Regeling ivm instelling van een in Nederland zetelend Schots Hof voor strafr. vervolging van personen in Resol. 1192 VN; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26221, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

21-10-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26221 nr. 5

13-10-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26221Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 221Bepalingen verband houdende met de instelling van een in Nederland zetelend
Schots Hof voor de strafrechtelijke vervolging van de personen, aangeduid
als «the two accused» in Resolutie 1192 (1998), aangenomen door
de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties tijdens zijn 3920e vergadering
op 27 augustus 1998 terzake van de strafbare feiten, bedoeld in de considerans
van het zetelverdrag tussen het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië
en Noord-Ierland en het Koninkrijk der Nederlanden van 18 september 1998 strekkend
tot oprichting van een Schots Hof zetelend in Nederlandnr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 13 oktober 1998Met belangstelling namen wij kennis van het verslag van de vaste commissies
voor Justitie en voor Buitenlandse Zaken. De vragen en opmerkingen die in
het verslag zijn neergelegd, geven ons aanleiding tot de volgende reactie.De leden van de PvdA-fractie stelden de vraag tot welke, op getuigenbescherming
gerichte maatregelen Nederland als gastland verplicht is. Zij maken daarbij
onderscheid tussen de periodes gelegen voor en die na beëinding van het
verdrag.Gedurende de werkingsduur van de overeenkomst zal Nederland getuigenbeschermingsprogramma's
ontwikkelen, ten verzoeke van de griffier bij het Schotse Hof. Nederland past
daarbij de nationale, vigerende wetgeving toe. Nederland zal die beschermingsmaatregelen
treffen die normaliter ook worden toegepast ten aanzien van natuurlijke personen
die persoonlijke risico's nemen op grond van de omnstandigheid dat zij als
getuige in strafzaken optreden. Deze bescherming reikt niet verder dan de
Nederlandse territoriale rechtsmacht, al kan Nederland altijd aan derde landen
het verzoek richten om bepaalde onderdelen van het programma over te nemen
en voort te zetten in de eigen rechtssfeer. Men houde in het oog dat de hierbedoelde
getuigen geen Nederlandse onderdanen zijn en, na ommekomst van de bodemprocedures,
verplicht zijn om terug te keren naar hun oorspronkelijke nationaliteitsstaten.
Is het verdrag beëindigd, dan houden de verplichtingen ten laste van
het gastland ex artikel 17, vierde lid, van het verdrag op. De kosten van
de beschermingsmaatregelen, te nemen ingevolge artikel 17 van het verdrag,
komen ten laste van het Verenigd Koninkrijk. De leden van de PvdA-fractie informeerden voorts naar de betekenis van
artikel 26 van het verdrag en de daarin neergelegde bevoegdheid voor het gastland
om veiligheidsmaatregelen te treffen.Het verdrag regelt de basisvoorwaarden waaronder Nederland een Schots
gerecht toestaat op Nederlands grondgebied rechtsmacht naar Schots recht uit
te oefenen. Het is een kaderverdrag, dat verwijst naar nog nader te treffen
regelingen tussen het gastland en de staat, die die jurisdictie wenst uit
te oefenen. Zoveel mogelijk is aansluiting gezocht bij bestaande rechtsfiguren.
Artikel 26 is een standaardvoorziening, die ook voorkomt in regelingen die
de status betreffen van ambassades, consulaire kantoren en andere immuniteitsgerechtigde
ruimten of plaatsen. Indien vanuit dergelijke ruimten of plaatsen handelingen
worden ondernomen die direct gevaar opleveren voor de nationale veiligheid
van het gastland mag dat land daartegen de noodzakelijke voorzieningen treffen,
al zal het zulks achteraf hebben te rechtvaardigen jegens de partij die immuniteit-gerechtigd
was. In dat geval heeft die partij bepaalde maatregelen te dulden van het
gastland en is haar heerschappij niet «exclusief» (meer). Ingeval
van absolute noodtoestand – de hier aan het woord zijnde leden reppen
van een calamiteit – kunnen, indien noodzakelijk, tussentijdse voorzieningen
worden getroffen tussen de griffier van het Hof enerzijds en de Minister van
Justitie anderzijds. Die voorzieningen moeten dan achteraf, indien niettemin –
ondanks de kennelijke noodtoestand – sprake is van een geschil tussen
de partijen, worden goedgekeurd door beide partijen via artikel 28. Artikel
27 ziet op de gevallen dat een gewone geschillenbeslechtingsprocedure echt
niet kan worden afgewacht. Meestal zullen, in gevallen van rampen, de maatregelen
die van het gastland gevergd worden, gebaseerd kunnen worden op een afstand
van immuniteit door de griffier, die desnoods ook achteraf gegeven kan worden.Ook stonden de leden van de PvdA-fractie – met de leden van de GPV-fractie
en van de RPF-fractie – stil bij een eventuele verlenging en wijziging
van het verdrag.De leden van de PvdA-fractie vroegen of voorgenomen wijzigingen en verlengingen
van het verdrag aan de Staten-Generaal zullen worden voorgelegd en welke invloed
het parlement daarop kan uitoefen. De leden van de fracties van GPV en RPF
stelden de vraag op grond van welke overwegingen de regering aan Staten-Generaal
op voorhand goedkeuring van een eventuele verlenging van het verdrag vroeg.Het wetsvoorstel voorziet niet slechts in goedkeuring van het verdrag
maar ook van een eventuele verlenging daarvan. Omdat de duur van het door
het verdrag mogelijk te maken Schotse strafproces niet vaststaat, kan de benodigde
werkingsduur van het verdrag evenmin op voorhand met zekerheid worden aangegeven.
Daarom is gekozen voor de constructie waarbij de duur van het verdrag is beperkt
tot een jaar met de mogelijkheid van verlenging indien nodig, dat wil zeggen
indien het proces dat vergt. Aard en object van het verdrag blijven daarmee
hetzelfde. Uit oogpunt van rechtszekerheid, een rechtsbeginsel dat altijd
al in strafprocessuele aangelegenheden van eminente betekenis is en dat –
vanwege de gevoelige internationale dimensie – zo mogelijk nog sterker
geldt in het proces waarop het verdrag betrekking heeft, verzoekt de regering
aan de Staten-Generaal om thans bij wet in te stemmen met een eventuele verlenging
van het verdrag. Op deze wijze wordt elke mogelijke twijfel over eventuele
continuering van de bij het verdrag toegekende faciliteiten – en daarmee
continuering van de rechtsgang – voorkomen. De goedkeuring «vooraf»
heeft uitsluitend betrekking op een eventuele verlenging van het verdrag,
niet op wijziging daarvan. De regering heeft in het wetgevingsoverleg
van 6 oktober jl. de bereidheid uitgesproken om de Staten-Generaal te informeren
over een verlenging van het verdrag.De leden van de D66-fractie vroegen of Nederlanders ten aanzien van beslissingen,
genomen door de Schotse rechters, de Nederlandse rechter niet kunnen adiëren.Wanneer de maatregelen die de Schotse rechter treft, strekken tot vrijheidsbeperking
en vrijheidsbeneming is de Schotse rechter exclusief competent, zolang –
en hierin zit al een belangrijke beperking – het verdrag duurt. Nadien
herstelt zich de volledige Nederlandse rechtsmacht en jurisdictie. In dit
verband is het niet zinvol om onderscheid te maken tussen «Nederlanders»
en anderen. Het verdrag voorziet niet in een op nationaliteit gebaseerd onderscheid
in maatregelen, te treffen door het Schotse gerecht, ten aanzien van getuigen
en deskundigen. Vrijheidsbeneming en vrijheidsbeperking moet ondergaan worden,
hangende het proces, binnen de ruimten die aan het Schotse Hof ter beschikking
zijn gesteld. Wenst het Hof een Nederlandse getuige naar een Schotse locatie –
een plaats in Schotland – over te brengen, dan heeft het daartoe de
toestemming van de Nederlandse staat nodig, want zo'n handeling komt neer
op transit. Het verdrag ziet niet op een overbrenging van getuigen naar Schotland.
Een dergelijk verzoek zal worden afgehandeld volgens het normale rechtshulprecht.
Indien de Schotse rechter de vrijheidsontneming jegens de Nederlandse getuige
grondt op een titel, die het Nederlandse recht niet kent, dan zal in ieder
geval die rechtshulp – het toestaan van transit – geweigerd worden.
Heeft de overbrenging van de getuige eigenlijk het karakter van een uitleveringshandeling –
omdat op Schots grondgebied tegen de getuige inderdaad een strafvervolging
tot stand gebracht zal worden – dan moet het Verenigd Koninkrijk volgens
de normale procedure uitlevering aanvragen bij de Nederlandse Minister van
Justitie. In dat geval heeft de opgeëiste persoon volledige rechtsingang
bij de Nederlandse rechter om de toelaatbaarheid en inwilligbaarheid van dat
verzoek te doen toetsen aan wet en tractaat. De ondergetekenden hebben hier
vooral op het oog dat de Schotse rechter maatregelen wil doen treffen –
in Schotland – met het oog op vervolging van «contempt of court».
Daarvan kan geen sprake zijn. De wederkerigheid van strafbaarheid ontbreekt
hier. Wel kan een getuige door het Hof zelf in Nederland worden gedetineerd
wegens «contempt of court», maar, zoals dat artikel in lid 3,
aanhef en sub (d) aangeeft, dat kan alleen maar «summarily»: hangende
de bodemprocedure en niet langer dan deze. Overbrenging van personen van de
«premises» van het Schotse Hof naar het Verenigd Koninkrijk blijft
onderworpen aan de rechtsmacht van de Nederlandse rechter. Van een inbreuk
op artikel 17 van de Grondwet – daarnaar vroegen de hier aan het woord
zijnde leden – is dus geen sprake.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen naar de termijn waarbinnen
de aanvang van het Lockerbie-proces te verwachten is. Helaas kunnen wij op
dit moment niets naders mededelen over de houding die de heer Khadaffi aan
zal nemen met betrekking tot de uitvoering van Resolutie 1192. Over de termijn
van het verdrag – inclusief eventuele verlengingen – kan evenmin
op de voorhand iets gezegd worden: het gaat, bij de afwikkeling van het verdrag,
om de vraag hoe lang maximaal het Schotse proces kan duren. Het gaat dus om
Schotse termijnbepalingen. Uiteraard is ook het Verenigd Koninkrijk aan de
«speedy trial»-beginselen, ten grondslag liggend aan artikel 6
EVRM, gehouden. Maar de hier te volgen procedure is exceptioneel, vooral omdat
ter inleiding daarvan bijzondere procedures moeten volgen om het Hof de fysieke
aanwezigheid van de twee beschuldigden te garanderen. Natuurlijk valt niet
uit te sluiten dat ordeverstoringen de procedure langer ophouden dan aanvankelijk
voorzien is: dat kan bij Nederlandse strafprocedures ook het geval
zijn. Evenals om die reden dergelijke Nederlandse procedures geschorts of
beëindigd worden zal dat bij de hierbeoogde Schotse procedures het geval
zijn. Bijzondere criteria voor verlenging zijn niet voorzien. Het doel –
het verkrijgen van een onherroepelijke einduitspraak – is hier eigenlijk
het enige criterium: het verdrag zal in beginsel blijven voortbestaan totdat
dat doel bereikt is.De leden van de fracties van PvdA, D66, GroenLinks, GPV en RPF hebben
verschillende vragen gesteld over artikel 91, derde lid, van de Grondwet.
Wij gaan nader in op de betekenis van deze bepaling en zullen tevens antwoord
geven op enkele meer specifieke vragen die daaromtrent zijn gesteld.Artikel 91, derde lid, van de Grondwet houdt in dat een verdrag dat bepalingen
bevat welke afwijken van de Grondwet dan wel tot zodanig afwijken noodzaken,
alleen door de kamers kan worden goedgekeurd met ten minste twee derden van
het aantal uitgebrachte stemmen.Het artikel is in de Grondwet opgenomen bij de grondwetsherziening van
1953. Deze grondwetsherziening heeft duidelijk gemaakt dat de Grondwet zich
niet verzet tegen de overdracht van soevereiniteit. In een advies van 1983
heeft de Raad van State terecht vastgesteld dat «een verdrag niet reeds
op de enkele grond dat het gepaard gaat met verlies van soevereiniteit, afwijkt
van de Grondwet» (kamerst. II, 1983/84, 17 980, nr. 7, p. 3).Dit blijkt tevens uit artikel 92 Grondwet dat expliciet bepaalt dat «bij
of krachtens verdrag aan volkenrechtelijke organisaties bevoegdheden tot wetgeving,
bestuur en rechtspraak kunnen worden opgedragen».In het genoemde advies heeft de Raad van State, eveneens terecht, vastgesteld
dat artikel 92 Grondwet niet zo mag worden uitgelegd dat een opdracht van
bevoegdheden aan individuele staten niet is toegestaan. Artikel 92 verzet
zich dus niet tegen de opdracht van bevoegdheden aan het Verenigd Koninkrijk.
Dit geldt te meer waar het hier gaat om een opdracht van bevoegdheden die
aansluit bij de samenwerking in het verband van de Verenigde Naties, in casu
de VN-resolutie.Bij de grondwetsherziening van 1953 is komen vast te staan
dat van «afwijking van de Grondwet» in de zin van artikel 91,
derde lid, Grondwet pas sprake kan zijn indien een verdrag «afwijkt
van bepaalde concrete artikelen van de Grondwet».De Raad van State stelt in zijn advies bij dit wetsvoorstel niet vast
dat er sprake is van afwijking van de Grondwet maar signaleert alleen in algemene
zin dat het verdrag kan noodzaken tot afwijking van de Grondwet. Hij geeft
niet aan tot afwijking van welke concrete bepalingen van de Grondwet het verdrag
dan wel zou kunnen noodzaken. Een dergelijke twijfel is echter onvoldoende
voor toepassing van de procedure van artikel 91, derde lid, Grondwet. In constitutioneel
opzicht bevat het advies dus geen reden om toepassing van artikel 91, derde
lid, te overwegen.De regering is van mening dat het verdrag geen bepalingen bevat die afwijken
van concrete bepalingen van de Grondwet dan wel tot een zodanig afwijken noodzaken.
Evenmin zien wij in, zo antwoorden wij de leden van de fractie van D66, hoe
zich een spanning zou kunnen voordoen tussen het verdrag en de Grondwet. Wij
antwoorden de leden van de fracties van GroenLinks, GPV en RPF dat wij het
niet in overeenstemming met artikel 91, derde lid, van de Grondwet achten
om deze procedure toe te passen indien niet kan worden vastgesteld van welke
concrete bepaling van de Grondwet het verdrag daadwerkelijk afwijkt. Noch
de Raad van State noch – een deel van – de Kamer heeft hierover
uitsluitsel gegeven.In het nader rapport hebben wij de veronderstelling geuit dat de Raad
mogelijk doelde op de artikelen 15 en 17 van de Grondwet. De goedkeuringswet
voorziet op dit punt evenwel in de vereiste grondwettelijke waarborgen.
Hiervoor is reeds ingegaan op de betekenis van deze bepalingen ter beantwoording
van de daarop betrekking hebbende vragen van de fracties van PvdA en D66.De leden van de fracties van GPV en RPF vroegen wat er moet gebeuren als
na aanvaarding bij gewone meerderheid toch blijkt dat afwijking van de Grondwet
noodzakelijk is. De vraag naar afwijking van de Grondwet wordt door de wetgever
beantwoord bij de procedure van goedkeuring van het verdrag. De rechter kan
volgens artikel 120 Grondwet niet treden in een beoordeling van de grondwettigheid
van verdragen. Indien niet de Tweede Kamer maar de Eerste Kamer van oordeel
zou zijn dat artikel 91, derde lid, van de Grondwet van toepassing is, beslist
de Eerste Kamer bij enkelvoudige meerderheid over de vraag of het wetsvoorstel
tot goedkeuring een bepaling dient te bevatten zoals aangeduid in artikel
6, tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen.Wij hopen hiermede de vragen opgenomen in het verslag naar behoren te
hebben beantwoord.Tevens zenden wij als bijlage1 bij deze nota
aan uw Kamer een afschrift van een «sideletter» afkomstig van
het Verenigd Koninkrijk, behorende bij het verdrag. Deze brief voorziet in
een interpretatieve verklaring betreffende de in het verdrag gebezigde terminologie.
Deze sideletter werd oorspronkelijk door het Verenigd Koninkrijk als «confidential»
aangemerkt. Op ons verzoek heeft het Verenigd Koninkrijk ons inmiddels doen
weten dat deze vertrouwelijkheid kan worden opgeheven. De Minister van Justitie,A. H. KorthalsDe Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26221-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl