ECLI:NL:RVS:2025:4374, Raad van State, 05-09-2025, 202405583/1/A2
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2025-09-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 6 oktober 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag  een aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen. Bij besluit van 28 december 2023 heeft het college het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

202405583/1/A2.Datum uitspraak: 5 september 2025
  
  
    AFDELINGBESTUURSRECHTSPRAAK
  
  
  
    PROCES-VERBAAL van de mondelinge uitspraak (artikel 8:67 van de Algemene wet bestuursrecht) op het hoger beroep van:
  
  
  
    [appellante], wonend in Den Haag,
    appellante,
  
  
  
    tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 15 juli 2024 in zaak nr. 24/683 in het geding tussen:
  
  
  
    [appellante]
  
  
  
    en
  
  
  
    het college van burgemeester en wethouders van Den Haag (hierna: het college).
  
  
  
    Openbare zitting gehouden op 5 september 2025 om 13:15 uur.
  
  
  
    Tegenwoordig:
    Staatsraad mr. J.M. Willems, lid van de enkelvoudige kamer;
    mr. R.J.R. Hazen, griffier.
  
  
  
    Verschenen:
    [appellante], bijgestaan door mr. R. Verspaandonk, advocaat in Den Haag, A. Hairan, tolk, en [begeleider], begeleider, 
    en het college, vertegenwoordigd door mr. S.V. Benjamin.
  
  
  
    Bij besluit van 6 oktober 2023 heeft het college een aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen. Bij besluit van 28 december 2023 heeft het college het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
  
  
  
    Het hoger beroep richt zich tegen de uitspraak van de rechtbank, waarin het beroep van [appellante] tegen het besluit van 28 december 2023 ongegrond is verklaard.
  
  
  
    Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven. 
  
  
  
    [appellante] heeft nadere stukken ingediend.
  
  
  
    Beslissing
  
  
  
    De Afdeling bevestigt de aangevallen uitspraak.
  
  
  
    Gronden
  
  
  
    [appellante] heeft voor zichzelf en voor haar dochter een urgentieverklaring aangevraagd. Het college heeft de aanvraag afgewezen, omdat drie algemene weigeringsgronden, vermeld in artikel 4:5, aanhef en onder b, d en l, van de Huisvestingsverordening Den Haag 2023, van toepassing zijn.
  
  
  
    De Afdeling benadrukt dat, zoals ook de rechtbank heeft overwogen, het college een aanvraag om een urgentieverklaring in beginsel mag afwijzen als één van de zogenoemde algemene weigeringsgronden zich voordoet. In dit geval heeft het college drie algemene weigeringsgronden aan de afwijzing ten grondslag gelegd. In hoger beroep bestrijdt [appellante] niet dat één van deze weigeringsgronden, die is uitgewerkt in artikel 2.1.2, aanhef en onder m, van de Beleidsregel urgentieverklaringen Den Haag 2019, van toepassing is. Alleen al daarom had [appellante], behoudens toepassing van de zogenoemde hardheidsclausule, geen aanspraak op een urgentieverklaring.
  
  
  
    Overigens heeft het college zich eveneens terecht op het standpunt gesteld dat ook de algemene weigeringsgrond van artikel 4:5, aanhef en onder l, van de Huisvestingsverordening Den Haag 2023 van toepassing is. Op grond van die bepaling wordt geen urgentieverklaring verstrekt als de aanvrager niet over een zelfstandige woonruimte beschikt. Uit de huurovereenkomst blijkt dat [appellante] een kamer huurde. De Afdeling volgt [appellante] niet in het betoog dat de door haar gehuurde kamer de kenmerken heeft van een zelfstandige woonruimte. [appellante] heeft in haar begeleidend schrijven namelijk vermeld dat verschillende voorzieningen worden gedeeld. Dat betekent dat zich een tweede algemene weigeringsgrond voordoet. Aan de vraag of [appellante] die woonruimte door eigen toedoen is verloren, hoeft de Afdeling niet toe te komen. Dat maakt het oordeel over de toepasselijkheid van in elk geval twee algemene weigeringsgronden namelijk niet anders.
  
  
  
    De Afdeling is verder met de rechtbank van oordeel dat het college niet was gehouden om met toepassing van de hardheidsclausule aan [appellante] een urgentieverklaring te verstrekken. Met het verlenen van een urgentieverklaring wordt een uitzondering gemaakt op de normale volgorde waarin woningzoekenden voor een woning in aanmerking komen. De hardheidsclausule vormt een uitzondering bovenop deze uitzondering. Gelet op het grote tekort aan sociale huurwoningen en de vele woningzoekenden in de regio Haaglanden past het college de hardheidsclausule slechts toe in uitzonderlijke en schrijnende gevallen. Hoewel de Afdeling begrijpt dat [appellante] zich met haar dochter in een onwenselijke en ingewikkelde situatie bevindt, onderscheidt zij zich onvoldoende van andere woningzoekenden die zich in een soortgelijke situatie bevinden.
  
  
  
    Het hoger beroep is ongegrond.
  
  
  
    Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
  
  
  
    w.g. Willemslid van de enkelvoudige kamer
  
  
  
    w.g. Hazengriffier
  
  
  
    452-1160