Gehandicaptenbeleid; Brief staatssecretaris met een Proeve van wet gelijke behandeling mensen met een handicap of chronische ziekte
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24170, nr. 36

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-04-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24170 nr. 36

31-03-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamSamenvatting van de ProeveVoortgangOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24170Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 170Gehandicaptenrechtnr. 36BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalRijswijk, 31 maart 1998Als coördinerend bewindspersoon voor het gehandicaptenbeleid bied
ik u hierbij namens het kabinet aan de Proeve van wet gelijke behandeling
mensen met een handicap of chronische ziekte, zoals is toegezegd in de reactie
van het kabinet op Gehandicaptenrecht (24 170,
nr. 27)1.Bij de parlementaire behandeling in 1993 van het wetsvoorstel Algemene
wet gelijke behandeling, bleek het opnemen van de grond handicap om discriminatie
van mensen met een handicap te verbieden, gezien de systematiek van die wet
niet mogelijk te zijn. De Tweede Kamer aanvaardde destijds de motie van de
leden Kalsbeek en Krajenbrink (kamerstuk 22 014, nr. 39) waarin het kabinet
werd opgeroepen te onderzoeken welke vormen van discriminatie daadwerkelijk
vóórkomen, en aan te geven op welke wijze deze het best kunnen
worden bestreden en welke maatregelen, waaronder eventueel wettelijke, daarbij
noodzakelijk zijn.Een tweetal onderzoeken, waarvan het eerste aantoonde dat mensen met een
handicap worden gediscrimineerd en het tweede aangaf welke wettelijke maatregelen
nodig zouden zijn om discriminatie tegen te gaan, hebben na voorafgaand advies
van de Interdepartementale commissie voor een Samenhangend en Gecoördineerd
beleid voor mensen met een handicap en/of chronische ziekte (ISG), geleid
tot een reactie van het kabinet op het laatste onderzoek, Gehandicaptenrecht. Het kabinet heeft in die reactie, teneinde ongerechtvaardigd
onderscheid tegen te gaan en om de rechtszekerheid van deze mensen te waarborgen,
gesteld te willen komen met een Wet gelijke behandeling van mensen met een
handicap of chronische ziekte die ongerechtvaardigd ongelijke behandeling
verbiedt. De beoogde wet zou zich uiteindelijk dienen uit te strekken over
alle gebieden van het sociaal/cultureel en maatschappelijk leven, te weten
wonen, zorg, onderwijs, arbeid, sport en recreatie en verkeer en vervoer.Omdat enerzijds werd onderkend dat er behoefte bestond aan een dergelijk
instrument, maar anderzijds niet kon worden overzien wat de maatschappelijke
effecten van een dergelijke wet zouden kunnen zijn en of gelijke behandelingswetgeving
voor de onderhavige problematiek van mensen met een handicap of chronische
ziekte het geëigende middel zou zijn werd besloten tot een Proeve van
(deel)wetgeving, te beginnen met de terreinen werving en selectie voor arbeid,
deelname aan sport en de toegang tot openbare gebouwen. Wetgeving voor andere
(deel)terreinen zou verder gefaseerd kunnen worden ingevoerd.Het opstellen van de Proeve werd ondersteund door mevrouw mr. C. H. S.
Evenhuis, voorzitter van de voormalige Commissie Gelijke Behandeling mannen
en vrouwen bij de arbeid en voorzitter van het Landelijk Bureau Leeftijdsdiscriminatie.Het doel van het uitbrengen van deze Proeve van wetgeving is om in gemeen
overleg met de Tweede Kamer en het maatschappelijk veld van gehandicapten
en chronisch zieken te bezien of de voorgestelde regelgeving een geëigend
instrument is om mensen met een handicap of chronische ziekte de nodige rechtszekerheid
te kunnen verschaffen bij ongerechtvaardigd onderscheid op de genoemde terreinen.
Aan de hand van deze Proeve zal de verdere uitwerking tot Voorstel van wet
alsmede de uitwerking voor de andere terreinen van het sociaal/cultureel en
maatschappelijk leven te weten wonen, zorg, onderwijs en verkeer en vervoer
als genoemd in de kabinetsreactie van 2 juni 1997, ter hand worden genomen.Teneinde een juist oordeel te kunnen vellen over de vraag of deze Proeve
van wetgeving in de uiteindelijke vorm van een wet het geëigende middel
is, is ervoor gekozen om bij deze Proeve de werkelijkheid van een Voorstel
van wet zo dicht mogelijk te benaderen. In een uitgebreide toelichting, waarin
tevens aandacht is besteed aan de plaats van deze wetgeving in het brede kader
van gehandicaptenbeleid, wordt mede aan de hand van allerlei voorbeelden een
handreiking voor een discussie daarover gedaan. Het is de bedoeling om aldus
mede vast te stellen waar grenzen liggen. Door het kiezen van deze werkwijze
wordt zowel opgeroepen tot een methodische, een inhoudelijke en een maatschappelijke
discussie, waarbij ook de vertegenwoordigers van normadressaten uitdrukkelijk
betrokken zullen worden.Om de rechtszekerheid, ook voor de normadressaten, zo groot mogelijk te
doen zijn zal bij algemene maatregel van bestuur nader worden omschreven in
welke gevallen in ieder geval sprake is van een handicap of chronische ziekte
als bedoeld in het eerste lid van de voorgestelde wetstekst.Voor de ontwikkeling van deze AMvB zullen o.m. de – thans in herziening
zijnde – International Classification of Impairments, Disabilities and
Handicaps (ICIDH), de door het Sociaal en Cultureel Planbureau toegepaste
omschrijving van handicap in de tweejaarlijkse Rapportages Gehandicapten alsmede
de omschrijving van de WHO van chronische zieken, als referentiekader kunnen
dienen. De opstelling van de AMvB zal als een volgende fase ter hand worden
genomen. Samenvatting van de ProeveMensen met een handicap of chronische ziekte ondervinden in hun deelname
aan de vele terreinen van het maatschappelijk verkeer een groot aantal belemmeringen.
Het kabinet voert dan ook gericht beleid om deze belemmeringen weg te nemen
en om te stimuleren dat mensen met een handicap of chronische ziekte gelijke
kansen hebben om zich te ontplooien en in de samenleving te participeren.Het kabinet acht een wettelijk verbod van ongerechtvaardigd onderscheid als zelfstandig spoor in het brede beleid inzake handicap en chronische
ziekte om twee redenen van belang. De eerste reden is dat het beter mogelijk
wordt om ongerechtvaardigd onderscheid op deze gronden te bestrijden. De tweede
reden is dat het wettelijke verbod de maatschappelijke bewustwording en noodzakelijke
heroriëntatie ten aanzien van gehandicapten en chronisch zieken minder
vrijblijvend maakt en daarmee een wezenlijke bijdrage levert aan het bereiken
van het uiteindelijk doel.De wettelijke regeling zoals die hier in de vorm van een Proeve voorligt,
concretiseert wat onder ongerechtvaardigd onderscheid op grond van handicap
of chronische ziekte moet worden verstaan. De Proeve biedt normen voor handelen
en nalaten in het maatschappelijk verkeer die als verboden onderscheid moeten
worden beschouwd. Hij biedt daarbij tevens handvatten voor de wijze waarop
het handelen en nalaten in concrete gevallen moeten worden beoordeeld door
de rechter en de Commissie gelijke behandeling.Het kabinet beseft dat meer duidelijkheid over hetgeen vérboden
is op zich nog geen duidelijkheid biedt over hetgeen géboden is. De
regeling geeft immers niet aan welke concrete oplossingen voor welke concrete
problemen en knelpunten het meest geëigend zijn. Concrete oplossingen,
bredere oplossingsrichtingen moeten in de samenleving zelf worden gevonden;
de overheid levert daar met voorwaardenscheppend en stimulerend beleid uitdrukkelijk
een bijdrage aan, en blijft dat ook doen. Dit voorwaardenscheppend en flankerend
beleid omvat onder meer financiële stimulansen in het aanbrengen van
aanpassingen zoals in de Wet voorzieningen gehandicapten, (zonodig wettelijke)
inspannings- en zorgverplichtingen zoals in de Wet (re)integratie arbeidsgehandicapten,
en voorts ook concrete gebodsnormen zoals in het Bouwbesluit.Het kabinet houdt vast aan zijn eerder standpunt om de artikelen 1 of
22 van de Grondwet of de non-discriminatieartikelen van het Wetboek van Strafrecht
niet aan te vullen met de grond handicap of chronische ziekte. Overwegingen
van wetssystematiek en argumenten van uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid
spelen hier een doorslaggevende rol. Aanvulling van de betreffende grondwetsartikelen
zou geen effectieve meerwaarde in de rechtsbescherming voor gedupeerden betekenen.Het kabinet voelt zich maatschappelijk gesteund in zijn streven een wettelijk
verbod van ongerechtvaardigd onderscheid op grond van handicap of chronische
ziekte tot stand te brengen. Ook in andere landen zijn de laatste jaren concretiseringen
van een verbod tot het maken van ongerechtvaardigd onderscheid op deze gronden
in wettelijke regelingen vastgelegd. Bij de uitwerking in de voorliggende
Proeve heeft het kabinet de vele opmerkingen en suggesties in de maatschappelijke
reacties ter harte genomen en zo goed mogelijk een plaats gegeven in de Proeve
en toelichting.De toelichting op de voorliggende wettelijke regeling gaat gedetailleerd
in op de doelstellingen, normstelling en uitzonderingsgronden. De Proeve moet
immers in voldoende mate kunnen worden beoordeeld op z'n juridische merites,
in het bijzonder de juridische haalbaarheid en handhaafbaarheid, en op z'n
maatschappelijke en financiële gevolgen. Bijzonder aandachtspunt bij
de opstelling van deze Proeve was, dat het voorstel zowel in normstelling,
systematiek, begrippen- en toetsingskaders past bij de overige wetgeving ter
uitwerking van artikel 1 van de Grondwet: de Algemene wet gelijke behandeling,
de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid en het voorstel
van Wet verbod op leeftijdsdiscriminatie bij werving en selectie1. Dit is immers alleen al noodzakelijk uit een oogpunt van eenheid
van normstelling, die met name van belang is in situaties van samenloop van
verschillende non-discriminatiegronden zoals bij sekse respectievelijk
ras met handicap of chronische ziekte. Eenheid van normstelling maakt het
mogelijk tot afstemming te komen van de verschillende verboden van ongerechtvaardigd
onderscheid en helpt interpretatieverschillen voorkomen. Tenslotte dient de
systematiek zodanig te zijn dat een latere uitbreiding van de verbodsnorm
voor andere terreinen van het maatschappelijk leven op eenvoudige wijze te
realiseren is.De Proeve vangt aan met een algemene definitiebepaling. De regeling heeft
betrekking op onderscheid tussen personen op grond van handicap of chronische
ziekte, alsmede op grond van daarmee samenhangende beperkingen. In het algemeen
zijn de begrippen handicap en chronische ziekte voldoende duidelijk, met name
als medische categorie. Uit een oogpunt van rechtszekerheid zal in een algemene
maatregel van bestuur een niet-uitputtende lijst van handicaps en chronische
ziekten worden opgenomen.De definitiebepaling wordt gevolgd door een aantal uitzonderingsgronden
die voor alle terreinen van toepassing zijn. Het gaat hier om een drietal
specifieke uitzonderingsgronden, namelijk voor zogenoemde «eigen voorzieningen»
van gehandicapten of chronisch zieken, voor voorkeursbehandeling en voor situaties
waarin sprake is van een beperking in samenhang met handicap of chronische
ziekte. De vierde en laatste uitzonderingsgrond is van algemene aard: het
maken van onderscheid is niet verboden als sprake is van een objectieve rechtvaardiging.
Met deze laatste uitzonderingsgrond is vastgelegd dat het systeem van uitzonderingsgronden,
anders dan in de Algemene wet gelijke behandeling, niet gesloten is, maar
juist open. Een aparte bepaling is opgenomen die de verhouding tussen deze
regeling en andere (bestaande en toekomstige) wetgeving regelt.Vervolgens zijn per terrein de verbodsbepalingen aangegeven, zonodig voorzien
van specifieke uitzonderingsgronden die alleen voor het desbetreffende terrein
gelden. Het gaat in deze Proeve om de terreinen van werving en selectie bij
de arbeid, van deelname aan sport- en spelbeoefening en van de inrichting
en het beheer van openbare ruimten in gebouwen.Het terrein van werving en selectie heeft een zelfde reikwijdte als in
de Algemene wet gelijke behandeling en de Wet gelijke behandeling van mannen
en vrouwen bij de arbeid: het gaat om het werven voor een betrekking –
dat zowel betaalde arbeid in de vorm van arbeidsovereenkomst, ambtelijk dienstverband
als vrij beroep omvat alsmede diverse vormen van onbetaald werk – en
om (alle beslissingen in) de selectiefase, met inbegrip van bijvoorbeeld het
besluit om al dan niet over te gaan tot een medische keuring.Het verbod van onderscheid strekt zich tevens uit tot de fase van de aanstelling
in een arbeidsverhouding en aanstelling tot ambtenaar. Dat betekent dat ook
in de fase dat reeds tot aanstelling besloten is maar bijvoorbeeld de uitkomst
van de medische keuring niet bekend is of (alsnog) van een handicap of chronische
ziekte blijkt, het verbod van ongerechtvaardigd onderscheid van toepassing
is.Op het terrein van werving en selectie zijn met name de uitzonderingsgronden
van belang ter zake van voorkeursbehandeling en die inzake situaties waarin
sprake is van een beperking in verband met handicap of chronische ziekte.
Wegens het ontbreken van voldoende arbeidsmarktgegevens is bij voorkeursbehandeling
het aantonen van het bestaan van een achterstand problematisch. Conform de
notitie Voorkeursbeleid bij aanstelling in overheidsfuncties1 zal het bestaan van een achterstand echter voldoende zijn aangetoond
indien in de betreffende arbeidsorganisatie minder dan 5% gehandicapten of
chronisch zieken werkzaam zijn. Het kabinet hoopt door ondubbelzinnig
vast te leggen dat voorkeursbehandeling is toegestaan – mits aan alle
vereisten is voldaan – dat meer arbeidsorganisaties dan tot nu toe bereid
zullen zijn voorkeursbehandeling toe te passen. Op deze wijze kan een extra
bijdrage worden gegeven aan het verhogen van de nog steeds lage participatiegraad
van mensen met een handicap.Ingeval gehandicapten of chronisch zieken een concrete beperking hebben,
zal conform het voorgestelde toetsingskader de werkgever in ieder geval moeten
onderzoeken of het aanbrengen van een aanpassing mogelijk is. Van een (algemene)
verplichting op grond van deze wet tot het aanbrengen van een aanpassing zelf
is geen sprake: dit zou een onevenredige belasting voor de werkgever meebrengen
en tevens de uitvoerbaarheid en de handhaafbaarheid van de wettelijke verbodsnorm
frustreren. Wel zal de werkgever met cijfers en argumenten zijn eventuele
conclusie dat een aanpassing niet in redelijkheid van hem kan worden gevraagd
voldoende moeten onderbouwen. In de toelichting zijn afwegingselementen genoemd
waarop hij in ieder geval zal moeten letten. De rechter en de Commissie gelijke
behandeling zullen vervolgens moeten toetsen of de werkgever, gelet op de
door hem aangedragen cijfers en argumenten, alsmede gelet op de beslissingsruimte
die de werkgever uiteraard heeft, in redelijkheid tot zijn conclusie had kunnen
komen. Alleen indien motivering en onderbouwing onvoldoende zijn en de beslissing
niet kunnen dragen, is sprake van ongerechtvaardigd en dus verboden onderscheid.Sport- en spelbeoefening speelt een belangrijke rol in maatschappelijke
emancipatie- en integratieprocessen. Sport en spel worden in deze Proeve ruim
geïnterpreteerd. De verbodsnorm ziet zowel op sport- en spelbeoefening
in de non-profitsector als ook de commerciële sector. Met name de laatste
sector breidt zich inmiddels snel uit.Het verbod van onderscheid richt zich niet tot iedereen – zoals
bij de werving en selectie – maar tot een omschreven groep van personen
en instellingen. De omschrijving hiervan is identiek aan artikel 7 van de
Algemene wet gelijke behandeling inzake vergelijkbare terreinen als welzijn
en gezondheidszorg. Aldus wordt tevens bereikt dat de grondwettelijke vrijheid
van vereniging op gelijke wijze als in de Algemene wet gelijke behandeling
wordt beschermd.Juist op het punt van de vereniging ligt overigens een spanning: sport-
en spelbeoefening vindt veelal plaats in verenigingsverband en het is niet
steeds op voorhand duidelijk of een sportvereniging een zodanig open en zakelijk
karakter heeft dat zij onder de reikwijdte van de wettelijke verbodsnorm valt.Het verbod tot het maken van onderscheid richt zich in feite vooral tot
algemene sportorganisaties en -instellingen: zij zullen in beginsel mensen
met een handicap of chronische ziekte niet mogen weigeren. Indien zij dat
toch doen, zullen zij aannemelijk moeten maken dat een beroep op een uitzonderingsgrond
gegrond is. Verwacht mag worden dat hier vooral de vraag een rol zal spelen
in welke gevallen beperkingen die samenhangen met handicap of chronische ziekte
een voldoende reden tot weigering kunnen zijn. Ook hier geldt dat de wederpartij
moet onderzoeken of inderdaad sprake is van een zodanige functionele beperking
dat aanpassingen nodig zijn. Als met recht en reden moet worden geconcludeerd
dat aanpassingen noodzakelijk zijn rijst de vraag of het aanbrengen van aanpassingen
in redelijkheid kan worden gevergd. Dat zal anders liggen ingeval van topsport –
waar het competitie-element een vooraanstaande rol speelt – dan ingeval
van sport- en spelbeoefening waarin het sociale element overheerst.Op het terrein van sport- en spelbeoefening is voorts met name de uitzondering
van de «eigen voorzieningen» van belang. De gehandicaptensport
is derhalve een vorm van gerechtvaardigd, niet-verboden onderscheid.Voor sport- en spelbeoefening gelden enkele specifieke uitzonderingsgronden,
met name waar het gaat om specifieke geneeskundige behandeling en verzorging
die mensen met een handicap of chronische ziekte soms nodig hebben, en om
toegespitste sport- en speltechnische begeleiding voor deze groep. Tevens
geldt een uitzondering voor afspraken in internationaal verband inzake de
toelating tot wedstrijden. Deze uitzondering is mede bedoeld om specifieke
kwalificaties voor bijvoorbeeld de internationale gehandicaptensport als de
Paralympics veilig te stellen.Ten aanzien van de toegankelijkheid van openbare gebouwen heeft het kabinet
er voor gekozen dit op te vatten als – de inrichting en het beheer –
van openbare ruimten van gebouwen. Bouwtechnische aspecten van openbare gebouwen
blijven dus, gewild en bedoeld, buiten de reikwijdte van de norm. Het kabinet
acht het ongewenst dat de bouwtechnische aspecten van openbare gebouwen, gelet
op de aard hiervan en tevens vanuit een oogpunt van rechtszekerheid, worden
betrokken in een beoordeling door rechter en Commissie gelijke behandeling
of al dan niet sprake is van een uitzonderingsgrond op het verbod van onderscheid.
De rechtszekerheid vergt juist dat op dit terrein concrete, eenduidige gebodsvoorschriften
worden gegeven.Openbare ruimten zijn die ruimten die bestemd en bedoeld zijn voor een
breed algemeen publiek. De inrichting omvat met name de ruimtelijke indeling,
de keuze van bijvoorbeeld materialen en meubilair, de wijze van informatie
en communicatie, de plaats en wijze van verlichting, de bewegwijzering en
de aanwezige faciliteiten en voorzieningen voor het publiek. Het beheer omvat
algemeen en dagelijks onderhoud, alsmede de organisatorische en beheersmatige
aspecten daarvan. Het beheer heeft overigens mede betrekking op het onderhoud
van de bouwkundige aspecten van de openbare ruimte.Waar het gaat om de uitzonderingsgronden is vooral de specifieke uitzondering
inzake de aanpassingen van groot belang. De meeste tekortkomingen in de toegankelijkheid
binnen de openbare ruimte zullen immers verholpen moeten worden door het aanbrengen
van aanpassingen. Dat geldt zowel voor tekortkomingen in de inrichting als
bij het beheer. Of dergelijke aanpassingen in redelijkheid van de huurder
of beheerder van de openbare ruimte kunnen worden gevergd, zal mede afhangen
van de hoogte van de organisatorische en financiële kosten daarvan in
relatie tot de draagkracht van de huurder of beheerder.Personen en belangenbehartigende organisaties die menen dat inbreuk is
of wordt gemaakt op het verbod van onderscheid kunnen zich wenden tot de rechter
en ook de Commissie gelijke behandeling. De toegang tot de Commissie gelijke
behandeling is overigens, conform de Algemene wet gelijke behandeling, breder
dan die tot de rechter. Ook bijvoorbeeld ondernemingsraden kunnen de Commissie
om een oordeel vragen. Wederpartijen die willen weten of zij door een bepaald
handelen of nalaten in strijd handelen met de wet kunnen zich eveneens tot
de Commissie wenden.Het kabinet ziet, evenals bij de Algemene wet gelijke behandeling, geen
aanleiding om bijzondere sancties in te voeren voor inbreuken op deze wettelijke
norm. De gebruikelijke sancties, zoals schadevergoeding en (met behulp van
een dwangsom) het realiseren van de gewenste situatie, zijn toereikend. Verder
voorziet deze wet in de nietigheid van bedingen die in strijd zijn met de
wet. VoortgangHet blijft het voornemen van het kabinet om te komen met een Wet gelijke
behandeling van mensen met een handicap of chronische ziekte. Eerst voor de
terreinen zoals die in de Proeve zijn opgenomen, zonodig aangevuld met ontslag.
Het ministerie van SZW is voornemens te onderzoeken of de huidige bescherming
tegen discriminatoir ontslag van mensen met een handicap of chronische ziekte
voldoende is. De intentie is de wet later uit te breiden met andere terreinen
van het sociaal/cultureel en maatschappelijk leven.Bij het opstellen van de Proeve is in eerste instantie bezien op welke
wijze een wettelijk verbod op onderscheid van mensen met een handicap of chronische
ziekte kan worden vorm gegeven. De beoogde reikwijdte van het verbod is door
het benoemen van tal van casusposities in de toelichting gepoogd weer te geven.
Omdat het echter een Proeve van wetgeving betreft, is de waardering van die
casusposities nadrukkelijk voorwerp van discussie. Gelet op deze beperkingen
van de Proeve bestaat thans onvoldoende inzicht in (bedrijfs)effecten voor
de normadressaten van deze Proeve en daarmee samenhangende uitvoerings- en
handhavingsproblemen. Afhankelijk van een meer of minder restrictieve interpretatie
kunnen deze effecten substantieel zijn.Daarom heeft het kabinet het voornemen om na een eerste overleg met de
Tweede Kamer de volgende stappen te zetten.1. Onder coördinatie van de Interdepartementale commissie voor een
Samenhangend en Gecoordineerd beleid voor mensen met een handicap en/of chronische
ziekte, zullen discussies met het maatschappelijk veld worden georganiseerd
en zal de Proeve worden voorgelegd aan een brede groepering van experts op
het gebied van gelijke behandeling.2. De organisaties en adviesorganen die hun reactie of advies op de reactie
van het kabinet op Gehandicaptenrecht van 2 juni 1997
uitbrachten, zullen worden gevraagd dat ook te doen op de Proeve.3. De Proeve wordt voor het doen uitvoeren van een bedrijfseffectentoets
voorgelegd aan het gezamenlijk steunpunt Voorgenomen regelgeving, het samenwerkingsverband
van VROM, EZ en Justitie. Tevens zal onderzoek worden gedaan naar uitvoerings-
en handhavingseffecten.4. Gelijktijdig zal onder coördinatie van de Interdepartementale
commissie voor een Samenhangend en Gecoördineerd beleid voor mensen met
een handicap en/of chronische ziekte, met de kennis en ervaring opgedaan met
de ontwikkeling van deze Proeve en de verdere discussies daarover, een aanvang
worden gemaakt met de ontwikkeling van een Voorstel van wet gelijke behandeling
van mensen met een handicap of chronische ziekte.5. Tevens zal een verdere planning voor de overige terreinen worden opgesteld,
waarbij aan prioriteiten als gesteld in de reacties van de gehandicaptenorganisaties
nadrukkelijk aandacht zal worden geschonken.Nadat de discussies zijn gevoerd en de adviezen zijn uitgebracht, zult
U vóór 1 januari 1999 op de hoogte worden gesteld over de uitkomsten
daarvan.Tevens zullen dan de gegevens van de bedrijfseffectentoets inzake de maatschappelijke
kosten die de invoering van een Wet gelijke behandeling van mensen met een
handicap of chronische ziekte met zich mee zou kunnen brengen en een concept
AMvB inzake een nadere afbakening van het begrip handicap en chronische ziekte
aan u worden voorgelegd en zult u van de voortgang van het ontwikkelingstraject
van een Voorstel van wet op de hoogte worden gesteld. Met de bovengeschetste werkwijze verwacht het kabinet de ontwikkeling
van een Voorstel van wet gaande te houden en tevens antwoord te krijgen op
de vragen die aan het doen ontwikkelen van een Proeve ten grondslag hebben
gelegen. De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. G. Terpstra XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Kamerstukken II 1997/98, 25 677, nrs 1–2.XNoot1Kamerstukken 1992–1993, nr 23 002, nr. 1, blz. 25. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24170-36.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl