ECLI:NL:RVS:2026:1542, Raad van State, 18-03-2026, 202400156/1/A3
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2026-03-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 10 februari 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Gulpen-Wittem een verzoek van [appellant] om handhaving tegen geluidhinder, veroorzaakt door de buitenunit van de warmtepomp van zijn buren [partij A] en [partij B], afgewezen. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college zich op basis van een deskundigenrapport van technisch adviesbureau Alcedo van 18 mei 2022 op het standpunt mocht stellen dat de buitenunit, gelet op de geluidsnormen in het Activiteitenbesluit milieubeheer, geen zodanige geluideffecten heeft dat sprake is van strijd met artikel 4:6 van de Algemene plaatselijke verordening gemeente Gulpen-Wittem 2019 (de APV). Volgens [appellant] kan uit het rapport van Alcedo geen conclusie worden getrokken over het door de buitenunit veroorzaakte geluidsniveau op zijn gevel. Dit geldt volgens hem ook voor een door het college aan het besluit van 22 juli 2022 ten grondslag gelegd rapport van de RUD van 12 augustus 2021. Hierbij wijst hij op een door hem overgelegd rapport van de Nederlandse Stichting Geluidshinder van 22 november 2021 en een rapport van LBP|Sight van 27 januari 2022.

202400156/1/A3.
    Datum uitspraak: 18 maart 2026
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    [appellant], wonend in Slenaken, gemeente Gulpen-Wittem,
    appellant,
    tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 27 november 2023 in zaak nr. 22/2011 in het geding tussen:
    [appellant]
    en
    het college van burgemeester en wethouders van Gulpen-Wittem.
    Procesverloop
    Bij besluit van 10 februari 2021 heeft het college een verzoek van [appellant] om handhaving tegen geluidhinder, veroorzaakt door de buitenunit van de warmtepomp van zijn buren [partij A] en [partij B], afgewezen.
    Bij besluit van 22 juli 2022 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    Bij uitspraak van 27 november 2023 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
    Zowel het college als [partij A] en [partij B] hebben een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
    [appellant] heeft een nader stuk ingediend.
    De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 2 juli 2025, waar [appellant], bijgestaan door mr. N.M. Buddingh-Ubink, rechtsbijstandverlener in Amsterdam, vergezeld door ing. J.M.M. Vossen, adviseur bij advies- en ingenieursbureau LBP|SIGHT, en het college, vertegenwoordigd door mr. E.M.G. Haagmans en mr. R.M.P. Trijnes-Goessen, vergezeld door ing. A.M.W.A.M. van der Linden, werkzaam bij de Omgevingsdienst Zuid-Limburg (voorheen de Regionale Uitvoeringsdienst Zuid-Limburg (de RUD)), zijn verschenen. Via een online videoverbinding hebben [partij A] en [partij B], online bijgestaan door mr. F. Boukhris, advocaat in Heerlen, aan de zitting deelgenomen.
    Overwegingen
    1.       Op 24 februari 2020 heeft [appellant] het college verzocht om handhavend op te treden tegen de buitenunit van de warmtepomp van zijn buren. Volgens [appellant] kunnen hij en zijn echtgenote door het geluid van de buitenunit niet meer met het slaapkamerraam open slapen.
    2.       [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college zich op basis van een deskundigenrapport van technisch adviesbureau Alcedo van 18 mei 2022 op het standpunt mocht stellen dat de buitenunit, gelet op de geluidsnormen in het Activiteitenbesluit milieubeheer, geen zodanige geluideffecten heeft dat sprake is van strijd met artikel 4:6 van de Algemene plaatselijke verordening gemeente Gulpen-Wittem 2019 (de APV). Volgens [appellant] kan uit het rapport van Alcedo geen conclusie worden getrokken over het door de buitenunit veroorzaakte geluidsniveau op zijn gevel. Dit geldt volgens hem ook voor een door het college aan het besluit van 22 juli 2022 ten grondslag gelegd rapport van de RUD van 12 augustus 2021. Hierbij wijst hij op een door hem overgelegd rapport van de Nederlandse Stichting Geluidshinder van 22 november 2021 en een rapport van LBP|Sight van 27 januari 2022. Verder is de rechtbank volgens hem ten onrechte niet ingegaan op een door hem in beroep overgelegd rapport van LBP|SIGHT van 15 mei 2023, waaruit volgens hem blijkt dat sprake is van onrechtmatige geluidhinder.
    2.1.    Artikel 4:6, eerste lid, van de APV luidt: "Het is verboden (buiten een inrichting) in de openlucht een geluidsapparaat, toestel of machine in werking te hebben op een zodanige wijze dat voor een omwonende of overigens voor de omgeving geluidhinder wordt veroorzaakt."
    2.2.    Om te bepalen of de buitenunit zodanige geluidseffecten heeft dat sprake is van geluidhinder zoals bedoeld in artikel 4:6 van de APV, heeft het college aansluiting gezocht bij de geluidsnormen in tabel 2.17a van het Activiteitenbesluit. Volgens die tabel mag het langtijdgemiddelde beoordelingsniveau veroorzaakt door installaties en toestellen op de gevel van gevoelige gebouwen van 23:00 uur tot 07:00 uur niet meer dan 40 dB(A) bedragen. Op basis van de deskundigenrapporten van de RUD en Alcedo heeft het college zich op het standpunt gesteld dat zich geen normoverschrijding voordoet en de buitenunit geen zodanige geluidseffecten heeft dat sprake is van geluidhinder.
    2.3.    Naar het oordeel van de Afdeling heeft [appellant] terecht aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte niet is ingegaan op het door hem in beroep overgelegde deskundigenrapport van LBP|SIGHT. Dit leidt gelet op het volgende echter niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank.
    Het college mocht zich naar het oordeel van de Afdeling op het standpunt stellen dat de buitenunit geen zodanige geluidseffecten heeft dat sprake is geluidhinder als bedoeld in artikel 4:6 van de APV. De rechtbank is tot dezelfde conclusie gekomen. Weliswaar heeft zich volgens het door [appellant] in beroep overgelegde rapport, dat is gebaseerd op een tijdens een periode van drie weken uitgevoerde meting, in één nacht korte tijd een overschrijding van de norm van 40 dB(A) voorgedaan. Maar dit is een incidentele en kortstondige overschrijding die niet maakt dat het college zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat geen sprake is van geluidhinder als bedoeld in artikel 4:6 van de APV. Voor het overige zijn de twee rapporten die het college aan het besluit van 22 juli 2022 ten grondslag heeft gelegd, voor zover het gaat om de vraag of zich een normoverschrijding voordoet, in lijn met het door [appellant] in beroep overgelegde rapport. Deze drie rapporten zijn verder als enige van de in totaal vijf in deze procedure ingebrachte deskundigenrapporten gebaseerd op onderzoek ter plaatse. Wat [appellant] aanvoert over de rapporten die het college aan het besluit van 22 juli 2022 ten grondslag heeft gelegd, leidt daarom niet tot het oordeel dat het standpunt van het college onjuist is.
    3.       Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank moet, met verbetering van de gronden waarop deze rust, worden bevestigd.
    4.       Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
    Beslissing
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
    Aldus vastgesteld door mr. J. Schipper-Spanninga, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. T. Hartsuiker, griffier.
    w.g. Schipper-Spanninga
    lid van de enkelvoudige kamer
    w.g. Hartsuiker
    griffier
    Uitgesproken in het openbaar op 18 maart 2026
    620-1166