Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden; Verslag schriftelijk overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19961997-23445, nr. 33i

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

12-09-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

23445 nr. 33i

09-09-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningBIJLAGE 1BIJLAGE 2 NOTITIE TEN BEHOEVE VAN DE WOORDVOERDERS EERSTE KAMER WETSVOORSTELLEN
23 445 EN 24 256.1. Verhouding artikel 12 wetsvoorstel Beginselenwet verpleging
ter beschikking gestelden en het EVRM.2. Capaciteitsgebrek en verlenging van de passantentermijn.3. Niveau van regelgeving ex het voorgestelde artikel
13, tweede lid, Wetboek van Strafrecht.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23445Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 24256Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 445Vaststelling van een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden
en overige verpleegden strafrechtstoepassing en daarmede verband houdende
wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht en de Beginselenwet gevangeniswezen
(Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden)24 256Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
omtrent de terbeschikkingstelling en de sanctietoepassing ten aanzien van
geestelijk gestoorde delinquentennr. 33iVERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 9 september 1997De voorbereiding van de plenaire behandeling van bovengenoemde wetsvoorstellen
heeft bij de woordvoerders van de vaste commissie voor Justitie1 enkele vragen doen opkomen, welke in de schriftelijke voorbereiding
nog niet aan de orde waren geweest.De commissie heeft de minister van Justitie bij brief van 18 juni 1997
op de hoogte gesteld (bijlage 1).De minister heeft naar aanleiding daarvan t.b.v. de woordvoerders een
notitie doen opstellen (bijlage 2).De commissie doet hierbij verslag van het aldus gevoerde overleg.De voorzitter van de commissie,Heijne MakkreelDe griffier van de commissie,Hordijk BIJLAGE 1Den Haag, 18 juni 1997De minister van JustitieMr. W. SorgdragerSchedeldoekshaven 1002511 EX Den HaagGeachte minister,Het vooroverleg tussen een aantal woordvoerders over de behandeling van
de wetsvoorstellen betrekking hebbend op TBS (23 445 en 24 256),
heeft een aantal vragen opgeleverd, dat tot nu toe in de schriftelijke voorbereiding
niet aan de orde is geweest. Aangezien deze vragen een rol zullen spelen tijdens
de openbare behandeling van de wetsvoorstellen op 24 juni a.s., heeft de voorzitter
van de commissie gevraagd deze onder uw aandacht te brengen.Art. 1:6 Algemene wet bestuursrecht bepaalt dat de wet niet van toepassing
is op onder meer de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen (en
op de tenuitvoerlegging van andere vrijheidsbenemende maatregelen in een inrichting
die in hoofdzaak bestemd is voor de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke
beslissingen). Brengt deze bepaling mee dat van de verlengingsbeslissing onder
geleide van artikel 12, tweede lid, geen beroep op de rechter openstaat?Zou er van deze verlengingsbeslissing alleen het beroep van artikel 69
Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden op de commissie TBS van
de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing (CRS) openstaan zonder toegang
tot de onafhankelijke rechter?Is het gegeven dat geen beroep op de rechter openstaat niet in strijd
met het Europees verdrag van de Rechten van de mens?Hoogachtend,de griffier van de vaste commissie,mr. Marianne Hordijk. BIJLAGE 2 NOTITIE TEN BEHOEVE VAN DE WOORDVOERDERS EERSTE KAMER WETSVOORSTELLEN
23 445 EN 24 256.1. Verhouding artikel 12 wetsvoorstel Beginselenwet verpleging
ter beschikking gestelden en het EVRM.Artikel 12 geeft aan dat een ter beschikking gestelde binnen een periode
van zes maanden in een inrichting voor verpleging van ter beschikking gestelden
moet worden opgenomen. Deze termijn kan door de Minister van Justitie telkens
met een periode van drie maanden worden verlengd.Tegen deze beslissing tot verlenging kan de ter beschikking gestelde ingevolge
artikel 69, eerste lid, onderdeel b, beroep instellen. Het beroep wordt behandeld
door de beroepscommissie uit de sectie terbeschikkingstelling van de Centrale
Raad voor Strafrechtstoepassing. Artikel 1:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) sluit de toepassing
van de Awb uit voor beslissingen over de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke
beslissingen. Met betrekking tot de beslissing van artikel 12 is de Awb derhalve
niet van toepassing.Artikel 5, vierde lid, van het EVRM geeft aan dat een ieder die van zijn
vrijheid is ontnomen recht heeft de rechtmatigheid van zijn vrijheidsontneming
te laten toetsen door een gerecht. In de Winterwerp-zaak (15 december 1979,
B.31 (1983), p. 40–41) heeft de Europese Commissie aangegeven dat aan
een voor onbepaalde tijd gedetineerde het recht toekomt om zich tot de rechter
te wenden met de stelling dat de omstandigheden zijn detentie niet langer
rechtvaardigen en verzoeken om invrijheidstelling. Het Europese Hof heeft
deze stelling overgenomen (arrest van 24 oktober 1979, A.33, p.22–23).
Aangegeven werd dat een dergelijke toetsing mogelijk zou moeten zijn «at
reasonable intervals».In de eerste plaats dient een onderscheid gemaakt te worden tussen de
vrijheidsontneming zelf en de plaats van tenuitvoerlegging. De oplegging van
de maatregel van TBS met bevel tot verpleging geschiedt door een onafhankelijke
rechter. De TBS wordt opgelegd voor een periode van twee jaar. Nadien wordt
de (eventuele) verlenging van de TBS door dezelfde onafhankelijke rechter
gegeven. Tegen deze beslissing staat beroep open bij het Hof te Arnhem. In
gevallen waarin een TBS met bevel tot verpleging is opgelegd naast een gevangenisstraf,
vangt de TBS aan op het moment van verstrijken van de datum van vervroegde
invrijheidstelling. Twee jaar nadien volgt derhalve de eerste verlengingszitting,
ook in gevallen waarin de veroordeelde niet (direct) in een TBS-inrichting
is opgenomen. Bij deze verlengingszitting kan de ter beschikking gestelde
de rechtmatigheid van zijn vrijheidsontneming aan de orde stellen en verzoeken
om beëindiging van de TBS. Nu de vrijheidsontneming in de eerste plaats
door de rechter wordt opgelegd, en vervolgens periodiek wordt verlengd is
er geen sprake van strijdigheid met artikel 5 van het EVRM. Mocht de periode
van twee jaar te lang worden bevonden dan kan de ter beschikking gestelde
zich altijd nog tot de civiele rechter in kort geding wenden met een verzoek
tot invrijheidstelling. Deze rechtsgang is door het Eurpese Hof aanvaard.De kwestie van de plaats van tenuitvoerlegging van de maatregel betreft
niet de rechtmatigheid van de vrijheidsontneming op zich. Artikel 12 van wetsvoorstel
23 445 geeft aan dat de plaatsing van een ter beschikking gestelde in
een TBS-inrichting binnen zes maanden moet plaatsvinden.Verlenging is mogelijk, telkens voor een periode van drie maanden. De
juridische titel voor vrijheidsontneming is de opgelegde TBS. Dat geldt zowel
voor alleen tot TBS veroordeelden als voor veroordeelden tot gevangenisstraf
en TBS, wanneer de gevangenisstraf is ondergaan. Artikel 9, eerste lid, onderdeel
b, van de Beginselenwet gevangeniswezen geeft de wettelijke basis
voor verblijf van TBS-passanten in een huis van bewaring.Ook deze regeling is in overeenstemming met artikel 5 van het EVRM. In
een recente uitspraak van het Europese Hof in de zaak Bizzotto tegen Griekenland
(15 november 1996, 76/1995/582/668) heeft het Hof uitdrukkelijk overwogen
dat de wijze waarop opgelegde straffen ten uitvoer worden gebracht in beginsel
niets te maken heeft met het feit of de vrijheidontneming al dan niet rechtmatig
is. In die zaak klaagde een veroordeelde erover dat hij niet in een kliniek
voor drugsverslaafden was opgenomen, zoals de rechter had bevolen, doch in
een gewone gevangenis. Daardoor zou hij minder snel van zijn verslaving af
zijn geholpen en dus veel langer in detentie hebben moeten blijven. Het Hof
legde echter uit dat de klager die «particularly dangerous» was,
primair veroordeeld was ingevolge een strafbaar feit en de veroordeling dus
ook gezien moest worden als een vorm van bestraffing. Er bestond dus volgens
het Hof wel enige relatie tussen de reden van de vrijheidontneming en de plaats
en omstandigheden van de detentie (zie ook Ashingdane tegen Verenigd Koninkrijk,
28 mei 1985, A-series no. 93, p. 21).Tegen de beslissing tot verlenging van de passantentermijn staat ingevolge
artikel 69, eerste lid, onderdeel b, van wetsvoorstel 23 445 beroep open
bij de beroepscommissie van de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing. De
beroepscommissie van de Centrale Raad is een onafhankelijke rechter. De leden
worden bij KB benoemd. De uitspraken van de beroepscommissie zijn bindend.Het feit dat de Centrale Raad tevens adviseert over voorgenomen regelgeving
doet aan de onpartijdigheid niet af. De in de Procola-zaak (EHRM-uitspraak
van 29 september 1995, A-series 326) voorkomende omstandigheden doen zich
bij de Centrale Raad immers niet voor. In die zaak over de Luxemburgse Raad
van State was het probleem dat precies dezelfde personen over de rechtmatigheid
van een regeling eerst geadviseerd hadden aan de regering en zich vervolgens
in een juridische procedure als rechter over de rechtmatigheid van diezelfde
regeling als zodanig hadden uitgelaten. De zaken die de Centrale Raad ter
beoordeling krijgt voorgelegd beperken zich echter steeds tot de toepassing
van de regeling in het concrete geval. Dat dit geen problemen oplevert voor
de onpartijdigheid moge ook blijken uit een onlangs door de Europese Commissie
niet ontvankelijk verklaarde zaak waarbij iemand erover klaagde dat een betrokkene
bij het ontwerpen van sociale zekerheidswetgeving niet in staat zou zijn om
als rechter een onpartijdig oordeel te geven over de op hem toegepaste korting
op de uitkering. De Europese Commissie zag geen enkele overeenkomst met de
Procola-zaak aangezien de betrokken rechter zich nooit eerder met de concrete
aan haar voorgelegde rechtsvraag (de toepassing van de regeling in dat concrete
geval) van doen had gehad (zaak no. 30 300/96, 26 februari 1997).Mocht zich een situatie voordoen waarin in het kader van een beroepszaak
de toetsing van de regeling als zodanig aan de orde komt, dan zal de beroepscommissie
dienen te bestaan uit leden die niet actief bij de advisering over het wetsvoorstel
betrokken waren. De Centrale Raad zal hierop gewezen worden. 2. Capaciteitsgebrek en verlenging van de passantentermijn.De vraag werd gesteld of capaciteitstekort een reden kan zijn om de passantentermijn
te verlengen. Het antwoord daarop is bevestigend. Zoals uit de memorie van
toelichting bij het wetsvoorstel 23 445 (p. 31) blijkt kan dit een reden
zijn. Hier wordt aangegeven dat in 1986 de toenmalige staatssecretaris de
zogenaamde 12-weken termijn heeft losgelaten i.v.m. de capaciteitsproblematiek.
In het wetsvoorstel wordt wederom een passantentermijn gegeven.Daarbij werd aangegeven dat het binnen afzienbare termijn niet te verwachten
is dat alle ter beschikking gestelden binnen de voorgestelde termijn kunnen
worden geplaatst. Vandaar dat de periode verlengd kan worden. Ook in de memorie
van antwoord aan de Tweede Kamer werd over de passantentermijn gesproken in
relatie tot de capaciteit (nr. 5, p. 11). In de tweede nota van wijziging
werd, onder verwijzing naar de capaciteitsproblematiek een wijziging in de
inwerkingtredingsbepaling aangebracht, zodat de passantentermijn op een later
tijdstip dan de rest van de wet in werking kan treden (zie hierover tevens
de memorie van antwoord aan de Eerste Kamer, nr. 33a, p.5 en 6). (N.B. Inmiddels
heeft de recente uitspraak van het Hof te Den Haag – waarin een passantentermijn
van drie maanden werd gegeven – aanleiding gegeven om de passantentermijn
in artikel 12 met voorrang in werking te laten treden. Zie in die zin ook
de brief van de Minister van Justitie aan de Eerste Kamer van 10 april 1997.)Eventueel kan verwarring opgetreden zijn met de beslissing over het moment
van plaatsing in een TBS-inrichting van een veroordeelde tot gevangenisstraf
en TBS met bevel tot verpleging. In de ministeriële regeling ex het voorgestelde
artikel 13, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht zal worden aangegeven
dat deze veroordeelden in beginsel na 1/3 deel van de gevangenisstraf voor
plaatsing in een TBS-inrichting in aanmerking komen. In de regeling zijn tevens
criteria aangegeven op grond waarvan tot een eerdere dan wel latere plaatsing
kan worden overgegaan.De beschikbare capaciteit vormt geen grond om tot uitstel van de plaatsing
in een TBS-inrichting te beslissen. Hierbij moet in acht worden genomen dat
de beslissing ex artikel 13 Wetboek van Strafrecht en de passantentermijn,
die ook voor deze personen geldt (zie hiervoor artikel 74, onderdeel K, van
wetsvoorstel 23 445), twee verschillende zaken zijn. De beslissing ex
artikel 13 Wetboek van Strafrecht betreft de beoordeling van de noodzaak om
de veroordeelde van het gevangeniswezen over te plaatsen naar een TBS-inrichting
en zal doorgaans op gronden die betrekking hebben op de behandeling, worden
genomen. De noodzaak tot behandeling staat, volgens de ministeriële regeling,
vast wanneer 1/3 deel van de gevangenisstraf is verstreken, tenzij op grond
van de gegeven criteria anders wordt bepaald. Vanaf dat moment begint de passantentermijn
te lopen en zal de betrokkene binnen zes maanden feitelijk geplaatst moeten
worden in een TBS-inrichting. In artikel 74, onderdeel K, van wetsvoorstel
23 445, is aangegeven dat ook hier verlenging kan plaatsvinden met telkens
drie maanden. Bij deze laatste beslissing geldt hetgeen hiervoor is aangegeven,
namelijk dat vanwege capaciteitsproblemen verlenging kan plaatsvinden.Overigens wordt met de 120 noodplaatsen die worden gerealiseerd beoogd
dat ter beschikking gestelden binnen de periode van zes maanden worden geplaatst.
Ook het ministerie vindt het gewenst dat ter beschikking gestelden binnen
zes maanden worden geplaatst. Indien dit onverhoopt niet mogelijk is moet
evenwel verlenging van de termijn mogelijk zijn, omdat anders de betrokkene
in vrijheid gesteld zouden moeten worden. Dit vinden wij een situatie die
onaanvaardbaar is. 3. Niveau van regelgeving ex het voorgestelde artikel
13, tweede lid, Wetboek van Strafrecht.De formulering van de delegatiebepaling luidt: «De minister geeft
nadere regels...». Dit geeft aan dat de regels zullen worden gesteld
in een ministeriële regeling. Indien voor delegatie naar een algemene
maatregel van bestuur zou zijn gekozen had de formulering «bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regels gesteld ...»
moeten worden gebruikt. Een regel als wanneer het minder mag, het meerdere
ook geoorloofd is, gaat in deze situatie niet op. De minister is staatsrechtelijk
gezien immers een ander orgaan dan de regering. Het kan niet zo zijn dat een
daartoe onbevoegd orgaan bepaalde regels stelt. Zie hiervoor tevens de aanwijzingen
voor de regelgeving nummers 28 en 30. In de memorie van antwoord aan de Eerste
Kamer (nr. 34a, p. 2) is toegezegd dat (een deel van) de regeling op het niveau
van een algemene maatregel van bestuur zou kunnen worden gebracht. Daarvoor
is niet alleen het opstellen van de algemene maatregel van bestuur noodzakelijk,
doch ook de wijziging van de delegatiebepaling in het Wetboek van Strafrecht.
Het lijkt het meest zinvol dit na enige evaluatie van de regeling te doen.Dit biedt de mogelijkheid om na te gaan of bijvoorbeeld de gegeven criteria
voor de afwijking van de 1/3 termijn goede keuzen waren. Voorts kan de eventuele
jurisprudentie van de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing in deze zaken
bij een op te stellen algemene maatregel van bestuur worden betrokken.Indien het de wens van de Eerste Kamer is om voordat het wetsvoorstel
in werking treedt bij algemene maatregel van bestuur de nadere regels te stellen,
zou dit een novelle bij het wetsvoorstel vereisen. Dit zal een aanmerkelijke
vertraging van de inwerkingtreding tot gevolg hebben. Juist vanwege de onderwerpen
van de TBS met voorwaarden en de mogelijkheid van voorwaardelijke beëindiging
van de TBS zouden wij dat onwenselijk vinden. Beide onderwerpen beogen mede
de druk op de capaciteit te verminderen. XNoot1Samenstelling: Heijne Makkreel (VVD), voorzitter, Talsma (VVD), Glasz
(CDA), Michiels van Kessenich-Hoogendam (CDA), Holdijk (SGP), Vriesekoop (D66),
Pitstra (GroenLinks), Le Poole (PvdA), Meeter (PvdA), De Wit (SP), Hirsch
Ballin (CDA) en De Haze Winkelman (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19961997-23445-33i.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl