Wijziging Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband met veilen frequenties mobiele telecommunicatie; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25171, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-12-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25171 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 18 september 1996,
no. W09.96.0160, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25171Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 171Wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband
met de invoering van het veilen van schaarse frequenties voor systemen van
digitale mobiele telecommunicatie (veilen frequenties mobiele telecommunicatie)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 18 september
1996 en het nader rapport d.d. 17 december 1996, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Verkeer en Waterstaat. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 19 april 1996, no. 96.002179, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Verkeer en Waterstaat, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting,
houdende wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband
met de invoering van het veilen van schaarse frequenties voor systemen van
digitale mobiele telecommunicatie (veilen frequenties mobiele telecommunicatie).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 19 april 1996,
no. 96.00217, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 18 september 1996, no. W09.96.0160, bied ik U hierbij
aan.1. Het wetsvoorstel beoogt vergunningverlening mogelijk te maken na het
veilen van het gebruiksrecht van frequenties voor mobiele telecommunicatie.
De aanleiding voor dit voorstel is het voornemen om een vergunning voor DCS
1800 (Digital Communications System), een digitaal systeem voor mobiele communicatie,
te verstrekken zodat de concurrentie op de markt voor mobiele telefonie wordt
versterkt. Op deze markt zijn al twee ondernemingen actief. Zij hebben de
vereiste vergunning verkregen op grond van een recht dat rechtstreeks voortvloeit
uit de wet of na een procedure van een vergelijkende toets voor de technologie
van GSM (Global System for Mobile Communications). Het voorstel heeft voorts
ten doel dat de onderneming, die de vergunning na veiling verkrijgt, in dezelfde
startpositie wordt gebracht als de reeds bestaande vergunninghouders. Hiertoe
wil de minister de huidige houders de verplichting opleggen een vergoeding
te betalen, waarvan de hoogte gerelateerd is aan de veilingprijs. Het bewerkstelligen
van een gelijke startpositie is van belang op grond van het EG-recht, met
name op grond van artikel 90 van het EG-Verdrag dat de lid-staten van de Europese
Unie verbiedt zodanige maatregelen te nemen dat bepaalde ondernemingen ertoe
gebracht worden in strijd met het EG-Verdrag te handelen in samenhang met
artikel 86 van het EG-Verdrag dat misbruik van economische machtspositie verbiedt. Dit standpunt wordt blijkens haar beschikking nr. 95/489 van 4 oktober
1995 (PbEG L 280/49) ook ingenomen door de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(hierna: de Commissie). In het desbetreffende geval had de Commissie in het
bijzonder bezwaar tegen het eisen van een aanvangsbetaling van een tweede
vergunninghouder. In haar overwegingen merkte de Commissie echter op: «Teneinde
zich niet te mengen in een zaak die gedeeltelijk onder nationaal Italiaans
recht valt, laat de Commissie in elk geval de keuze van de middelen om de
inbreuk ongedaan te maken aan de Italiaanse Regering zonder uitdrukkelijk
terugbetaling van de aanvangsbetaling te verlangen.»Nu de Commissie uitdrukkelijk het nationale recht wenst te respecteren,
zal moeten worden bezien of veilen in de Nederlandse situatie stuit op onoverkomelijke
bezwaren naar Nederlands recht, indien daaraan op grond van Europees recht
bepaalde consequenties zouden moeten worden verbonden. In dit verband wijst
de Raad van State erop dat de beide GSM-vergunning- houders op basis van de
brief van de Minister van Verkeer en Waterstaat van 27 mei 1994 aan de Voorzitter
van de Eerste Kamer der Staten-Generaal (kamerstukken I 1993/94, 23 444,
nr. 239a) niet meer konden weten dan: «dat dus niet kan worden uitgesloten
dat ook GSM-vergunninghouders alsnog met dergelijke criteria te maken zullen
krijgen».Met «criteria» wordt hier bedoeld: de eerder in de aangehaalde
brief genoemde marktconforme criteria. De Raad betwijfelt of uit de aangehaalde
tekst kan worden afgeleid dat van de bestaande vergunninghouders achteraf
een bedrag zal worden gevorderd overeenkomende met een evenredig deel van
de koopsom die een latere vergunninghouder bereid is op een veiling te betalen.Ook de verwijzing naar het tenderdocument biedt onvoldoende houvast om
achteraf een dergelijk bedrag te vorderen. Het tenderdocument is echter pas
verstrekt in het kader van de procedure voor de verlening van de tweede GSM-vergunning.
In dit document wordt onder meer vermeld dat een nadere studie over een meer
marktconforme benadering van het verdelingsvraagstuk in 1995 zal worden voltooid
en dat deze voornemens voor een vergunninghouder financiële consequenties
kunnen hebben, waarvan de omvang thans niet valt te voorspellen.Uit het tenderdocument blijkt niet dat die, eventuele, financiële
consequenties betrekking hebben op te betalen vergoedingen waarvan de hoogte
afhankelijk is van een veilingprijs. Het tenderdocument speelde ook alleen
een rol voor de vergunningverlening na de vergelijkende toets.Het bedrijf dat de vergunning ontving krachtens het huidige artikel 13i
van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen (WTV) hoefde dit document niet
aan te vragen.Nu noch uit het genoemde kamerstuk, noch uit het tenderdocument kan worden
geconcludeerd dat het voor de bestaande vergunninghouders duidelijk moest
zijn dat zij alsnog voor het gebruik van de frequenties een vergoeding zouden
moeten betalen, meent de Raad dat het voorstel de toets aan het vertrouwensbeginsel
niet kan doorstaan en dat het op grond daarvan naar Nederlands recht niet
toelaatbaar is achteraf een dergelijke betalingsplicht op te leggen. Tenzij
aan de hand van andere dan de in de toelichting vermelde documenten zou worden
aangetoond dat bestaande vergunninghouders konden weten dat zij een vergoeding
achteraf zouden moeten betalen, is de Raad dan ook van mening dat het instrument
veilen, met daaraan gekoppeld de voorgestelde vergoedingsregeling, ongeschikt
is. Het college is van oordeel dat de opzet van het voorstel van wet in het
licht van het vorenstaande moet worden heroverwogen.Voorzover het instrument veilen zou kunnen worden geïntroduceerd,
dient met de volgende punten rekening te worden gehouden.1. In de eerste plaats constateert ondergetekende met voldoening dat de
Raad van State geen bezwaren heeft tegen de invoering van het instrument veilen
van frequenties op zich. De Raad sluit daarmee aan bij zijn advies van 14
mei 1996, no. W05.96.0080, over het voorstel van wet houdende wijziging van
bepalingen van de Mediawet, de Wet op de telecommunicatievoorzieningen en
de Radio-Omroep-Zender-Wet 1935 in verband met de liberalisering van de mediawetgeving.
In dit wetsvoorstel wordt onder meer een veilingstelsel voor (commerciële
omroep-)frequenties ingevoerd.Thans wenst ondergetekende in te gaan op de Europeesrechtelijke aspecten
die door de Raad naar voren zijn gebracht.Het voorkomen van een ongelijkwaardige startpositie van de DCS 1800-vergunninghouder
ten opzichte van de reeds bestaande GSM-vergunninghouders (Koninklijke PTT
Nederland NV, verder: KPN, en Libertel) is een van de belangrijkste doelstellingen
van dit wetsvoorstel. De noodzaak tot het bewerkstelligen van gelijke startposities
volgt uit het EG-verdrag, in het bijzonder uit de artikelen 86 en 90. Het
Hof van Justitie van de EG heeft erop gewezen dat een stelsel van onvervalste
mededinging slechts kan worden gegarandeerd indien wordt gezorgd voor gelijke
kansen voor de onderscheiden marktdeelnemers (Hof van Justitie 19 maart 1991,
zaak C-202/88, Jurispr. 1991, p. 1–1271). Ook de Commissie van de Europese
Gemeenschappen stelt zich, zoals de Raad van State opmerkt, blijkens haar
beschikking nr. 95/489 van 4 oktober 1995 (PbEG L 280/49), op het standpunt
dat het bewerkstelligen van gelijke startposities van belang is op grond van
het EG-Verdrag. Het verheugt ondergetekende dan ook dat ook de Raad deze mening
is toegedaan.KPN en Libertel hebben inmiddels een dusdanig wezenlijke voorsprong op
de betreffende markt, dat sprake is van ongelijke kansen voor de nieuwe DCS
1800-vergunninghouder, in het bijzonder wanneer deze een veilingprijs moet
betalen terwijl de huidige vergunninghouders geen enkele vergoeding behoeven
te betalen. Daarmee zou niet alleen een van de belangrijkste doelstellingen
van dit wetsvoorstel worden ondergraven, maar zou Nederland ook in strijd
handelen met het EG-recht. Daardoor zou Nederland geconfronteerd kunnen worden
met een beschikking van de Commissie op grond van artikel 90 van het EG-Verdrag,
vergelijkbaar met de bovenvermelde beschikking.Teneinde geen strijd met het EG-recht te doen ontstaan, is gezocht naar
een passende maatregel om de door de veilingprijs veroorzaakte inbreuk ongedaan
te maken. Indien zou worden afgezien van het vorderen van een bedrag van de
bestaande vergunninghouders, is het onmogelijk de onderneming die de vergunning
na veiling verkrijgt, in dezelfde startpositie te brengen als de bestaande
vergunninghouders. Sterker nog, de DCS 1800-vergunninghouder zou daarmee in
een veel nadeliger startpositie komen dan de bestaande vergunninghouders.De Raad heeft in dit verband geen bezwaren tegen het vorderen van een
bedrag van bestaande vergunninghouders, dat overeenkomt met een evenredig
deel van het bedrag dat een latere vergunninghouder bereid is op een veiling
te betalen.Vervolgens zal ik ingaan op de stelling van de Raad dat het wetsvoorstel
de toets aan het vertrouwensbeginsel niet kan doorstaan, omdat de bestaande
vergunninghouders niet konden weten dat zij een vergoeding achteraf zouden
moeten betalen.Voor een succesvol beroep op het vertrouwensbeginsel is onder meer van
belang dat een bestuursorgaan gewekt vertrouwen niet mag beschamen. Daarbij
is ook van belang hoe en waardoor de verwachting is gewekt. Verder is van
belang in hoeverre de betrokkene, op grond van de gewekte verwachtingen, dingen
heeft gedaan of juist heeft nagelaten, waardoor hij in een nadeliger positie
is geraakt, dan zonder de gewekte verwachtingen het geval zou zijn.Uit het door de Raad aangehaalde kamerstuk, het tenderdocument en uit
andere documenten blijkt op geen enkele wijze dat er in casu een toezegging
is gedaan dat in de toekomst géén vergoeding zou worden gevraagd.
Evenmin zijn er inlichtingen verstrekt op grond waarvan mocht worden aangenomen
dat in de toekomst geen vergoeding zou worden gevraagd.Dat de bestaande GSM-vergunninghouders, zowel Libertel als KPN, konden
weten dat zij achteraf een vergoeding voor het gebruik van frequenties zouden
moeten betalen, blijkt in de eerste plaats duidelijk uit het zogenoemde tenderdocument.
In dit document is in hoofdstuk III, onder punt 4, waar het toekomstig frequentiebeleid
en de op 20 juni 1994 aan de Tweede Kamer verzonden Nota frequentiebeleid
aan de orde zijn, onder meer het volgende gesteld: «In de nota wordt
aangegeven dat een meer zakelijke benadering van het verdelingsvraagstuk en
een efficiënter gebruik van etherfrequenties noodzakelijk is. Overwogen
wordt bij zakelijk gebruik – zoals door GSM-vergunninghouders –
een vorm van marktmechanisme als verdelingsinstrument voor frequenties in
te voeren. (...) Deze voornemens kunnen voor een vergunninghouder financiële
consequenties hebben, waarvan de omvang thans niet valt te voorspellen».Anders dan de Raad veronderstelt, moest ook KPN, dat de GSM-vergunning
ontving krachtens het huidige artikel 13i van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
(verder: Wtv), het tenderdocument aanvragen. Op grond van artikel 13i van
de Wtv, in het bijzonder in de Regeling aanvraag vergunning GSM 1 (Stcrt.
1994, 162), zijn regels gesteld omtrent de inhoud en de procedure betreffende
de indiening en behandeling van de aanvraag van KPN. Deze regels zijn vrijwel
identiek aan de regels die op grond van artikel 13h omtrent de overige aanvragen
voor GSM, in het bijzonder in de Regeling aanvraag vergunning GSM 2 (Stcrt.
1994, 162), zijn gesteld. Zo heeft ook KPN, voor de aanvraag op grond van
artikel 13i, een hiertoe vervaardigd tenderdocument aan moeten vragen. Dit
document bevat exact dezelfde passage over de mogelijke financiële consequenties
voor de vergunninghouder als het tenderdocument voor de overige aanvragers.
Daarnaast is KPN bij brief van de Minister van Verkeer en Waterstaat van 18
augustus 1994, bij gelegenheid van de verlening van de tijdelijke vergunning
voor GSM krachtens artikel 13i, derde lid, van de Wtv, nog eens uitdrukkelijk
op de mogelijke financiële gevolgen gewezen. Ook KPN was derhalve, anders
dan de Raad veronderstelt, van de mogelijke financiële gevolgen op de
hoogte.Behalve uit de reeds door de Raad aangehaalde documenten, blijkt ook uit
andere documenten dat de GSM-vergunninghouders van de te betalen vergoeding
op de hoogte konden zijn. Ik wijs in dit verband op diverse parlementaire
stukken met betrekking tot het wetsvoorstel mobiele telecommunicatie.Ik noem hier met name de brief van de Minister van Verkeer en Waterstaat
van 7 maart 1994 (kamerstukken II 1993/94, 23 444, nr. 10). De minister
deelt hierin mee dat het kabinet in de toegezegde Nota frequentiebeleid nadrukkelijk
ook de mogelijkheid zal bezien van het toepassen van marktconforme criteria
voor het gebruik en de verdeling van daadwerkelijk schaarse frequenties. En
voorts stelt de minister: «Bij het verlenen van de GSM-vergunningen
zal hierop uitdrukkelijk gewezen worden».Verder is deze kwestie aan de orde geweest tijdens de mondelinge behandeling
van het wetsvoorstel mobiele telecommunicatie in de Tweede Kamer (Handelingen
II, 1993/94, blz. 4604–4610), en in de Eerste Kamer (Handelingen I,
1993/94, blz. 1885–1887).Ook tijdens verschillende mondelinge contacten ten tijde van de aanvraagprocedure
voor de GSM-vergunningen, is deze kwestie meerdere malen aan de orde geweest.Overigens zal op zichzelf gerechtvaardigd vertrouwen ook niet altijd kunnen
worden gehonoreerd, met name niet wanneer het algemeen belang in het geding
is. In casu kan worden gesteld dat sinds de verlening van de GSM-vergunningen
nieuwe inzichten zijn ontstaan over de wijze waarop tot toewijzing van frequenties
kan worden overgegaan. Het veilen van frequenties kan worden gezien als het
logisch resultaat van een rijpingsproces, dat ten tijde van de behandeling
van het wetsvoorstel mobiele telecommunicatie nog niet geheel was uitgewerkt.
Tijdens de behandeling in de Tweede Kamer van dit wetsvoorstel is er door
de toenmalige Minister van Verkeer en Waterstaat in dit verband onder meer
op gewezen dat de mogelijkheden om nieuw beleid te maken teveel beperkt zouden
worden, indien er ten behoeve van een nieuwe situatie niets gewijzigd kan
worden omdat er nu eenmaal een bestaande situatie is.Ondergetekende acht het dan ook legitiem dat de wetgever rekening houdt
met het feit dat – zeker op de betreffende markt – de ontwikkelingen
soms razendsnel gaan.Op grond van het voorgaande concludeer ik, anders dan de Raad, dat het
voorstel van wet de toets aan het vertrouwensbeginsel kan doorstaan en dat
de opzet van het voorstel van wet op dit punt geen heroverweging behoeft.Niettemin heeft ondergetekende naar aanleiding van het advies van de Raad
op dit punt artikel II, derde en vierde lid, van het wetsvoorstel en de daarbij
behorende toelichting aangepast. Deze aanpassing houdt in dat de door de houders
van de GSM-vergunningen te betalen vergoeding niet langer wordt gerelateerd
aan de duur van de vergunning (15 jaar), maar aan de resterende looptijd van
de vergunning, gerekend vanaf het moment van vergunningverlening voor DCS
1800.Dezelfde aanpassing is doorgevoerd ten aanzien van de houder van de machtiging
voor ATF 3. Met deze aanpassing wordt de vergoeding gerelateerd aan de toekomstige
vergunning-, onderscheidenlijk machtigingduur. Daarmee wordt tegemoet gekomen
aan de bezwaren van de Raad ten aanzien van het achteraf vorderen van een
vergoeding van de bestaande vergunninghouders.2. De bepaling die voorschrijft dat bij veiling bestaande vergunninghouders
een financiële bijdrage moeten betalen, heeft niet alleen consequenties
voor de huidige houders. Wanneer tijdens de periode waarvoor de vergunningen
voor de GSM- en DCS 1800-systemen gelden nog gebruiksrechten voor één
of meer vergunningen worden geveild, moeten de betrokken houders rekening
houden met de bedoelde vergoedingsregeling. Het voorstel voorziet niet in
een financiële regeling bij een latere uitbreiding van het aantal vergunninghouders
tot vier of meer. Het voorstel dient derhalve te worden aangepast om rekening
te houden met reeds betaalde vergoedingen bij een verdere uitbreiding.2. Voor het niet treffen van een financiële regeling voor een latere
uitbreiding van het aantal GSM- of DCS 1800-vergunninghouders is bewust gekozen
om de volgende redenen.De financiële regeling voor de onderhavige vergunningverleningsprocedure
is getroffen om een zo gelijkwaardig mogelijke startpositie te creëren
voor de nieuwe DCS 1800-vergunninghouder ten opzichte van de bestaande GSM-vergunninghouders.
Juist vanwege de andere wijze van vergunningverlening (veiling van het gebruiksrecht
op de frequenties in plaats van een vergelijkende toets) is dit noodzakelijk.
Indien in een later stadium, dat wil zeggen in het jaar 2000, opnieuw vergunningen
worden verleend voor DCS 1800, zal het gebruiksrecht op de frequenties, in
geval van schaarste, wederom geveild worden. Aangezien de huidige GSM-vergunninghouders
en de DCS 1800-vergunninghouder dan al voor hun gebruiksrecht betaald hebben,
behoeven zij hiervoor niet nogmaals te betalen.3. Uit de toelichting (hoofdstuk 1, paragraaf 2, bladzijde 3) blijkt dat
de Europese Commissie na voorafgaand overleg met de Nederlandse overheid geen
fundamentele bezwaren heeft tegen veilen als selectiemiddel. In de toelichting
ware te vermelden of de Europese Commissie in het licht van de aangehaalde
beschikking 95/489 hieraan nog voorwaarden heeft verbonden.3. De Europese Commissie heeft in het overleg met de Nederlandse overheid
geen voorwaarden verbonden aan het veilen als selectiemiddel. Dit is alsnog
in de toelichting vermeld.4. De toelichting (paragraaf 1) vermeldt dat het voorstel tot wijziging
van de WTV in overeenstemming is met richtlijn nr. 96/2/EEG van 16 januari
1996, tot wijziging van richtlijn 90/388 met betrekking tot mobiele en persoonlijke
communicatie (PbEG L 20/59) (hierna: richtlijn 96/2). Het is wenselijk, zoals ook aangegeven in aanwijzing 344 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving (Ar), in de toelichting een transponeringstabel op te
nemen waaruit blijkt op welke wijze de implementatie van deze richtlijn in
het voorstel heeft plaatsgevonden en in de considerans te vermelden dat het
voorstel mede dient ter implementatie van richtlijn 96/2 (aanwijzing 119 Ar).4. Het advies van de Raad om in de toelichting een transponeringstabel
op te nemen waaruit blijkt op welke wijze de implementatie van richtlijn nr.
96/2/EG heeft plaatsgevonden, en in de considerans te vermelden dat het voorstel
mede dient ter implementatie van deze richtlijn, is overgenomen.5. Uit de toelichting (paragraaf 3) bij het voorstel blijkt dat de minister
van plan is slechts één landelijke vergunning voor het DCS 1800-systeem
af te geven, hoewel op basis van de beschikbare frequenties ruimte is voor
twee landelijke vergunningen. Als reden hiervoor wordt gegeven dat twee vergunningen
geen ruimte meer bieden voor uitbreiding van de frequenties bij onverwachte
groei of problemen in de radioplanning. Ook wordt gewezen op problemen die
het ontbreken van extra frequentieruimte oplevert bij de opbouw van het netwerk.
Artikel 1 van richtlijn 96/2, dat een nieuw artikel 3bis aan richtlijn 90/388
toevoegt, bepaalt dat lid-staten het aantal te verlenen vergunningen alleen
mogen beperken op grond van essentiële vereisten, en dan alleen in verband
met het niet beschikbaar zijn van ruimte binnen het frequentiespectrum en
indien het evenredigheidsbeginsel dit rechtvaardigt. Onder essentiële
vereisten verstaat de richtlijn niet-economische redenen van algemeen belang
(artikel 1 van richtlijn 90/388 zoals die gewijzigd wordt door richtlijn 96/2).
Als voorbeeld noemt de richtlijn doelmatig gebruik van het frequentiespectrum
en vermijding van schadelijke interferentie tussen telecommunicatiesystemen
en andere technische systemen. De reden voor de beperking van het aantal vergunningen
moet dan ook worden geformuleerd op grond van criteria ontleend aan richtlijn
96/2. Dit betekent dat in de toelichting moet worden ingegaan op de vraag
welke niet-economische redenen van algemeen belang in de zin van de richtlijn
zijn gemoeid met de beperking en in hoeverre het evenredig is om, ondanks
de technische beschikbaarheid van voldoende frequenties voor twee vergunningen,
slechts één vergunning te verlenen.5. Het voorstel van de Raad om, onder verwijzing naar richtlijn nr. 96/2/EG,
in de toelichting in te gaan op de vraag, welke niet-economische redenen van
algemeen belang in de zin van de richtlijn aanleiding zijn om slechts een
vergunning te verlenen, is overgenomen.6. Artikel I, onderdeel B, van het voorstel bepaalt dat de minister bestaande
vergunninghouders alleen kan uitsluiten van de verlening van een nieuwe vergunning,
indien op deze wijze de daadwerkelijke mededinging tot stand kan worden gebracht.
Uit de toelichting blijkt dat de minister reeds besloten heeft hoe zij gebruik
zal maken van deze bevoegdheid: de huidige vergunninghouders zullen worden
uitgesloten van de vergunningverlening voor DCS 1800 (hoofdstuk 1, paragraaf
4, bladzijde 5). Deze uitsluiting zou gerechtvaardigd zijn op grond van richtlijn
96/2 en zelfs op grond van het Europees mededingingsrecht vereist, omdat gevaar
voor de versterking van een machtspositie zou kunnen bestaan, aldus de toelichting.
Daarin is echter niet aan de hand van de feitelijke marktsituatie aangetoond
dat beide bestaande vergunninghouders een machtspositie innemen die de concurrentie
zou uitschakelen, indien zij naast een vergunning voor GSM ook zouden komen
te beschikken over een vergunning voor het DCS 1800-systeem. De uitsluiting
van telecommunicatie-organisaties is een zwaar middel en dient, nu daartoe
reeds is besloten, in de toelichting van een motivering te worden voorzien
waaruit duidelijk wordt hoe de gehanteerde toetsingscriteria leiden tot de
conclusie dat van versterking van een machtspositie sprake zal zijn.6. In de toelichting is nader gemotiveerd dat het verlenen van een DCS
1800-vergunning aan een GSM-vergunninghouder zal leiden tot uitschakeling
van de daadwerkelijke mededinging omdat diens bestaande machtspositie wordt
uitgebreid.7. De toekenning van het gebruik van de frequenties zal exclusief zijn,
zo blijkt uit hoofdstuk 1, paragraaf 4, bladzijden 5 en 6. Deze exclusiviteit
duurt drie jaar, maar kan op verzoek van de vergunninghouder voor DCS 1800
op twee jaar worden gesteld. De houders van de vergunningen voor GSM hebben
gedurende die periode niet de mogelijkheid om gebruik te maken van bepaalde
DCS 1800-frequenties, ook al zouden zij behoefte hebben aan een gecombineerde
GSM/DCS 1800-technologie. De toelaatbaarheid van deze exclusiviteit moet worden
getoetst aan artikel 3bis van richtlijn 96/2. Volgens deze bepaling mogen
geen ongerechtvaardigde technische beperkingen worden opgenomen. Lid-staten
mogen met name geen beperkingen stellen aan het aanbieden van uiteenlopende
technologieën waarbij van verschillende frequenties gebruik wordt gemaakt,
indien multinorm-apparatuur beschikbaar is. Het exclusieve gebruik van DCS
1800-frequenties door een vergunninghouder zou de andere vergunninghouders
kunnen belemmeren in het aanbieden van diensten waarbij gebruik wordt gemaakt
van verschillende frequenties. Dit is des temeer van belang nu, zo blijkt
uit hoofdstuk 1, paragraaf 6, bladzijde 7, van de toelichting, de beide telecommunicatieorganisaties
met een vergunning voor GSM aangegeven hebben het gebruik van DCS 1800-frequenties
nodig te hebben om te voorkomen dat kostbare alternatieven moeten worden aangewend.
In de toelichting moet worden uiteengezet waarom artikel 3bis van richtlijn
96/2 geen belemmering vormt voor de exclusiviteit van het gebruik van deze
frequenties.7. Het voorstel van de Raad in de toelichting uiteen te zetten waarom
artikel 3bis van richtlijn 96/2/EG geen belemmering vormt voor de exclusiviteit
van het gebruik van deze frequenties, is overgenomen.8. Artikel I, onderdeel E, van het voorstel ontdoet artikel 13g, eerste
lid, WTV van zijn dwingend karakter. Hiermee wordt de mogelijkheid in het
leven geroepen om voor de DCS 1800-vergunninghouder een lichter regime vast
te stellen. De Raad heeft dienaangaande de volgende opmerkingen.a. Volgens hoofdstuk II, onderdeel E, bladzijden 12 en 13 van de toelichting
zullen aan de DCS 1800-vergunninghouder geen verplichtingen worden opgelegd
ten aanzien van de tarieven en bepaalde aspecten van de te leveren kwaliteit
van de infrastructuur. Op deze wijze wordt gedeeltelijk vormgegeven aan de
asymmetrie tussen de GSM-vergunninghouders enerzijds en de DCS 1800-vergunninghouder
anderzijds. De bedoeling is volgens hoofdstuk 1, paragraaf 2, bladzijden 3
en 4, van de toelichting dat de laatstgenoemde houder in de gelegenheid wordt
gesteld zijn achterstand op de huidige vergunninghouders in te lopen. Het
komt de Raad voor dat dit deel van de toelichting niet geheel strookt met
de op bladzijde 3 van de toelichting voorkomende passage, luidende: «De
betaalde veilingprijs zal niet worden doorberekend in de tarieven, maar zal
ten koste gaan van de winstmarge». Een nadere uitleg ware te geven.b. Voorts bepaalt richtlijn 96/2 dat in vergunningen alleen voorwaarden
worden opgenomen op grond van essentiële vereisten, derhalve om niet-economische
redenen van algemeen belang. Niet duidelijk is om welke van deze redenen voorwaarden
betreffende de kenbaarheid van tarieven wel in de GSM-vergunningen zijn opgenomen,
maar niet zullen worden opgenomen in de vergunning voor DCS 1800 (vergelijk
artikel 13g, tweede lid, punt b, van de huidige WTV). Kenbaarheid van tarieven
is voor de gebruiker juist zeer belangrijk. Hierin ware te voorzien.c. Tenslotte betwijfelt de Raad of de reden voor het stellen van zwaardere
eisen aan de bestaande vergunninghouders dan aan de toekomstige houder van
de DCS 1800-vergunning, namelijk gelegenheid geven aan het laatstgenoemde
bedrijf om zijn achterstand in te lopen, aan te merken is als een niet-economische
reden. Door op deze wijze de concurrentievoorwaarden voor de verschillende
telecommunicatieorganisaties ongelijk te stellen, beïnvloedt de overheid
bewust de uitkomst van het economisch proces op de markt voor mobiele telefonie.
Nu het onzeker is of de asymmetrie in de vergunningsvoorschriften in overeenstemming
is met richtlijn 96/2, moet worden geconcludeerd dat de voorgestelde asymmetrische
regelgeving moet worden ontraden, tenzij een toereikende rechtvaardiging kan
worden aangewezen.8. Ten aanzien van artikel I, onderdeel E, van het wetsvoorstel, dat betrekking
heeft op artikel 13g, eerste lid, van de Wtv, heeft de Raad een aantal opmerkingen.Allereerst zal ik ingaan op het gestelde onder punt a. Bij de vergunningverlening
voor DCS-1800 is het marktmechanisme als verdelingsinstrument het uitgangspunt.
Dat de DCS-1800 vergunninghouder als gevolg hiervan gedwongen is een marktconforme
prijs te betalen voor het gebruik van frequenties, wordt gecompenseerd door
middel van de door de bestaande vergunninghouders te betalen schaarstevergoedingen.
Net als de op de veiling te betalen prijs ten koste zal gaan van de winstmarge
van de DCS vergunninghouder, zullen deze schaarstevergoedingen ten koste gaan
van de door de bestaande vergunninghouders behaalde winst.In de op deze wijze gecreëerde uitgangssituatie wordt de DCS 1800-vergunninghouder
asymmetrische regelgeving geboden, waarmee hem de gelegenheid wordt geboden
de achterstand op de bestaande vergunninghouders in te lopen. Deze achterstand
volgt dus niet uit het beslag op de winstmarge volgend uit de veilingprijs,
maar uit het feit dat de DCS 1800-vergunninghouder geruime tijd na de bestaande
vergunninghouders de markt betreedt.Onder punt b adviseert de Raad te voorzien in het opnemen van voorwaarden
in de vergunning voor DCS 1800 omtrent de kenbaarheid van tarieven, vanwege
het belang hiervan voor de gebruiker. Deze opmerking van de Raad komt kennelijk
voort uit de toelichting bij het voorgestelde artikel 13g van de Wtv. Hier
wordt gesteld dat de DCS 1800-vergunninghouder geen verplichtingen zullen
worden opgelegd ten aanzien van tarieven. Ondergetekende heeft hiermee niet
meer bedoeld dan dat de tariefstelling als zodanig zal worden vrijgelaten.
Niet mag hieruit worden geconcludeerd dat de vergunninghouder wordt ontheven
van de verplichting tot het kenbaar maken van zijn tarieven. Met de Raad ben
ik namelijk van mening dat kenbaarheid van tarieven voor de gebruiker van
groot belang is. Daarom geldt nu reeds, althans voor de GSM- en ERMES-vergunninghouders,
een verplichting tot het kenbaar maken van tarieven. Deze verplichting is
neergelegd in artikel 18 van het Besluit vergunningen mobiele telecommunicatie.
Deze verplichting zal met de inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel
en de daarbij behorende uitvoeringsregelingen, waaronder voormeld besluit,
ook voor de DCS 1800-vergunninghouders gaan gelden.De door de Raad, onder punt c, ontraden asymmetrie in de vergunningsvoorschriften
meen ik als volgt te kunnen rechtvaardigen. Aan een DCS 1800-vergunning zullen
minder voorschriften en beperkingen verbonden worden dan aan de huidige GSM-vergunningen.
Dit is niet in eerste instantie gedaan, zoals de Raad kennelijk veronderstelt,
om de puur economische reden van het inlopen van de achterstand. Een belangrijke
reden van dit verschil is ook de andere wijze van verlening van de vergunning.Voor de verlening van de GSM-vergunningen is indertijd gekozen voor een
vergelijkende toets, een «schoonheidswedstrijd». Op grond van
de Wtv wordt de winnaar van die wedstrijd gehouden aan hetgeen hij in deze
schoonheidswedstrijd geboden heeft. Dit wordt vertaald in voorschriften en
beperkingen die aan de vergunning verbonden worden.Bij de verlening van de DCS 1800-vergunning wordt uiteindelijk alleen
gekeken naar hetgeen geboden wordt op de veiling voor het gebruiksrecht op
de frequenties. Bij deze wijze van vergunningverlening spreekt het voor zich
dat aan de vergunning alleen de minimaal noodzakelijke verplichtingen worden
gekoppeld.9. Richtlijn 96/2 voegt aan richtlijn 90/388 een nieuw artikel 3ter toe
dat bepaalt dat de toewijzing van de radiofrequenties op gezette tijden door
de lid-staten moet worden herzien. De minister is op grond van deze bepaling
verplicht regelmatig de toewijzing van de radiofrequenties na te gaan. Artikel
I, onderdeel I, van het wetsvoorstel geeft in het vijfde lid aan de minister
de bevoegdheid om wijzigingen aan te brengen in de toegekende of geveilde
frequenties, en niet in de aantallen toegekende frequenties. Tegen deze voorgestelde
bepaling heeft de Raad in zoverre bezwaar dat zij niet een geheel juiste en
volledige implementatie van dit onderdeel van de richtlijn inhoudt. In de
eerste plaats wordt een discretionaire bevoegdheid toegekend aan de minister,
terwijl uit richtlijn 96/2 een verplichting volgt. In de tweede plaats volgt
uit de considerans van richtlijn 96/2 dat de bedoeling van de richtlijn is
dat de lid-staten nagaan of technische vooruitgang het mogelijk maakt meer
ruimte binnen het frequentiespectrum beschikbaar te stellen. In de derde plaats
implementeert artikel I, onderdeel I, niet de verplichting van artikel 3ter,
tweede alinea, van richtlijn 96/2. Hierin is bepaald dat de regeling voor
de toewijzing van de frequenties en de plannen voor de toekomstige uitbreiding
hiervan jaarlijks volgens de bij de richtlijn opgenomen bijlage worden bekendgemaakt
of op verzoek beschikbaar worden gesteld. De Raad meent dat artikel I, onderdeel I, van het voorstel zo moet worden
gewijzigd en aangevuld dat de minister een verplichting wordt opgelegd om
regelmatig na te gaan of de frequenties gewijzigd moeten worden en of grotere
aantallen frequenties zouden kunnen worden toegekend. Tevens zou in deze regeling
een voorziening opgenomen moeten worden voor de bekendmaking of beschikbaarstelling
van de toewijzingsregeling en uitbreidingsplannen. De Raad beveelt aan het
desbetreffende artikel aldus aan te vullen dan wel de regeling van deze materie
in een afzonderlijk artikel vast te leggen.9. Het door de Raad bedoelde artikel 3ter van richtlijn nr. 96/2/EG bepaalt
dat de frequentietoewijzing op gezette tijden moet worden herzien. In artikel
I, onderdeel I, van het onderhavige wetsvoorstel wordt de minister niet zonder
meer een verplichting opgelegd, doch krijgt de minister de bevoegdheid om
wijzigingen in de toegekende frequenties aan te brengen. De keuze voor een
bevoegdheid, in plaats van het opleggen van een verplichting, is bewust gemaakt.
Immers, indien artikel 3ter van de richtlijn zo zou worden geïmplementeerd
dat de daadwerkelijke toewijzing van frequenties aan vergunning- dan wel machtiginghouders
regelmatig moet worden herzien, dan zou dit mogelijk strijdig kunnen zijn
met algemene rechtsbeginselen, met name met het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel.
Een vergunning- of machtiginghouder moet er op kunnen vertrouwen dat toegekende
frequenties niet zonder goede reden worden gewijzigd of zelfs ingetrokken.Ook in het geval van DCS 1800, waar het gebruiksrecht op de frequenties
geveild wordt, is dit van toepassing. Een deelnemer aan de veiling moet er,
alleen al om de hoogte van zijn bod te kunnen bepalen, volstrekt op kunnen
vertrouwen dat hetgeen op de veiling wordt aangeboden, gedurende de looptijd
van de vergunning, welke gesteld wordt op 15 jaar, niet, althans niet wezenlijk,
zal veranderen. De in artikel I, onderdeel L, vijfde lid, van dit wetsvoorstel
neergelegde bepaling geeft ondergetekende de mogelijkheid om met de toegekende
bevoegdheid zeer zorgvuldig en met de nodige terughoudendheid om te springen.Ondergetekende is het in zijn algemeenheid met de Raad eens dat de allocatie
van frequenties op gezette tijden moet worden geëvalueerd. Volgens ondergetekende
strekt de betreffende bepaling van de richtlijn ook tot een dergelijke regelmatige
evaluatie. Uitwerking hiervan vindt plaats in het Nationaal Frequentie Verdelings
Plan (NFVP). De verdere procedures omtrent dit NFVP en de aanpassing daarvan
zullen echter niet in het onderhavige wetsvoorstel doch in het kader van de
algehele herziening van de Wtv worden geregeld.10. De Raad merkt op dat naast richtlijn 96/2 ook richtlijn 96/19, tot
wijziging van richtlijn 90/388 met betrekking tot de invoering van volledige
mededinging op de markten voor telecommunicatie (PbEG L 74/13), consequenties
heeft voor de mobiele telecommunicatie. Richtlijn 96/19 wijzigt artikel 2 van richtlijn 90/388. Volgens het nieuwe
artikel 2, tweede lid, dienen de lid-staten alle beperkingen op het verrichten
van andere telecommunicatiediensten dan spraaktelefonie via de infrastructuur
van de verrichter op te heffen vóór 1 juli 1996. Dit betekent
dat onder andere een houder van een vergunning voor mobiele telecommunicatie
door middel van zijn netwerk andere diensten dan alleen spraaktelefonie mag
aanbieden. Artikel 13d van de huidige WTV verbiedt echter de houders van een
vergunning voor een specifieke vorm van openbare mobiele telecommunicatie
om de infrastructuur te gebruiken voor andere diensten dan het technische
systeem waarvoor de vergunning is verleend. Een GSM-vergunninghouder mag via
zijn netwerk alleen de diensten aanbieden die het GSM-systeem mogelijk maakt.
Dit is onverenigbaar met richtlijn 96/19 waarin aan een ruimere toepassing
van netwerken de voorkeur wordt gegeven. Omdat de implementatietermijn van
de verplichting van artikel 2, tweede lid, tweede alinea, reeds is afgelopen
op 1 juli 1996, verdient het aanbeveling om artikel 13d van de huidige WTV
bij dit wetsvoorstel te betrekken.Richtlijn 96/19 wijzigt ook artikel 8 van richtlijn 90/388. Het nieuwe
artikel 8 verplicht de lid-staten om ondernemingen, die een vergunning krijgen
inzake de beschikbaarstelling van spraaktelefonie en openbare telecommunicatienetten
en tevens bijzondere of uitsluitende rechten op andere gebieden dan telecommunicatie
verrichten, een gescheiden boekhouding te laten voeren. Deze verplichting
geldt alleen indien deze onderneming op de relevante telecommunicatiemarkt
een omzet haalt van meer dan 50 miljoen ecu. Hoewel deze verplichting op 13
januari 1997 op grond van artikel 2 van richtlijn 96/19 moet zijn nagekomen,
beveelt de Raad aan er bij dit wetsvoorstel al rekening mee te houden, opdat
bij het verlenen van een vergunning voor DCS 1800 een bedrijf dat buiten het
terrein van de telecommunicatie exclusieve of bijzondere rechten bezit vooraf
weet wat zijn verplichtingen zijn.10. De aanbeveling van de Raad ten aanzien van artikel 13d geeft mij aanleiding
nog eens te benadrukken dat het niet mijn bedoeling is het combineren van
diverse vergunningen, zoals voor GSM en DCS 1800, althans na afloop van de
periode van exclusiviteit, te verbieden. In de memorie van toelichting ben
ik daar reeds uitvoerig op ingegaan. Het huidige artikel 13d van de Wtv behelst
evenmin een dergelijk verbod. De aanbeveling van de Raad heeft voorts geleid
tot een nadere overweging van het betreffende artikel. Deze overwegingen hebben
ondergetekende geleid tot het laten vervallen van dit artikel. Kortheidshalve
verwijs ik voor een uitgebreide uiteenzetting van de redenen daarvoor naar
de memorie van toelichting die ter zake is aangepast.De aanbeveling van de Raad over het opnemen van de verplichting tot het
voeren van een gescheiden boekhouding is overgenomen. Het wetsvoorstel en
de memorie van toelichting zijn op dit punt aangepast.11. Artikel I, onderdeel L, van het wetsvoorstel geeft de minister de
bevoegdheid om aan de vergunning van een houder bepaalde voorschriften en
beperkingen te verbinden ten gunste van een houder van een vergunning die
later is verleend. Deze bepaling verwijst naar artikel 13x van de huidige
WTV op grond waarvan de minister aan de vergunning van Koninklijke PTT Nederland
N.V. voorschriften en beperkingen kan verbinden ten gunste van een andere
vergunninghouder. De doelstelling van beide bepalingen is de vermindering
van de ongelijkwaardigheid in de mededingingspositie. De Raad adviseert in
de toelichting aan te geven of de minister volledige opheffing van de ongelijkwaardigheid
in de mededingingspositie nastreeft, voorzover zij van oordeel is dat volledige
opheffing mogelijk is. Indien dit het geval is, verdient het aanbeveling om
in beide bepalingen de passage «de ongelijkwaardigheid in de mededingingspositie
te verminderen» te vervangen door: de ongelijkwaardigheid in de mededingingspositie
op te heffen.11. Omdat het volgens ondergetekende niet mogelijk zal zijn de ongelijkwaardigheid
in de mededingingspositie volledig op te heffen, is de toelichting zodanig
aangepast, dat daarin wordt uiteengezet dat het streven erop is gericht zoveel
mogelijk gelijkwaardigheid tussen de vergunninghouders te bewerkstelligen.12. Uit het ontwerp blijkt, dat wanneer wordt besloten over te gaan tot
het instrument veiling, de minister allereerst het gebruiksrecht veilt, waarna
onverwijld de vergunning wordt verleend (ontwerp, artikel 13h, zevende lid).
Deze aanpak roept de vraag op waarom niet is gekozen voor een directe veiling
van de vergunning, inclusief de daaraan verbonden verplichtingen. Uit het
ontwerp en de toelichting blijkt niet dat de voorschriften, die aan deze vergunning
zullen worden verbonden, vóór de veiling aan de deelnemers worden
bekendgemaakt. Nu het gebruiksrecht wordt geveild, en niet de vergunning,
lijkt het erop dat pas ná de veiling deze voorschriften zullen worden
meegedeeld. Dit zou echter in strijd zijn met de toelichting, hoofdstuk I,
paragraaf 2, bladzijde 3, alwaar is gesteld dat verwacht wordt dat de aanvragers
de hoogte van hun bod laten afhangen van hun inschatting of de vergunning
uitvoerbaar is en dat artikel I, onderdeel F, regelt dat bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld betreffende de wijze
waarop de veiling zal plaatsvinden. Ook vanuit het gezichtspunt van rechtszekerheid
mag verwacht worden dat bieders precies weten wat zij – eventueel –
verwerven en waaraan zij zullen worden gebonden. De regeling dient derhalve
op dit punt te worden bijgesteld.12. Bij deze vergunningverlening wordt het gebruiksrecht op de frequenties
geveild. Hier is bewust voor gekozen, omdat hiermee expliciet wordt aangegeven
dat het gaat om de schaarse middelen die voor de vergunning noodzakelijk zijn.
In de Nota Frequentiebeleid is al uiteengezet dat indien er geen schaarste
is aan frequenties, deze ook niet geveild zullen worden. Binnen de huidige
Wtv zou het bij veiling van de vergunning zelf ook niet mogelijk zijn om een
bestaande vergunninghouder mee te laten doen aan een veiling voor additionele
frequenties.Met de Raad ben ik van mening dat het voor de rechtszekerheid noodzakelijk
is dat bieders een zo volledig mogelijk beeld wordt gegeven van hetgeen zij
kunnen verwerven en waaraan zij zullen worden gebonden. In het zogenaamde
aanvraagdocument zal dan ook niet alleen alle relevante regelgeving worden
opgenomen, maar ook een beschrijving van de aanvraagprocedure alsmede alle
aan de vergunning verbonden voorschriften en beperkingen. Bijstelling van
het wetsvoorstel op dit punt is mijns inziens dan ook niet noodzakelijk.13. In artikel I, onderdeel A, van het ontwerp is voorgesteld de minister
in artikel 1 van de wet de bevoegdheid te geven eisen te stellen aan een ieder
die wil deelnemen aan de desbetreffende veiling. In de toelichting bij dit
artikel is niet gemotiveerd waarom deze eisen niet langer bij wet of algemene
maatregel van bestuur zullen worden bepaald. Een motivering in de toelichting,
waarbij rekening wordt gehouden met aanwijzing 26 Ar, kan dan ook niet worden
gemist. Daarnaast dient in de toelichting te worden uitgelegd waarom de weigeringsgrond
van artikel 13h, derde lid, onder e, niet voorkomt in artikel 13ha, derde
lid. Dit geldt ook voor het ontbreken van de technische middelen als weigeringsgrond
van artikel 13ha, derde lid.13. Wat betreft de opmerking van de Raad over het delegatienieveau van
het onderhavige voorstel, wenst ondergetekende in de eerste plaats te verwijzen
naar het reeds onder punt 1 genoemde voorstel van wet (veilen frequenties
commerciële omroep), en het advies van de Raad ten aanzien van dat voorstel.
Voor de definitie van het begrip «veiling», met inbegrip van de
door de minister te stellen eisen, is om voor de hand liggende redenen bij
dat wetsvoorstel aangesloten. De Raad heeft daar destijds in zijn advies geen
kanttekeningen bij geplaatst. Dit wetsvoorstel is inmiddels reeds bij de Tweede
Kamer aanhangig. In het verslag van de Tweede Kamer over dit wetsvoorstel
(kamerstukken 1996/97, 24 808, nr. 4) komt dit punt eveneens aan de orde.
In de nota naar aanleiding van het verslag bij dit wetsvoorstel zal op dit
punt worden ingegaan. Derhalve volstaat ondergetekende thans met verwijzing
naar voormelde nota. Bij gelegenheid van de nota van wijziging bij datzelfde
wetsvoorstel zal de definitie van het begrip «veiling» op een
ondergeschikt punt worden aangepast. Derhalve is het onderhavige wetsvoorstel
en de daarbij behorende toelichting op dit punt met voornoemde wijziging in
overeenstemming gebracht.Onder verwijzing naar het wetsvoorstel voor het veilen van frequenties
voor commerciële omroep meen ik dat het onderhavige wetsvoorstel op dit
punt niet in strijd is met Aanwijzing 26. De hoofdelementen van de regeling
zijn op wetsniveau geregeld, en slechts die onderdelen die veelal gedetailleerde
uitwerking vereisen, zijn aan de minister gedelegeerd.Terecht constateert de Raad verder dat, in de artikelen 13h en 13ha, een
tweetal weigeringsgronden ontbreekt.In artikel 13h, derde lid, ontbreekt de weigeringsgrond «de technische
middelen, (...) benodigd om de continuïteit van aanleg, instandhouding
en exploitatie van de desbetreffende telecommunicatie-infrastructuur te waarborgen».
Het advies van de Raad om in de toelichting uit te leggen waarom deze weigeringsgrond
hier ontbreekt, is overgenomen.In artikel 13ha, derde lid, ontbreekt de weigeringsgrond «de tot
stand te brengen mededinging». Hier is sprake van een omissie mijnerzijds.
De betreffende weigeringsgrond is alsnog opgenomen in artikel 13ha, derde
lid. Een en ander is voorts in de toelichting uiteengezet.14. Artikel II, vijfde lid, van het voorstel bepaalt dat de vergoeding
die, na de veiling van de DCS 1800-frequenties, moet worden betaald voor de
frequenties van het ATF3-systeem wordt terugbetaald door de minister. Voorwaarde
is dat de machtiging voor dit systeem binnen 10 jaar ter beschikking van de
minister wordt gesteld. Bij de terugbetaling wordt rekening gehouden met het
aantal jaren gedurende welke gebruik is gemaakt van de machtiging. De toelichting
zou duidelijkheid dienen te verschaffen over de overwegingen waarom niet analoog
aan de regeling van het vijfde lid in een terugbetalingsregeling voor GSM
en DCS 1800 is voorzien. Daarbij ware aandacht te besteden aan de bijzondere
positie die ATF3 kennelijk inneemt. De Raad beveelt aan de toelichting aldus
aan te vullen.14. Het voorstel van de Raad in de toelichting aandacht te besteden aan
de overwegingen waarom, anders dan voor ATF3 het geval is, niet in een terugbetalingsregeling
voor de frequenties voor GSM en DCS 1800 is voorzien, is overgenomen.15. In hoofdstuk I, paragraaf 6, onderdeel e, bladzijde 7, van de toelichting
is het bezwaar van het Overlegorgaan Post en Telecommunicatie met betrekking
tot een prijsopdrijvend effect van een veiling beschreven. In hoofdstuk I,
paragrafen 2, bladzijde 3, en 7, bladzijde 9, van de toelichting is de verwachting
uitgesproken dat de betaalde veilingprijs niet zal worden doorberekend in
de tarieven. De Raad merkt op dat niet alleen de derde vergunninghouder de
veilingprijs moet gaan betalen, maar de bestaande houders ook een vergoeding.
Denkbaar is dat alle operators, hiertoe aangezet door deze kosten die de veiling
veroorzaakt, hun tarieven verhogen. De door de minister in de toelichting
uitgesproken verwachting dat zij dit niet doen en genoegen nemen met een kleinere
winstmarge zou, zo verwacht de Raad, te optimistisch kunnen blijken. In de
toelichting ware uiteen te zetten waarop die verwachting is gebaseerd en welke
maatregelen zullen worden genomen indien zij niet uitkomt.15. In de toelichting is, conform het advies van de Raad, uiteengezet
waarop mijn verwachting is gebaseerd dat noch de DCS 1800-vergunninghouder
noch de GSM-vergunninghouders, hun tarieven zullen verhogen naar aanleiding
van de met de veiling gepaard gaande kosten.Vanwege deze verwachting wil ik niet vooruitlopen op eventuele maatregelen
als de tarieven wel zullen worden verhoogd ten gevolge van de kosten van de
veiling.16. Artikel I, onderdeel F, van het voorstel voegt een nieuw artikel 13h
toe aan de WTV. Dit artikel zal de procedure voor de verlening van de vergunning
regelen bij veiling. Artikel I, onderdeel G, dat het oude artikel 13h tot
13ha vernummert, regelt de procedure voor de vergunningverlening bij vergelijkende
toets. Uit het eerste lid van zowel artikel 13h als artikel 13ha, zoals het
wetsvoorstel dat beoogt in te voeren, blijkt niet op welke procedure de desbetreffende
bepaling doelt. Pas uit het tweede lid van artikel 13h vloeit voort dat deze
bepaling betrekking heeft op veilen. Het derde lid van het nieuwe artikel
13ha bevat als weigeringsgrond voor de vergunningverlening het niet doorstaan
van de vergelijkende toets tussen de aanvragers, zodat pas uit dit lid volgt
dat het nieuwe artikel 13ha betrekking heeft op de procedure van de vergelijkende
toets. Uit het oogpunt van toegankelijkheid is het wenselijk dat in de artikelen
13h, eerste lid, en 13ha, eerste lid, direct zichtbaar wordt gemaakt dat het
om de procedure van veilen respectievelijk om de procedure van vergelijken
gaat.16. Het voorstel van de Raad, zichtbaar te maken dat artikel 13h betrekking
heeft op verlening van vergunning door middel van een veiling en artikel 13ha
op de vergelijkende toets, is overgenomen.17. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.17. De redactionele kanttekeningen van de Raad in de bij het advies behorende
bijlage zijn overgenomen.Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de volgende wijzigingen in het
wetsvoorstel aan te brengen:a. In artikel I, onderdeel A, is de aanduiding van het voorgestelde artikel
1, eerste lid, onderdeel x, van de Wtv gewijzigd in artikel 1, eerste lid,
onderdeel jj, in verband met wijziging van de Wtv bij de wet van 28 maart
1996 (Stb. 320).Om redenen van consistentie is voor de definitie van het begrip «veiling»
aangesloten bij de definitie van dit begrip zoals dit zal worden geformuleerd
bij gelegenheid van de nota van wijziging van het wetsvoorstel veilen frequenties
commerciële omroep. Om dezelfde reden is in artikel 13h, zevende lid,
van het onderhavige wetsvoorstel, voorzien in het sluiten van een standaardovereenkomst
met de aanvragers die op de veiling het gebruiksrecht op de betreffende frequenties
hebben verworven.Voorts zijn in dit verband op diverse plaatsen in het onderhavige wetsvoorstel
wijzigingen van redactionele aard aangebracht.b. Teneinde te verduidelijken dat slechts de houders van een vergunning
voor GSM kunnen worden uitgesloten van een DCS 1800-vergunning, is, in artikel
I, onderdeel B, de redactie van het voorgestelde artikel 13a, tweede lid,
van de Wtv, gewijzigd. Voor de volledigheid is op deze plaats tevens vastgelegd
dat de periode van uitsluiting bij ministeriële regeling wordt bepaald.Verder is in dit artikel van het wetsvoorstel het voorgestelde artikel
13a, derde lid, laatste volzin, aangevuld met het abusievelijk weggelaten
woord «economisch».c. Uit oogpunt van consistentie en om praktische redenen is artikel I,
onderdeel C, gewijzigd, opdat het mogelijk wordt op ministerieel niveau, in
plaats van op het niveau van een algemene maatregel van bestuur, te bepalen
welke frequenties voor de betreffende vergunningen beschikbaar zijn. Daarmee
wordt aangesloten bij de systematiek en de overige bepalingen in de Wtv met
betrekking tot het aanwijzen en wijzigen van frequenties voor mobiele telecommunicatie.
Ook is in verband daarmee het in artikel I, onderdeel G, voorgestelde artikel
13h, vijfde lid, in die zin aangepast.d. De in artikel 13k, tweede lid, van de huidige Wtv genoemde termijn
van twee jaar verschilt ten onrechte met de in artikel 11, tweede lid, van
het Besluit vergunningen mobiele telecommunicatie genoemde termijn van drie
jaar. Door wijziging van het voorgestelde artikel 13k, zesde lid, van de Wtv,
in artikel I, onderdeel L, zijn beide bepalingen met elkaar in overeenstemming
gebracht.e. Aan artikel I van het wetsvoorstel is een nieuw onderdeel P toegevoegd.
Het in dit onderdeel voorgestelde artikel 13z van de Wtv bevat een regeling
die het de minister mogelijk maakt van het bij of krachtens de Wtv bepaalde
af te wijken ten behoeve van experimenten. Deze regeling vloeit voort uit
een toezegging van de minister aan de Tweede Kamer. Voor een meer uitgebreide
uiteenzetting zij verwezen naar de memorie van toelichting bij dit artikel.f. In artikel I, onderdeel Q, is aan artikel 41 van de Wtv een nieuw derde
lid toegevoegd. Dit derde lid voorziet expliciet in de mogelijkheid de kosten
van de vergunningverlening, indien deze plaats vindt door middel van een veiling,
ten laste te brengen van de vergunninghouder. Voor een nadere uiteenzetting
zij verwezen naar de memorie van toelichting op dit punt.Verder is de memorie van toelichting op de volgende punten gewijzigd:a. Ten gevolge van het overnemen van meerdere punten uit het advies van
de Raad van State zijn zowel de redactie als de indeling van de memorie van
toelichting op diverse punten aangepast.b. Uit oogpunt van eenduidigheid is thans consequent gekozen voor het
gebruik van het begrip «vergoeding» in plaats van «heffing».c. In het algemeen deel, onder punt 1, is de toelichting aangepast vanwege
het feit dat inmiddels twee vergunningen voor ERMES zijn verleend.d. Om redenen van consistentie is op diverse plaatsen aangesloten bij
het wetsvoorstel veilen frequenties commerciële omroep. In het bijzonder
in het voorgestelde artikel 1, eerste lid, onderdeel jj, betreffende de definitie
van «veiling» en in artikel 13h, zevende lid, betreffende de standaardovereenkomst.e. De toelichting op artikel I, onderdeel B, is aangepast aan de gewijzigde
stand van zaken met betrekking tot frequenties.f. Ingevoegd is een toelichting op het aan de Wtv toegevoegde artikel
13z, dat een regeling bevat voor experimenten.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-LebbinkBijlage bij het advies van de Raad van State van 18 september 1996,
no. W09.96.0160, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In de toelichting op artikel I, onderdeel G, «artikel 1,
onderdeel x» vervangen door: artikel 1, eerste lid, onderdeel x.– De toelichting met betrekking tot de intrekking van de Vestigingswet
detailhandel per 1 januari 1996 (Stb.1995, 608) actualiseren. XNoot1De tekst van het voorstel van wet en de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25171-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl