Wijziging van verschillende rijkswetten in verband met de verkrijging van de hoedanigheid van land binnen het Koninkrijk door Curaçao en Sint Maarten en de toetreding van Bonaire, Sint Eustatius en Saba tot het Nederlandse staatsbestel (Rijkswet aanpassing rijkswetten aan de oprichting van de nieuwe landen); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST136295
 2009-2010
 
 32 186 
 (
 R 1901
 )
 Wijziging van verschillende rijkswetten in verband met de verkrijging
van de hoedanigheid van land binnen het Koninkrijk door Curaçao en
Sint Maarten en de toetreding van Bonaire, Sint Eustatius en Saba tot het
Nederlandse staatsbestel (Rijkswet aanpassing rijkswetten aan de oprichting
van de nieuwe landen)
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 Algemeen
 Tussen 2000 tot 2005 zijn er in de vijf eilandgebieden van de Nederlandse
Antillen referenda georganiseerd waarbij de bevolkingen in het kader van de
uitoefening van het zelfbeschikkingsrecht een uitspraak werd gevraagd over
de staatkundige toekomst van de Nederlandse Antillen en de eilandgebieden.
De uitslagen van deze referenda wezen erop dat een meerderheid van de Antilliaanse
bevolking niet langer voorstander is van het voortzetten van de Nederlandse
Antillen als staatkundige eenheid. Op 22 oktober 2005 is vervolgens een
Hoofdlijnenakkoord gesloten tussen Nederland,
de Nederlandse Antillen, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius
en Saba. Besloten werd om toe te werken naar een nieuwe staatkundige structuur.
 Tijdens de Ronde Tafel Conferentie van 26 november 2005 is vastgelegd dat het beoogde eindperspectief voor de eilandgebieden
Curaçao en Sint Maarten de status van land binnen het Koninkrijk is,
en voor de eilandgebieden Bonaire, Sint Eustatius en Saba een nieuwe status
van bijzondere aard, waarbij er een directe band met Nederland is. Op 11 oktober
2006 bereikten delegaties van Nederland, Bonaire, Sint Eustatius en Saba overeenstemming
over de status van deze drie eilanden in de nieuwe structuur. In de Slotverklaring
van de Miniconferentie van 10 en 11 oktober 2006 over de toekomstige
staatkundige positie van Bonaire, Sint Eustatius en Saba is vastgelegd dat de drie eilanden openbare lichamen worden in de
zin van artikel 134 van de Grondwet. Curaçao, Sint Maarten en Nederland
bereikten op 2 november 2006 overeenstemming over de criteria waaraan
de Staatsregelingen, de overige regelgeving en het overheidsapparaat van deze
twee toekomstige landen moeten voldoen, en er zijn tevens afspraken gemaakt
op het gebied van de rechtspleging, rechtshandhaving en overheidsfinanciën.
Deze criteria en afspraken zijn vastgelegd in de Slotverklaring van het bestuurlijk
overleg over de toekomstige staatkundige positie van Curaçao en Sint
Maarten op 2 november 2006 te Den Haag.
 Het onderhavige wetsvoorstel strekt tot het aanpassen van een aantal rijkswetten
aan de hierboven beschreven nieuwe staatkundige verhoudingen. Zonder deze
aanpassingen kunnen de staatkundige vernieuwingen niet zonder problemen worden
ingevoerd. In een groot aantal rijkswetten wordt bijvoorbeeld verwezen naar
de Nederlandse Antillen, terwijl dit land na de invoering van
de nieuwe staatkundige verhoudingen niet meer bestaat.
 Artikelsgewijs
 HOOFDSTUK 1. MINISTERIE VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN
KONINKRIJKSRELATIES
 Artikel 1.1
 In dit artikel wordt een aantal wijzigingen van de Paspoortwet voorgesteld.
 
 De belangrijkste wijziging betreft een andere verdeling van de verschillende
in de Paspoortwet opgenomen bevoegdheden. Voorgesteld wordt om de in artikel
25 toegekende bevoegdheden betreffende het bijhouden van het register paspoortsignaleringen
voor Nederland, inclusief Bonaire, Sint Eustatius en Saba, aan de Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties toe te kennen en voor Aruba,
Curaçao en Sint Maarten aan de Gouverneur. Dit is een kleine verandering
ten opzichte van de huidige bevoegdheidstoedeling, waarin de Minister van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties voor Nederland bevoegd is en de
Gouverneur voor de Nederlandse Antillen en Aruba. Voor deze verandering is
het niet nodig om artikel 25 te wijzigen, omdat de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties en de Gouverneur beide reeds in artikel 25 zijn
genoemd. Uit de wijziging van de definitie van Gouverneur in artikel 1 volgt
dat na inwerkingtreding van deze rijkswet onder Gouverneur wordt verstaan:
de Gouverneur van Aruba, Curaçao of Sint Maarten.
 
 Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om in enige artikelen enkele geringe
technische wijzigingen aan te brengen waardoor zij weer in overeenstemming
worden gebracht met de Nederlandse wetten waarnaar zij verwijzen.
 Onderdeel B (artikel 2)
 Aangezien de Nederlandse identiteitskaart niet zal worden ingevoerd in
de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba en ook niet in Curaçao
en Sint Maarten, zal de identiteitskaart een reisdocument van het Europese
deel van Nederland blijven.
 Onderdeel D (artikel 6)
 Het huidige artikel 6 is alleen van toepassing in de Nederlandse Antillen
en Aruba, omdat in Nederland artikel 2:5 van de Algemene wet bestuursrecht
geldt, waarin al een geheimhoudingsplicht is opgenomen. In de openbare lichamen
Bonaire, Sint Eustatius en Saba wordt de Algemene wet bestuursrecht niet van
toepassing. Daarom wordt voorgesteld om de in artikel 6 van de Paspoortwet
opgenomen geheimhoudingsplicht niet alleen voor Aruba, Curaçao en Sint
Maarten, maar ook voor de openbare lichamen te laten gelden.
 Onderdeel E (artikel 7)
 Aangezien bij de staatkundige vernieuwing onder meer als uitgangspunt
wordt gehanteerd dat de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba
zo veel mogelijk gelijk worden gesteld met de Nederlandse gemeenten, ligt
het voor de hand de in artikel 7, derde lid, van de Paspoortwet neergelegde
mogelijkheid om maximumtarieven voor reisdocumenten vast te stellen,
uit te breiden naar de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
In hoeverre van deze mogelijkheid gebruik wordt gemaakt, zal overigens pas
hoeven te worden beslist in het kader van de totstandkoming van de algemene
maatregel van rijksbestuur, bedoeld in artikel 7, derde lid.
 Onderdeel F (artikel 11)
 In artikel 11 is geregeld dat de vreemdeling die ingevolge artikel 28
of 33 van de Vreemdelingenwet 2000 tot Nederland is toegelaten, binnen
de grenzen van de wet, recht heeft op een reisdocument voor vluchtelingen.
Hiernaast is geregeld dat iedere vluchteling die als zodanig tot de Nederlandse
Antillen of Aruba is toegelaten, binnen de grenzen van de wet, recht heeft
op een reisdocument voor vluchtelingen. Aangezien de Vreemdelingenwet 2000
alleen van toepassing blijft op het Europese deel van Nederland, wordt voorgesteld
te regelen dat iedere vluchteling die als zodanig tot een openbaar lichaam
of Aruba, Curaçao of Sint Maarten is toegelaten, binnen de grenzen
van de wet, recht heeft op een reisdocument voor vluchtelingen.
 Onderdeel G (artikel 12)
 Het huidige artikel 12 is slechts van betekenis voor de erkende vluchtelingen
die niet als zodanig in de Nederlandse Antillen en Aruba zijn toegelaten.
In Nederland kan een dergelijke situatie zich niet voordoen, omdat verstrekking
van een reisdocument voor vluchtelingen plaatsvindt op grond van artikel 11
van de Paspoortwet aan een houder van een verblijfsvergunning als bedoeld
in artikel 28 of 33 van de Vreemdelingenwet 2000. Aangezien de Vreemdelingenwet
2000 niet in de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba van toepassing
zal worden, kan een dergelijke situatie ook in de toekomst op Bonaire, Sint
Eustatius en Saba voorkomen. Derhalve wordt voorgesteld om artikel 12 niet
alleen voor Aruba, Curaçao en Sint Maarten, maar ook voor de openbare
lichamen te laten gelden.
 Onderdeel H (artikelen 13, 14 en 15)
 Een vreemdeling wordt in de toekomst niet meer tot Nederland toegelaten,
maar tot hetzij het Europese hetzij het Caribische gedeelte van Nederland.
 Onderdeel I (artikel 18)
 In onderdeel c is de terminologie inzake de terbeschikkingstelling aangepast,
omdat deze is verouderd. De voorwaardelijke terbeschikkingstelling is bij
Wet van 19 november 1986 tot herziening van de bepalingen van het Wetboek
van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering, de Beginselenwet gevangeniswezen
en enkele andere wetten omtrent de maatregel van terbeschikkingstelling en
enige andere onderwerpen die met de berechting van geestelijk gestoorde delinquenten
samenhangen (Stb. 587) in artikel I, onderdeel G, vervangen door de terbeschikkingstelling
met aanwijzingen. De terbeschikkingstelling met aanwijzingen is bij Wet van
25 juni 1997 tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek
van Strafvordering omtrent de terbeschikkingstelling en de sanctietoepassing
ten aanzien van geestelijk gestoorde delinquenten (Stb. 282) in artikel I,
onderdelen D, E, F, J en M vervangen door de terbeschikkingstelling met voorwaarden.
De wijziging van onderdeel c strekt ertoe de terminologie in overeenstemming
te brengen met het huidige Wetboek van Strafrecht. 
 Onderdeel K (artikel 22)
 Vanwege de dualisering van medebewindsbevoegdheden is in dit artikel in
2006 «gemeentebestuur» vervangen door: college van burgemeester
en wethouders. In de Wet openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba wordt de dualisering ook op deze eilanden ingevoerd.
Om deze reden wordt«eilandsbestuur» vervangen door: bestuurscollege.
 Onderdeel L (artikel 24)
 Ten overvloede wordt opgemerkt dat met «het recht geldend in Nederland»
niet alleen het recht geldend in het Europese deel van Nederland wordt bedoeld,
maar ook het recht geldend in Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
 Onderdeel M (artikel 26)
 Volgens de voorgestelde wijzigingen in het eerste lid van artikel 26 blijven
in het Europese gedeelte van Nederland de burgemeesters bevoegd tot het in
ontvangst nemen van aanvragen voor reisdocumenten. Voor Aruba, Curaçao
en Sint Maarten zal de Gouverneur bevoegd zijn en voor de openbare lichamen
de gezaghebber.
 Aangezien er een definitie van «Gouverneur» is opgenomen,
is het in het derde lid van artikel 26 niet nodig deze term te specificeren
en kan «van de Nederlandse Antillen onderscheidenlijk Aruba» vervallen,
zonder dat hiervoor iets in de plaats komt.
 Onderdeel N (artikel 27)
 Het huidige artikel 27, tweede lid, is alleen van toepassing in de Nederlandse
Antillen en Aruba, omdat in Nederland artikel 4:5 van de Algemene wet bestuursrecht
geldt. In de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba wordt de Algemene
wet bestuursrecht niet van toepassing. Daarom wordt voorgesteld om artikel
27, tweede lid, niet alleen voor Aruba, Curaçao en Sint Maarten, maar
ook voor de openbare lichamen te laten gelden.
 Onderdeel P (artikel 34)
 De voorlopige voogdij heeft in Nederland de voorlopige toevertrouwing
vervangen. Deze maatregel wordt uitgevoerd door bureau jeugdzorg, oftewel
een stichting als bedoeld in artikel 1, onder f, van de Wet op de jeugdzorg.
In de Nederlandse Antillen en Aruba bestaat nog de voorlopige toevertrouwing
die wordt uitgevoerd door de Voogdijraad en dit blijft zo in Aruba, Curaçao
en Sint Maarten en in de openbare lichamen na de invoering van de staatkundige
vernieuwingen.
 Onderdeel R (artikel 38)
 De verzoekschriftprocedure, voorheen geregeld in de twaalfde titel van
het Eerste Boek van het Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering (Rv), is in
het nieuwe procesrecht geregeld in de derde titel van het Eerste Boek van
Rv. Artikel 429d, derde lid, (oud) Rv is vervangen door artikel 278, derde
lid, Rv. De voorgestelde wijziging brengt artikel 38, eerste lid, hiermee
in overeenstemming.
 Onderdeel S (artikel 40)
 In het voorgestelde artikel 40 wordt de bevoegdheid tot het verstrekken
van reisdocumenten geregeld. Hierbij is aangesloten bij de bevoegdheid tot het in ontvangst nemen van de aanvraag voor een reisdocument, zoals
dit is geregeld in artikel 26. Volgens het voorgestelde artikel 40 blijven
in het Europese gedeelte van Nederland de burgemeesters bevoegd tot het verstrekken
van reisdocumenten. Voor Aruba, Curaçao en Sint Maarten zal de Gouverneur
bevoegd zijn en voor de openbare lichamen de gezaghebber.
 Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om in het artikel een meer logische
volgorde aan te brengen in de bepalingen. Het eerste tot en met het vierde
lid regelen de bevoegdheid tot verstrekking van de verschillende soorten reisdocumenten,
waarbij de volgorde van artikel 26 is aangehouden. Het vijfde tot en met het
achtste lid geven een nadere regeling met betrekking tot de verstrekking van
reisdocumenten aan vreemdelingen (waaronder vluchtelingen) als bedoeld in
de artikelen 11 tot en met 15 van de Paspoortwet. De tot verstrekking van
dergelijke reisdocumenten bevoegde autoriteiten zijn in een aantal gevallen
namelijk gehouden de aanvraag eerst voor te leggen aan andere autoriteiten,
genoemd in de desbetreffende wetsbepalingen, die vaststellen of door de betrokken
persoon wordt voldaan aan de voorwaarden voor een aanspraak op verstrekking
van het aangevraagde reisdocument. De voorgestelde bepalingen wijken, afgezien
van de technische aanpassingen in verband met de staatkundige vernieuwing,
inhoudelijk niet af van de bestaande wettelijke regeling.
 Onderdeel T (artikel 41)
 Het huidige artikel 41, derde lid, is alleen van toepassing in de Nederlandse
Antillen en Aruba, omdat in Nederland artikel 2:3 van de Algemene wet bestuursrecht
geldt. In de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba wordt de Algemene
wet bestuursrecht niet van toepassing. Daarom wordt voorgesteld om artikel
41, derde lid, niet alleen voor Aruba, Curaçao en Sint Maarten, maar
ook voor de openbare lichamen te laten gelden.
 Onderdeel U (artikel 44)
 Ten overvloede wordt opgemerkt dat onder «Nederland» tevens
wordt verstaan: de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
 Onderdeel V (artikel 46)
 Het huidige artikel 46, eerste lid, tweede zin, is alleen van toepassing
in de Nederlandse Antillen en Aruba, omdat in Nederland artikel 3:41 van de
Algemene wet bestuursrecht geldt. In de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius
en Saba wordt de Algemene wet bestuursrecht niet van toepassing. Daarom wordt
voorgesteld om artikel 46, eerste lid, tweede zin, niet alleen voor Aruba,
Curaçao en Sint Maarten, maar ook voor de openbare lichamen te laten
gelden.
 Voorgesteld wordt om in het tweede lid van artikel 46 de zinsnede «een
rechtstreekse reis naar zijn land in het Koninkrijk» te vervangen door «een
rechtstreekse reis naar zijn woonplaats». Een persoon die bijvoorbeeld
in Bonaire woont, is namelijk na de invoering van de staatkundige vernieuwingen
ook in het Europese deel van Nederland in zijn land binnen het Koninkrijk,
maar het is de bedoeling deze persoon de mogelijkheid te geven om naar huis
te reizen.
 Onderdeel W (opschrift hoofdstuk XI)
 Administratieve rechtsbescherming tegen de op grond van de Paspoortwet
genomen beschikkingen wordt op dit moment in de Nederlandse Antillen en Aruba
bij landsverordening geregeld. Na invoering van de nieuwe staatkundige
verhoudingen zullen Aruba, Curaçao en Sint Maarten ieder in een landsverordening
de administratieve rechtsbescherming regelen. In Nederland wordt de administratieve
rechtsbescherming bij wet geregeld, namelijk in de Algemene wet bestuursrecht
en de Wet administratieve rechtspraak Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
 Artikel 1.2
 In dit artikel wordt het Reglement voor de Gouverneur van Aruba gewijzigd.
 Onderdeel D (artikel 14)
 De woorden «bij zijn eerste optreden als zodanig» zijn uit
het tweede lid van artikel 14 geschrapt omdat ze in de praktijk tot de onwenselijke
situatie leiden dat de Gouverneur het land dient te verlaten om de installatie
van zijn waarnemer in de Staten mogelijk te maken.
 Onderdeel E (artikel 15)
 derde lid
 Voorgesteld wordt om in het Reglement op te nemen dat de Minister-President
en de ministers van het Koninkrijk met de Gouverneur kunnen overleggen. Aangezien
de Gouverneur als Koninkrijksorgaan een rol speelt bij de behartiging van
Koninkrijksaangelegenheden, is het nuttig als er overleg plaatsvindt tussen
de Gouverneurs en de ministers van het Koninkrijk. De Minister-President overlegt
met de Gouverneur in zijn hoedanigheid van voorzitter van de raad van ministers
van het Koninkrijk.
 vierde lid
 De Gouverneur is als koninkrijksorgaan verantwoording verschuldigd aan
de regering van het Koninkrijk en de voor Koninkrijksaangelegenheden verantwoordelijke
ministers. Het is daarom gewenst dat er afstemming plaatsvindt tussen aan
de ene kant de Gouverneur in diens hoedanigheid van koninkrijksorgaan en aan
de andere kant de ministers van het Koninkrijk. Ten minste tweemaal per jaar
voert de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties vanwege zijn
verantwoordelijkheid voor de waarborgtaak van het Koninkrijk en voor de goede
uitvoering van de reglementen voor de Gouverneurs overleg met de Gouverneur,
de Gouverneur van Curaçao en de Gouverneur van Sint Maarten. Ook andere
koninkrijksaangelegenheden kunnen bij het overleg aan de orde komen, indien
en voor zover de Gouverneur als koninkrijksorgaan een rol speelt bij de behartiging
van die aangelegenheden. In dat geval wordt de minister die binnen de Koninkrijksregering
voor de betreffende Koninkrijksaangelegenheden de verantwoordelijkheid draagt
daarvan tijdig op de hoogte gesteld. De betreffende minister kan vervolgens
deelnemen aan het overleg over de Koninkrijksaangelegenheid in kwestie. Ook
kan hij desgewenst separaat overleg voeren (zie derde lid).
 
 In het overleg zullen alleen aangelegenheden van het Koninkrijk besproken
worden. De Gouverneur neemt deel aan het overleg in zijn hoedanigheid van
vertegenwoordiger van de regering van het Koninkrijk. De Gouverneur neemt
niet aan het overleg deel in zijn hoedanigheid van hoofd van de landsregering.
In die hoedanigheid zijn de ministers van het land verantwoordelijk.
 vijfde lid
 De Minister-President kan te allen tijde aan het overleg tussen de Gouverneurs
en een minister van het Koninkrijk deelnemen en zit in dat geval de vergadering
voor. 
 Artikel 1.3
 In dit artikel wordt de Rijkswet Onderzoeksraad voor veiligheid gewijzigd.
Op de Rijkswet Onderzoeksraad voor veiligheid is zowel een algemene maatregel
van rijksbestuur als een gewone algemene maatregel van bestuur gebaseerd.
De algemene maatregel van rijksbestuur is het Rijksbesluit Onderzoeksraad
voor veiligheid. De algemene maatregel van bestuur is het Besluit Onderzoeksraad
voor veiligheid. Het Besluit Onderzoeksraad voor veiligheid is, ondanks dat
het besluit is gebaseerd op een rijkswet, geen rijksregelgeving. Er is hier
sprake van delegatie van de rijkswetgever aan de landswetgever. Aangezien
het besluit geen rijksregelgeving is, is artikel 2, tweede lid, van de Invoeringswet
openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba op het besluit van toepassing.
Dit betekent dat het Besluit Onderzoeksraad voor veiligheid – met daarin
opgenomen de, aan onder meer een aantal EG-richtlijnen ontleende, onderzoeksverplichtingen
van de raad – niet van toepassing wordt in de openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba, behalve voor zover dit expliciet in het besluit wordt
bepaald of voor zover bepalingen uit het besluit ook buiten Nederland werking
hebben. Dit in tegenstelling tot het Rijksbesluit Onderzoeksraad voor veiligheid,
dat blijft gelden in het hele Koninkrijk en dus ook in de openbare lichamen
Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
 Onderdeel B (artikel 4)
 Aangezien Bonaire, Sint Eustatius en Saba onderdeel worden van het Nederlandse
staatsbestel, komen er ook Caribische wateren onder de jurisdictie van het
land Nederland. Door het laten vervallen van het woord «Europese»,
krijgt artikel 4, eerste lid, onderdeel a, ook betrekking op de Caribische
wateren onder Nederlandse jurisdictie.
 Behalve op defensiegebied is de Onderzoeksraad voor veiligheid alleen
bevoegd om in de Nederlandse Antillen en Aruba onderzoek te doen, indien de
regering van de Nederlandse Antillen onderscheidenlijk van Aruba hierom verzoekt.
Voorgesteld wordt om dit te handhaven ten opzichte van Aruba, Curaçao
en Sint Maarten. Aangezien Bonaire, Sint Eustatius en Saba deel zullen uitmaken
van Nederland, wordt voorgesteld de Onderzoeksraad ten opzichte van deze eilanden
de bevoegdheid te geven om ook ongevraagd onderzoek te doen. De openbare lichamen
zullen dan net zo behandeld worden als een gemeente van Nederland.
 Op het gebied van defensie, wat immers een koninkrijksaangelegenheid is,
behoudt de Onderzoeksraad in dit wetsvoorstel zijn huidige bevoegdheid om
in alle landen van het Koninkrijk onderzoek in te stellen, ook als daar niet
om is verzocht.
 Onderdeel I (artikel 57)
 Het derde tot en met achtste lid zijn in artikel 57 opgenomen in verband
met het uitvoeren van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak
bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieu-aangelegenheden
(Trb. 2001, nr. 73) (Verdrag van Aarhus). Dit
verdrag is onder andere geïmplementeerd in de Wet milieubeheer, waarnaar
in de leden wordt verwezen. Het Verdrag van Aarhus en de Wet milieubeheer
zijn niet van toepassing in de Nederlandse Antillen en Aruba. Om deze reden
is in artikel 57, negende lid, opgenomen dat het derde tot het met het achtste
lid niet van toepassing zijn op milieu-informatie die op de Nederlandse Antillen
en Aruba betrekking heeft. Na de invoering van de staatkundige vernieuwingen
zullen het Verdrag van Aarhus en de Wet milieubeheer noch in Aruba, Curaçao
en Sint Maarten, noch in de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba
van toepassing zijn. Om deze reden wordt voorgesteld om te regelen dat artikel
57, derde tot en met achtste lid, niet van toepassing is op milieu-informatie
die op Aruba, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius of Saba
betrekking heeft.
 Onderdeel M (artikel 67)
 Wanneer de Onderzoeksraad voor veiligheid onderzoek verricht naar aanleiding
van een voorval, is het mogelijk dat naar aanleiding van hetzelfde voorval
door het openbaar ministerie, de politie of de marechaussee een opsporingsonderzoek
wordt ingesteld met het oog op het opleggen van een strafrechtelijke sanctie.
Voor die gevallen kunnen op grond van artikel 67 regels worden gesteld ter
bevordering van de samenwerking tussen de verschillende instanties. Het huidige
artikel 67 betreft Nederland, de Nederlandse Antillen en Aruba. Het voorgestelde
artikel 67 betreft Nederland, Aruba, Curaçao, Sint Maarten en de openbare
lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
 Onderdeel N (artikel 70)
 In artikel 70 is bepaald dat de raad, de medewerkers van het bureau, de
algemeen secretaris en de overige onderzoekers geen aangifte doen van strafbare
feiten waarvan ze bij de uitoefening van hun functie bij de raad kennis hebben
gekregen. Een uitzondering geldt voor de strafbare feiten waarvoor ingevolge
het Wetboek van Strafvordering een aangifteplicht bestaat en strafbare feiten
die betrekking hebben op het onderzoek van de raad zelf. Voorgesteld wordt
om in artikel 70 een verwijzing naar het Wetboek van Strafrecht BES toe te
voegen. Waarschijnlijk zal de verwijzing naar het Wetboek van Strafrecht van
de Nederlandse Antillen op grond van artikel 8.1 worden vervangen door een
verwijzing naar de wetboeken van Curaçao en Sint Maarten, zodra de
inhoud van deze wetboeken bekendgemaakt wordt.
 Onderdeel R (artikel 81)
 Dit artikel regelt welke geldboete geldt voor de in het artikel opgesomde
strafbare feiten. Volgens het voorgestelde artikel bedraagt de geldboete in
de openbare lichamen, net zoals in Nederland, ten hoogste het bedrag van de
tweede categorie. In Nederland geldt de tweede categorie, bedoeld in artikel
23 van het Nederlandse Wetboek van Strafrecht. In de openbare lichamen geldt
de tweede categorie, bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht
BES. Voor Aruba, Curaçao en Sint Maarten wordt voorgesteld de huidige
boetebedragen te handhaven.
 Onderdeel S (artikel 82)
 Voorgesteld wordt om aan artikel 82 een lid toe te voegen om het aanwijzen
van opsporingsambtenaren ook voor de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius
en Saba te regelen. Waarschijnlijk zal de verwijzing naar het Wetboek van
Strafrecht van de Nederlandse Antillen op grond van artikel 8.1 worden vervangen
door een verwijzing naar de wetboeken van Curaçao en Sint Maarten,
zodra de inhoud van deze wetboeken bekendgemaakt wordt.
 Artikel 1.4
 In dit artikel wordt de Rijkswet van 12 december 1985, houdende bepalingen
omtrent de Regeling van de schadeloosstelling van en andere financiële
voorzieningen voor het lid van de Raad van State van het Koninkrijk, benoemd
ingevolge artikel 13, tweede lid, van het Statuut voor het Koninkrijk (Stb.
669) gewijzigd. 
 Onderdeel C
 Deze wijziging strekt tot aanpassing van artikel 3 aan de Wet rechtspositie
Raad van State, Algemene Rekenkamer en Nationale ombudsman. In die wet wordt de Wet van 11 september 1964, Stb. 387, houdende
vaststelling van een nieuwe regeling van de bezoldiging van de vice-president
van de Raad van State en de staatsraden, alsmede van de president en de overige
leden van de Algemene Rekenkamer ingetrokken.
 Artikel 1.5
 In dit artikel wordt de Rijkswet van 12 december 1985, tot vaststelling
van een zeegrens tussen de Nederlandse Antillen en Aruba gewijzigd.
 Onderdeel A
 Voorgesteld wordt de zeegrens die nu is vastgesteld tussen de Nederlandse
Antillen en Aruba ongewijzigd te laten gelden als zeegrens tussen Aruba en
Curaçao.
 Onderdeel B
 Aangezien het opschrift van de rijkswet niet gewijzigd kan worden, wordt
voorgesteld een citeertitel toe te voegen, waarin tot uitdrukking komt dat
de rijkswet de zeegrens tussen Aruba en Curaçao betreft. 
 Artikel 1.6
 In dit artikel wordt de Rijkswet van 20 december 1989, houdende regeling
van pensioenen en uitkeringen aan Gouverneurs van de Nederlandse Antillen
en van Aruba gewijzigd.
 Onderdeel B (artikel 2)
 Het is niet gebruikelijk dat in een (rijks)wet in formele zin een algemene
maatregel van (rijks)bestuur bij de citeertitel wordt genoemd. Hierdoor wordt
het namelijk onmogelijk de algemene maatregel van (rijks)bestuur in te trekken
of de citeertitel te wijzigen, zonder eerst de wet aan te passen. Om deze
reden is de verwijzing naar het Positiebesluit Gouverneur van de Nederlandse
Antillen en het Positiebesluit Gouverneur van Aruba (hierna: de positiebesluiten)
vervangen door een meer algemene verwijzing naar de artikelleden waarop de
positiebesluiten zijn gebaseerd.
 Onderdeel D (artikel 4)
 In de positiebesluiten is in de artikelen 14 de mogelijkheid opgenomen
om de wedden van de Gouverneurs bij koninklijk besluit aan te passen. Artikel
4 is in de rijkswet opgenomen met als doel de berekeningsgrondslag bij algemene
maatregel van rijksbestuur te kunnen aanpassen aan de (op grond van de artikelen
14 van de positiebesluiten) bij koninklijk besluit aangepaste wedde. Voorgesteld wordt om het mogelijk te maken dat deze aanpassing
voortaan bij koninklijk besluit plaatsvindt, zodat in één koninklijk
besluit zowel de wedde als de berekeningsgrondslag van pensioenen en uitkeringen
kan worden verhoogd. Ter bevordering van de consistentie is de redactie van
het voorgestelde artikel 4 op één lijn gebracht met de redactie
van het huidige artikel 3. Hiernaast wordt voorgesteld niet meer te verwijzen
naar de citeertitels van de positiebesluiten om dezelfde reden als in het
voorgestelde artikel 2 (zie hierboven de toelichting bij onderdeel B). 
 Onderdeel E (artikel 18)
 Ook in dit artikel wordt de verwijzing naar de artikelen 2 en 7 van de
positiebesluiten vervangen door een meer algemene verwijzing naar de artikelleden
waarop de positiebesluiten zijn gebaseerd. Hierdoor kunnen de artikelen van
de positiebesluiten worden gewijzigd, vernummerd of ingetrokken, zonder dat
eerst de rijkswet moet worden gewijzigd.
 Artikel 1.7
 In de rijkswet van 15 april 1994 tot wijziging van de wet van 4 april
1892, houdende instelling van de Orde van Oranje-Nassau, en van de wet van
29 september 1815, houdende instelling van de Orde van de Nederlandse
Leeuw, alsmede instelling van het Kapittel voor de civiele orden (Stb. 350)
is geregeld dat de commissaris van de Koning Onze Minister wie het aangaat
adviseert over de verlening van onderscheidingen in de Orde van de Nederlandse
Leeuw en de Orde van Oranje-Nassau aan inwoners van de provincie. Ten aanzien
van de Nederlandse Antillen en Aruba wordt deze adviserende taak op dit moment
door de Gouverneur verricht. Aangezien de openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba niet onder een provincie zullen vallen, kan de adviserende
taak betreffende inwoners van de openbare lichamen niet door een commissaris
van de Koning worden vervuld. Voorgesteld wordt om deze taak bij de Rijksvertegenwoordiger
voor de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba te leggen.
 Volgens het Wetsvoorstel houdende regels met betrekking tot de openbare
lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba (Wet openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba) (31 954) kan de Rijksvertegenwoordiger voor de openbare
lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba alleen bij wet worden belast met
andere taken, dan de taken genoemd in de Wet openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba. Om deze reden kan niet worden volstaan met een wijziging
van het Reglement op de Orde van de Nederlandse Leeuw en de Orde van Oranje-Nassau.
Voorgesteld wordt om de taak voor de Rijksvertegenwoordiger op te nemen in
hetzelfde artikel als waarin de adviestaak van de commissaris van de Koning
is geregeld.
 Ten opzichte van Curaçao en Sint Maarten zal de adviestaak door
middel van een wijziging van het Reglement op de Orde van de Nederlandse Leeuw
en de Orde van Oranje-Nassau bij de betrokken Gouverneur worden gelegd. Deze
taak ligt op dit moment ingevolge bovengenoemd reglement bij de Gouverneur
van de Nederlandse Antillen.
 HOOFDSTUK 2. MINISTER VAN JUSTITIE
 § 1 Privaatrecht
 Artikel 2.1 (wijziging Rijkswet op het Nederlanderschap)
 De wijzigingen in de Rijkswet op het Nederlanderschap zijn overwegend
van louter technische aard. In beginsel geldt dat in deze rijkswet onder Nederland
de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba worden begrepen. Indien
in de rijkswet «toelating» is vereist, is evenwel onderscheid
gemaakt tussen het Europese deel van Nederland enerzijds en de openbare lichamen
Bonaire, Sint Eustatius en Saba anderzijds, om duidelijk te maken dat het
Nederlandse vreemdelingenrecht uitsluitend in het Europese deel van Nederland
geldt. In de openbare lichamen zal de Wet Toelating en Uitzetting gelden en
het daarmee samenhangende besluit. Ook overigens is daar waar een nadere gebiedsduiding
geacht wordt duidelijkheid te scheppen, het hiervoor bedoelde onderscheid
gemaakt. Nadere toelichting op de onderscheiden onderdelen kan,
behoudens het navolgende, achterwege blijven.
 D
 Artikel 5a, tweede lid, houdt in dat een in het buitenland geadopteerd
kind in bepaalde gevallen Nederlander kan worden, indien de adoptie bij rechterlijke
uitspraak is omgezet in een adoptie naar Nederlands, Nederlands-Antilliaans
of Arubaans recht. Bij de in deze bepaling aan te brengen vervanging van «Nederlands,
Nederlands-Antilliaans of Arubaans recht» door «het recht van
Nederland, Aruba, Curaçao of Sint Maarten» verdient volledigheidshalve
opmerking dat onder Nederlands recht mede begrepen is het recht van de openbare
lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
 G
 In artikel 8, eerste lid, onderdeel d, is onderscheid gemaakt tussen het
Europese deel van Nederland en de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius
en Saba. Dit onderscheid is gerechtvaardigd, omdat de samenleving en de maatschappij
van het Europese deel van Nederland verschillen van die van het Caribische
deel van Nederland. De verzoeker tot naturalisatie die zijn hoofdverblijf
heeft in Bonaire, Sint Eustatius en Saba dient kennis te hebben van de taal
die op het eiland van hoofdverblijf naast het Nederlands gangbaar is.
 K
 Voor de toepassing van de bepalingen omtrent vaststelling van Nederlanderschap
blijft voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba het Gemeenschappelijk Hof de bevoegde
rechter.
 L
 De Raad van State heeft terecht gewezen op het belang van een overgangsbepaling,
omdat anders de tijdvakken van hoofdverblijf die voor de staatkundige hervorming
in de Nederlandse Antillen zijn doorgebracht niet in aanmerking kunnen worden
genomen voor de opbouw van jaren als bedoeld in de Rijkswet op het Nederlanderschap
(bijv. artikel 8 van de Rijkswet). Naar aanleiding hiervan is voorzien in
een nieuw artikel 29, op grond waarvan de tijdvakken van hoofdverblijf die
voor de inwerkingtreding van de Rijkswet aanpassing rijkswetten aan de oprichting
van de nieuwe landen zijn doorgebracht in de Nederlandse Antillen bij de toepassing
van de Rijkswet op het Nederlanderschap en de daarop rustende bepalingen in
aanmerking moeten worden genomen als waren zij doorgebracht in Aruba, Curaçao,
Sint Maarten of de openbare lichamen Bonaire, Saba en Sint Eustatius.
 Artikel 2.2 (wijziging Rijkswet vrijwillige zetelverplaatsing
van rechtspersonen)
 Volstaan is met technische wijzigingen van de rijkswet, waarbij rekening
is gehouden met het niet langer bestaan van de Nederlandse Antillen en het
voortaan bestaan van Curaçao en Sint Maarten als afzonderlijke landen
binnen het koninkrijk. Rekening is voorts gehouden met het feit dat in het
Nederlands-Antilliaanse recht – en op het voetspoor daarvan straks in
het Curaçaosche en Sint Maartense recht en in het in de nieuwe openbare
lichamen geldende recht – regelingen bestaan voor de besloten vennootschap. 
 A
 Algemene bepaling
 Eerste lid. De besloten vennootschap is een rechtsvorm die gebruikt wordt
in de Nederlandse Antillen. In de nieuwe staatkundige verhoudingen zullen
besloten vennootschappen derhalve voorkomen in Curaçao, Sint Maarten
en Nederland (nl. in de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba).
Deze gelijkstelling werkt niet alleen door in de volgende afdelingen, maar
ook in de volgende leden van de algemene bepaling.
 Tweede lid. De nieuwe formulering komt in de plaats voor het bestaande
tweede en derde lid. Bij verplaatsingen van vennootschappen naar een ander
land binnen het Koninkrijk verkrijgt de vennootschap de staat van vennootschap
naar het recht van dat land. Zo zal de vennootschap bij een verplaatsting
naar Aruba steeds de staat verkrijgen van Arubaanse naamloze vennootschap.
Bij een verplaatsing naar een der andere landen zal in de gewijzigde akte
van oprichting moeten worden bepaald van welk aldaar voorkomend type vennootschap
de staat wordt verkregen.
 E
 In artikel 6, derde lid, wordt de verplichting om in geval van weigering
de redenen daarvoor te vermelden uitgebreid tot alle Ministers van Justitie
die het aangaat. Bij een besluit van dergelijke importantie zal toch in alle
gevallen een deugdelijke motivering mogen worden verlangd.
 S
 Het nieuw voorgestelde artikel 29, vierde lid, voorziet, conform het advies
van de Raad van State, in een overgangsregeling. Daarin wordt bepaald dat
naamloze en besloten vennootschappen die bij de inwerkingtreding van de Rijkswet
aanpassing rijkswetten aan de oprichting van de nieuwe landen de staat hebben
van een vennootschap opgericht naar het recht van de Nederlandse Antillen,
al naar gelang hun vestigingsplaats, voor de toepassing van de Rijkswet vrijwillige
zetelverplaatsing van rechtspersonen worden beschouwd als vennootschap in
de zin van de algemene bepaling, eerste lid, naar gelang hun plaats van vestiging.
Bijgevolg strekt de Rijkswet vrijwillige zetelverplaatsing zich straks ook
uit tot deze, voor de staatkundige hervorming naar Nederlands-Antilliaans
recht opgerichte, vennootschappen.
 Artikel 2.3 (wijziging Rijkswet zetelverplaatsing door
de overheid van rechtspersonen en instellingen)
 De wijzigingen in deze rijkswet zijn geheel en al technisch van aard.
Rekening wordt gehouden met de omstandigheid dat het recht van Curaçao,
van Sint Maarten en van de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba
naast de naamloze vennootschap ook de besloten vennootschap (zonder de toevoeging «met
besloten aansprakelijkheid») kent. Volledigheidshalve zij erop gewezen
dat een overplaatsing door de overheid als in deze wet geregeld mede een overplaatsing
kan zijn van de plaats van vestiging van een rechtspersoon of instelling van
het Europese deel van Nederland naar de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius
en Saba. Dit blijkt ook met zoveel woorden uit artikel 4, derde lid. 
 § 2 Staats- en bestuursrecht
 Artikel 2.4 (wijziging Rijkswet van 22 januari 1992,
houdende regels betreffende de rechtspositie van enige militair-rechterlijke
ambtenaren)
 Dit artikel zorgt ervoor dat de Rijkswet, houdende regels betreffende
de rechtspositie van enige militair-rechterlijke ambtenaren, technisch wordt
aangepast.
 § 3 Strafrecht
 Artikel 2.5 (wijziging Cassatieregeling in uitleveringszaken
voor de Nederlandse Antillen en Aruba)
 In dit artikel worden enige wijzigingen voorgesteld van de Cassatieregeling
in uitleveringszaken voor de Nederlandse Antillen en Aruba. De Cassatieregeling
zal gelden voor Aruba en de nieuwe landen Curaçao en Sint Maarten.
Op Bonaire, Sint Eustatius en Saba, die als openbaar lichaam onderdeel worden
van het Nederlandse staatsbestel, zal het uitleveringsregime, zoals vastgesteld
in de Uitleveringswet, van toepassing zijn.
 Onderdeel A stelt voor om een aantal begripsbepalingen te wijzigen in
het licht van de nieuwe staatkundige verhoudingen. Zo wordt de definitie van
het Gemeenschappelijk Hof van Justitie aangepast aan de terminologie van de
Rijkswet Gemeenschappelijk Hof van Justitie. Ook wordt tot uitdrukking gebracht
dat indien er in de Cassatieregeling wordt gesproken over Gouverneur, de Gouverneur
van één van de landen wordt bedoeld. Voorts wordt verduidelijkt
dat onder het Wetboek van Strafrecht het Wetboek van Strafrecht van het Europese
deel van het Koninkrijk wordt verstaan. Onderdeel B past tot slot de citeertitel
van deze rijkswet aan.
 Artikel 2.6 (wijziging Cassatieregeling voor de Nederlandse
Antillen en Aruba)
 In de Rijkswet Gemeenschappelijk Hof van Justitie worden de bevoegdheid
en de organisatie van de rechtspraak voor Aruba, Curaçao, Sint Maarten
en voor de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba geregeld. Onderhavig
artikel beoogt de regels voor cassatie in burgerlijke en strafzaken in overeenstemming
te brengen met deze nieuwe inrichting van de rechtspraak in het Caribische
deel van het Koninkrijk.
 Artikel 2.7 (wijziging Wetboek van Militair Strafrecht)
 De eenheid van de krijgsmacht in het Koninkrijk is ook in het militaire
strafrecht tot uiting gebracht. Voor militairen die tot eenzelfde krijgsmacht
behoren, moet in beginsel, waar zij zich ook bevinden, hetzelfde strafrecht
gelden. Titel IA van het Wetboek van Militair Strafrecht bevat bepalingen
omtrent feiten, begaan in of met betrekking tot de Nederlandse Antillen en
Aruba. Voor de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba zal een ander
materieel strafrecht gaan gelden dan het strafrecht dat van toepassing is
in het Europese deel van het Koninkrijk. Dit strafrecht van de openbare lichamen
volgt voorshands zoveel mogelijk de strafwetten van de nieuwe landen. Dat
uitgangspunt wordt ook gehanteerd bij het militaire strafrecht. Om die reden
wordt voorgesteld om het opschrift van Titel IA zodanig te wijzigen, dat duidelijk
wordt dat het gaat om bepalingen omtrent feiten begaan in of met betrekking
tot Aruba, Curaçao en Sint Maarten of in de openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba. Onderdeel A van dit artikel regelt dat.
 Onderdeel B voorziet in een wijziging van artikel 5a, waarin het geval wordt geregeld dat een feit niet valt onder enige Nederlandse strafbepaling,
doch wel strafbaar wordt gesteld door het strafrecht van de Nederlandse Antillen
of Aruba. Voorgesteld wordt om «de Nederlandse Antillen» te vervangen
door Curaçao en Sint Maarten en de openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba. Onderdeel C strekt ertoe artikel 5b aan te passen aan de
situatie waarin een feit wel valt onder een Nederlandse strafbepaling, doch
dat daartegen in het strafrecht van de Nederlandse Antillen of Aruba een hogere
straf wordt bedreigd. Voorgesteld wordt, tegen de achtergrond van het voorgaande,
om ook hier het begrip «de Nederlandse Antillen» te vervangen
door Curaçao of Sint Maarten en de openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba.
 Ten aanzien van de tenuitvoerlegging van een militaire vrijheidsstraf
geldt op grond van artikel 21 als uitgangspunt dat deze plaatsvindt in een
strafgesticht binnen het rijksdeel waarin de krijgsraad zitting houdt. De
bepaling laat evenwel ruimte voor situaties waarin het wenselijk kan zijn
dat de straf in een ander rijksdeel wordt geëxecuteerd, bijvoorbeeld
omdat de veroordeelde afkomstig is uit een ander rijksdeel. Zo’n geval
is ook denkbaar in de nieuwe staatkundige situatie. Onderdeel D stelt daarom
voor in artikel 21 «de Nederlandse Antillen» te vervangen door
Curaçao en Sint Maarten en Bonaire, Sint Eustatius en Saba. De onderdelen
E, F en G beogen tot slot zeker te stellen dat bepaalde sancties ook binnen
de nieuwe staatkundige structuur, onder de voorwaarden in de te wijzigen artikelen
gesteld, overal binnen het Koninkrijk toepassing vinden of tenuitvoer kunnen
worden gelegd.
 Artikel 2.8 (wijziging Wet militaire strafrechtspraak)
 Artikel 1 van de Wet militaire strafrechtspraak bepaalt dat onder het
begrip militair niet worden begrepen militairen die Gouverneur, minister,
staatssecretaris of lid van de Staten-Generaal zijn. De memorie van toelichting
bij artikel 1 verduidelijkt dat dit artikellid zich niet behoefde uit te strekken
tot de leden van de Staten van de Nederlandse Antillen, omdat uit artikel
48 van de Staatsregeling van de Nederlandse Antillen volgt dat het lidmaatschap
van de Staten onverenigbaar is met de hoedanigheid van militair in werkelijke
dienst. Aangezien een soortgelijke bepaling niet is opgenomen in de Staatsregeling
van Aruba en ook niet voorkomt in de concept Staatsregelingen van de aankomende
landen Curaçao en Sint Maarten, wordt in onderdeel A voorgesteld de
leden van de Staten van Aruba, Curaçao en Sint Maarten toe te voegen
aan de nadere begripsomschrijving van artikel 1, eerste lid. Verder voegt
onderdeel A een nieuw lid toe waarin wordt verduidelijkt welke betekenis aan
een aantal begrippen dient te worden gegeven.
 Onderdeel B van dit artikel betreft een technische correctie. Voor de «berechting
buiten Nederland», maar binnen het Koninkrijk bevat de Wet militaire
strafrechtspraak aparte bepalingen.
 Onderdeel C past het opschrift van Titel IV aan aan de nieuwe staatkundige
verhoudingen binnen het Koninkrijk.
 Onderdeel D herziet artikel 17 met het oog op de militaire rechtspraak
in Aruba, Curaçao en Sint Maarten en in de openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba. Daarbij wordt zoveel mogelijk aangesloten bij de regels
die volgen uit de Rijkswet Gemeenschappelijk Hof van Justitie. Hoewel Bonaire,
Sint Eustatius en Saba als openbaar lichaam onderdeel uit gaan maken van het
Nederlandse staatsbestel, is ervoor gekozen om de rechterlijke organisatie
voor Aruba, Curaçao en Sint Maarten en de openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba gezamenlijk te regelen in de Rijkswet Gemeenschappelijk
Hof van Justitie. Dat betekent dat de militaire strafrechtspraak voor het
Europese deel van het Koninkrijk op een andere manier wordt geregeld dan de
rechtspraak voor de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
 De benoemingsprocedure voor militaire leden met de rechtspraak belast is neergelegd in artikel 18, vijfde lid. Deze regeling wordt aangepast
aan de procedure voor benoeming van leden en plaatsvervangend leden van het
Gemeenschappelijk Hof van Justitie, die in artikel 22 van de Rijkswet Gemeenschappelijk
Hof is neergelegd. Onderdeel E wijzigt artikel 18, vijfde lid. In dat artikellid
wordt verwezen naar artikel 53 van de Samenwerkingsregeling. De vereisten
die in artikel 53 van de Samenwerkingsregeling worden genoemd, zijn overgenomen
in artikel 23 van de Rijkswet Gemeenschappelijk Hof. Daarmee wordt artikel
18, vijfde lid, in overeenstemming gebracht.
 De onderdelen F tot en met M betreffen technische wijzigingen.
 Artikel 2.9 (wijziging Uitvoeringswet Internationaal Strafhof)
 In dit artikel wordt een aantal wijzigingen voorgesteld betreffende de
Uitvoeringswet Internationaal Strafhof. De Uitvoeringswet Internationaal Strafhof
geeft alleen voor het Europese deel van het Koninkrijk een volledige regeling
op het gebied van rechtshulp en andere vormen van samenwerking die het Koninkrijk
der Nederlanden als partij bij het Statuut inzake het Internationaal Strafhof
en als gastland verplicht is aan het Strafhof te verlenen. In relatie tot
de Nederlandse Antillen en Aruba is ervoor gekozen om deze vormen van samenwerking
met het Internationaal Strafhof te regelen door de in de beide landen geldende
wetgeving betreffende de overlevering, rechtshulp en de overname van tenuitvoerlegging
van overeenkomstige toepassing te verklaren. Dit uitgangspunt wordt, zo luidt
het voorstel, gehandhaafd in de verhoudingen tussen het Strafhof en de nieuwe
landen Curaçao en Sint Maarten. De Uitvoeringswet Internationaal Strafhof
zal wel integraal van toepassing worden in de openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba. Daartoe strekken de wijzigingsvoorstellen, opgenomen in
dit artikel.
 Daarbij geldt als algemeen vertrekpunt dat alle verzoeken van het Strafhof
centraal door de Minister van Justitie in behandeling worden genomen. Overeenkomstig
de regels die zullen gelden voor de overlevering aan de andere staten blijft,
ook als de opgeëiste persoon zich bevindt in de openbare lichamen het
zwaartepunt van de behandeling van een verzoek van het Strafhof in het Europese
deel van het Koninkrijk liggen. De voorstellen tot wijziging van de Uitvoeringswet
Internationaal Strafhof die betrekking hebben op de openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba zijn er dan ook, voor zover het de overlevering betreft,
in de kern op gericht om betrokkene op de kortst mogelijke termijn over te
brengen naar het Europese deel van het Koninkrijk om de procedure zoveel mogelijk
te bespoedigen.
 Onderdeel A voegt, onder aanduiding van de bestaande tekst als het eerste
lid, aan artikel 1 twee leden toe. Een nieuw tweede lid regelt dat aan de
betekenis van een aantal wettelijke begrippen uitbreiding wordt gegeven. Daarmee
wordt verzekerd dat de Uitvoeringswet ook in de openbare lichamen kan worden
toegepast. Tegelijkertijd wordt duidelijkheid geboden over de betekenis die
deze begrippen bij toepassing van de wet in de openbare lichamen zullen hebben.
Het nieuwe derde lid geeft een specifieke uitbreiding aan de termen «officier
van justitie», «hulpofficier van justitie» en «opsporingsambtenaar».
Zij vloeit voort uit de voorgestelde competentieverdeling bij verzoeken tot
overlevering betreffende de openbare lichamen. Voorgesteld wordt in dit kader
de afhandeling van deze verzoeken te concentreren bij het arrondissementsparket
te ’s-Gravenhage. Een en ander neemt echter niet weg dat de officier
van justitie, de hulpofficier van justitie en de opsporingsambtenaar in de
openbare lichamen een belangrijke rol vervullen bij de aanhouding en inverzekeringstelling
van de opgeëiste persoon die zich op Bonaire, Sint Eustatius of Saba
bevindt. Het nieuwe derde lid van artikel 1 strekt hiertoe.
 Het voorgestelde onderdeel B beoogt de voor de Nederlandse Antillen en Aruba bedoelde regeling in de nieuwe staatkundige constellatie in
Aruba, Curaçao en Sint Maarten voort te zetten.
 Onderdeel C zorgt ervoor dat indien een opgeëiste persoon zich in
de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba bevindt, er een aanvullende
regeling is die betrekking heeft op de competentieverdeling tussen de officier
van justitie van het arrondissementsparket te ’s-Gravenhage en de officier
van justitie in de openbare lichamen die betrokken is bij de voorlopige aanhouding.
Zoals aangegeven, is daarbij het uitgangspunt dat de zaak zo spoedig mogelijk
ter behandeling wordt overgedragen aan de officier van justitie bij het arrondissementsparket
te ’s-Gravenhage. Daarom is in artikel 14, tweede lid, bepaald dat het
bevel, zoals bedoeld in het eerste lid van artikel 14, door de officier van
justitie van het openbaar ministerie van de openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba, wordt gegeven in overleg met de officier van justitie van
het arrondissementsparket te ’s-Gravenhage. Hierdoor wordt deze officier
in een zo vroeg mogelijk stadium bij de zaak betrokken en kan hij voorbereidingen
treffen voor de overbrenging van betrokkene, zoals voorzien in artikel 14,
derde lid. Er is overigens voorzien in een verlengingsmogelijkheid van de
inverzekeringstelling, met het oog op de overdracht van de opgeëiste
persoon. De overdracht van de opgeëiste persoon kan overigens achterwege
blijven, indien betrokkene tegenover de officier van justitie die hem bij
de inverzekeringstelling hoort, verklaart in te stemmen met zijn onmiddellijke
overlevering,en de officier van justitie bij het arrondissementsparket te ’s-Gravenhage
heeft beslist dat betrokkene ter beschikking wordt gesteld van de staat waarvan
het verzoek tot voorlopige aanhouding is uitgegaan (artikel 14 vierde lid).
 Onderdeel E zorgt ervoor dat er een nieuw artikel wordt ingevoegd. Uit
artikel 18, tweede lid, volgt dat de opgeëiste persoon binnen vierentwintig
uren na zijn aanhouding voor een (hulp)officier van justitie wordt geleid.
Voor zover betrokkene zich bevindt in de openbare lichamen, kan vervolgens
op grond van het voorgestelde artikel 19a, eerste lid, tweede volzin, elke
officier van justitie of hulpofficier van justitie in de openbare lichamen
in overleg met de officier van justitie bij het arrondissementsparket te ’s-Gravenhage
een bevel tot inverzekeringstelling geven. Ook hier is voorzien in een verlengingsmogelijkheid
van de inverzekeringstelling. Verwezen zij in dit verband voorts naar het
voorgestelde artikel 1, derde lid. Daarna neemt de officier van justitie bij
het arrondissementsparket te ’s-Gravenhage de behandeling van het verzoek
over. Hij kan tot voortzetting van de gevangenhouding bevelen, indien betrokkene
reeds in verzekering is gesteld krachtens een verzoek tot voorlopige aanhouding.
Artikel 19a, derde lid, beoogt daarbij te bevorderen dat de opgeëiste
persoon ook zo snel mogelijk wordt overgedragen aan deze officier van justitie.
Toepassing van artikel 19a, derde lid, lijdt uitzondering, indien betrokkene
instemt met zijn onmiddellijke overlevering. De voorwaarden die daaraan worden
gesteld, zijn vastgelegd in artikel 19a, vierde lid, en komen overeen met
het voorgestelde artikel 14, vierde lid.
 Artikel 19a, vijfde lid, ziet op de situatie na overdracht, en verleent
de officier van justitie bij het arrondissementsparket te ’s-Gravenhage
de bevoegdheid voortzetting van de vrijheidsbeneming van betrokkene te bevelen
tot het tijdstip waarop de rechtbank over zijn gevangenhouding heeft beslist.
 Artikel 49 van de Uitvoeringswet draagt de officier van justitie die een
verzoek om samenwerking van de minister heeft ontvangen op, daaraan zo spoedig
mogelijk gevolg te geven. Hij kan daarbij een beroep doen op een officier
van justitie die buiten zijn eigen rechtsgebied valt. Indien het verzoek betrekking
heeft op de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zal de officier
van justitie bij het arrondissementsparket te ’s-Gravenhage het verzoek
in behandeling nemen en daaraan uitvoering geven, zo nodig ter plekke, in
nauwe samenwerking met het openbaar ministerie van Bonaire, Sint
Eustatius en Saba. De voorgestelde wijzigingen in onderdeel F maken dit mogelijk.
 HOOFDSTUK 3. MINISTERIE VAN VERKEER EN WATERSTAAT
 Artikelen 3.1 en 3.2 (Rijkswet noodvoorzieningen zeevaart
en Rijkswet Vaarplicht)
 In deze rijkswetten, die een bevoegdhedenkader bieden in tijden van buitengewone
omstandigheden, zijn uitsluitend technische aanpassingen aangebracht. De aanpassingen
in artikel 2, eerste lid, van de Rijkswet noodvoorzieningen
zeevaart en artikel 3 van de Rijkswet Vaarplicht zijn terminologisch van aard en strekken ertoe de omstandigheden
waarin noodbevoegdheden kunnen worden toegepast dezelfde te laten zijn als
noodbevoegdheden in andere wetten, te weten: in buitengewone omstandigheden.
Voor de andere wetten wordt verwezen naar lijst A van de Coördinatiewet
uitzonderingstoestanden in samenhang met hoofdstuk 5 van de Invoeringswet BES en de nieuwe paragraaf 2a die door middel
van de Aanpassingswet BES wordt ingevoegd in de
Coördinatiewet uitzonderingstoestanden.
 Artikel 3.3
 In dit artikel worden wijzigingen van de Schepenwetvoorgesteld. Tevens wordt aandacht besteed aan de toepassing van
de Schepenwet in de openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba.
 Thans wordt de reikwijdte van de Schepenwet
in de Nederlandse Antillen bepaald door de landsverordeningen die op grond
van artikel 2, tweede lid, van de Schepenwet zijn vastgesteld (zie de Landsverordening van 25 juni 1953, PB 1953, 109, tot aanwijzing
van onder de Schepenwet vallende schepen, tot vaststelling van enige regelingen,
in aanvulling op het Schepenbesluit 1965 en tot vervallen verklaring van de
Verordeningen van de 16e maart 1920, PB 1920, 51, en van de 29e juli 1933,
PB 1933,67). Die landsverordening bepaalt dat de Schepenwet in de Nederlandse Antillen van toepassing is op schepen,
varende met een zeebrief van de Nederlandse Antillen, met uitzondering van
zeegaande jachten en schepen van minder dan 50 m3 inhoud. Het toepassingsbereik
van de Schepenwet voor in het Europese deel van
Nederland thuis behorende schepen is in de Schepenwet
zelf neergelegd.
 Er bestaat geen bezwaar om de schepen die in Bonaire, Sint Eustatius en
Saba thuis behoren per datum van de transitie te scharen onder het regime
van de Schepenwet zoals dat van toepassing is
in het Europese deel van Nederland. Bovengenoemde landsverordening zal dan
ook niet gelden in de openbare lichamen. Wel zal een voorziening worden getroffen
voor de regels die nu gelden op grond van deLandsverordening
veiligheidsvoorschriften voor kleine schepen (PB 1961, 185, zoals
nadien gewijzigd). Deze landsverordening bevat voorschriften voor schepen
die op grond van bovengenoemde landsverordening uit 1953 in de Nederlandse
Antillen niet onder de Schepenwet vallen. In het
stelsel zoals dat in het Europese deel van Nederland geldt, vallen die schepen
wel onder de reikwijdte van de Schepenwet. De Landsverordening veiligheidsvoorschriften voor kleine schepen
zal – in ieder geval voor de duur van de overgangsfase – worden
geïncorporeerd in op de Schepenwet gebaseerde lagere regelgeving (algemene
maatregel van rijksbestuur en ministeriële regeling).
 Speciale aandacht verdient de nieuwe formulering van artikel 55 van de Schepenwet. Uit oogpunt van leesbaarheid en overzichtelijkheid
is ervoor gekozen de strafbare gedragingen van de Wetboeken van Strafrecht
van Nederland, de Nederlandse Antillen en Aruba, waarnaar verwezen werd in het huidige artikel 55, te vervangen door de opsomming van de strafbare
gedragingen zelf. Het betreft hier een technische aanpassing. Voor de uitleg
van de begrippen moet aansluiting worden gezocht bij de verschillende strafwetten
en jurisprudentie dienaangaande.
 De Wet havenstaatcontrole zal per datum van
transitie niet gelden in de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
Om toch toezicht te kunnen uitoefenen op buitenlandse schepen die de havens
daar aandoen, wordt het bevoegdhedenkader van de Schepenwet ten aanzien van havenstaatcontrole, zoals dat thans geldt in de
Nederlandse Antillen, voortgezet in de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius
en Saba.
 Artikelen 3.4 en 3.5 (samenloop wijziging Rijkswet tot
wijziging Schepenwet in verband met ongevalonderzoek)
 Deze artikelen regelen de samenloop met de Rijkswet
van 20 januari 2005, houdende wijziging van de Schepenwet in verband
met de totstandkoming van de Rijkswet Onderzoeksraad voor veiligheid en de
invoering van een nieuwe regeling van tuchtrechtspraak voor de zeescheepvaart
(Stb. 2005, 51) en bevat technische aanpassingen, waarbij het uitgangspunt
wordt gehanteerd dat indien bovengenoemde rijkswet na de datum van transitie
in werking treedt, de Raad voor de Scheepvaart bevoegd is tot het verrichten
van ongevalonderzoeken in de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en
Saba.
 Artikelen 3.6 en 3.7 (Wet behoud scheepsruimte 1939)
 Sinds de totstandkoming van de Rijkswet Noodvoorzieningen
Scheepvaart is het toepassingsbereik van de Wet
behoud scheepsruimte 1939 beperkt tot binnenschepen die in Nederland
geregistreerd staan. De bevoegdheid voor een strafrechter in de Nederlandse
Antillen of Aruba om overtredingen van deze, alleen in het Europese deel van
Nederland opgelegde maatregelen te bestraffen is van elke praktische betekenis
ontbloot. Er bestaat dan ook geen aanleiding meer om deze materie bij rijkswet
te regelen; evenmin verplicht het Statuut voor het Koninkrijk
der Nederlanden daartoe. Om die reden worden in artikel 3.6 van deze
rijkswet alle verwijzingen naar de Nederlandse Antillen en Aruba geschrapt
en wordt in artikel 3.7 voorgesteld om de rijkswet te transformeren naar Nederlandse
wet in formele zin.
 Artikel 3.8 (Zee- en luchtvaartverzekeringswet 1939)
 Naast de benodigde technische aanpassingen in verband met het ontstaan
van de nieuwe landen Curaçao en Sint Maarten zijn juiste verwijzingen
naar het geldende boek 8 van het Burgerlijk Wetboekaangebracht.
 HOOFDSTUK 4. MINISTERIE VAN DEFENSIE
 Artikel 4.1
 De Defensiewet voor de Nederlandse Antillen en Aruba bevat bepalingen
die betrekking hebben op de krijgsmacht van het Koninkrijk. De Defensiewet
gaat van het bestaan van de dienstplicht uit en schrijft regeling bij landsverordening
voor van de rechtstoestand van Antilliaanse en Arubaanse dienstplichtigen.
Artikel 2 van de Defensiewet schrijft voor dat bij landsverordening overeenkomstig
bij rijkswet te stellen algemene regels de voorwaarden worden vastgesteld,
waarop wegens ernstige gewetensbezwaren vrijstelling van de dienst in de krijgsmacht
wordt verleend. Voor deze onderwerpen zijn voor het Europese deel van het
Koninkrijk bij en krachtens de Grondwet regelingen getroffen. Ten aanzien van de dienstplicht op de BES zal bij gewone wet (de Dienstplichtwet
BES) ter uitvoering van artikel 98 van de Grondwet een regeling tot stand
worden gebracht. Daarin zal ook de rechtstoestand van de dienstplichtigen
worden opgenomen.
 Daarnaast is in de Defensiewet voor de Nederlandse Antillen en Aruba ook
de positie van de Gouverneur, als koninkrijksorgaan, ten opzichte van de krijgsmacht
verankerd.
 Nu de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba deel gaan uitmaken
van Nederland, bestaat aan een afzonderlijke defensiewet, voorzover het de
BES betreft, geen behoefte meer. Om die reden wordt de werkingssfeer van de
Defensiewet voor de Nederlandse Antillen en Aruba begrensd, in die zin dat
deze thans nog alleen betrekking zal hebben de niet-Nederlandse delen van
het Koninkrijk, derhalve Aruba, Curaçao en Sint Maarten.
 Wat de vrijstelling van de dienst in de krijgsmacht wegens ernstige gewetensbezwaren
betreft wordt nog het volgende opgemerkt. Noch de in artikel 2 van de Defensiewet
bedoelde landsverordening, noch de aldaar bedoelde rijkswet zijn ooit tot
stand gekomen. Ter uitvoering van artikel 99 van de Grondwet is de vrijstelling
van de diensplicht in Nederland thans bij gewone wet, de Wet gewetensbezwaren
militaire dienst, geregeld. Onderzocht wordt nog of deze wet ook voor de BES
zal kunnen gaan gelden. Een regeling bij rijkswet wordt echter niet langer
noodzakelijk geacht. In verband hiermee is de verplichting daartoe, in artikel
2 van de Defensiewet voor de Nederlandse Antillen en Aruba, geschrapt.
 De artikelen 4.2 tot en met 4.5
 De in de artikelen 4.2 tot en met 4.5 opgenomen wijzigingen zijn zuiver
technisch van aard.
 HOOFDSTUK 5. MINISTERIE VAN BUITENLANDSE ZAKEN
 
 Dit hoofdstuk omvat wijzigingen van rijkswetten van Buitenlandse Zaken
en brengt vooral wijzigingen van technische aard mee. De toelichting kan derhalve
beknopt blijven. De goedkeuringswetten voor verdragen zullen niet worden gewijzigd.
De goedkeuringswetten zijn in de regel uitgewerkt op het moment dat een verdrag
is bekrachtigd; een goedkeuringswet bevat geen materiële voorschriften.
In uitzonderlijke gevallen bevat een goedkeuringswet naast de goedkeuringsbepaling
nog een of enkele bepalingen van formele aard, zoals een evaluatieverplichting
of een bepaling inzake gegevensverstrekking aan de vertegenwoordigende lichamen.
De aard van deze verplichtingen – die uitsluitend de interne rechtsorde
van het Koninkrijk betreffen en niet de burger raken – verandert niet
door wijziging van de Koninkrijksverhoudingen, zodat geen noodzaak tot aanpassing
bestaat.
 HOOFDSTUK 6. MINISTERIE VAN FINANCIËN
 Artikel 6.1
 De Rijkswet administratieve bijstand douane geeft uitwerking aan de in
artikel 36 van het Statuut verankerde gedachte dat de landen in het Koninkrijk
elkaar zo veel mogelijk bijstand verlenen en met elkaar overleggen en samenwerken.
De Rijkswet administratieve bijstand douane is gebaseerd op artikel 38, eerste
en tweede lid, van het Statuut en geeft aan voormelde gedachtegang een nadere
uitwerking.
 De voorgestelde wijzigingen die overwegend met de nieuwe staatkundige
structuur verband houden zijn louter technisch van aard en dienen eveneens te worden doorgevoerd in de Uitvoeringsregeling Rijkswet administratieve
bijstand douane die ter uitvoering van artikel 17 van voormelde Rijkswet is
vastgesteld. Daarvoor zullen bijtijds de nodige maatregelen worden getroffen.
 Onderdeel B
 Teneinde de bestaande samenwerking tussen de landen van het Koninkrijk
op de in de Rijkswet administratieve bijstand douane genoemde terreinen na
de staatkundige hervormingen rimpelloos te kunnen voortzetten wordt voorgesteld
in artikel 1 van de Rijkswet administratieve bijstand douane aan de begripsomschrijvingen
van «douanewetgeving» (onderdeel b) en «douanerechten»
(onderdeel d) de zinsnede «dan wel soortgelijke indirecte belastingen»
toe te voegen. Hierdoor kan rekening worden gehouden met toekomstige heffingen
die aangemerkt kunnen worden als soortgelijk aan de in de Rijkswet administratieve
bijstand douane uitdrukkelijk vermelde accijnzen en belastingen. Bij de ministeriële
regeling, bedoeld in artikel 17 van de Rijkswet administratieve bijstand douane,
zal worden vastgelegd welke heffingen voor de toepassing van de rijkswet als
soortgelijk beschouwd dienen te worden.
 Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de verwijzing naar de algemene
bestedingsbelasting te laten vervallen. Dit houdt verband met de afschaffing
van die belasting in 1999 en de invoering van de Landsverordening omzetbelasting
1999. De algemene bestedingsbelasting was alleen van kracht op Curaçao
en Bonaire.
 Onderdeel C
 De in het eerste lid van artikel 6 van de Rijkswet administratieve bijstand
douane voorgestelde wijziging vloeit voort uit de omstandigheid dat Curaçao
en Sint Maarten elk als land binnen het Koninkrijk over zelfstandige bevoegdheden
zullen beschikken en een Minister van Financiën kunnen benoemen die op
landsniveau verantwoordelijkheid draagt voor de uitvoering van de Rijkswet
administratieve bijstand douane.
 Artikel 6.2
 In dit artikel wordt de Belastingregeling voor het Koninkrijk gewijzigd.
 
 Waar fiscale stelsels van verschillende mogendheden naast elkaar bestaan
zijn nadere regels wenselijk om, onder andere, dubbele belasting te voorkomen.
Tussen verschillende mogendheden worden daartoe bilaterale belastingverdragen
gesloten. Voor de aansluiting van de verschillende fiscale stelsels binnen
het Koninkrijk der Nederlanden geldt de Belastingregeling voor het Koninkrijk
(hierna: BRK). De huidige BRK is toegeschreven op de verschillende landen
binnen het Koninkrijk. De staatkundige hervormingen brengen met zich dat binnen
het Koninkrijk voortaan vier landen worden onderscheiden, te weten Nederland,
Aruba, Curaçao en Sint Maarten. Met de onderhavige voorgestelde wetswijzigingen
wordt slechts beoogd de BRK aan te passen aan die nieuwe situatie. Zo wordt
zeker gesteld dat ook na de transitiedatum – net als thans – in
het gehele Koninkrijk een regeling ter voorkoming van dubbele belasting van
toepassing is. Dat betekent onder meer dat een natuurlijke persoon uit één
van de Koninkrijkslanden, die (tijdelijk) in een ander land van het Koninkrijk
gaat werken, niet met dubbele heffing over zijn arbeidsinkomen zal worden
geconfronteerd. Indien het toekomstige fiscale stelsel voor de BES eilanden
aanzienlijk zou gaan afwijken van het huidige fiscale stelsel van de Nederlandse
Antillen of Nederland, kunnen naar aanleiding daarvan inhoudelijke wijzigingen
van de BRK nodig zijn. De mogelijk gewenste aanpassingen worden dan meegenomen
in het grotere verband van een mogelijke – door alle betrokken
partijen te heronderhandelen – aanpassing of vervanging van de BRK.
Bij voldoende wens tot aanpassing van de BRK zouden de heronderhandelingen
dan zo spoedig mogelijk moeten plaatsvinden, gericht op een BRK die is aangepast óp
of zo kort mogelijk ná de datum van inwerkingtreding van de nieuwe
staatkundige structuur. Naast de invloed van de fiscale wetgeving voor de
BES eilanden, moet hierbij ook worden bedacht dat vanzelfsprekend eventuele
fiscale ontwikkelingen in Nederland, Aruba en in (het toekomstige) Curaçao
en Sint Maarten invloed kunnen hebben op de aan te passen BRK. Deze ontwikkelingen
kunnen ook van invloed zijn op het tijdpad waarbinnen een aangepaste BRK zou
kunnen worden gerealiseerd.
 In de nieuwe staatkundige structuur doet zich, voor zover hier relevant,
nog een bijzonderheid voor. Binnen het land Nederland geldt als gevolg van
afspraken rondom de staatkundige hervormingen een ander fiscaal stelsel voor
Bonaire, Sint Eustatius en Saba dan voor het Europese deel van Nederland.
De BRK is echter niet toegeschreven op verschillende stelsels binnen één
land dat onderdeel uitmaakt van het Koninkrijk der Nederlanden. Om die reden
wordt voor de verhouding tussen het Europese deel van Nederland en de drie
genoemde openbare lichamen een afzonderlijke regeling opgesteld. Op alle andere
relaties, tussen de landen binnen het Koninkrijk, is de BRK van toepassing.
 Onderdelen A, B, D tot en met J (artikelen 1, 2, 11, 13a,
24, 26, 30, 32 en 45)
 De wijzigingen betreffen slechts het aanpassen van de landsna(a)m(en)
aan de staatkundige hervormingen.
 Onderdeel C (artikel 3)
 De wijziging van artikel 3, derde lid, onderdeel b, betreft slechts het
aanpassen van de landsna(a)m(en) aan de staatkundige hervormingen.
 De wijziging van artikel 3, derde lid, onderdeel c, wordt op verzoek van
Aruba aangebracht. Aruba heft dividendbelasting en die is derhalve in de opsomming
opgenomen.
 Artikel K (artikel 48)
 De wijziging van artikel 48, eerste lid, bevestigt dat als één
van de landen aanleiding zou zien de BRK op te zeggen ten aanzien van één
van de andere landen binnen het Koninkrijk, dat eerstgenoemde land niet genoodzaakt
is de BRK ten aanzien van alle andere Koninkrijkslanden op te zeggen. De wijziging
van artikel 48, tweede lid, betreft slechts het aanpassen van de landsna(a)m(en)
aan de staatkundige hervormingen.
 HOOFDSTUK 7. MINISTERIE VAN ECONOMISCHE ZAKEN
 
 Artikel 7.1 beoogt de Rijksoctrooiwet 1995 aan de nieuwe situatie aan
te passen. Het gaat hier om strikt technische wijzigingen. Dus waar in de
huidige rijkswet sprake is van «Nederlandse Antillen» zal dit
worden vervangen door: Curaçao en Sint Maarten. Uitzondering hierop
vormt het bepaalde in artikel 7.1, onderdelen F, G en H, waarbij kennelijke
verschrijvingen worden rechtgezet.
 Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt dat enige artikelen als genoemd
in de onderdelen C, E, I en K van artikel 7.1 een uitwerking zijn van met
name het op 5 oktober 1973 te München tot stand gekomen Verdrag
inzake de verlening van Europese octrooien (Trb. 1975, 108 en 1976, 101) (ook
bekend als Europees Octrooiverdrag). Dit betekent dat bijvoorbeeld de depositaris
bij het Europees Verdrag tijdig zal worden bericht dat de toepassingssfeer
van het verdrag naar aanleiding van de staatkundige hervorming dient te worden
gewijzigd.
 Onderdeel A (artikel 5)
 Ingevolge deze bepaling geschiedt de erkenning van overheidswege van tentoonstellingen
in Curaçao en Sint Maarten voortaan door de respectieve regeringen
van genoemde landen.
 Onderdeel B (artikel 9)
 Het zogenoemde recht van voorrang wordt afzonderlijk geregeld voor Curaçao
en Sint Maarten.
 Onderdeel C (artikel 15)
 Het Octrooicentrum Nederland als centrale bewaarplaats van octrooien kan
voor Curaçao en Sint Maarten behouden blijven.
 Onderdeel D (artikel 23b)
 Deze aanpassing is redactioneel van aard. Bij deze bepaling worden de
personen aangewezen die als gemachtigde voor het bureau (Octrooicentrum Nederland)
kunnen optreden
 Onderdelen F (artikel 53), G (artikel 53b) en H (artikel
53c)
 In de Rijkswet van 17 november 2005, houdende goedkeuring en uitvoering
van de op 17 december 1991 te München tot stand gekomen Akte tot
herziening van artikel 63 van het Verdrag inzake de verlening van Europese
octrooien van 5 oktober 1973 (Trb. 1992, 47), het op 1 juni 2000
te Genève tot stand gekomen Verdrag inzake octrooirecht (Trb. 2001,
120), het op 17 oktober 2000 te Londen tot stand gekomen Verdrag inzake
de toepassing van artikel 65 van het Verdrag inzake de verlening van Europese
octrooien van 5 oktober 1973 (Trb. 2001, 21) en de op 29 november
2000 te München tot stand gekomen Akte tot herziening van het Verdrag
inzake de verlening van Europese octrooien (Trb. 2002, 64) (Staatsblad 2006,
22), zijn in artikel II, onderdeel U, onder 2 en 3, het vierde en vijfde lid
van artikel 53 gewijzigd, terwijl dit had moeten zijn het vijfde respectievelijk
zesde lid. Deze kennelijke misslag wordt thans rechtgezet.
 Hiernaast is onlangs gebleken dat bij de implementatie van artikel 10
van richtlijn nr. 98/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 6 juli 1998 betreffende de rechtsbescherming van biotechnologische
uitvindingen (PbEG L 213) in de artikelen 53, eerste lid, en 53c, eerste en
tweede lid, van de Rijksoctrooiwet 1995 (hierna: rijkswet) een redactionele
verschrijving heeft plaats gevonden. In de artikelen 10 en 11 van de richtlijn
wordt een voorbehoud gemaakt met betrekking tot de artikelen 8 en 9 (van de
richtlijn). De artikelen 8 en 9 zijn geïmplementeerd in artikel 53a en
de artikelen 10 en 11 in artikel 53b respectievelijk 53c van de rijkswet.
Abusievelijk werd het voorbehoud, genoemd in artikel 53, eerste lid, van de
rijkswet, niet dienovereenkomstig aangepast. Verder werd in artikel 53c, eerste
en tweede lid, van de rijkswet bij vergissing verwezen naar artikel 53 van
de rijkswet. Deze kennelijke misslagen worden thans verbeterd.
 In artikel 53b (zie onderdeel G) van de rijkswet wordt de reikwijdte van
het uitsluitend recht tot biologisch materiaal als bedoeld in artikel 53a
ingeperkt. Om eventuele verwarring met het uitsluitend recht, bedoeld in artikel
53, te voorkomen, is de redactie van artikel 53b verduidelijkt. 
 Onderdeel I (artikel 54)
 Tot het Koninkrijk wordt mede gerekend het land Aruba. De afzonderlijke
vermelding van het land Aruba berust dan ook op een misverstand temeer omdat
alleen het Koninkrijk als staat kan optreden bij het sluiten van verdragen.
Met de zinsnede «of een daartoe behorend land» wordt tot uitdrukking
gebracht dat indien het onderhavige verdrag mede geldt voor een land, i. c.
Aruba, het land het bepaalde in artikel 27 van het bedoelde verdrag eerbiedigt.
 Onderdeel J (artikel 60)
 Een licentie ontstaat onder meer door een besluit van de Minister van
Economische Zaken ter uitvoering van artikel 21 van het Verdrag tot oprichting
van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (Euratom) (Tr. 1957, 92). Dit
verdrag geldt niet voor Curaçao en Sint Maarten.
 Onderdeel K (artikel 77)
 Inhoudelijk wordt deze bepaling niet gewijzigd.
 Onderdeel L (Hoofdstuk 8)
 Dit hoofdstuk geldt thans uitsluitend voor Curaçao en Sint Maarten.
 Onderdelen M en N (artikelen 99 en 100)
 Ingevolge deze onderdelen kunnen de regeringen van Curaçao en Sint
Maarten ertoe overgaan een bureau voor de industriële eigendom in te
stellen.
 Onderdeel O (artikel 113)
 Deze aanpassing is van redactionele aard. De rijkswet blijft verbindend
voor Curaçao en Sint Maarten. Nog opgemerkt wordt dat ook Bonaire,
Sint Eustatius en Saba expliciet moeten worden vermeld aangezien deze geen
deel uitmaken van de Europese Unie (de genoemde eilanden komen voor in bijlage
II. Landen en Gebieden Overzee van het EG-Verdrag).
 Onderdeel P (artikel 114)
 Het gaat hier om een redactionele wijziging. De mogelijkheid om de rijkswet
te beëindigen blijft in stand.
 HOOFDSTUK 8. OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN
 Artikel 8.1
 Het is op dit moment niet duidelijk of Curaçao of Sint Maarten
een nieuwe munteenheid gaat invoeren of niet. In een aantal rijkswetten staan
bedragen genoemd in Nederlands Antilliaanse Guldens, zie bijvoorbeeld de artikelen
26, 27 en 28 van de Rijkswet Noodvoorzieningen Scheepvaart, de artikelen 43,
45 en 50 van de Wet militair tuchtrecht, de artikelen 57 en 58 van de Schepenwet,
artikel 21 van de Rijkswet Kustwacht voor de Nederlandse Antillen en Aruba,
artikel 2 van de Cassatieregeling voor de Nederlandse Antillen en Aruba en
artikel 81 van de Rijkswet Onderzoeksraad voor veiligheid. Indien Curaçao
of Sint Maarten een nieuwe munteenheid zal invoeren, moeten deze bepalingen
worden aangepast. Het is echter niet mogelijk om het in procedure brengen
van deze rijkswet uit te stellen totdat er een beslissing is
genomen over de munteenheid. Om deze reden wordt voorgesteld om het mogelijk
te maken dat de bepalingen waarin bedragen staan in Nederlands Antilliaanse
Guldens bij ministeriële regeling worden aangepast aan een mogelijke
nieuwe munteenheid.
 Ook wat de verwijzingen naar landsregelgeving betreft heerst er op dit
moment nog onduidelijkheid. Het is bijvoorbeeld nog onduidelijk hoe het Wetboek
van Strafrecht van Curaçao en het Wetboek van Strafrecht van Sint Maarten
zullen komen te luiden. Bovendien is Aruba, net zoals de Nederlandse Antillen,
nu bezig met een herziening van het Wetboek van Strafrecht. Voorgesteld wordt
om het mogelijk te maken verwijzingen naar landsregelgeving aan te passen
aan nieuwe landsregelgeving of wijzigingen van de huidige landsregelgeving.
 De bijzondere omstandigheden van de statuswijziging van Curaçao
en Sint Maarten – vooral de complexiteit van de wetgevingsoperatie en
de krappe termijn waarbinnen deze moet worden uitgevoerd – rechtvaardigen
deze mogelijkheid tot wijziging van de wet in formele zin bij lagere regeling.
De delegatie is bovendien zeer concreet en nauwkeurig begrensd: alleen de
bedragen die nu in Nederlands Antilliaanse Guldens staan opgenomen en de verwijzingen
naar landsregelgeving kunnen worden aangepast. Bovendien blijft wijziging
bij ministeriële regeling beperkt tot benodigde aanpassingen die voor
de inwerkingtreding van het wetsvoorstel bekend zijn.
 
 De staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
 A. Th. B. Bijleveld-Schouten 
 
 
 
 
 Kamerstukken II 2005/06, 30 300 IV, nr. 18.
 
 
 Kamerstukken II 2005/06, 30 300 IV, nr. 21.
 
 
 Kamerstukken II 2006/07, 30 800 IV, nr. 5.
 
 
 Kamerstukken II 2006/07, 30 800 IV, nr. 9.
 
 
 Kamerstukken II 2005/06, 30 381, nr. 3.
 
 
 Kamerstukken II 2003/04, 28 634 (R 1727), nr. 33.
 
 
 Stb. 2008, 494.
 
 
 Kamerstukken II 2001/02, 28 121 (R 1707), nr. 3, p. 2–3.