Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 27 maart 2025.#C/C Vámügynöki Kft. tegen Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága.#Verzoek van de Veszprémi Törvényszék om een prejudiciële beslissing.#Prejudiciële verwijzing – Vrij verkeer van goederen – Douane-unie – Douanewetboek van de Unie – Artikel 119, lid 3 – Vergissing bij de afgifte van certificaten inzake goederenverkeer – Terugbetaling of kwijtschelding van rechten bij invoer of uitvoer – Regionale Conventie betreffende de pan-Euro-mediterrane preferentiële oorsprongsregels – Aanhangsel I – Artikel 32 – Samenwerking tussen douanediensten – Controle van bewijzen van oorsprong.#Zaak C-351/24.
Court of Justice — Uitspraak 
Datum: 2025-03-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: EU-recht


ARREST VAN HET HOF (Achtste kamer)
 27 maart 2025 (
 *1
 )
 „Prejudiciële verwijzing – Vrij verkeer van goederen – Douane-unie – Douanewetboek van de Unie – Artikel 119, lid 3 – Vergissing bij de afgifte van certificaten inzake goederenverkeer – Terugbetaling of kwijtschelding van rechten bij invoer of uitvoer – Regionale Conventie betreffende de pan-Euro-mediterrane preferentiële oorsprongsregels – Aanhangsel I – Artikel 32 – Samenwerking tussen douanediensten – Controle van bewijzen van oorsprong”
 In zaak C‑351/24,
 betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Veszprémi Törvényszék (rechter in eerste aanleg Veszprém, Hongarije) bij beslissing van 29 april 2024, ingekomen bij het Hof op 15 mei 2024, in de procedure
 
 C/C Vámügynöki Kft.
 
 tegen
 
 Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága,
 
 wijst
 HET HOF (Achtste kamer),
 samengesteld als volgt: S. Rodin, kamerpresident, N. Piçarra en N. Fenger (rapporteur), rechters,
 advocaat-generaal: D. Spielmann,
 griffier: A. Calot Escobar,
 gezien de stukken,
 gelet op de opmerkingen van:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de Hongaarse regering, vertegenwoordigd door M. Z. Fehér en R. Kissné Berta als gemachtigden,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de Europese Commissie, vertegenwoordigd door O. Dani, A. Demeneix en F. Moro als gemachtigden,
 
 
 
 gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om de zaak zonder conclusie te berechten,
 het navolgende
 
 Arrest
 
 
 
 
 
 
 1
 
 
 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 119, lid 3, van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (PB 2013, L 269, blz. 1, met rectificatie in PB 2020, L 317, blz. 41; hierna: „douanewetboek”), gelezen in samenhang met artikel 32 van aanhangsel I bij de Regionale Conventie betreffende de pan-Euro-mediterrane preferentiële oorsprongsregels, namens de Europese Unie goedgekeurd bij besluit 2013/94/EU van de Raad van 26 maart 2012 (PB 2013, L 54, blz. 3; hierna: „regionale conventie”).
 
 
 
 
 
 
 
 
 2
 
 
 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen C/C Vámügynöki Kft. (hierna: „C/C”) en de Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (afdeling bezwaren van de nationale belasting- en douanedienst, Hongarije) (hierna: „afdeling bezwaren”) over de afwijzing door deze laatste van het door C/C ingediende verzoek om kwijtschelding van douanerechten.
 
 
 
 
 Toepasselijke bepalingen
 
 
 
 Unierecht
 
 
 
 
 
 
 
 3
 
 
 Artikel 15 van het douanewetboek, met als opschrift „Verstrekking van inlichtingen aan de douaneautoriteiten”, bepaalt:
 „1.   Eenieder die direct of indirect bij het vervullen van douaneformaliteiten of douanecontroles is betrokken, dient de douaneautoriteiten op hun verzoek en binnen de eventueel vastgestelde termijnen in de passende vorm alle nodige bescheiden en inlichtingen te verstrekken en deze autoriteiten alle nodige bijstand te verlenen voor het vervullen van deze formaliteiten of controles.
 2.   Eenieder die een douaneaangifte, een aangifte tot tijdelijke opslag, een summiere aangifte bij binnenbrengen, een summiere aangifte bij uitgaan, een aangifte tot wederuitvoer of een kennisgeving van wederuitvoer bij de douaneautoriteiten indient, of een aanvraag voor een vergunning of enige andere beschikking indient, aanvaardt de aansprakelijkheid voor al het volgende:
 
 
 
 
 
 a)
 
 
 de juistheid en volledigheid van de in de aangifte, de kennisgeving of de aanvraag verstrekte inlichtingen;
 
 
 
 
 
 
 
 
 b)
 
 
 de echtheid, juistheid en geldigheid van de stukken ter staving van de aangifte, de kennisgeving of de aanvraag;
 
 
 
 
 
 
 
 
 c)
 
 
 in voorkomend geval, het nakomen van alle verplichtingen inzake de plaatsing van de betreffende goederen onder een douaneregeling of het verrichten van toegestane handelingen.
 
 
 
 De eerste alinea is ook van toepassing op alle inlichtingen die in enigerlei andere vorm door de douaneautoriteiten worden verlangd of aan hen wordt verstrekt.
 Indien de aangifte, de kennisgeving of de aanvraag wordt ingediend, of de inlichtingen worden verstrekt door een douanevertegenwoordiger van de betrokken persoon, zoals bedoeld in artikel 18, gelden de in de eerste alinea van dit lid vastgestelde verplichtingen ook voor die douanevertegenwoordiger.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 4
 
 
 Artikel 116 („Algemene bepalingen”) van dit wetboek bepaalt in lid 1:
 „Onder de bij deze afdeling vastgestelde voorwaarden wordt overgegaan tot terugbetaling of kwijtschelding van bedragen aan invoer- of uitvoerrechten, om elk van de volgende redenen:
 […]
 
 
 
 
 
 c)
 
 
 vergissing van de bevoegde autoriteiten;
 
 
 
 […]”
 
 
 
 
 
 
 
 
 5
 
 
 Artikel 119 van dat wetboek draagt het opschrift „Vergissing van de bevoegde autoriteiten” en luidt als volgt:
 „1.   In andere dan de in artikel 116, lid 1, tweede alinea, en in de artikelen 117, 118 en 120 genoemde gevallen, wordt een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten terugbetaald of kwijtgescholden wanneer, als gevolg van een vergissing van de bevoegde autoriteiten, het met de oorspronkelijk meegedeelde douaneschuld overeenkomende bedrag lager was dan het verschuldigde bedrag, mits aan de volgende voorwaarden is voldaan:
 
 
 
 
 
 a)
 
 
 de schuldenaar had de vergissing redelijkerwijze niet kunnen ontdekken; en
 
 
 
 
 
 
 
 
 b)
 
 
 de schuldenaar heeft te goeder trouw gehandeld.
 
 
 
 […]
 3.   Indien de preferentiële behandeling van de goederen wordt toegekend in het kader van de samenwerking tussen douanediensten met autoriteiten van een land of gebied buiten het douanegebied van de Unie, wordt de afgifte van een onjuist certificaat door deze autoriteiten aangemerkt als een vergissing die redelijkerwijze niet had kunnen worden ontdekt in de zin van lid 1, onder a).
 De afgifte van een onjuist certificaat wordt echter niet als een vergissing aangemerkt indien het certificaat gebaseerd is op een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur, tenzij de autoriteiten die het certificaat afgaven, kennelijk wisten of hadden moeten weten dat de goederen niet voor preferentiële behandeling in aanmerking kwamen.
 De schuldenaar wordt geacht te goeder trouw te hebben gehandeld indien hij kan aantonen dat hij in de periode van de betrokken handelstransacties het nodige heeft gedaan om ervoor te zorgen dat aan alle voorwaarden voor een preferentiële behandeling werd voldaan.
 […]”
 
 
 
 
 
 Regionale Conventie
 
 
 
 
 
 
 
 6
 
 
 Volgens artikel 1, lid 1, ervan bevat de regionale conventie de bepalingen betreffende de oorsprong van goederen die worden verhandeld in het kader van de desbetreffende vrijhandelsovereenkomsten tussen de partijen bij deze overeenkomst.
 
 
 
 
 
 
 
 
 7
 
 
 Aanhangsel I bij de regionale conventie heeft betrekking op de definitie van het begrip „producten van oorsprong” en samenwerking tussen douanediensten. Titel V van dit aanhangsel, „Bewijs van de oorsprong”, bevat artikel 15 ervan, met als opschrift „Algemene eisen”. Dit artikel bepaalt in lid 1:
 „Producten van oorsprong uit een van de partijen vallen bij invoer in andere partijen onder de bepalingen van de desbetreffende overeenkomsten wanneer een van de volgende oorsprongsbewijzen wordt overgelegd:
 
 
 
 
 
 a)
 
 
 een certificaat inzake goederenverkeer EUR.1, waarvan het model in bijlage III a is opgenomen;
 
 
 
 […]”
 
 
 
 
 
 
 
 
 8
 
 
 Titel VI van dat aanhangsel heeft als opschrift „Samenwerking tussen douanediensten” en hierin bepaalt artikel 31 („Samenwerking tussen douanediensten”) het volgende:
 „1.   De douanediensten van de partijen doen elkaar, via de Europese Commissie, afdrukken toekomen van de stempels die in hun douanekantoren worden gebruikt bij de afgifte van EUR.1- en EUR-MED-certificaten, alsmede de adressen van de douaneautoriteiten die belast zijn met de controle van deze certificaten, oorsprongsverklaringen en EUR-MED-oorsprongsverklaringen.
 2.   Met het oog op de correcte toepassing van deze conventie verlenen de partijen elkaar, via de bevoegde douane-instanties, bijstand bij de controle op de echtheid van de EUR.1- en EUR-MED-certificaten, de oorsprongsverklaringen en EUR-MED-oorsprongsverklaringen en de juistheid van de daarin vermelde gegevens.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 9
 
 
 Artikel 32 van datzelfde aanhangsel, dat eveneens is opgenomen in titel VI ervan, heeft als opschrift „Controle van bewijzen van oorsprong” en bepaalt:
 „1.   Bewijzen van oorsprong worden achteraf steekproefsgewijs gecontroleerd en wanneer de douane van de partij van invoer redenen heeft om te twijfelen aan de echtheid van deze documenten, de oorsprong van de betrokken producten of de inachtneming van de andere eisen van deze conventie.
 2.   Met het oog op de toepassing van lid 1 zendt de douane van de partij van invoer het certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 of EUR-MED, de factuur, indien deze werd voorgelegd, de oorsprongsverklaring of de EUR-MED-oorsprongsverklaring, of een kopie van deze documenten, terug aan de douane van de partij van uitvoer, in voorkomend geval, onder vermelding van de redenen waarom een controle wordt aangevraagd. Zij verstrekt bij deze aanvraag om controle alle documenten en gegevens die het vermoeden hebben doen rijzen dat de gegevens op het bewijs van oorsprong onjuist zijn.
 3.   De controle wordt verricht door de douane van de partij van uitvoer. Met het oog hierop is zij gerechtigd bewijsstukken op te vragen, de administratie van de exporteur in te zien en alle andere controles te verrichten die zij dienstig acht.
 4.   Indien de douane van de partij van invoer besluit de preferentiële behandeling niet toe te kennen zolang de uitslag van de controle niet bekend is, doet zij de importeur het voorstel de goederen vrij te geven onder voorbehoud van de noodzakelijk geachte conservatoire maatregelen.
 5.   De resultaten van de controle worden zo spoedig mogelijk medegedeeld aan de douanedienst die de controle heeft aangevraagd. In deze mededeling moet duidelijk worden aangegeven of de documenten echt zijn, of de betrokken goederen als producten van oorsprong uit een van de partijen beschouwd kunnen worden en of aan de andere eisen van deze conventie is voldaan.
 6.   Indien bij gegronde twijfel binnen tien maanden na het verzoek om controle geen antwoord is ontvangen of indien het antwoord niet voldoende gegevens bevat om de echtheid van het betrokken document of de werkelijke oorsprong van de producten vast te stellen, kent de aanvragende douanedienst de preferentiële behandeling niet toe, behoudens buitengewone omstandigheden.”
 
 
 
 
 Hoofdgeding en prejudiciële vraag
 
 
 
 
 
 
 10
 
 
 In februari 2022 heeft C/C in de hoedanigheid van indirecte douanevertegenwoordiger van de invoerende onderneming Best-Epil Kft. bij de Nemzeti Adó- és Vámhivatal Csongrád-Csanád Vármegyei Adó- és Vámigazgatósága (belasting‐ en douanedienst van het district Csongrád-Csanád, ressorterend onder de nationale belasting‐ en douanedienst, Hongarije; hierna: „douaneautoriteit”) verzocht om het in het vrije verkeer brengen van verse mandarijnen die uit Kosovo waren verzonden en die overeenkomstig de door de Kosovaarse douaneautoriteiten afgegeven certificaten inzake goederenverkeer EUR.1 (hierna: „betrokken certificaten inzake goederenverkeer”) als van oorsprong uit Turkije waren gecertificeerd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 11
 
 
 Nadat de goederen in het vrije verkeer waren gebracht, gelastte de douaneautoriteit in eerste aanleg op 5 mei 2023 een controle achteraf waarbij werd vastgesteld dat de betrokken certificaten inzake goederenverkeer niet voldeden aan de bepalingen van de regionale conventie en aan het bericht 2021/C 418/12 van de Commissie over de toepassing van de regionale conventie betreffende de pan-Euro-mediterrane preferentiële oorsprongsregels of de protocollen betreffende de oorsprongsregels die voorzien in diagonale cumulatie tussen de partijen bij deze conventie (PB 2021, C 418, blz. 24; hierna: „bericht van de Commissie”), op grond dat de betrokken goederen als landbouwproducten niet in aanmerking kwamen voor een preferentiële behandeling in het kader van de betrekkingen tussen de Europese Unie, Kosovo en Turkije. Ook de Kosovaarse douaneautoriteiten konden een dergelijke behandeling niet bevestigen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 12
 
 
 Bijgevolg heeft de douaneautoriteit bij besluit van 16 augustus 2023 C/C verplicht om in totaal 2580000 Hongaarse forint (HUF) (ongeveer 6350 EUR) aanvullende douanerechten te betalen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 13
 
 
 C/C heeft op 18 augustus 2023 bij de douaneautoriteit op grond van onder meer artikel 116, lid 1, onder c), van het douanewetboek verzocht om kwijtschelding van de geheven invoerrechten. Ter ondersteuning van dit verzoek heeft C/C aangevoerd dat was voldaan aan de voorwaarden van artikel 119, lid 3, van dat wetboek, aangezien de betrokken certificaten inzake goederenverkeer door de douaneautoriteiten van Kosovo waren afgegeven op basis van het bij de regionale conventie ingevoerde stelsel van samenwerking tussen douanediensten, zodat moest worden geoordeeld dat de onjuistheid in die certificaten moest worden geacht „redelijkerwijze niet [te] ontdekken” te zijn in de zin van artikel 119, lid 1, onder a), van dat wetboek, zonder dat in dat verband nader onderzoek hoefde te worden verricht.
 
 
 
 
 
 
 
 
 14
 
 
 Nadat de douaneautoriteit het verzoek van C/C had afgewezen, heeft C/C een bezwaar ingediend bij de afdeling bezwaren, die het besluit van de douaneautoriteit heeft bevestigd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 15
 
 
 In haar besluit heeft de afdeling bezwaren met name geoordeeld dat de betrokken certificaten inzake goederenverkeer niet waren afgegeven op basis van het bij artikel 31 van aanhangsel I bij de regionale conventie ingevoerde systeem van samenwerking tussen douanediensten, zodat de in artikel 119, lid 3, van het douanewetboek genoemde uitzondering niet van toepassing was en dat derhalve overeenkomstig artikel 119, lid 1, onder a), van dat wetboek moest worden onderzocht of C/C de vergissing van de douaneautoriteiten van Kosovo redelijkerwijze had kunnen ontdekken.
 
 
 
 
 
 
 
 
 16
 
 
 Volgens de afdeling bezwaar had C/C, hoewel de douaneautoriteiten van Kosovo een vergissing hadden begaan, deze vergissing redelijkerwijze kunnen ontdekken, aangezien zij beroepsmatig douaneactiviteiten verrichtte, daarvoor over de noodzakelijke vergunningen beschikte en de nodige deskundigheid en ervaring bezat op het gebied van douanezaken. Zij had dus moeten ontdekken dat de betrokken certificaten inzake goederenverkeer onjuist waren, aangezien die vergissing duidelijk uit die documenten bleek.
 
 
 
 
 
 
 
 
 17
 
 
 C/C heeft bij de Veszprémi Törvényszék (rechter in eerste aanleg Veszprém, Hongarije), de verwijzende rechter, beroep ingesteld tot nietigverklaring van het besluit van de afdeling bezwaren en van het besluit van de douaneautoriteit, en deze autoriteit gelast een nieuwe procedure in te leiden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 18
 
 
 C/C heeft aangevoerd dat artikel 119, leden 1 en 3, van het douanewetboek op haar situatie van toepassing was, aangezien de betrokken certificaten inzake goederenverkeer waren afgegeven in het kader van een „samenwerking tussen douanediensten” in de zin van artikel 31 van aanhangsel I bij de regionale conventie. In het kader van een dergelijke samenwerking tussen douanediensten verbinden de douaneautoriteiten zich ertoe elkaar de stempelafdrukken en de contactadressen mee te delen. In casu blijkt uit de omstandigheid dat de douaneautoriteiten van Kosovo voor de afgifte van de betrokken certificaten inzake goederenverkeer gebruik hebben gemaakt van de stempelafdrukken die waren meegedeeld voor de afgifte van certificaten inzake goederenverkeer EUR.1, dat deze douaneautoriteiten handelden in het kader van de in artikel 119, lid 3, van het douanewetboek bedoelde samenwerking tussen douanediensten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 19
 
 
 Voorts heeft C/C aangevoerd dat de douaneautoriteiten van Hongarije de controleprocedure van artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie hadden moeten inleiden en de zaak aan de douaneautoriteiten van Kosovo hadden moeten voorleggen om de juistheid van de inhoud van de betrokken certificaten inzake goederenverkeer te onderzoeken. C/C was van mening dat zij rechtmatig en te goeder trouw kon aannemen dat de douaneautoriteiten van Kosovo de betrokken certificaten inzake goederenverkeer hadden afgegeven op basis van een correcte toepassing van de bepalingen van deze conventie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 20
 
 
 Voor de verwijzende rechter heeft de afdeling bezwaren aangevoerd dat de douaneautoriteiten van het land van uitvoer, namelijk Kosovo, krachtens de regionale conventie en het bericht van de Commissie niet op rechtmatige wijze konden certificeren dat er sprake was van goederen van preferentiële oorsprong uit Turkije. Volgens deze afdeling kan de in artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie bedoelde controle worden verricht telkens wanneer de douaneautoriteiten van de partij van invoer „gegronde twijfel” hebben over onder meer de echtheid van de documenten. Deze afdeling heeft echter nooit louter twijfels over de betrokken certificaten inzake goederenverkeer gehad, aangezien met zekerheid kon worden vastgesteld dat deze documenten onjuist waren en niet geschikt waren om de plaats van oorsprong te bewijzen, zodat er geen reden was om de in die bepaling bedoelde procedure van controle van de bewijzen van oorsprong in te leiden. Daarnaast vormt het feit dat de douaneautoriteiten van Kosovo gebruik hebben gemaakt van de stempelafdrukken die toepassing vonden bij de afgifte van certificaten inzake goederenverkeer EUR.1, geen bewijs voor „samenwerking tussen douanediensten”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 21
 
 
 Bovendien heeft de afdeling bezwaren opgemerkt dat C/C, aangezien zij over de nodige deskundigheid en beroepservaring op gebied van douanezaken bezat, redelijkerwijze de vergissing in de betrokken certificaten inzake goederenverkeer kon ontdekken. Verder staat overeenkomstig artikel 119, lid 1, onder b), van het douanewetboek de vraag naar de goede trouw van C/C los van de vraag of zij deze vergissing redelijkerwijze kon ontdekken, aangezien deze voorwaarden cumulatief zijn. Bijgevolg sluit het feit dat C/C te goeder trouw heeft gehandeld niet uit dat zij die vergissing redelijkerwijze had kunnen ontdekken. Ten slotte heeft de afdeling bezwaren aangevoerd dat krachtens artikel 15, lid 2, onder b), van het douanewetboek eenieder die een douaneaangifte indient, de aansprakelijkheid voor de echtheid, juistheid en geldigheid van de stukken ter staving van de aangifte aanvaardt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 22
 
 
 De verwijzende rechter merkt op dat tussen partijen in het hoofdgeding vaststaat dat de betrokken goederen, als landbouwproducten, niet onder diagonale cumulatie konden vallen, zodat de betrokken certificaten inzake goederenverkeer inhoudelijk onjuist waren. Aldus heeft de douaneautoriteit haar besluit genomen zonder de controleprocedure van artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie in te leiden en heeft zij de douaneautoriteiten van Kosovo niet verzocht om te onderzoeken of het bewijs van oorsprong conform was. De douaneautoriteit had immers geen „gegronde twijfel” over de juistheid van de betrokken certificaten inzake goederenverkeer, maar wel de zekerheid dat deze certificaten in strijd met de bepalingen van die conventie waren afgegeven en dat de douaneautoriteiten van de partij van uitvoer de preferentiële oorsprong niet hadden mogen certificeren.
 
 
 
 
 
 
 
 
 23
 
 
 Volgens de verwijzende rechter moeten de douaneautoriteiten van de partij van invoer, wanneer zij een onjuistheid in het bewijs van oorsprong ontdekken, de controleprocedure van artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale overeenkomst noodzakelijkerwijs en verplicht inleiden, en indien uit deze procedure blijkt dat het bewijs van oorsprong onjuist is, moet overeenkomstig artikel 119, lid 3, van het douanewetboek worden vastgesteld dat verzoekster in het hoofdgeding deze vergissing niet redelijkerwijze kon ontdekken.
 
 
 
 
 
 
 
 
 24
 
 
 Deze rechter is van oordeel dat uit artikel 119, lid 3, van het douanewetboek niet duidelijk naar voren komt of deze douaneautoriteiten bij het constateren van een onjuistheid van het bewijs van oorsprong die onjuistheid kan vaststellen zonder de genoemde controleprocedure in te leiden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 25
 
 
 Daarop heeft de Veszprémi Törvényszék de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:
 „Moet artikel 119, lid 3, van [het douanewetboek] aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale praktijk waarbij wordt vastgesteld dat het bewijs van oorsprong onjuist is zonder de procedure van artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie […] toe te passen?”
 
 
 
 
 Beantwoording van de prejudiciële vraag
 
 
 
 
 
 
 26
 
 
 Met zijn vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 119, lid 3, eerste alinea, van het douanewetboek, gelezen in samenhang met artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale praktijk volgens welke, wanneer het door de autoriteiten van een land of gebied buiten het douanegebied van de Unie afgegeven certificaat inzake goederenverkeer er blijk van geeft dat daarin het recht kennelijk verkeerd is toegepast ten aanzien van de mogelijkheid dat deze goederen in aanmerking komen voor een preferentiële behandeling op grond van deze conventie, de douaneautoriteiten van de partij van invoer deze vergissing geldig kunnen vaststellen zonder de controleprocedure van dat artikel 32 in te leiden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 27
 
 
 Artikel 119, lid 3, eerste alinea, van het douanewetboek bepaalt dat bij de preferentiële behandeling van goederen die wordt toegekend in het kader van de administratieve samenwerking met autoriteiten van een land of gebied buiten het douanegebied van de Unie, de afgifte van een onjuist certificaat door deze autoriteiten wordt aangemerkt als een vergissing die in beginsel redelijkerwijze niet kan worden ontdekt in de zin van artikel 119, lid 1, onder a), van dat wetboek.
 
 
 
 
 
 
 
 
 28
 
 
 De regionale conventie bevat volgens artikel 1, lid 1, daarvan bepalingen betreffende de oorsprong van goederen die op grond van de desbetreffende vrijhandelsovereenkomsten worden verhandeld tussen de partijen bij die conventie, waaronder de Unie, de Republiek Turkije en Kosovo. Aanhangsel I bij die conventie bevat de algemene regels voor de definitie van het begrip „producten van oorsprong”. Artikel 15, lid 1, van deze conventie bepaalt in het bijzonder dat een van de bewijzen van oorsprong die kunnen worden overgelegd wanneer producten van oorsprong in andere overeenkomstsluitende partijen worden ingevoerd, het certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 29
 
 
 Artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie heeft als opschrift „Controle van bewijzen van oorsprong” en staat in titel VI met als opschrift „Samenwerking tussen douanediensten”. Bewijzen van oorsprong worden volgens artikel 32, lid 1, „achteraf steekproefsgewijs gecontroleerd en wanneer de douane van de partij van invoer [gegronde] redenen heeft om te twijfelen aan de echtheid van deze documenten, de oorsprong van de betrokken producten of de inachtneming van de andere eisen van deze conventie”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 30
 
 
 Zoals met name blijkt uit de leden 2, 3 en 5 van genoemd artikel 32, veronderstelt de controle achteraf van de bewijzen van oorsprong, die wordt gerechtvaardigd door gegronde twijfel die de douaneautoriteiten van de partij van invoer hebben omtrent de echtheid van deze documenten, de oorsprong van de betrokken producten of de naleving van de andere voorwaarden van de regionale overeenkomst, een samenwerking tussen deze douaneautoriteiten en die van de partij van uitvoer in de zin van artikel 31 van aanhangsel I bij de regionale conventie in zijn geheel.
 
 
 
 
 
 
 
 
 31
 
 
 De loutere afgifte van een certificaat inzake goederenverkeer krachtens de regionale conventie impliceert als zodanig geen samenwerking tussen douanediensten in de zin van deze bepaling in haar geheel.
 
 
 
 
 
 
 
 
 32
 
 
 Zoals de Hongaarse regering en de Commissie in hun schriftelijke opmerkingen in wezen betogen, volgt bovendien uit artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie niet dat de douaneautoriteiten van de partij van invoer verplicht zijn om systematisch een procedure in te leiden voor de controle van het bewijs van de oorsprong wanneer zij vaststellen dat er sprake is van een vergissing ten aanzien van de mogelijkheid dat deze goederen in aanmerking komen voor een preferentiële behandeling op grond van deze conventie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 33
 
 
 De verplichting om een dergelijke procedure in te leiden ontbreekt dus wanneer deze douaneautoriteiten zonder onderzoek te hoeven doen meteen al kunnen vaststellen dat het bewijs van de oorsprong onjuist is. Dit zou met name het geval zijn indien zou blijken dat het door de douaneautoriteiten van de partij van uitvoer afgegeven certificaat inzake goederenverkeer er blijk van geeft dat daarin het recht kennelijk verkeerd is toegepast ten aanzien van de mogelijkheid dat deze goederen in aanmerking komen voor een preferentiële behandeling op grond van de regionale conventie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 34
 
 
 Volgens de aantekening met als opschrift „artikel 33 – Weigering van preferentiële behandeling zonder verificatie” in mededeling 2007/C 83/01 van de Commissie betreffende de aantekeningen bij de pan-Euro-mediterrane protocollen betreffende de oorsprongsregels (PB 2007, C 83, blz. 1) wordt het bewijs van oorsprong met name als „niet van toepassing” beschouwd wanneer de goederen waarop het certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 of EUR-MED betrekking heeft, niet voor preferentiële behandeling in aanmerking komt. In een dergelijk geval moet het betrokken certificaat dus worden geacht niet van toepassing te zijn, zonder dat het nodig is zich tot de douaneautoriteiten van de partij van uitvoer te wenden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 35
 
 
 In casu heeft de verwijzende rechter benadrukt dat partijen in het hoofdgeding het erover eens waren dat krachtens de geldende regels de diagonale cumulatie niet van toepassing was op de in het hoofdgeding aan de orde zijnde goederen, te weten verse mandarijnen van oorsprong uit Turkije die vanuit Kosovo naar Hongarije waren verzonden, zodat de betrokken certificaten inzake goederenverkeer, die door de douaneautoriteiten van Kosovo waren afgegeven, onjuist waren.
 
 
 
 
 
 
 
 
 36
 
 
 Wat de gevolgen van een vergissing van de bevoegde douaneautoriteiten betreft, bepaalt artikel 119, lid 1, van het douanewetboek dat wanneer het bedrag van de oorspronkelijk meegedeelde douaneschuld als gevolg van een dergelijke vergissing lager was dan het verschuldigde bedrag, een bedrag aan in- of uitvoerrechten wordt terugbetaald of kwijtgescholden, mits de schuldenaar deze vergissing redelijkerwijze niet kon ontdekken en hij te goeder trouw heeft gehandeld. Volgens artikel 119, lid 3, eerste alinea, van dit wetboek wordt de afgifte van een onjuist certificaat door de autoriteiten van een land of gebied buiten het douanegebied van de Unie, beschouwd als een vergissing die redelijkerwijze niet kon worden ontdekt in de zin van lid 1 van dat artikel wanneer de preferentiële behandeling van de goederen wordt toegekend in het kader van de administratieve samenwerking met deze autoriteiten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 37
 
 
 Zoals de Commissie heeft opgemerkt, hebben deze bepalingen tot doel het gewettigd vertrouwen van de schuldenaar te beschermen en de voorwaarden vast te stellen waaronder door de bevoegde douaneautoriteiten begane vergissingen bij hem een gewettigd vertrouwen wekken.
 
 
 
 
 
 
 
 
 38
 
 
 Deze bepalingen, en in het bijzonder artikel 119, lid 3, eerste alinea, van het douanewetboek, hebben daarentegen niet tot doel de voorwaarden vast te stellen waaronder de betrokken douaneautoriteiten moeten samenwerken. Deze bepaling beperkt zich in werkelijkheid veeleer tot de vaststelling dat een vergissing in een door de autoriteiten van een land of gebied buiten het douanegebied van de Unie afgegeven certificaat inzake goederenverkeer moet worden aangemerkt als redelijkerwijze niet te ontdekken wanneer de preferentiële behandeling van de goederen wordt toegekend in het kader van de administratieve samenwerking met deze autoriteiten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 39
 
 
 Bijgevolg kan deze bepaling als zodanig niet eraan in de weg staan dat de douaneautoriteiten van de lidstaat van invoer vaststellen dat het als bewijs van de oorsprong van een goed gebruikte certificaat inzake goederenverkeer er blijk van geeft dat daarin het recht kennelijk verkeerd is toegepast ten aanzien van de mogelijkheid dat dit goed in aanmerking komt voor een preferentiële behandeling op grond van de regionale conventie zonder evenwel de procedure van samenwerking tussen douanediensten van artikel 32 van aanhangsel I bij deze conventie in te leiden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 40
 
 
 Volledigheidshalve zij opgemerkt dat wanneer een certificaat inzake goederenverkeer dat los van een kader van administratieve samenwerking buiten het douanegebied van de Unie is afgegeven door de autoriteiten van een land of gebied buiten het douanegebied van de Unie in verband met de preferentiële behandeling van goederen, onjuist blijkt te zijn, het wettelijk vermoeden van artikel 119, lid 3, eerste alinea, van het douanewetboek, op grond waarvan de afgifte van een dergelijk certificaat wordt geacht een vergissing te vormen die de schuldenaar redelijkerwijze niet kon ontdekken, niet van toepassing is en derhalve moet worden onderzocht of deze schuldenaar die vergissing feitelijk al dan niet had kunnen ontdekken, zoals artikel 119, lid 1, van dat wetboek bepaalt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 41
 
 
 Gelet op een en ander moet op de gestelde vraag worden geantwoord dat artikel 119, lid 3, eerste alinea, van het douanewetboek, gelezen in samenhang met artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie, aldus moet worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale praktijk volgens welke, wanneer het door de autoriteiten van een land of gebied buiten het douanegebied van de Unie afgegeven certificaat inzake goederenverkeer er blijk van geeft dat daarin het recht kennelijk verkeerd is toegepast ten aanzien van de mogelijkheid dat deze goederen in aanmerking komen voor een preferentiële behandeling op grond van deze conventie, de douaneautoriteiten van de partij van invoer deze vergissing geldig kunnen vaststellen zonder de controleprocedure van dat artikel 32 in te leiden.
 
 
 
 
 Kosten
 
 
 
 
 
 
 42
 
 
 Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 Het Hof (Achtste kamer) verklaart voor recht:
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 Artikel 119, lid 3, eerste alinea, van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie, gelezen in samenhang met artikel 32 van aanhangsel I bij de regionale conventie betreffende de pan-Euro-mediterrane preferentiële oorsprongsregels, namens de Europese Unie goedgekeurd bij besluit 2013/94/EU van de Raad van 26 maart 2012,
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 moet aldus worden uitgelegd dat
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 het zich niet verzet tegen een nationale praktijk volgens welke, wanneer het door de autoriteiten van een land of gebied buiten het douanegebied van de Europese Unie afgegeven certificaat inzake goederenverkeer er blijk van geeft dat daarin het recht kennelijk verkeerd is toegepast ten aanzien van de mogelijkheid dat deze goederen in aanmerking komen voor een preferentiële behandeling op grond van deze conventie, de douaneautoriteiten van de partij van invoer deze vergissing geldig kunnen vaststellen zonder de controleprocedure van dat artikel 32 in te leiden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 ondertekeningen
 
 
 
 
 
 
 (
 *1
 )	Procestaal: Hongaars.