Interpellatie inzake het achterlaten van vrouwen en kinderen in Marokko; Brief minister met reactie kabinet op advies 'Tegen de wil achtergelaten, een advies over in herkomstlanden achtergelaten vrouwen en kinderen' van Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken (ACVZ)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29742, nr. 17

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

04-07-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29742 nr. 17

27-06-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingParlementaire voorgeschiedenis rapport ACVZHoofdlijnen ACVZ-rapport en algemene reactieDe reactie van het KabinetAanbeveling 1Aanbeveling 2Aanbeveling 3Aanbeveling 4Aanbeveling 5Aanbeveling 6Aanbeveling 7Aanbeveling 8Aanbeveling 9Aanbeveling 10Aanbeveling 11Aanbeveling 12Aanbeveling 13Aanbeveling 14Aanvullende vragen advies ACVZEchtscheiding naar Nederlands rechtAlimentatieverplichtingAangenomen motiesMotie Dijsselbloem c.s.Motie Hirsi AliMotie Hirsi Ali c.s.Toezeggingencijfers achtergelaten vrouwenachterstand Nederlandse kinderentoegezegde verslagenaangifteerkenning huwelijkenTurks huwelijks- en echtscheidingsrechtOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 29742, nr. 17 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29742Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 742Interpellatie inzake het achterlaten van vrouwen en kinderen in Marokkonr. 17BRIEF VAN DE MINISTER VOOR VREEMDELINGENZAKEN EN INTEGRATIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 27 juni 2005Bij brief van 9 mei jongstleden (Kamerstukken II, 2004/05, 29 742,
nr. 11 zond ik uw Kamer een advies van de Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken
(ACVZ) over de positie van buitenlandse vrouwen die tegen hun wil en zonder
verblijfs- en identiteitsdocumenten worden achtergelaten in het land van herkomst.
Het advies draagt de titel «Tegen de wil achtergebleven. Een advies
over in herkomstlanden achtergelaten vrouwen en kinderen».Hieronder treft u aan de reactie van het Kabinet op het advies. Na een
inleiding, waarin het Kabinet in algemene zin diens zienswijze op het advies
geeft, reageert het Kabinet op de veertien aanbevelingen van de ACVZ. Daarna
wordt ingegaan op de verschillende aangenomen moties en gedane toezeggingen
met betrekking tot achtergelaten vrouwen.InleidingIn de inleiding wordt de parlementaire voorgeschiedenis van het rapport
van de ACVZ beschreven, worden de hoofdlijnen van het ACVZ-rapport weergegeven
en geeft het Kabinet een algemene reactie.Parlementaire voorgeschiedenis rapport ACVZIk heb de ACVZ om het advies gevraagd naar aanleiding van een interpellatiedebat
met uw Kamer op 7 september 2004 over achtergelaten vrouwen. Tijdens
dit debat is een aantal moties ingediend. Op 14 september 2004 zijn de
volgende moties aangenomen.1. de motie Dijsselbloem c.s. waarin de regering wordt verzocht alles
in het werk te stellen om tegen hun zin achtergelaten vrouwen zo spoedig mogelijk
terug te brengen naar Nederland, het doen van aangifte en het inzetten van
vervolging actief te stimuleren en de Kamer hierover op korte termijn te informeren
(Kamerstukken II 2003/04, 29 742, nr. 3);2. de motie Hirsi Ali, waarin werd opgeroepen de mogelijkheden te onderzoeken
om mannen die hun vrouw tegen haar wil achterlaten te berechten en hun verblijfstitel
in te trekken (Kamerstukken II 2003/04, 29 742, nr. 4);3. de motie Hirsi Ali c.s., waarin de regering werd verzocht om de terugkeer
van vrouwen, die aantoonbaar slachtoffer zijn van achterlating en de zorg
hebben voor een kind met de Nederlandse nationaliteit, te bespoedigen en eenmaal
in Nederland hen een zelfstandige verblijfsvergunning voor onbepaalde duur
te geven (Kamerstukken II 2003/04, 29 742, nr. 5).Voorts heb ik uw Kamer op 7 september 2004 een aantal toezeggingen
gedaan.Bij brief van 4 oktober 2004 (Kamerstukken II 2004/05, 29 742,
nr. 6) heb ik uw Kamer medegedeeld dat de voornoemde moties zouden worden
meegenomen in een advies van de ACVZ omtrent de positie van achtergelaten
vrouwen. Op 6 oktober 2004 is de ACVZ formeel advies over dit vraagstuk
gevraagd. Bij brief van 31 januari 2005 (Kamerstukken II 2004/05, 29 742,
nr. 8) is uw Kamer medegedeeld dat de toezeggingen zouden worden betrokken
bij de advisering van de ACVZ. Bij brief van 21 februari 2005 (Kamerstukken
II 2004/05, 29 742, nr. 9) is uw Kamer hieromtrent opnieuw mededeling
gedaan.Bij brief van 22 april 2005 heb ik aanvullende vragen gesteld aan
de ACVZ, over echtscheidingsprocedures en de alimentatieverplichting.Bij brief van 9 mei 2005 (Kamerstukken II 2004/05, 29 742, nr.
11) is het advies aan uw Kamer toegezonden. Het aanvullend advies is bij brief
van 17 mei 2005 (Kamerstukken II 2004/05, 29 742, nr. 12) aan uw
Kamer gezonden.Tijdens het Algemeen overleg met uw Kamer d.d. 18 mei 2005 en tijdens
het spoeddebat met uw Kamer op 25 mei 2005 heb ik aangegeven dat in de
Kabinetsreactie op het ACVZ-advies zal worden ingegaan op de voornoemde moties.Hoofdlijnen ACVZ-rapport en algemene reactieDe ACVZ heeft in haar rapport aangegeven dat de problematiek van achterlating
ingewikkeld en verre van eenduidig is. De problematiek lijkt mede te zijn
ontstaan door veranderende man-vrouw-verhoudingen binnen traditionele gezinnen,
waarin sprake is van echtelijke en opvoedkundige problemen. Achterlating kan
derhalve worden gekenschetst als een neveneffect van het integratieproces.
Het is niet mogelijk gebleken een inschatting te maken van het aantal vrouwen
en kinderen die tegen hun zin worden achtergelaten in het herkomstland. Nochtans
concludeert de ACVZ dat het gaat om een serieus probleem.Op basis van haar onderzoek doet de ACVZ veertien aanbevelingen. Deze
hebben een divers karakter: sommige zijn juridisch van aard, andere praktisch.
De aanbevelingen bestrijken daarenboven de werkterreinen van meerdere bewindspersonen.
Zo zijn er aanbevelingen die betrekking hebben op werkzaamheden van consulaire
en diplomatieke vertegenwoordigingen, op de vreemdelingenrechtelijke praktijk,
op het strafrecht en op de werkzaamheden van leerplichtambtenaren. Uit de
aanbevelingen spreekt dat de ACVZ de problematiek van achterlating breed benaderd
heeft.Hoewel het rapport – zoals de ACVZ zelf ook aangeeft – een
verkennend karakter heeft, meent het Kabinet dat de bevindingen en de aanbevelingen
van de ACVZ een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het voorkomen van
achterlating, en aan het bieden van ondersteuning aan vrouwen die tegen hun
wil in het herkomstland zijn achtergelaten.De waardering van het Kabinet voor het werk van de ACVZ blijkt uit de
omstandigheid dat veel van de aanbevelingen worden overgenomen.Dit laat onverlet dat niet alle aanbevelingen
van de ACVZ zonder meer worden overgenomen. Hieronder, bij de bespreking van
de afzonderlijke aanbevelingen, zal worden aangegeven welke van deze aanbevelingen
naar het oordeel van het Kabinet navolging verdienen en welke niet. Bij de
aanbevelingen die worden overgenomen, wordt aangegeven wat de stand van zaken
is bij de inspanningen van het Kabinet ter zake van achterlating. Bij de aanbevelingen
die niet worden overgenomen, wordt uitgelegd waarom het Kabinet van mening
is dat het overnemen van de aanbeveling niet wenselijk is.De reactie van het KabinetIn het onderstaande is steeds per door de ACVZ gedane aanbeveling een
reactie weergegeven.Aanbeveling 1De ACVZ acht het niet raadzaam een grootschalig onderzoek
te doen naar het zich voordoen van achterlating in het verleden omdat betrouwbare
gegevens ontbreken. Wel dient zo mogelijk een betrouwbare, centrale registratie
van onvrijwillige achterlating van vrouwen en kinderen in herkomstlanden te
worden gecreëerd. Zowel de IND administratie en gegevens vanuit de ambassades
zijn daarvoor bruikbare informatiebronnen.Het Kabinet is met de ACVZ van mening dat het uitvoeren
van een grootschalig onderzoek naar achterlating in het verleden, geen toegevoegde
waarde zal hebben. Voor wat registratie betreft wordt het belang ervan wel
onderkend. Bij de Stichting Steun Remigranten (SSR) vindt registratie thans
al plaats. De vraag of deze registratiewerkzaamheden kunnen worden voortgezet,
wordt meegenomen in het overleg over het door SSR ingediende werkplan en begroting
(zie ook aanbeveling 7). De Nederlandse ambassade in Marokko heeft inmiddels
cijfers bekend gemaakt van het aantal vrouwen dat zich aldaar in 2004 in verband
met achterlating heeft gemeld (zie de passage met betrekking tot toezeggingen).Door de Immigratie- en Naturalisatiedienst zijn naar aanleiding van deze
aanbeveling eind mei 2005 voorzieningen getroffen voor het centraal registeren
van aanvragen om een machtiging tot voorlopig verblijf of een verblijfsvergunning
regulier, ingediend door vrouwen die onvrijwillig in het herkomstland zijn
achtergelaten.Aanbeveling 2De ACVZ beveelt een op preventie gericht beleid door
middel van voorlichting aan. Deze voorlichting moet zijn gericht op migranten
vrouwen en op hulpverleningsinstanties. De centrale en decentrale overheid
dienen in dit verband de regie te voeren.Het Kabinet deelt het standpunt van ACVZ dat het fenomeen
van achterlating moet worden aangepakt. Het Kabinet zet zich in voor voorlichting
over achterlating en de preventie hiervan en heeft de eerste stappen gezet
om een gecoördineerde aanpak te ontwikkelen. De Minister voor Vreemdelingenzaken
en Integratie neemt hierin het voortouw waar het gaat over de voorlichting
aan (Marokkaanse) vrouwen in Nederland. In eerste instantie wordt er voor
een praktische invalshoek gekozen waarbij het voorlichten en informeren van
de vrouwen en meisjes centraal staat.Op dit moment wordt er gewerkt aan een wegwijzer (in de vorm van een folder)
voor vrouwen en hulpverleningsinstanties over belangrijke adressen en hulpverleningsmogelijkheden
ten aanzien van het handelen bij achterlating. Daarbij wordt er op een korte
en bondige manier informatie verstrekt over het fenomeen zelf en de wijze
waarop op signalen van vrouwen c.q. kinderen die bedreigd worden met achterlating
omgegaan moet worden. Daarnaast worden er praktische tips gegeven voor een
handelswijze bij dreiging van achterlating en ook bij feitelijke achterlating.
Deze folders worden breed verspreid via vrouwen- en buurtorganisaties en ook
via de voorlichtingsbijeenkomsten over achterlating die vanaf september zullen
plaatsvinden (zie hieronder). Daarnaast zal de informatie die voor de wegwijzer
is ontwikkeld, worden geplaatst op www.kennisnet.nl, een website die regelmatig
door leerkrachten en leerlingen wordt gebruikt. Hierdoor zullen zowel leerkrachten
en leerlingen over informatie over de belangrijke signalen beschikken.Tegelijkertijd worden de vrouwen actief benaderd door hun eigen netwerken
en organisaties om deel te nemen aan informatiebijeenkomsten over het fenomeen
van achterlating, die vanaf september op verschillende locaties in het land
worden gehouden. Gebruik wordt gemaakt bijvoorbeeld van het spreekuur van
de Marokkaanse Vrouwenvereniging Nederland en ook van de voorlichtingsactiviteiten
opgezet voor informatieverstrekking over de Muddawannah (het Marokkaanse familierecht), om vrouwen op de hoogte te stellen.Er wordt verder aansluiting gezocht bij al bestaande netwerken die zijn
ontstaan bij het ontwikkelen van een informatiepakket voor hulpverleners over
de recentelijke veranderingen in het Marokkaans familierecht (de Mudawwanah). Met deze achtergrond worden voorlichtsters opgeleid
om aanvullende, praktische informatie te geven over het voorkomen van achterlating.
In de vervolgfase zal er aandacht aan de voorlichting van mannen worden besteed.Aanbeveling 3De ACVZ beveelt voor een tijdige signalering het ontwikkelen
van sensitiviteit door training en het opstellen van werkprotocollen aan.
Samenwerking dient te worden bevorderd opdat adequaat kan worden opgetreden
op grond van signalen. De belangrijkste actoren zijn politie, justitie, ambtenaren
van de gemeentelijke basisadministratie, vertrouwenspersonen op scholen en
leerplichtambtenaren. Vanwege de specifieke rol van het onderwijs beveelt
de ACVZ aan dat vertrouwenspersonen binnen onderwijsinstellingen worden getraind
ter realisering van de gewenste signaalfunctie.Het Kabinet onderzoekt nu de mogelijkheden om de signaleringfuncties
toe te passen voor achterlatingen. Aangesloten wordt, voor zover mogelijk,
bij al bestaande methodieken zodat signalerende instanties, zoals scholen
en gemeenten, niet worden overbelast. Met het plaatsen van informatie op www.kennisnet.nl,
worden leerkrachten en leerplichtambtenaren op de hoogte gesteld van belangrijke
signalen bij bedreiging van achterlating. Aandacht hiervoor wordt ook gevraagd
bij de gemeente. Het Kabinet onderzoekt de mogelijkheden om gemeenten en scholen
sneller met elkaar te laten communiceren bij een vermoeden van achterlating.Door de IND is in mei 2005 een netwerk ingericht van beslismedewerkers,
die als eerste aanspreekpunt zullen fungeren in zaken waarin gender-gerelateerde
aspecten van bijzonder belang zijn. Het gaat hierbij om zaken betreffende
slachtoffers van mensenhandel, huiselijk geweld en achterlating. Voor het
netwerk is – voor wat betreft de problematiek van achterlating –
een protocol in de vorm van een werkinstructie opgesteld. Door middel van
het netwerk zal zorg worden gedragen voor registratie van gevallen voor achterlating.
Door middel van periodieke bijeenkomsten zal de deskundigheid van de aanspreekpunten
worden bevorderd.Met betrekking tot het punt van uitschrijving uit de Gemeentelijke Basisadministratie
(GBA) geldt het volgende. Gemeenten bewaren de schriftelijke aangifte van
vertrek in het GBA-dossier en zowel in dat dossier als in het GBA-systeem
zelf wordt bijgehouden of de persoon zelf aangifte van vertrek heeft gedaan
dan wel de aangifte namens hem of haar heeft plaatsgevonden. Er wordt in het
licht van de mogelijkheden die de huidige Wet GBA reeds biedt nagegaan of
een wetswijziging, waarin wordt geregeld dat in een aantal gevallen de aangifte
van vertrek altijd in persoon moet worden gedaan, nog opportuun is. Daarbij
zal worden meegewogen dat de invoering van dergelijke wettelijke verplichtingen
zullen leiden tot lastenverzwaring voor de burgers.Er wordt in juni 2005, dus vóór de zomervakantieperiode,
een brief aan gemeenten verzonden waarin zij attent worden gemaakt op het
verschijnsel achterlating. In de brief zijn zij tevens gewezen op de in de
Wet GBA opgenomen bevoegdheid om in geval van twijfel aan de juistheid van
de aangifte van vertrek, degene namens wie de aangifte wordt gedaan, op te
roepen om in persoon te verschijnen voor het geven van nadere inlichtingen.
Indien de desbetreffende persoon aan deze oproep geen gehoor geeft, kan de
gemeente besluiten aan de desbetreffende aangifte geen gevolg te geven. De
gemeente Amsterdam heeft wat dit betreft reeds stappen ondernomen. Indien
uit de aangifte van vertrek blijkt dat beide echtgenoten niet meer op hetzelfde
adres zullen wonen, wordt een adresonderzoek uitgevoerd.Aanbeveling 4De ACVZ constateert dat een adequate aanpak van de
hulpverlening vraagt om een samenhangend en op elkaar afgestemd hulpaanbod.
De commissie beveelt in dit kader aan om ten behoeve van de verschillende
betrokken instellingen en diensten een protocol te ontwikkelen dat op de aanpak
van deze problematiek is toegespitst. Bij het samenstellen van dit protocol
dienen zoveel mogelijk van de nu actieve organisaties, zoals het expertisecentrum
Transact, te worden betrokken.Het Kabinet acht een protocol als door de ACVZ voorgesteld
niet op voorhand noodzakelijk. Het Kabinet deelt de mening van de ACVZ dat
de samenwerking tussen de verschillende betrokken instellingen en diensten
verbeterd dient te worden. In de reactie op aanbeveling 3 is weergegeven hoe
dit wordt aangepakt. Mocht vervolgens blijken dat een protocol aan de verbetering
in de samenwerking kan bijdragen, dan zal een dergelijk protocol worden ontwikkeld.Aanbeveling 5Naar het oordeel van de ACVZ dienen de normen voor
consulaire bijstand te worden aangepast, in die zin dat ook enigerlei vorm
van bijstand wordt gegeven aan diegenen die (beweerdelijk) rechtmatig in Nederland
gedurende langere tijd hebben verbleven en die belet zijn tijdig naar Nederland
terug te keren.Het Kabinet acht aanpassing van de normen voor consulaire
bijstand, zoals door de ACVZ aanbevolen, niet wenselijk nu het
advies op dit punt ingaat tegen de huidige zorgvuldig vastgestelde richtlijnen
over beperkte consulaire bijstand. Een aanpassing van de consulaire normen
is daarnaast echter niet noodzakelijk voor het beoogde doel omdat volgens
de vigerende richtlijnen een vreemdeling de mogelijkheid heeft een aanvraag
tot verblijf in Nederland in te dienen bij een Nederlandse ambassade of consulaat.
De Nederlandse vertegenwoordigingen in het buitenland worden nogmaals gewezen
op de problematiek van de achtergelaten vrouwen en kinderen die naar Nederland
willen terugkeren en aldaar willen verblijven. Hierbij wordt eveneens aandacht
besteed aan de toegang die deze vrouwen en kinderen tot de posten behoren
te krijgen.Door de IND zijn afspraken gemaakt met het ministerie van Buitenlandse
Zaken over de samenwerking in zaken waarin sprake is van achterlating. De
afspraken houden – kort gezegd – in dat wanneer een achtergelaten
vrouw zich vervoegt bij de diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging,
de vertegenwoordiging (via het Ministerie van Buitenlandse Zaken) contact
opneemt met de aanspreekpunten bij de IND, zoals die hierboven in de reactie
op aanbeveling 3 zijn genoemd. Deze onderzoeken het dossier van de betrokken
vreemdeling en adviseren de vertegenwoordiging op basis daarvan omtrent de
meest aangewezen handelwijze. Een en ander is neergelegd in het in de reactie
op aanbeveling 3 genoemde protocol.Aanbeveling 6Om snel en efficiënt hulp aan slachtoffers van
achterlating in het land van herkomst te kunnen bieden, adviseert de ACVZ
om een protocol voor consulaire hulpverlening op te stellen. Voorts pleit
de ACVZ voor:– het op de betrokken consulaire post van landen
van herkomst aanwijzen van een centraal aanspreekpunt voor contacten aangaande
de (rechtspositionele) problematiek van vrouwen, en;– het ontwikkelen en intensiveren van de contacten
en samenwerking met vrouwen- en mensenrechtenorganisaties in de herkomstlanden
met het oog op hulpverlening en voorlichting.Ten behoeve van de dienstverlening aan vreemdelingen die een aanvraag
om verblijf in Nederland wensen in te dienen bestaat reeds een instructie
aan de Nederlandse vertegenwoordigingen in het buitenland. Op het belang van
deze instructie voor achtergelaten vrouwen, die de handelwijze inzake de mvv-aanvraag
procedure behelst, wordt de aandacht voor deze specifieke groep van het ambassadepersoneel
gevestigd. Gelet op de personele bezetting ligt het niet voor de hand één
persoon als centraal aanspreekpunt voor achtergelaten vrouwen aan te wijzen.
Elke consulaire medewerker op de post wordt geacht adequaat op de onderhavige
problematiek in te gaan. Het Kabinet ziet daarentegen wel het voordeel van
het aanstellen van contactpersonen binnen de IND, met wie de posten kunnen
communiceren en vice versa. Kortheidshalve zij hierbij verwezen naar de reacties
op aanbevelingen 3 en 5. Het Kabinet acht hulpverlening door nationale vrouwenen
mensenrechtenorganisaties in de landen van herkomst van belang. Waar mogelijk
wordt met dergelijke organisaties contact onderhouden.Aanbeveling 7Continueer de samenwerking met de SSR en stel deze
organisatie – en andere vergelijkbare organisaties – in financieel
opzicht in staat hulp te verlenen aan achtergelaten vrouwen en kinderen.Het Kabinet staat positief tegenover deze aanbeveling.
De SSR heeft een werkplan en begroting ingediend voor de werkzaamheden die
zij de komende jaren ten behoeve van achtergelaten vrouwen wil verrichten. Het Kabinet is in principe bereid dit project van de SSR te financieren.
In het overleg met de SSR hierover worden de randvoorwaarden die de SSR aan
uitvoering van het project stelt nader besproken. Daarbij wordt tevens de
registratie door de SSR van meldingen van achtergelaten vrouwen besproken
(zie ook aanbeveling 1).Aanbeveling 8De ACVZ beveelt aan de huidige regelgeving aan te passen
en de afhankelijke verblijfsvergunning af te geven voor de duur van maximaal
drie jaar waarna slechts de mogelijkheid dient te bestaan tot het (in persoon)
aanvragen van voortgezet (zelfstandig) verblijf.Het Kabinet neemt deze aanbeveling niet over. Het aanvragen
van een zelfstandige verblijfsvergunning is mogelijk na drie jaar van de partner
of echtgenoot afhankelijk verblijf. Het Kabinet acht het de eigen verantwoordelijkheid
van de vrouw een dergelijke verblijfsvergunning aan te vragen.Wel onderschrijft het Kabinet de gedachte dat het wenselijk
is dat vreemdelingen die aanspraak maken op een zelfstandige verblijfstitel,
hun verantwoordelijkheid nemen en deze ook daadwerkelijk aanvragen. De IND
stuurt vreemdelingen elektronisch gegenereerde formulieren toe waarmee vreemdelingen
verlenging kunnen aanvragen van de geldigheidsduur van hun verblijfsvergunning.
Voor deze elektronisch gegenereerde formulieren geldt dat zij zijn toegesneden
op de bijzonderheden van de situatie van de desbetreffende vreemdeling, zoals
de aard van de verblijfstitel waarover de vreemdeling beschikt. De verlengingsformulieren
voor afhankelijke verblijfsvergunningen worden uiterlijk juli 2005 zodanig
aangepast dat uitdrukkelijk wordt gewezen op de mogelijkheid van het aanvragen
van een zelfstandige verblijfsvergunning.Voorts zal het Kabinet voorzien in betere informatievoorziening
bij de eerste verlening van de verblijfsvergunning, zodat betrokkenen beter
op de hoogte worden gebracht van de rechten en plichten die hun verblijfsstatus
met zich brengt (zie ook aanbeveling 11).Overigens zal op een later moment (najaar 2005) worden
teruggekomen op de vraag of het afhankelijk verblijf zou moeten worden verlengd,
bekort dan wel tot de huidige drie jaar beperkt moet blijven.Aanbeveling 9Geconcludeerd kan worden dat de bestaande regels voor
voortgezet verblijf (onder andere bij verlies van de afhankelijke verblijfsvergunning
door verbreking van de relatie) alsmede de uitzonderingen, van toepassing
zijn bij achterlating. In principe behoeft de regelgeving in dit opzicht geen
aanpassingen. Het verdient echter naar de mening van de ACVZ de voorkeur dat –
voor alle helderheid – achterlating in de Vreemdelingencirculaire wordt
geëxpliciteerd, onder de toevoeging dat het huidige beleid in dat geval
van toepassing is. Er dient immers voor worden gewaakt dat te snel wordt geconcludeerd
dat er geen recht (meer) is op verblijf omdat de vrouw te lang in het buitenland
heeft verbleven.Het Kabinet neemt deze aanbeveling over. Tegelijkertijd
met het toezenden van de onderhavige brief aan uw Kamer, is een wijzigingsbesluit
van de Vreemdelingencirculaire 2000 ter publicatie aangeboden aan de Staatscourant.
Met de wijzigingen van de Vreemdelingencirculaire 2000 wordt invulling gegeven
aan deze aanbeveling van de ACVZ. De Vreemdelingencirculaire 2000 wordt aangevuld
op alle onderdelen die de ACVZ relevant acht voor het onderhavige vraagstuk.Met de in dit verband aangebrachte aanpassingen van de Vreemdelingencirculaire
2000 is geen beleidswijziging beoogd. Beoogd wordt degenen die betrokken zijn
bij de uitvoering van de vreemdelingenrechtelijke regelgeving
meer bewust te maken van de problematiek van achtergelaten vrouwen.Zoals voor de publicatie van dit wijzigingsbesluit reeds gebeurde, wordt
in gevallen waarin sprake is van achterlating een op de bijzonderheden van
de individuele zaak toegespitste beoordeling gemaakt. Ten aanzien van deze
belangenafweging worden geen algemene regels gegeven, nu uit het advies van
de ACVZ blijkt dat de situaties waarin achtergelaten vrouwen verkeren te zeer
uiteenlopen om onder één noemer te brengen. Wel worden enkele
heldere criteria geformuleerd.Zo wordt in het wijzigingsbesluit onderstreept dat de achterlating aangetoond
moet worden. Hiermee wordt aangesloten bij de motie Hirsi Ali c.s. (Kamerstukken
II 2003/04, 29 742 nr. 5), waarin wordt gerept van vrouwen die aantoonbaar slachtoffer zijn van achterlating. Er wordt
in de Vreemdelingencirculaire 2000 op gewezen dat rekening moet worden gehouden
met de moeilijkheden die achtergelaten vrouwen kunnen ondervinden bij het
verkrijgen van bewijsstukken.Tevens wordt aangegeven dat ook van de achtergelaten vrouw verwacht kan
worden dat zij niet onredelijk lang wacht met het opnemen van contact met
de Nederlandse overheid. Als de vrouw niet zelf binnen een redelijke termijn
actie onderneemt om terug te keren naar Nederland, is er geen sprake (meer)
van dat zij tegen haar wil in het herkomstland achterblijft. Wel moet rekening
worden gehouden met eventuele moeilijkheden die achtergelaten vrouw hebben
belemmerd om zich tot de Nederlandse overheid te wenden.Aanbeveling 10Omschrijf de verschillende vormen van achterlating
in relatie tot het gezinsherenigingsbeleid in de Vreemdelingencirculaire.
Expliciteer dat bij de belangenafweging, waarbij moet worden beoordeeld of
inmenging in het gezinsleven gerechtvaardigd is, wordt uitgegaan van een zogeheten
negatieve verplichting.Het Kabinet neemt deze aanbeveling gedeeltelijk over.Zoals in de reactie op aanbeveling 9 is aangegeven,
is de Vreemdelingencirculaire 2000 op verscheidene onderdelen – waaronder
het beleid ter zaken van gezinshereniging en gezinsvorming – aangevuld
met passages waarin het verschijnsel achterlating wordt beschreven. In zoverre
is de eerste volzin van deze aanbeveling overgenomen.De tweede volzin van de aanbeveling wordt evenwel niet overgenomen.De aanbeveling van de ACVZ heeft betrekking op artikel 8 van het Europees
Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM), dat het recht op respect voor familie-
en gezinsleven garandeert. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft
in haar jurisprudentie aangegeven dat bij de toetsing of er sprake is van
een schending van artikel 8 van het EVRM, het niet van groot belang is of
er sprake is van een inmenging in het gezinsleven of van een positieve verplichting.
De grens tussen de negatieve verplichting en de positieve verplichting valt
niet scherp te trekken, omdat voor het Hof niet de juridische kwalificatie
maar de belangenafweging centraal staat. Daarmee is gegeven dat de aanbeveling
van de ACVZ om er steeds van uit te gaan dat sprake is van inmenging en dus
steeds te toetsen aan de «negatieve verplichting» van relatief
geringe betekenis is voor de uitkomst van de belangenafweging.Wel is een Wijzigingsbesluit van de Vreemdelingencirculaire 2000 ter publicatie
aangeboden aan de Staatscourant waarmee deze circulaire zodanig
wordt aangepast, dat expliciet is gemaakt dat de onvrijwillige achterlating
van de vrouw een omstandigheid is die kan leiden tot de conclusie dat het
niet-tijdig indienen van de aanvraag verschoonbaar is. Daarmee wordt onderstreept
dat ingeval van achterlating betrekkelijk snel tot de conclusie zal worden
gekomen, dat een eventuele afwijzing van een aanvraag van een achtergelaten
vrouw inmenging vormt in het gezinsleven. Daarmee is de aanbeveling van de
ACVZ weliswaar niet naar de letter, maar wel naar de geest opgevolgd.Aanbeveling 11De ACVZ beveelt aan om bij de verstrekking van identiteits-
en verblijfspapieren deze documenten alleen in persoon uit te reiken met daaraan
gekoppeld eenduidige en begrijpelijke informatie over onder meer:• de gang van zaken rond de verstrekking en verlenging
van een verblijfsvergunning;• het moment waarop kan worden beschikt over een
zelfstandige verblijfstitel voor bepaalde tijd en;• wat de gevolgen zijn van langdurig verblijf
buiten Nederland.Ten aanzien van informatieverstrekking omtrent de gang van zaken rond
de verstrekking en de verlenging van een verblijfsvergunning wordt opgemerkt,
dat informatiebrochures over de verstrekking van verblijfsvergunningen aanwezig
zijn op de Nederlandse diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging in het
herkomstland en bij de gemeente waar de vreemdeling woonplaats heeft. Door
de gemeente waar de vreemdeling woonplaats heeft wordt tevens informatie verschaft
over verlenging (bij afgifte van het verblijfsdocument).Ten aanzien van informatieverstrekking over het moment waarop de vreemdeling
aanspraak maakt op een zelfstandige verblijfstitel, wordt kortheidshalve verwezen
naar de reactie op aanbeveling 8.Ten aanzien van informatieverstrekking omtrent de gevolgen van langdurig
verblijf buiten Nederland, wordt opgemerkt dat dit wordt meegenomen bij de
bij aanbeveling 8 aangekondigde verbetering van de voorlichting aan vreemdelingen.Aanbeveling 12De ACVZ is van oordeel dat het onwenselijk is achterlating
als aparte categorie en als voldoende voorwaarde voor intrekking van het verblijf
in de regelgeving op te nemen.Het Kabinet onderschrijft deze aanbeveling. Achterlating is weliswaar
verwerpelijk, maar vormt geen strafbaar feit en kan als zodanig geen veroordeling
opleveren op grond waarvan verblijfsrechtelijke sancties zouden kunnen worden
toegepast. Gelet hierop zou het disproportioneel zijn een verblijfsvergunning
in te trekken wegens achterlating.Aanbeveling 13De ACVZ adviseert om in het Nederlandse Wetboek van
strafrecht een bepaling op te nemen die er toe strekt dat strafbaar is elke
handeling of gedraging die tot doel heeft dan wel bewerkstelligt dat een rechthebbende
in Nederland of daarbuiten niet kan beschikken over zijn identiteits- en/of
verblijfsdocumenten.De Adviescommissie geeft in haar rapport een kort overzicht
van strafbepalingen die in voorkomende gevallen van achterlating of dreigende
achterlating wellicht van toepassing kunnen zijn. Naar aanleiding daarvan
wijst het kabinet erop, dat bij de feitelijke handhaving van die strafbepalingen
in dit soort gevallen een aantal beperkingen bestaat, deels van juridische
deels van feitelijke aard.De eerste beperking van juridische aard is, dat Nederland maar beperkt
rechtsmacht heeft over buiten Nederland gepleegde strafbare feiten. Bij de
genoemde feiten is dat, zoals de Adviescommissie ook al aangeeft in paragraaf 5.3.
van haar rapport, alleen het geval wanneer zij door een Nederlander zijn gepleegd
en ook het land waar zij zijn begaan er straf op heeft gesteld.De tweede beperking betreft de mogelijke toepassing van de strafbaarstellingen
van diefstal en verduistering, i.c. van identiteits- en reisdocumenten. Op
grond van de artikelen 316 en 324 Sr is de vervolging van diefstal en verduistering
immers uitgesloten wanneer zij worden gepleegd door de niet van tafel en bed
gescheiden echtgenoot van het slachtoffer.Wat betreft feitelijke beperkingen dient erop te worden gewezen, dat voor
een vervolging van groot belang is, dat er (bij voorkeur door het slachtoffer
zelf) aangifte wordt gedaan. Zeker vanuit het land van herkomst blijkt dit
vaak erg moeilijk, al is het op zich niet per se nodig om daarvoor zelf in
Nederland te zijn nu de aangifte ook namens het slachtoffer door een gevolmachtigde
derde kan worden gedaan, dan wel door een derde als eigen aangifte. Zo het
al tot een verifieerbare aangifte komt, moet voorts worden gewezen op de bewijsproblematiek,
die in voorkomend geval nog eens zal worden versterkt door de complexe sociaal-culturele
context ter plaatse.Meer specifiek naar aanleiding van deze aanbeveling kan worden opgemerkt
dat het Nederlandse strafrecht al een bepaling kent met de door de Adviescommissie
bepleite strekking: artikel 447b Sr («Hij die een reisdocument dat in
zijn bezit is, maar waarvan hij niet de houder is, of dat ingevolge een wettelijke
bepaling moet worden ingeleverd, niet terstond wanneer hem dit mondeling door
een daartoe bevoegde ambtenaar is bevolen, dan wel binnen veertien dagen,
nadat hem dit bij aangetekend schrijven in persoon is medegedeeld inlevert,
wordt gestraft met geldboete van de tweede categorie.»)Aanbeveling 14Naar het oordeel van de ACVZ dient te worden onderzocht
of de strafbaarstelling van geweldsdelicten zodanig kan worden aangepast dat
de delictsomschrijving expliciet deze vorm van geestelijk geweld in zich draagt.Zoals de Adviescomissie zelf al aangeeft, kunnen bepaalde
vormen van geestelijk geweld nu ook al strafbaar zijn en is strafrechtelijk
optreden daartegen dus nu reeds mogelijk. De moeilijkheid is hoe politie en
Openbaar Ministerie in die gevallen aan voor het bewijs bruikbare informatie
komen dat van dergelijke feiten sprake is. Die moeilijkheden zullen zich ook
voordoen wanneer geestelijk geweld expliciet als een strafbaar feit zou worden
aangemerkt. Aan strafbaarstelling van geestelijk geweld kleeft verder het
bezwaar dat moeilijk is aan te geven wat daar wel en niet onder valt. Het
zal dan ook niet gemakkelijk zijn om een voor de strafrechtspraktijk voldoende
heldere norm te vinden. Een nader onderzoek naar aanpassing van de strafwetgeving
inzake geweldsdelicten is daarom niet nodig.Bovendien is bij achterlating het preventief kunnen
optreden van groot belang; juist wanneer er van tevoren in de ogen van de
vrouw sprake is van dreigen met achterlating, kan zij zelf alles in het werk
stellen om te voorkomen dat zij uiteindelijk wordt achtergelaten, zoals niet
meegaan, steeds in het bezit van haar eigen papieren blijven, of tenminste
daarvan voor zichzelf goed kopieën maken.Aanvullende vragen advies ACVZBij brief van 17 mei 2005 heb ik uw Kamer de reactie toegezonden
van de ACVZ op enkele door mij in aanvulling op het advies gestelde vragen.
Deze vragen betreffen de mogelijkheid voor een vrouw die in het buitenland
verblijft tot het voeren van een echtscheidingsprocedure naar Nederlands recht
en de mogelijkheid tot het in aanmerking nemen van een alimentatieverplichting
van de man die zijn echtgenote heeft achtergelaten bij de aanvraag om gezinsvorming
met een volgende echtgenote.Echtscheiding naar Nederlands rechtDe ACVZ heeft in haar reactie weergegeven dat het ten aanzien van vrouwen
die geen permanent verblijfsrecht in Nederland krijgen zeer onzeker is of
het Nederlands echtscheidingsrecht en het Nederlands alimentatierecht op hen
zal worden toegepast. Zoals in deze reactie is weergegeven, is echtscheiding
naar Nederlands recht mogelijk, ook indien de beide echtelieden een buitenlandse
nationaliteit hebben. De Nederlandse rechter is bevoegd in een echtscheidingszaak
een uitspraak te doen, indien beide echtgenoten de Nederlandse nationaliteit
hebben of – in het algemeen – indien een van hen tenminste één
jaar in Nederland woont (of een half jaar indien die persoon Nederlander is).
Is de Nederlandse rechter bevoegd dan bepaalt de Wet conflictenrecht echtscheiding
dat hij op de echtscheiding Nederlands recht kan toepassen indien er voor
een van de echtgenoten een sterke maatschappelijke band is met Nederland.
Als de man al lange tijd in Nederland woont, zal de Nederlandse rechter die
band vrijwel zeker aanwezig achten en tot toepassing van het Nederlands echtscheidingsrecht
overgaan.De vrouw, die tijdens de procedure in het buitenland verblijft, kan zo
nodig voor kort verblijf in Nederland in het bezit worden gesteld van een
visum waarvan de geldigheid territoriaal is beperkt tot Nederland. De grond
voor verlening van het visum is dan gelegen in het bieden van de gelegenheid
aan de vrouw tot het doen van aangifte tegen haar echtgenoot in Nederland,
of gelegen in het bieden van de mogelijkheid aan de vrouw om een echtscheiding
naar Nederlands recht te regelen. Wel zal bezien moeten worden of aan de algemene
voorwaarden voor visumverlening wordt voldaan, en of er geen gevaar bestaat
voor vestiging van de betreffende vreemdelinge.Gelet op het vorenstaande is het kabinet van mening dat ook ten aanzien
van een vrouw die in het buitenland verblijft de mogelijkheid bestaat tot
het voeren van een echtscheidingsprocedure naar Nederlands recht en dat er
in dit kader geen noodzaak is tot het toestaan van tijdelijk verblijf op basis
van een tijdelijke verblijfsvergunning aan de vrouw. Met de mogelijkheid van
echtscheiding naar Nederlands recht bestaat tevens de mogelijkheid tot het
verkrijgen van alimentatie naar Nederlands recht. Een vrouw die in het land
van herkomst wordt achtergelaten, behoeft dan ook – aangenomen dat de
man daartoe voldoende draagkracht heeft – naar de mening van het kabinet
niet (financieel) onverzorgd achter te blijven.AlimentatieverplichtingAan de ACVZ is tevens de vraag voorgelegd of het mogelijk is een alimentatieverplichting
voor een achtergelaten vrouw van het inkomen van de man af te trekken zodat
daarmee het voldoen aan het inkomensvereiste in het kader van een nieuwe aanvraag
om gezinsvorming wordt bemoeilijkt.De ACVZ heeft hiervan geoordeeld dat dit inderdaad mogelijk is.In het algemeen overleg met uw Kamer op 18 mei 2005 heb ik toegezegd
dat bij de beoordeling van de vraag of in het kader van gezinsvorming aan het middelenvereiste wordt voldaan, de alimentatieverplichting die
de hoofdpersoon heeft zal worden afgetrokken van diens inkomsten, uitsluitend
in die gevallen waarin de hoofdpersoon een «nieuwe» partner of
echtgenote naar Nederland wil laten overkomen terwijl een eerder toegelaten
partner door de hoofdpersoon tegen haar wil en zonder identiteits- en reispapieren
in het herkomstland is achtergelaten.Tegelijkertijd met het toezenden van de onderhavige brief aan uw Kamer,
is een wijzigingsbesluit van de Vreemdelingencirculaire 2000 ter publicatie
aangeboden aan de Staatscourant. Met de wijzigingen van de Vreemdelingencirculaire
2000 op dit punt is invulling gegeven aan deze toezegging.Aangenomen motiesHieronder wordt ingegaan op de drie aangenomen moties die in de inleiding
zijn genoemd.Motie Dijsselbloem c.s.In de motie Dijsselbloem c.s. wordt de regering verzocht alles in het
werk te stellen om tegen hun zin achtergelaten vrouwen zo spoedig mogelijk
terug te brengen naar Nederland, het doen van aangifte en het inzetten van
vervolging actief te stimuleren en de Kamer hierover op korte termijn te informeren
(Kamerstukken II 2003/04, 29 742, nr. 3).Het Kabinet neemt deze motie gedeeltelijk over voor wat betreft het zo
snel mogelijk terugbrengen van achtergelaten vrouwen naar Nederland. Zoals
onder andere blijkt uit de Kabinetsreactie op aanbevelingen 3, 5, 6 en 9,
heeft het Kabinet aanleiding gezien maatregelen te treffen die ertoe moeten
leiden dat prioriteit wordt gegeven aan inspanningen om vrouwen en kinderen
die tegen hun zin zijn achtergelaten in hun herkomstland en recht hebben op
verblijf in Nederland, zo snel mogelijk naar Nederland terug te brengen.Ten aanzien van het deel van de motie dat ziet op het doen van aangifte
en het inzetten van vervolging, wordt kortheidshalve verwezen naar de onderstaande
weergave van de stand van zaken bij de toezegging omtrent het doen van aangifte
en naar de reactie van het Kabinet op aanbevelingen 13 en 14 van de ACVZ.Motie Hirsi AliIn de motie Hirsi Ali is de regering opgeroepen te zoeken naar mogelijkheden
om mannen die hun vrouw tegen haar wil achterlaten te berechten en hun verblijfstitel
in te trekken (Kamerstukken II 2003/04, 29 742, nr. 4).Het Kabinet heeft het onderzoek, waarom met deze motie wordt gevraagd,
uitgevoerd door advies te vragen aan de ACVZ. Verwezen wordt naar aanbevelingen
12, 13 en 14 en naar de reacties van het Kabinet op deze aanbevelingen.Motie Hirsi Ali c.s.In de motie Hirsi Ali c.s. is de regering verzocht om de terugkeer van
vrouwen, die aantoonbaar slachtoffer zijn van achterlating en de zorg hebben
voor een kind met de Nederlandse nationaliteit, te bespoedigen en eenmaal
in Nederland hen een zelfstandige verblijfsvergunning voor onbepaalde duur
te geven (Kamerstukken II 2003/04, 29 742, nr. 5).Ten aanzien van de motie wordt het volgende opgemerkt.Het Kabinet vindt het niet wenselijk dat de enkele omstandigheid dat een
achtergelaten vrouw de moeder is van een Nederlands kind, zonder meer zou
betekenen dat aan de vreemdelinge een zelfstandige verblijfstitel moet worden
verleend. In zoverre voert het Kabinet deze motie niet, althans niet naar
de letter, uit. Wel onderschrijft het Kabinet de overwegingen die deze motie
dragen en wil het – in overeenstemming met de motie – de terugkeer
van vrouwen die recht hebben op verblijf in Nederland bespoedigen.Het Kabinet voert de motie niet onverkort uit, aangezien het uitvoeren
van de motie onwenselijke neveneffecten zou hebben. Meer in het bijzonder
zou van het onverkort uitvoeren van de motie een anti-emancipatoire werking
kunnen uitgaan, en zou het misbruik in de hand kunnen werken.Ten eerste ligt het niet in de rede om achtergelaten vrouwen met kinderen
met de Nederlandse nationaliteit zonder meer verblijf toe te staan, terwijl
gescheiden vrouwen met Nederlandse kinderen wel terugmoeten naar het land
van herkomst. Vrouwen die geëmancipeerd genoeg zijn om een slechtlopende
relatie te verbreken, zouden dan minder welwillend behandeld worden dan achtergelaten
vrouwen. Emancipatie zou in dat geval leiden tot verblijfsbeëindiging.
Het alternatief zou zijn, alle vrouwen met een kind met de Nederlandse nationaliteit
een zelfstandige verblijfstitel te verlenen. Echter, als – in gevallen
van gezinshereniging of gezinsvorming met een Nederlander – het enkele
krijgen van een kind de verlening van een zelfstandige verblijfsvergunning
zou betekenen, dan zou dat in strijd zijn met de doelstellingen van het emancipatiebeleid
dat de regering voert. Het risico bestaat dan immers dat vrouwen kinderen
kunnen gaan krijgen om binnen drie jaar een zelfstandige verblijfstitel te
bemachtigen. Dat zou geen goede uitwerking hebben op hun participatie op de
arbeidsmarkt en daarmee op hun maatschappelijke zelfstandigheid.Ten tweede kan het uitvoeren van de bovengenoemde motie het risico van
misbruik in de hand werken. In het huidige beleid ten aanzien van gezinshereniging
en gezinsvorming is neergelegd dat een zelfstandige verblijfsvergunning niet
wordt verleend, als een (huwelijks-, geregistreerde of partner-)relatie binnen
drie jaar nadat een verblijfsvergunning is verleend, verbroken raakt. Op deze
regel kan wegens klemmende redenen van humanitaire aard een uitzondering worden
gemaakt, bijvoorbeeld als is aangetoond dat sprake is van huiselijk geweld.
De termijn van drie jaren stelt zeker dat de vreemdeling banden met Nederland
heeft kunnen ontwikkelen, voordat de overheid definitief instemt met het verblijf
van de betrokkene in Nederland door het verlenen van een zelfstandige verblijfstitel.
Als deze regel in het geval van achtergelaten vrouwen zou worden losgelaten,
dan zouden zij de motie kunnen gebruiken om een zelfstandige verblijfstitel
te verkrijgen, ook al hebben ze nauwelijks banden met dit land.Voor het niet naar de letter uitvoeren van deze motie vindt het Kabinet
steun in het rapport van de ACVZ. De ACVZ geeft (terecht) aan dat de bestaande
regels voor het verlenen van zelfstandige verblijfstitels ook voor achtergelaten
vrouwen van toepassing zijn. Omdat deze regels ook voor achtergelaten vrouwen
(al dan niet met Nederlandse kinderen) soelaas kunnen bieden, behoeft de regelgeving
in dit opzicht geen aanpassing, aldus de ACVZ.Het Kabinet vindt dat de omstandigheid dat een achtergelaten vrouw de
moeder is van een Nederland kind niet zonder meer moet betekenen dat aan een
achtergelaten vrouw een zelfstandige verblijfsvergunning moet worden
verleend. Dit betekent echter niet dat het Kabinet de gedachte achter de motie
niet onderschrijft. Achtergelaten vrouwen bevinden zich veelal in schrijnende
omstandigheden en het vreemdelingenrecht kan en moet daarvoor een oplossing
vinden. Die oplossing ligt echter niet in een algemene regel, omdat met een
algemene regel geen recht kan worden gedaan aan de sterk uiteenlopende situaties
van achtergelaten vrouwen. Maatwerk is geboden. Daarom wordt een belangenafweging
gemaakt, die niet door een algemene regel wordt ingekaderd maar die is toegespitst
op de bijzonderheden van iedere individuele zaak. Daarbij worden de belangen
van de vrouw afgewogen tegen het algemeen belang. Bij de belangenafweging
worden alle relevante factoren betrokken, waaronder de nationaliteit van het
kind, de leeftijd van het kind, de mate waarin het kind in Nederland al opvoeding
en onderwijs heeft genoten, eventuele banden van het kind met het land van
herkomst van de moeder, de vraag of verwacht kan worden dat de vrouw een beroep
op de bijstand zal doen, en zo voorts. Met deze benadering sluit het Kabinet
aan bij het bestendig beleid van vorige kabinetten.Toezeggingencijfers achtergelaten vrouwenAan uw Kamer is toegezegd dat de cijfers van aantallen achtergelaten vrouwen
die zich hebben gemeld en die naar Nederland zijn teruggekeerd zullen worden
opgevraagd en aan uw Kamer doorgegeven. Tot dusver zijn de volgende gegevens
beschikbaar.Vanuit de Ambassade in Marokko is aangegeven dat zich in 2004 in totaal
20 achtergelaten vrouwen tot de ambassade hebben gewend voor het indienen
van een aanvraag om terugkeer. Van september 2004 tot en met december 2004
betreft dit aantal 11, van wie er zeven naar Nederland zijn teruggekeerd.
Van januari tot 1 juni 2005 hebben zich voor indiening van een aanvraag
drie achtergelaten vrouwen gemeld.achterstand Nederlandse kinderenZoals aan uw Kamer is toegezegd, wordt de achterstand van kinderen met
de Nederlandse nationaliteit, die in het buitenland opgroeien en eerst op
jongvolwassen leeftijd naar Nederland komen, in het advies van de ACVZ over
het volgen van een schoolopleiding in het land van herkomst meegenomen. De
adviesaanvraag aan de ACVZ is dienovereenkomstig aangepast. Het advies wordt
eind 2005 verwacht.toegezegde verslagenHet verslag van het werkbezoek aan Marokko, dat medio juni 2005 heeft
plaatsgevonden, wordt vóór het zomerreces aan uw Kamer toegezonden.
Het verslag van de bijeenkomst van de Marokkaans-Nederlandse adviescommissie,
die op 17 en 18 mei 2005 heeft plaatsgevonden, treft u als bijlage bij
deze brief aan.1aangifteIn aanvulling op wat hierboven, in reactie op aanbeveling 13, al is gezegd
over de mogelijkheden omtrent het doen van aangifte en het machtigen van een
persoon in Nederland voor het doen van aangifte, moet hier nog worden gewezen
op het feit dat momenteel bij de Eerste Kamer een wetsvoorstel aanhangig is
dat het doen van elektronische aangifte mogelijk beoogt te maken De reikwijdte
daarvan zal vooralsnog echter beperkt blijven tot meer eenvoudige strafbare
feiten, omdat bij ernstiger feiten zoals die waarover het in verband met achterlating
veelal zal gaan, een persoonlijk contact tussen aangever en verbalisant nodig
is (Kamerstukken I, 2004/05, 29 438, B, p. 3). Datzelfde geldt voor de
mogelijkheid van het doen van telefonische aangifte, die nationaal nog in
ontwikkeling is maar door een aanzienlijk aantal politiekorpsen inmiddels
al wel wordt geboden. Tot slot kan worden gewezen op de mogelijkheid
om misdrijven anoniem telefonisch te melden, die landelijk is ingevoerd. Hoewel
het daarbij niet gaat om een aangifte in formele zin kan de zo verstrekte
informatie door de politie wel worden gebruikt als sturingsinformatie voor
het verrichten van nader onderzoek.erkenning huwelijkenTijdens het Algemeen Overleg van 18 mei jl. is toegezegd dat uw Kamer
wordt geïnformeerd over erkenning van in het buitenland gesloten huwelijken.Die erkenning is geregeld in de Wet conflictenrecht huwelijk. Artikel
5 van die wet bepaalt dat een in het buitenland gesloten huwelijk dat ingevolge
het recht van de Staat waar de huwelijksvoltrekking plaatsvond rechtsgeldig
is of nadien rechtsgeldig is geworden, als zodanig wordt erkend. Een huwelijk
wordt vermoed rechtsgeldig te zijn indien door een bevoegde autoriteit een
huwelijksverklaring is afgegeven. Erkenning vindt echter niet plaats als die
erkenning onverenigbaar zou zijn met de Nederlandse openbare orde. In dit
opzicht is het Nederlandse recht gelijk aan het Franse.Turks huwelijks- en echtscheidingsrechtTijdens het Algemeen Overleg van 18 mei 2005 is toegezegd nadere
informatie aan uw Kamer te verschaffen omtrent het Turkse familierecht. Daarover
kan het volgende worden opgemerkt.Op 1 januari 2002 trad een nieuw Turks Burgerlijk Wetboek (BW) in
werking; het oude Burgerlijk Wetboek van 1927, dat tussentijds wel enige wijzigingen
had ondergaan, sloot niet meer aan op de moderne ontwikkelingen in de hedendaagse
maatschappij. In het bijzonder de ondergeschikte positie van de gehuwde vrouw
en de achtergestelde plaats van buitenechtelijke kinderen in het Turkse BW
waren niet meer aanvaardbaar. Het Turks BW is inhoudelijk niet geheel gewijzigd;
de struktuur is gehandhaafd en ook een groot aantal van zijn artikelen zijn
in de kern gelijk gebleven. De belangrijkste wijzigingen zijn in het familierecht
te vinden. Met betrekking tot het huwelijk gelden thans regels die in grote
mate vergelijkbaar zijn met de Nederlandse. Zo kent het Turkse recht identieke
regels betreffende de huwelijksbevoegdheid en vrijwel gelijke regels betreffende
de huwelijksbeletselen.Ook bestaat er een bepaling dat beide partners de leeftijd van zeventien
jaar moeten hebben om te kunnen trouwen; de rechter kan toestemming geven
voor een eerder huwelijk. Ook geldt dat geen religieus (imam-) huwelijk gesloten
mag worden voor het burgerlijk huwelijk.Tijdens het huwelijk hebben de echtgenoten thans geheel gelijke rechten;
de man is niet langer hoofd van het gezin, de vrouw hoeft hem niet meer te
volgen, is hem geen rekenschap verschuldigd en kan zonder zijn toestemming
buitenshuis werken.Ook geldt thans dat beide echtgenoten het huisgezin vertegenwoordigen
en dat beide aansprakelijk zijn voor de huishoudelijke schulden. Met betrekking
tot woonplaats en woning is ingevoerd, dat de echtgenoten gezamenlijk de echtelijke
woonplaats bepalen en dat beide gelijke rechten op woonbescherming hebben,
ook indien de echtelijke woning eigendom van slechts een van beide is, of
slechts één het huurcontract heeft gesloten.Het huwelijksgoederenregime is met ingang van 2002 ingrijpend gewijzigd.
Thans geldt dat alles wat tijdens het huwelijk aan vermogen verkregen wordt,
aan het einde in gelijke mate verdeeld moet worden, tenzij partijen een andere
regeling zijn overeengekomen. Alleen het naamrecht is in 2002 niet gewijzigd. De gehuwde vrouw draagt
nog de naam van haar man. In behandeling is echter een wetsvoorstel dat het
mogelijk maakt dat de echtgenoten een familienaam kiezen.Het Turkse scheidingsrecht is reeds in 1988 ingrijpend herzien. Toen is
de duurzame ontwrichting als echtscheidingsgrond ingevoerd. Toch zijn met
ingang van 2002 ook met betrekking tot de echtscheiding nog enige belangrijke
wijzigingen ingevoerd, met name inzake de gevolgen van de echtscheiding. Thans
gelden op dat gebied de volgende regels. Man en vrouw hebben bij de bepaling
van de gevolgen gelijke rechten, elk van beiden kan verplicht zijn aan de
ander onderhoud betalen en kan het recht hebben van de ander onderhoud te
krijgen; wie schade lijdt ten gevolge van de echtscheiding kan van de ander
schadevergoeding vragen indien deze schuld heeft aan de scheiding. Met betrekking
tot de ouderlijke macht geldt, dat elk van beide het recht op de ouderlijke
macht behoudt en dat een ouder – als de kinderen aan de ander zijn toegewezen –
recht op omgang met zijn kinderen blijft houden. Elk van de ouders is verplicht
bij te dragen aan het onderhoud van de kinderen. De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,M. C. F. VerdonkXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29742-17.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl