Wijziging van de Waarborgwet 1986 met betrekking tot de uitoefening van toezicht op de naleving; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-26258, nr. 10

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

02-10-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26258 nr. 10

28-09-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26258Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 258Wijziging van de Waarborgwet 1986 met betrekking tot de uitoefening
van toezicht op de nalevingnr. 10MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 28 september 2000De leden van de CDA-fractie vroegen naar de ratio van het jaarlijks vaststellen
van tarieven door de minister. Deze vraag berust op een misverstand. Er is
geen sprake van een exclusieve bevoegdheid van de minister om jaarlijks tarieven
vast te stellen. Een waarborginstelling stelt de tarieven vast voor onderzoek
en stempeling en de minister keurt deze vervolgens goed. De bepaling omtrent
het goedkeuren van deze tarieven is sinds 1986 in de Waarborgwet opgenomen
(voorstel van een wet tot wijziging van de Waarborgwet 1950, kamerstukken
1985/86, 19 372). Er bestaat thans geen verplichting voor een waarborginstelling
om bij wijziging van kosten van onderzoek en stempeling nieuwe tarieven vast
te stellen dan wel tarieven periodiek ter goedkeuring voor te leggen.Bij nota van wijziging is voorgesteld te bepalen dat een waarborginstelling
voortaan jaarlijks tarieven moet voorleggen. Hiermee wordt een systeem geïntroduceerd
dat beter garandeert dat de keuringstarieven de kosten die zijn verbonden
aan onderzoek en stempeling weerspiegelen. Het goedkeuringscriterium is niet
gewijzigd: goedkeuring kan slechts worden geweigerd indien de tarieven vanuit
een oogpunt van redelijke toerekening van kosten hoger zijn dan noodzakelijk
(het bestaande artikel 7c, tweede lid, Waarborgwet). Doordat een waarborginstelling
de tarieven voortaan jaarlijks moet vaststellen en voorleggen, wordt bewerkstelligd –
zoals uiteen is gezet in paragraaf 5 van de nota naar aanleiding van
het verslag aan de Tweede Kamer (kamerstukken II 1998/99, 26 58, nr. 5, blz.
7) – dat een verandering in de kosten wordt verdisconteerd in de tarieven
voor het volgende jaar. Indien er voor 1 januari van een bepaald jaar geen
goedgekeurde tarieven zijn, kan de minister zelf tarieven voor dat jaar vaststellen
(het in de nota van wijziging voorgestelde artikel 7c, vierde lid). Vanuit
een oogpunt van sluitende wetgeving is zon voorziening noodzakelijk. Het kan
immers niet zo zijn dat er wel een keuringsplicht voor ondernemers bestaat
terwijl geldige tarieven ontbreken. Ik heb er overigens vertrouwen in dat
een waarborginstelling goed in staat is tot een adequate tariefstelling te
komen en dat zich niet snel een situatie zal voordoen waarin de minister tarieven
moet gaan vaststellen.De leden van de CDA-fractie vroegen vervolgens hoe ik terugkijk op de
privatisering en liberalisering op waarborggebied. De werkzaamheden van de
ambtelijke dienst van het Ministerie van Financiën, voorheen belast met
het waarborgen van edelmetalen werken, werden na de wet van 29
januari 1987 tot wijziging van de Waarborgwet 1950 (Waarborgwet 1986, Stb.
1987, 38) op privaatrechtelijke basis gecontinueerd door de Waarborg Platina,
Goud en Zilver N.V. (ook: de Waarborg). Deze naamloze vennootschap is opgericht
door de Federatie Goud en Zilver, welke nog steeds aandeelhouder is. Om commerciële
redenen heeft de Waarborg Platina, Goud en Zilver N.V. begin 1999 besloten
om zich onder de handelsnaam WaarborgHolland te presenteren, de statutaire
naam is echter ongewijzigd gebleven. Anders dan de genoemde leden veronderstelden
is er dus geen sprake van een omvorming of evolutie van een geprivatiseerde
instelling tot een naamloze vennootschap. Evenmin was bij de privatisering
sprake van liberalisering. De wettelijke verplichting tot waarborging werd
immers gehandhaafd en geldt nog steeds.Voorts vroegen de leden van de CDA-fractie wie de aandeelhouders zijn
van de Waarborg en of er voorbeelden zijn waarin een private onderneming een
ZBO-taak krijgt opgedragen. De Federatie Goud en Zilver is vanaf de oprichting
in 1986 de enige aandeelhouder van de Waarborg. De overheid heeft geen aandeel
in deze onderneming en heeft ook geen zeggenschap in de organen van de vennootschap.
De publieke taak om platina, goud en zilver te waarborgen en van stempelmerken
te voorzien wordt in verband met zijn aard bijzonder aangewezen geacht om
door een privaatrechtelijke organisatie te worden uitgevoerd. Het gaat hier
om een specifiek technische deskundigheid.Enkele voorbeelden van private ondernemingen die een publieke taak verrichten
zijn KIWA NV (vallend onder de verantwoordelijkheid van de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer), gezinsvoogdij-instellingen (vallend
onder de verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie), Verzekeringskamer
(vallend onder de verantwoordelijkheid van de Minister van Financiën
en de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid), NV KEMA (vallend onder
de verantwoordelijkheid van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
en NMi B.V. (vallend onder de verantwoordelijkheid van de Minister van Economische
Zaken). In de rapportage doorlichting zelfstandige bestuursorganen (kamerstukken
II 1996/97, 25 268, deel II) worden onder meer de ervaringen met het
toezicht op private zelfstandige bestuursorganen uitgebreid beschreven.De leden van de fractie van het CDA vroegen verder of artikel 55 van het
wetsvoorstel met betrekking tot het doorsnijden van sieraden, gezien de stand
van de techniek, niet verouderd is en daarmee nodeloos duur. De Waarborgwet
bepaalt dat edelmetalen werken geheel uit edelmetaal moeten bestaan en dat
niet zichtbare opvullingen slechts mogen worden gebruikt als dit technisch
noodzakelijk is. Als een voorwerp aan onderzoek wordt onderworpen, is niet
altijd goed waarneembaar of zich daarin verboden opvullingen bevinden. Er
bestaat geen andere onderzoeksmethode om opvullingen anders dan door doorsnijding
van het voorwerp of door boring van een gaatje te onderzoeken. Met het doorsnijden
wordt terughoudend omgesprongen; in de meeste gevallen kan worden volstaan
met het boren van een minuscuul gaatje om de aard van de opvulling vast te
stellen. Sporadisch is het echter onvermijdelijk om gebruik te maken van de
bevoegdheid om het voorwerp door te snijden. Als na doorsnijding blijkt dat
de opvulling is toegestaan, dient de waarde van het fatsoen van het doorgesneden
werk te worden vergoed. Sinds 1987 is bij de uitoefening van toezicht niet
meer een vergoeding wegens onterechte doorsnijding verstrekt.Vervolgens vroegen de leden van de CDA-fractie mij een reactie te geven
op de bij het voorlopig verslag gevoegde brief van de Waarborg (d.d. 3 mei
2000) alsmede het bij deze brief gevoegde advies van prof. Sevenster (d.d.
18 februari 2000). Ik herinner eraan dat de aanleiding van het thans voorliggende
wetsvoorstel is gelegen in een verzoek van de Waarborg om van het toezichthouderschap
te worden ontheven. Zonder deze taak is het voor een waarborginstelling mogelijk
om de status van aangewezen instantie in de zin van de concept
EG-richtlijn inzake edelmetalen werken te verwerven. Los van de totstandkoming
van de richtlijn is het vanuit nationaal oogpunt wenselijk een duidelijke
scheiding aan te brengen tussen keuring en toezicht. Dit wetsvoorstel strekt
ertoe een en ander te realiseren. Bij de voorbereiding van dit wetsvoorstel
in 1998 is er vanuit een oogpunt van prioriteitsstelling en vanwege de inzet
van het ambtelijk apparaat voor gekozen geen voorstellen op te nemen tot wijziging
van te notificeren technische voorschriften. Het dit voorjaar uitgebrachte
advies van prof. Sevenster aan de Waarborg bevat een aantal nuttige opmerkingen
die zeker nader bestudeerd zullen worden. Deze punten vormen mijns inziens
echter geen aanleiding om te overwegen de behandeling van dit wetsvoorstel
op te houden. Bij een toekomstige wetswijziging zal aan de diverse onderwerpen
uiteraard nader aandacht worden besteed.Het belangrijkste onderwerp in het genoemde advies en in de brief van
de Waarborg is de kwestie van de zogenaamde negatieve gehaltespeling. Negatieve
gehaltespeling houdt in dat zeer kleine afwijkingen naar beneden bij de keuring
en de stempeling zijn toegestaan (10 duizendsten voor platina, 5 duizendsten
voor zilver en 3 duizendsten voor goud). De meeste andere landen staan een
dergelijke speling niet toe. In het advies wordt gesuggereerd dat er sprake
zou zijn van discriminatie tussen buitenlandse en Nederlandse ondernemers
c.q. producten. Daarvan is echter geen sprake. De toegestane gehaltespeling
geldt voor eenieder die edelmetalen werken ter keuring in Nederland aanbiedt,
dus voor zowel Nederlandse als ingevoerde werken. Een andere vraag is of zich
in de praktijk bij de export van edelmetalen werken problemen voordoen. Voorop
moet worden gesteld dat eventuele problemen zijn gelegen in de wetgeving van
andere landen en niet in de Waarborgwet. Deze maakt immers geen onderscheid
al naar gelang de werken zijn bestemd voor de binnenlandse markt of voor de
buitenlandse markt. Van handelsbelemmering in de zin van artikel 29 van het
EG-verdrag is dus evenmin sprake. Ondernemers die edelmetalen willen exporteren
(en deze niet ongewaarborgd willen uitvoeren of in het buitenland willen laten
waarborgen) kunnen kiezen uit twee mogelijkheden voor het waarborgen van deze
werken: het waarborgen ingevolge de Waarborgwet 1986 (met gehaltespeling)
en het waarborgen ingevolge het Verdrag van Wenen inzake onderzoek en stempeling
van edelmetalen werken (zonder gehaltespeling). In het laatste geval wordt
het CCM-keurteken geslagen dat algehele erkenning heeft in de bij het verdrag
aangesloten landen. Ondernemers die zowel voor de Nederlandse markt produceren
als voor de export kunnen dus het CCM-keurteken laten slaan. Bij export naar
landen binnen Europa die niet bij het Verdrag van Wenen zijn aangesloten kan
het CCM-keurteken niet automatisch worden gebruikt. Op die handel is het beginsel
van wederzijdse erkenning van toepassing. Met name de attitude van Frankrijk
schijnt problemen op te leveren. Ik kom hier later op terug in mijn antwoord
op een vraag van de leden van de fractie van GroenLinks.Tenslotte vroegen de leden van de CDA-fractie of er al een tweede of derde
waarborginstelling in de markt is en op welke termijn deze zouden kunnen worden
aangewezen. Op dit moment omvatten de taken van een waarborginstelling zowel
het waarborgen als het houden van toezicht op de naleving. Het bedrijf dat
een verzoek heeft ingediend om te worden aangewezen als waarborginstelling,
heeft aangegeven geen toezicht op de naleving te willen uitoefenen. De aanwijzing
kan derhalve pas geschieden als de wet is gewijzigd. Op dit moment zijn de
voorbereidingen in een dusdanig vergevorderd stadium dat een beslissing op
het verzoek tot aanwijzing tegelijkertijd of vlak na de inwerkingtreding van
de wijzigingswet mag worden verwacht. Een concrete aanvraag van een derde
gegadigde is niet ontvangen. De leden van de fractie van de VVD vroegen zich af of artikel 7c een verzwaring
van de administratieve lasten betekent en of dit strookt met het advies van
de Commissie Slechte. Administratieve lasten zijn de kosten die burgers en
ondernemingen maken om aan de administratieve en procedurele verplichtingen
van regelgeving te voldoen (Eindrapport van de Commissie Administratieve lasten,
onder voorzitterschap van J.J. Slechte, blz. 1). De in artikel 7 opgenomen
verplichting omtrent het jaarlijks voorleggen van de tarieven rust niet op
burgers of ondernemers maar op een zelfstandig bestuursorgaan. De verplichting
hoort bij de publieke taakuitoefening. Dat het zelfstandig bestuursorgaan
op private leest is geschoeid, doet hier niet aan af.De leden van de VVD-fractie vroegen eveneens of dit voorstel was getoetst
door de Commissie Linschoten (Actal). Dat is niet het geval. Het Adviescollege
toetsing administratieve lasten toetst toekomstige regelgeving op administratieve
lasten uitsluitend voor zover die lasten betrekking hebben op het bedrijfsleven.
Overeenkomstig de gebruikelijke definitie rekent Actal een zelfstandig bestuursorgaan
niet tot het bedrijfsleven; toetsing door Actal is in de kwestie waar het
hier om gaat, niet aan de orde.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen zich af waarom er niet
kan worden gewacht op de Europese richtlijn en waarom het wetsvoorstel op
dit moment is ingediend. Sinds 1993 worden er in Brussel onderhandelingen
gevoerd over een eventuele richtlijn voor edelmetalen werken. Er bestaat een
impasse tussen de lidstaten die van oudsher een productenkeuring kennen en
de lidstaten die dat niet kennen. De poging van de Oostenrijkse voorzitter
in 1998 om tot een algemeen aanvaardbaar compromis te komen, heeft niet tot
een positief resultaat geleid. Sindsdien liggen de onderhandelingen stil,
dus is het niet waarschijnlijk dat er op korte termijn een Europese richtlijn
tot stand zal komen. Met het oog op de totstandkoming van deze richtlijn heeft
de Waarborg destijds zelf verzocht om van de toezichthoudende taak te worden
ontheven. Eerst na het vervallen van deze taak zou de Waarborg kunnen worden
aangewezen als aangemelde instantie en ingevolge de Europese richtlijn als
zodanig een of meer activiteiten verrichten. Een andere reden voor dat verzoek
was, dat de Waarborg de werkzaamheden in het kader van het toezicht een belemmering
vond voor het efficiënt inzetten van personeel bij keuringen. Daarbij
speelde voor de Waarborg met name een rol dat de toezichthouders die in het
verlengde van deze bevoegdheid door de Minister van Justitie waren aanwezen
als buitengewoon opsporingsambtenaren, de opleiding vakbekwaamheideisen buitengewoon
opsporingsambtenaar moesten gaan volgen. Tenslotte wordt met de voorgestelde
scheiding de toedeling van verantwoordelijkheden duidelijker kenbaar: een
waarborginstelling waarborgt, de toezichthouder houdt toezicht. Deze leden
vroegen ook naar een toelichting op de keuze van het instituut dat toezicht
gaat houden op de naleving en wat de relatie van de overheid tot dit instituut
is. In de memorie van toelichting op het wetsvoorstel (kamerstukken II 1998/99,
26 258, nr.3, blz. 3) en de nota naar aanleiding van het verslag aan
de Tweede Kamer (kamerstukken II 1998/99, 26 258, nr. 5, blz. 3) is reeds
toegelicht dat van de drie instanties die in aanmerking zouden komen voor
het uitoefenen van toezicht Verispect B.V. de meest geschikte is. Dit bedrijf
is een dochter van het Nederlands Meetinstituut (de geprivatiseerde dienst
van het IJkwezen). Verispect B.V. is op dit moment al met een aantal toezichthoudende
taken belast. Op grond van de IJkwet houdt zij toezicht op meetmiddelen; in
het kader van de Wet op de kansspelen houdt zij toezicht op speelautomaten
en exploitanten. Op grond van hun toezichthoudende taken zijn de werknemers
van Verispect B.V. door de Minister van Justitie aangewezen als buitengewoon
opsporingsambtenaar. Zij voldoen derhalve reeds aan de vakbekwaamheidseisen
voor buitengewoon opsporingsambtenaar. De werkzaamheden in het
kader van toezicht op de naleving van de Waarborgwet hebben een gelijksoortig
karakter zodat zij gemakkelijk kunnen worden ingepast in de bestaande organisatie.
Ook een uitbreiding van de opsporingsbevoegdheid hoeft geen problemen op te
leveren. Het ligt in de bedoeling om Verispect B.V. na inwerkingtreding van
de gewijzigde Waarborgwet aan te wijzen als toezichthouder. In lijn met de
organisatie van het toezicht op meetmiddelen en speelautomaten zal jaarlijks
op contractuele basis invulling worden gegeven aan de exacte werkzaamheden.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen waarom er een opening is
gemaakt voor concurrentie op het terrein van keuring en stempeling en verzochten
deze keuze voor marktwerking te onderbouwen met voorbeelden. De mogelijkheid
voor concurrentie op dit terrein bestaat al sinds 1987 toen de Waarborgwet
in het kader van de privatisering van de Dienst van de Waarborg was gewijzigd.
Het bedrijfsleven heeft de eerste dertien jaar na de privatisering nog geen
gebruik gemaakt van deze mogelijkheid. Met deze wetswijziging wordt ten eerste
voorkomen dat ondernemers met meerdere toezichthoudende instellingen worden
geconfronteerd. Ten tweede wordt de drempel om te opteren voor een aanwijzing
als waarborginstelling verlaagd. Ik sta hier positief tegenover. Concurrentie
leidt doorgaans tot lagere prijzen en dat komt het bedrijfsleven alleen maar
ten goede. Dit laat onverlet dat de aanwijzing van een tweede waarborginstelling
met de nodige zorg zal geschieden. In de Waarborgwet 1986 zijn de eisen opgenomen
waaraan een bedrijf moet voldoen om te worden aangewezen. De Waarborg, de
Federatie Goud en Zilver en de Raad van Advies worden in de gelegenheid gesteld
hun visie over een eventuele aanwijzing geven. Indien aan de wettelijke eisen
wordt voldaan vloeit uit de Waarborgwet voort dat dit bedrijf als waarborginstelling
wordt aangewezen. Concurrentie op waarborggebied is niet ongebruikelijk. Als
voorbeeld zou ik het Verenigd Koninkrijk willen noemen waar drie elkaar beconcurrerende
waarborgkantoren de waarborgmarkt bedienen. Andere voorbeelden op nationaal
terrein zijn: vier keuringsinstanties voor drukvaten, twee keuringsinstanties
voor niet-automatische weegwerktuigen en drie keuringsinstanties voor pleziervaartuigen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen vervolgens hoe bij een
keuze voor marktwerking de in het wetsvoorstel vastgelegde overheidsbemoeienis
met het vaststellen van de tarieven te rechtvaardigen is en of bij een systeem
van marktwerking de tariefstelling niet een resultante van concurrentie is
waarbij de overheid de grenzen kan aangeven. Zoals ik op de vorige vraag van
deze leden reeds heb aangegeven is de mogelijkheid om meerdere waarborginstellingen
aan te wijzen reeds in 1987 in de wet opgenomen. Tegelijkertijd is toen de
overheidsbemoeienis met de tarieven vastgelegd. In dit wetsvoorstel wordt
slechts geregeld dat tarieven een periodieke toetsing ondergaan zodat een
verandering in de kosten en verbetering van efficiency aan het bedrijfsleven
worden doorgegeven. De stelling van deze leden dat tariefstelling een resultante
is van concurrentie kan ik in zijn algemeenheid onderschrijven. Maar in dit
geval moeten we niet uit het oog verliezen dat we nog te maken hebben met
een monopolie. Dit monopolie wordt slechts doorbroken als er meerdere instellingen
zijn aangewezen. Op dit moment is er nog geen tweede instelling aangewezen
en is er geen concurrentie. Ook bij twee bedrijven hebben we nog niet te maken
met een perfect werkende markt met volledige concurrentie. Ik wil dan ook,
zoals ik al heb aangegeven in de nota naar aanleiding van het nader verslag
van de Tweede Kamer (kamerstukken II 1999/2000, 26 258, nr. 8, blz. 1)
de ontwikkelingen eerst afwachten.Op de vraag waarom de negatieve gehaltespeling in artikel 2 is gehandhaafd
verwijs ik naar mijn door de leden van de CDA-fractie gevraagde reactie op
de brief van de Waarborg en het bij die brief gevoegde advies van
prof. Sevenster. Wijziging van artikel 2 houdt wijziging van een technisch
voorschrift in met de implicatie dat aan de EG-notificatieverplichting moet
worden voldaan. Daar op dit moment het voorstel voor een richtlijn betreffende
werken van edelmetaal nog steeds onderwerp van discussie is, mag er van worden
uitgegaan dat de standstill periode tenminste een jaar zal bedragen. Aangezien
er voor de export van edelmetalen werken sinds de toetreding tot de Conventie
van Wenen een alternatief waarborgsysteem bestaat en de Waarborg op spoedige
scheiding van keuring en toezicht aandrong, heb ik besloten dit onderwerp
bij deze wetswijziging niet mee te nemen.Tenslotte vroegen deze leden of ik de bezwaren tegen handhaving van artikel
2 in het persbericht van de Vereniging edelmetaalindustrie kan weerleggen.
Sinds enkele jaren wordt er meer inhoud gegeven aan het principe van wederzijdse
erkenning. Dit betekent dat in een bepaalde lidstaat gekeurde werken zonder
nader onderzoek tot een andere lidstaat moeten worden toegelaten mits zij
in het land van herkomst door een gelijkwaardige instantie zijn gekeurd en
voldoen aan gelijkwaardige eisen. Dit heeft tot gevolg gehad dat de uitvoer
naar een aantal landen is vergemakkelijkt. Dit gaat niet op voor landen als
het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Portugal die zwaardere eisen met betrekking
tot het gehalte stellen dan in de Nederlandse wetgeving is opgenomen. Deze
lidstaten hoeven dus de in Nederland gewaarborgde werken niet zonder meer
toe te laten. Naar mijn mening biedt het CCM-keurteken in die gevallen een
bruikbaar alternatief. Dat het aanbrengen van het CCM-keurteken dwingt tot
dubbele voorraden, zoals de Vereniging edelmetaalindustrie stelt, is niet
correct. Edelmetalen werken voorzien van het CCM-keurteken kunnen zowel op
de binnenlandse als op de buitenlandse markt worden afgezet. Van mijn aanbod
om stappen te ondernemen ingeval er problemen zijn met de export van CCM-gekeurde
werken is tot op heden geen gebruik gemaakt. Aangezien geen concrete voorbeelden
zijn gemeld, heb ik geen verdere actie ondernomen. Naar aanleiding van het
persbericht van de Vereniging edelmetaalindustrie heb ik de verschillen tussen
het traditionele Nederlandse systeem en het nieuwe Conventiesysteem nog eens
uiteen gezet in een ingezonden brief in het maandblad Edelmetaal van de Federatie
Goud en Zilver (nr. 7, juli 2000, blz. 49). Daarin zijn de bovenstaande voor-
en nadelen beschreven. De keuze wordt geheel aan de ondernemer gelaten; het
zijn uiteindelijk de commerciële overwegingen van de ondernemer die leiden
tot de beslissing volgens welk systeem hij laat waarborgen. De ondernemer
creëert zijn eigen afzetmogelijkheden.De Staatssecretaris van Economische Zaken,G. YbemaXNoot1De eerder verschenen stukken inzake dit wetsvoorstel zijn gedrukt onder
EK nrs. 216 en 216a, vergaderjaar 1999–2000. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-26258-10.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl