Wijziging van een aantal wetten ter uniformering van het loonbegrip (Wet uniformering loonbegrip); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST134743
 2009-2010
 
 32 131
 Wijziging van een aantal wetten ter uniformering van het loonbegrip
(Wet uniformering loonbegrip)
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 Inhoudsopgave
 
 
 
 
 
 
 
 I. ALGEMEEN
 
 
 2
 
 
 
 
 1. Inleiding
 
 
 2
 
 
 
 
 2. Uniformering loonbegrip
 
 
 3
 
 
 
 2.1. Afschaffen werknemersdeel Awf-premie
 4 
 
 
 2.2. Toepassing omkeerregel voor inleg en opname van levenslooptegoed
 4 
 
 
 2.3. Bijtelling privégebruik auto ook premieloon werknemersverzekeringen
 5 
 
 
 2.4. Vervangen werkgeversvergoeding inkomensafhankelijke bijdrage
door een werkgeversheffing
 6 
 
 
 2.5. Twee discoördinatiepunten die niet hoeven te worden
opgeheven
 6
 
 
 2.6. Afschaffen franchise in Awf-premie werkgeversdeel
 6
 
 
 
 3. Heffing van inkomensafhankelijke bijdrage
 
 
 7
 
 
 
 3.1. Het huidige systeem van de inkomensafhankelijke bijdrage
 7
 
 
 3.2. Het voorgestelde systeem van de inkomensafhankelijke bijdrage
 8 
 
 
 3.3. Samenloopsituaties. Teruggaven bij meer inkomstenverhoudingen
 10 
 
 
 3.4. Aanvullend pakket
 11
 
 
 
 4. Inwerkingtreding
 
 
 12
 
 
 
 
 5. Overgangsrecht opheffen discoördinatiepunten
 
 
 12
 
 
 
 
 6. Inkomenseffecten
 
 
 12
 
 
 
 
 7. Loonkosten bedrijven en instellingen
 
 
 130
 
 
 
 
 8. EU-aspecten
 
 
 15
 
 
 
 
 9. Budgettaire aspecten
 
 
 15
 
 
 
 
 10. Uitvoeringskosten
 
 
 16
 
 
 
 
 11. Gevolgen voor bedrijfsleven en burger
(administratieve lasten)
 
 
 16
 
 
 
 
 12. Toetsen
 
 
 18
 
 
 
 
 II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
 
 
 19
 
 
 
 
 
 I. ALGEMEEN
 1. Inleiding
 Via de loonheffingen worden door de werkgevers loonbelasting, premie volksverzekeringen,
premies werknemersverzekeringen en de inkomensafhankelijke bijdrage voor de
Zorgverzekeringswet (ZVW) afgedragen. In totaal levert dit € 115
miljard op, bijna de helft van het totaal aan inkomsten van het rijk. Deze
loonheffingen worden door werkgevers als ingewikkeld en bewerkelijk ervaren.
Gebrek aan transparantie, gedetailleerde regelgeving en ogenschijnlijk onnodige
verschillen tussen deze heffingen leiden tot irritaties en een ervaren lastendruk
die zwaarder weegt dan een kwantitatieve benadering van de absolute omvang
van administratieve lastendruk doet vermoeden. Oplossingen liggen naar de
mening van het kabinet in minder regels, minder details, minder verschillen.
Dit leidt tot minder administratieve handelingen van de werkgevers voor hun
loonadministratie en tevens tot lagere uitvoeringslasten voor de Belastingdienst.
 
 Met deze wet wordt een uniform loonbegrip ingevoerd voor de heffing van
loonbelasting/premie volksverzekeringen, premies werknemersverzekeringen en
inkomensafhankelijke bijdrage ZVW. De onderdelen van de diverse loonbegrippen
die momenteel niet uniform zijn, de zogenaamde discoördinatiepunten,
worden opgeheven. Hiermee wordt op korte termijn een administratieve lastenwinst
bereikt binnen de contouren van het bestaande stelsel, waarin de loonheffing
(van de burgers) en premieheffing (van de werkgevers) afzonderlijk blijven
bestaan, maar waarin de grondslag voor de heffingen wordt geüniformeerd.
Niet alleen de werkgever is daarbij gebaat. Ook de uitvoering van de loonaangifteketen
door de Belastingdienst en het UWV wordt efficiënter en robuuster als
details en verschillen tussen loon- en premieheffing worden beperkt. Voor
de werknemer wordt het loonstrookje eenvoudiger doordat deze korter en duidelijker
wordt, de verschillende tussenberekeningen tussen bruto- en nettoloon vervallen
en de correcties bij meerdere dienstbetrekkingen komen te vervallen. Uniformering
van de verschillende loonbegrippen (loon voor de loonbelasting/premie volksverzekeringen,
loon voor de premies werknemersverzekeringen en loon voor de inkomensafhankelijke
bijdrage Zorgverzekeringswet) tot één loonbegrip vergt aanvullende
maatregelen om financiële effecten voor bedrijven, burgers en overheid
te voorkomen. Deze wet, die een uniform loonbegrip regelt, is een noodzakelijke
stap op weg naar verdere substantiële vereenvoudigingen. Gezien het ingrijpende
karakter van de wijziging heeft het kabinet besloten de vereiste wetswijziging
ruim voor de beoogde invoeringsdatum (2011 of 2012, zie verderop) in
te dienen zodat bedrijven en Belastingdienst ruim de tijd hebben voor implementatie.
Nadat deze stap van uniformering is gezet is het mogelijk de heffing van premies
nog verder te vereenvoudigen via bijvoorbeeld een loonsomheffing. Dit laatste
vergt nadere afweging en wetgeving.
 
 Deze wet draagt bij aan het realiseren van de nieuwe tranche van reductie
van administratieve lasten die is aangegeven in het Coalitieakkoord. Het geeft
een uitwerking van de Verkenning vereenvoudiging premieheffing die aan de
Tweede Kamer is aangeboden, vergezeld van een kabinetsreactie. Deze verkenning is geschreven naar aanleiding van de motie Verhagen/Rutte
tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen 2006 waarin de regering onder
meer werd uitgenodigd om met maatregelen te komen om de premieheffing voor
werkgevers verder te vereenvoudigen. Het kabinet
heeft bij brief van 3 juli 2008 aangegeven dat voor een verdergaande
vereenvoudiging van de loon- en premieheffing in de eerste plaats van belang
is de huidige verschillen tussen de loonbegrippen (discoördinatiepunten)
weg te nemen. De Tweede Kamer heeft bij de behandeling
van het Belastingplan 2009 via de motie van de leden Omtzigt, Cramer en Tang
uitgesproken dat het verschil in loonbegrip een van de grootste veroorzakers
is van administratieve lastendruk en een begrijpelijk loonstrookje in de weg
staat en tevens gevraagd naar de mogelijkheden de diverse loonbegrippen nog
deze kabinetsperiode te harmoniseren.
 
 Onderstaand treft u in tabel 1 een schematisch overzicht van het loonstrookje
en de salarisadministratie zoals die momenteel geldt en na invoering van deze
wet.
 Tabel 1 Schematisch overzicht vereenvoudiging loonstrookje/loonadministratie
(cijfers 2009)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 2009
 2011/2012
 
 
 
 
 A
 Brutoloon
 2 000
 A
 Brutoloon
 2 000 
 
 
 B
 –/– levensloop
 200
 B
 –/– levensloop
 200 
 
 
 C
 + auto van de zaak
 500
 C
 + auto van de zaak
 500 
 
 
 D
 –/– AWF-premie
(2009 = 0,0%)
 0
 D
 Uniform loon (= A – B + C)
 2 300 
 
 
 E
 Loon voor ZVW bijdrage
(= A – B + C – D)
 2 300
 
 
 
 
 
 F
 ZVW verg. van werkgevers
(6,9%* E)
 159
 
 
 
 
 
 G
 Loon voor de loonheffing
(= E + F)
 2 459
 
 
 
 
 
 H
 Loon voor de ZVW (=E)
 2 300
 
 
 
 
 
 I
 Loon voor de wn. verzekering
(=A)
 2 000
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Inhoudingen/bijtellingen
op loonstrookje
 
 Inhoudingen/bijtellingen op loonstrookje
 
 
 
 J
 ZVW-vergoeding (6,9%
* E)
 159
 E
 Loonheffing1 (o.b.v. D)
 6132
 
 
 K
 ZVW-bijdrage (6,9%
* E)
 159
 
 
 
 
 
 L
 Loonheffing3
(o.b.v. G)
 613
 
 
 
 
 
 M
 AWF-premie (2009 = 0,0%
* A)
 0
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 N
 Netto loon4
(= A + J – K – L – M)
 1 387
 F
 Netto loon4 (= A – E)
 1 387 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Af te dragen buiten loonstrookje
 
 Af te dragen buiten loonstrookje 
 
 
 
 
 Premie WW (2*, gemiddeld)
 54
 
 Premie WW (2*, gemiddeld)
 54 
 
 
 
 Premie WAO (3*, gemiddeld)
 126
 
 Premie WAO (3*, gemiddeld)
 126
 
 
 
 Eindheffingen
 divers
 
 Eindheffingen
 divers
 
 
 
 
 
 
 ZVW bijdrage
 159
 
 
 
 
 
 1 Loonheffing betreft de loonbelasting en premie volksverzekeringen.
 
 2 Door tariefsaanpassingen (zie tabel pagina 13) gelijk
verondersteld ondanks gedaalde grondslag.
 
 3 Loonheffing betreft de loonbelasting en premie volksverzekeringen.
 
 4 Inclusief inleg levensloop.
 2. Uniformering loonbegrip
 Om te komen tot een uniform loonbegrip dienen de discoördinatiepunten
tussen de diverse loonbegrippen afgeschaft te worden. Het gaat daarbij om:
 • het werknemersdeel in de Awf-premie;
 • de inleg en opname van levenslooptegoed;
 • de bijtelling privé-gebruik auto, en
 • de vergoeding die werkgevers betalen voor de inkomensafhankelijke
bijdrage voor de Zorgverzekeringswet.
 Tevens wordt voorgesteld de franchise voor de berekening van de door de
werkgever verschuldigde Awf-premie af te schaffen, waardoor de premies voor
alle werknemersverzekeringen over dezelfde grondslag worden geheven.
 2.1. Afschaffen werknemersdeel Awf-premie
 Een werknemersdeel in de premies werknemersverzekeringen is aftrekbaar
voor de loonbelasting/premie volksverzekeringen en de inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW maar niet voor de premies werknemersverzekeringen. Voorgesteld
wordt dit discoördinatiepunt op te heffen door het werknemersdeel af
te schaffen. De premies werknemersverzekeringen zijn op één
uitzondering na al door werkgevers verschuldigd, waarbij de ene uitzondering –
het werknemersdeel in de Awf-premie – feitelijk geen effect meer heeft
omdat het met ingang van 1 januari 2009 al op nihil is gesteld. Het afschaffen
van het werknemersdeel van de Awf-premie is een logische vervolgstap; de wijziging
past in het totaal van de vereenvoudiging van de premieheffing en financieringswijze
van de Werkloosheidswet. De wijziging leidt niet tot aanpassingen in de overlegstructuur
met sociale partners, in de uitkeringsvoorwaarden of de uitvoering van de
WW. Tevens kan hiermee voor de Belastingdienst en werkgevers een moeizaam
traject van teruggaven van premies werknemersverzekeringen worden afgeschaft.
Teruggaven vinden nu plaats indien bij werknemers met meerdere dienstbetrekkingen
in een kalenderjaar meer premie was betaald dan met het maximum premieloon
in overeenstemming is. De teruggaven kunnen worden afgeschaft omdat die voor
werkgevers (anders dan voor de individuele werknemer) het karakter hebben
van bewerkelijke toevalstreffers. De werkgevers worden in het lastenbeeld
macro gecompenseerd voor de af te schaffen teruggaven.
 2.2. Toepassing omkeerregel voor inleg en opname
van levenslooptegoed
 De inleg voor de levensloopregeling is aftrekbaar voor de loonbelasting/premie
volksverzekeringen en voor de inkomensafhankelijke bijdrage ZVW maar niet
voor de premies werknemersverzekeringen. Een werkgeversbijdrage in de levensloopregeling
behoort juist niet tot het loon voor de loonbelasting/premie volksverzekeringen
en de inkomensafhankelijke bijdrage ZVW maar wel voor de premies werknemersverzekeringen.
Daar staat tegenover dat de opname uit het levenslooptegoed wel aan de loonbelasting/premie
volksverzekeringen en de inkomensafhankelijke bijdrage ZVW is onderworpen.
Dat wordt ook wel de omkeerregel genoemd. De omkeerregel geldt momenteel niet
voor de premies werknemersverzekeringen. Voorgesteld wordt dit discoördinatiepunt
op te heffen door de omkeerregel met betrekking tot de levensloopregeling
ook toe te passen voor de premies werknemersverzekeringen. Daarmee leidt de
inleg van de werknemer niet alleen tot verlaging van het loon voor de loonbelasting/premie
volksverzekeringen en de inkomensafhankelijke bijdrage ZVW, maar ook voor
de premies werknemersverzekeringen. Een werkgeversbijdrage in de levensloopregeling
behoort dan niet tot het loon voor alle loonheffingen. De opname van het tegoed
vormt daarentegen wel loon voor alle loonheffingen.
 
 Dit sluit aan bij de systematiek die geldt voor pensioenaanspraken. De
premie voor een pensioen leidt ook tot verlaging van het loon voor de werknemersverzekeringen.
Anders dan bij pensioenen, behoudt de werknemer tijdens de opname van zijn
levensloopverlof aanspraken op de werknemersverzekeringen. Daartoe worden
premies werknemersverzekeringen geheven over de opname. De verlaging van de
grondslag bij de inleg heeft wel – zij het beperkt tot de omvang van
de inleg in enig jaar (gemiddeld op jaarbasis circa € 4 500) –
gevolgen voor de uitkeringsgrondslag van werknemers met een inkomen beneden
het maximum premieloon. Een werknemer heeft de keuzevrijheid om deel te nemen
aan de levensloopverlofregeling en kan daarbij de verlaging van het dagloon
voor een eventuele uitkering uit een werknemersverzekering in zijn keuze betrekken.
 
 Door toepassing van de omkeerregel voor de heffing van premies werknemersverzekeringen
kan een vorm van dubbele heffing ontstaan. Dat is het geval bij uitkeringen
uit een «oud» saldo voor zover het een werknemer betreft waarvan
het loon bij inleg niet boven de maximumpremiegrens uitkwam. Over de inleg
werd op dat moment volgens geldend recht premie geheven en bij opname van
dat saldo na inwerkingtreding van deze wet wordt eveneens premie geheven.
Werkgevers worden voor de mogelijk dubbele heffing in het lastenbeeld gecompenseerd.
Bij wijziging van dienstbetrekking door de werknemer met medeneming van het
levensloopsaldo wordt wel premie geheven bij inleg en bij opname, maar vindt
de heffing achtereenvolgens plaats bij de oude werkgever en bij de nieuwe
werkgever: één werkgever wordt niet twee keer met premieheffing
geconfronteerd. De hiervoor genoemde mogelijke dubbele heffing zou kunnen
worden voorkomen door het saldo in de levensloopregeling te splitsen in een «oud»
deel en een «nieuw» deel, waarbij de omkeerregel alleen voor het «nieuwe»
deel zou gelden. Daarbij zou inleg voor werknemers met een loon boven de maximumpremiegrens
onder het «nieuwe» deel gebracht moeten worden om te voorkomen
dat in het geheel geen heffing plaatsvindt. Voor deze mogelijkheid is niet
gekozen omdat dan een discoördinatiepunt zou blijven bestaan met extra
administratieve lasten voor de werkgevers die ermee te maken krijgen. Vanwege
de hieraan verbonden complicaties en gelet op de beperkte kans op dubbele
heffing en de spreiding daarvan over de werkgevers is gekozen voor een algemene
compensatie in het lastenbeeld.
 2.3. Bijtelling privégebruik auto ook premieloon
werknemersverzekeringen
 De bijtelling privé-gebruik auto vormt loon voor de loonbelasting/premie
volksverzekeringen en de inkomensafhankelijke bijdrage ZVW maar niet voor
de premies werknemersverzekeringen. Voorgesteld wordt dit discoördinatiepunt
op te heffen door de bijtelling privé-gebruik auto behalve als loon
voor de loonbelasting/premie volksverzekeringen en de inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW ook als loon voor de premies werknemersverzekeringen aan te merken.
Dit sluit aan bij de behandeling van ander loon in natura dat ook tot de grondslag
voor de premies werknemersverzekeringen behoort. Het telt daardoor ook mee
voor de vaststelling van een eventuele uitkering op grond van de werknemersverzekeringen
(het dagloon op basis het laatstverdiende loon, en de uitkering als percentage
van het dagloon, het inkomen dat wordt verdiend tijdens uitkering en verrekend
met lopende uitkering) en de mate van arbeidsongeschiktheid (hoogte maatmaninkomen).
 De werkgever kan inhouding over het voordeel privé-gebruik auto
van loonbelasting/premie volksverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage
ZVW achterwege laten als de werknemer over een verklaring geen privé-gebruik
beschikt. Dan is er geen sprake van loon, ook niet voor de premies werknemersverzekeringen.
Met de voornoemde verklaring is de werkgever gevrijwaard van naheffingen als
de verklaring geen privé-gebruik wordt ingetrokken of de werknemer
niet doet blijken dat de auto op kalenderjaarbasis voor niet meer dan 500
kilometer voor privédoeleinden is gebruikt. De Belastingdienst zal
thans in dat geval bij de werknemer de verschuldigde loonbelasting/premie
volksverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage ZVW naheffen. Dat zal
ook gaan gelden voor de premies werknemersverzekeringen. De naheffingsaanslag
kan ook in zoverre aan de werknemer worden opgelegd omdat het aan de verklaring
van de werknemer is te wijten dat te weinig premies zijn geheven.
 2.4. Vervangen werkgeversvergoeding inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW door een werkgeversheffing
 De verplichte werkgeversvergoeding voor de op het loon van de werknemer
in te houden inkomensafhankelijke bijdrage ZVW behoort tot het loon voor de
loonbelasting/premie volksverzekeringen maar niet tot het loon voor de premies
werknemersverzekeringen en de inkomensafhankelijke bijdrage zelf. Voorgesteld
wordt dit discoördinatiepunt op te heffen door de vergoeding die de werkgever
moet betalen af te schaffen en te vervangen door een heffing ten gunste van
het Zorgverzekeringsfonds; de werknemer is over dit loon, anders dan thans,
geen inkomensafhankelijke bijdrage ZVW meer verschuldigd. Wat de werkgever
thans aan vergoeding betaalt, gaat hij volgens de hier voorliggende wet aan
het Zorgverzekeringsfonds betalen (de werkgeversheffing). Een en ander gaat
dan geheel buiten de werknemer en diens loonstrook om. De wijze waarop de
inkomensafhankelijke bijdrage ZVW volgens deze wet wordt geheven, wordt hierna
in onderdeel 3 toegelicht.
 2.5. Twee discoördinatiepunten die niet hoeven
te worden opgeheven
 Er zijn twee discoördinatiepunten die niet hoeven te worden weggenomen
omdat ze niet storen. Het loon uit vroegere dienstbetrekking behoort in beginsel
niet tot het loon voor de premies werknemersverzekeringen, maar wel tot het
loon voor de loonbelasting/premie volksverzekeringen en de inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW. Dit verschil vloeit voort uit het verschil in de kring van personen
die onder de loonbelasting/premie volksverzekeringen en de inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW vallen en de kring van personen die onder de werknemersverzekeringen
vallen. Zo vallen gepensioneerden wel onder de loonbelasting maar niet onder
de werknemersverzekeringen. Dat onderscheid zal blijven bestaan.
 
 Het loon dat onder de eindheffing valt, behoort niet tot de grondslag
voor de premies werknemersverzekeringen en de inkomensafhankelijke bijdrage
ZVW (afgezien van loon in verband waarmee een naheffingsaanslag is opgelegd).
Eindheffingsbestanddelen worden niet steeds per werknemer geadministreerd,
waardoor niet kan worden getoetst of het loon al dan niet hoger is dan het
maximum waarover premies werknemersverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage
ZVW verschuldigd zijn. De eenvoud is met dit discoördinatiepunt gediend.
 2.6. Afschaffen franchise in Awf-premie werkgeversdeel
 Met de maatregelen in deze wet worden de loonbegrippen voor de belastingen,
premies en ZVW geharmoniseerd. Door de verhoging van de heffingsgrens bij
de inkomensafhankelijke bijdrage ZVW (zie hierna in onderdeel 3.2) zijn deze
grenzen voor alle zes resterende loonheffingen die de werkgever moet betalen
gelijk. Om de totale grondslag voor alle premies/bijdragen
geheel gelijk te maken waardoor de premies werknemersverzekeringen en de inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW over exact hetzelfde inkomenstraject worden geheven, dient de
franchise in de AWF te vervallen. Hierdoor kan de Awf-premie voor werkgevers
met circa 2,5 procentpunt worden verlaagd van 4,15% naar 1,65%
(cijfers 2009). De franchise in het werknemersdeel, in 1998 ingevoerd als
koopkrachtmaatregel, had materieel geen betekenis meer toen in 2009 de AWF-premie
voor werknemers verlaagd is naar 0,0%. In deze wet wordt als finale
stap het werknemersdeel van de AWF-premie geheel afgeschaft. Het huidige pakket
aan maatregelen geeft de mogelijkheid om de overgebleven franchise voor het
werkgeversdeel, in 1996 ingevoerd als loonkostenmaatregel, af te schaffen.
Door de verhoging van de grens bij de inkomensafhankelijke bijdrage ZVW met
gelijktijdige verlaging van het tarief zal de bijdrage voor laag
betaalde werknemers dalen. Dit biedt compensatie voor het negatieve effect
op de loonkosten van laagbetaalden door afschaffing van de franchise. Dit
wordt nader toegelicht in onderdeel 7 van deze memorie.
 3. Heffing van inkomensafhankelijke bijdrage ZVW
 Hierna wordt in het kort eerst het huidige systeem van heffing van inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW beschreven en daarna de wijziging die met deze wet tot stand
wordt gebracht.
 3.1. Het huidige systeem van de inkomensafhankelijke
bijdrage
 De financiering van de zorgverzekering vindt plaats via nominale premies
en inkomensafhankelijke bijdragen. Alle verzekerden van achttien jaar of ouder
zijn voor hun zorgverzekering een door de zorgverzekeraar vastgestelde nominale
premie verschuldigd die niet afhankelijk is van het inkomen van de verzekerde.
De overheid betaalt de premie voor verzekerden tot achttien jaar via een rijksbijdrage.
Daarnaast kent de Zorgverzekeringswet als financieringsbron een bij de verzekeringsplichtige
geheven inkomensafhankelijke bijdrage die in totaal 50% van de totale
macropremielast dekt. De inkomensafhankelijke bijdragen worden aangewend om
een goed werkend systeem van risicoverevening in stand te houden.
 
 De inkomensafhankelijke bijdrage wordt geheven over loon uit dienstbetrekking
(waaronder sociale uitkeringen en pensioenen), winst uit onderneming, resultaat
uit overige werkzaamheden (behoudens de zogenoemde terbeschikkingstellingsregeling)
en periodieke uitkeringen en verstrekkingen. Het maximum waarover de inkomensafhankelijke
bijdrage is verschuldigd (2009 = € 32 369), is ontleend aan
dat van de toenmalige Ziekenfondswet. Er gelden in hoofdzaak twee tarieven,
een hoog tarief (thans 6,9%) met een verplichte vergoeding ter zake
van de inhouding (bijvoorbeeld bij werknemers) en een laag tarief (thans 4,8%)
zonder recht op vergoeding. Over de vergoeding die de werkgever betaalt is
de werknemer loonbelasting/premie volksverzekeringen verschuldigd. De vergoeding
vormt echter geen loon voor de premies werknemersverzekeringen en de inkomensafhankelijke
bijdrage voor de ZVW zelf. Deze systematiek geldt onder andere ook bij degenen
die een uitkering op grond van de werknemersverzekeringen ontvangen. Doordat
de werkgeversvergoeding belast is telt deze ook mee voor het toetsingsinkomen
bij de inkomensafhankelijke regelingen.
 
 Anderen dan werknemers, in het bijzonder zelfstandige ondernemers en mensen
met een aanvullend pensioen, zijn tot het maximum bijdrage-inkomen de lage
inkomensafhankelijke bijdrage van 4,8% zelf verschuldigd. Zelfstandigen
betalen de inkomensafhankelijke bijdrage op aanslag.
 
 Over de AOW-pensioenen is de hoge inkomensafhankelijke bijdrage van 6,9%
verschuldigd, waarmee (via de netto-nettokoppeling) rekening is gehouden bij
de vaststelling van de AOW-pensioenen, zodat daarvoor geen afzonderlijke vergoeding
wordt gegeven.
 
 Bij de inkomensafhankelijke bijdrage speelt een teruggaafproblematiek.
Als er bijvoorbeeld sprake is van meerdere dienstbetrekkingen, zal de werkgever
(of uitkerende instantie) geen rekening (kunnen) houden met het inkomen dat
op andere wijze wordt verkregen. Als hierdoor het maximum voor de inkomensafhankelijke
bijdrage wordt overschreden, geeft de Belastingdienst het meerdere terug.
Bij degenen die geen vergoeding voor de inkomensafhankelijke bijdrage ontvangen,
vindt de teruggaaf door de Belastingdienst rechtstreeks aan de
verzekeringsplichtige plaats. Bij werknemers vindt de teruggaaf naar evenredigheid
aan de werkgevers plaats, die dit vervolgens met hun werknemers moeten verrekenen.
De werkgever constateert enerzijds dat hij de teruggaaf moet doorbetalen en
anderzijds dat de vergoeding achteraf te hoog is geweest; het saldo van deze
verrekening is nihil, met dien verstande dat voor de werknemer sprake is van
negatief loon (een aftrekpost voor de belastingheffing).
 
 Tegen dit teruggaafsysteem bij werknemers bestaan diverse bezwaren:
 – de teruggaven vinden altijd pas na afloop van het kalenderjaar
plaats, waardoor de werknemer gemiddeld een jaar op teruggaaf van het teveel
betaalde moeten wachten;
 – het systeem is voor de Belastingdienst en werkgevers zeer bewerkelijk;
 – er is veel ruis in de uitvoering doordat de aangeleverde jaarloongegevens
niet altijd gelijk juist en compleet zijn, waardoor verleende teruggaven herhaaldelijk
moeten worden aangepast;
 – werknemers die niet meer in dienst zijn, moeten vanwege de boeking
van negatief loon weer in de loonadministratie worden opgenomen en vervolgens
weer uit die loonadministratie afgevoerd;
 – werknemers hebben er moeite mee dat loongegevens uit een andere
dienstbetrekking bij hun werkgever via de teruggaafbeschikking bekend worden;
 – het is moeilijk uit te leggen waarom een gepensioneerde in de
netto sfeer een teruggaaf van de Belastingdienst krijgt en de werknemer via
negatief loon een belastingvermindering krijgt.
 Het teruggaafsysteem bij personen met meerdere inkomensbronnen waarvoor
verschillende tarieven gelden is gecompliceerd. Een veel voorkomend voorbeeld
hiervan is een gepensioneerde met een AOW-uitkering en aanvullend pensioen.
 3.2. Het voorgestelde systeem van de inkomensafhankelijke
bijdrage
 Wat de werkgever thans aan vergoeding voor de op het loon in te houden
inkomensafhankelijke bijdrage betaalt aan de werknemer, gaat hij voortaan
via de aangifte loonheffingen ten titel van inkomensafhankelijke bijdrage
aan het Zorgverzekeringsfonds betalen. De werknemer heeft voor zijn loon niet
meer met een inkomensafhankelijke bijdrage te maken. Dat is de kern van de
nieuwe systematiek die een aanmerkelijke vereenvoudiging oplevert. De bij
de invoering van de Zorgverzekeringswet vastgelegde verdeling in de zorgkosten
verandert hierdoor (ook in de toekomst) niet. Een wijziging op dit punt is
met nadruk niet beoogd. Het systeem met twee tarieven blijft dus bestaan.
De bestanddelen van het inkomen van de verzekeringsplichtige waarover de inkomensafhankelijke
bijdrage is verschuldigd (kort gezegd: loon, winst, resultaat en periodieke
uitkeringen en verstrekkingen) blijven dezelfde. Er blijven verzekeringsplichtigen
waarbij de inkomensafhankelijke bijdrage voor rekening van een ander (veelal
hun werkgever) komt en verzekeringsplichtigen die de inkomensafhankelijke
bijdrage zelf zijn verschuldigd, deels via inhouding (in het bijzonder bij
pensioen) en deels op aanslag (in het bijzonder bij winst uit onderneming).
 
 Voorgesteld wordt tevens het maximum bijdrage-inkomen voor de inkomensafhankelijke
bijdrage (€ 32 369) te verhogen tot het maximum premieloon
werknemersverzekeringen (€ 47 802). Door deze grondslagverbreding
kunnen de percentages van 6,9 en 4,8 met 0,7 procentpunt worden verlaagd tot
6,2 en 4,1, waardoor de inkomenseffecten worden
gedempt. Hiermee worden de grenzen voor de heffing van de inkomensafhankelijke
bijdrage Zorgverzekeringsfonds en de premies werknemersverzekeringen geharmoniseerd.
Het aantal teruggaven neemt hierdoor belangrijk af, zoals hierna
onder 3.3 wordt uiteengezet. Door een en ander wordt de uitvoering nog verder
verbeterd. Voor het effect op de loonkosten bij bedrijven wordt verwezen naar
onderdeel 7 van deze memorie.
 De door een werkgever verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage
 Voor de door een werkgever verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage
is alleen het loon van zijn werknemer van belang. De voorgestelde wettelijke
bepalingen zijn erop gericht dat waar de werkgever nu een vergoeding betaalt
hij voortaan een heffing betaalt, zonder dat die heffing hoger of lager is
dan hetgeen de werkgever bij de huidige systematiek aan vergoeding zou moeten
betalen.
 
 De door de inhoudingsplichtige verschuldigde werkgeversheffing wordt,
anders dan de vergoeding die hij onder het huidige systeem betaalt, niet aangemerkt
als loon van de werknemer waarover loonbelasting/premie volksverzekeringen,
premies werknemersverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage ZVW zijn
verschuldigd.
 De door een verzekeringsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW
 Het verschil voor de verzekeringsplichtige ten opzichte van de huidige
situatie is dat loon waarover de werkgever inkomensafhankelijke bijdrage is
verschuldigd niet tot de grondslag behoort waarover de verzekeringsplichtige
inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd. De grondslag waarover bij de
verzekeringsplichtige inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd bestaat
dus uit ander loon dan loon waarover zijn werkgever een inkomensafhankelijke
bijdrage is verschuldigd (in het bijzonder pensioen), winst uit onderneming,
resultaat uit overige werkzaamheden (anders dan volgens de terbeschikkingstellingsregelingen)
en periodieke uitkeringen en verstrekkingen. De heffing van de inkomensafhankelijke
bijdrage van de verzekeringsplichtige vindt, net als nu, deels plaats bij
wijze van inhouding en deels bij wege van aanslag. Inhouding volgens de systematiek
van de loonbelasting vindt plaats over het loon (in het bijzonder pensioen)
waarover de werkgever geen inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd.
In zoverre hoeven geen aanslagen inkomensafhankelijke bijdrage te worden opgelegd.
Aanslagen worden wel opgelegd aan mensen met ander inkomen, waaronder het
loon dat niet van een inhoudingsplichtige afkomstig is. Daarvoor wordt via
de systematiek voor de inkomstenbelasting een aanslag Zorgverzekeringswet
opgelegd. De systemen van inhouding en aanslag zijn strikt gescheiden, maar
zonder dat uiteindelijk in totaal meer aan inkomensafhankelijke bijdrage wordt
geheven dan met het maximum bijdrage-inkomen in overeenstemming is. Op situaties
met verschillende inkomensbronnen wordt hierna ingegaan. De door de verzekeringsplichtige
verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage is, net als bijvoorbeeld de van
hem geheven loon- en inkomstenbelasting, niet aftrekbaar van het loon dan
wel het inkomen.
 Verlaging van het tarief over AOW-uitkeringen. Bijdrage
van het Ouderdomsfonds
 Zoals hiervoor is opgemerkt, blijft het systeem met twee tarieven bestaan.
Daarbij wordt wel voorgesteld het tarief van de inkomensafhankelijke bijdrage
voor AOW-ers, met het oog op de teruggaafproblematiek, te verlagen naar eenzelfde
tarief als voor het aanvullend pensioen. Hiermee wordt via de netto-nettokoppeling
rekening gehouden bij de vaststelling van de AOW-uitkeringen. Dit is een aanmerkelijke
vereenvoudiging. De derving die daardoor voor het Zorgverzekeringsfonds zou
ontstaan, wordt opgevangen door een directe bijdrage vanuit het Ouderdomsfonds
aan het Zorgverzekeringsfonds. Dit maakt geen verschil voor de financiële
positie van deze fondsen. Alleen de geldstromen lopen anders.
 3.3. Samenloopsituaties. Teruggaven bij meer inkomstenverhoudingen
 Bij de voorgestelde opheffing van het discoördinatiepunt kunnen de
teruggaven bij meerdere dienstbetrekkingen vervallen (ongeveer 445 000
teruggaven minder). Werknemers hebben wat hun loon betreft immers niet meer
met de inkomensafhankelijke bijdrage te maken. Voor teruggaaf aan werkgevers
is geen goede reden. Het behoort voor de loonkosten van een werkgever geen
verschil te maken of een werknemer nog een andere dienstbetrekking heeft.
Het voor werkgevers lastenverhogende effect van de teruggaven kan neutraal
in het macro lastenbeeld worden verwerkt.
 
 De teruggaven aan gepensioneerden kunnen niet worden afgeschaft. Het is
niet redelijk om mensen met meerdere pensioenen meer aan inkomensafhankelijke
bijdrage te laten betalen dan mensen met hetzelfde totale pensioen uit één
pensioenregeling. Deze teruggaven kunnen rechtstreeks aan de betrokkene via
de Belastingdienst plaatsvinden. Dat is dezelfde systematiek als nu, maar
er hoeven veel minder teruggaven te worden verleend omdat het maximum bijdrage-inkomen
wordt verhoogd. Van de ongeveer 494 000 teruggaven aan ouderen vallen
er naar schatting ongeveer 300 000 af. Doordat steeds hetzelfde (lage)
tarief van toepassing is, wordt het verlenen (en uitleggen) van de teruggaven
bovendien veel eenvoudiger.
 Andere samenloopsituaties
 Het is mogelijk dat iemand zowel loon als winst geniet. In de huidige
systematiek wordt voor de inkomensafhankelijke bijdrage eerst naar het loon
gekeken. Is het loon hoger dan het maximum bijdrage-inkomen, dan is over de
winst geen inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd. Is het loon lager dan
het maximum bijdrage-inkomen, dan is over de winst op aanslag inkomensafhankelijke
bijdrage verschuldigd (totdat winst en loon samen het maximum bijdrage-inkomen
hebben bereikt). Hetzelfde geldt bij de combinaties loon/resultaat, pensioen/winst
en pensioen/resultaat. Deze systematiek zal blijven bestaan. In een voorbeeld,
als over het loon tot het maximum inkomensafhankelijke bijdrage is betaald,
wordt ter zake van de winst of het resultaat geen aanslag opgelegd. Over het
loon is het maximum immers al betaald door de werkgever. Zoals hiervoor al
is opgemerkt, veranderen de bestanddelen van het inkomen waarover de inkomensafhankelijke
bijdrage is verschuldigd (kort gezegd: loon, winst, resultaat en periodieke
uitkeringen en verstrekkingen van de verzekeringsplichtige) niet. Deze grondslag
wordt alleen gesplitst in een deel waarover de werkgever de inkomensafhankelijke
bijdrage is verschuldigd en een deel waarover de verzekeringsplichtige de
inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd, zonder dat er een cumulatie
optreedt. In de wet wordt eerst de grondslag voor de door de werkgever verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage genoemd (de werkgever heeft alleen met loon
te maken) en daarna de grondslag voor de door de verzekeringsplichtige verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage (het totaal van loon, winst, resultaat en periodieke
uitkeringen en verstrekkingen verminderd met het loon waarover de werkgever
al inkomensafhankelijke bijdrage heeft betaald). Indirect zal de door de werkgever
verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage financieel voor de werknemer van
belang zijn omdat deze een rol speelt bij de bepaling van de loonruimte. Ook
in zoverre is het redelijk dat in samenloopsituaties teruggaaf plaatsvindt,
ook al heeft de werknemer zelf minder betaald dan met het maximum bijdrage-inkomen
in overeenstemming is.
 
 Ook bij de combinatie van loon en pensioen kan teruggaaf plaatsvinden.
De bij het pensioen ingehouden inkomensafhankelijke bijdrage wordt terugbetaald
als het maximum bijdrage-inkomen al met het loon is bereikt. Is het loon lager
dan het maximum bijdrage-inkomen, dan vindt alleen maar een gedeeltelijke
teruggaaf plaats van de op het pensioen ingehouden inkomensafhankelijke bijdrage.
Blijven loon en pensioen samen onder het maximum bijdrage-inkomen, dan vindt
uiteraard geen teruggaaf plaats. Ten opzichte van de huidige situatie wordt
hier geen wijziging voorgesteld. Naast de hiervoor genoemde motivering wordt
opgemerkt dat een andere benadering zou betekenen dat mensen met dergelijke
samenloopposities (loon en een andere bron van inkomen) er ten opzichte van
de huidige situatie 4,1% over maximaal € 47 802 op achteruitgaan.
Dit achten wij ongewenst.
 3.4. Aanvullend pakket
 Bij de uniformering van de loonbegrippen worden de vergoedingen die de
werkgevers thans betalen voor de op het loon van hun werknemers in te houden
inkomensafhankelijke bijdrage vervangen door een werkgeversheffing. Deze werkgeversheffing
behoort niet tot het loon (in tegenstelling tot de huidige werkgeversvergoedingen).
Hierdoor wordt de grondslag voor de loon- en inkomstenbelasting versmald.
Om de daardoor optredende derving van loon- en inkomstenbelasting te voorkomen
en te vermijden dat er bij werknemers een onbedoeld en groot positief inkomenseffect
ontstaat is een pakket aan maatregelen genomen. Deze treft u aan in tabel
2. Om te voorkomen dat een groter beroep op inkomensafhankelijke regelingen
zal worden gedaan zonder dat er netto iets verandert voor de burger (de zogenaamde
verzamelinkomens dalen omdat er geen belaste werkgeversvergoedingen meer zijn),
zullen de desbetreffende inkomensgrenzen technisch worden aangepast, voor
zover dat al niet automatisch plaatsvindt. Voor enkele inkomensafhankelijke
regelingen zoals zorgtoeslag, kindgebonden budget, WTOS en studiefinanciering
wordt de technische aanpassing in deze wet geregeld. Voor andere zoals de
kinderopvangtoeslag en huurtoeslag gebeurt dat later via (reguliere) lagere
regelgeving.
 Tabel 2 Overzicht (aanvullend) pakket (mutaties in %
of €)
 
 
 
 
 
 
 Tarief 1e schijf
 + 2,80%
 
 
 Tarief 2e schijf
 + 0,25% 
 
 
 Algemene heffingskorting
 – 35 
 
 
 Arbeidskorting1; bedrag
 – 125 
 
 
 Arbeidskorting; inkomensgrens
 – 534
 
 
 Arbeidskorting; afbouwpercentage
 + 2,75% 
 
 
 Arbeidskorting; afbouwbedrag
 + 900 
 
 
 Arbeidskorting; grens t.b.v. afbouw
 – 2 600 
 
 
 Ouderenkorting
 + 200 
 
 
 Ouderenkorting vanaf grens ouderenkorting
 + 150 
 
 
 Aanvullende ouderenkorting
 – 60 
 
 
 AOW-tegemoetkoming
 – 75 
 
 
 Lengte 1e schijf
 + 700 
 
 
 Lengte 2e schijf
 – 1 200 
 
 
 Start afbouw kindgebonden budget
 – 2 750
 
 
 MKB-winstvrijstelling
 + 2,00% 
 
 
 Specifieke tijdelijke korting Vut/prepensioen van 1% met
maximum
 182
 
 
 Inkomensafhankelijke bijdrage ZVW (hoog/laag)
 – 0,70%
 
 
 Grens inkomensafhankelijke bijdrage ZVW
 + 15 335
 
 
 Inkomensafhankelijke bijdrage ZVW over AOW
 – 2,80%
 
 
 Franchise AWF-premie werkgevers
 – 16 443 
 
 
 AWF-premie werkgevers
 – 2,5% 
 
 
 Zorgtoeslag afbouwpercentage alleenstaand
 + 0,40% 
 
 
 Zorgtoeslag normpercentage meerpersoonshuishouden
 + 0,40% 
 
 
 Zorgtoeslag afbouwpercentage meerpersoonshuishouden
 + 0,40%
 
 
 
 
 
 1 Vanaf 2011 de «doorwerkbonus».
 
 Het aanvullende pakket kan overigens nog worden bijgesteld naar de laatste
inzichten voorafgaand aan de inwerkingtreding van het uniforme loonbegrip.
 4. Inwerkingtreding
 De wijzigingen in deze wet zullen ingaan op een bij koninklijk besluit
te bepalen tijdstip. Hiertoe zal in het voorjaar van 2010 een keuze worden
gemaakt, mede afhankelijk van het koopkrachtbeeld voor 2011, tussen invoering
per 1 januari 2011 of 2012. De keuze zal voor 1 juli 2010 bekend
worden gemaakt, zodat werkgevers, softwareleveranciers, de Belastingdienst,
het UWV en andere partijen nog voldoende tijd hebben om zich goed op de wijzigingen
voor te bereiden.
 5. Overgangsrecht opheffen discoördinatiepunten
 De wijzigingen met betrekking tot het loonbegrip zijn volgens deze wet
met onmiddellijke werking van kracht. Het fiscale genietingstijdstip bepaalt
welk loonbegrip van toepassing is, dat van vóór of na de wetswijziging.
Loon dat op grond van de Wet op de loonbelasting 1964 in het jaar van wetswijziging
(als voorbeeld wordt hierna 2011 genoemd) of later in aanmerking moet worden
genomen, valt onder het uniforme loonbegrip, ook als dat loon – in het
voorbeeld van inwerkingtreding met ingang van 1 januari 2011 –
materieel deels voor 1 januari 2011 is verdiend. Met betrekking tot een
bijtelling privé-gebruik auto in 2011 maakt het in dit voorbeeld ook
niet uit wanneer de auto voor het eerst aan de werknemer ter beschikking is
gesteld. Het gaat dan om in 2011 genoten loon waarvoor de dan geldende regels
moeten worden toegepast. Hiervoor is al uiteengezet waarom met betrekking
tot de levensloopregeling niet in bijzonder overgangsrecht is voorzien.
 
 Met betrekking tot de uitkeringen op grond van de werknemersverzekeringen
wordt evenmin overgangsrecht voorgesteld. Als een werknemer voor een uitkering
in aanmerking komt, wordt deze gebaseerd op het dagloon in de referteperiode.
Daarbij wordt in beginsel aangesloten bij het premieloon zoals dat op basis
van de aangifte loonheffingen in de polisadministratie is opgenomen. Er kan
sprake zijn van een overgangseffect, namelijk als – in het voorbeeld
van invoering per 1 januari 2011 – de uitkering wordt berekend
over in het jaar 2010 en in het jaar 2011 verdiende loon. Door de wijzigingen
in het premieloon met ingang van 1 januari 2011 kan het premieloon van
de werknemer hoger of lager zijn dan anders het geval was geweest. Afhankelijk
van het tijdvak van twaalf maanden waarover het dagloon wordt berekend, kan
dit verschillend uitpakken, maar het sluit aan bij het feitelijke premieloon.
Vanaf het moment dat het dagloon alleen wordt berekend over de jaren 2011
of later speelt dit niet meer. Hetzelfde geldt voor op basis van oudere jaren
vastgestelde daglonen. Die wijzigen niet door de invoering van het uniforme
loonbegrip. Een en ander is van overeenkomstige toepassing op de vaststelling
van het maatmanloon.
 Op een punt is wel een overgangsregeling nodig. Het gaat dan om de teruggaven
aan de werkgevers met betrekking tot de jaren vóór de uniformering
van het loonbegrip boven het premiemaximum of maximum bijdrage-inkomen betaalde
bedragen. Het zou niet juist zijn als met betrekking deze jaren geen teruggaven
meer gedaan zouden worden. Door middel van een overgangsbepaling wordt geregeld
dat die teruggaven nog via het oude systeem plaatsvinden.
 6. Inkomenseffecten
 In grafiek 1 en tabel 3 zijn de inkomenseffecten weergegeven van de uniformering
van het loonbegrip inclusief aanvullende pakket.
Ongeveer de helft van de huishoudens (42%) merkt nagenoeg niets van
de maatregel; zij hebben een inkomenseffect tussen de –½%
en + ½%. Daarnaast is er een groep van 46% van alle
huishoudens waar de inkomenseffecten liggen tussen ½%-1½%
(28% gaat er tussen de + ½% en 1½%
op vooruit en 18% gaat er tussen de– ½% en – 1½%
op achteruit). In totaal zijn de inkomenseffecten van 88% van de huishoudens
beperkt tot maximaal 1½% (positief en negatief). De resterende
12% is redelijk gelijk verdeeld in huishoudens met een inkomenseffect
van 1½% tot 3% en huishoudens met een inkomenseffect
van meer dan– 1½%. Hierbij valt overigens op dat
de positieve inkomenseffecten relatief vaker voorkomen bij lage- en middeninkomens
dan bij hoge inkomens. Ook is het zo dat 72% van de huishoudens op
minimumniveau inkomenseffecten hebben die liggen tussen– ½%
en ½%.
 Grafiek 1 Inkomenseffecten uniformering loonbegrip
 
 Tabel 3: Inkomenseffecten uniformering loonbegrip
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 minder dan – 3%
 – 3 tot – 1.5%
 – 1.5 tot - 0.5%
 – 0.5% tot 0.5%
 0.5 tot 1.5%
 1.5% tot 3%
 meer dan 3%
 Totaal %
 Aantal huish (x 1 000)
 
 
 
 
 Minimum
 0%
 1%
 7%
 72%
 18%
 2%
 1%
 100%
 444
 
 
 minimum-modaal
 0%
 1%
 7%
 54%
 31%
 5%
 1%
 100%
 2 161
 
 
 1.0 – 1.5 x modaal
 0%
 4%
 11%
 30%
 38%
 16%
 1%
 100%
 1 566
 
 
 1.5 – 2.0 x modaal
 1%
 7%
 16%
 43%
 32%
 1%
 0%
 100%
 1 127
 
 
 2.0 – 3.0 x modaal
 1%
 9%
 39%
 24%
 22%
 4%
 0%
 100%
 1 111
 
 
 > 3 x modaal
 1%
 9%
 50%
 38%
 2%
 0%
 0%
 100%
 623
 
 
 Totaal
 1%
 5%
 18%
 42%
 28%
 6%
 0%
 100%
 7 032
 
 
 
 
 7. Loonkosten bedrijven en instellingen
 Zoals ook in de inleiding is aangegeven zullen de maatregelen in macro
termen lastenneutraal zijn voor burgers en bedrijven en budgetneutraal voor
de overheid. De loonkosten voor individuele bedrijven kunnen op grond van
deze wet wijzigen door de volgende oorzaken:
 1. het afschaffen van de franchise in de Awf-premie onder gelijktijdige
verlaging van de premie van 4,15% naar 1,65% (cijfers 2009).
 2. het verhogen van het maximum bijdrage-inkomen voor de inkomensafhankelijke
bijdrage Zorgverzekeringswet onder gelijktijdige verlaging van de premie van
6,9% naar 6,2% (cijfers 2009).
 3. het opheffen van de discoördinatiepunten rond de bijtelling privégebruik
auto en inleg levensloop inclusief lastencompensatie.
 
 De loonkostenmutaties als gevolg van de eerste twee maatregelen zullen
bij alle werkgevers neerslaan. Ter zake van de derde maatregel zullen alle
werkgevers de generieke lastenverlichting genieten terwijl de lastenverzwaring
van de maatregel zelf afhankelijk is van de mate waarin bijtelling privégebruik
auto en inleg levensloop voorkomt bij werkgevers. In grafiek 2 zijn de mutaties
opgenomen van de loonkosten per werknemer van de eerste twee maatregelen apart
(AWF-franchise en ZVW) en het totaal. De loonkosteneffecten per werknemer
waarmee de werkgever geconfronteerd wordt lopen in een range van 0,8%
hogere loonkosten tot 0,9% lagere loonkosten. De totaal optredende
loonkosteneffecten per werkgever verschillen uiteraard, afhankelijk van de
samenstelling van het werknemersbestand, maar schommelen tussen beide genoemde
waarden. Ter indicatie is met behulp van geanonimiseerde cijfers uit de loonaangifte
2008 in tabel 4 af te lezen wat de procentuele loonkostenmutatie is afgezet
tegen de grootte (naar loonsom) van het bedrijf.
Tevens is in deze tabel per loonsomcategorie zichtbaar om hoeveel werkgevers
het gaat, wat de totale loonkosten zijn en wat de gemiddelde mutatie in loonkosten
is.
 Grafiek 2 Loonkosteneffecten per werknemer (-/- = lagere
loonkosten)
 
 Tabel 4 Effect loonkosten maatregelen AWF en ZVW voor
werkgevers (-/- = lagere loonkosten)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Loonkosten
 aantal bedrijven
 totale loonkosten
 gemiddelde mutatie
 verdeling loonkosteneffecten (elke rij telt op tot 100%)
 
 
 
 
 
 
 in mln
 in % van loonkosten
 – 1% tot 0,5%
 0,5% tot 0%
 0% tot 0,5%
 0,5% tot 1% 
 
 
 0 – 0,25 mln
 213 360
 18 301
 – 0,2%
 21%
 31%
 34%
 13%
 
 
 0,25 – 0,5 mln
 39 384
 13 900
 – 0,2%
 19%
 45%
 34%
 2%
 
 
 0,5 -1 mln
 24 939
 17 420
 – 0,1%
 12%
 53%
 34%
 2%
 
 
 1 – 2 mln
 13 756
 19 145
 – 0,1%
 6%
 54%
 38%
 1%
 
 
 2 – 5 mln
 8 460
 25 961
 – 0,1%
 4%
 53%
 42%
 1%
 
 
 5 – 10 mln
 2 800
 19 417
 – 0,2%
 4%
 50%
 44%
 1%
 
 
 > 10 mln
 2 652
 125 166
 – 0,6%
 8%
 39%
 52%
 1%
 
 
 totaal
 305 351
 239 310
 
 19%
 37%
 35%
 10%
 
 
 
 
 8. EU-aspecten
 Dit wetsvoorstel bevat geen EU-aspecten.
 9. Budgettaire aspecten
 In tabel 5 treft u de budgettaire effecten van de uniformering van het
loonbegrip.
 Tabel 5 budgettaire effecten uniformering loonbegrip
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Lasten1 
 Uitgaven
 
 EMU-relevant2
 
 
 
 
 
 1. Afschaffen belasting IAB
 –/-6,9
 
 
 -/-6,9
 
 
 
 2. Grondslagverbreding/verlaging tarief - 0,7%/
 + 0,3
 0,2
 
 + 0,1
 
 
 
 verlaging tarief ZVW voor AOW -2,1%
 
 
 
 
 
 
 3. Compensatiepakket lasten (incl. brutering)
 
 
 + 6,7
 
 
 
 + 6,7
 
 
 
 4. Verlaging AOW tegemoetkoming
 
 – 0,2
 
 +0,2
 
 
 
 5. Totaal kaderrelevant
 0,0
 0,0
 
 0,0
 
 
 
 
 
 
 1 -/- = lastenverlichting voor burgers/bedrijven.
 
 2 -/- = een negatieve belasting van het EMU-saldo.
 Toelichting
 1. Een deel van de vereenvoudiging wordt gerealiseerd doordat er geen
belasting meer betaald hoeft te worden over de IAB. Dit levert een lastenverlichting
voor burgers op van € 6,9 mld inclusief doorwerking via de netto-netto
koppeling (bruteringseffecten).
 2. Daarnaast wordt de premiegrondslag ZVW gelijk getrokken met die van
de premie werknemersverzekeringen Hierdoor kan het IAB tarief met 0,7%-punt
omlaag. Daarnaast wordt het tarief voor AOW-ers gelijk gesteld met het tarief
voor aanvullend pensioen en zelfstandigen (het «verlaagde IAB tarief»).
Ook dat levert een voordeel in de uitvoering op. Hierdoor resulteert een lastenverzwaring
van 0,3 miljard en hogere uitgaven van 0,2 miljard. Voor het overgrote deel
betreft dit dezelfde post: namelijk de hogere IAB lasten voor overheidswerkgevers
en de werkgevers in de zorg.
 3. Er is een omvangrijk aanvullend pakket samengesteld met als doel het
geheel EMU-saldo neutraal vorm te geven en de inkomenseffecten te neutraliseren
over de verschillende groepen. Per saldo leveren deze maatregelen € 6,7
miljard op.
 4. Binnen het totale compensatiepakket wordt ook de AOW-tegemoetkoming
verlaagd met € 75, dit levert € 0,2 miljard op.
 5. Per saldo is dit pakket EMU-saldo neutraal.
 
 De maatregelen bij de discoördinatiepunten auto van de zaak en levensloop
zouden zonder nadere maatregelen structureel circa € 150 miljoen
hogere premies opleveren en € 15 miljoen hogere uitkeringslasten.
Het saldo van € 135 miljoen zal teruggesluisd worden via premieverlaging.
Het afschaffen van de teruggave van inkomensafhankelijke bijdrage ZVW en premies werknemersverzekeringen bij meerdere werkgevers levert
circa€ 200 miljoen op welke eveneens via tariefsverlagingen zullen
worden teruggesluisd. De hier genoemde bijdrage- en premieverlagingen zullen
voorafgaand aan het jaar van invoering herrekend worden en via lagere regelgeving
gerealiseerd worden.
 10. Uitvoeringskosten Belastingdienst
 De maatregelen opgenomen in deze wet zijn uitvoerbaar en handhaafbaar
door de Belastingdienst. De gelijkstelling van het premieloon met het fiscaal
loon bij privé-gebruik auto en levensloop vergt vanaf 2012 jaarlijkse
uitvoeringskosten ten bedrage van € 0,8 miljoen. Voorts zijn systeemaanpassingen
nodig in 2012 met het oog op de invoering van een werkgeversheffing in het
kader van de Zorgverzekeringswet ten bedrage van € 0,7 miljoen.
De invoering van deze heffing leidt in 2012 tot een besparing in uitvoeringskosten
ten bedrage van € 1,5 miljoen.
 Saldo uitvoeringskosten Wet Uniformering Loonbegrip
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 2009
 2010
 2011
 2012
 2013 
 
 
 
 
 – -
 0.0
 0,0
 – 0,7
 
 
 
 
 
 
 De aan deze wet verbonden uitvoeringskosten die betrekking hebben op 2010
en verder liggende jaren, worden betrokken bij de budgettaire besluitvorming
in het voorjaar 2010.
 11. Gevolgen voor bedrijfsleven en burger (administratieve
lasten)
 Met deze wet wordt een uniform loonbegrip ingevoerd voor de heffing van
loonbelasting/premie volksverzekeringen, premies werknemersverzekeringen en
inkomensafhankelijke bijdrage voor de Zorgverzekeringswet. Uniformering is
een noodzakelijke stap op weg naar verdere substantiële vereenvoudigingen.
Het kabinet streeft ernaar om de reductie van de administratieve lasten die
door de uniformering van het loonbegrip bereikt zou kunnen worden zo groot
mogelijk te maken. De kosten die de werkgevers momenteel maken voor software
of extern ingehuurde bureau’s om met de gegevens uit hun loonadministratie
de (maandelijkse) loonaangifte te kunnen doen bedragen € 709 miljoen,
dit is meer dan de helft van de administratieve lasten die gemoeid zijn met
de loonheffingen (€ 1 268 miljoen). Uit het standaardkostenmodel
loonheffing (de zogenaamde «0-meting») blijkt dat het grootste
deel van deze kosten (€ 643 miljoen) zit in de inhuur van een extern
salarisbureau dat de loonheffingen (belastingen en premies) berekent en namens
de werkgever aanlevert aan de Belastingdienst. In tabel 6 zijn de onderliggende
gegevens uit de 0-meting opgenomen.
 Tabel 6 Gegevens standaardkostenmodel loonheffing
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 minder dan 20 werknemers
 tussen 20 en 100 werknemers
 meer dan 100 werknemers
 Gemiddeld 
 
 
 
 
 Aantal (in %)
 
 
 
 
 
 
 Via salarisverwerker
 90
 40
 10
 40 
 
 
 Via eigen software
 10
 60
 90
 60
 
 
 Totaal
 100
 100
 100
 100 
 
 
 Gemiddelde kosten per werkgever (€)
 
 
 
 
 
 
 Via salarisverwerker
 975
 8 208
 162 310
 1 311 
 
 
 Via eigen software1
 750
 1 000
 1 500
 852 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Totaal
 
 
 
 
 
 
 Totale kosten (€ mln)
 503
 144
 63
 709 
 
 
 wv via salarisverwerker
 463
 122
 58
 643 
 
 
 wv via eigen software
 40
 22
 5
 67
 
 
 
 
 
 1 Dit zijn de abonnementskosten voor de jaarlijkse updates
van de software.
 
 Uit bovenstaande cijfers blijkt dat de kosten van het inhuren van een
salarisverwerker voor de aangifte van loonheffingen substantieel hoger liggen
dan indien werkgevers het zelf berekenen via een aangeschaft softwarepakket
dat bijvoorbeeld geïntegreerd is in de salarisadministratie. Voor vooral
kleine ondernemers is de stap om het zelf te doen blijkbaar nu nog te hoog
omdat ongeveer 90% de aangifte van loonheffingen uitbesteedt. Het kabinet
verwacht dat door uniformering van het loonbegrip in combinatie met verdere
stappen zoals een loonsomheffing de loonaangifte dermate eenvoudig wordt dat
er fors op deze kosten bespaard kan worden. Deze besparing zal voornamelijk
uit «de markt» moeten worden gehaald, eenvoudige loonheffingen
vergen eenvoudigere dus goedkopere diensten van salarisverwerkers en softwareleveranciers.
Verder zal het kabinet onderzoek doen naar verdergaande vereenvoudigingen
van de aangifte en de hiervoor benodigde stappen. Eén van de mogelijkheden
die onderzocht kan worden, is de vraag of het wenselijk en mogelijk is, dat
de Belastingdienst zelf een aangifteprogramma kan gaan aanbieden waarmee de
loonheffingen berekend kunnen worden. Gezien de wens om de uitkomsten van
het McKinsey-rapport voor de IV-keten te respecteren (focus op continuïteit
de komende jaren) en het feit dat dit moet passen binnen een robuuste loonaangifteketen,
zullen concrete stappen niet eerder dan 2012 kunnen plaatsvinden. Hiervoor
is uiteraard nadere afstemming met betrokken partijen noodzakelijk. Door de
vereenvoudigingen zullen de jaarlijkse aanpassingen in het generieke deel
van de loonaangifte zoals de hoogte van de tarieven, de lengte van de schijven,
de hoogte van de heffingskortingen maar vooral de geregelde structurele wijzigingen
belangrijk beperkt worden. Wij veronderstellen dat door de eenvoudigere jaarlijkse
aanpassingen er per bedrijf een besparing kan optreden van circa € 400.
Als er verder, ambitieus, vanuit wordt gegaan dat de kleine- en middelgrote
werkgevers op termijn net als de grote werkgevers voor 90% zelf aangifte
kunnen doen via eigen software zou structureel een potentiële administratieve
lastenreductie van € 380 miljoen mogelijk zijn.
 Specifieke maatregelen
 Onderstaand worden de AL-aspecten van de diverse specifieke maatregelen
uit deze wet weergegeven:
 Vervangen inkomensafhankelijke bijdrage ZVW door een werkgeversheffing
 De verplichte inkomensafhankelijke bijdrage ZVW komt te vervallen waardoor
deze niet meer bij de loonaangifte verantwoord hoeft te worden. De nieuwe
ZVW werkgeversheffing sluit aan bij de voormalige ZVW-vergoeding maar zal
geen eigen grens meer kennen maar meelopen met de premiegrens voor de werknemersverzekeringen.
 Afschaffen evenredige bijdrage/premie verrekening
 Bij meerdere dienstbetrekkingen worden nu naar rato de teveel betaalde
ZVW-bijdrage en premies werknemersverzekeringen terugbetaald aan de werkgever.
Deze dient dit richting werknemer te verwerken door de oorspronkelijke bijtelling
van de ZVW-vergoeding neerwaarts bij te stellen waardoor er tevens minder
loonheffing verschuldigd is door de werknemer. Deze boekingen vervallen.
 Afschaffen werknemersdeel AWF-premie
 Deze premie bedraagt in 2009 0,0% maar diende stand by te blijven
in de loonadministratie. Aangezien de premie nu helemaal wordt afgeschaft
komt deze niet meer voor in de loonadministratie.
 Toepassing omkeerregel voor inleg en opname van levenslooptegoed
en bijtelling privégebruik auto ook premieloon werknemersverzekeringen
 Deze discoördinatiepunten in de loonheffing vervallen waardoor er
geen verschil meer is tussen de loonheffing en premieheffing over bijtelling
privégebruik auto en levensloopinleg en opname.
 Afschaffen franchise AWF
 Door het afschaffen van de franchise in de AWF is de grondslag van alle
premies geharmoniseerd. Er behoeft geen aparte grondslag voor de AWF-premie
meer te worden bijgehouden.
 Vaste verandermomenten
 De maatregelen in deze wet zullen de vaste verandermomenten (VVM) van
1 januari en 1 juli aanhouden aangezien de beoogde ingangsdatum
1 januari 2011 of 2012 is.
 12. Toetsen
 IWI
 De Inspectie voor werk en inkomen ziet in deze wet geen aanleiding tot
het maken van opmerkingen met betrekking tot toezichtbaarheid.
 UWV
 Het UWV heeft in zijn uitvoeringstoets aangegeven dat de voorstellen per
2011 uitvoerbaar zijn voor de loonaangifteketen en de polisadministratie.
Afschaffing van het werknemersdeel van de Awf-premie heeft geen systeemaanpassing
tot gevolg. De heffing van premies over privégebruik van de auto van
de zaak en over de opname in plaats van de inleg voor levensloop heeft gevolgen
voor het uitkeringsloon en is uitvoerbaar. Het voorstel tot invoering van
een ZVW-bijdrage door de werkgever aan het Zorgverzekeringsfonds leidt tot
aanpassing van de loonaangifte en de polisadministratie. Het UWV acht de invoering
van de uniformering van het loonbegrip per 2011 haalbaar maar gaat na welke
consequenties een invoering van het uniforme loonbegrip per die datum heeft
op door het UWV geplande IT-wijzigingen. Deze wet leidt, volgens het UWV,
nagenoeg niet tot wijziging van zijn werkzaamheden en heeft dan ook niet een
verlaging of toename van de structurele uitvoeringskosten tot gevolg; de incidentele
kosten worden geraamd op 3,4 mln. Het UWV heeft een aantal vragen en aandachtspunten
waarover het nader overleg nodig acht in verband met het Schattingsbesluit,
Besluit dagloonregels werknemersverzekeringen en andere besluiten. Deze hebben
betrekking op de wijze waarop wordt omgegaan met de waarde van privégebruik
auto voornamelijk in geval hiervoor een naheffing bij de werknemer is opgelegd
en de gegevens daarover niet in de polis zijn opgenomen en in verband met
overgangsrecht voor lopende gevallen. Met betrekking tot de levensloop wordt
aandacht gevraagd voor lopende gevallen alsmede op de wenselijkheid van goede
informatie en communicatie in verband met het verlagend effect van de inleg
op het dagloon, tenzij de inleg geschiedt uit de vakantietoeslag. Het UWV
vraagt aandacht voor de gevolgen van de inleg voor het dagloon van de starter
op de arbeidsmarkt en de 50 plusser die meer dan gebruikelijk
inlegt. Daarnaast kan het dagloon in verband met opname van levensloop hoger
zijn dan thans. Het UWV wijst ook op verschillen tussen degenen die wel en
die niet deelnemen aan de levensloop. Met betrekking tot de inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW vraagt het UWV aandacht voor enkele aspecten in verband met het
buitenland.
 SVB
 De SVB acht de voorgestelde wijzigingen goed uitvoerbaar en inwerkingtreding
met ingang van 2011 voor de SVB haalbaar. De SVB voorziet geen structurele
consequenties. De SVB acht de compensatie van het Zorgverzekeringsfonds voor
de verlaging van de inkomensafhankelijke bijdrage over het AOW-pensioen uitvoerbaar.
Voor de uitvoering van de volksverzekeringen acht de SVB toepassing van de
VCR-systematiek ongewenst.
 Actal
 Actal beschouwt de maatregelen in deze wet als een zeer belangrijke stap
op weg naar verdere substantiële administratieve lastenverlichting. Actal
ondersteunt zowel het belang van deze vereenvoudiging als de potentiële
administratieve lastenverlichting zoals in deze memorie van toelichting weergegeven.
Actal adviseert voorts te overwegen om de methodiek van Voortschrijdend Cumulatief
Rekenen (VCR), een rekenmethode waarbij voor de verschuldigde premies rekening
wordt gehouden met in voorgaande tijdvakken genoten lonen, af te schaffen
waardoor de loonadministratie en de loonaangifte verder kunnen worden vereenvoudigd.
In het kader van verdere stappen tot vereenvoudiging van de premieheffing
zal het kabinet de betekenis van de VCR-systematiek voor de premieheffing
bezien. De uitkomsten hiervan zullen voor de uiterlijke datum van bekend maken
van het invoeringsjaar, zoals in hoofdstuk 4 beschreven (1 juli 2010),
bekend worden gemaakt.
 II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
 
 Vooraf wordt opgemerkt dat de artikelen I tot en met III betrekking hebben
op de wetten die voor de uniformering van het loonbegrip moeten worden gewijzigd.
Het gaat om de Wet financiering sociale verzekeringen (hierna: Wfsv), de Zorgverzekeringswet
(hierna: Zvw) en de Wet op de loonbelasting 1964 (hierna: Wet LB 1964). Vervolgens
komen de artikelen aan de orde met de wetten die als uitvloeisel van de uniformering
van het loonbegrip moeten worden gewijzigd. Deze artikelen zijn geclusterd
naar de daarbij betrokken ministeries.
 Artikel I
 Artikel I, onderdeel A (artikel 16 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 In artikel 16, eerste lid, van de Wfsv is het loon voor de werknemersverzekeringen
gelijkgesteld aan het loon en de gage overeenkomstig de Wet LB 1964. Met de
aanpassingen krijgt het wegnemen van de discoördinatiepunten vorm en
is het loonbegrip voor de werknemersverzekeringen in beginsel gelijkgetrokken
met het fiscale loonbegrip.
 In artikel 16, tweede lid, van de Wfsv resteert een tweetal uitzonderingen
op het uniforme loonbegrip. In het tweede lid, onderdeel a, is geregeld dat
loon uit vroegere dienstbetrekking niet behoort tot het premieloon voor de
werknemersverzekeringen.
 Dat vloeit voort uit de aard van de werknemersverzekeringen: het verzekeren
tegen verlies aan arbeidsinkomen. De uitkeringen op grond van de werknemersverzekeringen,
de eventuele toeslagen op grond van de Toeslagenwet en de eventuele
bovenwettelijke uitkeringen blijven wel tot het premieloon voor de werknemersverzekeringen
behoren. De hierin besloten discoördinatie vormt in de dagelijkse praktijk
geen belemmering, nu de toepasselijkheid niet zozeer werkgevers betreft maar
vrijwel uitsluitend uitkerende instanties.
 In artikel 22a van de Wet LB 1964 wordt een aantal wijzigingen voorgesteld
op grond waarvan hetgeen wordt genoten op grond van de artikelen 628, 628a
en 629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek wordt aangemerkt als loon uit
tegenwoordige dienstbetrekking. Als zodanig wordt dit loon op grond van artikel
16, eerste lid, van de Wfsv reeds in de grondslag voor de premieheffing betrokken.
Afzonderlijke vermelding van dit loon in het tweede lid van artikel 16 Wfsv
is daarmee overbodig en blijft verder achterwege.
 In artikel 16, tweede lid, onderdeel b, van de Wfsv is een aantal eindheffingsbestanddelen
uitgezonderd. De werkgever kan de loonbelasting/premie volksverzekeringen
met betrekking tot bepaalde in het algemeen kleine loonbestanddelen voor eigen
rekening nemen, waardoor de heffing buiten de werknemer en diens loonstrook
om gaat. Eindheffingsbestanddelen worden niet steeds per werknemer geadministreerd,
waardoor niet kan worden getoetst of het loon al dan niet hoger is dan het
maximum waarover premies werknemersverzekeringen verschuldigd zijn. Eindheffingsbestanddelen
als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdelen b tot en met g, van de Wet
LB 1964 (tekst na de Fiscale vereenvoudigingswet 2010) behoren mede daarom
niet tot de grondslag voor de premies werknemersverzekeringen. Er is geen aanleiding hierin verandering aan te brengen.
 Artikel I, onderdeel B (artikel 17 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Artikel 17, eerste lid, van de Wfsv wordt gewijzigd in verband met de
gelijkschakeling van het maximum bijdrage-inkomen voor de inkomensafhankelijke
bijdrage Zvw (hierna: inkomensafhankelijke bijdrage) met het maximum premieloon
voor de werknemersverzekeringen. Net als bij de Zvw (zie artikel II, onderdelen
D en E) wordt in de wettekst tot uitdrukking gebracht dat de vaststelling
van deze maxima een gezamenlijke verantwoordelijkheid is van de ministers
van SZW, VWS en Financiën. Dit wordt ook tot uitdrukking gebracht in
het tot tweede lid vernummerde derde lid. Het huidige tweede lid vervalt omdat
er geen franchise meer geldt voor de Awf-premie. Zie het algemeen deel van
deze memorie.
 Zoals in het algemeen deel van deze memorie is toegelicht, wordt voorgesteld
de teruggaven bij meerdere dienstbetrekkingen af te schaffen. Daartoe vervalt
het huidige artikel 17, vierde lid, van de Wfsv. De wijziging van het nieuwe
derde lid vloeit enerzijds voort uit de wijziging van artikel 16 van de Wfsv
en betreft voorts een technische aanpassing.
 Artikel I, onderdeel C (artikel 19 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 De tekst van artikel 19 van de Wfsv wordt gewijzigd in verband met het
afschaffen van de franchise voor de Awf-premie.
 Artikel I, onderdelen D, E en F (artikelen 20, 22 en opschrift
hoofdstuk 2, afdeling 2, paragraaf 3, van de Wet financiering sociale
verzekeringen)
 Deze wijzigingen zijn een uitvloeisel van het afschaffen van het werknemersdeel
Awf.
 Artikel I, onderdeel G (artikel 25 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Artikel 25 Wfsv betreft de verschuldigdheid van de premies voor het Algemeen
Werkloosheidsfonds door de werkgever.
 Artikel I, onderdelen H en K (artikelen 28 en 38a van
de Wet financiering sociale verzekeringen)
 Wanneer het UWV de uitkering aan de werkgever betaalt, betaalt het UWV
aan de werkgever tevens de over die uitkering verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage als bedoeld in artikel 42 van de Zvw (in plaats van de vergoeding
van de inkomensafhankelijke bijdrage over de uitkering, zoals die vergoeding
bestond voor de wijziging van de Zvw).
 Artikel I, onderdeel I (hoofdstuk 3, afdeling 3, paragraaf 2,
van de Wet financiering sociale verzekeringen)
 In verband met de afschaffing van het werknemersdeel Awf kan ook artikel
32, waarbij een pseudo-WW-premie door de overheidswerkgever kan worden ingehouden
op het loon van de overheidswerknemer, vervallen.
 Artikel I, onderdeel J (artikel 34 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 De aanpassing in artikel 34 houdt verband met de wijziging van artikel
20 van de Wfsv (artikel I, onderdeel D) en is louter technisch van aard.
 Artikel I, onderdeel K (artikel 38a van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Deze wijziging is toegelicht bij de in artikel I, onderdeel H, opgenomen
wijziging van artikel 28 van de Wfsv.
 Artikel I, onderdeel L (artikel 59 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 In verband met het vervallen van artikel 17, vierde lid, van de Wfsv is
van een eventuele teruggaaf van premies voor de werknemersverzekeringen geen
sprake meer; het zesde lid wordt mitsdien geschrapt.
 In het nieuwe zevende lid is tot uitdrukking gebracht dat aan de werknemer
een naheffingsaanslag premies werknemersverzekeringen kan worden opgelegd
indien de verklaring geen privé-gebruik van een auto van de zaak, bedoeld
in artikel 13bis van de Wet LB 1964, wordt ingetrokken of indien de werknemer
niet doet blijken dat de auto op kalenderjaarbasis voor niet meer dan 500
kilometer voor privé-doeleinden is gebruikt. Met betrekking tot deze
naheffing is het zestiende lid van artikel 13bis van de Wet LB 1964 van overeenkomstige
toepassing verklaard. Voor de motivering wordt verwezen naar het algemeen
deel van deze memorie.
 Artikel I, onderdeel M (artikel 65 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 In artikel 65, eerste en derde lid, van de Wfsv zijn bepalingen opgenomen
die zien op de heffing van een bijdragevervangende belasting van de werknemer
die gemoedsbezwaren heeft tegen een of meer van de volksverzekeringen. Voor
die situatie is daar tevens geregeld dat dan geen inkomensafhankelijke bijdrage
wordt geheven maar een bijdragevervangende belasting. Daarnaast
is in artikel 57 van de Zvw een regeling opgenomen voor personen die gemoedsbezwaren
hebben tegen de AWBZ en daarom zijn ontheven van de verplichting een zorgverzekering
af te sluiten. Voorgesteld wordt de reikwijdte van artikel 65 van de Wfsv
te beperken tot de volksverzekeringen en de werknemersverzekeringen. De regelingen
op dit terrein met betrekking tot de inkomensafhankelijke bijdrage worden
dan volledig in de Zvw opgenomen (artikel II, onderdeel L)
 Artikel I, onderdeel N (artikel 83 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Bij deze wijziging is geregeld dat de bijdrage voor het Zorgverzekeringsfonds,
dat in het nieuwe artikel 87a (zie artikel I, onderdeel O) is geregeld, ten
laste wordt gebracht van het Ouderdomsfonds.
 Artikel I, onderdeel O (artikel 87a van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Bij dit artikel wordt een deel van de financiering van de Zvw geregeld
dat betrekking heeft op AOW-ers. Zie het algemeen deel van deze memorie.
 Periodiek wordt door de SVB een directe bijdrage gestort in het Zorgverzekeringsfonds
ten laste van het Ouderdomsfonds. Deze bijdrage is gelijk aan het verschil
in percentage aan inkomensafhankelijke bijdrage dat geldt voor de inhoudingsplichtige,
bedoeld in artikel 42 van de Zvw, en het percentage dat geldt voor de verzekeringsplichtige,
bedoeld in artikel 43 van de Zvw, gerelateerd aan de lasten van de ouderdomsverzekeringen.
 De SVB zal regels stellen, na goedkeuring van de Minister van SZW (na
overleg met de Ministers van Financiën en VWS), over de betaalbaarstelling
van deze bijdrage.
 Artikel I, onderdelen P, Q, S, T en U (artikelen 100,
104, 108, 115 en 117 van de Wet financiering sociale verzekeringen)
 In plaats van de ten laste van het Algemeen werkloosheidsfonds respectievelijk
de sectorfondsen, het Uitvoeringsfonds voor de overheid, het Arbeidsongeschiktheidsfonds,
de Werkhervattingskas en de Arbeidsongeschiktheidskas komende vergoeding van
de inkomensafhankelijke bijdrage over de betreffende uitkeringen, zoals die
vergoeding bestond voor de wijziging van de Zvw, wordt in dit voorstel de
door het UWV verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage ten laste van het
Algemeen werkloosheidsfonds respectievelijk, de sectorfondsen, het Uitvoeringsfonds
voor de overheid, het Arbeidsongeschiktheidsfonds en de Arbeidsongeschiktheidskas
gebracht.
 Artikel I, onderdeel Q (artikel 104 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Deze wijziging is toegelicht bij de in artikel I, onderdeel P, opgenomen
wijziging van artikel 100 van de Wfsv.
 Artikel I, onderdeel R (artikel 105 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Bij de bepaling van de lastenplafonds, bedoeld in het derde en vierde
lid van artikel 105 van de Wfsv, wordt in plaats van de vergoeding van de
inkomensafhankelijke bijdrage over de desbetreffende uitkeringen, zoals die
vergoeding bestond voor de wijziging van de Zvw, nu rekening gehouden met
de verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage.
 Artikel I, onderdeel S (artikel 108 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Deze wijziging is toegelicht bij de in artikel I, onderdeel P, opgenomen
wijziging van artikel 100 van de Wfsv.
 Artikel I, onderdeel T (artikel 115 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Deze wijziging is toegelicht bij de in artikel I, onderdeel P, opgenomen
wijziging van artikel 100 van de Wfsv.
 Artikel I, onderdeel U (artikel 117 van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Deze wijziging is toegelicht bij de in artikel I, onderdeel P, opgenomen
wijziging van artikel 100 van de Wfsv.
 Artikel I, onderdeel V (artikel 117b van de Wet financiering
sociale verzekeringen)
 Bij de bepaling van loonaanvullingsuitkering, bedoeld in het derde lid,
onderdeel f, van artikel 117b van de Wfsv wordt in plaats van de vergoeding
van de inkomensafhankelijke bijdrage over de betreffende uitkeringen, zoals
die vergoeding bestond voor de wijziging van de Zvw, nu rekening gehouden
met de verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage.
 Artikel II
 Artikel II, onderdeel A (artikel 1 van de Zorgverzekeringswet)
 Het begrip inhoudingsplichtige is in artikel 1, onderdeel l, van de Zvw
gedefinieerd als de inhoudingsplichtige in de zin van de Wet LB 1964 dan wel
de inhoudingsplichtige in de zin van de Wfsv. De laatstgenoemde wet kent het
begrip inhoudingsplichtige echter niet. Het gaat om de werkgever in de zin
van de Wfsv. De tekst wordt dienovereenkomstig gewijzigd. Een inhoudelijke
wijziging is hiermee niet beoogd. In deze toelichting worden de woorden inhoudingsplichtige
en werkgever overigens door elkaar heen gebruikt.
 Het begrip bijdragetijdvak is in artikel 1, onderdeel u, gedefinieerd
als het kalenderjaar. Deze definitie kan zonder bezwaar vervallen. Het woord
bijdragetijdvak komt voor in de bepalingen over de inkomensafhankelijke bijdrage
en kan daar zonder bezwaar worden vervangen door het woord kalenderjaar. Dat
komt de toegankelijkheid van de wettelijke regeling ten goede. In plaats daarvan
wordt in onderdeel u het begrip inspecteur gedefinieerd. Dat is van belang
voor de teruggaven ingeval meer inkomensafhankelijke bijdrage is ingehouden
dan met het wettelijke maximum bijdrage-inkomen in overeenstemming is. In
die bepaling (artikel 50) hoeft hierdoor niet langer naar de Wfsv te worden
verwezen.
 Artikel II, onderdeel B (artikel 39 van de Zorgverzekeringswet)
 De voorgestelde wijziging houdt in dat het Zorgverzekeringsfonds ook vanuit
het Ouderdomsfonds een bijdrage ontvangt. Zie de toelichting op artikel I,
onderdeel O (artikel 87a van de Wfsv).
 Artikel II, onderdeel C (artikel 41 van de Zorgverzekeringswet)
 In artikel 41 van de Zvw wordt geregeld dat zowel de verzekeringsplichtige
als de inhoudingsplichtige inkomensafhankelijke bijdrage zijn verschuldigd. De door de inhoudingsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage komt in de plaats van de werkgeversvergoeding die moet worden betaald
ter zake van de thans nog op het loon van werknemer in te houden inkomensafhankelijke
bijdrage. In artikel 42 van de Zvw wordt geregeld over welk loon de inhoudingsplichtige
de inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd. Artikel 43 van de Zvw regelt
over welke inkomensbestanddelen de verzekeringsplichtige inkomensafhankelijke
bijdrage is verschuldigd.
 Artikel II, onderdeel D (artikel 42 van de Zorgverzekeringswet)
 Dit artikel regelt de door de inhoudingsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage. Omdat een inhoudingsplichtige alleen te maken heeft met het loon
dat hij aan zijn werknemer verstrekt, is de tekst van de bepaling daarop toegespitst.
Met de term «het door hem verstrekte loon overeenkomstig de Wet op de
loonbelasting 1964» is beoogd in algemene zin aan te geven dat het om
het loon voor de loonbelasting gaat (dus bijvoorbeeld zonder bijtelling van
de vrijgestelde pensioenaanspraken), ongeacht de wijze waarop dat aan de werknemer
ten goede komt. Het maakt dus niet uit of het loon wordt verstrekt bij wijze
van betaling, verrekening of terbeschikkingstelling, dan wel of het rentedragend
wordt of vorderbaar en tevens inbaar is.
 De werkgever is de heffing alleen verschuldigd in de situatie waarin hij
nu verplicht is de werknemer een vergoeding te betalen voor de op het loon
in te houden inkomensafhankelijke bijdrage. Thans is dit uitgewerkt in artikel
5.4 van de Regeling zorgverzekering. Deze heffing komt één op één
in de plaats van de huidige werkgeversvergoedingen. Er is geen lastenwijziging
beoogd.
 In de eerste plaats is de inhoudingsplichtige een inkomensafhankelijke
bijdrage verschuldigd over het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking van
zijn werknemers die verzekeringsplichtig zijn. Ook over het loon van gemoedsbezwaarde
werknemers is de inhoudingsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd.
In het zesde lid wordt geregeld dat deze inkomensafhankelijke bijdrage door
de rijksbelastingdienst wordt gestort op de ten behoeve van de gemoedsbezwaarde
werknemer bij het College zorgverzekeringen aangehouden rekening. Of de werkgever
zelf al dan niet gemoedsbezwaren tegen verzekeringen heeft, is voor de Zvw
niet van belang. De werkgever betaalt immers geen verzekeringspremie.
 Militairen in werkelijke dienst zijn niet verzekeringsplichtig op grond
van deze wet, omdat zij zijn aangewezen op de zorgverlening door of vanwege
de militair geneeskundige diensten. De inhoudingsplichtige is daarom over
het loon van deze militairen geen werkgeversheffing verschuldigd.
 Een werkgever, die niet inhoudingsplichtig is voor de loonbelasting. maar
wel werkgever is in de zin van de Wfsv (in het bijzonder een werkgever die
in het buitenland is gevestigd en in Nederland geen vaste inrichting heeft),
is onderworpen aan heffing van inkomensafhankelijke bijdrage als hij aan een
verzekeringsplichtige werknemer loon betaalt. Ook dan gaat het om loon overeenkomstig
de Wet LB 1964.
 Op de regel dat de inhoudingsplichtige over het loon uit tegenwoordige
dienstbetrekking inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd, worden in
artikel 42, eerste lid, onderdeel a, vier uitzonderingen gemaakt, te weten
bij bepaalde eindheffingsbestanddelen, bij het loon waarvoor aan de werknemer
ter zake van het voordeel van een ter beschikking gestelde auto een naheffingsaanslag
wordt opgelegd, bij «opting in» en bij het loon van een directeur-grootaandeelhouder
in de zin van artikel 6, eerste lid, onderdeel d, van de Ziektewet. Deze uitzonderingen
kunnen als volgt worden toegelicht.
 Eindheffingsbestanddelen worden niet steeds per werknemer geadministreerd,
waardoor niet kan worden getoetst of het loon al dan niet hoger is dan het
maximum waarover inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is.
Eindheffingsbestanddelen als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdelen
b tot en met g, van de Wet LB 1964 behoren daarom niet tot de grondslag voor
de inkomensafhankelijke bijdrage. Er is geen aanleiding hierin verandering
aan te brengen. Over bijvoorbeeld spaarloon is derhalve geen inkomensafhankelijke
bijdrage verschuldigd. Het loon dat in de eindheffing wordt betrokken in verband
met het opleggen van een naheffingsaanslag (artikel 31, eerste lid, onderdeel
a, van de Wet LB 1964), maar dat geen eindheffingsbestanddeel is zoals genoemd
in artikel 31, eerste lid, onderdeel b tot en met g, van de Wet LB 1964, behoort
wel tot de grondslag van de inkomensafhankelijke bijdrage.
 De reden voor de uitzondering bij naheffing van de werknemer van het voordeel
van een ter beschikking gestelde auto is dat de werkgever niet met extra lasten
moet worden geconfronteerd als een verklaring geen privé-gebruik wordt
ingetrokken of indien de werknemer niet doet blijken dat de auto op kalenderjaarbasis
voor niet meer dan 500 kilometer voor privé-doeleinden is gebruikt.
De verklaring geen privé-gebruik werkt voor de inhoudingsplichtige
als een vrijwaring. Om de verklaring ook als zodanig te laten werken, is de
inhoudingsplichtige geen inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd over het
met de ter beschikking gestelde auto verband houdende voordeel dat ten onrechte
niet tot het loon gerekend is in een situatie als bedoeld in artikel 13bis,
zestiende lid, van de Wet LB 1964. Het voordeel ter zake van de ter beschikking
gestelde auto dat kan worden toegerekend aan de bij intrekking van de beschikking
inmiddels verstreken loontijdvakken, wordt daarom in zoverre uitgezonderd
van de grondslag waarover de werkgeversheffing verschuldigd is. De over dit
loon verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage wordt geheven van de werknemer
door aan de werknemer een naheffingsaanslag op te leggen. Voor loontijdvakken
die liggen ná intrekking van de beschikking behoort het voordeel wegens
privé-gebruik wel tot de grondslag waarover de inhoudingsplichtige
de inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is. Wanneer de inhoudingsplichtige
weet dat de verklaring niet juist is, dan is hij over het tot het loon te
rekenen voordeel wegens privé-gebruik inkomensafhankelijke bijdrage
verschuldigd en wordt een eventuele naheffingsaanslag aan hem opgelegd. In
het voorgestelde artikel 49, vierde lid, van de Zvw (artikel II, onderdeel
I) wordt geregeld dat artikel 13bis, zestiende lid, van de Wet LB 1964 van
overeenkomstige toepassing is op de heffing van inkomensafhankelijke bijdrage.
De door de werknemer betaalde naheffingsaanslag is niet aftrekbaar (zie artikel
III, onderdeel C).
 Bij «opting in» kiest iemand die resultaat uit overige werkzaamheden
geniet ervoor onder de loonbelasting te vallen. Het gebruik van deze mogelijkheid
heeft niet tot gevolg dat de inhoudingsplichtige inkomensafhankelijke bijdrage
is verschuldigd. Op het loon van degene die ervoor heeft gekozen onder de
loonbelasting te vallen, moet ingevolge artikel 43 van de Zvw inkomensafhankelijke
bijdrage worden ingehouden.
 Directeuren-grootaandeelhouders kunnen in dit verband worden vergeleken
met degenen die voor eigen rekening een onderneming drijven en de inkomensafhankelijke
bijdrage zelf zijn verschuldigd. Op het loon van een directeur-grootaandeelhouder
moet ingevolge artikel 43 van de Zvw inkomensafhankelijke bijdrage worden
ingehouden.
 In de tweede plaats is de inhoudingsplichtige inkomensafhankelijke bijdrage
verschuldigd over loon uit vroegere arbeid totdat de verzekeringsplichtige
of de gemoedsbezwaarde de leeftijd van 65 jaar heeft bereikt. Dit is in het
bijzonder van belang bij uitkeringen op grond van de werknemersverzekeringen.
Het werkloos of arbeidsongeschikt worden van een werknemer heeft dan niet
tot gevolg dat diens positie voor de inkomensafhankelijke bijdrage anders
wordt. Op de regel dat de inhoudingsplichtige over loon uit vroegere arbeid
totdat de verzekeringsplichtige of de gemoedsbezwaarde de leeftijd van 65
jaar heeft bereikt inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd, worden enkele
uitzonderingen gemaakt. Deze uitzonderingen worden krachtens een delegatiebepaling opgenomen in de Regeling zorgverzekering. De reden daarvoor is dat
bij diverse bepalingen een verwijzing naar lagere regelgeving nodig is. Ter
wille van de toegankelijkheid is ervan afgezien deze uitzondering deels in
de wet en deels in de Regeling zorgverzekering op te nemen. Het is de bedoeling
dat de thans in artikel 5.4, onderdeel b, van de Regeling zorgverzekeringen
opgenomen uitzonderingen ongewijzigd blijven bestaan.
 Voor de betekenis van de hiervoor genoemde begrippen loon uit tegenwoordige
dienstbetrekking en loon uit vroegere arbeid wordt aangesloten bij wat daaronder
voor de Wet LB 1964 wordt verstaan. Loon uit tegenwoordige dienstbetrekking
houdt ten nauwste verband met bepaalde verrichte arbeid of met in een bepaald
tijdvak verrichte arbeid. In de Wet LB 1964 wordt hiervoor ook het begrip
loon uit tegenwoordige arbeid gebruikt, zonder dat ermee iets anders wordt
bedoeld. Loon uit vroegere arbeid vormt niet een onmiddellijke tegenprestatie
voor bepaalde arbeid, maar vindt meer in het algemeen haar oorzaak in het
voorheen verricht zijn van arbeid. In de Wet LB 1964 wordt hiervoor ook het
begrip loon uit vroegere dienstbetrekking gebruikt. Bij de keuze in de wettekst
tussen de woorden «arbeid» en «dienstbetrekking» is,
evenals bijvoorbeeld in artikel 16 van de Wfsv (artikel I, onderdeel A), aangesloten
bij de woorden die tot nu toe in de desbetreffende regelgeving zijn opgenomen.
 Voor de heffing van de inkomensafhankelijke bijdrage geldt, net als nu,
per kalenderjaar een maximum. Het jaarbedrag wordt voor de werkgeversheffing
naar evenredigheid over de loontijdvakken verdeeld. Per loontijdvak geldt
dus een maximumbedrag. Hierbij wordt de techniek van het voortschrijdend cumulatief
rekenen toegepast. Dit is geregeld in het tweede lid. Volgens het derde lid
wordt hierbij de zogenoemde grondslagaanwasmethode toegepast. Het voortschrijdend
cumulatief rekenen op basis van de grondslagaanwasmethode gebeurt nu ook al
bij de heffing van inkomensafhankelijke bijdrage bij wijze van inhouding.
De grondslagaanwasmethode is thans uitgewerkt in artikel 5.10, vierde lid,
van de Regeling zorgverzekering. Het vaststellen van de maximale bedragen
is ook volgens de wettekst, net als bij de Wfsv, een gezamenlijke verantwoordelijkheid
van de ministers van VWS, SZW en Financiën.
 Het maximum is volgens het vierde lid niet van toepassing met betrekking
tot de zogenoemde anonieme werknemers. Deze bepaling is thans opgenomen in
artikel 43, vierde lid, van de Zvw. Anders dan in laatstgenoemde bepaling
wordt in het voorgestelde vierde lid van artikel 42 van de Zvw niet meer verwezen
naar artikel 19 van de Wfsv. De in artikel 19 van de Wfsv vermelde gevallen
zijn ontleend en identiek aan de in artikel 26b, eerste lid, van de Wet LB
1964 genoemde gevallen. De verwijzing naar artikel 19 van de Wfsv kan daarom
vervallen. Tevens bevordert dit de eenduidigheid van de wetgeving.
 In het vijfde lid wordt geregeld dat de inhoudingsplichtige de door hem
verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage niet mag verhalen op de werknemer.
Hiermee wordt de werknemer tegen onvoorziene financiële risico’s
beschermd. De inhoudingsplichtige is de inkomensafhankelijke bijdrage op grond
van het voorgestelde artikel 42 uit eigen hoofde verschuldigd en kan deze
heffing niet (bij wijze van verhaal) afwentelen op de werknemer. In zijn arrest
van 11 januari 2008, nr. C06/220, oordeelde de Hoge Raad met betrekking
tot door middel van eindheffing van de inhoudingsplichtige nageheven loonbelasting
over ten onrechte gedeblokkeerd spaarloon in overeenkomstige zin: «Indien
de inhoudingsplichtige nalaat te verzoeken de regels voor eindheffing buiten
toepassing te laten, komt de na te heffen loonbelasting voor rekening van
de inhoudingsplichtige. Hoewel ter zake van verhaal van die belasting op de
werknemer als te veel betaald loon geen formeel wettelijk verbod bestaat,
is dan verhaal van de als eindheffing aan de inhoudingsplichtige opgelegde
en voor hem een eigen schuld opleverende naheffingsaanslag op de werknemer
niet mogelijk (vgl. HR 24 september 2004, nr. 39 303, BNB 2004/414)».
Het verhaalsverbod wordt niettemin opgenomen, teneinde daarover geen misverstand te laten bestaan. Het verhaalsverbod ziet niet op de door de verzekeringsplichtige
op grond van het hierna toegelichte artikel 43 van de Zvw verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage. Wat betreft de door de verzekeringsplichtige (op grond van artikel
43 van de Zvw) verschuldigde bijdrage, vormt het vijfde lid van artikel 42
van de Zvw geen juridisch beletsel voor de inhoudingsplichtige om die, ingeval
die bijdrage van hem wordt nageheven, alsnog op zijn werknemer te verhalen.
Of de inhoudingsplichtige dit kan doen, hangt onder meer af van de afspraken
die hij daarover met de werknemer heeft gemaakt.
 Artikel II, onderdeel E (artikel 43 van de Zorgverzekeringswet)
 Dit artikel regelt de door een verzekeringsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage. De verzekeringsplichtige is volgens het eerste lid een inkomensafhankelijke
bijdrage verschuldigd over het in een kalenderjaar genoten bijdrage-inkomen.
In het tweede lid is geregeld uit welke inkomensbestanddelen het bijdrage-inkomen
is opgebouwd.
 Het bijdrage-inkomen bestaat in de eerste plaats uit loon. Als voorbeelden
van loon in de zin van artikel 43, tweede lid, onderdeel a, kunnen AOW-, pensioen-
en lijfrente-uitkeringen worden genoemd. Het loon wordt vastgesteld overeenkomstig
de Wet LB 1964, vermeerderd met loon bepaald volgens de regels van artikel
3.82 van de Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet IB 2001). Dat is het op de voet
van de hoofdstukken II tot en met IIC van de Wet LB 1964 te bepalen loon.
Voor de toepassing van artikel 43, tweede lid, van de Zvw wordt het loon verminderd
met:
 1. het loon waarover de inhoudingsplichtige de werkgeversheffing is verschuldigd,
en
 2. eindheffingsbestanddelen als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdelen
b tot en met g, van de Wet LB 1964.
 
 
 Ad 1. Over loon uit tegenwoordige dienstbetrekking
en uitkeringen ingevolge de werknemersverzekeringswetten zal doorgaans al
de werkgeversheffing geheven zijn. Zoals eerder aangegeven, is het loon van
degene die door «opting-in» onder de heffing van loonbelasting
valt een voorbeeld van loon uit tegenwoordige dienstbetrekking waarover de
werkgeversheffing niet is verschuldigd, maar waarop inkomensafhankelijke bijdrage
moet worden ingehouden.
 
 
 Ad 2. Over bijvoorbeeld spaarloon is
derhalve geen inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd. Het loon dat in
de eindheffing wordt betrokken in verband met het opleggen van een naheffingsaanslag,
maar dat geen eindheffingsbestanddeel is zoals genoemd in artikel 31, eerste
lid, onderdeel b tot en met g, van de Wet LB 1964, behoort wel tot het loon
voor de inkomensafhankelijke bijdrage. Bij een naheffingsaanslag leidt het
voorgestelde artikel 49, tweede lid, van de Zvw ertoe dat in dat geval het
eindheffingsregime van overeenkomstige toepassing is op de heffing van de
inkomensafhankelijke bijdrage. De inkomensafhankelijke bijdrage over dit «naheffingsloon»
wordt dan op grond van artikel 27a, eerste lid, van de Wet LB 1964 geheven
van de inhoudingsplichtige. Dat is slechts anders wanneer het eindheffingsregime
niet wordt toegepast. Dat kan op verzoek van de inhoudingsplichtige (artikel
31, eerste lid, onderdeel a, onder 1°, van de Wet LB 1964) of bij voor
bezwaar vatbare beschikking van de inspecteur (artikel 31, eerste lid, onderdeel
a, onder 2°, van de Wet LB 1964).
 In aanvulling op het loon overeenkomstig de wettelijke bepalingen van
de Wet LB 1964 behoort ook het loon volgens artikel 3.82 van de Wet IB 2001
tot het bijdrage-inkomen. Daarmee valt ook een buitenlands pensioen in beginsel
onder de inkomensafhankelijke bijdrage.
 De inkomensafhankelijke bijdrage die verschuldigd is over het in artikel
43, tweede lid, onderdeel a, bedoelde loon, dat van een inhoudingsplichtige wordt genoten (bijvoorbeeld een AOW-uitkering), wordt geheven
bij wijze van inhouding (zie het voorgestelde artikel 49, tweede lid). Het
loon dat niet van een inhoudingsplichtige afkomstig is (bijvoorbeeld een buitenlands
pensioen), behoort op grond van artikel 43, tweede lid, onderdeel a, weliswaar
tot de grondslag waarover inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is, maar
de inkomensafhankelijke bijdrage die over dit loon verschuldigd is, wordt
geheven bij wege van aanslag (zie het voorgestelde artikel 49, derde lid,
van de Zvw).
 De andere bestanddelen van het bijdrage-inkomen zijn, net als nu, winst
uit onderneming, resultaat uit overige werkzaamheden (anders dan de terbeschikkingstellingsregeling)
en belastbare periodieke uitkeringen en verstrekkingen. Ook over deze bestanddelen
wordt de inkomensafhankelijke bijdrage geheven bij wege van aanslag.
 In het derde lid is geregeld dat, net als nu, voor de inkomensafhankelijke
bijdrage per kalenderjaar een maximum geldt.
 Het vierde lid regelt, net als dat thans het geval is, dat de inkomensafhankelijke
bijdrage die bij wijze van inhouding wordt geheven over het van de inhoudingsplichtige
genoten loon als bedoeld in artikel 43, tweede lid, onderdeel a, van de Zvw
wordt berekend met behulp van de techniek van het voortschrijdend cumulatief
rekenen, volgens de grondslagaanwasmethode en dat het maximum niet van toepassing
is met betrekking de zogenoemde anonieme werknemers. Dit is al toegelicht
bij het voorgestelde artikel 42, tweede, derde en vierde lid, van de Zvw (Artikel
II, onderdeel D).
 Het vijfde lid regelt de samenloop van heffing bij wijze van inhouding
en heffing bij wege van aanslag. Het is mogelijk dat iemand zowel loon als
winst geniet. Dan wordt voor de inkomensafhankelijke bijdrage eerst naar het
loon gekeken. Met loon is hier bedoeld het loon waarover de inhoudingsplichtige
een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is, vermeerderd met het van
de inhoudingsplichtige genoten loon waarover de verzekeringsplichtige een
inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is. Is het totaal van dit loon
hoger dan het maximum bijdrage-inkomen, dan is over de winst geen inkomensafhankelijke
bijdrage verschuldigd en hoeft ter zake dus geen aanslag te worden opgelegd.
Is dit loon lager dan het maximum bijdrage-inkomen, dan is over de winst op
aanslag inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd (totdat winst en loon samen
het maximum bijdrage-inkomen hebben bereikt). Hetzelfde geldt bij de combinaties
loon/resultaat, pensioen/winst en pensioen/resultaat en andere denkbare combinaties.
In het algemeen deel van deze memorie is hierop al ingegaan. Ook het loon
dat niet van een inhoudingsplichtige afkomstig is (bijvoorbeeld een buitenlands
pensioen) kan tot de grondslag behoren die bij wege van aanslag in de heffing
van inkomensafhankelijke bijdrage wordt betrokken. Dat is het geval wanneer
het loon waarover de inhoudingsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage
verschuldigd is, vermeerderd met het van de inhoudingsplichtige genoten loon
waarover de verzekeringsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd
is, lager is dan het maximum bijdrage-inkomen. Over het buitenlandse pensioen
is dan inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd tot het verschil tussen
het maximum bijdrage-inkomen en het totaal van het in de vorige zin bedoelde
loon. De over het buitenlands pensioen verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage wordt geheven bij wege van aanslag.
 Artikel II, onderdeel F (artikel 44 van de Zorgverzekeringswet)
 Dit artikel regelt thans hoe het maximum bijdrage-inkomen jaarlijks wordt
herzien. Deze bepaling kan vervallen omdat het bij ministeriële regeling
vast te stellen maximum bijdrage-inkomen gelijk wordt aan het maximum premieloon
voor de werknemersverzekeringen, waarvoor de jaarlijkse aanpassing al is geregeld.
 In artikel 44 van de Zvw wordt nu geregeld dat over het loon van een jonge werknemer met een kleine baan als bedoeld in artikel 35o van
de Wet LB 1964 geen inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd, niet door
de werkgever en niet door de werknemer. Dit vloeit voort uit de bij het Belastingplan
2010 gemaakte en daar toegelichte keuze bij deze dienstbetrekkingen geen premies
werknemersverzekeringen en geen inkomensafhankelijke bijdrage te heffen. Net
als bij de premies werknemersverzekeringen (artikel 52a van de Wfsv) is dit
ook voor de inkomensafhankelijke bijdrage in een afzonderlijk artikel geregeld.
 Artikel II, onderdeel G (artikel 45 van de Zorgverzekeringswet)
 Dit artikel bepaalt dat de percentages van de inkomensafhankelijke bijdrage
bij ministeriële regeling worden vastgesteld. Het eerste lid heeft betrekking
op de door een inhoudingsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage.
Het tweede lid ziet op de door een verzekeringsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage. De percentages worden volgens het derde lid bij ministeriële
regeling vastgesteld, waarbij voor bepaalde bestanddelen van het loon of het
bijdrage-inkomen een afwijkend bijdragepercentage kan worden vastgesteld.
Deze bevoegdheid kan, net als nu, worden gebruikt met betrekking tot het loon
van bepaalde zeevarenden en voor bepaalde voor 2006 ingegane alimentatie-uitkeringen.
 Voor het overige blijft artikel 45 ongewijzigd. Dat geldt in het bijzonder
voor het vierde lid waarin de koppeling met de nominale premie is vastgelegd.
 Artikel II, onderdeel H (artikel 46 van de Zorgverzekeringswet)
 Dit artikel vervalt. De werkgevers zijn niet langer een vergoeding ter
zake van de inkomensafhankelijke bijdrage aan hun werknemers verschuldigd.
 Artikel II, onderdeel I (artikel 49 van de Zorgverzekeringswet)
 Artikel 49, eerste lid, van de Zvw bepaalt dat de door de inhoudingsplichtige
verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage wordt geheven met overeenkomstige
toepassing van de voor de heffing van loonbelasting geldende regels. Concreet
betekent dit met name dat de per aangiftetijdvak door de werkgever verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage, conform de ingevolge de eindheffing loonbelasting
door de inhoudingsplichtige verschuldigde loonbelasting, op aangifte dient
te worden afgedragen.
 Het tweede lid heeft betrekking op de inkomensafhankelijke bijdrage die
de verzekeringsplichtige verschuldigd is over het van de inhoudingsplichtige
genoten loon. De heffing vindt dan plaats bij wijze van inhouding met overeenkomstige
toepassing van de voor de heffing van loonbelasting geldende regels. De inhouding
van de inkomensafhankelijke bijdrage vindt per loontijdvak plaats, waarna
de in een aangiftetijdvak ingehouden bijdrage op aangifte dient te worden
afgedragen.
 In verbinding met artikel 27d, eerste lid, van de Wet LB 1964 leiden het
eerste en tweede lid er voorts toe dat de inhoudingsplichtige de verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage gelijktijdig en op één aangifte
met de loonbelasting moet afdragen.
 Het derde lid ziet op de inkomensafhankelijke bijdrage die bij wege van
aanslag wordt geheven. Daarbij gaat het om het loon dat niet van een inhoudingsplichtige
afkomstig is, om winst uit onderneming, om resultaat uit overige werkzaamheden
en om periodieke uitkeringen en verstrekkingen.
 Het eerste tot en met derde lid brengen tevens mee dat de voor de loon-
en inkomstenbelasting geldende rechtsbescherming van overeenkomstige toepassing
is.
 In artikel 13bis, zestiende lid, van de Wet LB 1964 is vastgelegd dat
ingeval de verklaring geen privé-gebruik wordt ingetrokken, of indien
de werknemer niet doet blijken dat de auto op kalenderjaarbasis voor niet
meer dan 500 kilometer voor privé-doeleinden is gebruikt, de inspecteur
aan de werknemer een naheffingsaanslag oplegt voor de loonbelasting met betrekking
tot de verstreken tijdvakken. De inkomensafhankelijke bijdrage over dit loon
is verschuldigd door de werknemer. Het vierde lid regelt dat ook met betrekking
tot de inkomensafhankelijke bijdrage de naheffingsaanslag aan de werknemer
wordt opgelegd.
 Artikel II, onderdeel J (artikel 50 van de Zorgverzekeringswet)
 Dit artikel heeft betrekking op teruggaven als bij meerdere inkomstenverhoudingen
meer aan inkomensafhankelijke bijdrage is ingehouden dan met het maximum bijdrage-inkomen
in overeenstemming is. Uit de woorden «ingehouden inkomensafhankelijke
bijdrage» in het eerste lid volgt dat ter zake van de werkgeversheffing
geen teruggaven kunnen plaatsvinden. Doordat bij de teruggaven steeds hetzelfde
(lage) tarief van toepassing is, wordt het verlenen (en uitleggen) daarvan
veel eenvoudiger.
 Teruggaven vinden in het bijzonder plaats bij degenen die meerdere pensioenen
hebben. Teruggaaf is ook mogelijk als iemand loon en pensioen geniet, hetgeen
in het algemeen deel van deze memorie is toegelicht. De op het pensioen ingehouden
inkomensafhankelijke bijdrage wordt terugbetaald als het maximum bijdrage-inkomen
al met het loon is bereikt. Met loon is hier bedoeld de som van het loon waarover
van de inhoudingsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage is geheven en
het loon waarover van de verzekeringsplichtige bij wijze van inhouding een
inkomensafhankelijke bijdrage is geheven. Is het loon lager dan het maximum
bijdrage-inkomen, dan vindt alleen maar een gedeeltelijke teruggaaf plaats
van de op het pensioen ingehouden inkomensafhankelijke bijdrage. Blijven loon
en pensioen samen onder het maximum bijdrage-inkomen, dan vindt uiteraard
geen teruggaaf plaats.
 Het is niet doelmatig om voor zeer kleine bedragen teruggaafbeschikkingen
vast te stellen. Daarom wordt in het tweede lid voorgesteld hiervoor een grens
aan te brengen. Daarbij wordt aansluiting gezocht bij de teruggaafgrens voor
de inkomstenbelasting (in 2009: € 14).
 Het is mogelijk dat een voorschot op de teruggaafbeschikking wordt verleend.
Dit is geregeld in het derde lid. In de Regeling zorgverzekering worden nadere
regels opgenomen ter zake van het verlenen van voorschotten. Het voorschot
wordt bij de uiteindelijke teruggaafbeschikking verrekend, hetgeen een aanvullende
teruggaaf of een terug te betalen bedrag tot gevolg kan hebben. Dit is niet
expliciet geregeld maar vloeit voort uit de systematiek van artikel 4:95 van
de Algemene wet bestuursrecht.
 Het vierde lid regelt de situatie dat ingevolge het eerste en tweede lid
geen recht blijkt te bestaan op een teruggaaf. Als er in dergelijke gevallen
voorschotten zijn verleend, worden deze teruggevorderd. Dit gebeurt bij voor
bezwaar vatbare beschikking.
 
 Als bij de eindafrekening blijkt dat na verrekening van eventueel verleende
voorschotten een teruggaaf resteert, wordt volgens het vijfde lid heffingsrente
vergoed. Omgekeerd geldt in situaties waarin achteraf gezien te hoge of ten
onrechte voorschotten zijn verleend dat bij de teruggaafbeschikking, respectievelijk
de in het vierde lid bedoelde terugvorderingsbeschikking, heffingsrente in
rekening wordt gebracht. In beide gevallen wordt de heffingsrente berekend
over het tijdvak dat begint te lopen op 1 januari na het einde van het
kalenderjaar waarop de inkomensafhankelijke bijdrage betrekking heeft en eindigt
op de dag waarop de beschikking wordt gedagtekend. Voorschotten worden volgens de systematiek in de Regeling zorgverzekering uitsluitend verleend
gedurende het kalenderjaar waarop ze betrekking hebben. Hiermee wordt voorkomen
dat voorschotten worden teruggevorderd met heffingsrente die gaat lopen vanaf 1 januari
van het kalenderjaar waarop de teruggaaf ziet, terwijl het voorschot pas na
1 januari van dat kalenderjaar wordt verleend. Het zesde lid regelt dat
bij terugbetaling van een te hoog of ten onrechte verleend voorschot een terugbetalingstermijn
geldt van twee maanden (gelijk aan een aanslag inkomstenbelasting). Als de
regels van de loonbelasting zouden gelden, zou een betalingstermijn gelden
van veertien dagen (artikel 9, tweede lid, van de Invorderingswet 1990). Dit
wordt onwenselijk geacht.
 Artikel II, onderdeel K (artikel 51 van de Zorgverzekeringswet)
 Dit artikel heeft betrekking op de invordering van de inkomensafhankelijke
bijdrage. Op de invordering van de werkgeversheffing en de bij wijze van inhouding
geheven inkomensafhankelijke bijdrage is het systeem voor de invordering van
loonbelasting van overeenkomstige toepassing. Voor de invordering van de bij
wege van aanslag geheven inkomensafhankelijke bijdrage is het systeem voor
de invordering van inkomstenbelasting van overeenkomstige toepassing.
 Tevens komt te vervallen de bepaling dat artikel 38, eerste lid, aanhef
en onderdeel a, van de Invorderingswet 1990 niet van overeenkomstige toepassing
is op de bij wijze van inhouding geheven inkomensafhankelijke bijdrage. Artikel
38, eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de Invorderingswet 1990 houdt onder
meer in dat de werknemer hoofdelijk aansprakelijk is voor de ten onrechte
niet ingehouden loonbelasting. Voorgesteld wordt deze aansprakelijkheid ook
te laten gelden voor de ten onrechte niet ingehouden inkomensafhankelijke
bijdrage. Thans is dat volgens artikel 51, tweede lid, van de Zvw niet het
geval, waarbij aansluiting is gezocht bij artikel 60, derde lid, van de Wfsv.
Bij die bepaling is met betrekking de premies werknemersverzekeringen overwogen
dat alleen de werkgever voor de premieschuld kan worden aangesproken. Deze
redenering geldt niet voor de van de verzekeringsplichtige ingehouden bijdrage,
omdat het daarbij alleen om diens eigen heffing gaat. De praktische toepassing
van deze aansprakelijkheid zal overigens zeer beperkt zijn. Zo zullen pensioenfondsen
de inkomensafhankelijke bijdrage zonder meer inhouden. Maar het kan anders
zijn, bijvoorbeeld in situaties van «opting in», waarbij de verzekeringsplichtige
anders op aanslag inkomensafhankelijke bijdrage zou zijn verschuldigd. Als
de desbetreffende inhoudingsplichtige in gebreke zou blijven de inkomensafhankelijke
bijdrage in te houden en geen verhaal zou bieden, moet de verzekeringsplichtige
daarvoor hoofdelijk aansprakelijk zijn. De aansprakelijkheid geldt niet onbeperkt.
Artikel 38, tweede lid, van de Invorderingswet 1990 houdt onder meer in dat
niet aansprakelijk is de werknemer die de inspecteur omtrent de nalatigheid
van de inhoudingsplichtige in kennis heeft gesteld voordat hij weet of redelijkerwijze
moet vermoeden dat de inspecteur met deze nalatigheid bekend is of bekend
zal worden. Deze bepaling is van overeenkomstige toepassing voor de aansprakelijkheid
ter zake van de inkomensafhankelijke bijdrage. De overeenkomstige toepassing
van artikel 38, eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de Invorderingswet
1990 ziet niet op de werkgeversheffing.
 Artikel II, onderdeel L (artikel 57 van de Zorgverzekeringswet)
 Het voorgestelde nieuwe artikel 57 van de Zvw regelt de heffing van bijdragevervangende
belasting van de natuurlijke persoon die gemoedsbezwaren heeft met betrekking
tot de AWBZ en daarom op grond vanartikel 2, tweede lid, onderdeel
b, niet verzekeringsplichtig is voor de Zvw. Thans is een deel van deze regeling
nog opgenomen in artikel 65 van de Wfsv.
 De regeling is bedoeld voor diegenen die zowel gemoedsbezwaren met betrekking
tot de AWBZ als de Zvw hebben: «De regering acht het wenselijk dat eventuele
gemoedsbezwaren alleen worden gehonoreerd wanneer die gelden met betrekking
tot zowel de AWBZ als de Zvw. De uitwerking is nochtans verschillend. Bij
gemoedsbezwaren blijft in het geval van de AWBZ de verzekering van rechtswege
als zodanig bestaan, maar wordt de betrokkene vrijgesteld van de verplichting
tot premiebetaling. In het geval van de Zvw vervalt de verplichting tot het
sluiten van een zorgverzekeringsovereenkomst.»
 Daarom wordt alleen deze persoon in artikel 2, onderdeel b, van de Zvw
ontheven van de verplichting een zorgverzekering af te sluiten. Hij betaalt
derhalve geen premie voor een zorgverzekering en is evenmin inkomensafhankelijke
bijdrage verschuldigd. Wel is de persoon met deze gemoedsbezwaren een bijdragevervangende
belasting verschuldigd. De rijksbelastingdienst stort deze bijdragevervangende
belasting op een ten behoeve van de gemoedsbezwaarde werknemer bij het College
zorgverzekeringen aangehouden rekening.
 De gemoedsbezwaarde heeft op grond van het huidige tweede lid recht op
een werkgeversvergoeding. Dit recht komt te vervallen omdat de werkgever zelf
over het loon van de gemoedsbezwaarde inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd.
 Degene die wel gemoedsbezwaren heeft met betrekking tot de AOW of de ANW
maar niet tegen de AWBZ, is niet (op grond van artikel 2 van de Zvw) ontheven
van de verplichting een zorgverzekering te sluiten. Er is geen reden om bij
deze persoon geen inkomensafhankelijke bijdrage te heffen maar bijdragevervangende
belasting. Van de thans ongeveer 12 000 gemoedsbezwaarden zijn er echter
maar ongeveer 100 die geen gemoedsbezwaren hebben tegen de AWBZ en de Zvw.
Die groep is te klein om op het punt van de bijdragevervangende belasting
anders te behandelen dan het overgrote deel van de gemoedsbezwaarden. De daarbij
behorende uitvoeringskosten zouden excessief zijn. In artikel 57, derde lid,
wordt daarom in afwijking van de wettelijke systematiek ook voor deze groep
van gemoedsbezwaarden een bijdragevervangende belasting geregeld. Omdat deze
personen niet gemoedsbezwaard zijn voor de AWBZ en de Zvw wordt de van hen
geheven bijdragevervangende belasting niet op een bij het College zorgverzekeringen
afzonderlijk aangehouden rekening gestort. De bijdragevervangende belasting
is in dit geval, net als de inkomensafhankelijke bijdrage die wordt geheven
van werknemers die geen gemoedsbezwaren tegen een van de volksverzekeringen
hebben, bestemd voor het Zorgverzekeringsfonds.
 De wijze van heffing van de bijdragevervangende belasting wordt geregeld
in het derde lid. De daarin opgenomen verwijzing naar artikel 49, tweede lid,
zorgt er voor dat de door de gemoedsbezwaarde verschuldigde bijdragevervangende
belasting over het van de inhoudingsplichtige genoten loon als bedoeld in
artikel 43, tweede lid, onderdeel a, wordt geheven bij wijze van inhouding,
met overeenkomstige toepassing van de voor de heffing van loonbelasting geldende
regels. De verwijzing naar artikel 49, derde lid, zorgt er voor dat de bijdragevervangende
belasting die verschuldigd is over andere bestanddelen van het bijdrage-inkomen,
wordt geheven bij wege van aanslag met overeenkomstige toepassing van de voor
de heffing van inkomstenbelasting geldende regels. Het derde lid brengt tevens
mee dat de voor de loon- en inkomstenbelasting geldende rechtsbescherming
van overeenkomstige toepassing is.
 Artikel III
 Artikel III, onderdeel A (artikel 11 van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Met de uniformering van het loonbegrip vervalt het werknemersdeel van
de Awf-premie. De aanpassingen in artikel 11, eerste lid, onderdeel j, van
de Wet LB 1964 zijn een uitvloeisel van de wijzigingen in de artikelen 20
en 25 van de Wfsv (artikel I, onderdelen D en G).
 Artikel III, onderdeel B (artikel 11c van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Volgens deze wet is alleen de werkgever premies werknemersverzekeringen
verschuldigd. In afwijking hiervan wordt in artikel 59, zevende lid, van de
Wfsv geregeld dat ingeval de verklaring geen privé-gebruik wordt ingetrokken
of de werknemer niet doet blijken dat de auto op kalenderjaarbasis voor niet
meer dan 500 kilometer voor privé-doeleinden is gebruikt, de inspecteur
aan de werknemer een naheffingsaanslag oplegt voor de premies werknemersverzekeringen.
Deze premies zijn verschuldigd door de werknemer.
 Artikel 11c van de Wet LB 1964 wordt nu in zoverre aangevuld dat wordt
geregeld dat deze van de werknemer nageheven premies werknemersverzekeringen
niet tot een verlaging van het fiscale loon leiden, hetgeen onder meer doorwerkt
naar het loon voor de inkomstenbelasting. Hiermee worden procedures over de
vraag of in zoverre sprake is van negatief loon – welke vraag ook zonder
deze bepaling overigens ontkennend zou moeten worden beantwoord – voorkomen.
 Artikel III, onderdeel C (artikel 11d van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Artikel 11d van de Wet LB 1964 legt vast dat bij de bepaling van de omvang
van het loon geen rekening wordt gehouden met de ter zake van het loon verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage. Met deze algemene bepaling staat vast dat:
 – de omstandigheid dat de werknemer in situaties waarin een werkgeversheffing
plaatsvindt geen inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd, niet tot een
tot het loon behorend voordeel leidt (in tegenstelling tot de huidige werkgeversvergoedingen);
 – de – in de andere situaties – op het loon ingehouden
inkomensafhankelijke bijdrage niet aftrekbaar is (net als nu);
 – geen sprake is van negatief loon als aan de werknemer een naheffingsaanslag
inkomensafhankelijke bijdrage wordt opgelegd omdat de verklaring geen privé-gebruik
wordt ingetrokken of de werknemer niet doet blijken dat de auto op kalenderjaarbasis
voor niet meer dan 500 kilometer voor privé-doeleinden is gebruikt.
 Artikel III, onderdelen D, E en F (artikelen 18a, 18d
en 18e van de Wet op de loonbelasting 1964)
 De wijzigingen in de artikelen 18a, achtste lid, onderdeel a, 18d, derde
lid, en 18e, vijfde lid, van de Wet LB 1964 zijn het gevolg van een vernummering
in artikel 9 van de Algemene Ouderdomswet (artikel V, onderdeel A).
 Artikel III, onderdeel G (artikel 20a van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Door de wijziging van dit artikel worden de uit het aanvullende pakket
(zie onderdeel 3.4 van deze memorie) voortvloeiende wijzigingen van het schijventarief
in de loonbelasting geregeld voor belastingplichtigen die geboren zijn op
of na 1 januari 1946.
 De eerste schijf wordt verlengd met € 700; het tarief van de
eerste schijf wordt verhoogd met 2,8 procentpunt. De tweede schijf wordt verkort
met € 1200; het tarief in de tweede schijf wordt verhoogd
met 0,25 procentpunt. De lengte van de derde schijf wijzigt niet.
 Artikel III, onderdeel H (artikel 20b van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Door de wijziging van dit artikel wordt de wijziging van het schijventarief
in de loonbelasting geregeld voor belastingplichtigen die geboren zijn vóór
1 januari 1946. Zie de toelichting artikel III, onderdeel G.
 Artikel III, onderdeel I (artikel 22 van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Door de wijziging van dit artikel wordt als onderdeel van het aanvullend
pakket de algemene heffingskorting met € 35 verlaagd. Voor de motivering
wordt verwezen naar het algemeen deel van deze memorie.
 Artikel III, onderdeel J (artikel 22a van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 In artikel 22a van de Wet LB 1964 wordt met ingang van 1 januari
2011 de (nieuwe) doorwerkbonus in de loonbelasting geregeld. Deze heffingskorting
is een samenvoeging van de tot en met 2010 bestaande arbeidskorting en huidige
doorwerkbonus.
 Als onderdeel van het aanvullende pakket (zie het algemeen deel van deze
memorie) worden in artikel 22a twee wijzigingen aangebracht. Het percentage
en het maximum voor de afbouw van de arbeidskorting bij hogere inkomens worden
verhoogd met respectievelijk 2,75 procentpunt en € 900. De andere
wijzigingen volgens het aanvullende pakket in de arbeidskorting als onderdeel
van de (nieuwe) doorwerkbonus (de verlaging van het maximum met € 125,
de verlaging van het maximumbedrag waarover de korting wordt berekend met € 534
en de verlaging van de grens waarbij de afbouw van de korting plaatsvindt
met € 2600) vloeien voort uit de wijzigingen in artikel 10.7 van
de Wet IB 2001 waar de desbetreffende bedragen zijn opgenomen (artikel XXX,
onderdeel I). Daardoor wijzigen de percentages voor de (nieuwe) doorwerkbonus
in de inkomstenbelasting (artikel 8.11, tweede lid, van de Wet IB 2001) en
dat werkt volgens artikel 22d van de Wet LB 1964 automatisch door naar de
(nieuwe) doorwerkbonus in de loonbelasting.
 In artikel 22a, derde lid, onderdeel a, van de Wet LB 1964 is opgenomen
dat hetgeen wordt genoten op grond van artikel 628 van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek, alsmede hetgeen door de werknemer met een publiekrechtelijke dienstbetrekking
wordt genoten op grond van naar aard en strekking overeenkomstige regelingen,
voor een periode van maximaal 104 weken als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking
wordt aangemerkt.
 Hiermee komt een einde aan een vorm van discoördinatie in het loonbegrip
die ontstaat bij langdurige loondoorbetaling tijdens non actiefstelling, meestal
vanwege een arbeidsconflict. Doordat de loondoorbetaling niet meer staat tegenover
de verplichting tot het verrichten van arbeid is sprake van loon uit vroegere
dienstbetrekking. Daardoor zou de werknemer geen recht hebben op arbeidsgerelateerde
heffingskortingen, hetgeen met deze wijziging wordt voorkomen.
 Door de periode af te bakenen tot ten hoogste 104 weken wordt een duidelijke
begrenzing gegeven voor de uitvoering. Voor het maximum van twee jaar is aansluiting
gezocht bij andere vormen van loondoorbetaling tijdens perioden waarin niet
wordt gewerkt, zoals uitkeringen wegens tijdelijke arbeidsongeschiktheid (ziekte).
Verwacht mag worden dat de aanleiding voor de non actiefstelling binnen een
dergelijke termijn weggenomen is, of het dienstverband definitief is verbroken.
De verplichte loondoorbetaling blijft in de periode van twee jaar aangemerkt
als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking. Gedurende maximaal twee jaar,
of zoveel eerder als de dienstbetrekking wordt verbroken, behoudt de werknemer zijn arbeidsgerelateerde heffingskortingen en rechten op grond
van de werknemersverzekeringen. Na de periode van twee jaar hoeven geen premies
werknemersverzekeringen meer te worden betaald. Met deze, meer technisch gerichte,
aanpassing verdwijnt een vorm van discoördinatie in het loonbegrip.
 In artikel 22a, derde lid, onderdeel b, van de Wet LB 1964 is geregeld
dat hetgeen wordt genoten op grond van artikel 628a van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking wordt aangemerkt. Het
betreft de loonaanspraak per oproep. Deze toevoeging is ter verduidelijking
opgenomen en volgt daarmee de systematiek van de overige doorbetalingsverplichtingen
uit het arbeidsrecht.
 In artikel 22a, derde lid, onderdeel c, van de Wet LB 1964, wordt loon
wegens tijdelijke arbeidsongeschiktheid, als bedoeld in artikel 629 van Boek
7 BW gelijkgesteld met loon uit tegenwoordige arbeid. Het betreft de loondoorbetaling
bij ziekte of zwangerschap.
 In artikel 22a, derde lid, onderdeel d, van de Wet LB 1964, worden uitkeringen
op grond van de Wet arbeid en zorg en de aanvulling daarop tijdens verlof
als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking aangemerkt. Dit onderdeel vormt
een voortzetting van de huidige praktijk.
 In verband met de wijziging van het vierde lid, heeft het vijfde lid geen
belang meer en kan dan ook vervallen.
 Artikel III, onderdeel K (artikel 22b van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Door de wijziging van dit artikel wordt de ouderenkorting als onderdeel
van het aanvullend pakket met € 200 verhoogd.
 Tevens wordt voor mensen met een verzamelinkomen dat hoger is dan € 34 934
(bedrag 2010) een ouderenkorting ingevoerd van € 150. Zie het algemeen
deel van deze memorie.
 Artikel III, onderdeel L (artikel 22c van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Door de wijziging van dit artikel wordt de alleenstaande ouderenkorting
als onderdeel van het aanvullend pakket met € 60 verlaagd. Zie het
algemeen deel van deze memorie.
 Artikel III, onderdeel M (artikel 31 van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Artikel 31, tweede lid, onderdeel a, ten eerste, van de Wet LB 1964 regelt
dat bij eindheffing in de aldaar genoemde gevallen het tabeltarief wordt toegepast.
Bij de berekening van de verschuldigde belasting met toepassing van het tabeltarief,
is volgens de thans geldende wettekst niet alleen de verschuldigde loonbelasting/premie
volksverzekeringen van belang, maar ook de door de werknemer verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage en Awf-premie. In de tekst van artikel 31, derde
lid, van de Wet LB 1964 is dat tot uitdrukking gebracht met de verwijzing
naar artikel 41 van de Zvw respectievelijk hoofdstuk 3 van de Wfsv.
 Omdat het werknemersdeel voor de Awf-premie vervalt, kan de verwijzing
naar hoofdstuk 3 van de Wfsv vervallen. In verband met voorgestelde wijzigingen
in de Zvw dient de verwijzing naar artikel 41 van de Zvw te worden gewijzigd
in artikel 43 van de Zvw.
 Artikel III, onderdeel N (artikel 32a van de Wet op de
loonbelasting 1964)
 Omdat het werknemersdeel voor de Awf-premie wordt afgeschaft, kan de verwijzing
in artikel 32a, eerste lid, van de Wet LB 1964 naar hoofdstuk 3 van de Wfsv
vervallen.
 Artikel III, onderdelen O en P (artikelen 35 en 35g van
de Wet op de loonbelasting 1964)
 Omdat het werknemersdeel voor de Awf-premie wordt afgeschaft, vervallen
de verwijzingen naar hoofdstuk 3 van de Wfsv in artikel 35, derde lid, onderdeel
g, en artikel 35g, derde lid, onderdeel g, van de Wet LB 1964.
 Artikelen IV tot en met XXI
 Artikelen IV tot en met XXI (diverse wijzigingen verband
houdende met de wijzigingen in Wet financiering sociale verzekeringen en de
Zorgverzekeringswet)
 Artikel IV (Algemene nabestaandenwet), artikel V (Algemene
Ouderdomswet), artikel VI, onderdeel A (artikel 56 van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen), artikel VII, onderdeel A (artikel 10 van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering),
artikel VIII (Toeslagenwet), artikel XI, onderdeel A (artikel 11 van de Werkloosheidswet),
artikel XII, onderdeel A (artikel 11 van de Ziektewet), artikel XIII, onderdeel
A (artikel 48 van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jong gehandicapten),
artikel XVII, onderdelen A tot en met D (artikelen 8, 9, 34 en 36 van de Wet
investeren in jongeren), artikel XVIII, onderdelen A tot en met F (artikelen
2, 19, 31, 32, 35 en 37 van de Wet werk en bijstand), artikel XIX, onderdelen
A tot en met C (artikelen 16, 18 en 43 van de Wet werk en inkomen kunstenaars)
en artikel XXI (Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag)
 De wijzigingen in bovenvermelde wetten zijn een uitvloeisel van de wijzigingen
in de Wfsv in verband met het vervallen van het werknemersdeel van de Awf-premie
dan wel wijzigingen in de Zvw in verband met het vervallen van de inkomensafhankelijke
bijdrage, te voldoen door uitkeringsgerechtigden en de vergoeding daarvan
door de uitkeringsinstantie en de introductie van een inkomensafhankelijke
bijdrage te voldoen door de uitkeringsinstantie, en zijn louter technisch
van aard.
 Artikel VI, onderdeel B (artikel 58 van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen), artikel VII, onderdeel B (artikel 44 van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering)
en artikel XIII, onderdeel B (artikel 50 van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten)
 Als gevolg van de voorgestelde wijziging van de Zvw is geen sprake meer
van een vergoeding van de uitkeringsinstantie van de inkomensafhankelijke
bijdrage aan de uitkeringsgerechtigde en van een inhouding van inkomensafhankelijke
bijdrage op de uitkering door de uitkeringsinstantie. In plaats hiervan is
sprake van een inkomensafhankelijke bijdrage die door de uitkeringsinstantie
is verschuldigd. In verband hiermee zijn de artikelen 58 van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen, 44 van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering en 50
van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten gewijzigd zodanig
dat door het UWV ook de inkomensafhankelijke bijdrage aan ’s Rijks kas
wordt afgedragen in verband met niet uitbetaalde uitkeringen aan WSW’ers.
 Artikel VII, onderdelen C tot en met G (artikelen 71,
75a, 75b, 91b en 91e van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering),
artikel IX (Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen) en artikel XII, onderdeel
B (artikelen 63a en 63b van de Ziektewet)
 In geval van verhaal van uitkeringen door het UWV op de eigenrisicodrager
(of in geval van artikel 84, tweede lid, van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
en artikel 63b van de Ziektewet op de kredietinstelling of de verzekeraar)
of verhaal van de eigenrisicodrager op het UWV kan in plaats van de vergoeding
van de inkomensafhankelijke bijdrage van het UWV respectievelijk de eigenrisicodrager
aan de uitkeringsgerechtigde, zoals die vergoeding voor de wijziging van de
Zvw bestond, nu de inkomensafhankelijke bijdrage die door het UWV respectievelijk
de eigenrisicodrager is verschuldigd worden verhaald. Het UWV vergoedt op
grond van artikel 91e van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering aan
de eigenrisicodrager in het kader van het in dit artikel bedoelde overgangsrecht
de inkomensafhankelijke bijdrage van de werkgever in plaats van de vergoeding
van de inkomensafhankelijke bijdrage aan de uitkeringsgerechtigde.
 Artikel X (Wet Invoering en financiering Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogen)
 De door de uitkeringinstantie verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage
wordt nu ten laste van het Reïntegratiefonds gebracht in plaats van de
vergoeding van de inkomensafhankelijke bijdrage over de desbetreffende inkomensbestanddelen,
zoals die vergoeding bestond voor de wijziging van de Zvw.
 Artikel XI, onderdeel B(artikel 79 van de Werkloosheidswet)
 Het UWV verhaalt nu op de overheidswerkgever de door het UWV verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage over de uitkering in plaats van de vergoeding
van de inkomensafhankelijke bijdrage over de vergoeding, zoals die vergoeding
bestond voor de wijziging van de Zvw.
 Artikel XII, onderdeel B (artikelen 39a en 61 van de Ziektewet)
 De door het UWV verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage wordt nu op
de werkgever verhaald in plaats van de vergoeding van de inkomensafhankelijke
bijdrage over de uitkering, zoals die vergoeding bestond voor de wijziging
van de Zvw (artikel 39a van de Ziektewet).
 Op grond van artikel 61 van de Ziektewet wordt de vergoeding van inkomensafhankelijke
bijdrage door het UWV over de uitkering aan bepaalde groepen militairen ten
laste van het Rijk gebracht. Deze bepaling is zodanig gewijzigd dat de door
het UWV verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage ten laste van het Rijk
wordt gebracht.
 Artikel XIII, onderdeel C (artikel 65 van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten)
 De door het UWV verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage wordt nu ten
laste van het Arbeidsongeschiktheidsfonds jonggehandicapten gebracht in plaats
van de vergoeding van de inkomensafhankelijke bijdrage over de uitkeringen,
zoals die vergoeding bestond voor de wijziging van de Zvw.
 Artikel XIV (Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers) en artikel XV (Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen)
 Artikel 10 van de Wet inkomensvoorzieningen oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers (IOAW) en artikel 10 van de Wet inkomensvoorzieningen
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) vervallen
omdat als gevolg van de wijzigingen van de Wfsv geen sprake meer is van inhouding
van premies werknemersverzekeringen.
 Op grond van paragraaf 5 van hoofdstuk II van de IOAW en de IOAZ
kan een verstrekte uitkering van de belanghebbende worden teruggevorderd.
De definitie van het begrip «uitkering» in artikel 31 van beide
wetten is gewijzigd in verband met de afschaffing van de inhouding van premies
werknemersverzekeringen en het vervallen van de vergoeding van de inkomensafhankelijk
bijdrage Zvw. Opgemerkt wordt dat de door het college van B&W betaalde
inkomensafhankelijke bijdrage als bedoeld in artikel 42 van de Zvw niet kan
worden verhaald op de belanghebbende. Hiermee wordt aangesloten bij artikel
42, vijfde lid, van de Zvw waarin is vastgelegd dat de door de werkgever verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage niet op de werknemer kan worden verhaald. Het
college van B&W krijgt de achteraf gezien ten onrechte betaalde inkomensafhankelijke
bijdrage terug van de Belastingdienst.
 Artikel XVI (Wet inkomensvoorziening oudere werklozen)
 Artikel 28 van de Wet inkomensvoorziening oudere werklozen heeft betrekking
op de vereveningsbijdrage. Dit artikel kan vervallen omdat als gevolg van
de wijzigingen van de Wfsv geen sprake meer is van inhouding van premies werknemersverzekeringen,
waaraan de vereveningsbijdrage is gekoppeld.
 In het huidige artikel 40, eerste lid, van de Wet inkomensvoorziening
oudere werklozen is bepaald dat de door het UWV te verstrekken vergoeding
als bedoeld in artikel 46 van de Zvw ten laste komt van het Toeslagenfonds.
Met de voorgestelde wijziging wordt bewerkstelligd dat in plaats van deze
vergoeding de door het UWV verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage ten
laste komt van het Toeslagenfonds.
 Artikel XVII, onderdeel E (artikel 47 van de wet investeren
in jongeren)
 De gemeente vergoedt de door het UWV verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage in plaats van de door het UWV verschuldigde vergoeding van de inkomensafhankelijke
bijdrage, zoals die vergoeding bestond voor de wijziging van de Zvw, over
de te verlenen inkomensvoorziening respectievelijk bijstand.
 Artikel XVIII, onderdelen G, H en I (artikelen 53, 58
en 69 van de Wet werk en bijstand)
 De wijziging van artikel 53 van de Wet werk en bijstand brengt met zich
mee dat de in dit artikel bedoelde vergoeding van de gemeente aan het UWV
mede betrekking heeft op de door de gemeente over de bijstand verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage.
 De tweede volzin van het vierde lid van artikel 58 van de Wet werk en
bijstand wordt gewijzigd in verband met het vervallen van de vergoeding van
de inkomensafhankelijke bijdrage Zvw. Opgemerkt wordt dat de door het college
van B&W betaalde inkomensafhankelijke bijdrage als bedoeld in artikel
42 van de Zvw niet kan worden verhaald op de belanghebbende. Hiermee wordt
aangesloten bij artikel 42, vijfde lid, van de Zvw op grond waarvan
de door de werkgever verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage niet kan
worden verhaald op de werknemer. Het college van B&W krijgt de achteraf
gezien ten onrechte betaalde inkomensafhankelijke bijdrage terug van de Belastingdienst.
 Op grond van artikel 69 verstrekt de Minister van SZW jaarlijks aan het
college van B&W een vergoeding ten laste van ’s Rijks kas voor onder
andere de vergoeding van inkomensafhankelijke bijdrage over de bijstandsuitkeringen.
Deze bepaling is zodanig gewijzigd dat de door het college van B&W verschuldigde
inkomensafhankelijke bijdrage ten laste van het Rijk wordt gebracht.
 Artikel XIX, onderdeel D (artikel 48 van de Wet werk en
inkomen kunstenaars,)
 In het gewijzigde artikel 48 van de Wet werk en inkomen kunstenaars is
tot uitdrukking gebracht dat de vergoeding van de kosten van uikeringen door
de Minister van SZW mede betrekking heeft op de door het college van B&W
verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage over de uitkeringen.
 Artikel XX (Wet arbeid en zorg)
 In de wijziging van artikel 3.24 van de Wet arbeid en zorg is tot uitdrukking
gebracht dat ook tot de grondslag voor de uitkering ter zake van vervanging
de inkomensafhankelijke bijdrage behoort die door het UWV verschuldigd zou
zijn bij uitbetaling van de uitkering in verband met zwangerschap en bevalling.
 Artikel XXII
 Artikel XXII (artikel XXVI van de Reparatiewet VWS 2006)
 In artikel XXVI, onderdeel A, subonderdeel 1, van de Reparatiewet VWS
2006 is een wijziging opgenomen van artikel 1, onderdeel l, van de Zvw. Deze
wijziging is niet in werking getreden en kan nu vervallen omdat genoemd onderdeel
l bij deze wet wordt gewijzigd.
 Artikel XXIII
 Artikel XXIII (artikel 2.5.8 van de Invoerings- en aanpassingswet
Zorgverzekeringswet)
 Op grond van artikel 2.5.8 van de Invoerings- en aanpassingwet Zorgverzekeringswet
(hierna: IAZvw) mag een inhoudingsplichtige de op grond van artikel 46 van
de Zvw aan de werknemer verschuldigde vergoeding verminderen met de vergoeding
die hij op grond van een op 31 december 2005 bestaande arbeidsovereenkomst,
collectieve arbeidsovereenkomst of andere overeenkomst aan de verzekeringsplichtige
werknemer betaalt ter zake van de premie voor een (ziektekosten)verzekering
die prestaties als bedoeld in artikel 11 van de Zvw dekt. Genoemde bepaling
is een overgangsmaatregel die is ingevoerd om te voorkomen dat ten gevolge
van de invoering van de Zvw en de daaruit voortvloeiende verplichte werkgeversbijdrage
een cumulatie zou ontstaan van een op grond van een (collectieve arbeids)overeenkomst
reeds bestaande werkgeversbijdrage en de wettelijke werkgeversbijdrage. Met de maatregel werd voorkomen dat aan op 31 december
2005 bestaande (cao-)afspraken afbreuk werd gedaan en bevorderd dat inhoudingsplichtigen
deze afspraken konden nakomen. De bepaling geldt niet voor (CAO-)afspraken
die na de inwerkingtreding van de Zvw tot stand gekomen zijn.
 In de toelichting op artikel 2.5.8 van de IAZvw is opgemerkt dat is te verwachten dat de in cao’s en andere overeenkomsten opgenomen
vergoedingen voor gezondheidszorg beëindigd zullen worden of zullen wijzigen
in verband met de inwerkingtreding van de Zvw. De maatregel werd voorgesteld,
omdat hiermee enige tijd kon zijn gemoeid.
 Artikel 2.5.8, vierde en vijfde lid, van de IAZvw zorgt ervoor dat de
vergoeding van de premie voor een ziektekostenverzekering niet behoort tot
de grondslag waarover premies werknemersverzekeringen en inkomensafhankelijke
bijdrage verschuldigd zijn.
 Dit wetsvoorstel beoogt te komen tot een uniform loonbegrip voor alle
loonheffingen. Daartoe wordt onder meer voorgesteld de werkgeversvergoeding
van artikel 46 van de Zvw af te schaffen en in plaats daarvan een inkomensafhankelijke
bijdrage te heffen van de inhoudingsplichtige. Dat betekent onder meer dat
wanneer een werkgever zijn werknemer een vergoeding betaalt voor de premie
van een ziektekostenverzekering, deze vergoeding tot het loon behoort, waarover
loonbelasting/premie volksverzekeringen, premies werknemersverzekeringen en
inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd zijn.
 Met de invoering van dit systeem in het algemeen en de afschaffing van
de wettelijke werkgeversbijdrage in het bijzonder, bestaat er geen reden meer
artikel 2.5.8 van de IAZvw nog langer in stand te houden. Met de afschaffing
van de wettelijke werkgeversbijdrage komt de grond aan artikel 2.5.8 van de
IAZvw te ontvallen. Bovendien zou een tegemoetkoming voor de hoogstens nog
slechts incidenteel voorkomende situatie dat op basis van een op 31 december
2005 bestaande (cao-)afspraak een vergoeding voor de premie van een ziektekostenverzekering
wordt betaald, al direct tot een inbreuk op het nieuw voorgestelde wettelijke
systeem leiden.
 Bij de beoogde invoering van dit wetsvoorstel in 2011 of 2012 wordt
aangenomen dat de cao’s en andere overeenkomsten tegen die tijd inmiddels
zijn aangepast en dat vergoedingen als bedoeld in artikel 2.5.8 van de IAZvw
daarin niet meer voorkomen, dan wel dat – voor zover dat nog wel het
geval is – werkgevers en werknemers voldoende tijd hebben op afschaffing
ervan te anticiperen.
 In verband daarmee kan artikel 2.5.8 van de IAZvw vervallen.
 Artikel XXIV
 Artikel XXIV, onderdeel A (artikel 1 van de Wet op de
zorgtoeslag)
 De zorgtoeslag is gelijk aan het verschil tussen de standaardpremie en
de zogenoemde normpremie. De standaardpremie is gelijk aan de gemiddelde nominale
premie voor een zorgverzekering als bedoeld in de Zvw, vermeerderd met het
gemiddeld bedrag aan verplicht eigen risico dat een gezonde verzekerde jaarlijks
aan het verplicht eigen risico voor zijn zorgverzekering kwijt zal zijn; zie
artikel 4 van de Wet op de zorgtoeslag. De normpremie is te zien als het percentage
van het inkomen dat een verzekeringsplichtige geacht wordt te reserveren voor
het betalen van zijn nominale premie voor een zorgverzekering als bedoeld
in de Zvw. Artikel 2 van de Wet op de zorgtoeslag bepaalt hoe de normpremie
wordt berekend. Daarbij speelt het zogenoemde »drempelinkomen»
zoals gedefinieerd in artikel 1, eerste lid, onderdeel f, van de Wet op de
zorgtoeslag een rol. Dit was tot nog toe het minimumloon per maand als bedoeld
in de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag, verminderd met het werknemersdeel
in de Awf-premie en vermeerderd met de werkgeversvergoeding, bedoeld in artikel
46 van de Zvw. Nu zowel het werknemersdeel in de Awf-premie als de werkgeversvergoeding
komen te vervallen, vervallen de verwijzingen daarnaar uit artikel 1, eerste
lid, onderdeel f, van de Wet op de zorgtoeslag.
 Artikel XXIV, onderdeel B (artikel 2 van de Wet op de
zorgtoeslag)
 De voorgestelde wijziging van artikel 2 van de Wet op de zorgtoeslag voorkomt
dat door de verlaging van de fiscale lonen en de verzamelinkomens, die het
gevolg is van het vervangen van een tot het loon te rekenen werkgeversbijdrage
door een werkgeversheffing die het fiscale loon niet raakt, een groter beroep
op de zorgtoeslag wordt gedaan.
 Artikelen XXV tot en met XXIX
 Artikelen XXV tot en met XXIX (diverse wijzigingen verband
houdende met het vervallen van het werknemersdeel in de Awf-premie)
 Artikel XXV, onderdeel A (artikel 3a van de Wet buitengewoon
pensioen 1940–1945), artikel XXVI, onderdeel A (artikel 5 van de Wet
buitengewoon pensioen Indisch verzet) en artikel XXVII, onderdeel A (artikel
2 van de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers)
 Omdat het werknemersdeel in de Awf-premie wordt afgeschaft, vervallen
de artikelen 36 van de Wet buitengewoon pensioen 1940–1945 (artikel
XXV, onderdeel C), 43 van de Wet buitengewoon pensioen Indisch verzet (Artikel
XXVI, onderdeel C) en 32 van de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers
(Artikel XXVII, onderdeel C). In verband hiermee worden ook de artikelen 3a
van de Wet buitengewoon pensioen 1940–1945, 5 van de Wet buitengewoon
pensioen Indisch verzet en 2 van de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers
aangepast, omdat daarin wordt verwezen naar genoemde artikelen 36, 43, respectievelijk
32. De artikelleden waarin deze verwijzingen zijn opgenomen kunnen vervallen.
 Artikel XXVIII, onderdeel A (artikel 19 van de Wet uitkeringen
burger-oorlogsslachtoffers 1940–1945)
 Omdat het werknemersdeel in de Awf-premie wordt afgeschaft, vervalt artikel
26 van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940–1945 (artikel
XXVIII, onderdeel C). In verband hiermee wordt ook artikel 19 van die wet
aangepast, omdat daarin meerdere keren wordt verwezen naar genoemd artikel
26. Deze verwijzingen kunnen vervallen.
 Artikel XXV, onderdeel B (artikel 31h van de Wet buitengewoon
pensioen 1940–1945), artikel XXVI, onderdeel B (artikel 35d van de Wet
buitengewoon pensioen Indisch verzet), artikel XXVII, onderdeel B (artikel
28h van de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers), artikel
XXVIII, onderdeel B (artikel 23a van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers
1940–1945) en artikel XXIX, onderdeel A (artikel 17a van de Wet uitkeringen
vervolgingsslachtoffers 1940–1945)
 Pensioenen en uitkeringen op grond van de hier genoemde wetten voor oorlogsgetroffenen
worden beschouwd als loon in de zin van de Wet LB 1964, waarover zij derhalve
op grond van de Zvw zoals die thans luidt inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd
waren. Recht op een werkgeversvergoeding als bedoeld in artikel 46, eerste
lid, van die wet bestond echter niet. Dat was geregeld in artikel 5.4, onderdeel
b, onder 4o, van de Regeling zorgverzekering. Gevolg hiervan was dat van deze
pensioen- en uitkeringsgerechtigden de zogenoemde lage inkomensafhankelijke
bijdrage van – per 1 januari 2009 – 4,8% werd geheven.
Bij de Wet van 24 januari 2008, houdende wijziging van de Wet buitengewoon
pensioen 1940–1945, de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers,
de Wet buitengewoon pensioen Indisch verzet, de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers
1940–1945 en de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers
1940–1945 in verband met de toekenning van een toeslag ter compensatie
van de inkomensafhankelijke bijdrage, bedoeld in artikel 41 en de bijdrage,
bedoeld in artikel 69, tweede lid, van de Zvw (Stb. 2008, 50) is geregeld
dat de desbetreffende pensioen- en uitkeringsgerechtigden een toeslag op hun
pensioen of uitkering ontvingen, zodanig, dat zij geheel gecompenseerd werden
voor het feit dat zij geen werkgeversvergoeding als bedoeld in artikel 46
van de Zvw voor de inkomensafhankelijke bijdrage ontvingen.
 De in de desbetreffende bepalingen voorkomende verwijzingen naar de Zvw
worden aangepast in verband met de voorgestelde wijzigingen in de Zvw. Deze
wijzigingen zijn van technische aard.
 Artikel XXV, onderdeel C (artikel 36 van de Wet buitengewoon
pensioen 1940–1945), artikel XXVI, onderdeel C (artikel 43 van de Wet
buitengewoon pensioen Indisch verzet), artikel XXVII, onderdeel C (artikel
32 van de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers), artikel
XXVIII, onderdeel C (artikel 26 van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers
1940–1945) en artikel XXIX, onderdeel B (artikel 19a van de Wet uitkeringen
vervolgingsslachtoffers 1940–1945)
 De desbetreffende bepalingen in bovenvermelde wetten voorzien in de inhouding
op het pensioen of de (garantie-)uitkering van een bedrag dat gelijk is aan
het bedrag van de premie die een werkgever ingevolge hoofdstuk 3 van de Wfsv
op het overeenkomstige loon van een werknemer inhoudt.
 Met het vervallen van het werknemersdeel van de Awf-premie, hebben deze
bepalingen hun belang verloren en kunnen zij daarom vervallen.
 Artikel XXX
 Artikel XXX, onderdeel A (artikel 2.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 Deze wijziging is overeenkomstig die van artikel 20a van de Wet LB 1964,
zoals toegelicht bij artikel III, onderdeel G.
 Artikel XXX, onderdeel B (artikel 2.10a van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 Deze wijziging is overeenkomstig die van artikel 20a van de Wet LB 1964
(artikel III, onderdeel H).
 Artikel XXX, onderdeel C (artikel 3.16 van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 Het huidige artikel 3.16, tweede lid, onderdeel e, legt vast dat de van
de belastingplichtige geheven en op hem betrekking hebbende inkomensafhankelijke
bijdrage niet op de winst in aftrek wordt gebracht. De bepaling komt voort
uit het vervallen van de Ziekenfondswet en de invoering van de Zvw in 2006.
In verband met de uitbreiding van de kring van verzekerden ingevolge de Ziekenfondswet
met zelfstandigen, werd met ingang van 1 januari 2000 in artikel 8a,
eerste lid, Wet IB 1964 geregeld dat de premies ziekenfondsverzekering die
betrekking hebben op de verzekering van de belastingplichtige, werden uitgesloten
van kostenaftrek. De bepaling is vervolgens overgenomen in artikel 3.16, tweede
lid, van de Wet IB 2001. In verband met het vervallen van de Ziekenfondswet
en de invoering van de Zvw met ingang van 1 januari 2006 is de bepaling
komen te vervallen en is sindsdien het huidige artikel 3.16, tweede lid, onderdeel
e, van toepassing.
 De aftrekbeperking ziet slechts op de van de belastingplichtige geheveninkomensafhankelijke bijdrage. Niet van aftrek uitgesloten is de vergoeding
die een belastingplichtige ondernemer – tevens inhoudingsplichtige –
op grond van het huidige artikel 46 van de Zvw aan tot hem in dienstbetrekking
staande werknemers moet betalen.
 Voor de aftrekbeperking wordt thans verwezen naar paragraaf 5.2 van de
Zvw. Voorgesteld wordt te verwijzen naar artikel 43 van de Zvw. Hiermee wordt
beoogd duidelijk te maken dat slechts de op de belastingplichtige zelf betrekking
hebbende en van hem geheven inkomensafhankelijke bijdrage van aftrek is uitgesloten.
Is de belastingplichtige ondernemer tevens inhoudingsplichtige – omdat
tot hem een of meer werknemers in dienstbetrekking staan –, dan wordt
van hem op grond van het voorgestelde artikel 42 van de Zvw tevens een inkomensafhankelijke
bijdrage geheven over het aan zijn werknemers betaalde loon. Deze zogenoemde
werkgeversheffing mag – net als de thans door de werkgever op grond
van artikel 46 van de Zvw betaalde vergoeding en de van de werkgever geheven
premie werknemersverzekeringen – op de winst in aftrek worden gebracht.
 Artikel XXX, onderdeel D (artikel 3.79a van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 Door de wijziging van dit artikel wordt de MKB-winstvrijstelling met 2
procentpunt verhoogd. Zie het algemeen deel van deze memorie.
 Artikel XXX, onderdeel E (artikel 8.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 De voorgestelde wijziging met betrekking tot de heffingskorting is overeenkomstig
die voor de loonbelasting. Zie de toelichting bij artikel 22 van de Wet LB
1964 (artikel III, onderdeel I).
 Artikel XXX, onderdeel F (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 De voorgestelde wijzigingen met betrekking tot de arbeidskorting als onderdeel
van de (nieuwe) doorwerkbonus zijn toegelicht bij de wijziging van artikel
22a van de Wet LB 1964 (artikel III, onderdeel J).
 Artikel XXX, onderdeel G (artikel 8.17 van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 De voorgestelde wijzigingen met betrekking tot de ouderenkorting zijn
toegelicht bij de wijziging van artikel 22b van de Wet LB 1964 (artikel III,
onderdeel K).
 Artikel XXX, onderdeel H (artikel 8.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 De voorgestelde wijziging met betrekking tot de alleenstaande ouderenkorting
is toegelicht bij de wijziging van artikel 22c van de Wet LB 1964 (artikel
III, onderdeel L).
 Artikel XXX, onderdeel I (artikel 10.7 van de Wet inkomstenbelasting
2001)
 De voorgestelde wijzigingen met betrekking tot de hoogte van de arbeidskorting
als onderdeel van de (nieuwe) doorwerkbonus zijn al toegelicht bij artikel
III, onderdeel J. De andere wijzigingen in artikel 10.7 van de Wet IB 2001,
die betrekking hebben op de tekst voor de indexatie van de arbeidskorting
als onderdeel van de (nieuwe) doorwerkbonus, vloeien voort uit het
vervallen van het werknemersdeel van de AWF-premie en de werkgeversvergoeding
als bedoeld in artikel 46 van de Zvw.
 Artikel XXXI
 Artikel XXXI, onderdeel A (artikel 31 van de Wet vermindering
afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)
 Artikel 31, tweede lid, schrijft voor hoe het toetsloon voor de afdrachtvermindering
onderwijs wordt berekend. Dit toetsloon is afgeleid van het wettelijk minimumloon.
Om het toetsloon te berekenen wordt in artikel 31, tweede lid, verwezen naar
artikel 8, eerste lid, onderdeel a, van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag,
de bepaling die het bedrag van het maandelijkse minimumloon vaststelt. Voor
de berekening van het toetsloon moet het maandelijkse minimumloon onder meer
met een factor twaalf worden vermenigvuldigd om te komen tot een minimumloon
op jaarbasis. Dit bedrag moet vervolgens nog worden gecorrigeerd met het werknemersaandeel
in de premie volgens de Wfsv en de vergoeding als bedoeld in artikel 46 van
de Zvw, om het wettelijk minimumloon te laten aansluiten op het belastbaar
loon. Deze correcties zijn niet meer nodig in verband met het vervallen van
het werknemersdeel in de Awf-premie en de werkgeversvergoeding als bedoeld
in artikel 46 van de Zvw. In verband hiermee heeft ook het derde lid geen
belang meer en kan derhalve vervallen.
 Artikel XXXI, onderdeel B (artikel 33 van de Wet vermindering
afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)
 Met ingang van 1 januari 2003 is de afdrachtvermindering langdurig
werklozen afgeschaft. Artikel 33 van de WVA regelt dat voor de per 1 januari
2003 afgeschafte afdrachtvermindering langdurig werklozen een overgangsregeling
van toepassing is met betrekking tot werknemers die bij de inhoudingsplichtige
vóór die datum in dienst waren en voor wie de inhoudingsplichtige
de afdrachtvermindering reeds toepaste. De afdrachtvermindering is met betrekking
tot die werknemers gedurende ten hoogste 48 maanden van toepassing, tot uiterlijk
1 januari 2007. Met ingang van 1 januari 2007 is een einde gekomen
aan deze overgangsregeling. Artikel 33 heeft daardoor geen belang meer en
kan vervallen.
 Artikel XXXII
 Artikel XXXII (artikel 2 van de Wet op het kindgebonden
budget)
 Met de voorgestelde wijziging van artikel 2 van de Wet op het kindgebonden
budget wordt voorkomen dat de verlaging van de fiscale lonen en de verzamelinkomens
die het gevolg is van het vervangen van de werkgeversvergoedingen door een
heffing bij werkgevers wat de inkomensafhankelijke bijdrage betreft tot gevolg
heeft dat een groter beroep op het kindgebonden budget wordt gedaan.
 Artikel XXXIII
 Artikel XXXIII, onderdeel A (artikel 2.23 van de Wet tegemoetkoming
onderwijsbijdrage en schoolkosten)
 Met de voorgestelde wijziging van artikel 2.23 van de Wet tegemoetkoming
onderwijsbijdrage en schoolkosten wordt voorkomen dat de verlaging van de
fiscale lonen en de verzamelinkomens die het gevolg is van het vervangen van
de werkgeversvergoedingen door een heffing bij werkgevers wat
de inkomensafhankelijke bijdrage betreft tot gevolg heeft dat een groter beroep
op die wet wordt gedaan.
 Artikel XXXIII, onderdeel B (artikel 10.6 van de Wet tegemoetkoming
onderwijsbijdrage en schoolkosten)
 Deze bepaling regelt de omvang van het toetsingsinkomen, waarboven op
grond van artikel 10.5, tweede lid, van de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage
en schoolkosten geen aanspraak meer bestaat op tegemoetkoming in de onderwijsbijdrage
en in de schoolkosten voor in de wet bepaalde vormen van onderwijs. In verband
met de voorgestelde wijzigingen in de Zvw dient de verwijzing naar artikel
41 van de Zvw te worden gewijzigd in artikel 43 van de Zvw. Een inhoudelijke
wijziging is hiermee niet beoogd.
 Artikel XXXIV
 Artikel XXXIV (artikel 3.9 van de Wet studiefinanciering
2000)
 Met de voorgestelde wijziging van artikel 3.9 van de Wet studiefinanciering
2000 wordt voorkomen dat de verlaging van de fiscale lonen en de verzamelinkomens
die het gevolg is van vervangen van de werkgeversvergoedingen door een heffing
bij werkgevers wat de inkomensafhankelijke bijdrage betreft tot gevolg heeft
dat een groter beroep op de aanvullende beurs wordt gedaan.
 Artikel XXXV
 Artikel XXXV (artikel 24 van de Waterleidingwet)
 Artikel 24 van de Waterleidingwet regelt de rechtsgevolgen van een plan
als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van die wet voor de werknemer die ontslagen
wordt. Artikel 24, vijfde lid, geeft recht op een bijdrage in de premie van
een ziektekostenverzekering aan een ontslagen werknemer wiens werkgever voor
het ontslag een bijdrage in die kosten leverde en voor wie in zijn wachtgeldperiode
geen regeling geldt, op grond waarvan een ander verplicht is bij te dragen
in die premie. De wachtgeldinstantie moet dan dezelfde bijdrage leveren als
voorheen de werkgever. De Zvw verplicht de wachtgeldinstantie/inhoudingsplichtige
tot vergoeding van de door een verzekeringsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke
bijdrage. Om te voorkomen dat de inhoudingsplichtige (dat kan de rechtspersoon/uitkeringsinstantie
zijn, maar ook de «ander», zoals bijvoorbeeld de vroegere werkgever)
dubbele lasten zou dragen doordat deze zowel de vergoeding van de inkomensafhankelijke
bijdrage als de bijdrage krachtens de regeling of het vijfde lid verschuldigd
zou zijn, geeft het zevende lid de mogelijkheid tot saldering. Daartoe wordt
artikel 2.5.8 van de IAZvw van overeenkomstige toepassing verklaard. Dat betekent
dat de vergoeding van de inkomensafhankelijke bijdrage mag worden verminderd
met de op grond van het vijfde lid van artikel 24 verschuldigde bijdrage.
 Hetgeen bij artikel XXIII is toegelicht met betrekking tot het laten vervallen
van artikel 2.5.8 van de IAZvw geldt ook voor artikel 24, zevende lid, van
de Waterleidingwet: de tegemoetkoming kan vervallen omdat met de afschaffing
van de wettelijke werkgeversbijdrage de grond ervoor is komen te ontvallen
en omdat een tegemoetkoming voor dit soort hoogstens nog incidenteel voorkomende
gevallen al direct tot een inbreuk op het nieuw voorgestelde wettelijke systeem
zou leiden.
 Bovendien mag worden aangenomen dat de cao’s en andere overeenkomsten
bij de beoogde invoering van dit wetsvoorstel in 2011 of 2012 inmiddels
zijn aangepast en dat vergoedingen als bedoeld in artikel 2.5.8 van
de IAZvw dan wel artikel 24, zevende lid van de Waterleidingwet daarin niet
meer voorkomen, dan wel dat werkgevers en werknemers voldoende tijd hebben
op afschaffing ervan te anticiperen.
 In verband daarmee kan artikel 24, zevende lid, van de Waterleidingwet
vervallen.
 Artikel XXXVI
 Artikel XXXVI (artikel 29 van de Wet financiële voorzieningen
privatisering ABP)
 Artikel 29, tweede lid, van de Wet financiële voorzieningen privatisering
ABP kan vervallen in verband met het afschaffen van het werknemersdeel in
de Awf-premie.
 Artikel XXXVII
 Artikel XXXVII (artikelen 17 van de Wet financiering sociale
verzekeringen en 50 van de Zorgverzekeringswet)
 De teruggaven aan werkgevers worden bij de inwerkingtreding van deze wet
afgeschaft. In zoverre worden artikel 17 van de Wfsv en artikel 50 van de
Zvw gewijzigd. Met betrekking tot de «oude» jaren moeten de teruggaven
nog wel volgens de toen bestaande systematiek plaatsvinden. Het voorgestelde
artikel XXXVII voorziet hierin.
 Artikel XXXVIII
 Artikel XXXVIII (tijdelijke heffingskorting met betrekking
tot de inkomstenbelasting)
 Deze nieuwe tijdelijke heffingskorting, een onderdeel van het aanvullend
pakket, is bedoeld voor de vutters en de vroeg gepensioneerden die de inkomensafhankelijke
bijdrage zelf zijn verschuldigd. In het algemeen deel van deze memorie wordt
hierop nader ingegaan. Waar voor bepaalde vutters (degene van wie de uitkering
vóór 1 januari 2006 is ingegaan en waarvoor de uitkeringsgerechtigde
verzekerd was voor de Ziekenfondswet) met betrekking tot de inkomensafhankelijke
bijdrage het regime voor werknemers geldt, is geen compensatie nodig. Daarom
wordt in de tekst van artikel XXXVIII als voorwaarde voor de heffingskorting
gesteld dat op de uitkering de inkomensafhankelijke bijdrage, bedoeld in artikel
43 van de Zvw wordt ingehouden.
 Met betrekking het eerste jaar dat het nieuwe systeem geldt, bedraagt
de heffingskorting 1% van de vut- of prepensioenuitkering met een maximum
van € 182.
 Het percentage van de heffingskorting wordt in de twee volgende jaren
verlaagd tot respectievelijk 0,67 en 0,33, met dienovereenkomstige verlaging
van het maximum.
 Het gaat om een persoonlijke heffingskorting (alleen voor de belasting
en niet voor de premie volksverzekeringen) die niet aan de partner van de
belastingplichtige kan worden «overgedragen».
 De heffingskorting is bedoeld voor degenen die de leeftijd van 65 jaar
nog niet hebben bereikt. Daarna is de ouderenkorting van toepassing, waarvoor
een andere compensatie geldt. Met betrekking tot het jaar waarin de belastingplichtige
de leeftijd van 65 bereikt, geldt voor de inkomstenbelasting alleen de ouderenkorting.
Cumulatie van beide kortingen (en de verhogingen daarvan in het aanvullende
pakket) is dus niet mogelijk.
 Artikel XXXIX
 Artikel XXXIX (tijdelijke heffingskorting met betrekking
tot de loonbelasting)
 De tekst van dit artikel met betrekking tot de heffingskorting die is
bedoeld voor de vutters en de vroeg gepensioneerden, is praktisch identiek
aan die van artikel XXXVIII voor de inkomstenbelasting.
 Bij de loonbelasting kan deze heffingskorting slechts ten opzichte van één
inhoudingsplichtige geldend worden gemaakt (artikel 23 van de Wet LB 1964).
Ingeval iemand meerdere vutof prepensioenuitkeringen heeft, kan hij de volledige
heffingskorting dus pas de inkomstenbelasting benutten.
 Ook is er verschil tussen de loonbelasting en de inkomstenbelasting in
het jaar waarin de belastingplichtige de leeftijd van 65 jaar bereikt. Voor
de loonbelasting geldt deze heffingskorting als de werknemer op het moment
van inhouding jonger is dan 65 jaar. Daarna is de ouderenkorting van toepassing.
Voor de inkomstenbelasting geldt in dat jaar alleen de ouderenkorting.
 Artikel XL
 Artikel XL (overgangsbepaling aanpassing bedragen tabellen
schijventarief)
 Zoals in het algemeen deel van deze memorie is aangegeven, wordt het schijventarief
gewijzigd: verhoging tarief 1e schijf met 2,8 procentpunt, verhoging
tarief 2e schijf met 0,25 procentpunt, verlenging eerste schijf met € 700
en verkorting tweede schijf met € 1 200. Deze wijzigingen worden
aangebracht in de artikelen 2.10 en 2.10a van de Wet IB 2001 (artikel XXX,
onderdelen A en B) en in de artikelen 20a en 20b van de Wet LB 1964 (artikel
III, onderdelen G en H). In die tabellen worden ook belastingbedragen genoemd
die worden verhoogd met het tarief als het belastbaar inkomen uit werk en
woning de vorige tariefschijf te boven gaat. Deze bedragen kunnen nu niet
worden aangepast omdat nog niet bekend is wanneer dit wetsvoorstel ingaat
en in hoeverre de inflatiecorrectie is toegepast. Die belastingbedragen volgen
echter uit de lengte van de tariefschijven en de tarieven en kunnen daarom
op het moment van inwerkingtreding van de wijzigingen in het schijventarief
bij ministeriële regeling worden vastgesteld.
 Artikel XLI
 Artikel XLI (samenloop met Wet werk en arbeidsondersteuning
jonggehandicapten)
 Bij het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten in verband met het bevorderen van participatie van jonggehandicapten
door werk en arbeidsparticipatie (Kamerstukken 31 780) wordt de citeertitel
van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten gewijzigd in
Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten. Met deze bepaling wordt,
wanneer voornoemd wetsvoorstel in werking is getreden, artikel XIII hiermee
in overeenstemming gebracht.
 Verder is geregeld dat artikel 5.8.8 van de Wet werk en arbeidsondersteuning
jonggehandicapten komt te vervallen indien voornoemde wet eerder in werking
is getreden dan deze wet. Dit artikel heeft betrekking op de vereveningsbijdrage.
Dit artikel kan vervallen omdat als gevolg van de wijzigingen van de Wfsv
geen sprake meer is van inhouding van premies werknemersverzekeringen, waaraan
de vereveningsbijdrage is gekoppeld.
 Artikel XLII
 Artikel XLII (samenloop met artikel 51 van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen)
 Bij het in artikel XLII genoemde wetsvoorstel (Kamerstukken 32 037)
wordt een artikel 51 in de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen
ingevoegd. Op grond van deze bepaling verstrekt de Minister van SZW jaarlijks
aan de Sociale verzekeringsbank (SVB) een uitkering ten laste van ’s
Rijks kas voor onder andere de vergoeding van inkomensafhankelijke bijdrage
over de aanvullende inkomensvoorziening ouderen. Deze bepaling is zodanig
gewijzigd dat de door de SVB verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage ten
laste van het Rijk wordt gebracht.
 Artikel XLIII
 Artikel XLIII (inwerkingtreding)
 Deze wet treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip,
dat voor de verschillende artikelen of onderdelen daarvan verschillend kan
worden vastgesteld.
 In het algemeen deel van deze memorie is al opgemerkt dat in het voorjaar
van 2010 een keuze zal worden gemaakt tussen invoering per 1 januari
2011 of 2012, waardoor invoering op een bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip noodzakelijk is. De wettekst biedt verder de mogelijkheid dat de
inwerkingtreding voor de verschillende artikelen of onderdelen verschillend
kan worden vastgesteld. Van deze mogelijkheid kan gebruik worden gemaakt door
een bepaalde wijziging nog niet in werking te laten treden. Dat kan bijvoorbeeld
aan de orde komen als een wijziging volgens de Wet uniformering loonbegrip
met betrekking tot een inkomensafhankelijke regeling naar de dan geldende
inzichten niet in die vorm wordt gewenst of als een bijkomende wetswijziging
(bijvoorbeeld die in de Waterleidingwet) door het tijdsverloop is achterhaald.
 
 De staatssecretaris van Financiën,
 J. C. de Jager
 De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
 J. P. H. Donner
 De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
 A. Klink
 
 
 
 
 Kamerstukken II 2007/08, 31 236, nr. 1.
 
 
 Kamerstukken II 2006/07, 30 800, nr. 13.
 
 
 Kamerstukken II 2007/08, 31 236, nr. 3.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 31 704, nr. 59.
 
 
 Deze zes door de werkgever verschuldigde loonheffingen zijn de inkomensafhankelijke
bijdrage ZVW, AWF-premie, premie sectorfonds WW (bij overheidswerknemers geldt
overigens een Ufo-premie in plaats van Awf- en sectorfondspremie), basispremie
WAO/ WIA, uniforme premie WAO en de gedifferentieerde premie WGA.
 
 
 Gegevens voor het jaar 2009.
 
 
 Hierbij is gerekend op basis van cijfers 2010.
 
 
 De effecten zijn weergegeven voor werkgevers die zowel premies voor AWF,
ZVW als het sectorfonds WW betalen.
 
 
 Hierbij wordt verondersteld dat 2011 het invoeringsjaar is, indien dit
2012 is verschuiven de genoemde effecten een jaar.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 29 515, nr. 270.
 
 
 Kamerstukken II 2002/03, 28 219, nr. 10, blz. 4.
 
 
 Kamerstukken II 2003/04, 29 763, nr. 3, blz. 35.
 
 
 Kamerstukken II 2004/05, 30 124, nr. 3, blz. 41–42.