Wijziging van de Wet milieubeheer, houdende aanpassing van hoofdstuk 2 aan de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen en aanvulling, verduidelijking en vereenvoudiging van de in hoofdstuk 16 opgenomen regeling van de systemen voor de handel in broeikasgas- en NOx-emissierechten in verband met aanbevelingen uit het project Evaluatie Emissiehandel, proefprojecten voor de opslag van CO2 en wijzigingen van verordening (EG) nr. 2216/2004 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 21; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST136553
 2009-2010
 
 32 197
 Wijziging van de Wet milieubeheer, houdende aanpassing van hoofdstuk
2 aan de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen en aanvulling, verduidelijking
en vereenvoudiging van de in hoofdstuk 16 opgenomen regeling van de systemen
voor de handel in broeikasgas- en NOx-emissierechten in verband
met aanbevelingen uit het project Evaluatie Emissiehandel, proefprojecten
voor de opslag van CO2 en wijzigingen van verordening (EG) nr.
2216/2004 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 21 december
2004 inzake een gestandaardiseerd en beveiligd registersysteem overeenkomstig
Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad en Beschikking
280/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad (PbEU L 386) (Aanpassingswet
handel in emissierechten II)
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 I. ALGEMEEN
 1. Inleiding en inhoud van het wetsvoorstel
 Voorgesteld wordt (hoofdstuk 16 van) de Wet milieubeheer (hierna: Wm)
te wijzigen met het oog op aanvulling, verduidelijking en vereenvoudiging
van de regelgeving. Concrete aanleiding voor dit wetsvoorstel zijn de aanbevelingen
voortvloeiend uit het project Evaluatie Emissiehandel uit augustus 2007 (hierna:
de evaluatie) en de praktijkervaringen van de Nederlandse emissieautoriteit
(hierna: de NEa) bij de vergunningverlening.
 De evaluatie is uitgevoerd op basis van een toezegging aan de Tweede Kamer
door de toenmalige staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer (hierna: VROM) bij de behandeling van de wetgeving over het
emissiehandelssysteem. In dit project zijn de
systemen voor de handel in broeikasgasemissierechten (het ETS) en de handel
in NOx-emissierechten geëvalueerd aan de hand van de volgende
kernvragen:
 – zijn de doelstellingen van beide handelssystemen gehaald?
 – werken de opgezette systemen en de wet- en regelgeving?
 – hoe groot is de administratieve lastendruk en kan deze worden
verminderd? 
 – hoe functioneert de NEa als toezichthouder?
 De evaluatie was voornamelijk gericht op het doen van aanbevelingen ter
verbetering van de systemen en het waar mogelijk vereenvoudigen en transparanter
maken van deze systemen.
 
 Naast de verwerking van een aantal aanbevelingen uit de evaluatie wordt
verder voorgesteld een aantal artikelen aan te passen in verband met:
 1) de in werking getreden Kaderwet zelfstandige bestuursorganen in relatie
tot de aanstaande zbo-status voor de NEa.
 2) de wijziging van de EG-verordening register handel in broeikasgasemissierechten. De huidige invulling van de bevoegdheid van de lidstaat
om op grond van deze verordening te bepalen welke Kyoto-eenheden een rekeninghouder
in het Nederlandse register voor broeikasgasemissierechten mag bezitten, wordt
hiermee gewijzigd.
 
 De wijzigingsvoorstellen zijn zeer uiteenlopend. De belangrijkste onderwerpen
zijn:
 – het schrappen van bepalingen in hoofdstuk 2 in verband met overlap
met de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen;
 – een koppeling van Carbon Capture & Storage aan het emissiehandelssysteem;
 – het schrappen van de voorbereidingsprocedure van afdeling 3.4
van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) bij de aanvraag van de emissievergunning
en toewijzing van broeikasgasemissierechten aan nieuwkomers;
 – het schrappen van de verplichte vergunningvoorschriften;
 – het schrappen van de termijn voor het indienen van verzoeken door
nieuwkomers en de termijn voor besluitvorming inzake de toewijzing van broeikasgasemissierechten
aan nieuwkomers;
 – het opnemen van de mogelijkheid om broeikasgasemissierechten en
toegewezen eenheden naar een volgende planperiode over te brengen.
 Daarnaast is van de gelegenheid gebruik gemaakt een aantal redactionele
wijzigingen voor te stellen om de leesbaarheid van de diverse artikelen te
bevorderen.
 2. Het schrappen van bepalingen uit hoofdstuk 2
 De wet van 30 september 2004 tot wijziging van de Wet milieubeheer
en enige andere wetten ten behoeve van de implementatie van richtlijn nr.
2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van
13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten
binnen de Gemeenschap en tot wijziging van Richtlijn 96/61/EG van de Raad
(PbEU L 275) en de instelling van een emissieautoriteit bevat een aantal bepalingen inzake de NEa. Een groot deel van deze
bepalingen treedt eerst in werking, nadat aan de NEa de zbo-status is toegekend.
Deze, op het moment van indiening van dit wetsvoorstel, nog niet in werking
getreden bepalingen, bevatten een grote mate van overlap met de op 1 februari
2007 in werking getreden Kaderwet zelfstandige bestuursorganen. De Kaderwet zelfstandige bestuursorganen beoogt dat de wet waarbij
een zbo wordt ingesteld de door haar aangereikte standaardbepalingen volgt,
zodat de instellingswet van een zbo zich kan beperken tot eventuele uitzonderingen
of aanvullingen op dit algemene kader. Hoofdstuk 2 van de Wet milieubeheer
bevat, aangezien het betrokken wetsvoorstel van eerdere datum was dan de Kaderwet
zelfstandige bestuursorganen, een groot aantal vergelijkbare bepalingen als
deze kaderwet. Dit wetsvoorstel voorziet erin dat deze overlappende bepalingen
komen te vervallen. Hoofdstuk 2 van de Wet milieubeheer bevat geen afwijkingen
van het algemene kader, wel een enkele specifieke aanvulling. 
 
 In de artikelsgewijze toelichting bij artikel I, onderdeel A, wordt aangegeven
welke bepalingen wegens die geconstateerde overlap vervallen. Aanvullend op
de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen bevat hoofdstuk 2 van de Wet milieubeheer
de volgende bepalingen:
 – artikel 2.3 omvang en zittingsduur van het bestuur; de bekendmaking
van benoeming en ontslag van het bestuur in de Staatscourant wordt geschrapt,
aangezien de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen dit niet standaard voorschrijft;
 – artikel 2.5 verbod betrokkenheid bestuur en medewerkers NEa bij
de overdracht van emissierechten;
 – artikel 2.7 personeel NEa en taakscheiding bij handhaving;
 – artikel 2.8 bestuursreglement;
 – artikel 2.12 informatieplicht minister van VROM jegens de NEa,
en
 – artikel 2.16 wederzijdse informatieplicht en afstemming bevoegde
gezagen met betrekking tot vergunningverlening voor een inrichting uit hoofde
van de hoofdstukken 8 en 16.
 3. Koppeling van Carbon Capture & Storage aan
het systeem van emissiehandel
 Carbon Capture & Storage (hierna: CCS) is noodzakelijk om de lange
termijn klimaatdoelen te halen. De ambities van het kabinet met betrekking
tot de ontwikkeling en implementatie van deze technologie staan in het werkprogramma
Schoon en Zuinig (S&Z). Met de onderhavige
wijzigingen wordt het emissiehandelssysteem mede van toepassing op transportactiviteiten
ten behoeve van het opslaan van CO2. Hiermee wordt vooruitgelopen
op de implementatie van artikel 12, lid 3bis, van en bijlage I bij de herziene
ETS-richtlijn. Dit lid voorziet vanaf 2013 in
de koppeling van CCS-installaties aan het emissiehandelssysteem. Dit betekent
dat opgeslagen CO2 kan worden afgetrokken van het emissiecijfer
van de installatie waar deze CO2 is afgevangen. Hiermee ontstaat
een financiële prikkel vanuit het emissiehandelssysteem voor de afvang,
het transport en de opslag van CO2.
 
 In S&Z is reeds aangekondigd dat een uitbreiding van het emissiehandelssysteem
met een opt-in-mogelijkheid voor CCS vóór 2013 mogelijk kan
worden gemaakt. Deze uitbreiding is noodzakelijk om de kleine CCS-proefprojecten
voor 2013 te faciliteren. Benadrukt dient te worden dat dit wetsvoorstel geen
verplichting voor deze technologie omvat of randvoorwaarden stelt waaronder
deze technologie zal worden toegepast.
 
 Afvang en opslag van CO2 kunnen in principe binnen het huidige
wettelijke kader al onder het emissiehandelssysteem vergund worden, doordat
zij worden aangemerkt als een inrichting waarin zich een broeikasgasinstallatie
bevindt (zie de artikelen 16.1, 16.2 en 8.2 van de Wm). Transport van CO2 is een activiteit die niet binnen een inrichting wordt uitgevoerd.
Daarom wordt de toepassing van titel 16.2 verruimd. Het nieuwe artikel 16.2a
van de Wm geeft hier uitvoering aan. Vervolgens zullen de activiteiten met
betrekking tot afvang, transport en opslag van CO2 in het Besluit
handel in emissierechten worden aangewezen als broeikasgasactiviteiten. Met
deze aanpassingen in de regelgeving vallen alle CCS-activiteiten van het begin
tot het einde van de keten (afvang, transport en opslag) onder de verplichtingen
van emissiehandel: de vergunnings-, monitorings-, rapportage- en inleverplicht.
De toepassing van paragraaf 16.2.1.3 inzake de toewijzing van broeikasgasemissierechten
via het nationale toewijzingsplan en -besluit wordt uitgesloten, omdat toewijzing
van emissierechten zou leiden tot een dubbele waardering van opgeslagen CO2. Hier is niet in voorzien in de herziene ETS-richtlijn. Er zijn wel
andere financieringsmechanismen voor CCS. 
 
 Dit voorstel is niet van toepassing op andere transportactiviteiten van
CO2 dan voor geologische opslag. De verplichtingen van emissiehandel
gelden vooralsnog alleen het transport van CO2 van een inrichting
die CO2 afvangt naar een inrichting die CO2 opslaat.
 
 Met deze wijziging krijgt de NEa de benodigde wettelijke basis om al voor
2013 ook emissievergunningen voor het transport van CO2 te verlenen
voor CCS, en zo dus de honorering van CCS via het ETS bij kleine demonstratieprojecten
mogelijk te maken.
 4. Het schrappen van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure
 Op basis van artikel 16.7 Wm wordt voor het verlenen of wijzigen van emissievergunningen
de voorbereidingsprocedure van afdeling 3.4 Awb gevolgd. Deze uniforme openbare
voorbereidingsprocedure wordt eveneens gevolgd voor het toewijzen van broeikasgasemissierechten
aan nieuwkomers op basis van artikel 16.33 Wm.
 Emissievergunning
 In de evaluatie wordt geconcludeerd dat de procedure van de emissievergunning
eenvoudiger kan door de verplichting tot het volgen van de uniforme openbare
voorbereidingsprocedure te schrappen. De vergunningprocedure kan daardoor
sneller verlopen. Bovendien leidt dit tot vermindering van de uitvoeringslasten
voor de vergunningverlener. Voorgesteld wordt deze aanbeveling uit de evaluatie
over te nemen door het huidige artikel 16.7 Wm te schrappen.
 In de praktijk van de afgelopen jaren sinds de invoering van het systeem
voor emissiehandel is gebleken dat bij het verlenen van emissievergunningen
de uniforme openbare voorbereidingsprocedure geen toegevoegde waarde heeft.
Volgens de procedure van afdeling 3.4 Awb gaat aan het nemen van een definitief
besluit een ontwerpbesluit vooraf. Dat ontwerpbesluit wordt gepubliceerd en
gedurende zes weken ter inzage gelegd. Binnen die termijn van zes weken kan
een ieder zienswijzen indienen (artikel 13.3 Wm). In de praktijk blijkt dat
van de mogelijkheid om een zienswijzen in te dienen op het ontwerpbesluit
weinig gebruikt wordt gemaakt. Zienswijzen zijn uitsluitend ontvangen van
de aanvragers (de betrokken bedrijven zelf) en nooit van mogelijke andere
belanghebbenden. De zienswijzen van de betrokken bedrijven houden vrijwel
altijd in dat er fouten in het ontwerpbesluit staan die gecorrigeerd moeten
worden, zoals een foute naam of een verkeerde datum. Dat betekent dat de zienswijzefase
in feite geen toegevoegde waarde heeft. Correctie van fouten kan ook plaatsvinden
via de reguliere procedure van hoofdstuk 4 van de Awb. In die reguliere procedure
bestaat voor de betrokken bedrijven, indien niet langer de voorbereidingsprocedure
van afdeling 3.4 Awb geldt, voorts nog de mogelijkheid tot het maken van bezwaar
tegen de definitieve beschikking voorafgaand aan eventueel beroep op de bestuursrechter.
 
 Belanghebbenden verliezen wel de mogelijkheid om een zienswijze in te
dienen, maar in de praktijk blijkt hieraan geen behoefte te bestaan. Dit behoeft
ook niet te bevreemden, aangezien de inhoud van de emissievergunning zich
niet goed leent voor inspraak van belanghebbenden. Deels is die inhoud bij
wet voorgeschreven (conform het huidige artikel 16.12, eerste lid). Voor het
overige bevat de emissievergunning vooral monitoringsregels, die nodig zijn
in het belang van de goede werking van het emissiehandelssysteem. Eigenlijk
bestaat de vergunning vooral uit het goedgekeurde monitoringsplan. Inspraak
op de werking en milieugevolgen van een inrichting, die participeert in het
systeem van emissiehandel, heeft de belanghebbende bij de procedure
voor verlening of wijziging van de milieuvergunning en dus niet bij de emissievergunning.
Het monitoringsplan biedt de belanghebbende ook geen enkel aanknopingspunt
om het beleid van degene die de inrichting drijft of de normering door het
bevoegd gezag op een reële manier aan te kaarten.
 Volledigheidshalve zij opgemerkt dat dit verlies aan inspraak niet indruist
tegen het Verdrag van Aarhus. Dit verdrag voorziet
in inspraak bij voorbereiding van besluiten die een aanzienlijk effect kunnen
hebben op het milieu. Bij vaststelling van het monitoringsplan, waar de verlening
van een emissievergunning feitelijk op neerkomt, is daarvan geen sprake. De
milieugevolgen worden voor wat betreft de emissie van CO2 juist
niet genormeerd (artikel 8.13a).
 
 Voor bedrijven betekent het volgen van de voorbereidingsprocedure van
afdeling 3.4 Awb dat het lang duurt voordat een emissievergunning kan worden
verleend. Het schrappen van die procedure betekent dat de vergunningverlening
aanzienlijk sneller kan plaatsvinden. Er is een tijdwinst van ongeveer twee
maanden, namelijk de tijd benodigd voor het opstellen en publiceren van het
ontwerpbesluit (ongeveer twee weken) en de zienswijzetermijn (zes weken).
Voor de NEa betekent het schrappen van de voorbereidingsprocedure van afdeling
3.4 Awb een aanmerkelijke vermindering van de werkzaamheden en dus van de
uitvoeringslasten voor de vergunningverlening.
 
 Het schrappen van de voorbereidingsprocedure van afdeling 3.4 Awb betekent
dat de beslistermijn van zes maanden die aan deze procedure is verbonden (artikel
3:18 Awb), vervalt. Ingevolge artikel 4:13, eerste lid, Awb dient een beschikking
binnen de bij wettelijk voorschrift bepaalde termijn of, bij gebreke daarvan,
binnen een redelijke termijn na ontvangst van de aanvraag te worden gegeven.
Die redelijke termijn is, op basis van artikel 4:13, tweede lid, Awb in ieder
geval verstreken als het bestuursorgaan binnen acht weken geen beschikking
heeft gegeven, noch een kennisgeving als bedoeld in artikel 4:14 Awb heeft
gedaan. Artikel 4:14 Awb geeft een bestuursorgaan de mogelijkheid om per geval
een langere beslistermijn vast te stellen dan acht weken. Sinds de start van
emissiehandel op 1 januari 2005 heeft de NEa veel vergunningbesluiten
genomen, waarbij is gebleken dat een beslistermijn van zes maanden in het
algemeen voldoende is. Uit deze ervaringen blijkt verder dat een beslistermijn
van acht weken, die geldt als er bij wettelijk voorschrift geen beslistermijn
is bepaald, onvoldoende is voor het verlenen van een vergunning. Voorgesteld
wordt de beslistermijn bij wet te bepalen op vier maanden (nieuw artikel 16.7).
 
 De keuze voor een termijn van vier maanden wordt ingegeven door de volgende
overwegingen. De emissievergunning is een waarborg dat een bedrijf de emissies
van broeikasgassen of NOx op een adequate en betrouwbare wijze
vaststelt. De kern van de emissievergunning is het monitoringsplan, waarin
het bedrijf beschrijft hoe de emissies worden vastgesteld. Met het verlenen
van de emissievergunning, waarvan het monitoringsplan onderdeel is, wordt
dit plan goedgekeurd. De lengte van de vergunningprocedure wordt feitelijk
bepaald door de tijd benodigd voor het toetsen van het monitoringsplan (de
validatieprocedure) en de tijd benodigd voor de wettelijke procedurestappen.
Die wettelijke procedure bestaat momenteel uit het opstellen, publiceren en
verzenden van het ontwerpbesluit, de zienswijzetermijn en het opstellen, publiceren
en verzenden van het definitieve besluit. Door het schrappen van de voorbereidingsprocedure
van afdeling 3.4 Awb wordt de proceduretermijn met ongeveer twee maanden bekort.
Voor de NEa is in dat geval een beslistermijn van vier maanden (in plaats
van zes maanden) voldoende. Een kortere beslistermijn – bijvoorbeeld
van acht weken – is onvoldoende, vanwege de benodigde tijd
voor de validatieprocedure. De NEa moet de monitoringsplannen toetsen op basis
van een complex stelsel van monitoringsregels. Bij de eerste toetsing van
een door een bedrijf ingediend monitoringsplan blijkt vrijwel altijd dat er
aanpassingen moeten plaatsvinden om te kunnen voldoen aan de monitoringsregels.
De NEa geeft het bedrijf daarvoor enkele weken de tijd. Vaak blijken er in
een tweede versie ook nog enkele correcties nodig te zijn. In dat geval wordt
het concept-monitoringsplan voor een tweede keer aangepast. Zo duurt de validatieprocedure
in de praktijk vaak twee tot drie maanden. Voor de lengte van de validatieprocedure
is verder van belang dat de NEa soms grote hoeveelheden vergunningbesluiten
tegelijkertijd moet nemen. Dat gebeurt als door herziening van de Europese
richtlijn de reikwijdte van het systeem zo wordt gewijzigd dat een nieuwe
groep bedrijven aan emissiehandel deel moet gaan nemen. Dan moet een grote
hoeveelheid monitoringsplannen in een relatief korte periode van enkele maanden
worden getoetst. Dat is met een beslistermijn van acht weken onhaalbaar.
 Als geen voldoende ruime wettelijke termijn zou worden bepaald, in dit
geval vier maanden, bestaat het risico dat de NEa voor het overgrote deel
van de vergunningaanvragen kennisgevingen aan bedrijven moet gaan versturen
dat de beslistermijn moet worden verlengd (artikel 4:14 Awb). Dat leidt tot
grotere uitvoeringslasten, terwijl de bedrijven er geen enkel voordeel bij
hebben. Het vaststellen van een wettelijke termijn van vier maanden geeft
duidelijkheid en voorkomt extra uitvoeringslasten.
 Toewijzing broeikasgasemissierechten nieuwkomers
 Ook bij de procedure voor toewijzing van broeikasgasemissierechten aan
nieuwkomers is de voorbereidingsprocedure van afdeling 3.4 Awb van toepassing,
met uitzondering van artikel 3:18 Awb. Deze voorbereidingsprocedure dient
ingevolge het huidige artikel 16.33 Wm twaalf weken na de terinzagelegging
van het ontwerpbebesluit, uiterlijk 31 december van het kalenderjaar,
te leiden tot een toewijzingsbesluit. Door de toepassing van afdeling 3.4
Awb te schrappen kan deze procedure eveneens worden vereenvoudigd. In tegenstelling
tot de procedure voor verlening van emissievergunningen volgt dit niet rechtstreeks
uit de evaluatie, maar is in de praktijk gebleken dat deze procedure geen
meerwaarde heeft. Van de mogelijkheid om zienswijzen in te dienen, wordt weinig
gebruik gemaakt en ingediende zienswijzen zijn uitsluitend afkomstig van de
aanvragers zelf. Derden-belanghebbenden maken hier in de praktijk geen gebruik
van. De ingediende zienswijzen zijn hoofdzakelijk gericht op de berekening
van het aantal toegewezen emissierechten. Deze bezwaren kunnen ook via de
reguliere procedure van hoofdstuk 4 Awb kenbaar worden gemaakt. Bij (gedeeltelijke)
afwijzing van een verzoek, krijgt de aanvrager op basis van artikel 4:7 Awb
in bepaalde gevallen, indien de afwijzing steunt op gegevens over feiten en
belangen die de aanvrager betreffen en die gegevens afwijken van door de aanvrager verstrekte
gegevens, de gelegenheid zijn zienswijze te geven. Tegen de definitieve beschikking
kan een belanghebbende bezwaar maken en vervolgens in beroep gaan.
 
 Met het schrappen van de voorbereidingsprocedure van afdeling 3.4 Awb
zijn ook de termijnbepalingen van hoofdstuk 4 Awb van toepassing. Evenals
bij de procedure van vergunningverlening geldt ook hier dat een beschikking
binnen de bij wettelijk voorschrift bepaalde termijn of, bij gebreke daarvan,
binnen een redelijk termijn na ontvangst van het verzoek moet worden gegeven
(artikel 4:13 Awb). Die redelijke termijn is, op basis van artikel 4:13, tweede
lid, Awb in ieder geval verstreken als het bestuursorgaan binnen acht weken
geen beschikking heeft gegeven, noch een kennisgeving als bedoeld in artikel
4:14 Awb heeft gedaan. Voorgesteld wordt de beslistermijn bij wet te bepalen
op twaalf weken. In de praktijk is gebleken dat die termijn nodig is voor
een zorgvuldige behandeling van het verzoek. Verder is de keuze
voor een termijn van twaalf weken ingegeven door de overweging dat een inrichting,
die eind van een kalenderjaar feitelijk in werking wordt gesteld, tijdig de
toegewezen rechten op zijn exploitanttegoedrekening gestort krijgt. Dit met
het oog op de verplichting om jaarlijks emissierechten in te leveren. De voorgestelde
termijn waarborgt dus zowel een tijdige toewijzing als een zorgvuldige behandeling.
Een verzoek om toewijzing wordt niet eerder in behandeling genomen dan het
moment waarop de inrichting feitelijk in werking is gesteld.
 5. Het schrappen van verplichte vergunningvoorschriften
 Aanvullend – en overigens niet rechtstreeks volgend uit de evaluatie –
wordt voorgesteld de bij wet verplichte voorschriften niet langer via de vergunning
voor te schrijven, maar deze voorschriften in de wet rechtstreeks aan de vergunninghouder te adresseren. Bedoelde voorschriften behoeven
dan niet langer in de vergunning te worden opgenomen, maar gelden rechtstreeks
uit hoofde van de wet. Concreet betreft dit de bepalingen van artikel 16.12
Wm. Door deze aanpassing kunnen wijzigingen in de regelgeving sneller doorwerken,
aangezien deze niet getrapt via wetswijziging èn aansluitend een wijziging
van alle vergunningen behoeven te worden doorgevoerd. Ook leidt dit tot een
vermindering van de uitvoeringslasten bij de NEa. Om voor de bedrijven de
kenbaarheid van hun verplichtingen te waarborgen, voorziet de NEa nu al in
een goede informatievoorziening via voorlichtingsbijeenkomsten, brochures,
brieven en informatie op de website. Om redactionele redenen wordt voorgesteld
de voorschriften uit het huidige artikel 16.12 te verdelen over twee afzonderlijke
bepalingen, een nieuw artikel 16.11a dat betrekking heeft op het monitoringsplan
en artikel 16.12 dat alleen ziet op het emissiejaarverslag.
 6. Het schrappen van de vaste indieningstermijn van
1 september
 De toewijzing van broeikasgasemissierechten aan nieuwkomers is in de artikelen
16.32 en 16.33 Wm geregeld. In de huidige systematiek moeten zij voor 1 september
een verzoek om toewijzing van broeikasgasemissierechten hebben ingediend.
Voorwaarde voor toewijzing is dat de inrichting ook feitelijk in werking is
gesteld of zal zijn gesteld voor 31 december van het jaar van de aanvraag.
Deze vaste indieningstermijn levert voor bedrijven problemen op als de datum
van inwerkingstelling van de inrichting tussen 1 september en 31 december
zal liggen. Voor die bedrijven staat namelijk voor 1 september niet duidelijk
vast op welk moment de inrichting feitelijk in werking wordt gesteld. Daarom
kunnen die bedrijven niet tijdig rechten toegewezen krijgen om voor 1 mei
van het daarop volgende jaar te kunnen inleveren. Deze bedrijven zullen de
emissierechten op de markt moeten gaan kopen. Dat levert de situatie op dat
een inrichting die voor 1 september van een kalenderjaar in werking is
gesteld wel tijdig rechten toegewezen kan krijgen en een inrichting die na
1 september in werking wordt gesteld niet. Voorgesteld wordt de indieningstermijn
van 1 september te schrappen en de behandeling van het verzoek te koppelen
aan de inwerkingstelling van de inrichting. Een verzoek om toewijzing van
broeikasgasemissierechten kan te allen tijde worden ingediend, maar wordt
pas in behandeling genomen op het moment dat een inrichting feitelijk in werking
is gesteld. Het schrappen van de vaste indieningstermijn maakt het mogelijk
alle inrichtingen die in hetzelfde kalenderjaar in werking worden gesteld
op gelijke wijze te behandelen bij de toewijzing van rechten. 
 7. Bezit van Kyoto-eenheden
 Het onderhavige wetsvoorstel wijzigt de huidige invulling van de bevoegdheid
van de lidstaat ingevolge artikel 16 respectievelijk artikel 20 van de EG-verordening
register handel in broeikasgasemissierechten om te bepalen welke Kyoto-eenheden
een rekeninghouder in het Nederlandse register voor broeikasgasemissierechten
mag bezitten. Met het toestaan van het bezit van andere Kyoto-eenheden aan
houders van exploitant- en persoonstegoedrekeningen zijn de besluiten van
de algemene vergadering van de Partijen bij het Protocol van Kyoto die gevolgen
hebben voor de geldigheid en voorwaarden van deze Kyoto-eenheden, ook voor
die groep van belang geworden.
 
 Met de implementatie van de EG-richtlijn projectgebonden Kyoto-mechanismen
in de Wm, is toegestaan dat een drijver van een
inrichting naast broeikasgasemissierechten ook bepaalde CER’s (certified
emission reduction unit, gecertificeerde emissiereductie-eenheid ex artikel
12 Kyoto-protocol) en ERU’s (emission reduction unit, emissiereductie-eenheid
ex artikel 6 Kyoto-protocol) inlevert om zijn uitstoot van CO2
af te dekken. Daarbij werd ook het bezit van CER’s en ERU’s aan
een ieder toegestaan. In dit wetsvoorstel wordt het bezit van tCER’s
en lCER’s niet langer toegestaan. tCER’s (temporary certified
emission reduction unit) en lCER’s (long term certified emission reduction
unit) vormen een tweetal categorieën CER’s afkomstig van projectgebonden
bebossings- en herbebossingsactiviteiten, waarbij de «t» staat
voor tijdelijk en de «l» voor lange termijn. Deze categorieën
CER’s mag een inrichting ingevolge artikel 16.37b, tweede lid, onder
b, Wm niet inleveren, maar een ieder mag deze op grond van artikel 16.44 Wm
wel bezitten. Deze tCER’s en lCER’s hebben namelijk een aantal
nadelige aspecten. Ze mogen ingevolge artikel 16.37b, tweede lid, onder b,
Wm niet worden aangewend voor de naleving. Daarnaast mogen deze rechten niet
naar een volgende planperiode overgebracht worden en kan de geldigheid tussentijds
verlopen. Alle tCER’s op tegoedrekeningen worden voorgoed geblokkeerd
als het vereiste validatierapport niet ingediend is. Ook de Staat dient tegen
het bezit van lCER’s door particulieren te worden beschermd. De reden
daarvoor is dat de Staat lCER’s moet vervangen indien de geldigheid
verloopt door afname van het koolstofopnemend vermogen. Alleen de Staat kan
immers tCER’s en lCER’s aanwenden voor nalevingdoeleinden. De
berekening van de vervangingsplicht van Nederland is echter deels afhankelijk
van het aantal lCER’s in het bezit van particulieren en opgenomen in
het Nederlandse register. Daardoor zal de Staat, zelfs indien zij geen lCER’s
aangewend heeft voor naleving, moeten opdraaien voor de kosten ter vervanging
van de rechten die particulieren op hun rekening hebben. Tot op heden zijn
nog geen t- of lCER’s uitgegeven.
 Het bezit en de inlevering ter nakoming van verplichtingen van broeikasgasemissierechten
en de verschillende Kyoto-eenheden is in de onderstaande tabel weergegeven.
Volledigheidshalve is eerst nog een overzicht opgenomen van de verschillende
categorieën emissierechten of -eenheden.
 Tabel Kyoto-eenheden* 
 
 
 
 
 
 
 
 Bezit
 exploitanttegoedrekening 
 persoonstegoedrekening
 
 
 
 
 Emissierecht (AAU_EUA) 
 ja 
 ja 
 
 
 AAU 
 ja 
 ja 
 
 
 CER
 ja 
 ja 
 
 
 tCER/lCER 
 nee 
 nee 
 
 
 ERU 
 ja 
 ja
 
 
 ERU_RMU 
 ja 
 ja 
 
 
 RMU 
 ja 
 ja 
 
 
 Inlevering
 exploitanttegoedrekening 
 persoonstegoedrekening
 
 
 Emissierecht (AAU_EUA) 
 ja 
 nee 
 
 
 AAU 
 nee 
 nee
 
 
 CER 
 ja 
 nee 
 
 
 tCER/lCER 
 niet van toepassing 
 niet van toepassing 
 
 
 ERU 
 ja 
 nee 
 
 
 ERU_RMU 
 nee 
 nee
 
 
 RMU 
 nee 
 nee
 
 
 
 
 * EUA = European Allowance; AAU = Assigned Amount Unit; RMU = Removal
Unit; ERU = Emission Reduction Unit; CER = Certified Emission Reduction Unit;
tCER = temporary Certified Emission Reduction Unit; lCER = long term Certified
Reduction Unit.
 
 Verder regelt het voorstel de overbrenging naar de volgende planperiode
van broeikasgasemissierechten en de Kyoto-eenheden die een ieder mag bezitten.
In het dertiende besluit van de algemene vergadering tijdens de eerste zitting
(Besluit 13/CMP.1) is vastgesteld dat de overbrenging naar een volgende planperiode
door een lidstaat van zowel ERU’s als CER’s beperkt is tot 2,5%
van de allocatie van de lidstaat, met dien verstande dat de overbrenging naar
een volgende planperiode van RMU’s en ERU’s die ontstaan zijn
uit de convertering van RMU’s niet toegestaan is. De hoeveelheid AAU’s
die een lidstaat naar een volgende planperiode mag overbrengen is niet beperkt.
De overbrenging naar de volgende planperiode van broeikasgasemissierechten
en de verschillende Kyoto-eenheden is in de onderstaande tabel weergegeven. 
 
 
 
 
 
 
 
 Overbrenging
 exploitanttegoedrekening 
 persoonstegoedrekening
 
 
 
 
 Emissierecht (AAU_EUA) 
 onbeperkt 
 onbeperkt 
 
 
 AAU
 onbeperkt 
 onbeperkt 
 
 
 CER 
 beperkt 
 nee 
 
 
 tCER/lCER
 niet van toepassing 
 niet van toepassing 
 
 
 ERU 
 beperkt
 nee 
 
 
 ERU_RMU 
 nee 
 nee 
 
 
 RMU 
 nee 
 nee
 
 
 
 
 8. Lasten en voordelen, uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid,
milieutoets
 Administratieve lasten
 Toetsing van de administratieve lasten van het systeem van handel in broeikasgasemissierechten
is reeds uitgevoerd bij de voorbereiding van de Implementatiewet EG-richtlijn
handel in broeikasgasemissierechten en het wetsvoorstel ten behoeve van de
handel in NOx-emissierechten. Verwezen wordt naar respectievelijk
paragraaf 11 en 10 van het algemeen deel van de betreffende memories
van toelichting. Het onderhavige wetsvoorstel
bevat grotendeels procedurele en (wets)technische aanpassingen van hoofdstuk
16 Wm. De aanpassingen hebben geen gevolgen voor de administratieve lasten
voor het bedrijfsleven. De wijzigingen leiden tot een vermindering van de
uitvoeringslasten van de NEa. Zo wordt de voorbereidingsprocedure van vergunningverlening
en toewijzing van broeikasgasemissierechten aan nieuwkomers vereenvoudigd.
Indirect leidt dit tot een vermindering van de regeldruk c.q. verbetering van de dienstverlening, omdat de procedure van vergunningaanvraag
met twee maanden wordt ingekort.
 
 Om deze redenen is dit wetsvoorstel niet meer afzonderlijk voorgelegd
aan het Adviescollege toetsing administratieve lasten (Actal).
 Uitvoerbaarheids-, handhaafbaarheids- en milieutoets
 Een uitvoerbaarheids-, handhaafbaarheids- en milieutoets zijn eveneens
uitgevoerd bij de voorbereiding van Implementatiewet EG-richtlijn handel in
broeikasgasemissierechten en het wetsvoorstel ten behoeve van de handel in
NOx-emissierechten. De aanpassingen
in het onderhavige wetsvoorstel hebben gevolgen voor de werkzaamheden van
de NEa. De uitvoerbaarheid zal aanzienlijk toenemen. De voorbereidingsprocedure
van vergunningverlening en toewijzing van broeikasgasemissierechten aan nieuwkomers
wordt vereenvoudigd door het schrappen van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure
van afdeling 3.4 Awb (zie paragraaf 4).
 
 Voor de bescherming van milieubelangen hebben de wijzigingen geen gevolgen.
 II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGARTIKEL I
 Onderdeel A
 Naar verwachting wordt aan de NEa in het najaar van 2009 de zbo-status
verleend. Alsdan treden de nog niet eerder in werking getreden bepalingen
van hoofdstuk 2 Wm in werking. Omdat veel van deze bepalingen in hoofdstuk
2 letterlijk in de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen staan, zoals is toegelicht
in paragraaf 2 van het algemeen deel van deze memorie van toelichting,
kunnen de volgende artikelen of artikelleden geschrapt worden:
 – artikel 2.3, tweede lid, Wm = artikel 12, eerste lid, Kaderwet
 – artikel 2.3, vijfde lid, Wm = artikel 9 Kaderwet
 – artikel 2.3, zesde lid, Wm = artikel 12, tweede lid, Kaderwet
 – artikel 2.4 Wm = artikel 13 Kaderwet
 – artikel 2.6 Wm = artikel 14 Kaderwet
 – artikel 2.7, tweede lid, Wm = artikel 16 Kaderwet
 – artikel 2.8, tweede en derde lid = artikel 11 Kaderwet
 – artikel 2.9, eerste tot en met derde lid = artikel 18, tweede
lid, Kaderwet
 – artikel 2.10 Wm = artikel 19 Kaderwet
 – artikel 2.11 Wm = artikel 20 Kaderwet
 – artikel 2.13 Wm = artikel 21 Kaderwet
 – artikel 2.14 Wm = artikel 22 Kaderwet
 – artikel 2.15 Wm = artikel 23 Kaderwet
 – artikel 2.16b Wm = artikel 41 Kaderwet
 – artikel 2.16c Wm = artikel 39, eerste lid, Kaderwet
 
 Bovendien wordt voorgesteld een enkele, niet noodzakelijke, aanvulling
ten opzichte van de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen te schrappen. Dit
betreft artikel 2.3, zevende lid, Wm (mededeling besluit tot benoeming of
ontslag in de Staatscourant) en artikel 2.9, vierde lid, Wm (algemeen verkrijgbaar
stellen van het jaarverslag van de NEa). Dit laatste behoeft geen wettelijke
regeling, aangezien het jaarverslag als Kamerstuk al openbaar is en de NEa
op haar eigen website (pro)actief informatie verstrekt. Ook de eerstgenoemde
aanvulling kan worden gemist, nu kennelijk de kaderwet dit niet als algemene
regel heeft voorgeschreven. Er lijkt dan geen doorslaggevende reden te zijn
om specifiek voor déze zbo (de NEa) een publicatie van
benoeming en ontslag van bestuursleden voor te schrijven.
 
 Aanvullend wordt voorgesteld artikel 2.16, derde lid, te schrappen. Uit
de evaluatie van het bestaande informatiestatuut in 2008 is gebleken dat het
statuut geen meerwaarde heeft. Het bevoegd gezag voor de milieuvergunning
was zich veelal niet bewust van het bestaan van het statuut. In het geval
dat goed overleg tussen de NEa en de verschillende bestuursorganen bijzonder
belangrijk was, te weten het geval waarin het meetsysteem van een inrichting
zowel aan de eisen van het Besluit verbranden afvalstoffen of het Besluit
emissie-eisen stookinstallaties milieubeheer A en het Besluit handel in emissierechten
moest voldoen en het risico bestond dat de inrichting twee meetsystemen moest
installeren, was de informatie-uitwisseling uit noodzaak ontstaan.
 
 Onderdeel 5 van onderdeel A betreft een wijziging van de tweede volzin
van artikel 2.16, tweede lid, Wm. Deze wijziging maakte onderdeel uit van
de Aanpassingswet handel in emissierechten (Stb. 2006, 611), maar was daarin
abusievelijk niet als wijziging van de Wm opgenomen maar als een wijziging
van de wijzigingswet (Stb. 2004, 511). 
 Onderdeel B
 1. artikel 16.1
 Om uitvoering te kunnen geven aan de in paragraaf 7 van het algemeen
deel van deze memorie van toelichting bedoelde besluitvorming in het kader
van het Kyoto-protocol wordt een aantal begripsbepalingen toegevoegd, onder
vermelding van de gangbare benaming van dit type eenheden in de Engelse acroniemen:
toegewezen eenheid (Assigned Amout Unit, AAU) en verwijderingseenheid (Removal
Unit, RMU).
 2. artikel 16.2
 In de wet van 25 juni 2009 tot wijziging van diverse wetten op de
beleidsterreinen van het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer in verband met het herstellen van wetstechnische gebreken
en leemten, alsmede aanbrenging van andere wijzigingen van ondergeschikte
aard (Stb. 297) worden aan artikel 16.2 vier nieuwe leden toegevoegd. Het
aldus ingevoegde vierde lid van artikel 16.2 verwijst abusievelijk tweemaal
naar het tweede lid, terwijl bedoeld is het tweede lid van artikel 16.1. Die
omissie wordt hier hersteld.
 Tevens vervalt het door genoemde wet ingevoegde vijfde lid. De opt-in-
en opt-out-regeling voor NOx-installaties wordt verplaatst naar
de schakelbepaling van artikel 16.49, tweede lid.
 3. artikel 16.2a
 Zoals is toegelicht in paragraaf 3 van het algemeen deel van deze
memorie van toelichting, wordt de toepassing van titel 16.2 verruimd ten behoeve
van de pilotprojecten met betrekking tot de proefprojecten voor de opslag
van CO2 (CCS). De ondergrondse opslag van CO2 valt wel
onder het begrip «inrichting» (blijkens artikel 8.2, derde lid),
maar de transportleidingen niet. Om ook het transport naar de ondergrondse
opslaglocatie(s) te kunnen monitoren, en hiermee rekening te kunnen houden
in het systeem voor de handel in emissierechten, dient ook voor dit transport
een emissievergunning door de NEa te worden verleend.
 4. artikel 16.7
 Dit onderdeel betreft het vervangen van de huidige bepaling van artikel
16.7: het niet meer van toepassing verklaren van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure
(afdeling 3.4 Awb) op het verlenen van een emissievergunning,
zoals uitgebreid is toegelicht in paragraaf 4 van het algemeen deel van
deze memorie van toelichting. Voorgesteld wordt de vrijgekomen plaats te benutten
door een bepaling op te nemen inzake de benodigde, redelijke proceduretermijn,
zoals eveneens is toegelicht in paragraaf 4.
 6 en 7. artikelen 16.11a en 16.12
 Deze onderdelen betreffen inhoudelijke en redactionele wijzigingen in
verband met de voorgestelde vermindering van het aantal vergunningvoorschriften,
zoals toegelicht in paragraaf 5 van het algemeen deel van deze memorie
van toelichting. Het huidige artikel 16.12 is verdeeld over twee nieuwe bepalingen:
artikel 16.11a heeft betrekking op het monitoringsplan, artikel 16.12 (nieuw)
op het emissieverslag.
 
 Het nieuwe artikel 16.11a bevat een aantal onderdelen overgeheveld uit
het huidige artikel 16.12. Deze voorschriften worden nu rechtstreeks geadresseerd
aan de houder van de emissievergunning en niet langer via tussenkomst van
het bevoegd gezag bij verlening van de emissievergunning.
 
 Artikel 16.12 (nieuw) bevat het «restant» van artikel 16.12,
dat betrekking heeft op het emissieverslag, met de redactionele wijziging
dat de bepaling zich rechtstreeks richt tot de houder van de emissievergunning.
De normadressaat is niet langer de vergunningverlener, maar de vergunninghouder.
Omwille van de leesbaarheid is in dit onderdeel de volledige nieuwe tekst
van artikel 16.12 opgenomen.
 Aan de huidige delegatiegrondslag, in het tweede lid van artikel 16.12,
voor het Besluit handel in emissierechten is volledigheidshalve een onderdeel
toegevoegd. Dit nieuwe onderdeel – artikel 16.12, derde lid, onder b –
ziet specifiek op de paragrafen 2.5, 2.6 en 2.8 van de Regeling monitoring
handel in emissierechten, die betrekking hebben op kwaliteitsborging en bedrijfsprocessen.
 De bepaling van artikel 16.12, eerste lid, onderdeel d, wordt overgeheveld
naar artikel 16.19.
 Transponeringstabel 
 
 
 
 
 
 
 Huidige tekst van het artikel 
 Nieuwe tekst van het artikel 
 
 
 
 
 16.12, eerste lid, onder a 
 16.11a, eerste lid
 
 
 16.12, eerste lid, onder b 
 16.12, eerste en tweede
lid
 
 
 16.12, eerste lid, onder c 
 16.12, eerste lid 
 
 
 16.12, eerste lid, onder d 
 16.19, tweede lid 
 
 
 16.12, tweede lid, onder a
 16.11a, tweede lid, onder
a 
 
 
 16.12, tweede lid, onder b
 16.11a, tweede lid, onder
b 
 
 
 16.12, tweede lid, onder c
 16.12, derde lid 
 
 
 16.12, derde lid 
 16.12, vierde lid
 
 
 16.12, vierde lid 
 16.11a, derde lid 
 
 
 16.12, vijfde lid
 16.11a, derde lid 
 
 
 16.12, zesde lid 
 16.11a, vierde lid
 
 
 16.12, zevende lid 
 16.11a, vijfde lid
 
 
 
 
 9. Artikel 16.19
 Artikel 16.19 wordt aangevuld met de overgehevelde bepaling van artikel
16.12, eerste lid, onder d. Daarnaast is de tweede volzin van de huidige bepaling
herschreven, nu de vergunning vrijwel geen voorschriften meer bevat en feitelijk
de inhoud van de vergunning wordt bepaald door het monitoringsplan.
 10. artikel 16.20
 In verband met het overhevelen van de verplichte vergunningvoorschriften
naar de wet, bevat de (toekomstige) emissievergunning geen inhoudelijke vergunningvoorschriften
meer. Zekerheidshalve wordt de mogelijkheid tot het stellen van vergunningvoorschriften
wel overeind gehouden. Om die reden komt artikel 16.20 niet in zijn geheel
te vervallen, maar wordt deze bepaling wel anders geredigeerd.
 11. artikel 16.20b
 Het schrappen van artikel 16.20b, derde lid, hangt samen met het niet
langer van toepassing verklaren van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure
op de emissievergunning. De bepaling van het tweede lid wordt herschreven,
aangezien de verplichting tot het opstellen van een emissieverslag wordt opgenomen
in de wet en niet langer in de vergunning.
 Toegevoegd wordt een nieuw derde lid. Bij de intrekking van de emissievergunning
voor NOx blijven de rekeningen voor de toekomstige jaren in het
register voor NOx-emissiehandel toegankelijk voor de rekeningbevoegde.
Het is mogelijk dat de rekeningbevoegde de emissierechten tot het verkoopplafond
verkoopt en daarmee een voordeel behaalt ten koste van het milieu. Een manier
om dit nadeel te voorkomen is om het verkoopplafond op nul te zetten. Deze
aanvulling beoogt een rechtsbasis te verschaffen voor een dergelijke handeling
van de registeradministrateur.
 12. artikel 16.22
 Voorgesteld wordt artikel 16.22 te laten vervallen, aangezien van deze
bepaling (nog) geen gebruik is gemaakt sinds de start van het systeem voor
handel in emissierechten en er naar verwachting ook geen gebruik meer van
zal worden gemaakt, gelet op de beperkte inhoud van de emissievergunning en
het op maat van de inrichtingen toegesneden monitoringsplan.
 13. artikel 16.32
 Dit onderdeel betreft het schrappen van de vaste indieningstermijn van
1 september bij de toewijzing van broeikasgasemissierechten aan nieuwkomers,
zoals is toegelicht in paragraaf 6 van het algemeen deel van deze memorie
van toelichting. Gelet hierop zijn de facultatieve afwijzingsgronden van het
vijfde lid, onder b en d, geschrapt. Inrichtingen hoeven niet meer voor 1 september
in het bezit te zijn van een emissievergunning. Daarnaast worden in de nieuwe
procedure verzoeken van nieuwkomers voor toewijzing van broeikasgasemissierechten
pas in behandeling genomen op het moment dat de inrichting feitelijk in werking
is gesteld. Wanneer er gerede twijfel bestaat of een inrichting in werking
is, wordt een verzoek niet in behandeling genomen en zodoende ook niet afgewezen.
Dit betekent een vermindering van de uitvoeringslasten voor de NEa.
 14. artikel 16.33
 Artikel 16.33 Wm ziet op de procedurele kant van toewijzing van broeikasgasemissierechten
aan nieuwkomers. Het eerste lid wordt vervangen door een nieuw geformuleerde
bepaling, waarin uitdrukkelijk wordt gewezen op het feit dat ingediende verzoeken
om toewijzing van broeikasgasemissierechten aan nieuwkomers in behandeling
worden genomen op het moment dat een inrichting in werking is gesteld. Pas
vanaf het moment dat de aanvraag in behandeling wordt genomen gaat de twaalf-weken-beslistermijn
lopen. Doordat de uniforme openbare voorbereidingsprocedure (afdeling 3.4
Awb) niet meer van toepassing wordt verklaard, vervallen het derde en vierde
lid. Het geldende vijfde lid, in het wetsvoorstel vernummerd tot derde lid,
regelt dat de ministers een besluit nemen, uiterlijk twaalf weken
nadat het betrokken verzoek in behandeling is genomen. De termijn van 31 december
komt, gelet op het schrappen van de vaste indieningstermijn van 1 september,
te vervallen.
 15. artikel 16.35
 De voorgestelde wijziging in het eerste lid van artikel 16.35 hangt samen
met het verstrijken van de eerste planperiode (2005–2007). Artikel 40
van de EG-verordening register handel in broeikasgasemissierechten betreft
de toewijzing van emissierechten in de eerste planperiode en is dus inmiddels
uitgewerkt. Abusievelijk wordt in artikel 16.35 op een tweetal plaatsen gesproken
van «EG-verordening registratie van handel in broeikasgasemissierechten»
in plaats van «EG-verordening register handel in broeikasgasemissierechten,
deze vergissing wordt hierbij hersteld. Verder wordt ook de tekst van het
tweede lid geactualiseerd in verband met de reeds verstreken eerste planperiode.
De termijn van verlening van broeikasgas-emissierechten (voor 1 maart)
komt, gelet op het schrappen van de vaste indieningstermijn van 1 september,
te vervallen. Tenslotte vervalt het derde lid van artikel 16.35 Wm. In dit
lid wordt verwezen naar een niet bestaand onderdeel (c) van het tweede lid
van artikel 16.25 Wm en het reeds vervallen artikel 16.34 Wm.
 16. artikel 16.37a
 Het derde lid van artikel 16.37a vervalt. Ook dit hangt samen het verstrijken
van de eerste planperiode.
 17. artikel 16.38
 Artikel 16.38 Wm is overbodig nu artikel 61 van EG-verordening register
handel in broeikasgasemissierechten niet alleen de grondslag legt, maar ook
een procedure voorschrijft voor de vrijwillige annulering.
 18. artikel 16.42a
 Abusievelijk wordt in artikel 16.42a Wm, tweede lid, gesproken van «EG-verordening registratie van handel in broeikasgasemissierechten»
in plaats van van «EG-verordening register handel
in broeikasgasemissierechten». Deze vergissing wordt hierbij hersteld.
 19. opschrift afdeling 16.2.4
 Het opschrift van afdeling 16.2.4 (oorspronkelijk 16.2.6; vernummerd in
het wetsvoorstel handel in emissierechten luchtvaart) wordt ingekort door
naast «broeikasgasemissierechten» als verzamelterm te gebruiken «andere
eenheden», aangezien in deze afdeling een groot aantal verschillende
eenheden voorkomen. Door deze verzamelterm te gebruiken in plaats van alle
betreffende eenheden te noemen, kan het opschrift beknopt worden gehouden.
 20. artikel 16.43
 Aan artikel 16.43 Wm, zesde lid, wordt een tweetal nieuwe typen Kyoto-eenheden
toegevoegd: de toegewezen eenheid en de verwijderingseenheid, zoals is toegelicht
in paragraaf 7 van het algemeen deel van deze memorie van toelichting.
 21. artikel 16.44
 De huidige opsomming in artikel 16.44 Wm van de Kyoto-eenheden die een
ieder mag bezitten wordt aangevuld met de toegewezen eenheden, terwijl in
het (nieuwe) tweede lid het bezit van CER’s beperkt wordt tot gecertificeerde
emissiereducties die niet uit bebossings- en herbehossingsprojecten voortgekomen
zijn. Dit verbod op het bezit van tCER’s en lCERs beoogt zowel de overheid
als houders van exploitant- en persoonstegoedrekeningen te behoeden voor de
nadelige aspecten die aan het bezit van deze Kyoto-eenheden kleven, zoals
is toegelicht in paragraaf 7. 
 22. artikel 16.46
 De wijzigingen in de Wm als gevolg van de besluiten die de algemene vergadering
van de Partijen bij het Protocol van Kyoto genomen heeft ter uitvoering van
de bepalingen van het verdrag zijn neergelegd in het nieuwe artikel 16.46.
Artikel 16.46, eerste lid, regelt de overbrenging naar een volgende planperiode
van broeikasgasemissierechten, AAU’s en RMU’s voor houders van
exploitant- en persoonstegoedrekeningen. Voor de overbrenging naar een volgende
planperiode voor houders van exploitanttegoedrekeningen van CER’s en
ERU’s schept artikel 16.46, derde lid, de mogelijkheid om in het Besluit
handel in emissierechten nadere regels te stellen, terwijl op grond van artikel
16.46, tweede lid, de overbrenging naar een volgende planperiode van CER’s
en ERU’s voor houders van persoonstegoedrekeningen niet toegestaan is.
 23. artikel 16.49
 Het huidige derde lid van artikel 16.49 Wm kan komen te vervallen, aangezien
het verkoopplafond niet gebaseerd is op een vergunningvoorschrift maar rechtstreeks
(via een berekening) volgt uit artikel 19 van het Besluit handel in emissierechten.
Dit verkoopplafond wordt door de NEa aan de vergunninghouders bekendgemaakt
in de toezendbrief bij de vergunning. Voor het overige betreft dit onderdeel
alleen redactionele wijzigingen.
 24. artikel 16.51
 Abusievelijk wordt in artikel 16.51, vierde lid, Wm twee keer verwezen
naar artikel 16.49, tweede lid, onderdeel c. Bedoeld is onderdeel d. Deze
vergissing wordt hierbij hersteld.
 Onderdelen C tot en met F en artikel II
 Dit betreft louter redactionele wijzigingen als gevolg van de herverkaveling
van het huidige artikel 16.12 over de artikelen 16.11, 16.11a en 16.12 en
van de overheveling van vergunningvoorschriften naar de wet.
 
 De minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
 J. M. Cramer 
 
 
 
 
 Kamerstukken II 2006/07, 29 565 en 30 694, nr. 21. Het evaluatierapport
is, zoals eerder gemeld in het Jaarverslag 2008, onderaan blz. 95 (Kamerstukken
II 2007/08, 31 444 XI, nr. 1), te vinden onder de titel «Evaluatie
emissiehandel» in het dossier Emissiehandel op de website van het Ministerie
van VROM bij «publicaties», via de volgende link: http://www.vrom.nl/pagina.html?id=2706&sP=1.
 
 
 Verordening (EG) nr. 2216/2004 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van 21 december 2004 inzake een gestandaardiseerd en beveiligd registersysteem
overeenkomstig Richtlijn 2003/87/EG en Beschikking 280/2004/EG (PbEU L 386).
 
 
 3 Bij het opstellen van dit wetsvoorstel is uitgegaan van de tekst van
de Wet milieubeheer, zoals deze komt te luiden na inwerkingtreding van de
wetsvoorstellen Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Kamerstukken
I 2008/09, 31 953, A) en wijziging van de Wet milieubeheer (handel in
emissierechten luchtvaart) (Kamerstukken II 2008/09, 31 963, nr. 2).
 
 
 Stb. 2004, 511.
 
 
 Stb. 2006, 587.
 
 
 Kamerstukken II 2007/08, 31 209, nr. 1, bijlage, Nieuwe energie voor
het klimaat. Werkprogramma Schoon en Zuinig, ministerie van VROM e.a., september
2007, blz. 30.
 
 
 Richtlijn nr. 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor
de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging
van Richtlijn 96/61/EG van de Raad (PbEG L 87), zoals deze laatstelijk is
gewijzigd bij richtlijn nr. 2009/29/EG van het Europees Parlement en de Raad
van de Europese Unie van 23 april 2009 (PbEU L 140).
 
 
 Trb. 2001, 73.
 
 
 Wet van 22 maart 2006, houdende wijziging van de Wet milieubeheer
ten behoeve van de implementatie van richtlijn nr. 2004/101/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van 27 oktober 2004 houdende
wijziging van Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor
de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap, met betrekking
tot de projectgebonden mechanismen van het Protocol van Kyoto (PbEU L 338)
en de uitvoering van de op de goedkeuring van projectactiviteiten betrekking
hebbende onderdelen van het op 11 december 1997 te Kyoto totstandgekomen
Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering
(Trb. 1998, 170, en 1999, 110) (Implementatiewet EG-richtlijn projectgebonden
Kyoto-mechanismen), Stb. 2006, 189.
 
 
 Kamerstukken II 2003/04, 29 565, nr. 3, blz. 65–68; Kamerstukken
2004/05, 29 766, nr. 3, blz. 37–40.
 
 
 Kamerstukken II 2003/04, 29 565, nr. 3, blz. 68–71; Kamerstukken
2004/05, 29 766, nr. 3, blz. 40–42.