Regels inzake het treffen van voorzieningen ten behoeve van remigratie (Remigratiewet); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25741, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

19-11-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25741 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI ALGEMEEN 1. Inleiding 1.1. Achtergrond1.2. Overwegingen voor een remigratiebeleid2. Inhoud van de Remigratiewet 2.1. Doelstelling2.2. Uitgangspunten3. Wetsonderdelen nader beschouwd 3.1. DoelgroepenNederlandersEU-onderdanenVluchtelingen en asielgerechtigdenVerlaging van de leeftijdsgrens3.2. Terugkeeroptie3.3. Visumregeling3.4. Individualisering van de uitkeringen3.5. Ziektekostenverzekering3.6. Afstand doen / Automatisch verlies van het Nederlanderschap3.7. Voorziening na overlijden ouders3.8. Indexering van de periodieke uitkering3.9. Voorlichting3.10. Ontwikkelingssamenwerking en remigratie3.11. Rechtsbescherming4. UitvoeringII ARTIKELSGEWIJS Artikel 1 Onderdeel bOnderdeel cOnderdeel dOnderdeel fOnderdeel gOnderdeel hOnderdeel iTweede lidArtikel 2Artikel 3Artikel 4Tweede lidDerde lidArtikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 11Artikel 12Artikel 13Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25741Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 58 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 741Regels inzake het treffen van voorzieningen ten behoeve van remigratie
(Remigratiewet)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING I ALGEMEEN 1. Inleiding 1.1. AchtergrondBij brieven van 12 mei 1995 en 1 september 1995 had de vaste commissie
voor Binnenlandse Zaken om een actuele stand van zaken van de Nederlandse
remigratieregelingen verzocht. Na beraad binnen het kabinet werd op 25 januari
1996 door de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid als verantwoordelijke
voor het remigratiebeleid, samen met de Minister van Binnenlandse Zaken in
zijn positie van coördinerend bewindspersoon voor minderheden, een brief
over voornoemd onderwerp aan de Tweede Kamer gezonden (Kamerstukken II 1995/96,
24 401, nr. 7). Overigens is inmiddels via de procedure van een zogenoemd
klein koninklijk besluit met ingang van 1 januari 1997 de verantwoordelijkheid
voor het remigratiebeleid van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
overgedragen aan de Minister van Binnenlandse Zaken (Besluit van 14 december
1996 houdende herindeling van departementale taken, Stb. 1996, 678). 1.2. Overwegingen voor een remigratiebeleidHet kabinet heeft bij verschillende gelegenheden kenbaar gemaakt, dat
er aanleiding is voor de doelgroepen van het integratiebeleid van minderheden
om de bestaande mogelijkheden voor remigratie voort te zetten en waar nodig
te verbeteren. Overwegingen daartoe zijn reeds in de brief van 25 januari
1996 kenbaar gemaakt en zijn gebaseerd op de volgende ontwikkelingen.In deze en de komende jaren bereikt een belangrijk deel van de eerste
generatie immigranten de leeftijd, dat zij niet langer (kunnen) deelnemen
aan het arbeidsproces en waarop zij gebruik zullen gaan maken van allerlei
voorzieningen voor ouderen. Zo neemt van de Turkse en Marokkaanse mannen boven
45 jaar bijvoorbeeld nog slechts een zeer gering percentage deel aan het arbeidsproces.
Voor vrouwen ligt dit percentage nog aanzienlijk lager. Ook onder
oudere personen uit andere herkomstlanden, zoals Suriname, is de werkloosheid
hoog. Deze ouderen maken meestal ook geen reële kans meer om in het arbeidsproces
te worden ingeschakeld. De voortzetting van hun verblijf in Nederland heeft
voor hen vaak vooral het veilig stellen van hun uitkering ten doel. Een deel
van deze ouderen leeft met de gedachten in twee werelden. Eén waarin
wordt gewoond en één waarnaar wordt terugverlangd. Doordat contacten
in de arbeid gaan ontbreken, vallen velen van hen steeds meer terug op hun
eigen cultuur. Zij oriënteren zich vaak niet langer op een verblijf alhier,
maar op een hernieuwd verblijf in het land van herkomst. Gevoelens van heimwee
en het verschijnsel dat naarmate zij ouder worden zij vaak terugvallen op
het gebruik van de oorspronkelijke taal (taalregressie) versterken het isolement,
waarin deze ouderen leven. Voor hen is remigratie naar het land van herkomst
een aantrekkelijker perspectief dan een veelal noodgedwongen voortgezet verblijf
in Nederland.De groep ouderen uit minderheidsgroepen omvat nu reeds meer dan 30 000
personen van 55 jaar en ouder. Dit aantal zal volgens gegevens van het CBS
in de komende vijftien jaar verdrievoudigen tot ruim 90 000 personen.
Uit onderzoek is gebleken, dat een wisselend doch relatief hoog percentage
van oudere migranten zou willen remigreren, indien zij daarvoor voldoende
mogelijkheden zouden zien. Dat betekent dat als slechts tien à twintig
percent van de ouderen zou besluiten terug te keren naar het land van herkomst –
een cijfer dat is gebaseerd op de ervaringsgegevens bij de uitvoering van
het remigratiebeleid in de afgelopen jaren – toch rekening moet worden
gehouden met aanzienlijke aantallen personen die zullen willen terugkeren
naar het land van herkomst.Sedert de ontwikkeling en invoering van het remigratiebeleid heeft zich
bovendien een duidelijke wijziging voltrokken in het patroon van de migratie
en de samenstelling van de migrantenbevolking.Naast migratie vanwege arbeid en migratie in het kader van gezinshereniging
en gezinsvorming, heeft de instroom naar Nederland op grond van verzoeken
om asiel aan belang gewonnen. Het toelatingsbeleid voor asielzoekers is in
essentie bedoeld om hen tijdelijk hier te lande veiligheid te bieden, totdat
de situatie in het herkomstland weer veilig genoeg is voor een verantwoorde
terugkeer. Zoals bekend verblijven nu in Nederland aanzienlijke aantallen
personen uit tal van herkomstlanden, die wellicht zullen willen remigreren,
zodra de situatie in die landen dat mogelijk maakt. Nu reeds ontstaat er vraag
naar ondersteuning bij vrijwillige remigratie van personen die hier om humanitaire
redenen dan wel als vluchtelingen zijn toegelaten. Verwacht mag worden dat
die vraag zal toenemen, indien de situatie in die herkomstlanden verbetert.Ook de overheid kan er, vanuit verschillende invalshoeken, belang bij
hebben het vertrek van remigranten financieel te ondersteunen. Vanuit maatschappelijk
oogpunt, omdat er reeds problemen bestaan in bejaardenhuizen en verzorgingsinstellingen
met de verzorging van ouderen uit minderheidsgroepen. Vanuit financieel oogpunt,
omdat voor hen reeds nu, maar nog in sterkere mate in de toekomst, zal moeten
worden geïnvesteerd in relatief kostbare specifieke voorzieningen op
het gebied van huisvesting, ouderenzorg, gezinsverzorging, maatschappelijk
werk, gezondheidszorg, en dergelijke. Verder verkeren betrokkenen veelal in
een uitkeringssituatie; de remigratie-uitkeringen zijn lager dan uitkeringen
in Nederland.Daarnaast zullen – indien gezinnen remigreren – besparingen
kunnen worden gevonden in andere beleidssectoren. Door remigratie voor hen
die dat zelf wensen mogelijk te maken, kan het beroep op diverse voorzieningen
overigens in relatief beperkte mate – afnemen. Een humaan, voorwaardenscheppend remigratiebeleid oogst verder ook internationale
waardering; het levert onder meer goodwill op bij de herkomstlanden. Bovendien
hebben ook die landen van herkomst een zeker belang bij remigratie. Remigranten
die met een Nederlandse uitkering naar hun herkomstland terugkeren, leveren
voor dat land immers deviezen op. Bovendien levert een Nederlandse uitkering
een relatief hoog besteedbaar inkomen op in bijvoorbeeld Turkije, Marokko
en Suriname, zodat remigranten ook een bescheiden impuls kunnen betekenen
voor de lokale economische ontwikkeling.De bovenvermelde brief van 25 januari 1996 werd op 27 maart 1996 in een
Algemeen Overleg (Kamerstukken II 1995/96, 24 401, nr. 17) met de Tweede
Kamer besproken. Er bleek bij de Tweede Kamer in het algemeen grote behoefte
te bestaan aan de voortzetting en verbetering van het remigratiebeleid. Bij
die gelegenheid werd door de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
verantwoordelijk voor het remigratiebeleid en door de Minister van Binnenlandse
Zaken een notitie toegezegd over de hoofdlijnen van een nieuw remigratiebeleid
(Kamerstukken II 1995/96, 24 401, nr. 7).De Hoofdlijnen-notitie is op 21 juni 1996 door de Minister van Binnenlandse
Zaken mede namens de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
aan de Tweede Kamer aangeboden. Daarin is onder meer vermeld, dat het kabinet
het remigratiebeleid wil voortzetten onder handhaving van de bestaande uitgangspunten.
Verder is een aantal verbeteringen van de remigratieregelingen toegezegd en
is de voorbereiding van een wetsvoorstel op de remigratie aangekondigd. Verwacht
wordt, dat deze verbeteringen en een wettelijke basis het vertrouwen in het
remigratiebeleid zullen vergroten. 2. Inhoud van de Remigratiewet 2.1. DoelstellingHet doel is voor personen die de wens tot remigratie niet zelfstandig
kunnen verwezenlijken en die afkomstig zijn uit de doelgroepen van het integratiebeleid
faciliteiten te scheppen, welke het voor hen mogelijk maken te remigreren.
In beginsel gaat het om personen, die niet over de Nederlandse nationaliteit
beschikken of die bereid zijn daarvan zo spoedig als mogelijk afstand te doen
om van de remigratie-faciliteiten gebruik te kunnen maken. Bij het aanbod
van deze faciliteiten is het voor het kabinet niet primair van belang hoeveel
personen daadwerkelijk daarop een beroep doen en feitelijk remigreren. Een
beoordeling van de doeltreffendheid van de remigratiefaciliteiten is –
gelet op de doelstelling van de wet – beter gediend met een kwalitatieve
in plaats van een kwantitatieve benadering. Hierbij zou onder meer gebruik
kunnen worden gemaakt van een rapportage over de ervaringen van remigranten. 2.2. UitgangspuntenVoor het remigratiebeleid is een eerste uitgangspunt dat de beslissing
om te remigreren een vrijwillige, persoonlijke en verantwoorde keuze van betrokkene
moet zijn. Het kabinet acht ondersteuning gewenst, omdat er geen belang mee
is gediend indien personen vanwege allerlei belemmeringen zich genoodzaakt
voelen in Nederland te blijven en af te zien van terugkeer naar het herkomstland.Een tweede uitgangspunt is, dat na aankomst in het bestemmingsland er
voor de remigrant een redelijke mate van bestaanszekerheid zal moeten zijn.
Mede hierom zal aansluiting worden gezocht bij kabinetsvoornemens om
herintegratie in het land van bestemming te faciliteren. Het spreekt vanzelf
dat in deze afstemming plaatst vindt met het beleid dat is neergelegd in de
notitie Migratie en Ontwikkeling, die op 14 november 1996 aan de Tweede Kamer
is aangeboden (Kamerstukken II 1996/97, 25 108, nr. 1).Ten derde vindt het kabinet het van groot belang, dat er voor personen
die remigratie overwegen, goede mogelijkheden bestaan om zich objectief te
laten voorlichten. Het kabinet acht een faciliterend remigratiebeleid, gebaseerd
op deze uitgangspunten zowel in het belang van de betrokkenen, als van de
landen van herkomst, als van Nederland. 3. Wetsonderdelen nader beschouwd 3.1. DoelgroepenVoor faciliteiten in het kader van het remigratiebeleid komen thans die
personen in aanmerking, die niet (tevens) over de Nederlandse nationaliteit
beschikken dan wel hiervan vrijwillig afstand doen, en die afkomstig zijn
uit Suriname, Marokko, Tunesië, Kaap Verdië, Turkije en de landen
van het voormalige Joegoslavië, alsmede vluchtelingen en asielgerechtigden,
en die voorts voldoen aan de overige voorwaarden die in de huidige remigratieregelingen
zijn gesteld.In het Algemeen Overleg van 27 maart 1996 hebben verschillende woordvoerders
uitbreiding van de doelgroepen van het remigratiebeleid bepleit. Voorgesteld
werd om ook remigratiefaciliteiten beschikbaar te stellen voor Nederlands
Antillianen en Arubanen, voor Surinaamse Nederlanders, voor personen uit de
hierboven genoemde landen, die ook over de Nederlandse nationaliteit beschikken,
voor EU-onderdanen die zich in het kader van de wervingsverdragen met Griekenland,
Italië, Spanje en Portugal in Nederland hebben gevestigd, en voor ex-vluchtelingen
en asielzoekers. Tenslotte is gevraagd om de leeftijdsgrens voor de huidige
Remigratieregeling 1985 te verlagen van 50 tot 45 jaar. NederlandersDe kabinet heeft goede nota genomen van de wens om remigratiefaciliteiten
ook beschikbaar te stellen voor personen met behoud van de Nederlandse nationaliteit.Allereerst zij eraan herinnerd dat de remigratieregelingen voor deze groep
in 1993 werden gesloten, omdat de handhaving kwetsbaar was gebleken.Hoewel de mogelijkheden voor controle op de hervestiging van Nederlandse
paspoorthouders enigszins zijn verbeterd, is om beleidsmatige redenen het
onbepaald beschikbaar stellen van remigratiefaciliteiten voor Nederlanders
niet wenselijk.Remigratie is in principe bedoeld voor groepen minderheden die terug willen
naar het land van herkomst. Een eventuele keus van vertrek moet goed worden
voorbereid, en houdt in een definitieve oriëntatie op het herkomstland
of het bestemmingsland. Dit laatste element impliceert tevens ook een keus
voor het betreffende staatsburgerschap. Behoud van het Nederlanderschap kan
leiden tot een lichtvaardig besluit tot remigratie en een oriëntatie
op het land van herkomst belemmeren. Het voorgaande laat onverlet dat in gevallen
waarin de nationaliteit van het herkomstland of het bestemmingsland niet reeds
in Nederland kan worden verkregen een – tijdelijke – uitzondering
op de hoofdregel onvermijdelijk is.Voor Antillianen en Arubanen kan worden overwogen om specifieke projecten
voor beperkte tijdsduur te ontwikkelen. Als aan dergelijke projecten behoefte
blijkt te bestaan, zal hierover overleg worden gevoerd met de
Minister van Antilliaanse en Arubaanse Zaken en met de autoriteiten op de
Antillen en Aruba. Met Suriname zijn afspraken gemaakt over remigratie. EU-onderdanenVan verschillende zijden is verzocht om ook EU-onderdanen, die zich in
het kader van de wervingsverdragen met Griekenland, Italië, Spanje en
Portugal in Nederland hebben gevestigd voor de Europese eenwording op 1 januari
1993, gebruik te kunnen laten maken van de huidige Remigratieregeling 1985.Daarvoor wordt wel aangevoerd dat inkomensonzekerheid, het ontbreken van
verhuiskosten en het niet kunnen exporteren van bepaalde Vut-regelingen er
toe leiden dat deze EU-onderdanen hun remigratiewensen uit- of zelfs afstellen.
Bovendien wordt aangevoerd dat het onwaarschijnlijk is dat deze ouderen, indien
zij na remigratie toch terugkeren naar Nederland, alhier weer werk zullen
vinden.Tegen dit voorstel pleit dat het aan EU-onderdanen steeds is toegestaan
om zich, ook na remigratie, wederom in Nederland te vestigen als zij over
een voldoende bron van inkomen beschikken. Bovendien is het juridisch kwetsbaar
een onderscheid te maken tussen onderdanen van de verschillende landen van
de Europese Unie. Gelet hierop zijn de gemeenschapsonderdanen dan ook uitgezonderd
en vallen zij niet onder de strekking van het wetsvoorstel. Vluchtelingen en asielgerechtigdenErkende vluchtelingen (houders van een A-status) en asielgerechtigden
kunnen thans zowel van de Basisremigratiesubsidieregeling 1985 als van de
Remigratieregeling 1985 gebruik maken. Voorzover zij aan de overige voorwaarden
van het onderhavige wetsvoorstel voldoen, zal het voor hen mogelijk blijven
om van de remigratievoorzieningen gebruik te maken.Voor houders van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf (vvtv) ligt
het, gezien het karakter van deze vergunning, niet in de rede om deze groep
in aanmerking te brengen voor remigratiefaciliteiten. De vvtv wordt immers
verleend omdat en voor zolang de situatie in het herkomstland de terugkeer
belemmert. Na intrekking van de vvtv kunnen betrokkenen voor terugkeer gebruik
maken van de faciliteiten van het Terugkeerbureau van het Ministerie van Justitie. Verlaging van de leeftijdsgrensTenslotte heeft de Tweede Kamer voorgesteld om de leeftijd, waarop men
van de huidige Remigratieregeling 1985 gebruik kan maken, te verlagen van
50 naar 45 jaar. Hiervoor wordt aangevoerd dat de maatschappelijke omstandigheden
van potentiële remigranten de laatste jaren zijn gewijzigd, en dat de
werkloosheid onder oudere personen uit minderheidsgroepen zeer hoog is gebleven,
ondanks de inspanningen van het kabinet. Ook 45-jarigen zouden nauwelijks
meer kans maken in het arbeidsproces te worden ingeschakeld. Het zou daarom
reëel zijn de Remigratieregeling 1985 voor deze personen open te stellen.Het kabinet heeft bij verschillende gelegenheden erkend, dat de werkloosheid
onder met name de oudere beroepsbevolking uit minderheidsgroepen zorgelijk
hoog is. Ondermeer voor deze oudere werknemers heeft het kabinet dan ook de
laatste jaren een beleid ontwikkeld dat erop is gericht hen weer in het arbeidsproces
in te schakelen. Deze banen, waaronder de gesubsidieerde werkgelegenheid,
geven ook oudere langdurig werklozen nieuwe kansen en worden bovendien
meer dan evenredig bezet door werklozen uit minderheidsgroepen. Bovendien
is de werkloosheid van deze personen in de leeftijd van 45 tot 50 jaar weliswaar
hoog, maar niet hoger, doch eerder iets lager dan van de totale beroepsbevolking
uit de minderheidsgroepen.De werkloosheidssituatie vormt op zich dus ook geen aanleiding tot leeftijdsverlaging:
het kabinet heeft derhalve besloten om de leeftijd in het onderhavige wetsvoorstel
te handhaven op 50 jaar. 3.2. TerugkeeroptieOp 3 april 1996 heeft de Kamer een motie Apostolou c.s. (Kamerstukken
II 1995/96, 24 401, nr. 16) aanvaard, waarin wordt gevraagd om in het
in te dienen wetsvoorstel een regeling met betrekking tot de terugkeeroptie
op te nemen. Hiermee wordt gedoeld op een tijdelijke terugkeeroptie voor alle
personen die van remigratiefaciliteiten gebruik maken.Op dit moment hebben twee groepen niet-Nederlanders het recht om zich
na remigratie opnieuw in Nederland te vestigen. Het gaat hierbij om jongeren
die tussen hun vierde en negentiende levensjaar tenminste tien jaren in Nederland
hebben verbleven op grond van de artikelen 9 of 10 van de Vreemdelingenwet
en hun aanvraag om wedertoelating voor hun drieëntwintigste jaar doen.
Ook jongeren die voor hun negentiende jaar tenminste vijf jaren in Nederland
hebben verbleven op grond van de bovengenoemde artikelen en hun aanvraag om
wedertoelating doen, omdat zij zodanige banden met Nederland hebben dat dit
voor hen is aan te merken als meest aangewezen land, worden wederom toegelaten.
Daarnaast kan iemand natuurlijk ook tot Nederland worden toegelaten op grond
van klemmende redenen van humanitaire aard; dit is evenwel geen recht, maar
een beslissing van de overheid, die wordt gebaseerd op de persoonlijke situatie
van de betrokkene.In verband met de in de motie neergelegde wens van de Kamer heeft het
kabinet overwogen wat de voor- en nadelen van een ruimere toepassing van een
tijdelijke terugkeeroptie zouden zijn.Het ontbreken van een terugkeeroptie werkt – zo wordt van diverse
zijden gesteld – voor velen belemmerend om een keuze voor remigratie
te kunnen maken. Na een vaak jarenlang verblijf in Nederland is die keuze
een bijna niet te overziene beslissing. Men heeft het gevoel alle schepen
achter zich te moeten verbranden. De beslissing om voorgoed terug te gaan,
zonder de mogelijkheid te hebben om op die beslissing terug te kunnen komen
als door onvoorziene omstandigheden de hervestiging in het herkomstland niet
gelukt, wordt door velen als een te grote stap ervaren. Ook de onzekerheid
of de kinderen wel in het land van herkomst van de ouders zullen kunnen aarden,
vormt voor velen een belemmering om deze beslissing te kunnen nemen. Voor
personen, die in een dergelijk afwegingsproces de beslissing om terug te keren
voor zich uit schuiven, zou een terugkeeroptie juist voldoende houvast kunnen
bieden om de beslissing om te remigreren toch te nemen.Tegen het openen van de mogelijkheid van een terugkeeroptie pleit dat
de beslissing om terug te keren naar het land van herkomst of het bestemmingsland
een serieuze beslissing dient te zijn waarop men niet lichtvaardig moet kunnen
terugkomen. Het kabinet is van mening, dat van het openen van een terugkeeroptie
bovendien een verkeerd signaal zou kunnen uitgaan naar degenen die remigratie
overwegen. De wetenschap dat men de mogelijkheid heeft om zich binnen een
zekere termijn toch weer opnieuw in Nederland te kunnen vestigen, doet immers
af aan de noodzaak om een weloverwogen beslissing te nemen. Het kan ook gevolgen
hebben voor de attitude waarmee men zich in het land van herkomst
vestigt: de noodzaak om er een succes van te maken, kan daardoor verminderen.
Het openen van de mogelijkheid van een terugkeeroptie kan bovendien belemmerend
werken voor integratie van leden van het gezin in Nederland: als men zich
na een jaar wederom in Nederland vestigt, hebben de kinderen bijvoorbeeld
een jaar Nederlands onderwijs gemist. Een ander bezwaar is dat degenen waarin
is geïnvesteerd in het inburgeringstraject, en mogelijk ook een arbeidsmarkttraject,
na terugkeer van remigratie uit het herkomstland (opnieuw) in een achterstandssituatie
geraken. Ook het hieruit voortvloeiende extra beroep op voorzieningen, waaronder
uitkeringen, is een negatief aspect van een terugkeeroptie. Een terugkeeroptie
levert bovendien extra werkzaamheden op voor de handhaving van de onderhavige
wet en extra bestuurlijke lasten in verband met eventuele terugvorderingsacties.Alles tegen elkaar afwegende, heeft het kabinet vooralsnog niet het voornemen
om de mogelijkheden voor een terugkeeroptie verder te verruimen. Een goede
en uitgebreide voorlichting aan aspirantremigranten, en een mede op grond
daarvan goede voorbereiding van de beslissing om te remigreren, moeten voldoende
zijn om een verantwoorde beslissing te nemen. 3.3. VisumregelingMet het oog op de mogelijkheid gemakkelijk Nederland te kunnen bezoeken
is een regeling voor tijdelijk verblijf in Nederland gewenst. Bijvoorbeeld
voor het bezoeken van kinderen die niet zijn mee geremigreerd, of van zieke
familieleden, voor het bijwonen van plechtigheden als huwelijken of begrafenissen,
is het van belang dat remigranten gemakkelijker dan tot nog toe kunnen beschikken
over een visum voor toelating voor een tijdelijk verblijf voor Nederland.
Bekend is dat in sommige landen het verkrijgen van een visum nogal wat tijd
en inspanningen kan vergen.Het verlenen van een visum met een langere geldigheidsduur zou aan dit
probleem tegemoet kunnen komen. Nederland voert op het terrein van visa geen
zelfstandig beleid. Sedert de inwerkingtreding op 26 maart 1995 van de Uitvoeringsovereenkomst
van Schengen zijn over het verstrekken van Schengen-visa gezamenlijke regels
van kracht. Binnen deze regels is het weliswaar in principe mogelijk Schengen-visa
te verstrekken voor het gehele Schengen-gebied voor meerdere jaren, maar deze
mogelijkheid is beperkt tot bepaalde categorieën (hoofdzakelijk voor
zakenlieden). Aangezien tevens is vastgelegd dat slechts bij uitzondering
dergelijke visa mogen worden verstrekt, lijkt dit geen begaanbare weg voor
de oplossing van de problemen van remigranten. Verlening van territoriaal
tot Nederland beperkte visa, geldig voor meerdere jaren druist ook in tegen
de Schengen-regeling.In de eerste plaats verzetten de Schengen-regels zich tegen het verlenen
van dergelijke uitzonderingsvisa met een geldigheidsduur van meerdere jaren.In de tweede plaats wekt dit soort visa de indruk dat de houders daarvan,
hetzij niet voldoen aan de algemene voorwaarden voor binnenkomst in het gehele
Schengen-gebied, hetzij staan gesignaleerd in het Schengen Informatiesysteem.
Dit heeft nadelige gevolgen voor de remigrant.Gelet op het bovenstaande wordt in dit verband de mogelijkheid overwogen
in het geval het visum zou worden verstrekt voorafgaand aan de remigratie
een zogeheten terugkeervisum te verstrekken. Dit is een nationaal visum, dat
de houder een recht op binnenkomst in Nederland geeft en tevens krachtens
artikel 5, derde lid, van de Uitvoeringsovereenkomst van Schengen
een doorreis door de andere Schengen-landen toestaat. Voorzover bekend zijn
deze terugkeervisa voor meer reizen nog niet eerder met een geldigheidsduur
van meerdere jaren verstrekt, maar er is geen wettelijk voorschrift dat zich
hiertegen verzet. Deze visa kunnen aan nieuwe remigranten bij vertrek door
de Nederlandse autoriteiten worden afgegeven. Dit vereist wel enige aanpassing
van de regelgeving, omdat een terugkeervisum in principe is bedoeld voor vreemdelingen
die zijn toegelaten voor een verblijf van langer dan drie maanden.Voor mensen, die reeds eerder zijn geremigreerd, zullen de consulaire
posten worden geïnstrueerd tot een soepele afgifte van een Schengenvisum. 3.4. Individualisering van de uitkeringenEen vaker gesignaleerd probleem vormt het feit dat de maandelijkse uitkering
op basis van de huidige Remigratieregeling 1985 wordt uitbetaald aan de aanvrager,
meestal de man. Bij verlating of echtscheiding of verbreking van het samenlevingsverband
blijft de vrouw dan zonder inkomen achter. Daarom is van diverse zijden bepleit
de remigratietoelage af te stemmen op de feitelijke huwelijks- of samenlevingsomstandigheden.
Om aan het bezwaar van de huidige uitvoeringspraktijk tegemoet te komen, is
in het onderhavige wetsvoorstel neergelegd, dat bij verbreking van de relatie
elk van beide partners een recht verkrijgt op de remigratie-uitkering, als
ware beide ex-partners alleenstaande remigranten. Deze invulling van de individualisering
spoort met de regeling dat bij overlijden van een van de partners de langstlevende
partner eveneens een recht verkrijgt op de uitkering als ware die een alleenstaande
remigrant. 3.5. ZiektekostenverzekeringEén van de belemmeringen om van de huidige Remigratieregeling 1985
gebruik te maken is het ontbreken van een verzekering tegen ziektekosten.
Juist voor ouderen die gewoonlijk meer gebruik maken van medische voorzieningen,
is het ontbreken van een dergelijke verzekering soms een ernstig beletsel
om van deze regeling gebruik te maken.Krachtens de Ziekenfondswet is het alleen mogelijk ziekenfondsaanspraken
geldend te maken in landen waarmee Nederland een verdrag heeft gesloten, waarvan
de verlening van medische zorg aan wederzijds verzekerden deel uitmaakt. Het
kabinet is bereid met iedere daarvoor in aanmerking komende staat afzonderlijk
overeen te komen dat het betrokken land deze categorie van verzekerden, ten
laste van de Nederlandse ziektekostenverzekering, medische zorg biedt. Bezien
moet worden of de bestaande verdragen met Kaap Verdië, Turkije, Marokko,
Tunesië en de landen van het voormalige Joego-Slavië daartoe dienen
te worden aangepast. Daarnaast dient het Aanwijzingsbesluit verplicht-verzekerden
Ziekenfondswet te worden aangepast. De aanspraken bestaan uit verstrekkingen
die zijn voorzien in het kader van de wettelijke ziektekostenregeling in het
land van herkomst of van het bestemmingsland.Indien er geen verdrag met een herkomst- of bestemmingsland is, zal de
remigrant een tegemoetkoming in de kosten ontvangen om zelf een voorziening
te treffen in het bestemmingsland. 3.6. Afstand doen / Automatisch verlies van het NederlanderschapUitgangspunt van het wetsvoorstel is dat personen met de Nederlandse nationaliteit
niet voor de remigratievoorzieningen in aanmerking komen. Degenen die naast
het Nederlanderschap reeds beschikken over de nationaliteit van
het bestemmingsland, zullen expliciet afstand dienen te doen van het Nederlanderschap.Voor personen uit minderheidgroepen die naast de Nederlandse nationaliteit
niet tevens over een andere nationaliteit beschikken is het vanuit Nederland
verwerven van een vreemde nationaliteit doorgaans niet mogelijk. Het afstand
doen van de Nederlandse nationaliteit teneinde te voldoen aan de voorwaarden
voor remigratie kan in deze gevallen derhalve niet. Deze situatie doet zich
op dit moment bijvoorbeeld voor voor Nederlanders van Surinaamse afkomst.
Teneinde ook voor deze categorie van personen remigratie mogelijk te maken
en hen daarmee onder de werking van de wet te brengen is de volgende voorwaarde
in het voorstel opgenomen. Voor vertrek dienen deze personen te verklaren
dat zij bereid zijn in het bestemmingsland al hetgeen te doen wat in redelijkheid
mogelijk is, om de nationaliteit van dat bestemmingsland met bekwame spoed
te ver/herkrijgen.Indien de nationaliteit van het bestemmingsland in dat land is verkregen
verliest de remigrant automatisch de Nederlandse nationaliteit. 3.7. Voorziening na overlijden oudersVoorts zal een voorziening worden getroffen voor de meeremigrerende minderjarige
kinderen van echtparen, geregistreerde partners of ongehuwd samenlevenden.
Indien beide ouders in het bestemmingsland komen te overlijden, zal het oorspronkelijke
recht op de uitkering van de beide ouders worden omgezet in een recht van
de minderjarige kinderen op de helft van deze gezamenlijke uitkering. Het
kabinet acht het van belang, dat op deze wijze in het onderhoud van de kinderen
blijvend wordt voorzien tot aan hun meerderjarigheid. 3.8. Indexering van de periodieke uitkeringIn een algemeen overleg met de vaste commissies voor Binnenlandse Zaken
en voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid op 27 maart 1996 (Kamerstukken II
1995/96, 24 401 nr. 17) is toegezegd nader te bezien hoe de indexering
in de nieuwe Remigratiewet zal worden geregeld. Op basis van artikel 7, onderdeel
a, zal in de algemene maatregel van bestuur de indexering worden opgenomen.
Deze indexering zal gaan gelden voor de periodieke uitkeringen van de remigranten
die na de inwerkingtreding van deze wet remigreren. 3.9. VoorlichtingHet kabinet hecht aan een adequate objectieve voorlichting voor aspirant-remigranten
ter ondersteuning van hun vrije besluitvorming tot vertrek uit Nederland.
Deze voorlichting dient kwalitatief verantwoord, voldoende beschikbaar en
gemakkelijk toegankelijk te zijn. Op basis van deze uitgangspunten is de uitvoering
opgedragen aan het Nederlands Migratie Instituut (NMI). Het NMI biedt een
laagdrempelige landelijke dienstverlening aan aspirant-remigranten. In voorkomend
geval kan het NMI op verzoek van vertrokken remigranten ook hulpverlenend
en bemiddelend optreden voor de behandeling van hun eventuele problemen met
instellingen in Nederland.Het NMI heeft een laagdrempelige algemene voorlichtingstaak die gedecentraliseerd
en op objectieve wijze wordt aangeboden aan de doelgroepen. De SVB richt zich
vanzelfsprekend in het bijzonder op de voorlichting inzake de regelingen en
de mogelijke noodzakelijke bescheiden om in aanmerking te komen voor een remigratie-uitkering.
Het Ministerie van Binnenlandse Zaken draagt zorg voor afstemming ter zake
tussen NMI en SVB. 3.10. Ontwikkelingssamenwerking en remigratieDe Minister voor Ontwikkelingssamenwerking heeft zich in diens nota «Migratie
en Ontwikkeling» (Kamerstukken II 1996/97, nr. 25 108, nr. 1) van
14 november 1996 bereid verklaard steun te geven aan de vrijwillige terugkeer
van legaal in Nederland verblijvende migranten en afgewezen asielzoekers.De bijdrage uit middelen van Ontwikkelingssamenwerking (OS) betreft in
beginsel herkomstlanden waarmee Nederland een ontwikkelingsrelatie heeft.
De OS-bijdrage bestaat in beginsel uit steun voor herintegratie-activiteiten
in het land van herkomst, die niet alleen aan terugkerenden (al dan niet uit
Nederland) maar ook aan de lokale gemeenschap ten goede komen. De bijdrage
zal ingebed moeten zijn in het bestaande OS-beleid. Onder meer kan gedacht
worden aan scholings- en werkgelegenheidsprojecten.De Minister van Binnenlandse Zaken en de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
zullen op basis van concrete op landen gerichte projecten samenwerken. Hiertoe
zal onder meer door het Ministerie van Binnenlandse Zaken voorstellen worden
aangedragen. Overwogen wordt om voor enkele herkomstlanden in de vorm van
pilotprojecten de onderlinge samenwerking op het vlak van het ondersteunen
van de vrijwillige terugkeer van remigranten vorm te geven. Voor de remigratie
naar Bosnië wordt reeds interdepartementaal (Justitie, Binnenlandse Zaken
en Buitenlandse Zaken) een pakket maatregelen ontwikkeld. 3.11. RechtsbeschermingOp de besluitvorming van het uitvoeringsorgaan inzake remigratie zijn
de bepalingen van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) over besluitvorming
en rechtsbescherming van toepassing. Hiermee is voorzien in de mogelijkheid
dat de remigrant(e) bezwaar kan maken bij het uitvoeringsorgaan tegen een
besluit waarmee hij/zij het niet eens is. Het uitvoeringsorgaan is dan gehouden
zijn besluit in heroverweging te nemen. Is ook het daarop genomen besluit
voor de remigrant(e) niet bevredigend, dan staat voor hem/haar beroep open
bij de rechtbank.In voorkomende gevallen kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State. Het kabinet meent dat de remigrant(e)
op deze wijze adequate mogelijkheden tot rechtsbescherming heeft tegen besluiten
in de zin van deze voorgenomen wet. 4. UitvoeringDe uitvoering van de huidige Basisremigratiesubsisieregeling 1985 en de
huidige Remigratieregeling 1985 zijn opgedragen aan de Sociale Verzekeringsbank
(SVB) en het Nederlands Migratie Instituut (NMI). Met beide uitvoeringsorganisaties
zijn hiertoe overeenkomsten gesloten.Het onderhavige wetsvoorstel regelt in hoofdlijnen de inhoud van het nieuwe
remigratiebeleid. De uitvoeringsaspecten van het wetsvoorstel en de daarop
berustende bepalingen zullen bij of in bijzondere gevallen krachtens een afzonderlijk
wetsvoorstel worden geregeld, dat naar alle waarschijnlijkheid het karakter
van een voorstel tot wijziging van de Remigratiewet zal krijgen. Beide voorstellen
zullen tegelijk in werking dienen te treden. II ARTIKELSGEWIJS Artikel 1 Onderdeel bUitgangspunt van de doelgroepen van het onderhavige wetsvoorstel zijn
de doelgroepen van het integratiebeleid. Deze doelgroepen zijn neergelegd
in de Contourennota integratiebeleid etnische minderheden van 11 april 1994
(Kamerstukken II 1993/94, 23 684, nr. 1). Het betreft de volgende minderheidsgroepen:
Surinamers, Antillianen en Arubanen, Turken, Marokkanen, Tunesiërs, Kaapverdianen,
Zuideuropeanen, ex-Joegoslaven, Molukkers, zigeuners en woonwagenbewoners,
vluchtelingen en asielgerechtigden. Met uitzondering van de Antillianen en
Arubanen (zij bezitten de Nederlandse nationaliteit) en de Zuideuropeanen
(zij zijn onderdanen van de Europese Unie) vallen deze minderheidsgroepen
onder de toepassing van deze nieuwe wet, nadat de Minister van Binnenlandse
Zaken deze groepen hiertoe heeft aangewezen. Voor de minderheidsgroep zigeuners
en woonwagenbewoners wordt voorts nog opgemerkt dat het afhankelijk is van
hun nationaliteit of zij onder de werking van dit voorstel vallen.Zoals ook in de toelichting bij het wetsvoorstel Wet overleg minderhedenbeleid
(Kamerstukken II 1995/96, 24 835, nr. 3) is gesteld, acht het kabinet
flexibiliteit van groot belang bij het bepalen van de doelgroepen van het
integratiebeleid en hecht het kabinet eraan om in aansluiting op de Contourennota
integratiebeleid etnische minderheden in de toekomst de aanduiding van doelgroepen
van het integratiebeleid te kunnen bijstellen. Het gestelde onder b van het
onderhavige artikel strekt hiertoe. Onderdeel cBij een groot aantal leden van de etnische minderheidsgroepen leeft nog
steeds een verlangen om naar het land van herkomst terug te keren. Gelet hierop
heeft het kabinet remigreren gedefiniëerd als het zich vestigen in een
land van herkomst. Op dit uitgangspunt zijn voor twee groepen uitzonderingen
gemaakt, nl. de vluchtelingen en de asielgerechtigden, die op grond van klemmende
redenen van humanitaire aard tot Nederland zijn toegelaten. Zij kunnen remigreren
naar elk land buiten Nederland. Voor de argumenten voor deze uitzonderingen
wordt verwezen naar de toelichting bij het tweede lid van dit artikel. Onderdeel dMet deze definitie van land van herkomst wordt tevens beoogd aan te geven
tot in welke generatie men remigrant kan zijn in de zin van dit voorstel. Onderdeel fZowel uit de omschrijving van de term «remigrant» als uit
de omschrijving van de term «remigreren» (onderdeel c, van dit
artikel) blijkt dat de remigrant zich blijvend buiten Nederland dient te vestigen.
In het algemene deel van deze toelichting is reeds beargumenteerd waarom het
wetsvoorstel niet voorziet in een terugkeeroptie. Onderdeel gIndien een echtpaar, geregistreerde partners of ongehuwd samenlevenden
remigreren dient een van beide partners te voldoen aan de voorwaarden van
deze voorgenomen wet. In voorkomende gevallen kan dan ook met
het begrip partner de vrouw van de remigrant worden bedoeld, als de man van
de remigrant. In dit onderdeel is voorts aangegeven dat in het kader van dit
wetsvoorstel een gezamenlijke huishouding uit niet meer dan twee personen.
kan bestaan. Onderdeel hDe kinderen die op grond van dit voorstel aanspraken hebben zijn de kinderen
die met de remigrant zijn meegeremigreerd. Dit houdt in dat de kinderen die
in het land van herkomst/bestemming wonen, voordat de remigrant remigreerde
geen aanspraken hebben op grond van dit wetsvoorstel. In de meeste gevallen
hebben deze kinderen ook nooit in Nederland gewoond.Voorts is het wetsvoorstel alleen van toepassing op minderjarige kinderen.De aanspraken op grond van dit voorstel houden dan ook op te bestaan bij
het bereiken van de meerderjarige leeftijd. Dat het wetsvoorstel alleen van
toepassing is op minderjarige kinderen houdt tevens in dat meerderjarige kinderen
een eigen aanvraag voor de remigratievoorzieningen dienen in te dienen. Onderdeel iIn artikel 9 van de Vreemdelingenwet wordt geen onderscheid gemaakt tussen
de verschillende categorieën houders van een vergunning tot verblijf.
Remigratie is niet bedoeld voor houders van een vergunning tot verblijf met
een bepaald doel, bijvoorbeeld om medische redenen of om redenen van studie.
Deze houders van een vergunning tot verblijf dienen nadat bedoeld doel is
«gerealiseerd», weer naar hun land van herkomst terug te keren.
Houders van een vergunning tot verblijf die op basis van een asielaanvraag
in Nederland zijn toegelaten op grond van klemmende redenen van humanitaire
aard kunnen, evenals vluchtelingen, hoewel formeel niet definitief, voor een
zeer lange tijd in Nederland verblijven. Voor deze twee laatste groeperingen
is remigratie dan ook bedoeld. Omdat in de Vreemdelingenwet de houder van
een vergunning tot verblijf op grond van klemmende redenen van humanitaire
aard niet afzonderlijk wordt genoemd, is in dit onderdeel deze categorie omschreven. Tweede lidVoor twee specifieke doelgroepen, namelijk de vluchtelingen en de asielgerechtigden
die op basis van een asielaanvraag in Nederland zijn toegelaten om klemmende
redenen van humanitaire aard, is een verruiming aangebracht in die zin, dat
het wetsvoorstel voor hen niet alleen zal gelden in geval zij remigreren naar
het land van herkomst, maar ook wanneer zij remigreren naar een derde land.
Deze groep heeft niet uit vrije wil en vaak ook overhaast het eigen land verlaten.
Hun komst berust veelal niet op een bewuste keuze voor Nederland als toevluchtsoord,
maar wordt bepaald door min of meer toevallige omstandigheden bij hun vertrek.
Sommigen ontdekken na verloop van tijd familieleden in andere landen die vluchtelingen
hebben opgenomen en wensen zich bij hen te voegen. Anderen verkiezen na een
periode van bezinning zich te vestigen in de nabijheid van het eigen land.
Weer anderen krijgen als gevolg van een politieke omwenteling de gelegenheid
naar het eigen land terug te keren. Vluchtelingen en asielgerechtigden uit
het voormalige Joegoslavië, bijvoorbeeld Bosniërs, hebben op basis
van dit lid de mogelijkheid om te remigreren naar Bosnië of naar andere
landen in die regio. Met het oog op deze omstandigheden is besloten de bovenvermelde
verruiming aan te brengen. Artikel 2In het eerste lid, onder a, wordt voor de omschrijving van vreemdeling
aangesloten bij de omschrijving, bedoeld in artikel 1, onder e, van de Rijkswet
op het Nederlanderschap. De reden hiervan is dat, indien verwezen zou worden
naar de omschrijving van vreemdeling in de Vreemdelingenwet: «ieder
die de Nederlandse nationaliteit niet bezit en niet op grond van een wettelijke
bepaling als Nederlander wordt behandeld», bijvoorbeeld de Molukkers
niet onder de toepassing van deze wet zouden vallen.De omvang van de doelgroep wordt mede bepaald door internationale regelingen.
Voor de uitzondering in dit lid van de gemeenschapsonderdanen wordt verwezen
naar het algemene deel van deze toelichting.Het eerste lid, onder b, heeft betrekking op die personen die willen remigreren
en daartoe afstand willen doen van de Nederlandse nationaliteit. Niet in alle
gevallen kan reeds in Nederland de nationaliteit van het bestemmingsland worden
verworven. Hoe de nationaliteit van het bestemmingsland kan worden verworven
is afhankelijk van de nationaliteitswetgeving van dat land. Het komt voor
dat men enige jaren in het bestemmingsland moet hebben gewoond, voordat de
betreffende nationaliteit kan worden verworven. Derhalve is in dit lid een
uitzondering gemaakt op het uitgangspunt dat het wetsvoorstel alleen van toepassing
is op personen met een andere dan de Nederlandse nationaliteit. Dit lid legt
aan de Nederlander die remigreert naar een land waarvan hij in Nederland niet
de nationaliteit kan verwerven de verplichting op zo spoedig mogelijk in het
bestemmingsland die nationaliteit te verwerven. Hij dient hiertoe in Nederland
een verklaring af te leggen. Het niet nakomen van die verplichting zal gevolgen
hebben voor het verstrekken van de remigratievoorzieningen. De grond om hiertoe
maatregelen te nemen is neergelegd in artikel 3, derde lid, jo. artikel 6.
Artikel 6 bepaalt dat bij of krachtens algemene maatregel van bestuur, indien
niet wordt voldaan aan de gestelde voorwaarden, de voorzieningen kunnen worden
geschorst, beëindigd of teruggevorderd. Een van de voorwaarden zal zijn
het nakomen van de verplichting zo spoedig mogelijk de nationaliteit van het
bestemmingsland te verwerven. Indien deze nationaliteit is verworven gaat
het Nederlanderschap automatisch verloren.In de circulaire van de Staatssecretaris van Justitie van 18 juni 1997
is het nieuwe beleid uiteengezet inzake het doen van afstand van de oorspronkelijke
nationaliteit bij naturalisatie tot Nederlander. Ook de uitzonderingen waarin
meervoudige nationaliteit wordt toegestaan zijn in deze circulaire opgenomen.
Een van de uitzonderingen waarbij het Nederlanderschap niet verloren gaat,
betreft de situatie dat een verkrijger van een andere nationaliteit in het
land van die andere nationaliteit is geboren en daar ten tijde van de verkrijging
zijn hoofdverblijf heeft. Dit beleid wordt in een wijzigingsvoorstel van de
Rijkswet op het Nederlanderschap neergelegd. Dit wetsvoorstel zal op korte
termijn aan de Tweede Kamer worden aangeboden. Na indiening van het laatstgenoemde
wetsvoorstel wordt bezien of het onderhavige voorstel bij nota van wijziging
zal worden aangepast in die zin dat aan artikel 2, eerste lid, onderdeel b,
wordt toegevoegd dat indien het verkrijgen van een andere nationaliteit niet
leidt tot verlies van het Nederlanderschap, alsnog afstand van het Nederlanderschap
dient te worden gedaan.Uit de praktijk kan blijken dat met betrekking tot de verklaring nadere
regels dienen te worden gesteld. Het tweede lid biedt hiervoor de grondslag.
Een voorbeeld van nadere regeling zou kunnen zijn dat voor vertrek moet worden
nagegaan of betrokkene in algemene zin voldoet aan de eisen voor naturalisatie
in het bestemmingsland. Artikel 3Het kabinet streeft er naar in dit voorstel van wet en de daarop gebaseerde
uitvoeringsbesluiten geen wijziging aan te brengen in de zogenaamde basisvoorzieningen
die momenteel op grond van de Basisremigratiesubsidieregeling 1985 worden
verstrekt. De belangrijkste basisvoorzieningen zijn een vergoeding van de
kosten voor het persoonlijk vervoer van de remigrant, zijn partner en hun
kinderen naar het bestemmingsland tot de plaats van bestemming en gedurende
een eerste periode na aankomst in het bestemmingsland een tegemoetkoming in
de kosten van hervestiging aldaar. Voorts wordt in het tweede lid nog een
aantal zeer specifieke voorzieningen genoemd, die in bepaalde situaties kunnen
worden verstrekt.In het derde lid zijn twee belangrijke voorwaarden opgenomen waaraan in
ieder geval moet worden voldaan om voor de remigratievoorzieningen in aanmerking
te komen en ze te kunnen blijven ontvangen. Het betreft de voorwaarden waaraan
moet worden voldaan in de situatie van artikel 2, eerste lid, onderdeel b.
Het betreft het afleggen van een verklaring en al hetgeen te doen wat in redelijkheid
mogelijk is, om de nationaliteit van het bestemmingsland met bekwame spoed
te verkrijgen, binnen een redelijke termijn. Deze redelijke termijn kan per
land verschillend zijn. De invulling van deze termijn is afhankelijk van de
termijnen die in de nationaliteitswetten van het bestemmingsland zijn neergelegd.Een andere belangrijke voorwaarde om in aanmerking te komen voor de basisvoorzieningen
is de periode onmiddelijk voorafgaand aan de aanvraag, waarin de remigrant
rechtmatig zijn hoofdverblijf in Nederland heeft gehad. In de huidige Basisremigratiesubsidieregeling
1985 is deze periode op tenminste twee jaar gesteld. Het kabinet heeft het
voornemen om deze termijn in de algemene maatregel van bestuur op basis van
het onderhavige wetsvoorstel terug te brengen tot een jaar. Naast deze voorwaarde
zullen bij of krachtens deze algemene maatregel van bestuur nog andere voorwaarden
worden gesteld, zoals: het niet eerder hebben ontvangen van de basisvoorzieningen,
het hebben voldaan van de schulden van de remigrant en de met hem meeremigrerende
personen aan het Rijk enz.Artikel 4In het eerste lid van dit artikel is de grondslag neergelegd voor het
verstrekken van een periodieke uitkering aan remigranten van tenminste 50
jaar en ouder ter voorziening in de noodzakelijke kosten van het bestaan in
het bestemmingsland.Deze periodieke uitkering zal alleen worden verstrekt indien de remigrant
niet over voldoende middelen beschikt om zelfstandig te kunnen remigreren.
De concrete invulling hiervan zal worden geregeld in de in dit artikel genoemde
algemene maatregel van bestuur. Voor de leeftijdsgrens van 50 jaar wordt verwezen
naar het algemene deel van deze toelichting.Bij of krachtens genoemde algemene maatregel van bestuur zullen voorwaarden
worden opgenomen, naast de voorwaarden die reeds zijn gesteld in artikel 3,
derde lid, waaronder de periodieke uitkering en de ziektekostenvoorziening
zal worden verstrekt en zal blijven worden verstrekt. Een belangrijke voorwaarde
zal zijn de periode onmiddellijk voorafgaand aan de aanvraag, waarin de remigrant
rechtmatig zijn hoofdverblijf in Nederland heeft gehad. In de huidige Remigratieregeling
1985 is deze periode op tenminste vijf jaar gesteld. Overwogen wordt om deze
termijn in de algemene maatregel van bestuur terug te brengen. Tweede lidOp basis van deze bepaling zal een aanpassing van het Aanwijzingsbesluit
verplicht-verzekerden Ziekenfondswet worden bewerkstelligd voor die personen
die met een remigratie-uitkering remigreren en niet of niet langer uit andere
hoofde als verplicht verzekerden ingevolge de Ziekenfondswet kunnen worden
aangemerkt. Deze aanpassing strekt ertoe een ziekenfondsverzekering in het
leven te roepen voor de gevallen waarin op grond van een door Nederland afgesloten
verdrag inzake sociale zekerheid elders medische zorg kan worden verleend
ten laste van Nederland. Tevens zal in het Aanwijzingsbesluit een premieheffingsbepaling
worden opgenomen waarin tot uitdrukking zal worden gebracht dat alleen de
premies die aan bovengenoemde ziekenfondsverzekering zijn verbonden ten laste
komen van het Ministerie van Binnenlandse Zaken.Derde lidDe tegemoetkoming in de kosten die in het derde lid wordt verstrekt voor
het zelf afsluiten van een verzekeringsovereenkomst zal voor wat de hoogte
betreft zoveel mogelijk worden afgestemd op de hoogte van de te betalen premie
van de verplichte verzekering als bedoeld in het tweede lid. De hier bedoelde
ziektekostenvoorzieningen zijn extra voorzieningen naast de periodieke remigratieuitkering,
bedoeld in het eerste lid.Artikel 5Bij de individualisering in het eerste lid van de hier bedoelde voorzieningen
behoeven de remigrant en zijn echtgenoot niet formeel te scheiden. In het
derde lid van dit artikel is een nieuw element opgenomen. Zoals in het algemene
deel van de toelichting reeds is gesteld, acht het kabinet het van belang,
dat op deze wijze in het onderhoud van de kinderen blijvend wordt voorzien
tot aan hun meerderjarigheid.Artikel 6De gevolgen van het niet voldoen aan de voorwaarden die in het wetsvoorstel
en in de uitvoeringsbesluiten worden gesteld, zijn beëindiging van het
recht op de voorzieningen, schorsing van de betaling van de uit te keren bedragen
en geheel of gedeeltelijke terugvordering van de reeds betaalde bedragen.
Afhankelijk van de zwaarte van de gestelde voorwaarde zal bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur worden bepaald, of en welke van de maatregel(en)
zullen worden opgelegd.Dit instrumentarium wordt als voldoende beschouwd, omdat in 1994 scherpere
afspraken dan voorheen zijn gemaakt die erop gericht zijn rechtmatige toepassing
van de remigratieregelingen te bevorderen. Afspraken over de handhaving zijn
opgenomen in de overeenkomst met de SVB. De Rekenkamer heeft in haar rapportage
(1996) geen aanleiding gevonden inzake de uitvoering door de SVB kanttekeningen
te plaatsen. Na de overdracht per 1 januari 1997 van de verantwoordelijkheid
voor het remigratiebeleid naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken zijn
met de SVB zeer zorgvuldige afspraken inzake de handhaving gemaakt. Bij het
inwerking treden van deze wet zal andermaal worden nagegaan hoe de handhaving
verder kan worden geoptimaliseerd. De vervolmaking van de Gemeentelijke Basisadministratie
(GBA) en de mogelijkheden van de «Koppelingswet» zullen hierbij
verder worden benut.De handhaving op de rechtmatige toepassing van de regelingen betreft:
verificatie van persoons- en uitkerings-gegevens bij de aanvrage, verificatie
van vertrek en uitschrijving bij de burgerlijke stand, verificatie van in-leven-zijn,
van gezinsmutaties en steekproefcontroles in het bestemmingsland
alsmede controle op de terugkeer naar Nederland via de GBA of op grond van
andere signalen. Tevens is de samenwerking van de SVB met de GBA toegenomen. Artikel 7Onderdeel b maakt het mogelijk de gevolgen voor de periodieke uitkering
van de samenloop met andere uitkeringen in een algemene maatregel van bestuur
op te nemen. Deze samenloopproblematiek is eveneens geregeld in de huidige
Remigratieregeling 1985.Onderdeel c voorziet er in dat bewijsstukken worden aangewezen ter overlegging.
Op grond van artikel 4:3, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht kan
de aanvrager de hier bedoelde bewijsstukken niet weigeren te verschaffen.Artikel 8Het kabinet acht het wenselijk dat nieuwe wetgeving wordt geëvalueerd.
Daarom wordt in dit artikel de Minister van Binnenlandse Zaken opgedragen
de onderhavige regelgeving binnen vier jaar na inwerkingtreding te evalueren.
Daarbij zal met name worden betrokken de individualisering van de periodieke
uitkering, nadat de remigrant en zijn partner geen gezamenlijke huishouding
meer voeren en de praktijk inzake het zelf afsluiten van een verzekeringsovereenkomst
tegen ziektekosten in het bestemmingsland, indien met het bestemmingsland
niet een zodanig verdrag is gesloten. Deze onderdelen bepalen mede de doeltreffendheid
van het wetsvoorstel. Voor de omschrijving van de doelstelling van dit voorstel
wordt verwezen naar het algemene deel van de toelichting.Artikel 9Het eerste lid bepaalt dat remigranten die voor inwerkingtreding van deze
wet reeds zijn geremigreerd en een uitkering ontvingen op basis van de Remigratieregeling
1985 voor het ontvangen van een uitkering op basis van deze wet, geen nieuwe
aanvraag behoeven in te dienen. Voorts is bepaald dat de hoogte van de uitkeringen
automatisch wordt aangepast aan het niveau van de uitkeringen op basis van
deze wet.In de volgende leden van dit artikel worden uitzonderingen gemaakt op
de hoofdregel, neergelegd in artikel 1, onderdeel f. Deze hoofdregel houdt
in dat het wetsvoorstel tevens van toepassing is op personen die reeds vóór
de dag van inwerkingtreding van deze wet zijn geremigreerd. Deze hoofdregel
is opgenomen op grond van de volgende reden. De huidige remigratieregelingen
zouden van kracht moeten blijven, indien deze categorie remigranten niet onder
de werking van de nieuwe wet worden gebracht. Dit zou een extra belasting
betekenen voor het uitvoeringsorgaan, omdat in dat geval twee remigratie-regimes
van toepassing zijn. De uitzonderingen zijn neergelegd in de leden 2 tot en
met 5.Het betreft het verstrekken van een verplichte ziektekostenverzekering
of een tegemoetkoming in de kosten voor het zelf afsluiten van een verzekeringsovereenkomst
tegen ziektekosten. Het verstrekken van deze voorziening aan remigranten die
voor inwerkingtreding van deze wet zijn geremigreerd zou niet sporen met het
uitgangspunt van budgettaire neutraliteit, die het kabinet zich bij dit voorstel
heeft voorgenomen.Voorts kan een periodieke uitkering niet worden aangevraagd door een remigrant
die voor inwerkingtreding van deze wet is geremigreerd en na inwerkingtreding
van deze wet de leeftijd van 50 jaar bereikt. De remigratie-uitkering kan
alleen worden aangevraagd door personen van 50 jaar en ouder én voordat
de remigratie heeft plaatsgevonden.Vervolgens is de individualisering van de uitkering niet van toepassing
op remigranten die reeds voor inwerkingtreding van deze wet zijn geremigreerd en reeds op dat moment geen gezamenlijke huishouding meer voeren.
Tot slot maakt het vijfde lid een uitzondering op het recht op een uitkering
van wezen, indien deze minderjarige kinderen voor inwerkingtreding van deze
wet zijn meegeremigreerd en waarvan de ouders bij inwerkingtreding van deze
wet reeds zijn overleden.Artikel 11Het toenmalige kabinet heeft in goed overleg met de Tweede Kamer in 1992
besloten de actieve ondersteuning van emigranten te beëindigen. Op 31
maart 1992 heeft de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de Tweede
Kamer daarover geïnformeerd (Kamerstukken II 1991/92, 22 300 XV,
nr. 74). De Kamer heeft daarmee ingestemd. Gelet op het feit dat de Basisremigratiesubsidieregeling
1985 en de Remigratieregeling 1985 hun wettelijke grondslag vinden in artikel
28 van de Emigratiewet, is de Emigratiewet nooit ingetrokken. Nu het onderhavige
wetsvoorstel de wettelijke grondslag zal vormen voor het nieuwe remigratiebeleid
worden de Emigratiewet en de daarop gebaseerde algemene maatregelen van bestuur
en andere uitvoeringsbesluiten ingetrokken.Gelet op artikel 9 dienen de beschikkingen die op basis van de Basisremigratiesubsidieregeling
1985 en op basis van de Remigratieregeling 1985 zijn vastgesteld, van kracht
te blijven.Artikel 12Met de intrekking van de Emigratiewet komt ook de rechtsgrondslag voor
het bij wet ingestelde Emigratiebestuur te vervallen. Artikel 12 dient voor
de formele overdracht van de vermogensbestanddelen van het Emigratiebestuur
aan de Staat. In dat verband zal de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
namens de Staat optreden. Voor de goede orde zij hierbij opgemerkt dat in
de afgelopen jaren – vooruitlopend op de intrekking van de Emigratiewet –
een aantal rechten en verplichtingen, die onderdelen waren van de vermogensbestanddelen,
in overleg met het Emigratiebestuur al zijn overgedragen aan de Staat, daarbij
vertegenwoordigd door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het
betreft hier vorderingen van het Emigratiebestuur op landbouwcoöperaties
in Brazilië.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zal zorgdragen voor de
decharge-verlening aan de bestuursleden.Bij het Emigatiebestuur en de Emigratiedienst (artikel 20 van de Emigratiewet)
is geen personeel meer werkzaam. Voorts is het Emigratiebestuur geen eigenaar
meer van registergoederen. Derhalve behoeft over beide onderwerpen geen bepalingen
te worden opgenomen in het onderhavige voorstel van wet.In de statuten van het Nederlands Emigratiefonds (NEF) is bepaald dat
de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de bestuursleden van dit
fonds benoemd op voordracht van het Emigratiebestuur. Aan het zittende bestuur
van het NEF en de emigratiecentrales is voorgesteld de statuten van het NEF
zo te wijzigen dat in het vervolg de emigratiecentrales de leden van het NEF
zullen benoemen.In het tweede lid wordt bepaald dat de eventuele wettelijke procedures
en rechtsgedingen waarbij het Emigratiebestuur is betrokken na inwerkingtreding
van deze wet worden voortgezet door de Staat, daarbij vertegenwoordigd door
de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Artikel 13Op grond van artikel 4 van de Archiefwet 1995 dient in dit wetsvoorstel
een voorziening te zijn opgenomen omtrent de archiefbescheiden van het Emigratiebestuur.
In het onderhavige artikel wordt bepaald dat de archiefbescheiden van dit
bestuur worden overgedragen aan de Staat. De Minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid zal in dit verband de Staat vertegenwoordigen.De Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25741-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl