Uitvoering Protocol Internationaal Verdrag Internationaal Fonds vergoeding schade door verontreiniging door olie; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29706, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

04-02-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29706 nr. 7

01-02-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamArtikelsgewijze toelichtingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29706Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 706Uitvoering van het op 16 mei 2003 te Londen tot stand gekomen Protocol
bij het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal
Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie, 1992, alsmede
aanpassing van de Wet aansprakelijkheid olietankschepennr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 1 februari 2005Met belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag. Het is verheugend
dat de leden van de CDA-fractie van mening zijn dat het Protocol een bijdrage
kan leveren aan een betere afwikkeling van de schade ontstaan door olierampen
op zee.Artikelsgewijze toelichtingDe leden van de CDA-fractie gaven aan blij te zijn dat de inwerkingtreding
van het Protocol niet tot een toename van de administratieve lasten zal leiden.
Wel vroegen deze leden hoe dit feit zich verhoudt met de verschillende toepasselijke
nationale en internationale regelingen op dit gebied, en in verband daarmee
om – kort gezegd – een verduidelijking van de werking van, en
de verhouding tussen, de verschillende regelingen. De inhoud van en wisselwerking
tussen de verdragen was hen niet duidelijk en zij waren voorts van mening
dat de verschillende nationale wetten niet bijdragen aan duidelijkheid en
overzichtelijkheid.Voorop moet worden gesteld dat het gaat om een materie die niet alleen
inhoudelijk complex is, maar ook naar zijn aard internationaal en waarbij
aanzienlijke economische en financiële belangen zijn betrokken. Dit betekent
in de eerste plaats dat de oplossing ook wat de regelgeving betreft alleen
kan worden gevonden in een samenspel van nationale en internationale instrumenten.
Het is voorts onontkoombaar dat die instrumenten en regelingen – zeker
voor niet in de materie ingewijden – niet steeds even toegankelijk zullen
zijn. In wezen is de situatie echter niet zo ingewikkeld als zij deze leden
kennelijk voorkomt en er bestaat op dit gebied dan ook nauwelijks onduidelijkheid,
noch voor scheepseigenaren, noch voor benadeelden. Aangezien deze vraag ook
aan de orde is gesteld in het Verslag inzake het tegelijk met dit voorstel
ingediende voorstel van wet tot Goedkeuring van het Protocol (29 705
(R 1766)), volsta ik voor een nadere verduidelijking hiervan op deze plaats
met een verwijzing naar de gelijktijdig met deze Nota ingediende Nota naar
aanleiding van het Verslag inzake genoemd voorstel van wet tot Goedkeuring
van het Protocol.Voorts vroegen deze leden, in verband met het feit dat het Protocol enkel
betrekking heeft op schade door verontreiniging door olie, naar het bestaan
van (internationale) wetgeving met betrekking tot vervuiling door andere (al
dan niet aan olie verwante) chemicaliën. In het bijzonder wilden deze
leden weten hoe deze regelgevingscomplexen zich tot elkaar verhouden.Het (internationale) verdragssysteem met betrekking tot schade door olieverontreiniging
bestaat zoals boven aangegeven uit het Aansprakelijkheidsverdrag 1992, het
Fondsverdrag 1992 en – na de inwerkingtreding daarvan op 3 maart
2005 – het Aanvullend Fondsprotocol van 2003. Dit heeft uitsluitend
betrekking op verontreinigingsschade door in bulk als lading vervoerde zogenoemde
persistente oliën, een in de verdragen gedefinieerd begrip dat kort gezegd
neerkomt op oliën van een zodanige samenstelling dat die niet geheel
door verdamping in de atmosfeer verdwijnen. Deze tweeledige beperking vloeit
rechtstreeks voort uit de eerste versies van deze verdragen, het Aansprakelijkheidsverdrag
1969 en het Fondsverdrag 1971. Bij de onderhandelingen over deze instrumenten
eind jaren zestig stond men namelijk voor de keuze tussen – kort gezegd –
het totstandbrengen van een alomvattend systeem van aansprakelijkheid voor
gevaarlijke stoffen, hetgeen door zijn complexiteit naar verwachting decennia
van onderhandelingen zou kunnen vergen, en het op korte termijn tot stand
brengen van een systeem met een beperkte strekking, uitsluitend voorziend
in het op dat moment meest urgente probleem, namelijk rampen met olietankschepen
op zee. Er is toen gekozen voor de laatste optie, dat wil zeggen het snel
tot stand brengen van een systeem met beperkte strekking, uitsluitend ziende
op verontreinigingsschade door in bulk als lading vervoerde persistente olie.
Dit bracht mee dat alle schade door niet-persistente oliën en andere
gevaarlijke stoffen niet onder de olieverdragen gedekt was, en voorts dat
andere schade door persistente oliën dan verontreinigingsschade (bijv.
schade door brand of explosie) evenmin gedekt is.Er is echter tegelijkertijd internationaal onder ogen gezien dat deze
noodzaak snel een oplossing voor rampen met olietankschepen te bieden, niet
afdeed aan de wenselijkheid van een alomvattend systeem voor schade door het
vervoer van gevaarlijke stoffen over zee, en de onderhandelingen daarover
in IMO-verband zijn dan ook spoedig na de totstandkoming van de olieaansprakelijkheidsverdragen
aangevangen. Dit heeft in eerste instantie geleid tot een diplomatieke conferentie
in 1984, die echter niet het verwachte succes heeft gebracht. Eind jaren tachtig
heeft men toen de draad in de Juridische Commissie van de IMO weer opgepakt,
hetgeen heeft geleid tot de totstandkoming van het Hazardous and Noxious Substances
(HNS)-verdrag in 1996, en het Bunkerolieaansprakelijkheidsverdrag in 2001.
Bij de totstandkoming van beide verdragen heeft de Nederlandse delegatie een
actieve rol gespeeld.Het HNS-verdrag is bedoeld als alomvattend verdrag betreffende de aansprakelijkheid
voor schade door als lading over zee vervoerde gevaarlijke stoffen, met uitzondering
van hetgeen onder de olieaansprakelijkheidsverdragen is gedekt en van hetgeen
onder het Bunkerolieaansprakelijkheidsverdrag is gedekt. In aanvulling op
de bestaande olieaansprakelijkheidsverdragen wordt alle andere schade dan
verontreinigingsschade door als lading vervoerde persistente oliën (bijv.
schade door brand en explosie) gedekt, alsmede alle schade (dus zowel verontreinigingsschade
als andere schade) door als lading vervoerde niet-persistente oliën en
alle (andere) onder de definitie van gevaarlijke stof vallende gevaarlijke
en schadelijke stoffen. De definitie van gevaarlijke stof onder het HNS-verdrag
is zeer breed, zodat daarmee een uitgebreide bescherming van benadeelden tot
stand wordt gebracht. De structuur van het verdrag is gelijk aan die van de
beide olieverdragen gezamenlijk: in eerste instantie een gelimiteerde risico-aansprakelijkheid
van de scheepseigenaar, waarvoor deze verplicht verzekerd is,
waarbij benadeelden desgewenst ook diens verzekeraar rechtstreeks voor de
schade kunnen aanspreken (directe actie), terwijl voor schade boven de limiet
van de risico-aansprakelijkheid van de scheepseigenaar de benadeelde een vordering
heeft op het (aanvullende) HNS-Fonds. In Europees verband is besloten dat
de lidstaten zo spoedig mogelijk tot het verdrag zullen toetreden, zo mogelijk
vóór eind juni 2006. De goedkeurings- en aanpassingswetgeving
voor Nederland is in voorbereiding, waarbij van belang is dat de regeling
van de gelimiteerde risico-aansprakelijkheid van de scheepseigenaar voor schade
door vervoer van gevaarlijke stoffen over zee reeds eerder in de Nederlandse
wetgeving (Boek 8 BW) zijn beslag heeft gekregen.Wat na de olieverdragen en het HNS-verdrag in de praktijk als schadeveroorzakende
stof van enige importantie overbleef, was de brandstofen smeerolie van schepen.
Hier gaat het niet om als lading vervoerde stoffen, maar om stoffen die aan
boord van alle schepen zijn en derhalve om schades die ieder schip zou kunnen
veroorzaken. Met het oog hierop is in 2001 het Bunkerolieaansprakelijkheidsverdrag
tot stand gekomen, dat een in beginsel gelimiteerde risico-aansprakelijkheid
voor de scheepseigenaar kent, eveneens met verplichte verzekering en desgewenst
een directe actie op de verzekeraar voor benadeelden. In Europees verband
is besloten dat de lidstaten zo spoedig mogelijk ook tot dit verdrag zullen
toetreden, eveneens zo mogelijk vóór eind juni 2006. De goedkeurings-
en aanpassingswetgeving voor Nederland is in voorbereiding, waarbij van belang
is dat de regeling van de gelimiteerde risico-aansprakelijkheid van de scheepseigenaar
ook voor schade door bunkerolie van schepen reeds eerder in de Nederlandse
wetgeving (Boek 8 BW) zijn beslag heeft gekregen.Na inwerkingtreding voor Nederland van het onderhavige Protocol, het HNS-verdrag
en het Bunkerolieaansprakelijkheidsverdrag, welke instrumenten zoals gezegd
complementair zijn in hun toepassingsgebied en beschermingsbereik, zal in
de praktijk alle schade door gevaarlijke stoffen in de zeevaart gedekt zijn,
waarmee voor slachtoffers van dit soort ongevallen een compleet vangnet van
(risico-)aansprakelijkheid en schadevergoeding zal bestaan. De internationale
realiteit bracht helaas mee dat deze situatie slechts kon worden bereikt door
de complementaire werking van een vijftal verdragen, het Aansprakelijkheidsverdrag
1992, het Fondsverdrag 1992 en het Aanvullend Fondsprotocol 2003 voor verontreinigingsschade
door persistente olie; het Bunkerolieaansprakelijkheidsverdrag voor verontreinigingsschade
door brandstof- en smeerolie van schepen; en het HNS-verdrag voor alle schade
door als lading vervoerde andere gevaarlijke en schadelijke stoffen. Voor
al deze verdragen was en is goedkeurings- en aanpassingswetgeving nodig. Alles
bijeen heeft dit tot een palet van verdragen en nationale wetgeving geleid,
dat weliswaar voor niet-ingewijden een weinig toegankelijke aanblik biedt,
maar voor het betrokken bedrijfsleven beproefd, inzichtelijk en werkbaar is.
Voor slachtoffers is duidelijk dat een systeem van risico-aansprakelijkheid,
verplichte verzekering (met directe actie) en fondsvorming bestaat, waardoor
zij steeds, op korte termijn, en in beginsel integraal hun schade vergoed
krijgen; dit is aanzienlijk meer dan van vrijwel het gehele overige aansprakelijkheidsrecht
(te land) kan worden gezegd, zodat bepaald niet van een voor slachtoffers
onduidelijke, minder gunstige situatie kan worden gesproken.Ten slotte vroegen deze leden naar de argumenten om de afstemming van
de Wet schadefonds olietankschepen op afdeling 5.2 van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb) pas te regelen bij de invoering van de vierde tranche van de Awb. Deze
leden gaven aan niet overtuigd te zijn door het argument dat de goedkeuring
van het Protocol en de invoering van het voorstel een zodanig
grote urgentie hebben dat het wetsvoorstel in twee keer behandeld zou moeten
worden.Vooropgesteld moet worden dat er geen sprake is van het in twee keer behandelen
van het wetsvoorstel. Het onderhavige voorstel kan in een keer worden behandeld,
en de invoering van de vierde tranche van de Awb kan dat evenzeer. Welke oplossing
hier dus ook gekozen wordt, steeds zullen er twee wetsvoorstellen voor goedkeuring
voorliggen: dit voorstel, en dat betreffende de vierde tranche van de Awb.Aan hetgeen reeds in de memorie van toelichting is verwoord, kan voor
alle duidelijkheid nog het volgende worden toegevoegd. De afstemming van de
Wet schadefonds olietankschepen op afdeling 5.2 van de Awb betreft een technische
aanpassing die niet relevant is voor het onderwerp van dit voorstel en daarom
beter kan worden behandeld in een ander voorstel, dat primair gericht is op
aanpassing van de Awb. Daarbij komt dat het Protocol een verregaande verbetering
van de bescherming van slachtoffers tegen de financiële gevolgen van
rampen met olietankschepen behelst, reden waarom begin 2004 ook in EU-verband
is besloten dat de lidstaten zo spoedig mogelijk, en liefst vóór
eind juni 2004, daartoe zullen toetreden. Inmiddels is duidelijk geworden
dat het Protocol op 3 maart 2005 in werking zal treden, zodat het eens
te meer van belang is ook Nederlandse burgers en bedrijven zo snel mogelijk
de bescherming van het Protocol deelachtig te laten worden. Ik spreek de hoop
uit dat deze afweging alsnog zal kunnen worden onderschreven.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29706-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl