Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden; Brief staatssecretaris over de wijze waarop de voordelen van een Handreiking en een wet kunnnen worden gecombineerd
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27835, nr. 25

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-06-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

27835 nr. 25

18-05-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Ontwikkelingen in het landelijk gebied2. Herziening stankregelgeving3. Ontwerp voor een landelijke stankwet4. Handreiking5. Alternatief6. Consultatie maatschappelijke actorenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27835Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 835Regels inzake stankemissie in ontwikkelingsgebieden (Wet stankemissie
veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden)nr. 25BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING
EN MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 18 mei 2004In mijn brief van 2 april 2004 heb ik gereageerd op het verzoek om
een landelijke stankwet, met het beoordelingskader uit de Wet stankemissie
veehouderijen in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden1. In het Algemeen Overleg van 7 april 2004 (kamerstuk 27 835,
nr. 23) heb ik toegezegd te onderzoeken op welke wijze de voordelen van een
Handreiking en een wet kunnen worden gecombineerd en u daarover te informeren
ten behoeve van een debat.Deze brief voorziet daarin.Ik vind het van groot belang dat de aanpak die uiteindelijk wordt gekozen,
mogelijkheden biedt om de nieuwe opgaven voor het overheidsbeleid in het landelijk
gebied optimaal te kunnen aanpakken. Daarom wordt hierna eerst de context
geschetst waarbinnen de beoordeling van de verschillende mogelijkheden voor
stankregelgeving plaatsvindt. Daarna wordt het eerder opgesteld wetsontwerp
en de voorgestelde Handreiking getoetst aan zeven uitgangspunten en presenteer
ik het toegezegde alternatief.1. Ontwikkelingen in het landelijk gebiedDe gezamenlijke overheden staan de komende jaren voor nieuwe opgaven in
het landelijk gebied. Zo moet de vitaliteit van het landelijk gebied worden
ontwikkeld. Dat betekent onder meer ruimte voor een duurzame, vitale landbouw,
vergroting van toeristisch-recreatieve mogelijkheden en het bieden van mogelijkheden
voor hergebruik van agrarische bebouwing en nieuwbouw in het landelijk gebied.
Daarnaast moet meer rekening gehouden worden met water (wateroverlast, watertekort)
en met behoud en ontwikkeling van natuur en landschap.Omdat het platteland multifunctioneler wordt, zijn de opgaven voor het
overheidsbeleid voor het landelijk gebied complex. Dit vergt een integrale
aanpak en, zonodig, nieuwe arrangementen in het overheidsbeleid. Een en ander
komt ook aan de orde in de Nota Ruimte.Eén van de terreinen waarop zich dit manifesteert, is dat van het
wonen op het platteland in relatie tot de (intensieve) veehouderij. De huidige
stankregelgeving is onvoldoende ingericht op de nieuwe opgaven die het ruimtelijk
beleid met zich meebrengt. Die opgaven vereisen een betere afstemming tussen
stankregelgeving en dat beleid.Ik voel mij in deze analyse gesteund door het meest recente advies van
de Raad voor het Landelijk Gebied1, waarin wordt
aangedrongen op meer«beleidsruimte voor overheden» en op «maatwerk
in regelgeving» voor het landelijk gebied. Ook de brief van het college
van Provinciale Staten van Overijssel2 onderstreept–
evenals andere brieven met vergelijkbare strekking – de noodzaak tot
afstemming van ruimtelijk beleid en stankregelgeving.2. Herziening stankregelgevingThans is herziening van de stankregelgeving buiten de reconstructiegebieden
aan de orde. Voor de reconstructiegebieden is de Wet stankemissie veehouderijen
in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden (verder: Wet stankemissie
veehouderijen) opgesteld.In de ontwikkeling van de stankregelgeving wil ik de afspraken uit het
Hoofdlijnenakkoord «Meedoen, meer werk, minder regels» betrekken.In het Hoofdlijnenakkoord heeft het Kabinet immers vastgelegd dat het
de bureaucratie wil terugdringen en de veelheid en gedetailleerdheid van de
rijksregels wil beperken. Daarnaast is als uitgangspunt gekozen dat «binnen
de randvoorwaarden van de bescherming van de natuurlijke leefomgeving en de
rijksverantwoordelijkheid ter zake, meer ruimte en verantwoordelijkheid aan
provincies en gemeenten wordt gegeven». Dat heeft geleid tot de brief
inzake de herijking van de VROM-regelgeving3,
waarin een aanzienlijke inperking van de regelgeving is gepresenteerd.Daarnaast dient de regelgeving naar mijn mening rekening te houden met
de verschillende belangen die in een multifunctioneel landelijk gebied een
rol spelen. Opties voor stankregelgeving dienen daartoe ten minste getoetst
te worden aan de volgende aspecten:1. Rechtszekerheid – de regelgeving
kan een rechterlijke toets doorstaan;2. Flexibiliteit – het bevoegd gezag
heeft in het concrete geval ruimte om rekening te houden met de ruimtelijke
en milieuhygiënische feiten en omstandigheden;3. Robuustheid – het beoordelingskader
is duidelijk en eenvoudig hanteerbaar;4. Doelmatigheid – de regelgeving is
als instrument geschikt voor het doel waarvoor zij is opgesteld;5. Effectiviteit – de inhoud van de
regelgeving is geschikt om het doel te bereiken waarvoor zij is opgesteld,
zonder ongewenste neveneffecten.Daarnaast dient rekening te worden gehouden met de volgende algemene aspecten:6. Lasten voor bedrijfsleven en bevoegd gezag –
de regelgeving past binnen de kabinetsvoornemens omtrent vermindering van
de lastendruk voor overheid en bedrijfsleven;7. Tijdsverloop – de proceduretijd die
is gemoeid met het opstellen van de nieuwe stankregelgeving.In de twee volgende paragrafen zal ik het ontwerp voor een landelijke
stankwet en de Handreiking aan de zeven aspecten toetsen. Vervolgens presenteer
ik een alternatief dat beoogt recht te doen aan de voordelen van beide opties.3. Ontwerp voor een landelijke stankwetIn 2002 is een ontwerp voor een landelijke stankwet opgesteld, gebaseerd
op moties van de Tweede Kamer en toezeggingen van de minister van VROM. Het
ontwerp stelt twee beoordelingskaders, namelijk voor reconstructiegebieden
en voor «de rest van Nederland». De Tweede Kamer heeft vervolgens
op 25 november 2003 de regering verzocht om een stankwet die zal gelden
voor veehouderijen in geheel Nederland, met het soepelste beoordelingskader
als inhoud1 (motie-Koopmans).In het Algemeen Overleg van 7 april 2004 is aanvullend in overweging
gegeven het beschermingsniveau van woningen in het buitengebied gelijk te
stellen aan dat van agrarische bedrijfswoningen. Tevens zouden gemeenten de
bevoegdheid moeten krijgen om stankcirkels in individuele situaties te verkleinen,
ten behoeve van uitbreiding van de veehouderij.Tenslotte is herhaald dat de effecten van aanwezigheid van meerdere veehouderijen
in de omgeving van stankgevoelige objecten (de «cumulatiebeoordeling»)
in de wet buiten beschouwing zou moeten blijven.Een afwijkingsbevoegdheid kan worden geïntroduceerd door aan te sluiten
bij de in de praktijk beproefde procedure en criteria uit (de opvolger van)
de Experimentenwet stad en milieu2.Dit geheel wordt getoetst aan de zeven uitgangspunten:Rechtszekerheid. Een wet biedt een ruime mate
van rechtszekerheid. De afwijkingsbesluiten zijn vatbaar voor beroep, maar
een heldere weergave van de te volgen procedure en de te hanteren criteria
bevordert de rechtszekerheid voor bevoegd gezag en veehouderij.Flexibiliteit. De voorgestelde afwijkingsbevoegdheid
biedt een beperkte flexibiliteit. Alleen ten behoeve van uitbreiding van de
veehouderij kan worden afgeweken van de afstanden die volgen uit toepassing
van de wet. Geen rekening wordt gehouden met de feitelijke stankgevoeligheid
van de te beschermen objecten of met de ruimtelijke opgaven voor het landelijk
gebied.Lasten voor bedrijfsleven en bevoegd gezag.
De bestuurslasten worden grotendeels bepaald door het aantal verzoeken om
een afwijkingsbesluit. Ieder verzoek moet immers afzonderlijk worden beoordeeld.
Daarnaast zijn bestuurslasten verbonden aan de ontwikkeling van het gemeentelijk
kader voor toepassing van de afwijkingsbevoegdheid.Deze totale bestuurslasten zijn niet hoger dan de lasten die zijn verbonden
aan het opstellen van een beleidsregel ingevolge een Handreiking, mits het
aantal verzoeken om afwijking beperkt blijft.Naar verwachting is dat niet het geval, maar een schatting van het aantal
te verwachten verzoeken is moeilijk. Enerzijds sluit het wetsontwerp niet
aan bij de werkelijke geurbeleving en zal ook het vooruitzicht van ruimere
uitbreidingsmogelijkheden het aantal verzoeken van veehouderijen vergroten.
Anderzijds is mogelijk dat de rechter zijn huidige kritische beoordeling van
afwijkingen van de stankregelgeving voortzet, zodat spoedig zal blijken dat
een verzoek onvoldoende perspectief biedt. Dat laatste is niet denkbeeldig
omdat het wetsontwerp dezelfde beoordelingssystematiek hanteert als de Richtlijn
veehouderij en stankhinder 1996. Afwijkingen zijn volgens die richtlijn juridisch
wel mogelijk, maar door de rechter veelal onvoldoende gemotiveerd bevonden.De lasten voor het bedrijfsleven (administratieve lasten) zijn in beide
opties ongeveer gelijk. Een veehouderij behoeft bij zijn vergunningaanvraag
niet meer of andere gegevens te verstrekken, maar een verzoek tot afwijking
betekent extra lasten voor het bedrijf.Robuustheid. Het wetsontwerp bevat een helder,
robuust systeem. Echter, naar verwachting zal de omvangrijke en daardoor weinig
toegankelijke jurisprudentie over de Richtlijn veehouderij en stankhinder
1996 zijn gelding behouden, voorzover die betrekking heeft op de interpretatie
van aspecten die niet expliciet wettelijk zijn vastgelegd.Doelmatigheid. De bovengenoemde brief van
17 oktober 2003 concludeert dat de stankproblematiek buiten de reconstructiegebieden
een aparte stankwet niet rechtvaardigt.Effectiviteit. In mijn brief van 2 april
2004 heb ik toegelicht dat de beoordelingssystematiek uit het wetsontwerp
de werkelijkheid onvoldoende adequaat weergeeft, geen ruimte biedt voor een
belangenafweging en daardoor leidt tot knelpunten in de uitvoeringspraktijk.Tijdsverloop. De motie-Koopmans en de opmerkingen
tijdens het Algemeen Overleg van 7 april 2003 vereisen ingrijpende wijzigingen
van het huidige wetsontwerp, dat daarom opnieuw voor advies aan de Raad van
State moet worden voorgelegd. Inwerkingtreding van die nieuwe wet kan bij
een voorspoedige behandeling niet worden verwacht binnen vijftien maanden.4. HandreikingVoor een schets van een Handreiking verwijs ik kortheidshalve naar de
paragrafen 8 tot en met 10 van mijn brief van 2 april 2004. De Handreiking
schetst drie «stappen». Eerst wordt de mate van blootstelling
aan geur vastgesteld. Vervolgens wordt berekend welk hinder door de geurbelasting
wordt ondervonden. Tenslotte bepaalt de gemeente het hinderniveau dat omwonenden
ten hoogste moeten accepteren.Rechtszekerheid. De rechter is wel bevoegd
om een Handreiking, maar niet bevoegd om een wet marginaal te toetsen voorzover
die wet niet in strijd is met Europese regelgeving. Een Handreiking biedt
daarom minder rechtszekerheid dan een wet.Robuustheid. De Handreiking vergt een geheel
andere, nieuwe opzet dan het beoordelingskader dat thans in de uitvoeringspraktijk
wordt gehanteerd. Daardoor kan het aspect «robuustheid» vanaf
het begin bij de totstandkoming van de Handreiking worden betrokken.Flexibiliteit. Het beschermingsniveau van
stankgevoelige objecten wordt op lokaal niveau vastgesteld, door de gemeente.
Deze aanpak doet recht aan de plaatselijke feiten en omstandigheden.– Een voorbeeld van de relevante plaatselijke situatie is de «cumulatie»
van stankhinder. Het is reëel die cumulatie in de gemeentelijke afwegingen
te betrekken; meerdere veehouderijen nabij een woning leiden aantoonbaar tot
een hogere geurbelasting dan één veehouderij. Anders dan onder
de huidige uitvoeringspraktijk leidt deze cumulatie van geurbelasting echter
niet per definitie tot grotere stankcirkels. Met de in het gebied aanwezige
geur wordt alleen rekening gehouden om de feitelijke geurbelasting op objecten
te bepalen. De aanvaardbaarheid van die geurbelasting wordt uiteindelijk door
de gemeente bepaald, op basis van criteria zoals de gewenste ruimtelijke inrichting
van het gebied en de feitelijke stankgevoeligheid van die objecten.Doelmatigheid. De relatief beperkte omvang
van de stankproblematiek buiten reconstructiegebieden rechtvaardigt geen aparte
stankwet, een Handreiking is in dit geval een meer doelmatig instrument voor
regelgeving.Effectiviteit. De Handreiking beoogt met gebruikmaking
van de meest recente inzichten de werkelijke geurhinder bij een stankgevoelig
object te bepalen en vervolgens een instrument te bieden om – onder
afweging van de betrokken belangen – dat maatschappelijk probleem werkelijk
tegen te gaan. Voor de beoordeling van het aspect Lasten voor bedrijfsleven
en bevoegd gezag verwijs ik kortheidshalve naar de betreffende passage
in de vorige paragraaf.Tijdsverloop. De Handreiking dient in samenspraak
met de verschillende maatschappelijke actoren te worden opgesteld. Bekendmaking
van de Handreiking kan binnen acht maanden plaatsvinden.5. AlternatiefIn het Algemeen Overleg van 7 april 2004 heb ik toegezegd te onderzoeken
op welke wijze de voordelen van een Handreiking en een wet kunnen worden gecombineerd.
Dat heeft geleid tot het alternatief waarin de inhoud van de Handreiking zoveel
mogelijk is vastgelegd in een wet.In de wet zal worden voorgeschreven op welke wijze de geurbelasting op
een voor stank gevoelig object moet worden berekend en stelt enkele generieke
normen, die in samenspraak met de verschillende betrokkenen worden bepaald.
De gemeente wordt bevoegd om bij beleidsregel die normen te versoepelen. De
wet zal de criteria stellen die bij afwijking in acht moeten worden genomen –
in mijn brief van 2 april 2004 worden als criteria de gewenste ruimtelijke
inrichting van het gebied en de feitelijke stankgevoeligheid van objecten
voorgesteld.Overeenkomstig een voorstel van de VNG kan desgewenst een document worden
uitgebracht, als hulpmiddel voor gemeenten bij het opstellen van die gemeentelijke
beleidsregel, ter bevordering van de uniformiteit en duidelijkheid.De wet zou moeten gelden voor veehouderijen buiten reconstructiegebieden.
Daarnaast geldt voor de reconstructiegebieden de Wet stankemissie veehouderijen.
In verband met de specifieke problematiek binnen reconstructiegebieden wordt
vervanging van die wet niet overwogen. Op termijn wordt voorzien in een bevoegdheid
om van de normstelling af te wijken; een daartoe strekkend wetsontwerp is
begin januari 2004 voor advies aan de Raad van State voorgelegd.Rechtszekerheid. De wettelijke vorm neemt
een zwaarwegend bezwaar tegen de handreiking weg. Onderkend wordt dat, indien
de gemeente de normen versoepelt, een beslissing op grond van de beleidsregel
vatbaar blijft voor beroep. Dat is inherent aan een individuele beoordeling.Flexibiliteit. De gemeentelijke bevoegdheid
om normen te versoepelen maakt een individuele beoordeling op lokaal niveau
mogelijk. De technische aspecten, namelijk de methode om de geurbelasting
op een stankgevoelig object te bepalen, zijn wel wettelijk voorgeschreven.
Een alternatieve berekeningsmethode is dan niet toegestaan; gewijzigde technische
inzichten vereisen in de toekomst dan ook een wetswijziging.Robuustheid. Het wetsvoorstel vergt evenals
een Handreiking een andere opzet dan het beoordelingskader dat thans in de
uitvoeringspraktijk wordt gehanteerd. Het aspect «robuustheid»
kan daardoor vanaf het begin bij de totstandkoming van het wetsvoorstel worden
betrokken.Tijdsverloop. Een voortvarende totstandkoming
vergt achttien maanden, als gevolg van de nieuwe opzet van het wetsvoorstel.Thans wordt nog onderzocht of het beoordelingskader in een Algemene Maatregel
van Bestuur op grond van de Wet milieubeheer kan worden vastgelegd. Het beoordelingskader
moet dan passen binnen het systeem van de Wet milieubeheer. In dat geval garandeert
een Algemene Maatregel van Bestuur dezelfde rechtszekerheid als een wet. Inwerkingtreding
van die wettelijke regeling kan in principe binnen dertien maanden plaatsvinden.Doelmatigheid. De belangrijke inhoudelijke
voordelen van een Handreiking – namelijk het meewegen van de gewenste
ruimtelijke inrichting en de feitelijke stankgevoeligheid in de decentrale
beoordeling van de werkelijke stankhinder – zijn in dit alternatief
gewaarborgd. De nadelen van het alternatief, met name de langere totstandkomingprocedure,
wegen daar niet tegen op.Effectiviteit. Op grond van de meest recente
inzichten dient de werkelijke geurhinder bij een stankgevoelig object te worden
vastgesteld. Het alternatief maakt vervolgens mogelijk om een reële beoordeling
uit te voeren en de normstelling voor veehouderijen daarop af te stemmen.Lasten voor bedrijfsleven en bevoegd gezag.
De lasten zijn gelijk aan die welke voortvloeien uit een Handreiking.Anders dan in de stankregelgeving in industriële sectoren behoeft
de gemeente niet per bedrijf of groep bedrijven de geuremissie en de geurbelasting
te bepalen. Alleen indien de gemeente van haar afwijkingsbevoegdheid wil gebruik
maken, zal zij zonodig de geurbeleving ter plaatse onderzoeken. De bestuurslasten
per vergunning zijn daarom lager dan in andere sectoren.6. Consultatie maatschappelijke actorenOver de inhoud van de brief en het voorgestelde alternatief is ambtelijk
contact geweest met medewerkers van LTO, de VNG en de provincies die namens
het IPO betrokken zijn bij agrarisch stankbeleid. In verband met de beperkt
beschikbare tijd heeft een bestuurlijke consultatie nog niet plaatsgevonden.De reacties over het voorgestelde alternatief zijn zeker niet afwijzend.
Gezien het voorgaande doet het alternatief naar mijn mening recht aan de wensen
en eisen die betrokken partijen aan de vorm van de regelgeving stellen.De inhoud van de regelgeving zou in samenspraak met de maatschappelijke
actoren moeten plaatsvinden.Namens de Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer, de Minister,S. M. DekkerXNoot1Brief van 2 april 2004, Kamerstukken II 2003/04, 27 835, nr.
21.XNoot1Par. 4.1 resp. blz. 37 van «Platteland aan het stuur, advies over
vernieuwende vormen van bestuur voor het landelijk gebied», Raad voor
het Landelijk Gebied, publicatie RLG 04/2, april 2004.XNoot2Brief van 5 april 2004, in afschrift gestuurd aan de vaste commissies
voor VROM en LNV.XNoot3Brief van 17 oktober 2003, Kamerstukken II 2003/04, 29 200 XI,
nr. 7.XNoot1Motie van 25 november 2003, Kamerstukken II 2003/04, 29 200
XIV, nr. 55.XNoot2Wet van 26 november 1998, Stb. 684. Zijn opvolger, het ontwerp van
de Interimwet stad en milieubenadering is in januari 2004 voor advies aan
de Raad van State voorgelegd. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27835-25.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl