ECLI:NL:RVS:2026:1218, Raad van State, 04-03-2026, 202500905/1/A2
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2026-03-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 5 maart 2024 heeft de CSG een aanvraag van [appellant] om een uitkering uit het Schadefonds Geweldsmisdrijven afgewezen. [appellant] heeft op 28 januari 2024 een aanvraag ingediend voor een uitkering uit het schadefonds. In de aanvraag heeft [appellant] kenbaar gemaakt dat haar zus op [datum] 2013 in het ziekenhuis is overleden wegens medische nalatigheid. De CSG heeft bij besluit van 5 maart 2024, gehandhaafd bij besluit van 5 juli 2024, de aanvraag van [appellant] afgewezen, omdat deze niet binnen de termijn van tien jaar is ingediend.

202500905/1/A2.
    Datum uitspraak: 4 maart 2026
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    [appellant], wonend in [woonplaats],
    appellante,
    tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-­Holland van 10 januari 2025 in zaak nr. 24/5406 in het geding tussen:
    [appellant]
    en
    de Commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven (de CSG).
    Procesverloop
    Bij besluit van 5 maart 2024 heeft de CSG een aanvraag van [appellant] om een uitkering uit het Schadefonds Geweldsmisdrijven afgewezen.
    Bij besluit van 5 juli 2024 heeft de CSG het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    Bij uitspraak van 10 januari 2025 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
    De CSG heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
    De CSG heeft nadere stukken ingediend.
    De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 18 december 2025, waar de CSG, vertegenwoordigd door mr. Y.B. Langerak, is verschenen. [appellant], bijgestaan door mr. L. Jense, advocaat te Alkmaar, heeft door middel van een videoverbinding aan de zitting deelgenomen.
    Overwegingen
    Inleiding
    1.       [appellant] heeft op 28 januari 2024 een aanvraag ingediend voor een uitkering uit het schadefonds.
    2.       In de aanvraag heeft [appellant] kenbaar gemaakt dat haar zus op [datum] 2013 in het ziekenhuis is overleden wegens medische nalatigheid.
    3.       De CSG heeft bij besluit van 5 maart 2024, gehandhaafd bij besluit van 5 juli 2024, de aanvraag van [appellant] afgewezen, omdat deze niet binnen de termijn van tien jaar is ingediend.
    Wettelijk kader
    4.       Artikel 7 van de Wet schadefonds geweldsmisdrijven (Wsg) luidt:
    "Een aanvraag voor een uitkering moet bij de commissie worden ingediend binnen tien jaar na de dag waarop het misdrijf is gepleegd. Wordt de aanvraag door een nabestaande gedaan, dan begint die termijn te lopen van de dag van het overlijden. Een na afloop van de termijn ingediende aanvraag wordt niettemin behandeld, indien blijkt dat de aanvraag zo spoedig is ingediend als redelijkerwijs kon worden verlangd."
    5.       Artikel 8, eerste lid, van de Wsg luidt:
    "Op de aanvraag wordt beslist door een commissie. De commissie kan bij de beoordeling van de aanvraag afwijken van het bepaalde bij deze wet, indien toepassing ervan zou leiden tot een onbillijkheid van overwegende aard."
    Uitspraak van de rechtbank
    6.       Niet in geschil is dat de termijn van tien jaar, zoals neergelegd in artikel 7 van de Wsg, is overschreden. De aanvraag wordt daarom in beginsel niet in behandeling genomen. Niet is gebleken dat bij [appellant] sprake was van psychische overmacht waardoor zij pas op 28 januari 2024 in staat was om een aanvraag in te dienen. Daarbij is van belang dat uit de stukken blijkt dat [appellant] tussen 2018 en 2024 niet onder behandeling heeft gestaan voor psychische klachten. De CSG heeft de aanvraag van [appellant] niet inhoudelijk hoeven te beoordelen.
    Hoger beroep
    7.       De gronden die [appellant] in hoger beroep heeft aangevoerd over de verschoonbaarheid van de termijnoverschrijding zijn zo goed als een herhaling van de gronden die zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. [appellant] heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van die gronden in de uitspraak van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder rechtsoverweging 6.1 en 6.2 opgenomen overwegingen, waarop dat oordeel is gebaseerd. De Afdeling voegt daaraan toe dat uit de medische stukken die [appellant] in hoger beroep heeft overgelegd ook niet blijkt waarom [appellant] in de periode van 2018 tot 2024 niet in staat was om een aanvraag in te dienen.
    8.       Voor zover [appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat op grond van de hardheidsclausule had moeten worden afgeweken van de termijn van artikel 7 van de Wsg, overweegt de Afdeling dat wat [appellant] heeft aangevoerd geen aanleiding geeft om tot die conclusie te komen. Uit het betoog van [appellant] blijkt niet van bijzondere omstandigheden die de CSG niet bij de beoordeling heeft betrokken of die rechtvaardigen dat een uitzondering op artikel 7 van de Wsg wordt gemaakt.
    Conclusie
    9.       Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd.
    10.     De CSG hoeft geen proceskosten te vergoeden.
    Beslissing
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    Aldus vastgesteld door mr. A.B. Blomberg, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M.M. Engele, griffier.
    w.g. Blomberg
    lid van de enkelvoudige kamer
    w.g. Engele
    griffier
    Uitgesproken in het openbaar op 4 maart 2026
    1033