Drugssmokkel Schiphol; Brief minister met nadere informatie over de maatregelen ten aanzien van bolletjesslikkers en drugskoeriers
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28192, nr. 21

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

19-11-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28192 nr. 21

13-11-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Weigering, uitzetting en signalering van drugskoeriers1.1. Weigering toegang tot Nederland1.2. Uitzetting uit Nederland1.3. Signalering in het Schengeninformatiesysteem/nationaal
opsporingsregister2. Overdracht van strafvervolging en strafexecutie2.1. Overdracht van strafvervolging2.2. Overdracht van strafexecutie3. Beperken duur voorlopige hechtenis4. Paspoortmaatregelen5. Beperken van de reismogelijkheden van Nederlanders
binnen het KoninkrijkOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28192Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 192Drugssmokkel Schipholnr. 21BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 13 november 2002Tijdens het AO op 3 oktober jl. inzake de vierde voortgangsrapportage
Plan van aanpak drugssmokkel Schiphol heb ik toegezegd u schriftelijk nader
te informeren omtrent de maatregelen die mij voor ogen staan ten aanzien van
bolletjesslikkers en drugskoeriers met een aan bolletjesslikkers overeenkomstige
hoeveelheid drugs. Bij de uitvoering hiervan is uitgangspunt dat alle mogelijkheden
optimaal benut gaan worden.1. Weigering, uitzetting en signalering van drugskoeriers1.1. Weigering toegang tot NederlandOp grond van artikel 3, eerste lid, onder b van de Vreemdelingenwet kan
een vreemdeling, zijnde iemand die niet over de Nederlandse nationaliteit
beschikt en niet op grond van een wettelijke bepaling als Nederlander moet
worden behandeld, de toegang tot Nederland worden geweigerd indien hij/zij
een gevaar vormt voor de openbare orde of nationale veiligheid. Op basis van
artikel 8.7 van het Vreemdelingenbesluit geldt voor gemeenschapsonderdanen,
onderdanen van een Staat die partij is bij het Verdrag tot oprichting van
de Europese Gemeenschap (EU-onderdaan) of de Overeenkomst betreffende de Europese
Economische Ruimte (EER-onderdaan) hierbij nog de extra eis dat het om een
actuele bedreiging moet gaan. Aangezien een drugskoerier die niet in het bezit
is van de Nederlandse nationaliteit en niet op grond van een wettelijke bepaling
als Nederlander moet worden behandeld, aan deze criteria voldoet, zal hem
de toegang tot Nederland worden geweigerd.1.2. Uitzetting uit NederlandOp basis van artikel 63 van de Vreemdelingenwet kan deze drugskoerier
vervolgens Nederland worden uitgezet naar het land van vertrek dan wel het
land waarvan hij de nationaliteit draagt. Deze uitzetting vindt uiteraard
pas plaats nadat de drugs in beslag zijn genomen, proces-verbaal is opgemaakt en in het geval er geen overdracht van strafvervolging mogelijk
is, een dagvaarding is uitgereikt.1.3. Signalering in het Schengeninformatiesysteem/nationaal
opsporingsregisterVervolgens biedt artikel 96 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst (SUO)
juncto Hoofdstuk A3/4.2.2. van de Vreemdelingencirculaire 2000 (VC 2000) de
mogelijkheid de uitgezette vreemdeling als ongewenst verklaard vreemdeling
te signaleren in het Schengeninformatiesysteem respectievelijk het nationaal
opsporingsregister.Alle aangehouden drugskoeriers die worden uitgezet, zullen voorshands
worden gesignaleerd in het nationaal opsporingsregister. Deze signalering
geldt voor de duur van 1 jaar. Nadat deze drugskoeriers onherroepelijk zijn
veroordeeld in Nederland of in het land waaraan de strafvervolging is overgedragen,
volgt signalering in het Schengeninformatiesysteem, dan wel voor EU-, gemeenschaps-
en EER-onderdanen voortzetting van de signalering in het nationaal opsporingsregister.
De signalering in het Schengeninformatiesysteem geldt overigens voor het gehele
Schengengebied.De duur van de opgelegde gevangenisstraf, bepaalt de duur van de signalering.
In het geval dat de strafvervolging is overgedragen, bestaat op basis van
het Europees rechthsulpverdrag (Europees verdrag aangaande de wederzijdse
rechtshulp in strafzaken, Straatsburg, 20 april 1959) en het Benelux-rechtshulpverdrag
(Benelux-verdrag aangaande uitlevering en rechtshulp in strafzaken, Brussel,
27 juni 1962) de verplichting voor de strafvervolgende staat om aan de
overdragende staat de afloop van de strafvervolging door te geven. Aan andere
staten waaraan de strafvervolging eventueel wordt overgedragen, maar die geen
verdragsstaat zijn, zal om een «afloopbericht» worden gevraagd.
Indien de opgelegde gevangenisstraf, die moet worden omgezet naar de Nederlandse
strafmaat voor het strafbare feit waarvoor de betrokkene in het buitenland
is veroordeeld, dan minder dan 3 maanden bedraagt, geldt de signalering voor
de duur van 2 jaar. Als het een gevangenisstraf betreft tussen de 3 en 6 maanden
geldt de signalering voor 3 jaar.Op het moment dat het een gevangenisstraf betreft van 6 maanden of meer
kan de drugskoerier voor vijf jaar worden gesignaleerd in het Schengeninformatiesysteem
dan wel voor EU-, gemeenschaps- en EER-onderdanen in het nationaal opsporingsregister.
Daarnaast bestaat de mogelijkheid de betrokken drugskoerier ingevolge artikel
67 van de Vreemdelingenwet bij beschikking tot ongewenst vreemdeling te verklaren.
Het is hierbij een vereiste dat wordt beschikt over het onherroepelijke vonnis
waaruit de veroordeling blijkt. In het geval dat de strafvervolging van een
drugskoerier is overgedragen aan een andere staat, die aangesloten is bij
het Europees rechtshulpverdrag en/of het Europees verdrag inzake overdracht
van strafvervolging (Straatsburg, 15 mei 1972), is de aangezochte staat
op basis van deze verdragen gehouden een afschrift van de veroordeling aan
Nederland te verstrekken. Na een ongewenstverklaring ex artikel 67 van de
Vreemdelingenwet, kan de drugskoerier als ongewenst verklaard vreemdeling
worden gesignaleerd in het Schengeninformatiesysteem. Als hij desondanks toch
weer Nederland binnen reist, is zijn verblijf strafwaardig op grond van artikel
197 van het Wetboek van Strafrecht. Dit geldt mutatis mutandis voor een gemeenschaps-,
EU- en EER-onderdaan, die dan voor onbepaalde tijd in het nationaal opsporingsregister
wordt gesignaleerd. Daarenboven is het uiteraard zo dat, in geval geen overdracht
van strafvervolging heeft kunnen plaatsvinden, het onherroepelijke vonnis,
waarin de betrokkene voor de smokkel van drugs is veroordeeld,
geëxecuteerd wordt zodra hij Nederland weer binnenreist.2. Overdracht van strafvervolging en strafexecutieOnderdeel van de regulering van de instroom van bolletjesslikkers en drugskoeriers
met een aan bolletjesslikkers overeenkomstige hoeveelheid drugs vormt het
optimaal benutten van de mogelijkheden die er zijn tot overdracht van strafvervolging
en overdracht van strafexecutie.2.1. Overdracht van strafvervolgingStrikt formeel is voor de overdracht van strafvervolging geen verdrag
noodzakelijk. Zonder de aanwezigheid van een verdrag stuit de overdracht echter
veelal op praktische problemen, waardoor dit niet uitvoerbaar is. Soms vormt –
begrijpelijkerwijs – ook het rechtssysteem en/of de politieke stabiliteit
van een betrokken staat een beletsel om tot overdracht van strafvervolging
over te gaan. De aanwezigheid van een verdrag daarentegen maakt de overdracht
beduidend beter uitvoerbaar. Er is een aantal verdragen dat de overdracht
van strafvervolging tussen de aangesloten staten regelt. Allereerst het Europees
verdrag aangaande de wederzijdse rechtshulp in strafzaken (Straatsburg, 20 april
1959) en het Europees verdrag betreffende overdracht van strafvervolging (Straatsburg,
15 mei 1972). Op basis van één van deze verdragen of in
sommige gevallen op basis van beide verdragen is overdracht van strafvervolging
mogelijk aan de volgende staten: België, Spanje, Frankrijk, Ierland,
Italië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Finland, Noorwegen, Denemarken,
Zweden, Duitsland, Albanië, Armenië, Bulgarije, Kroatië, Cyprus,
Tsjechië, Estland, Georgië, Hongarije, IJsland, Letland, Liechtenstein,
Litouwen, Malta, Moldavië, Polen, Roemenië, Rusland, Slowakije,
Slovenië, Zwitserland, Macedonië, Turkije en Oekraïne. Overdracht
van strafvervolging aan al deze landen is derhalve formeel mogelijk. Formeel,
omdat er juridische en/of praktische bezwaren aan een dergelijke overdracht
kunnen kleven, die het niet opportuun maken daartoe daadwerkelijk over te
gaan. Gedacht kan worden aan het ontbreken van rechtsmacht van de aangezochte
staat. Indien de overdracht van strafvervolging namelijk geschiedt op basis
van het Europees rechtshulpverdrag is het niet mogelijk dat Nederland aan
het aangezochte land rechtsmacht verleent. Soms stellen bepaalde staten ook
formele eisen aan een over te dragen strafdossier, waaraan Nederland niet
kan voldoen, omdat het Nederlandse strafprocesrecht dergelijke eisen niet
kent. In het algemeen kan wel worden gesteld dat de procedure van overdracht
van strafvervolging soepeler verloopt met staten waarmee regelmatig door Nederland
wordt samengewerkt. Uiteraard kan Nederland daarbij niet bepalen op welke
wijze de staat aan wie de strafvervolging wordt overgedragen daaraan opvolging
geeft.De overdracht van strafvervolging aan België en Luxemburg is mogelijk
op basis van het Benelux-verdrag uitlevering en rechtshulp in strafzaken (Brussel,
27 juni 1962).Ten slotte kan overdracht van strafvervolging plaatsvinden op basis van
artikel 8 van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in
verdovende middelen en psychotrope stoffen (Wenen, 20 december 1988).
Bij dit verdrag is een veelheid aan staten aangesloten. Daaronder bevinden
zich staten waarmee samenwerking niet in alle gevallen gewenst is vanwege
bijvoorbeeld het rechtssysteem van het betrokken land. Ook de politieke situatie
in een land kan aanleiding zijn om niet tot overdracht van strafvervolging
over te gaan.Voor drugskoeriers met de Nederlandse nationaliteit heb ik tijdens het
tripartiete overleg dat ik op 25 september 2002 met mijn ambtgenoten
van de Nederlandse Antillen en Aruba heb gevoerd, afgesproken dat als het gaat om drugskoeriers met de Nederlandse nationaliteit de vervolging
daar plaats gaat vinden waar de drugskoerier zijn vaste woon- en verblijfplaats
heeft.2.2. Overdracht van strafexecutieOverdracht van de tenuitvoerlegging van strafvonnissen is mogelijk op
basis van het Europees verdrag inzake de internationale geldigheid van strafvonnissen
('s-Gravenhage, 28 mei 1970) en het Vedrag overbrenging gevonniste personen
(Straatsburg, 21 maart 1983). Op basis van één van deze
verdragen en soms op basis van beide is overdracht mogelijk aan: Albanië,
Andorra, Armenië, Oostenrijk, Azerbeidjan, België, Bulgarije, Kroatië,
Cyprus, Tsjechië, Denemarken, Estland, Finland, Frankrijk, Georgië,
Duitsland, Griekenland, Hongarije, IJsland, Ierland, Italië, Letland,
Liechtenstein, Litouwen, Luxemburg, Malta, Noorwegen, Polen, Portugal, Roemenië,
Slowakije, San Marino, Spanje, Macedonië, Turkije, Oekraïne, Verenigd
Koninkrijk, Australië (m.i.v. 1 januari 2003), Bahama's, Canada,
Chili, Costa Rica, Israël, Panama, Tonga, Trinidad en Tobago, Verenigde
Staten, Joegoslavië, Oostenrijk, Zweden en Zwitserland. Het spreekt voor
zich dat de autoriteiten van het aangezochte land een dergelijke overdracht
wel moeten accepteren en dat de betrokken veroordeelde onderdaan is van dat
land. Indien de overdracht plaatsvindt op basis van het Verdrag overbrenging
gevonniste personen is eveneens instemming van de veroordeelde vereist. Deze
instemming is overigens niet vereist indien het een veroordeelde betreft die
valt onder het aanvullende protocol bij het Verdrag overbrenging gevonniste
personen, dat voor Nederland per 1 oktober 2002 in werking is getreden.
Het moet dan gaan om een persoon die in Nederland is veroordeeld, maar die
voor de tenuitvoerlegging van zijn straf Nederland is ontvlucht. Nederland
kan dan het land waar hij verblijft, verzoeken de executie van het Nederlandse
vonnis over te nemen.Ook van een in Nederland veroordeeld persoon, die niet de Nederlandse
nationaliteit bezit en in Nederland tot ongewenst vreemdeling is verklaard,
is zijn toestemming niet vereist, indien Nederland aan het land van herkomst
verzoekt de executie van het Nederlandse strafvonnis over te nemen. De volgende
staten hebben het aanvullende protocol geratificeerd: Oostenrijk, Cyprus,
Tsjechië (m.i.v. 1 februari 2003), Denemarken, Estland, Finland,
Georgië, Hongarije, IJsland, Litouwen, Noorwegen, Polen, Roemenië,
Zweden, Macedonië en Joegoslavië (m.i.v. 1 januari 2003). Zowel
het verdrag overbrenging gevonniste personen en het aanvullende protocol bij
dit verdrag verplichten de verdragspartijen niet tot overname van gevonniste
personen. Er is nog geen ervaring opgedaan met de toepassing van het aanvullend
protocol zodat nog niet duidelijk is hoe de staten die dit protocol geratificeerd
hebben dit in de praktijk toepassen.Tot slot zijn Duitsland en Nederland de enige lidstaten die de overdracht
van de tenuitvoerlegging van strafvonnissen kunnen laten plaatsvinden op basis
van het Verdrag tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschappen inzake
de tenuitvoerlegging van buitenlandse strafvonnissen (Brussel, 13 november
1991).3. Beperken duur voorlopige hechtenisEen andere maatregel met het doel de justitiële keten zo veel als
mogelijk te ontlasten, vormt het beperken van de duur van de voorlopige hechtenis
voor bolletjesslikkers en drugskoeriers met een aan bolletjesslikkers overeenkomstige
hoeveelheid drugs. Deze maatregel zal alleen op deze categorie drugskoeriers
worden toegepast, voor zover zij: • Een vaste woon- en verblijfplaats in Nederland hebben.• First-offender zijn.• Een dagvaarding in persoon hebben ontvangen.4. PaspoortmaatregelenIngevolge de Paspoortwet is het mogelijk een Nederlands paspoort in te
nemen en betrokkene gedurende een bepaalde tijd het recht op een paspoort
te ontzeggen. Zo kan op basis van artikel 18 van de Paspoortwet het openbaar
ministerie verzoeken tot vervallenverklaring of tot weigering van een paspoort
over te gaan, indien het gegronde vermoeden bestaat dat een persoon, die wordt
verdacht van het plegen van een strafbaar feit waarvoor voorlopige hechtenis
is toegestaan, zich aan zijn vervolging zal onttrekken door verblijf buiten
de grenzen van het Koninkrijk.Tegelijk met het indienen van het verzoek tot vervallenverklaring kan
het openbaar ministerie het paspoort laten inhouden op basis van artikel 52
van de Paspoortwet.Artikel 24, onder a, van de Paspoortwet biedt een zelfde mogelijkheid,
indien het gegronde vermoeden bestaat dat betrokkene zich op grond van Nederlands,
Nederlands-Antilliaans of Arubaans strafrecht schuldig zal maken aan een in
het in het Koninkrijk bindend verdrag genoemd misdrijf. Betrokkene dient,
binnen of buiten het Koninkrijk, in de voorafgaande tien jaar onherroepelijk
te zijn veroordeeld voor een dergelijk delict of medeplichtigheid daaraan.Een derde mogelijkheid tot vervallenverklaring of weigering van een paspoort
biedt artikel 24, onder b, van de Paspoortwet, wanneer het gegronde vermoeden
bestaat dat de betrokkene zich schuldig maakt aan strafbare feiten met betrekking
tot reisdocumenten. In dit geval is niet de drugssmokkel zélf, maar
het vervalsen c.q. laten vervalsen dan wel het misbruik maken van het reisdocument
dat bij de drugssmokkel is gebruikt, de reden van het verzoek. Ook veelvuldige
vermissing van reisdocument (bijvoorbeeld om in- en uitreisstempels te verdoezelen)
kan op grond van dit artikel tot vervallenverklaring of weigering leiden.Bij de toepassing van artikel 24 van de Paspoortwet geldt overigens dat inhouding van het paspoort slechts kan plaatsvinden,
nadat eerder een verzoek tot vervallenverklaring is gedaan en betrokkene derhalve
voor inhouding van zijn paspoort is opgenomen in het zogenaamde Register Paspoortsignaleringen,
onder verantwoordelijkheid van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
Vanuit dit register worden de personalia van gesignaleerde personen verstrekt
aan de Nederlandse paspoortverstrekkende autoriteiten, zodat zij op grond
daarvan een aanvraag voor een nieuw reisdocument kunnen weigeren, en aan de
tot inhouding van reisdocumenten bevoegde autoriteiten (zoals politie, justitie
en autoriteiten belast met grensbewaking).Naast de Paspoortwet kan een paspoort (dit kan zijn een Nederlands of
een buitenlands paspoort) op basis van artikel 94 van het Wetboek van Strafvordering
in beslag worden genomen. Het strafvorderlijk in beslag nemen van een paspoort
is mogelijk indien het paspoort kan worden beschouwd als een middel om de
drugssmokkel mogelijk te maken, waarvan in sommige gevallen bij drugskoeriers
sprake zal zijn. Deze maatregel biedt overigens geen soelaas op het moment
dat het een aangehouden drugskoerier betreft, die wordt uitgezet. Hij heeft
zijn paspoort veelal nodig om uitgezet te kunnen worden en het land van zijn
herkomst binnen te kunnen reizen. 5. Beperken van de reismogelijkheden van Nederlanders
binnen het KoninkrijkOp 25 september jl. heb ik tijdens het tripartiete overleg met mijn ambtgenoten
van de Nederlandse Antillen en Aruba gesproken over het beperken van de reismogelijkheden
van Nederlandse drugskoeriers tussen de landen van het Koninkrijk. Een door
ons ingestelde commissie, bestaande uit vertegenwoordigers van de landen van
het Koninkrijk, onderzoekt thans de juridische mogelijkheden van een in- c.q.
uitreisverbod voor drugskoeriers met de Nederlandse nationaliteit. Naar verwachting
brengt deze commissie in januari 2003 haar rapport uit.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28192-21.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl