Wijz. titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) Burgerlijk Wetboek met betrekking tot vakantie en ouderschapsverlof; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26079, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

19-06-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

26079 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2 Vakantie 2.1 Voorgeschiedenis AlgemeenAdvies van de Sociaal-Economische Raad2.2 Inhoud van de voorgestelde wijziging van de wettelijke
regeling van de vakantie Uitgangspunten van de regeling2.3 Hoofdlijnen van het wetsvoorstel Uitzonderingen op de hoofdregel inzake opbouw (artikel
635)Ziektedagen en vakantiedagen (artikelen 636 en 637)Het vaststellen en opnemen van vakantiedagen (artikel
638)Afkopen van vakantieaanspraken (artikel 640)Het verrekenen van vakantierechten bij verandering van
werkgever (artikel 641)De verjaring van vakantierechten (artikel 642)3. Ouderschapsverlof 3.1 Algemeen3.2 Inhoud van de voorgestelde wijziging van de wettelijke
regeling ouderschapsverlof Kring van rechthebbenden (geboorte, erkenning en adoptie)Tweemaal een aanspraak op ouderschapsverlofOverige aanpassingen3.3 De bedrijfseffectenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I, onderdeel AArtikel I, onderdelen B en CArtikel I, onderdeel DArtikel I, onderdeel Eonderdeel FArtikel I, onderdeel GArtikel I, onderdeel HArtikel I, onderdeel IArtikel IIArtikel IIIArtikel IVArtikel VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26079Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 079Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek
met betrekking tot vakantie en ouderschapsverlofnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
uitsluitend opmerkingen van redactionele aard bevat (artikel 25a, vierde lid,
onderdeel b, van de Wet op de Raad van State).ALGEMEEN DEEL1. InleidingHet voorliggende wetsvoorstel strekt tot wijziging van afdeling 3 «Vakantie
en verlof» van titel 7.10 van het Burgerlijk Wetboek. De in het voorstel
voorziene wijzigingen geven (mede) uitvoering aan beleidsvoornemens die het
kabinet heeft ontwikkeld in het kader van de nota «Om de kwaliteit van
Arbeid en Zorg: investeren in verlof» hierna te noemen de nota Arbeid
en Zorg1.Het voorstel behelst in de eerste plaats een aanpassing van de regeling
van de vakantie zoals die thans in titel 7.10, artikelen 634 tot en met 643
en 645 is opgenomen. De nota Arbeid en Zorg benadrukt dat de wettelijke regeling
van de vakantie een bijdrage kan leveren aan een vergroting van de mogelijkheden
om arbeid- en zorgtaken te combineren en stelt vast dat het overwegend dwingendrechtelijke
karakter van de huidige regeling er toe leidt dat deze mogelijkheden niet
optimaal kunnen worden benut. Bij brief van 21 mei 1996 is advies gevraagd
aan de Sociaal Economische Raad over het rechtskarakter van de vakantieregeling.
Hierbij is de raad advies gevraagd over een aantal concrete voorstellen waarbij
onderscheid wordt gemaakt tussen minimum- en bovenwettelijke vakantiedagen.
De raad heeft overigens bij eerdere gelegenheden al gewezen op de wenselijkheid
van een nadere advisering over een aanpassing van de vakantiewetgeving in
verband met ontwikkelingen op het gebied van flexibilisering van arbeid en
arbeidsverhoudingen2.Op 21 maart 1997 heeft de Sociaal-Economische Raad advies uitgebracht.De raad deelt de opvattingen en uitgangspunten van het kabinet doch kiest
op onderdelen voor een andere uitwerking. In zijn reactie op het advies stelt
het kabinet zich te realiseren dat een unaniem advies op het punt van het
rechtskarakter van de wettelijke vakantieregeling een groot gewicht in de
schaal legt en spreekt de bereidheid uit om het advies van de Sociaal-Economische
Raad te volgen en een regeling van de bovenwettelijke vakantieaanspraken in
het Burgerlijk Wetboek te behouden die tenminste van semi-dwingendrechtelijke
aard is. De andere voorstellen van de Sociaal-Economische Raad heeft het kabinet
overgenomen. In het onderhavige voorstel is hieraan uitvoering gegeven. In de tweede plaats behelst het wetsvoorstel een verruiming van de in
artikel 644 van titel 7.10 van het Burgerlijk Wetboek opgenomen regeling van
het ouderschapsverlof. Een extra aanspraak op ouderschapsverlof wordt in de
eerste plaats toegekend aan de werknemer, die door de geboorte van een meerling,
adoptie of erkenning van meerdere kinderen tegelijkertijd, in familierechtelijke
betrekking komt te staan tot twee of meer kinderen. In de tweede plaats aan
de werknemer die tegelijkertijd de verzorging op zich heeft genomen van meer
dan één kind «met het oogmerk om deze kinderen te adopteren»
; dit zijn de aspirant-adoptie-ouders ten aanzien van wie de adoptieprocedure
nog niet is afgerond.Tijdens de plenaire behandeling in de Tweede Kamer op 28 januari 1997
van het wetsvoorstel tot wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van
het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het ouderschapsverlof1 heeft de Tweede Kamer gevraagd om een aanpassing van de wettelijke
regeling ouderschapsverlof in geval van geboorte van een meerling.In antwoord hierop heeft het kabinet de voorziene wijziging aangekondigd
in de brief van 29 oktober 1997 (AV/RV/97/1601) aan de Tweede Kamer.2 Met het voorliggende wetsvoorstel wordt hieraan uitvoering
gegeven. 2 Vakantie 2.1 Voorgeschiedenis AlgemeenDe ontwikkelingen die zich de laatste decennia in de maatschappij hebben
voorgedaan met betrekking tot de toenemende behoefte aan participatie in het
arbeidsproces en een flexibilisering van arbeid en arbeidspatronen, hebben
bij werknemers de behoefte doen ontstaan om vakantierechten en andere verloffaciliteiten
flexibel in te zetten zodat onder meer arbeid- en zorgtaken beter op elkaar
kunnen worden afgestemd en het mogelijk wordt vakantierechten op te sparen
voor studie, verlof, pensionering en dergelijke. De huidige vakantiewetgeving,
die beoogt de werknemer te beschermen en daarom overwegend dwingendrechtelijk
van karakter is, biedt niet de flexibiliteit om te voorzien in de behoefte
vakantierechten in te zetten voor de hiervoor bedoelde bestemmingen.Het kabinet heeft zich in de nota Arbeid en Zorg bereid verklaard het
rechtskarakter van de vakantiewetgeving nader te bezien. Nu het aantal vakantiedagen
waarop werknemers recht hebben, veelal het wettelijk minimum overschrijdt,
is er ook ruimte het wettelijk regime te versoepelen zonder afbreuk te doen
aan de beschermende functie van de vakantieregeling3.Het kabinet heeft vastgesteld dat wijziging van de vakantiewetgeving nodig
is omdat:a. het dwingendrechtelijke karakter van de huidige vakantiewetgeving niet
meer past bij de huidige visie op de verantwoordelijkheidsverdeling tussen
overheid en sociale partners zoals geschetst in de nota Flexibiliteit en Zekerheid4. Die visie komt er in het kort op neer dat werkgevers
en werknemers verantwoordelijk zijn voor het tot stand brengen van maatwerk
in de onderneming; de overheid schept condities voor verantwoorde flexibilisering
en draagt zorg voor minimumnormen en -voorzieningen;b. de huidige regeling onvoldoende bijdrage levert aan de in de nota Arbeid
en Zorg geformuleerde wens dat er meer mogelijkheden moeten komen om werknemers
in staat te stellen hun eigen verantwoordelijkheden ten aanzien van de combinatie
van betaalde arbeid en andere (zorg-)verplichtingen waar te maken. Advies van de Sociaal-Economische RaadDe Sociaal-Economische Raad onderkent dat de voorgestelde «tweeslag»
de mogelijkheden voor maatwerk zal vergroten. Ten aanzien van het voorstel
om de overwegend dwingendrechtelijke regeling te beperken tot de minimumvakantie
en de regeling van de zogenaamde bovenwettelijke dagen aan partijen over te
laten, is de Sociaal-Economische Raad evenwel van mening dat het ontbreken
van een wettelijke regeling voor de bovenwettelijke vakantie tot rechtsonzekerheid
leidt voor werkgevers en werknemers. De raad stelt voor het mogelijk te maken
voor bovenwettelijke vakantiedagen van enkele bepalingen van de vakantiewetgeving
af te wijken: bij CAO indien de bovenwettelijke vakantiedagen hun oorsprong
vinden in een CAO en bij schriftelijke overeenkomst wanneer deze bovenwettelijke
dagen hun oorsprong vinden in een individuele arbeidsovereenkomst. Het onderscheid
dat de raad maakt naar de oorsprong van de vakantierechten is ingegeven door
de gedachte, dat bovenwettelijke dagen die hun grond vinden in een CAO tot
stand zijn gekomen in het geheel van CAO-onderhandelingen en dat het derhalve
in de rede ligt om afwijkende afspraken over die bovenwettelijke vakantiedagen
in het geheel van de CAO-onderhandelingen te betrekken.Ten aanzien van de afkoop van vakantieaanspraken is de raad van mening
dat het toekennen van vakantierechten tegenwoordig een bredere betekenis heeft
dan in 1966, toen de vakantieregeling in het Burgerlijk Wetboek werd opgenomen,
dat de beschermende functie van het afkoopverbod in mindere mate geldt voor
de bovenwettelijke vakantiedagen en dat mitsdien een absoluut verbod van de
afkoop van vakantierechten niet meer nodig is. De Sociaal-Economische Raad
stelt voor om afkoop van bovenwettelijke vakantiedagen mogelijk te maken bij
CAO, wanneer die rechten hun oorsprong vinden in een CAO, en anders bij schriftelijke
overeenkomst.In de huidige vakantieregeling heeft een werkgever de verplichting zijn
nieuwe werknemer onbetaald verlof te verlenen voor bij de vorige werkgever
opgebouwde maar nog niet genoten vakantierechten. De Sociaal-Economische Raad
stelt voor de regeling aldus te wijzigen dat het voor werkgever en werknemer
mogelijk wordt om voor de bovenwettelijke dagen bij schriftelijke overeenkomst
daarvan af te wijken.De Sociaal-Economische Raad is verdeeld over de wenselijkheid van aanpassing
van de verjaringstermijn van vakantierechten. Een deel van de raad pleit voor
één verjaringstermijn van vijf jaar. Een ander deel van de raad
geeft de voorkeur aan handhaving van de verjaringstermijn van twee jaar.Naar het oordeel van de Sociaal-Economische Raad vraagt de regeling voor
het vaststellen en opnemen van vakantiedagen om een aanpassing teneinde de
mogelijkheden tot verlofsparen te verbeteren. De huidige regeling staat de
werkgever toe om de vakantie zo vast te stellen dat de werknemer wordt verplicht
om zijn vakantieaanspraken volledig of nagenoeg volledig op te nemen. Dit
kan een belemmering vormen voor werknemers die verlof willen sparen. De Sociaal-Economische
Raad stelt terzake een nieuwe regeling voor.Ook voor de in het huidige artikel 635 opgenomen uitzonderingen op de
hoofdregel dat voor de opbouw van vakantiedagen de aanspraak op loon bepalend
is, stelt de Sociaal-Economische Raad voor de wet zodanig te herzien dat het
mogelijk wordt conform het eerder genoemde uitgangspunt afwijkende afspraken
te maken over de opbouw van bovenwettelijke vakantiedagen. 2.2 Inhoud van de voorgestelde wijziging van de wettelijke
regeling van de vakantie Uitgangspunten van de regelingDe regering handhaaft in de onderhavige regeling de uitgangspunten, die
ook al ten grondslag lagen aan het voorstel dat aan de Sociaal-Economische
Raad voor advies is voorgelegd, te weten dat:– een vakantieregeling enerzijds waarborgen moet bevatten dat aan
het arbeidsbeschermende doel van vakantie, de recuperatiefunctie, geen afbreuk
wordt gedaan;– een vakantieregeling anderzijds ruimte moet bieden om wensen op
het terrein van educatief verlof, vervroegde pensionering, zorgtaken enz,
te realiseren;.– een vakantieregeling meer flexibiliteit aan werkgever en werknemer
moet bieden om te kunnen komen tot op hun wensen toegesneden afspraken;– een vakantieregeling moet voldoen aan internationale verplichtingen.
In concreto gaat het hier om twee regelingen. Richtlijn R93/104/EG van de
Raad van de Europese Gemeenschappen van 23 november 1993 betreffende een aantal
aspecten van de organisatie van de arbeid1 schrijft
voor dat de wettelijke minimumvakantie ten minste vier weken moet bedragen
en dat deze niet mag worden afgekocht, behalve in geval van beëindiging
van het dienstverband. Het Europees Sociaal Handvest2 schrijft in artikel 2 een minimumvakantie van twee weken per jaar
voor. In het voorliggende wetsvoorstel leiden deze uitgangspunten naar een «twee-slag».
Het eerste en het vierde uitgangspunt leiden tot een dwingendrechtelijk regime
voor het aantal vakantiedagen dat nodig wordt geacht om de recuperatie-functie
veilig te stellen en dat vastgelegd is in het huidige artikel 634 lid 1, verder
aan te duiden als minimum-vakantie. Daarnaast wordt een regime voorgesteld
voor de dagen die boven de in artikel 634 lid 1, voorgeschreven minimumvakantie
uitgaan, verder als bovenwettelijke dagen aan te duiden, dat voldoende ruimte
biedt om aan het tweede en derde uitgangspunt te voldoen.De regering deelt de opvatting van de Sociaal-Economische Raad, dat het
afzien van een regeling in het Burgerlijk Wetboek ten aanzien van bovenwettelijke
vakantiedagen voor werknemers een ongewenste toestand van rechtsonzekerheid
schept. Toch maakt zij met betrekking tot deze bovenwettelijke dagen een andere
keuze dan de raad.Aan deze keuze ligt de volgende analyse ten grondslag.De thans in CAO's opgenomen afspraken met betrekking tot (bovenwettelijke)
vakantiedagen moeten in samenhang worden gezien met het dwingendrechtelijke
karakter van de huidige vakantieregeling die zowel van toepassing is op de
minimumvakantie als op de bovenwettelijke vakantiedagen. Wanneer onderhandeld
moet worden over zaken die thans in de wet vastliggen kan, zoals de Sociaal-Economische
Raad opmerkt, vooral op individueel niveau voldoende evenwicht tussen partijen
ontbreken, hetgeen consequenties kan hebben voor met name werknemers.Teneinde te voorkomen dat werknemers door de overgang naar een nieuw stelsel
in een nadelige positie komen te verkeren zullen CAO-partners in de gelegenheid
moeten worden gesteld om de thans geldende afspraken te herzien in het licht
van de nieuwe wettelijke regeling. Het door de Sociaal-Economische Raad voorgestelde
stelsel zou structureel een nieuwe nuancering van de verschillende vormen
van dwingend recht in titel 7.10 van het BW introduceren, terwijl het hier,
naar de mening van de regering, in wezen gaat om een overgangsproblematiek,
die ook door middel van overgangsrecht moet worden opgelost. Door afspraken
te maken over de modaliteiten, waaronder ten aanzien van bovenwettelijke
vakantiedagen mag worden afgeweken van de nieuwe vakantieregeling, kunnen
CAO-partners de bescherming die thans nog door de wet wordt geboden vervangen
door afspraken op CAO-niveau. Deze (nieuwe) bescherming kan niet opzij worden
gezet door schriftelijke afspraken op individueel niveau; de Wet op de collectieve
arbeidsovereenkomst bepaalt immers dat met de CAO strijdige bedingen nietig
zijn. De bij CAO gemaakte afspraken blijven gelden totdat zij door tijdsverloop
of opzegging zijn beëindigd. In het wetsvoorstel is gekozen voor een
overgangsregeling (artikel II) waarbij ten aanzien van bovenwettelijke vakantierechten
die hun oorsprong vinden in een CAO, dan wel publiekrechtelijke regeling,
gedurende een termijn van drie jaar na inwerkingtreding van de wet slechts
bij CAO dan wel publiekrechtelijke regeling kan worden afgeweken van het wettelijke
regime. Dit betekent dat gedurende drie jaar na het tijdstip van inwerkingtreding
van deze wet alleen bij CAO of publiekrechtelijke regeling mag worden afgeweken
en na het verstrijken van die termijn bij schriftelijke overeenkomst. Indien
in deze drie jaar geen collectieve afspraken tot stand komen, is gedurende
die overgangstermijn afwijking op individueel niveau niet mogelijk. Na het
verstrijken van deze termijn kunnen ten aanzien van de bovenwettelijke vakantierechten
afwijkende afspraken bij schriftelijke overeenkomst worden gemaakt, tenzij
er collectieve afspraken zijn gemaakt.Als bovenwettelijke vakantieaanspraken hun oorsprong vinden in een ander
instrument dan een CAO of een publiekrechtelijke regeling, bestaat vanaf het
tijdstip van inwerkingtreding van de wet de mogelijkheid om bij schriftelijke
overeenkomst afwijkende afspraken te maken ten nadele van de werknemer.De overgangsregeling ziet niet op de situatie waarin een collectieve arbeids-overeenkomst,
op het moment van inwerkingtreding van dit wetsvoorstel door tijdsverloop
of door opzegging is beëindigd.In dat geval zijn de individuele werkgever en werknemer vrij om nieuwe
afspraken te maken. Indien nog geen nieuwe afspraken zijn gemaakt, blijven
de bepalingen van de – niet meer van kracht zijnde – collectieve
arbeidsovereenkomst tussen de werkgever en de werknemer gelden (de zogenaamde
nawerking van de collectieve arbeidsovereenkomst).Niettemin is er geen sprake meer van «bij collectieve arbeidsovereenkomst
overeengekomen» bovenwettelijke aanspraken maar volgen deze aanspraken
uit de door die collectieve arbeidsovereenkomst gemodelleerde individuele
arbeidsovereenkomst.Ongewijzigd blijft dat het recht op vakantie wordt gekoppeld aan de overeengekomen
arbeidsduur. De toegenomen flexibilisering leidt ertoe dat niet altijd afspraken
gemaakt worden omtrent het aantal te werken uren. De regering deelt het standpunt
van de Sociaal-Economische Raad dat in die situaties de feitelijke arbeidsduur
maatgevend moet zijn. Anders dan de raad is de regering van mening dat het
niet nodig is artikel 634 aan te passen. In de jurisprudentie is overwogen
dat de arbeidsduur niet noodzakelijkerwijs van tevoren behoeft te zijn vastgesteld
maar ook achteraf aan de hand van de door de werknemer verantwoorde uren kan
blijken1.In geval van een variabele arbeidsduur per week kan de vakantieaanspraak
berekend worden door het aantal jaarlijkse arbeidsuren om te rekenen naar
een gemiddeld aantal arbeidsuren per week. In dit verband zij er voorts op
gewezen dat in de wet Flexibiliteit en Zekerheid2
een weerlegbaar rechts-vermoeden omtrent de arbeidsduur is opgenomen. Deze
regeling houdt in dat de bedongen arbeid in enige maand vermoed wordt een
omvang te hebben gelijk aan de gemiddelde omvang van de arbeid per maand in
de drie voorafgaande maanden, indien een arbeidsovereenkomst tenminste drie
maanden heeft geduurd. 2.3 Hoofdlijnen van het wetsvoorstel Uitzonderingen op de hoofdregel inzake opbouw (artikel
635)De regering deelt de mening van de raad dat de «twee-slag»
ook gevolgen heeft voor de in artikel 635 genoemde uitzonderingen op de hoofdregel
dat voor de opbouw van de vakantierechten de aanspraak op loon bepalend is.
De wet dient partijen de mogelijkheid te bieden ten aanzien van bovenwettelijke
vakantierechten bij schriftelijke overeenkomst afspraken ten nadele van de
werknemer te maken die afwijken van hetgeen in artikel 635 is bepaald. Ziektedagen en vakantiedagen (artikelen 636 en 637)De huidige artikelen 636 en 637 geven een regeling met betrekking tot
het aanmerken als vakantiedagen van dagen of gedeelten daarvan, waarop de
overeengekomen arbeid, in verband met ziekte of andere in de artikelen 629b
en 635 genoemde redenen, niet verricht kan worden. In het kader van de Wet
terugdringing arbeidsongeschiktheidsvolume1 is
het toenmalige artikel 1638 ee lid 2, (thans artikel 637), inhoudende dat
ziektedagen tijdens een vastgestelde vakantie niet als vakantiedagen mogen
worden aangemerkt, gewijzigd in die zin dat bij schriftelijke overeenkomst
deze dagen als vakantiedagen kunnen worden aangemerkt, met dien verstande
dat de werknemer ten minste recht houdt op de minimumvakantie. Bij de vaststellingswet
titel 7.10 Burgerlijk Wetboek (arbeidsovereenkomst) is artikel 636 niet aangepast.
De artikelen 636 en 637 sluiten niet goed op elkaar aan. Op grond van artikel
636 kunnen ziektedagen met instemming van de werknemer als vakantiedagen worden
aangemerkt zonder dat de werknemer recht blijft houden op de minimumvakantie.
Artikel 637 staat toe dat ziektedagen bij schriftelijke overeenkomst als vakantiedagen
worden aangemerkt en verbindt daaraan de voorwaarde dat de werknemer recht
houdt op de minimumvakantie. De voorgestelde regeling schuift de artikelen
636 en 637 in elkaar en staat alleen afwijking bij schriftelijke overeenkomst
toe, ook ten aanzien van de andere in de artikelen 629b en 635 genoemde redenen,
onder de voorwaarde dat de werknemer tenminste recht houdt op de minimumvakantie. Het vaststellen en opnemen van vakantiedagen (artikel
638)De huidige regeling (artikel 638) voor het vaststellen en opnemen van
vakantiedagen kan in bepaalde situaties een belemmering vormen voor werknemers
die verlof willen sparen. De Sociaal-Economische Raad wees hier ook op. In
het wetsvoorstel wordt de door de Sociaal-Economische Raad voorgestelde regeling
gevolgd.In het voorliggende voorstel worden de volgende belangen op elkaar afgestemd:– de recuperatiefunctie van de vakantie;– de werknemer die jaarlijks een deel van zijn vakantierechten wil
opnemen;– de werknemer die een deel van zijn vakantieaanspraken wil gebruiken
voor het sparen voor langdurend verlof;– de werkgever die in verband met de bedrijfsvoering belang heeft
bij het jaarlijks opnemen van een deel van de vakantierechten door de werknemer.De voorgestelde regeling komt er op neer dat de werkgever de tijdstippen
van aanvang en einde van de vakantie vaststelt maar daarbij gevolg moet geven
aan de wensen van de werknemer tenzij gewichtige redenen zich daartegen verzetten.
De eis van gewichtige redenen betekent dat niet lichtvaardig kan
worden gesteld dat de wensen van de werknemer niet gehonoreerd kunnen worden.
Van gewichtige redenen zal bijvoorbeeld sprake zijn als de door de werknemer
gewenste vakantie de gang van zaken in het bedrijf zo zou ontwrichten dat
het belang van de werknemer daar niet tegen opweegt. De werkgever moet deze
redenen binnen twee weken schriftelijk meedelen aan de werknemer. Indien de
werkgever daaraan niet voldoet, is de vakantie, conform de wensen van de werknemer,
vastgesteld. De werkgever moet voorts de vakantie zo tijdig vast stellen dat
de werknemer zijn vakantie kan voorbereiden. De werkgever is verplicht de
schade te vergoeden die de werknemer lijdt wanneer de werkgever op grond van
gewichtige redenen alsnog de toestemming voor een eenmaal vastgestelde vakantie
intrekt.Tenslotte is de verplichting van de werkgever om aan een werknemer de
overige vakantiedagen te verlenen (artikel 638 lid 6) herzien. Wanneer deze
overige vakantiedagen worden aangewend om zorgverplichtingen na te komen,
is het vaak niet nodig om hele of halve dagen vakantie op te nemen. In verband
daarmee wordt voorgesteld dat de «overige» vakantiedagen ook in
uren mogen worden opgenomen. Afkopen van vakantieaanspraken (artikel 640)Voorgesteld wordt om het voor de bovenwettelijke dagen mogelijk te maken
om vakantiedagen af te kopen door het verbod op afkoop van vakantiedagen te
beperken tot de minimumrechten. De huidige wettelijke regeling (artikel 640)
verbiedt het tussentijds afstand doen van vakantierechten in ruil voor schadevergoeding.
Handhaving van het afkoopverbod voor de minimumvakantie leidt ertoe dat aan
de beschermende functie van de minimumvakantie niet wordt getornd. De mogelijkheid
van afkoop van bovenwettelijke vakantierechten bevordert het leveren van maatwerk
voor op de wensen van de werknemer en de mogelijkheden van het bedrijf afgestemde
vakantieafspraken. Bij de afspraken over de bestemming van afgekochte bovenwettelijke
vakantierechten kan een koppeling worden gelegd met andere regelingen, zoals
bijvoorbeeld pensioenregelingen. Het verrekenen van vakantierechten bij verandering van
werkgever (artikel 641)In artikel 641 is thans bepaald dat de werknemer, bij verandering van
werkkring, tegenover de nieuwe werkgever recht op onbetaald verlof heeft ter
hoogte van de aanspraak die hij, in verband met de beëindiging van zijn
arbeidsovereenkomst, bij zijn vorige werkgever heeft afgekocht. Deze regeling
strekt ertoe te voorkomen dat de werknemer, op straffe van verval van zijn
vakantierechten, aan het einde van zijn arbeidsovereenkomst wordt gedwongen
vakantie te nemen op een voor hem ongunstig tijdstip. Om te bevorderen dat
de afkoopsom ook conform het doel – het opnemen van vakantie –
kon worden aangewend diende daar, volgens de memorie van toelichting bij het
voorstel voor een wettelijke regeling van vakantie met behoud van loon, een
recht op verlof zonder behoud van loon bij de nieuwe werkgever tegenover te
staan1. De voorgestelde regeling bevordert, ook
door een verlenging van de verjaringstermijn, het sparen van vakantiedagen.
Denkbaar is dat werknemers, meer dan thans het geval is, bij verandering van
werkgever over grote verlofstuwmeren beschikken. Het is daarom gewenst de
regeling met betrekking tot het recht op onbetaald verlof bij verandering
van werkgever te herzien. In het bijzonder voor wat betreft de bovenwettelijke
dagen gaat het erom de wensen van de werknemer af te wegen tegen de mogelijkheden
van de nieuwe werkgever om daaraan tegemoet te komen.De voorgestelde regeling maakt het mogelijk, ten aanzien van de bij verandering
van werkgever nog niet genoten vakantierechten, bij schriftelijke
overeenkomst ten nadele van de werknemer af te wijken van artikel 641. Als
ondergrens wordt gesteld de minimumvakantieaanspraak. De regering volgt hiermee
het voorstel van de Sociaal-Economische Raad. De verjaring van vakantierechten (artikel 642)De huidige verjaringstermijn voor rechtsvorderingen tot toekenning van
vakantie bedraagt twee jaar na de laatste dag van het kalenderjaar waarin
de aanspraak is ontstaan. Voorgesteld wordt om de verjaringstermijn (voor
zowel de wettelijke als de bovenwettelijke vakantieaanspraken) te stellen
op vijf jaar. Een verlenging van de verjaringstermijn van twee naar vijf jaar
verruimt de mogelijkheden om verlof te sparen en schept meer ruimte voor werknemers
om betaalde arbeid en zorgtaken, educatie of anderszins te kunnen combineren.
Bovendien beperkt één verjaringstermijn voor wettelijke en bovenwettelijke
vakantierechten de administratieve lasten. 3. Ouderschapsverlof 3.1 AlgemeenDe Wet op het ouderschapsverlof beoogt om werknemers meer mogelijkheden
te bieden om ouderschapstaken te combineren met betaalde arbeid. De behoefte
bij ouders om deze combinatie te «beproeven» ontstaat op het moment
dat men de zorg voor een kind krijgt. Zoals bij verschillende gelegenheden
door de regering is aangegeven, kunnen verlofmogelijkheden een bijdrage leveren
aan de mogelijkheden om werk en zorg beter te combineren. Het huidige regime –
waarbij het verlofrecht is gekoppeld aan de «gebeurtenis» en geen
relatie heeft met het aantal kinderen per gebeurtenis – doet geen recht
aan de behoefte van de werknemer die de zorg voor meerdere kinderen tegelijkertijd
krijgt zoals bij geboorte (erkenning) of adoptie. Een verruiming op dit punt
van de Wet op het ouderschapsverlof past derhalve in het streven dat erop
gericht is om een doelmatige variatie aan verlofmogelijkheden tot stand te
brengen. 3.2 Inhoud van de voorgestelde wijziging van de wettelijke
regeling ouderschapsverlof Kring van rechthebbenden (geboorte, erkenning en adoptie)Op grond van het voorgaande wordt voorgesteld om de uitbreiding van verlofaanspraken
in de eerste plaats toe te kennen aan de werknemer die als ouder in familierechtelijke
betrekking staat tot de kinderen. Dit zijn de moeder en de vader van de kinderen
die staande het huwelijk zijn geboren, de vader die de kinderen heeft erkend
en de adoptieouder vanaf het moment dat de adoptieprocedure is afgerond.Adoptieouders die meerdere kinderen tegelijk gaan verzorgen staan voor
een opgave die zich in zwaarte niet onderscheidt van de geboorte van een meerling.
In beide gevallen gaat het om de komst van kinderen in een gezin, een gebeurtenis
die om een (nieuwe) afstemming van arbeid en zorg vraagt. De uitbreiding van
het recht op ouderschapsverlof dient derhalve ook te gelden ingeval van adoptie
van meerdere kinderen tegelijk.Om dezelfde reden dient de onderhavige uitbreiding van de verlofaanspraak
ook van toepassing te zijn op werknemers die de verzorging van meer dan één
kind tegelijkertijd op zich hebben genomen met het oogmerk om deze kinderen
te adopteren. Ook in dat geval kan het zowel gaan om kinderen van gelijke
als om kinderen van verschillende leeftijd die op hetzelfde moment tot het
huishouden van de werknemer zijn gaan behoren. Het betreft hier
de aspirant-adoptieouders en hun kinderen, ten aanzien van wie de adoptieprocedure
nog niet is afgerond (en er nog geen familierechtelijke betrekkingen zijn),
maar die al wel de verzorging van de kinderen op zich hebben genomen. Juist
in die eerste fase – de hechtingsfase – bestaat behoefte aan verlof,
zoals onlangs nog door het kabinet in een brief aan de Tweede Kamer is verwoord1. Voorkomen moet worden dat aspirant-adoptieouders in
geval van adoptie van meerdere kinderen tegelijk in deze eerste periode geen
aanspraak op deze uitbreiding van het verlof zouden kunnen doen gelden. Voor
wat betreft het moment waarop voor de aspirant-adoptieouders de aanspraak
op ouderschapsverlof ontstaat, geldt de huidige regeling, namelijk: dat de
kinderen blijkens verklaringen uit de gemeentelijke basisadministratie op
hetzelfde adres wonen als de werknemer en de werknemer duurzaam de verzorging
en opvoeding van die kinderen als eigen kind op zich heeft genomen. Voorts
is de voorwaarde gesteld dat de werknemer het oogmerk moet hebben om de kinderen
te adopteren. Dit oogmerk onderscheidt de aspirant-adoptieouders van de pleegouders
en van werknemers, die door te gaan samenwonen met een partner die meerdere
kinderen heeft, eveneens de zorg voor meerdere kinderen op zich hebben genomen.
Desgevraagd kan de werkgever van de werknemer verlangen zijn «oogmerk
om te adopteren» te staven. De werknemer kan hieraan voldoen door ingeval
van adoptie van een buitenlands kind afschrift van een beginseltoestemming
van het Ministerie van Justitie vergezeld van een afschrift van een vergunning
tot verblijf over te leggen. Ingeval van adoptie van een Nederlands kind is
een verklaring van de Raad voor de Kinderbescherming waaruit de plaatsing
van de kinderen bij de werknemer met het oog op adoptie blijkt, geïndiceerd.
 Tweemaal een aanspraak op ouderschapsverlofVoorgesteld wordt om de aanspraak op verlof – voor wat betreft het
aantal verlofuren – niet langer te koppelen aan de gebeurtenis, maar
aan het aantal kinderen met een maximum van twee, per gebeurtenis. Ingeval
de werknemer tegelijkertijd de zorg op zich neemt van meer dan twee kinderen –
bijvoorbeeld: bij de geboorte van een drieling of als de werknemer tegelijkertijd
drie kinderen onder de acht jaar adopteert – blijft de verlofaanspraak
beperkt tot twee keer de in artikel 644 lid 3 neergelegde aanspraak op ouderschapsverlof.
Bij een dienstverband van bijvoorbeeld 32 uur per week, bedraagt de omvang
van het ouderschapsverlof – ingeval van meer dan een kind tegelijkertijd –
ten hoogste, twee keer (de arbeidsduur per week over een periode van dertien
weken) oftewel: 2 x (32 x 13) = 832 uur.Het gaat om twee afzonderlijke aanspraken. Voor elke verlofaanspraak afzonderlijk
geldt derhalve de huidige regeling met betrekking tot melding, opname enz
(artikel 644 lid 4 BW). De werknemer kan twee maal, totdat het kind de leeftijd
van 8 jaar heeft bereikt, beslissen op welk moment het ouderschapsverlof wordt
opgenomen. De werknemer kan derhalve ervoor kiezen om een verlofaanspraak
aansluitend op het bevallingsverlof op te nemen en de tweede aanspraak in
een later stadium. Ook is het mogelijk de twee verlofaanspraken aaneensluitend
op te nemen.Werknemers die hun recht op ouderschapsverlof hebben genoten onder het
oude artikel 644, en zodoende één keer ouderschapsverlof hebben
genoten op grond van de geboorte, erkenning en/of adoptie van meerdere kinderen
tegelijk, hebben onder de nieuwe regeling nog één aanspraak
op ouderschapsverlof. Dit is het gevolg van de onmiddellijke werking van de
regeling. Om iedere onduidelijkheid op dit punt uit te sluiten is terzake
een afzonderlijke overgangsbepaling opgenomen (zie artikel V). Werknemers
die hun recht op ouderschapsverlof nog niet geldend hebben gemaakt, kunnen
een beroep doen op de uitbreiding van de verlofregeling. Vanzelfsprekend is
dat werknemers die op het tijdstip van inwerkingtreding van de wet daadwerkelijk
genieten van hun recht op ouderschapsverlof eveneens recht hebben op nog een
keer verlof, dit behoeft niet expliciet te worden geregeld. In alle gevallen
geldt uiteraard dat men aan de in de leden 1 tot en met 3 van artikel 644
gestelde voorwaarden moet voldoen. Overige aanpassingenHet wetsvoorstel bevat eveneens een aantal redactionele aanpassingen van
de wettelijke regeling ouderschapsverlof. Voor een deel behelst dat nakoming
van toezeggingen die zijn gedaan bij de behandeling van het wetsvoorstel houdende
wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek
met betrekking tot het ouderschapsverlof in de Eerste Kamer1.Een ander punt is dat de huidige tekst van art 644 lid 1 en lid 10 mogelijk
tot het misverstand zou kunnen leiden dat bij CAO dan wel bij regeling door
of namens een bevoegd bestuursorgaan ten nadele van de werknemer kan worden
afgeweken van de in lid 1 omschreven kring van rechthebbenden. Dit nu is uiteraard
niet de bedoeling. Om iedere onduidelijkheid op dit punt uit te sluiten, is
de tekst van lid 10 hierop aangepast. 3.3 De bedrijfseffectenDe regeling levert extra ouderschapsverlofrechten op voor werknemers die
door één gebeurtenis (geboorte, erkenning of adoptie) de zorg
voor meerdere kinderen tegelijk verkrijgen.Per jaar worden ca. 3150 meerlingen geboren en gaat het bij adoptie in
ruim 100 gevallen om een adoptie van meerdere kinderen tegelijk2. Dit levert dus zowel voor 3250 vaders als voor 3250 moeders extra
(potentiële) ouderschapsverlofrechten op. Rekening houdende met het feit
dat niet al deze ouders werknemers zijn, leidt het verruimen van de verlofaanspraken
van werknemers die door geboorte of adoptie door één gebeurtenis
in betrekking komen te staan tot meerdere kinderen, tot maximaal 4250 extra
potentiële verlofgangers. Potentieel, aangezien niet bekend is of de
werknemer daadwerkelijk gebruik maakt van zijn verlofaanspraak3.Dit betekent voor de betrokken bedrijven/instellingen – overeenkomstig
de geraamde effecten zoals berekend in verband met de recente aanpassing van
de wettelijke regeling ouderschapsverlof4 –
een stijging van het bedrag dat niet aan arbeidskosten hoeft te worden uitgegeven.
Hiertegenover staan kosten die werkgevers moeten maken voor vervangende arbeidskrachten,
kosten in verband met werving en selectie, inwerken, administratie, incidentele
beloningen etc. Anders dan bij de recente aanpassing van de wettelijke regeling
ouderschapsverlof is het percentage vervanging van verlofgangers wellicht
wat hoger (bijv. 50% i.p.v. 38%). Immers, niet uitgesloten is dat werknemers
geneigd zullen zijn de verlofperiodes kort op elkaar te laten volgen. Voor
de werkgever kan een betrekkelijk korte opeenvolging van 2 verlofperiodes
het interessanter maken extern een vervanger aan te trekken. Abstraherend
van eventuele productieverliezen, zal een aanvullend recht op ouderschapsverlof
in geval van «meerlingen» per saldo geen negatieve consequenties
hebben voor de betrokken bedrijven. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I, onderdeel AIn het nieuwe lid 6 wordt voor bovenwettelijke dagen afwijking bij schriftelijke
overeenkomst van de leden 1 tot en met 5 ten nadele van de werknemer mogelijk
gemaakt. Artikel I, onderdelen B en CIn deze onderdelen worden de artikelen 636 en 637 BW op elkaar afgestemd.Op grond van het huidige artikel 636 kunnen ziektedagen en dagen waarop
wegens andere in de artikelen 629b en 635 genoemde redenen geen arbeid wordt
verricht, slechts met instemming van de werknemer worden aangemerkt als vakantiedagen.
Ingevolge het huidige artikel 637 kan bij schriftelijke overeenkomst ten aanzien
van ziektedagen worden bepaald dat zij als vakantiedagen worden aangemerkt,
zij het dat de werknemer ten minste recht houdt op de minimumvakantie. Op
ziektedagen zijn derhalve zowel artikel 636 als artikel 637 van toepassing.Voorgesteld wordt de artikelen 636 en 637 zodanig in elkaar te schuiven
dat hetgeen nu in artikel 637 ten aanzien van ziektedagen is bepaald ook voor
dagen waarop de werknemer wegens een andere in de artikelen 629b en 635 genoemde
reden heeft verzuimd gaat gelden. Dit leidt tot de mogelijkheid om bij schriftelijke
overeenkomst overeen te komen dat zowel ziektedagen als dagen waarop wegens
andere in de artikelen 629b en 635 genoemde redenen wordt verzuimd, worden
aangemerkt als vakantiedagen. Dit kan echter niet zo ver gaan dat de werknemer
minder vakantie overhoudt dan de minimumvakantie, bedoeld in artikel 634. Artikel I, onderdeel DIn dit onderdeel wordt de regeling van de vaststelling van de vakantie
gewijzigd.Het eerste lid, dat de werkgever verplicht de werknemer ieder jaar in
de gelegenheid te stellen de minimumvakantie op te nemen, is van belang voor
de zogenaamde recuperatiefunctie van de vakantie. Voorkomen moet worden dat
de werknemer gedurende langere tijd geen vakantie opneemt of daarvan wordt
weerhouden door de werkgever.Het tweede lid wijzigt de zeggenschap over het opnemen van de vakantie;
de vakantie wordt door de werkgever vastgesteld conform de wensen van de werknemer
tenzij gewichtige redenen zich daartegen verzetten. Enerzijds vormt deze vaststellingsregeling
een geringere belemmering voor de werknemer om verlof te sparen, anderzijds
wordt rekening gehouden met het belang dat de werkgever kan hebben bij jaarlijkse
opname door de werknemer van een deel van zijn vakantieaanspraken. De werkgever
dient binnen twee weken nadat de werknemer zijn wensen omtrent het opnemen
van vakantie schriftelijk heeft kenbaar gemaakt, concrete gewichtige redenen,
die zich daartegen verzetten, schriftelijk te melden. In het advies van de
SER werd een redelijke termijn voorgesteld waarbinnen deze redenen kenbaar
moeten worden gemaakt. Ter voorkoming van conflicten tussen de werkgever en
werknemer over de vraag wat een redelijke termijn is, is gekozen voor een
concrete termijn.Het feit dat op grond van het voorgestelde lid 2 de wensen van de werknemer
bij de vaststelling van de vakantie in beginsel uitgangspunt zijn, leidt er
toe dat de in het huidige tweede lid neergelegde waarborg, dat de werknemer
in ieder geval gedurende twee opeenvolgende weken of tweemaal een week vakantie
moet kunnen opnemen beperkt kan worden tot de situatie dat wegens gewichtige
redenen de vakantie niet conform zijn wensen kan worden vastgesteld
(zie het voorgestelde lid 3). Ook het huidige lid 3 is overbodig geworden.De in het huidige lid 1 op de werkgever neergelegde verplichting om de
vakantie zo tijdig vast te stellen dat de werknemer gelegenheid heeft tot
het treffen van voorbereidingen, is, zij het ongeclausuleerd, opgenomen in
het voorgestelde vierde lid.De voorgestelde leden 5 tot en met 6 stemmen overeen met de huidige leden
4 tot en met 6, met dien verstande dat op grond van het voorgestelde lid 6
de resterende aanspraak behalve in dagen ook in uren kan worden verleend.In het nieuwe lid 7 wordt voor bovenwettelijke dagen afwijking bij schriftelijke
overeenkomst van de in lid 2 genoemde termijn van twee weken, ten nadele van
de werknemer mogelijk gemaakt. Afwijking ten nadele van de werknemer houdt
in dit geval een verlenging van de termijn van twee weken in. Artikel I, onderdeel EIn een nieuw lid 2 van artikel 640 wordt ook ten aanzien van het verbod
tot afkoop van vakantiedagen afwijking ten nadele van de werknemer bij schriftelijke
overeenkomst mogelijk gemaakt voorzover het de bovenwettelijke vakantiedagen
betreft. onderdeel FOp grond van het voorgestelde lid 4 kan van de in lid 3 op de nieuwe werkgever
neergelegde verplichting de werknemer onbetaald verlof te verlenen gedurende
het tijdvak waarop hij bij het einde van de vorige arbeidsovereenkomst nog
aanspraak op vakantie had, worden afgeweken. Deze afwijking mag echter niet
zo ver gaan dat de werknemer minder overhoudt dan de minimumvakantie of een,
in verband met het beëindigen van de vorige arbeidsovereenkomst, evenredig
deel daarvan. Dit brengt met zich mee dat indien de aanspraak, die de werknemer
blijkens de in lid 2 bedoelde verklaring nog had, minder bedraagt dan de minimumvakantie
of een evenredig deel daarvan, afwijking van lid 3 niet mogelijk is.Anders dan in artikel 635 lid 6 het geval is, is bij de afwijking op grond
van artikel 641 lid 4 niet van belang of het om de bovenwettelijke vakantieaanspraken
gaat of niet. Bij verandering van werkgever zal immers de herkomst van de
«meegenomen» vakantiedagen vaak niet te achterhalen zijn, bijvoorbeeld
omdat de in lid 2 bedoelde verklaring geen onderscheid tussen wettelijke en
bovenwettelijke vakantiedagen maakt. Het gaat er om dat het «wegcontracteren»
van die dagen niet zo ver kan gaan dat de werknemer een aantal dagen overhoudt
dat minder bedraagt dan het minimum aantal vakantiedagen of een evenredig
deel daarvan. Artikel I, onderdeel GTerwille van de mogelijkheid om vakantiedagen te sparen en een verlofvoorraad
op te bouwen, waaruit kan worden geput ten behoeve van zorgtaken, educatie,
vakantie of anderszins, wordt de verjaringstermijn voor een rechtsvordering
tot toekenning van vakantie voor zowel wettelijke als bovenwettelijke vakantieaanspraken
verlengd, en evenals de verjaringstermijn in het vermogensrecht voor rechtsvorderingen
(artikel 307 Boek 3 BW) op vijf jaar gesteld. Artikel I, onderdeel HIn dit onderdeel wordt de in het huidige artikel 644 neergelegde regeling
van het ouderschapsverlof in die zin gewijzigd dat daarin voor een aantal
categorieën werknemers die met ingang van hetzelfde tijdstip voldoen
aan de terzake van het recht op verlof gestelde voorwaarden, twee maal recht
op ouderschapsverlof verleend. In de brief van 29 oktober 1997 van het kabinet
aan de Tweede Kamer is op de beweegredenen voor de verdubbeling van het recht
op ouderschapsverlof ingegaan.1Voor de verdubbeling van de aanspraak op ouderschapsverlof komen op grond
van de tweede volzin van lid 1 in de eerste plaats in aanmerking werknemers
die met ingang van hetzelfde tijdstip in familierechtelijke betrekking komen
te staan tot meer dan één kind, dat wil zeggen de ouders van
de meerlingen die staande huwelijk zijn geboren, de vader die de kinderen
tegelijk heeft erkend en de adoptieouders vanaf het moment dat de adoptieprocedure
is afgerond.Op grond van de tweede volzin van lid 2 bestaat er voor de aspirant-adoptie-ouders
vanaf het moment dat de kinderen op hetzelfde adres wonen twee maal recht
op verlof. Voor werknemers die anders dan in het kader van adoptie blijkens
verklaringen uit de gemeentelijke basisadministratie op hetzelfde adres wonen
met meerdere kinderen en duurzaam de verzorging en opvoeding van die kinderen
op zich hebben genomen, verandert er niets: zij hebben recht op verlof ten
aanzien van één van die kinderen (lid 2, derde volzin).Wij wijzen er op dat het om twee afzonderlijke aanspraken op ouderschapsverlof
gaat, hetgeen er toe leidt dat het verlof in twee perioden kan worden opgenomen.
Voorts gelden de overige in artikel 644 opgenomen bepalingen voor elke aanspraak
afzonderlijk, zoals de melding en de praktische uitwerking van het verlof.De derde volzin van het huidige lid 1 heeft een plaats gekregen in het
nieuwe lid 3.In de memorie van antwoord aan de Eerste Kamer met betrekking tot het
wetsvoorstel tot wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk
Wetboek met betrekking tot het ouderschapsverlof (Kamerstukken I, 1996–1997,
24 869 nr. 192b) hebben wij toegezegd een verschrijving in het (huidige)
tweede lid te herstellen en het (huidige) derde lid scherper te formuleren.
De in artikel I, onderdeel H, onder 2 en 3 voorgestelde wijzigingen strekken
hiertoe.In lid 10 is het driekwartdwingend karakter van het huidige lid 1 (zie
de voorgestelde leden 1 tot en met 3) beperkt tot de regel dat geen recht
op verlof bestaat over tijdvakken gelegen na de datum waarop het kind de leeftijd
van acht jaar heeft bereikt (lid 3). Hierdoor staat ondubbelzinnig vast dat
ingevolge artikel 645 (zie artikel I, onderdeel I) niet ten nadele van de
werknemer kan worden afgeweken van de in de leden 1 en 2 omschreven kring
van rechthebbenden. Voor een nadere toelichting verwijzen wij naar het algemeen
deel van deze memorie. Ook de in die leden geregelde verdubbeling van het
verlof waarop de werknemer recht heeft indien hij met ingang van hetzelfde
tijdstip ten aanzien van meer dan één kind aan de terzake van
het recht op verlof gestelde voorwaarden voldoet, is in die zin dwingendrechtelijk
van aard dat daarvan niet ten nadele van de werknemer kan worden afgeweken.Voorts is bij de behandeling van het hierboven genoemde wetsvoorstel 24 869
in de Eerste Kamer toegezegd bij een volgende gelegenheid van wetgeving de
formulering van het driekwartdwingend karakter van de regeling nog eens goed
te bezien. Naar aanleiding hiervan achten wij het wenselijk dat uit de wettekst
duidelijk blijkt dat het bij de in lid 10 bedoelde afwijking bij CAO of bij
regeling door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan slechts
gaat om een voor de werknemer nadelige afwijking. Dit is in dit lid tot uitdrukking
gebracht. Artikel I, onderdeel IIn artikel 645 behoeft niet, zoals in het huidige artikel het geval is,
te worden aangegeven van welke onderdelen van artikel 644 niet ten nadele
van de werknemer kan worden afgeweken. Artikel 645 verwijst naar de bij de
afzonderlijke artikelen toegestane afwijkingen. In lid 10 van artikel 644
worden de onderdelen vermeld waarvan bij CAO of bij regeling door of namens
een daartoe bevoegd bestuursorgaan ten nadele van de werknemer kan worden
afgeweken. Van de overige onderdelen kan derhalve op grond van artikel 645
ten nadele van de werknemer in het geheel niet worden afgeweken. Voorgesteld
wordt in artikel 645 niet meer te verwijzen naar de specifieke onderdelen
van artikel 644. Artikel IIOp deze overgangsbepaling is in het algemeen deel ingegaan (zie par. 2.2.).
Deze bepaling geeft aan CAO-partners een termijn van drie jaar om CAO-bepalingen
aan de nieuwe situatie aan te passen. Artikel IIIDe nieuwe nummering van de leden van artikel 644 maakt aanpassing van
de verwijzing naar enkele van deze leden in de artikelen II en III van de
Wet op het ouderschapsverlof noodzakelijk. Artikel IVIn dit artikel wordt artikel I van het onderhavige wetsvoorstel aangepast
aan de ingevolge artikel XV van de wet Flexibiliteit en zekerheid (Stb.1998,
300) aangebrachte wijziging van artikel 644. Artikel VDeze overgangsbepaling is toegelicht in paragraaf 3.2 van het algemeen
deel van deze memorie.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. MelkertDe Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal XNoot1kamerstukken II 1996/97, 24 332, nr. 2.XNoot2Adviezen van 19 oktober 1984 en 20 september 1991.XNoot1kamerstukken II, 1995/96, 24 869.XNoot2kamerstukken II, 1997/98, 25 725, nr. 1.XNoot3Uit gegevens van de Arbeidsinspectie blijkt dat het gemiddelde aantal
basisvakantiedagen in de grotere CAO's ultimo 1996 uitkomt op 24 dagen. Het
betreft hier 125 CAO's die betrekking hebben op 4 244 775 werknemers.XNoot4kamerstukken II, 1995/96, 24 543, nr. 2.XNoot1PbEG L 307, p. 18.XNoot2Trb. 1971, 91.XNoot1Kantongerecht Haarlem 23 maart 1979, Prg. 1981, nr. 109.XNoot2Stb. 1998, 300.XNoot1Stb. 1992, 82. De wijziging van artikel 1638ee, lid 2 is tot stand gekomen
door aanvaarding door de Tweede Kamer van een amendement Beijlen-Geerts,
gevolgd door een subamendement Linschoten.XNoot1kamerstukken II, 1962/63, 7168, nr. 3, blz. 7.XNoot1kamerstukken II, 1996/97, 24 332, nr. 11.XNoot1kamerstukken I, 1996/97, 24 869, nr. 192b en Handelingen EK, 1996/97.XNoot2Over 1994 zijn de volgende gegevens bekend: 3143 meerlingen en 1055 adopties
waarvan in 115 gevallen om meerdere kinderen tegelijk (CBS, Statistisch Jaarboek
1996, blz. 70).XNoot3In de periode 1994–1996 namen gemiddeld 19% van de werknemers ouderschapsverlof
op, bron: CBS - enquête beroepsbevolking.XNoot4kamerstukken II, 1996/97, 24 869, nr. 3, paragraaf 5.XNoot1kamerstukken II, 1997/98, 25 725, nr. 1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26079-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl