minister een overzicht van
de bepalingen die volgens hem geen nationale beleidsruimte meer laten. De
Kamer zal binnen vier weken na binnenkomst van de brief onderzoeken of hij
de analyse deelt van de minister. Is de Kamer dezelfde mening toegedaan als
de minister dan is er geen bezwaar om het instrument van AMvB te hanteren,
mits daarvoor een bepaling in de wet is opgenomen. Indien de Kamer tot een
andere conclusie komt zal hij op korte termijn in overleg treden
met de minister. De Kamer zal dan moeten aantonen waar de nationale beleidsruimte
is en waarom. De minister zal de conclusie van de Kamer aanvaarden en indien
de Kamer dat wenst met een formele wet komen. Indien de Kamer en de minister
het eens zijn en in de wet een voorziening is getroffen dat wijzigingen via
een AMvB tot stand kunnen en mogen komen, zal de minister zijn AMvB met een
voorhangprocedure van een week indienen. Deze week is om de Kamer de gelegenheid
te geven dat de inhoud van het AMvB overeenstemt met de inhoud van de eerder
gezonden brief.Er is geen specifieke positie voor de Raad van State voorzien. De Kamer
kan binnen de gestelde termijnen altijd gebruik maken van de voorhanden zijnde
expertise bij de raad van State, maar kan ook gebruik maken van andere experts
en organen.1Voor alle duidelijkheid: de keuze voor formele wetgeving dan wel lagere
regelgeving moet niet afhankelijk zijn van de mate van tijdigheid van implementatie,
maar moet in overeenstemming zijn met de staatsrechtelijke bepalingen en tradities.
Indien er geen grond in de formele wet is om de implementatie van wetgeving
via een AMvB te regelen zou dat in de praktijk dus ook niet mogen gebeuren.2De versterkte positie van de Kamer brengt een zwaardere verantwoordelijkheid
voor de Kamer met zich mee: hij zal zelf dit onderzoek moeten doen. Deze taak
moet in belangrijke mate voorbereid worden door de ambtelijke staf. In dat
geval zou wellicht aansluiting gezocht kunnen worden bij de ambtelijke staf
van de binnenkort in te stellen Commissie Subsidiariteit. Deze Commissie kent
de wetgevende voorstellen al vanaf het begin van het traject en hoeft deze
«slechts» te volgen om na aanvaarding van het voorstel snel een
oordeel te kunnen vellen.Er zijn twee voordelen aan dit voorstel:– op basis van (vroeg)tijdige betrokkenheid van de Kamer bij het
Europese wetgevingsproces zal hij zich meer bewust zijn van de beperkingen
bij implementatie van Europese regels in nationale wetgeving.– De discussie in de Kamer kan zich volledig richten op de elementen
waar nog nationale beleidsruimte bestaat. Andere elementen worden buiten de
discussie gelaten.In vergelijking met het wetsvoorstel 29 474 zijn voor wat betreft
de hoofdlijn van het voorstel de volgende wijzigingen aan te brengen:1. in de wet moet de verbeterde informatievoorziening aan de Kamer over
de onderhandelingen in de raadswerkgroepen en de verschillende ministerraden
worden vastgelegd;2. de kwaliteit van de BNC-fiches moet verbeterd worden door minimaal
de volgende informatie te verstrekken:– inhoud van het wetgevingsvoorstel;– gevolgen en de voordelen voor het Nederlandse beleid;– de financiele gevolgen van het voorstel;– het standpunt van de Nederlandse regering: welke wijzigingen moeten
in het voorstel worden aangebracht wil het aanvaardbaar voor de Nederlandse
regering zijn.3. de regering schrijft binnen vier weken na aanvaarding van het wetgevend
voorstel een implementatiebrief waarin een voorstel voor implementatie wordt
verwoord op grond van de vraag of er nationale beleidsruimte is of niet. De
Kamer beoordeelt deze brief binnen vier weken. Is hij het er mee eens, dan
kan de minister zijn voorstel handhaven. In het andere geval ontstaat er overleg
tussen Kamer en minister. De Kamer zal dan moeten aangeven waar de nationale
beleidsruimte zit. Mocht de Kamer bij zijn analyse blijven, dan zal de minister
het oordeel van de Kamer moeten volgen.Indien de Vaste Kamercommissie deze voorstellen ondersteunt zal in overleg
moeten worden getreden met het wetgevingsbureau om deze voorstellen in wetsteksten
op te nemen.Jan Jacob van DijkCulemborg, 22 december 2004 BIJLAGE:Statistische informatie wetsvoorstel Totstandkoming en
implementatie van EG-besluiten op het terrein van de energie, telecommunicatie
en post (29 474).InleidingIn de Memorie van Toelichting bij het wetsvoorstel betoogt het kabinet
dat de huidige structuur van de Nederlandse wetgeving op de terreinen energie,
telecommunicatie en post onvoldoende is toegesneden op de flexibele verwerking
van Europese eisen (MvT, pag. 2). Nederland implementeert de huidige
richtlijnen te traag en verblijft in de Europese achterhoede op dit punt.
De Lissabon-doelstellingen worden niet gehaald. Het kabinet geeft aan dat
de achterstand in te implementeren regelgeving in 2003 ten opzichte van 2002
met bijna 100% is toegenomen (zie figuur bij paragraaf 1.2 MvT).Tijdens de schriftelijke voorbereiding van het wetsvoorstel is door meerdere
fracties geconstateerd dat het cijfermateriaal dat de minister in de Memorie
van Toelichting bij het wetsvoorstel geeft, onvoldoende zicht biedt op de
aard en omvang van de problematiek. Aan het lid-rapporteur Van Dijk is verzocht
in zijn rapportage expliciet in te gaan op de cijfermatige analyse van de
minister en zo mogelijk met aanvullende informatie te komen. Op verzoek van
Van Dijk is deze analyse door het OVB uitgevoerd.Op basis van het beschikbare materiaal komt het OVB tot de volgende bevindingen:– er is sprake van een achterstand bij de implementatie van EU-regelgeving;– EZ lijkt het slechter te doen dan andere departementen;– de achterstand houdt nauw verband met het aantal richtlijnen vanuit
de EU.In het navolgende deel worden deze bevindingen toegelicht.Vragen en werkwijzeUit de analyse van de cijfers uit de memorie van toelichting en de aanvullende
informatie die door de minister is verstrekt tijdens de presentatie van het
wetsvoorstel komt steeds de vraag naar boven of de aard en omvang van de problematiek
van dien aard zijn dat deze het wetsvoorstel noodzakelijk maken. De reeds
beschikbare cijfers zijn daarvoor onvoldoende significant. Zo ontbreekt inzicht
in:– trendgegevens, cijfers over een wat langere periode;– performance van EZ ten opzichte van andere departementen;– analyse van oorzaken van vertraging (rol demissionaire kabinetten,
rol van aantal EU-richtlijnen).Ten behoeve van de rapportage is hiervoor contact gezocht met het departement.
Dit heeft geresulteerd in een aantal aanvullende analyses. De gegevens van
het departement zijn vervolgens geverifieerd door gebruikt te maken van statistische
overzichten die bij de Kamer beschikbaar zijn. De verificatie heeft niet geleid
tot andere bevindingen.TrendgegevensDe gegevens in de Memorie van Toelichting beslaan een korte periode namelijk
2 tot 3 jaar. Op basis van zo'n korte periode is het niet mogelijk betrouwbare
uitspraken te doen over het permanente karakter van de achterstanden.
Daarom is gezocht naar gegevens die een beeld geven over een langere periode.Op grond van de Lissabon-doelstelling mogen de lidstaten voor interne-marktrichtlijnen
maximaal een implementatietekort hebben van 1.5%. Uit de onderstaande tabel
blijkt dat Nederland slechts drie keer aan deze doelstelling heeft voldaan.DatumTekort
in procentenNovember 19974.6%Mei 19982.2%November 19983.8%Mei 19992.4%November 19992.8%Mei 20003.0%November 20002.5%Mei 20012.0%November 20011.3% Mei 20021.3%November 20021.3% Mei 20032.0%November 20032.6%Mei 20042.8%Bron: Single Market ScoreboardHet implementatietekort in Nederland is te hoog. Opvallend zijn de sterke
fluctuaties in het tekort. Die worden veroorzaakt omdat op basis van kleine
groepen cijfers worden gepercenteerd. De implementatie van een of twee richtlijnen
zorgt direct voor een daling van het implementatietekort. Ondanks de fluctuaties
mag geconstateerd worden dat in Nederland de facto structureel sprake is van
een implementatietekort van 2 tot 2,5%.Performance van EZVerder is nagegaan wat het EZ aandeel is in de te late implementatie.
Deze gegevens worden weergegeven in de onderstaande figuur. EZ-regelgeving
maakt maar een beperkt deel uit van het totale aantal te implementeren richtlijnen.
De minister schrijft in de Memorie van Toelichting op bladzijde 4 dat maar
liefst 100% van de EZ-regelgeving te laat wordt geïmplementeerd (via
wetgeving). Het is in dit kader goed op te merken dat het bijvoorbeeld in
2002 om 2 richtlijnen ging! Als dus 1 richtlijn sneller was geïmplementeerd
dan had een daling van maar liefst 50% procent gerealiseerd kunnen worden.De figuur bevestigt het beeld uit de eerdere tabel. Nederland loopt achter.
EZ hoeft slechts een beperkt aantal richtlijnen te implementeren. Betrouwbare
uitspraken over de mate waarin EZ achterblijft ten opzichte van andere departementen
zijn daarom niet te doen. Wel kunnen richtinggevende uitspraken worden gedaan.
Deze uitspraken hebben een indicatief karakter.1) Het kwartaaloverzicht per 30–09–2000 is niet beschikbaar.2) Toename is veroorzaakt door overgang van het pakket van 5 richtlijnen
inzake elektronische communicatie, die vanaf het kabinet Balkenende I tot
het beleidsterrein van EZ behoorden (maar daarvoor onder V&W vielen).EZ heeft een implementatieachterstand van 100% voor wat betreft implementatie
van richtlijnen via wetgeving. Dat betekent dat alle EZ-richtlijnen die geïmplementeerd
worden via wetgeving te laat worden geïmplementeerd. Dat is al jaren
het geval.Nederland als geheel doet het beter. Dat blijkt uit de onderstaande figuur.
De conclusie, hoe indicatief ook, mag zijn dat EZ het slechter doet dan andere
departementen.Analyse van oorzaken van vertragingGeprobeerd is na te gaan welke verklaringen gegeven kunnen worden voor
de absolute achterstand van Nederland en de relatieve achterstand van EZ.1) De relatie tussen de productie van richtlijnen en implementatieachterstandenIn de volgende grafiek is aangegeven hoeveel richtlijnen per jaar zijn
bekendgemaakt in het Publicatieblad. In de tabel zijn uitsluitend richtlijnen
opgenomen die goedgekeurd zijn door het Europees Parlement en de Raad. Richtlijnen
van de Europese Commissie en richtlijnen van alleen de Raad van de Europese
Unie zijn derhalve niet meegeteld.Wanneer de bovenstaande grafiek (productie van richtlijnen) wordt afgezet
tegen de grafiek over het aantal richtlijnen dat te laat wordt geïmplementeerd,
blijkend uit de nota naar aanleiding van het verslag, dan valt het volgende
op:– de productiepiek aan richtlijnen in de jaren 1997 en 1998 heeft
waarschijnlijk geleid tot de toename in implementatieachterstanden in de jaren
1999, 2000, en begin 2001;* Tot 26 november 2004– de productie-afname van het aantal richtlijnen in 1999 heeft waarschijnlijk
geleid tot de daling midden 2001 van het aantal richtlijnen dat te laat werd
geïmplementeerd;– de productiepiek aan richtlijnen in de jaren 2000, 2001 en 2003
heeft waarschijnlijk geleid tot de toename in implementatieachterstanden in
de jaren 2003 en begin 2004. Met andere woorden: tussen de 1 en 2 jaar nadat er een productiepiek aan
richtlijnen ontstaat in Brussel, neemt de implementatieachterstand toe. Er
is een directe relatie tussen het aantal richtlijnen en het implementatiedeficit.2) Invloed van twee demissionaire kabinettenDe kabinetten Paars II en Balkenende I waren respectievelijk demissionair
van 16 april 2002 tot en met 21 juli 2002 en van 16 oktober
2002 tot en met 26 mei 2003. In de volgende tabel wordt onderzocht of
de Tweede Kamer meer tijd nodig had om een EZ-wetsvoorstel te behandelen,
indien het kabinet demissionair was. Hierbij wordt uitgegaan van de wetsvoorstellen
die strekken tot implementatie van de richtlijnen, bedoeld in grafiek 3 van
de nota naar aanleiding van het verslag. Richtlijnen die bij algemene maatregel
van bestuur of ministeriële regeling zijn geïmplementeerd, zijn
buiten beschouwing gelaten. Het verslag van de Tweede Kamer is als ijkpunt
gebruikt. Dit wil zeggen: dat onderzocht is of het verslag (grotendeels) is
gemaakt tijdens een demissionaire periode en dat onderzocht is welke tijd
de Tweede Kamer nodig had om het verslag op te stellen en uit te brengen.
Ook is onderzocht hoeveel tijd de Minister nodig had om de nota n.a.v. het
verslag uit te brengen.Richtlijn. Datum waarop het voorstel is ingediend bij de TK. – Datum waarop TK het verslag uitbracht. – Werd het
verslag grotendeels gemaakt tijdens een demissionaire periode? – En
welke tijd had de TK nodig om het verslag uit te brengen. – Datum waarop de Minister het verslag uitbracht. –
Werd de nota n.a.v. het verslag grotendeels gemaakt tijdens een demissionaire
periode? – En welke tijd had de Minister nodig om de nota n.a.v. het
verslag uit te brengen.Vond de parlementaire behandeling gedeeltelijk plaats in een demissionaire
periode?Interne markt aardgas30-03-99– 03-11-99 – Nee – ±
7 mnd.– 02–12–99 – Nee – ±
1 mnd.NeeTransparatierichtlijn16-07-01– 17-10-01 – Nee ±
3 mnd. – 19-11-01 – Nee – ±
1 mnd.NeeBiotechnologische uitvindingen28-05-99– 17-08-99 – Nee – 2½
mnd. – 10-12-99 – Nee – ±
4 mnd.JaMeeteenheden07-06-00– 04-09-00 – Nee – ±3
mnd. – 23-11-00 - Nee – ±
2½ mnd. NeeRechtsbescherming modellen (Benelux-wetgeving, in
feite verdrag)03–02–03n.v.t.n.v.tJaElektronische handtekening18-05-01– 09-07-01 – Nee – ±
2 mnd.– 12-12-01 – Nee – ±
5 mnd. JaElektronische communicatie-netwerken15-04-03– 28-05-03 – Ja
- ± 1½ mnd. – 11-06-03 – Nee – ±
½ mnd. JaCommissierichtlijn Telecom15-04-03– 28-05-03 – Ja – ±
1½ mnd. – 11-06-03 – Nee
- ± ½ mnd.JaRichtlijn duurzame elektriciteit06-02-03– 27-03-03 – Ja
- ± 2 mnd.– 09-04-03 – Ja
- ± ½ mnd. JaGemeenschappelijke markt elektriciteit en gas15-12-0317-02-04 - Nee
- ± 2 mnd.– 23-02-04 - Nee
- ± ½ mnd.NeeUit de tabel blijkt dat de Tweede Kamer tijdens demissionaire periodes
op het terrein van EZ telkens twee maanden of minder nodig had om het verslag
uit te brengen, terwijl «normaal» de Tweede Kamer steeds twee
maanden of meer nodig had om het verslag uit te brengen. Op grond van de tabel
kan in elk geval de conclusie worden getrokken dat de Tweede Kamer
in demissionaire periodes niet meer tijd nodig had om het verslag uit te brengen.
De achterstanden in implementatie uit de afgelopen jaren kunnen niet worden
verklaard uit de demissionaire status van vorige kabinetten.XNoot1Samenstelling:Leden: Crone (PvdA), Bakker (D66), Hofstra (VVD), voorzitter, Schreijer-Pierik
(CDA), ondervoorzitter, Atsma (CDA), Timmermans (PvdA), Vendrik (GroenLinks),
Ten Hoopen (CDA), Slob (ChristenUnie), Van den Brink (LPF), Duyvendak (GroenLinks),
Kortenhorst (CDA), Hessels (CDA), Gerkens (SP), Van Velzen (SP), Varela (LPF),
Algra (CDA), Aptroot (VVD), Blom (PvdA), Smeets (PvdA), Douma (PvdA), De Krom
(VVD), Heemskerk (PvdA), Van Dam (PvdA), Dezentjé Hamming (VVD), Van
Egerschot (VVD) en Jonker (CDA).Plv. leden: Tichelaar (PvdA), Dittrich (D66), Örgü (VVD), De
Nerée tot Babberich (CDA), Van Hijum (CDA), Koenders (PvdA), Vos (GroenLinks),
Joldersma (CDA), Van der Vlies (SGP), Hermans (LPF), Van Gent (GroenLinks),
Verburg (CDA), Van Vroonhoven-Kok (CDA), De Ruiter (SP), Van As (LPF), De
Haan (CDA), Blok (VVD), Samsom (PvdA), Van Dijken (PvdA), Van Heteren (PvdA),
Snijder-Hazelhoff (VVD), Tjon-A-Ten (PvdA), Waalkens (PvdA), Szabó
(VVD), Weekers (VVD) en Van Dijk (CDA).XNoot1Indien de Grondwet voor Europa is aanvaard
zal de naam van deze instrumenten verdwijnen en worden vervangen door kaderwet
en wet.XNoot2Dat is de zogeheten conciliatieprocedure.XNoot1BNC staat voor Beoordeling Nieuwe Commissievoorstellen. Hiervan bestaan
twee versies: de uitgebreide versie, waarin ook de onderhandelingsinstructies
voor de ambtenaren zijn opgenomen en de gekuiste versie die naar de Kamer
worden verzonden en openbaar zijn.XNoot2Voor wat betreft de financiele gevolgen van het beleid heeft de Algemene
RekenKamer de ministeries er op gewezen dat ze onvoldoende inzicht biedt via
de BNC-fiches.XNoot3Zie verder het rapport van de gemengde commissie subsidiariteitstoets
dat in oktober is verschenen en op de website www.europapoort.nl is te vinden.XNoot1De eerlijkheid gebiedt om te zeggen dat de meeste richtlijnen zo gedetailleerd
zijn geworden dat er vrijwel geen nationale beleidsruimte meer is. Het verschil
tussen verordening en richtlijn is aanzienlijk verminderd.XNoot1De Kamer kan alleen via de regering een advies van de Raad van State vragen.
Om die reden willen we als gedragsregel hanteren dat indien de Kamer de regering
vraagt om een advies van de Raad van State de regering dit voorstel altijd
inwilligt.XNoot2Hierbij moet wel worden opgemerkt dat het ieder lid van de Kamer vrij
staat om een politieke discussie te starten over elk onderwerp dat hij aan
de orde wil stellen, dus ook over de bepalingen van Europese regelgeving waar
geen nationale beleidsruimte is. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29474-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl