Implementatie van het kaderbesluit nr. 2008/675/JBZ van de Raad van 24 juli 2008 betreffende de wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met veroordelingen in andere lidstaten van de Europese Unie (PbEU L 220); Memorie van toelichting; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST138622
 2009-2010
 
 32 257
 Implementatie van het kaderbesluit nr. 2008/675/JBZ van de Raad van
24 juli 2008 betreffende de wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke
procedure rekening wordt gehouden met veroordelingen in andere lidstaten van
de Europese Unie (PbEU L 220)
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 ALGEMEEN
 1. Inleiding
 Dit wetsvoorstel strekt tot implementatie van het kaderbesluit nr. 2008/675/JBZ
van de Raad van 24 juli 2008 betreffende de wijze waarop bij een nieuwe
strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met veroordelingen in andere
lidstaten van de Europese Unie (hierna: het kaderbesluit). Het wetsvoorstel
bevat geen andere regels dan die welke noodzakelijk zijn voor de implementatie
van het kaderbesluit. Vóór 15 augustus 2010 dienen de lidstaten
het kaderbesluit in nationale wetgeving te hebben omgezet.
 
 Het doel van het kaderbesluit is te bewerkstelligen dat bij de beoordeling
of sprake is van recidive niet alleen rekening wordt gehouden met vroegere
veroordelingen van de betrokkene, uitgesproken door de eigen, nationale strafrechter,
maar tevens met vroegere veroordelingen, uitgesproken door een strafrechter
in een andere lidstaat van de Europese Unie. Een dergelijke regeling past
in de ontwikkeling van de Europese Unie tot een gemeenschappelijke rechtsruimte
van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Het vrij verkeer van personen
in de Europese Unie vergemakkelijkt het reizen, werken, studeren of wonen
in een andere lidstaat. Hierdoor neemt de kans toe dat personen in een andere
lidstaat dan de lidstaat waarvan zij onderdaan zijn, een strafbaar feit begaan
waarop een veroordeling volgt. Daarnaast leidt het beginsel van wederzijdse
erkenning ertoe dat, hoewel de strafrechtsstelsels binnen de Europese Unie
van elkaar verschillen, de daarin genomen beslissingen met inbegrip van veroordelingen
in beginsel als aan elkaar gelijkwaardig moeten worden beschouwd en vergelijkbare
rechtskracht moeten hebben. Tegen deze achtergrond ligt het in de rede dat
bij de beoordeling van een relevant strafrechtelijk verleden niet langer alleen
naar nationale veroordelingen wordt gekeken, maar dat de blik over de grenzen
reikt en ook strafrechtelijke veroordelingen uit andere lidstaten hierbij
worden betrokken. Aldus worden officier van justitie en rechter beter in staat
gesteld een passende strafmaat of strafsoort te vorderen respectievelijk op
te leggen die mede rekening houdt met het gehele strafrechtelijke
verleden van betrokkene.
 
 Een regeling van onderhavige strekking werd reeds aangekondigd in het
op 15 januari 2001 gepubliceerde programma van maatregelen ter uitvoering
van het beginsel van wederzijdse erkenning van strafrechtelijke beslissingen
(PbEG C12). In het vooruitzicht werd gesteld «één of verscheidene
instrumenten tot vaststelling van het beginsel dat de rechter van een lidstaat
bij de beoordeling van het strafrechtelijke verleden van de dader, de vaststelling
van recidive en de bepaling van strafmodaliteiten en executiemodaliteiten
rekening moet kunnen houden met onherroepelijke strafrechtelijke beslissingen
in andere lidstaten». Op 17 maart 2005 werd het voorstel voor dit
kaderbesluit door de Europese Commissie gelanceerd (COM(2005) 91) waarna de
onderhandelingen volgden. Nadat het Europees Parlement in september 2006 een
overwegend positief advies over het voorstel had uitgebracht, bereikte de
JBZ-Raad op 5 december 2006 een politiek akkoord over de tekst van dit
kaderbesluit. Het kaderbesluit is op 24 juli 2008 formeel vastgesteld.
 
 Het wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn in concept voor advies
voorgelegd aan de Raad voor de rechtspraak (Rvdr), het openbaar ministerie
(OM), de Nederlandse Orde van Advocaten (NOvA) en de Nederlandse Vereniging
voor Rechtspraak (NVvR). Alle vier hebben een advies uitgebracht dat op onderdelen
tot wijziging, aanvulling of verduidelijking van het wetsvoorstel en de memorie
van toelichting heeft geleid. In paragraaf 5 wordt nader op deze adviezen
ingegaan.
 2. Het kaderbesluit
 Reikwijdte van het kaderbesluit
 Het kaderbesluit verplicht ingevolge artikel 3, eerste lid, de lidstaten
te bewerkstelligen dat in een strafrechtelijke procedure tegen een persoon
rekening wordt gehouden met vroegere strafrechtelijke veroordelingen tegen
die persoon uitgesproken in andere lidstaten en tevens dat aan dergelijke
veroordelingen vergelijkbare rechtsgevolgen worden verbonden als die welke
aan nationale veroordelingen worden verbonden. Ingevolge artikel 2 gaat het
hierbij uitsluitend om «definitieve» veroordelingen door een «strafgerecht».
In de terminologie van de Nederlandse wetgeving betekent dit dat het moet
gaan om onherroepelijke veroordelingen door een strafrechter, dat wil zeggen
veroordelingen door een strafrechter die kracht van gewijsde hebben en waartegen
dus geen rechtsmiddel meer openstaat. Buitenlandse beslissingen van administratieve
autoriteiten vallen niet onder de reikwijdte van dit kaderbesluit en zijn
derhalve niet opgenomen in dit wetsvoorstel.
 
 Aangezien de reikwijdte van het kaderbesluit niet expliciet is beperkt
tot veroordelingen van natuurlijke personen wordt het ervoor gehouden dat
de regeling mede ziet op vroegere veroordelingen van rechtspersonen uitgesproken
door een strafrechter in een andere lidstaat. Het feit dat niet alle lidstaten
van de Europese Unie strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen
kennen, staat hieraan niet in de weg. Het betekent slechts dat wanneer een
rechtspersoon door een andere lidstaat, die wel strafrechtelijke aansprakelijkheid
van rechtspersonen kent, eerder onherroepelijk is veroordeeld, de Nederlandse
rechter bij de strafoplegging rekening kan houden met die eerdere buitenlandse
veroordeling van de betrokken rechtspersoon.
 
 De verplichting rekening te houden met vroegere buitenlandse veroordelingen
geldt ingevolge artikel 3, tweede lid, van het kaderbesluit ten aanzien van
de fase die voorafgaat aan het strafproces (het vooronderzoek),
tijdens het strafproces (het onderzoek ter terechtzitting) en bij de tenuitvoerlegging
van een veroordeling. Hierbij kan het gaan om gevolgen van procesrechtelijke
aard (recidive als grond voor voorlopige hechtenis), gevolgen voor strafsoort
en strafmaat (recidive als strafverhogingsgrond) en om gevolgen voor de kwalificatie
van het delict (recidive als kwalificerende omstandigheid). Voorts verwijst
het kaderbesluit naar gevolgen bij de tenuitvoerlegging van een straf. Wat
dit laatste betreft worden in het Nederlandse strafrechtsstelsel aan het bestaan
van vroegere veroordelingen geen gevolgen voor de tenuitvoerlegging van straffen
verbonden.
 
 De verplichting rekening te houden met vroegere veroordelingen afkomstig
uit andere lidstaten geldt alleen indien en voor zover volgens het nationale
recht rekening wordt gehouden met vroegere veroordelingen uitgesproken in
de eigen lidstaat. Dit betekent in de eerste plaats dat het kaderbesluit dus
niet beoogt de gevolgen die door de verschillende nationale wetgevingen worden
verbonden aan vroegere veroordelingen te harmoniseren. De kern is dat bij
de toepassing van bestaande nationale recidiveregelingen buitenlandse veroordelingen
gelijk worden gesteld met nationale veroordelingen. Dit uitgangspunt heeft
ook tot gevolg (zie overweging 6 van de preambule) dat alleen gevolgen dienen
te worden verbonden aan die buitenlandse veroordelingen die gelijkgesteld
kunnen worden met nationale veroordelingen. Met andere woorden, geen gevolgen
behoeven te worden verbonden aan buitenlandse veroordelingen voor feiten die
naar het recht van de eigen lidstaat niet strafbaar zijn (ontbreken van dubbele
strafbaarheid) of die onder de gegeven omstandigheden in de eigen lidstaat
niet tot een strafrechtelijke veroordeling hadden kunnen leiden. Van dit laatste
kan bijvoorbeeld in Nederland sprake zijn bij een buitenlandse veroordeling
van een persoon die jonger is dan 12 jaar.
 
 De Europese regelgeving kent één precedent met een beperkte
reikwijdte van de verplichting om rekening te houden met strafrechtelijke
veroordelingen afkomstig uit andere lidstaten. Het betreft het kaderbesluit
nr. 2001/888/JBZ van de Raad van 6 december 2001 tot wijziging van Kaderbesluit
nr. 2000/383/JBZ tot versterking, door middel van strafrechtelijke en andere
sancties, van de bescherming tegen valsemunterij in verband met het in omloop
brengen van de euro (PbEG L 329). In het kort verplicht dit kaderbesluit de
lidstaten ertoe om bij het bepalen of sprake is van recidive in verband met
de strafoplegging wegens valsemunterij ook onherroepelijke veroordelingen
wegens valsemunterij uitgesproken door een strafrechter in een andere lidstaat
te betrekken. Deze verplichting is bij de wet van 22 december 2005 (Stb.
2006, 11) geïmplementeerd in artikel 43c van het Wetboek van Strafrecht
(Sr). Het kaderbesluit dat ten grondslag ligt aan het onderhavige wetsvoorstel,
kan worden gezien als een vergelijkbare regeling, doch met een algemeen toepassingsbereik.
 Uitzonderingen op de hoofdregel
 Het kaderbesluit bevat twee specifieke uitzonderingen op de hoofdregel
rekening te houden met vroegere buitenlandse veroordelingen. Deze zijn neergelegd
in artikel 3, derde en vierde lid, respectievelijk in artikel 3, vijfde lid,
van het kaderbesluit. In beide gevallen heeft de uitzondering betrekking op
de situatie dat naar het nationale recht van de lidstaat die verplicht is
rekening te houden met een vroegere buitenlandse veroordeling de bij de vroegere
veroordeling opgelegde straf moet worden verwerkt of verdisconteerd in de
nog op te leggen straf in de nieuwe strafprocedure. Zo kent het Duitse rechtsstelsel
de Gesamtstrafe waarbij de eerder opgelegde straf terzijde wordt geschoven
en een nieuwe straf wordt opgelegd voor zowel het feit waarvoor de betrokkene
terecht staat als het feit waarvoor de vroegere veroordeling plaatsvond. De
uitzondering van artikel 3, derde en vierde lid, van het kaderbesluit
ziet op deze situatie hetgeen betekent dat de verplichting vergelijkbare rechtsgevolgen
te verbinden aan een vroegere buitenlandse veroordeling in dergelijke gevallen
niet geldt.
 
 De tweede uitzondering op de hoofdregel van het kaderbesluit, neergelegd
in artikel 3, vijfde lid, ziet op een voor Nederland relevante situatie. Ook
het Nederlandse strafrecht kent een mechanisme dat ertoe strekt dat bij de
strafoplegging in een nieuwe strafzaak rekening wordt gehouden met de hoogte
van een eerder opgelegde straf. Het gaat om de situatie dat iemand na een
vroegere veroordeling wordt berecht voor een feit dat is gepleegd vóór
de genoemde vroegere veroordeling. Regels hieromtrent zijn neergelegd in de
artikelen 55 tot en met 63 Sr betreffende de samenloop van strafbare feiten.
De ratio van deze regeling is de verdachte alsnog het voordeel te bieden dat
hij zou hebben gehad wanneer de zaken gelijktijdig waren behandeld. Aldus
wordt de al dan niet bewuste keuze van het openbaar ministerie de feiten niet
gelijktijdig te vervolgen als het ware achteraf gecorrigeerd. Anders dan bij
de Gesamtstrafe het geval is, blijft in het Nederlandse stelsel de eerder
opgelegde straf ongewijzigd, maar dient de rechter die eerder opgelegde straf
wel te verdisconteren in de nog op te leggen straf. Hij is daarbij gebonden
aan het maximum dat zou hebben gegolden wanneer beide feiten gelijktijdig
waren berecht. De uitzondering, neergelegd in artikel 3, vijfde lid, van het
kaderbesluit strekt ertoe de toepassing van deze samenloopbepalingen te beperken
tot vroegere nationale veroordelingen. Gelet op de verschillen in strafklimaat
die bestaan tussen de lidstaten van de Europese Unie zou toepassing van deze
regeling op vroegere veroordelingen afkomstig uit andere lidstaten tot onredelijke
resultaten kunnen leiden (zie ook de conclusie van AG Machielse in HR 31 maart
2009, NJ 2009, 176). Immers, de in een andere lidstaat opgelegde straf kan
aanzienlijk hoger uitvallen dan in Nederland voor een vergelijkbaar feit het
geval zou zijn geweest omdat bijvoorbeeld de veroordeelde aldaar veel eerder
dan in Nederland voorwaardelijk in vrijheid wordt gesteld. Zou de samenloopregeling
onverkort van toepassing zijn op eerder in het buitenland opgelegde straffen,
dan zou dit ertoe kunnen leiden dat, gelet op de hoogte van de eerder in het
buitenland opgelegde straf, er voor de nieuwe zaak geen straf meer over is.
De Nederlandse rechter zou in een dergelijk geval moeten volstaan met strafbaarverklaring
zonder dat een straf wordt opgelegd. Als gevolg van de uitzondering neergelegd
in artikel 3, vijfde lid, van kaderbesluit behoeft artikel 63 Sr, waarin de
hierboven bedoelde regeling is neergelegd, niet te worden aangepast.
 
 Het feit dat artikel 63 Sr niet van toepassing is op vroegere veroordelingen
afkomstig uit een andere lidstaat van de Europese Unie, laat overigens onverlet
dat de rechter uiteraard wel anderszins rekening kan houden met eerdere veroordeling
(artikel 3, vijfde lid, tweede alinea, van het kaderbesluit). Hij behoudt
immers de beoordelingsvrijheid om een straf op te leggen die hij, gegeven
de omstandigheden van het geval, passend en geboden acht.
 Uitwisseling van gegevens uit strafregisters
 De verplichting rekening te houden met vroegere buitenlandse veroordelingen
geldt uiteraard alleen voor zover een lidstaat over dergelijke informatie
beschikt. De uitwisseling van gegevens uit strafregisters wordt beheerst door
afzonderlijke regelgeving en maakt geen onderdeel uit van het onderhavige
kaderbesluit. De artikelen 13 en 22 van het Europees Verdrag aangaande de
wederzijdse rechtshulp in strafzaken (Trb. 1965, 10) hebben betrekking op
verstrekking van gegevens uit strafregisters, op verzoek respectievelijk op
eigen initiatief van het land van veroordeling. Deels ter aanvulling en deels
ter vervanging van deze regeling heeft de Raad van de Europese
Unie op 26 februari 2009 een kaderbesluit betreffende de organisatie
en de inhoud van uitwisselingen van gegevens uit het strafregister tussen
de lidstaten vastgesteld (PbEU L 93). Dit kaderbesluit verplicht de lidstaten
onder andere informatie over onherroepelijke veroordelingen van onderdanen
van andere lidstaten terstond te verstrekken aan de lidstaat waarvan de betrokkene
onderdaan is. Deze uitwisseling vindt plaats tussen centrale autoriteiten
van de lidstaten. Bij juiste en consequente toepassing van deze regel beschikt
uiteindelijk iedere lidstaat over een volledig overzicht van de veroordelingen
van zijn eigen onderdanen, uitgesproken in eigen land dan wel van de onherroepelijke
veroordelingen uitgesproken in een andere lidstaat van de Europese Unie. Om
na te gaan of een persoon eerder strafrechtelijk is veroordeeld binnen de
Europese Unie volstaat dan een verzoek om informatie aan het strafregister
van het land waarvan de betrokkene onderdaan is.
 
 Voor Nederland is de Justitiële informatiedienst (JustID) de centrale
autoriteit die informatie over veroordelingen van Nederlanders in een andere
lidstaat ontvangt en informatie over Nederlandse veroordelingen van onderdanen
van andere lidstaten verstrekt. Op het uittreksel uit het justitieel documentatie
systeem, dat doorgaans in het strafdossier is gevoegd, staan niet alleen eventuele
Nederlandse veroordelingen aangegeven, maar ook, indien het een Nederlander
betreft, de door andere lidstaten aan Nederland gemelde veroordelingen van
die persoon. Wanneer de hierboven omschreven regeling door alle lidstaten
is ingevoerd, volstaat een uittreksel uit het Nederlandse justitieel documentatie
systeem indien een Nederlander hier te lande terecht staat. Staat bij voorbeeld
een Fransman hier te lande terecht, dan kan een verzoek aan de Franse centrale
autoriteit tot verstrekking van een uittreksel uit het Franse justitieel documentatie
systeem worden ingediend teneinde het strafrechtelijke verleden van de betrokkene
in de gehele Unie na te gaan. Overigens verplicht de Europese regelgeving
niet tot het actief bevragen van een buitenlands justitieel documentatie systeem.
De regelingen bieden de mogelijkheid gegevens uit het strafregister op te
vragen, wanneer bijvoorbeeld, in de Nederlandse situatie, het openbaar ministerie
daartoe aanleiding ziet. Dit betekent ook dat de rechter niet gehouden is
een zaak aan te houden, wanneer een uittreksel uit het desbetreffende buitenlandse
strafregister in het strafdossier ontbreekt. Mede daarom worden geen substantiële
consequenties voor de werklast voor rechters en hun ondersteuning verwacht.
 3. Rekening houden met vroegere buitenlandse veroordelingen
naar huidige recht
 Het rekening houden met vroegere buitenlandse veroordelingen is geen onbekend
fenomeen in de Nederlandse strafrechtspraktijk. De rechter houdt immers rekening
met alle relevante omstandigheden van het geval. Een vroegere buitenlandse
veroordeling kan worden meegewogen als zo een relevante omstandigheid. Zo
kan een vroegere buitenlandse veroordeling voor de rechter aanleiding vormen
een hogere straf op te leggen dan het geval zou zijn geweest bij een zogenoemde
first offender. Hij is daarbij wel gebonden aan het wettelijke strafmaximum
dat is gesteld op het feit waarvoor de verdachte wordt berecht. Dat is anders
waar het gaat om vervolging wegens valsemunterij. Artikel 43c Sr in samenhang
met artikel 43a Sr verhoogt het strafmaximum voor valsemunterij met een derde
indien de betrokkene eerder voor dit misdrijf is veroordeeld, ook indien die
veroordeling plaatsvond in een andere lidstaat van de Europese Unie.
 
 Daarnaast kunnen vroegere buitenlandse veroordelingen een rol spelen bij
het tenlasteleggen van een gekwalificeerd delict. Voor sommige strafbare
feiten kent het strafrecht een gekwalificeerde variant, waarop een hogere
straf is gesteld dan op het grondfeit, indien betrokkene een beroep of gewoonte
maakt van het plegen van dat feit (zie bijvoorbeeld artikel 240b, tweede lid,
Sr inzake kinderpornografie). Of sprake is van een beroep of gewoonte kan
mede worden vastgesteld aan de hand van vroegere veroordelingen ter zake van
het desbetreffende feit. Daartoe kunnen ook vroegere veroordelingen uitgesproken
door een strafrechter in een ander land behoren.
 
 De wet kent echter ook bepalingen die expliciet verwijzen naar vroegere
veroordelingen en daaraan specifieke gevolgen verbinden. Een belangrijk voorbeeld
hiervan is artikel 43a Sr dat een algemene recidiveregeling bevat. Voor zover
in de bestaande wettelijke bepalingen niet expliciet wordt verwezen naar veroordelingen
door een buitenlandse rechter – zoals het geval is in artikel 43c Sr –,
moet het ervoor worden gehouden dat de werkingssfeer van deze artikelen zich
beperkt tot vroegere veroordelingen uitgesproken door een Nederlandse strafrechter
(zie ook Cleiren & Nijboer 2006, (T&C Sr), artikel 43a Sr, aant. 4b
en Hazewinkel-Suringa/Remmelink, Inleiding tot de studie van het Nederlandse
strafrecht, 1996, par. 4.8.7.4.4.). Met de implementatie van het kaderbesluit,
waartoe dit wetsvoorstel strekt, zal deze werkingssfeer worden uitgebreid
ten aanzien van strafrechtelijke veroordelingen afkomstig uit andere lidstaten
van de Europese Unie.
 4. Implementatie van het kaderbesluit in Nederlandse
wetgeving
 Het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering (Sv) en enkele
bijzondere wetten bevatten bepalingen waarin expliciet wordt verwezen naar
vroegere veroordelingen. Zoals gezegd is de toepassing van deze bepalingen
evenwel beperkt tot vroegere veroordelingen uitgesproken door de Nederlandse
strafrechter. Het kaderbesluit vereist dat de gevolgen die de Nederlandse
strafwet verbindt aan vroegere strafrechtelijke veroordelingen, ook kunnen
worden verbonden aan vroegere strafrechtelijke veroordelingen uitgesproken
door een rechter in een andere lidstaat. Dit betekent dat het toepassingsbereik
van de bedoelde bepalingen moet worden uitgebreid tot vroegere veroordelingen
uitgesproken door een strafrechter in een andere lidstaat van de Europese
Unie.
 Wetboek van Strafrecht
 Op verschillende plaatsen in het Wetboek van Strafrecht worden gevolgen
verbonden aan het bestaan van vroegere veroordelingen, al dan niet wegens
soortgelijke feiten. Naast een algemene recidiveregeling neergelegd in artikel
43a, kent het Wetboek van Strafrecht verschillende specifieke recidiveregelingen
die gekoppeld zijn aan specifieke delicten. Daarnaast is recidive in enkele
gevallen een voorwaarde waaraan moet zijn voldaan om een bepaalde maatregel,
zoals bijvoorbeeld de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige
daders, te kunnen opleggen.
 
 Ter implementatie van het kaderbesluit wordt voorgesteld in de betekenistitel
van het Wetboek van Strafrecht (Eerste Boek, Titel IX) een definitiebepaling
op te nemen (nieuw artikel 78c Sr) waarin wordt bepaald dat waar gesproken
wordt van een voorafgegane of vroegere veroordeling wegens een strafbaar feit
daaronder mede wordt verstaan een voorafgegane of vroegere onherroepelijke
veroordeling door een strafrechter in een andere lidstaat van de Europese
Unie wegens soortgelijke feiten.
 
 In het oorspronkelijke concept van dit wetsvoorstel was voor een andere
opzet gekozen. Die opzet strekte ertoe in alle afzonderlijke bepalingen in
het Wetboek van Strafrecht waarin gevolgen worden verbonden aan een vroegere
veroordeling aan te geven dat daaronder mede wordt verstaan een
vroegere veroordeling door een strafrechter in een andere lidstaat van de
Europese Unie. Deze opzet was gekozen vanuit de gedachte dat dit voor de praktijk
het meest inzichtelijk zou zijn en daardoor makkelijk toepasbaar. Nu echter
alle vier de adviesorganen, juist met het oog op de praktische toepassing,
hebben geadviseerd het kaderbesluit in het Wetboek van Strafrecht te implementeren
via een algemene bepaling in de betekenistitel, is de opzet van het wetsvoorstel
dienovereenkomstig gewijzigd.
 
 De reden dat wordt verwezen naar veroordelingen wegenssoortgelijke feiten is de volgende. De artikelen in de Nederlandse
wetgeving waarin gevolgen worden verbonden aan een vroegere veroordeling,
hebben in de meeste gevallen betrekking op een vroegere veroordeling wegens
een of meer specifiek aangeduide Nederlandse delicten. Een veroordeling afkomstig
uit een andere lidstaat zal per definitie betrekking hebben op een feit dat
ingevolge de strafwet van die andere lidstaat strafbaar is gesteld. Het begrip «soortgelijke
feiten» geeft aan dat de vroegere buitenlandse veroordeling betrekking
moet hebben op een (in het buitenland strafbaar gesteld) feit waarvan de strafbaarstelling
weliswaar anders kan zijn geformuleerd, maar die beoogt hetzelfde rechtsbelang
te beschermen en daarmee tot dezelfde categorie van strafbare feiten behoort
als de Nederlandse strafbaarstelling waarop de recidiveregeling betrekking
heeft. Deze uitleg van het begrip soortgelijke feiten sluit aan bij de uitleg
die de Hoge Raad daaraan geeft in zijn arrest van 6 mei 1997 (NJ 1997,
655).
 Met de verwijzing naar soortgelijke feiten wordt bovendien tot uitdrukking
gebracht dat alleen strafrechtelijke veroordelingen afkomstig uit een andere
lidstaat in aanmerking worden genomen indien deze betrekking hebben op feiten
die naar Nederlands recht eveneens zijn strafbaar gesteld.
 
 In een aantal gevallen beperkt de recidiveregeling zich tot vroegere veroordelingen
waarbij een bepaalde straf of maatregel is opgelegd. De algemene strafverhogingsgrond
in artikel 43a Sr is bijvoorbeeld beperkt tot vroegere veroordelingen waarbij
een gevangenisstraf is opgelegd. Dergelijke beperkingen blijven ook gelden
ten aanzien van vroegere veroordelingen afkomstig uit een andere lidstaat
van de Europese Unie.
 
 Een kleine redactionele wijziging van artikel 43a Sr is nodig teneinde
te bewerkstelligen dat ook de reikwijdte van de in dat artikel opgenomen algemene
recidiveregeling als gevolg van het nieuwe artikel 78c in de betekenistitel
wordt uitgebreid tot strafrechtelijke veroordelingen uit andere lidstaten
van de Europese Unie.
 Met deze voorgestelde wijzigingen is er geen plaats meer voor de specifieke
recidiveregeling met betrekking tot valsemunterij, neergelegd in artikel 43c
Sr. Deze, tot valsemunterij beperkte, recidiveregeling wordt geabsorbeerd
door de in dit wetsvoorstel voorgestelde uitbreiding van de algemene recidiveregeling
tot strafrechtelijke veroordelingen afkomstig uit andere lidstaten van de
Europese Unie. Artikel 43c Sr kan daarom vervallen.
 
 Aangezien de betekenistitel alleen van toepassing is op de bepalingen
in het Wetboek van Strafrecht, zo volgt uit artikel 91 Sr, dienen de recidivebepalingen
in andere wetten afzonderlijk te worden gewijzigd. Daartoe strekken de artikelen
II tot en met XI van dit wetsvoorstel.
 Wetboek van Strafvordering
 Het strafrechtelijk verleden van de verdachte is ook relevant bij de vraag
of voorlopige hechtenis kan worden gevorderd en opgelegd. Voorlopige hechtenis
kan worden opgelegd wanneer sprake is van een verdenking wegens
een van de in artikel 67 van het Wetboek van Strafvordering genoemde categorieën
van strafbare feiten. Daarnaast moet in het concrete geval een van de in artikel
67a Sv genoemde gronden voor voorlopige hechtenis aanwezig zijn. Een van die
gronden, neergelegd in artikel 67a, tweede lid, onder 3°, Sv, betreft
kort gezegd de situatie dat betrokkene eerder – dat wil zeggen vijf
jaar of minder voorafgaand aan het strafbare feit waarover de voorlopige hechtenis
wordt overwogen – is veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf of
maatregel, een vrijheidbeperkende maatregel of een taakstraf wegens een van
de in dat artikel genoemde strafbare feiten. Ter implementatie van het kaderbesluit
behoeft ook dit artikel aanpassing.
 Bijzondere wetten
 Ook een aantal bijzondere wetten kent specifieke recidiveregelingen vergelijkbaar
met die in het Wetboek van Strafrecht. Naast de Wegenverkeerswet 1994 gaat
het hierbij om de Handelsnaamwet, de Pleegkinderenwet, de Waterschapswet,
Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen, de Wet luchtvaart, de Wet
op de Accountants-administratieconsulenten, de Wet op de beroepen in de individuele
gezondheidszorg en de Wet op de registeraccountants. De desbetreffende bepalingen
behoeven eveneens aanvulling teneinde aan de implementatieverplichting van
het kaderbesluit te voldoen. In het artikelsgewijze deel van deze memorie
van toelichting wordt, voor zover nodig, op deze specifieke recidiveregelingen
ingegaan.
 Rechterlijke beoordelingsvrijheid
 Het kaderbesluit verplicht de lidstaten te bewerkstelligen dat in een
strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met in andere lidstaten
uitgesproken vroegere veroordelingen, voor zover in de lidstaat zelf rekening
wordt gehouden met vroegere veroordelingen.
 Met uitzondering van artikel 63 Sr, waarop in paragraaf 2 van deze
memorie van toelichting reeds is ingegaan, kent het Nederlandse strafrecht
geen verplichting voor de rechter rekening te houden met vroegere veroordelingen.
De wet biedt hem de mogelijkheid hieraan gevolgen te verbinden, maar verplicht
hem daartoe niet. Het kaderbesluit brengt hierin geen verandering. De rechter
behoudt dus de beoordelingsvrijheid die hij heeft ten aanzien van Nederlandse
veroordelingen, ook ten aanzien van buitenlandse veroordelingen. Dit betekent
bijvoorbeeld ook dat wanneer er gerede twijfel bestaat bij de rechter over
de juistheid van de gegevens omtrent de vroegere buitenlandse veroordeling,
hij niet verplicht is gevolgen te verbinden aan die veroordeling.
 De Raad voor de rechtspraak merkte in dit verband overigens terecht op
dat in die gevallen waarin het bestaan van een vroegere veroordeling in de
tenlastelegging is opgenomen, de rechter wel gehouden is zich hierover uit
te spreken bij de bewezenverklaring. Dit laat echter onverlet dat het aan
de rechter is te bepalen welke consequenties hij aan het eventuele bestaan
van een eerdere veroordeling verbindt. Het onderhavige wetsvoorstel biedt
hem de mogelijkheid in die gevallen waarin bijvoorbeeld een eerdere Nederlandse
veroordeling leidt tot een hoger wettelijke strafmaximum, ook een hogere straf
op te leggen wanneer de eerdere veroordeling is uitgesproken door een strafrechter
in een andere lidstaat van de Europese Unie.
 5. Adviezen
 Ten aanzien van de over dit wetsvoorstel uitgebrachte adviezen kan, in
aanvulling op wat daarover in het voorgaande reeds is gezegd, nog het volgende
worden opgemerkt. 
 
 De Nederlandse Orde van Advocaten gaf in haar advies aan van oordeel te
zijn dat, anders dan hierboven omschreven in paragraaf 2, de regeling
uit het kaderbesluit ook van toepassing dient te zijn op de Nederlandse samenloopbepalingen.
Ik deel dit oordeel niet. Het is van belang onderscheid te maken tussen gevolgen
te verbinden aan het enkele feit dat een persoon eerder voor soortgelijke
feiten is veroordeeld en gevolgen te verbinden aan de straf die bij die eerdere
veroordeling is opgelegd. Zoals in het voorgaande is uiteengezet, zijn om
verschillende redenen in andere lidstaten opgelegde straffen niet zonder meer
vergelijkbaar met door de Nederlandse rechter opgelegde straffen. Dit is dan
ook de reden dat bovengenoemde uitzonderingen in het kaderbesluit zijn opgenomen
en daarom is het onwenselijk bij de toepassing van de samenloopbepalingen
wel rekening te houden met vroegere buitenlandse veroordelingen. Daarbij komt
dat de ratio van artikel 63 Sr is, dat de feiten waarvoor de verdachte terecht
staat en de feiten waarvoor de verdachte eerder is veroordeeld, in beginsel
gevoegd hadden kunnen worden behandeld in welk geval de samenloopbepalingen
van toepassing waren geweest. Dat is echter niet het geval indien de vroegere
veroordeling in het buitenland heeft plaatsgevonden. Die heeft immers betrekking
op feiten die in het desbetreffende land zijn gepleegd en aldaar zijn vervolgd.
Die feiten hadden niet gevoegd kunnen worden behandeld met de Nederlandse
zaak. Ook daarom ligt toepassing van het kaderbesluit op de Nederlandse samenloopbepalingen
niet in de rede.
 
 De NVvR vroeg voorts aandacht voor het overgangsrecht en in het bijzonder
voor de vraag of ook rekening mag worden gehouden met vroegere veroordelingen
door een strafrechter in een andere lidstaat van de Europese Unie die zijn
uitgesproken voordat dit wetsvoorstel is aanvaard en in werking is getreden.
Het antwoord daarop is bevestigend. De uitgebreide recidiveregeling, bijvoorbeeld
de verhoging van het wettelijk strafmaximum, kan worden toegepast op feiten
die op of na de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel zijn gepleegd. Het is
echter niet vereist dat de vroegere veroordeling waarmee rekening wordt gehouden
plaats heeft gevonden na inwerkingtreding van de voorgestelde wetgeving. Vergelijk
HR 9 januari 2007, NJ 2007, 51. Ook is niet vereist dat de desbetreffende
lidstaat ten tijde van de veroordeling reeds lid was van de Europese Unie.
Bepalend is dat de desbetreffende staat waarvan de vroegere veroordeling afkomstig
is ten tijde van toepassing van de recidiveregeling is toegetreden tot de
Europese Unie. Overigens dient erop te worden gewezen dat bijna alle recidiveregelingen
in tijd beperkt zijn, dat wil zeggen dat alleen rekening mag worden gehouden
met vroegere veroordelingen die plaatsvonden binnen een bepaalde periode (bijv.
vijf jaar of twee jaar) voorafgaand aan het feit waarvoor de betrokkene terecht
staat.
 
 De Rvdr merkte in zijn advies op dat niet alle lidstaten kaderbesluiten
implementeren binnen de daarvoor aangegeven deadline en vroeg zich af of dit
kan leiden in verschillen in behandeling van verdachten in de verschillende
lidstaten. Het komt inderdaad voor dat lidstaten kaderbesluiten die op het
terrein van het Europese strafrecht tot stand zijn gekomen niet of niet tijdig
implementeren. Of dat bij het onderhavige kaderbesluit ook het geval zal zijn,
valt niet op voorhand te zeggen. Doch verschillen in behandeling van verdachten
zijn inherent aan het feit dat het strafrecht van de lidstaten primair een
nationale aangelegenheid is en er geen sprake is van een uniform strafrecht
in Europa. Welke gedragingen strafbaar worden geacht en welke straffen daarop
worden gesteld, wordt nog steeds primair op nationaal niveau bepaald. Het
al dan niet gelijktijdig implementeren van onderhavig kaderbesluit brengt
hierin geen verandering. 
 
 Tenslotte verdient vermelding dat dit conceptwetsvoorstel voorwerp is
geweest van internetconsultatie (www.internetconsultatie.nl). Internetconsultatie
biedt de burger de mogelijkheid te reageren op op een website gepubliceerde
conceptwetsvoorstellen. Over dit wetsvoorstel werden in totaal 18 reacties
ontvangen. De overgrote meerderheid daarvan was positief en ondersteunde dit
wetsvoorstel. Sommige inzenders vroegen zich af waarom deze regelgeving niet
al veel eerder tot stand is gekomen; anderen gaven de suggestie de reikwijdte
niet te beperken tot veroordelingen afkomstig uit andere lidstaten van de
Europese Unie, maar deze uit te breiden tot de hele wereld. Enkelen vroegen
aandacht voor de wijze waarop zal worden omgegaan met verschillen in strafklimaat
en met veroordelingen voor feiten die in Nederland niet tot een veroordeling
zouden hebben geleid. Op dit laatste punt is in paragraaf 2 reeds ingegaan.
 ARTIKELSGEWIJS
 Artikel I, onderdeel A
 Een van de drie voorwaarden die gelden voor het opleggen van de maatregel
tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders (ISD-maatregel),
is dat de verdachte ten minste drie maal onherroepelijk is veroordeeld tot
een vrijheidsbenemende straf of maatregel, een vrijheidsbeperkende maatregel
of een taakstraf in de vijf jaren voorafgaand aan het plegen van het feit
waarvoor hij terecht staat. Dit is bepaald in artikel 38m, eerste lid, onder
2°, Sr. Daarnaast dient ingevolge het zesde lid de rechter bij het opleggen
van de maatregel onder andere de veelheid van misdrijven waarvoor deze eerder
is veroordeeld in aanmerking te nemen. Door een redactionele wijziging die
ertoe strekt de zinsnede «de veelheid van misdrijven waarvoor deze eerder
is veroordeeld» te vervangen door: de veelvuldigheid van voorafgegane
veroordelingen wegens misdrijf, komt het zesde lid binnen het toepassingsbereik
van het voorgestelde artikel 78c Sr in de betekenistitel te vallen. Deze redactionele
wijziging brengt bovendien de tekst in lijn met soortgelijke bepalingen zoals
artikel 37a, vierde lid, en artikel 77w, eerste lid, onderdeel a, Sr.
 Het bepaalde in het eerste lid, onder 2° komt echter niet in aanmerking
voor een vergelijkbare oplossing aangezien dit zodanig is geredigeerd dat
het niet eenvoudig onder het toepassingsbereik van het voorgestelde artikel
78c Sr kan worden gebracht. Daarom wordt voorgesteld een nieuw lid aan artikel
38m toe te voegen waarin wordt verduidelijkt dat onder een veroordeling als
bedoeld in het eerste lid, onder 2°, mede wordt verstaan een veroordeling
door een strafrechter in een andere lidstaat van de Europese Unie wegens soortgelijke
feiten. 
 Artikel I, onderdeel B
 De algemene recidiveregeling in artikel 43a Sr bevat een strafverhogingsgrond
die ertoe strekt de op een misdrijf gestelde gevangenisstraf met een derde
te verhogen, indien nog geen vijf jaar zijn verstreken sinds het onherroepelijk
worden van een veroordeling tot gevangenisstraf voor een soortgelijk misdrijf.
Door een kleine redactionele wijziging die ertoe strekt te verduidelijken
dat het gaat om een vroegere veroordeling, wordt
artikel 43a Sr onder het toepassingbereik gebracht van het voorgestelde artikel
78c Sr in de betekenistitel. De beperking van deze strafverhogingsgrond tot
vroegere veroordelingen waarbij gevangenisstraf is opgelegd, geldt ook ten
aanzien van vroegere veroordelingen afkomstig uit andere lidstaten. 
 Artikel I, onderdeel C
 Het laten vervallen van artikel 43c Sr is reeds toegelicht in paragraaf 2
van het algemeen deel van deze memorie van toelichting.
 Artikel I, onderdeel D
 Zoals hierboven is aangegeven wordt voorgesteld in de betekenistitel van
het Wetboek van Strafrecht een nieuw artikel op te nemen (artikel 78c) dat
bepaalt dat waar van een voorafgegane of vroegere veroordeling wegens een
strafbaar feit wordt gesproken, daaronder mede wordt verstaan een voorafgegane
of vroegere onherroepelijke veroordeling door een strafrechter in een andere
lidstaat van de Europese Unie wegens soortgelijke feiten.
 
 Met dit nieuwe artikel wordt het toepassingsbereik van artikel 43a, in
de in dit wetsvoorstel voorgestelde gewijzigde vorm, en de specifieke recidiveregelingen
in het Wetboek van Strafrecht uitgebreid tot vroegere onherroepelijke veroordelingen
door een strafrechter in een andere lidstaat van de Europese Unie.
 
 De toepasselijkheid van specifieke recidiveregelingen is beperkt tot specifieke
delicten. Deze bepalingen kennen verschillende gevolgen toe aan het bestaan
van een vroegere veroordeling. In sommige artikelen wordt bepaald dat in geval
de betrokkene binnen een bepaalde periode hetzelfde delict opnieuw begaat
een hoger strafmaximum van toepassing is. Het gaat hierbij om de volgende
specifieke delicten: het niet voldoen aan een ambtelijk gegeven bevel (artikel
184 Sr), stroperij (artikel 314 Sr), straatschenderij (artikel 424 Sr), verkeersbelemmering
of ordeverstoring in staat van dronkenschap (artikel 426 Sr), onbevoegde beroepsuitoefening
(artikel 436 Sr), koop etc. van legeruniformen of -uitrusting (artikel 439
Sr), het voltrekken van een kerkelijk huwelijk alvorens een burgerlijk huwelijk
heeft plaatsgevonden (artikel 449 Sr) en het verzuim tot het bijhouden van
dagboeken en registers door de schipper van een Nederlands vaartuig (artikel
471 Sr).
 
 In andere artikelen kan bij recidive binnen een bepaalde termijn de bijkomende
straf van ontzetting uit de uitoefening van een beroep worden opgelegd. Naar
de huidige stand van het recht gaat het om de volgende bepalingen: het verspreiden
van geschriften waarin belediging voorkomt van de Koning (artikel 113 Sr)
of van bevriende staatshoofden (artikel 119 Sr), verspreiding van tot strafbare
feiten opruiende geschriften (artikel 132 Sr), verspreiding van geschriften
of afbeeldingen waarin een aanbod tot medeplichtigheid is vervat (artikel
134 Sr), verspreiding van discriminerende of haatzaaiende uitlatingen (artikel
137e Sr), verspreiding van godslasterlijke geschriften (artikel 147a Sr) en
verspreiding van beledigende geschriften (artikel 271 Sr).
 
 Daarnaast heeft het voorgestelde artikel 78c ook betekenis voor artikel
37a (maatregel tot terbeschikkingstelling), 38m (nieuw) (maatregel tot plaatsing
in een inrichting voor stelselmatige daders) en artikel 77w (maatregel betreffende
het gedrag van de jeugdige). In deze artikelen wordt bepaald dat de rechter
bij het opleggen van de desbetreffende maatregel onder andere de ernst van
het begane feit of de «veelvuldigheid van voorafgegane veroordelingen»
in aanmerking neemt. Met het voorgestelde artikel 78c wordt duidelijk dat
ook voorafgegane onherroepelijke veroordelingen afkomstig uit een andere lidstaat
van de Europese Unie hierbij in aanmerking kunnen worden genomen. 
 Artikel II
 Zoals in het algemeen deel van deze memorie van toelichting is aangegeven,
is het strafrechtelijk verleden van de verdachte een belangrijke factor bij
het bepalen of voorlopige hechtenis kan worden opgelegd. Een van de doelen
van voorlopige hechtenis is te voorkomen dat de verdachte opnieuw een strafbaar
feit begaat en aldus de samenleving te beschermen tegen frequente recidive.
Recidivegevaar is dan ook een van de gronden voor voorlopige hechtenis, neergelegd
in artikel 67a Sv. In het tweede onderdeel van het tweede lid gaat om de vrees
voor het plegen van een ernstig misdrijf waarop ten minste een gevangenisstraf
van zes jaar is gesteld. De vrees voor herhaling zal onder andere kunnen worden
afgeleid uit het strafrechtelijk verleden van de verdachte. Hierbij kunnen
ook nu al eventuele vroegere buitenlandse veroordelingen worden betrokken.
Dat is anders ten aanzien van het tweede lid, onderdeel 3°. Hierbij gaat
het om recidivegevaar ten aanzien van een aantal specifiek aangegeven vermogensdelicten
waarop een strafmaximum van minder dan zes jaar is gesteld en die daarom niet
onder onderdeel 2° vallen. Dit onderdeel 3° vereist expliciet, anders
dan onderdeel 2°, dat sprake moet zijn van een vroegere veroordeling waarbij
een vrijheidsbenemende straf of maatregel, een vrijheidsbeperkende maatregel
of een taakstraf is opgelegd. Ter implementatie van het kaderbesluit is het
nodig om in artikel 67a Sv aan te geven dat daar waar gesproken wordt van
een vroegere veroordeling daaronder mede wordt verstaan een vroegere veroordeling
door een strafrechter in een andere lidstaat van de Europese Unie wegens soortgelijke
feiten. Artikel II strekt hiertoe. De beperking die is aangebracht ten aanzien
van Nederlandse veroordelingen, namelijk dat sprake moet zijn van een veroordeling
waarbij een vrijheidsbenemende straf of maatregel, een vrijheidsbeperkende
maatregel of een taakstraf is opgelegd, geldt eveneens ten aanzien van een
vroegere veroordeling afkomstig uit een andere lidstaat van de Europese Unie.
Dit betekent bijvoorbeeld dat een vroegere veroordeling waarbij alleen een
geldboete is opgelegd, niet in aanmerking kan worden genomen.
 Artikel III
 Ook de Wegenverkeerswet 1994 bevat een bepaling waarin recidive als strafverhogende
grond is opgenomen. Dit is artikel 179 WVW 1994. Het eerste lid bepaalt dat
de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen bij bepaalde, zwaardere
verkeersdelicten kan worden ontzegd voor een duur van maximaal vijf jaar.
Het tweede lid kent een vergelijkbare bepaling voor minder zware gevallen
waarin de maximale duur van de rijontzegging is gesteld op twee jaar. Het
vierde respectievelijk het vijfde lid van artikel 179 WVW 1994 bepalen vervolgens
dat in geval van recidive de maximale duur wordt verhoogd tot tien jaar in
de gevallen, bedoeld in het eerste lid, en vier jaar in de gevallen, bedoeld
in het tweede lid. Er is sprake van recidive indien tijdens het plegen van
het feit nog geen vijf respectievelijk twee jaar zijn verstreken na het einde
van een vroegere rijontzegging, opgelegd voor eenzelfde feit als waarvoor
de betrokken terechtstaat.
 
 In artikel III wordt voorgesteld aan artikel 179 WVW 1994 een lid toe
te voegen dat bepaalt dat onder vroegere veroordeling in de zin van dat artikel
mede wordt verstaan een vroegere veroordeling door een strafrechter in een
andere lidstaat van de Europese Unie wegens soortgelijke feiten. Het vereiste,
zoals opgenomen in het vierde respectievelijk het vijfde lid, dat het moet
gaan om een vroegere veroordeling waarbij de rijbevoegdheid is ontzegd, geldt
ook ten aanzien van vroegere veroordelingen afkomstig uit andere lidstaten
van de Europese Unie. 
 
 Het OM stelde voor de wijziging van artikel 179 WVW 1994 niet te beperken
tot buitenlandse rijontzeggingen opgelegd door de strafrechter, maar deze
wijziging uit te breiden tot ontzeggingen van de rijbevoegdheid opgelegd door
administratieve autoriteiten in een andere lidstaat van de Europese Unie.
Deze suggestie is niet overgenomen, aangezien een dergelijke wijziging zou
leiden tot een verdergaande implementatie van het kaderbesluit dan waartoe
het kaderbesluit verplicht. Immers artikel 2 van het kaderbesluit beperkt
de reikwijdte van het kaderbesluit immers tot onherroepelijke veroordelingen
door een «strafgerecht».
 Artikelen IV tot en met XI
 Naast de Wegenverkeerswet 1994 bevatten enkele andere bijzondere wetten
eveneens recidiveregelingen. Dit betreft artikel 7, derde lid, van de Handelsnaamwet,
artikel 20, derde lid, van de Pleegkinderenwet, artikel 81, derde lid, van
de Waterschapswet, artikel 30, zesde lid, van de Wet aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen, artikel 43, derde lid, van de Wet op de Accountants-administratieconsulenten,
artikel 11.11 van de Wet luchtvaart, artikel 103 van de Wet op de beroepen
in de individuele gezondheidszorg en artikel 107, derde lid, van de Wet op
de registeraccountants.
 
 De artikelen IV tot en met XI strekken ertoe de genoemde bepalingen aan
te vullen in die zin dat daarin wordt aangegeven dat onder een vroegere veroordeling
mede wordt verstaan een vroegere veroordeling door een strafrechter in een
andere lidstaat van de Europese Unie wegens soortgelijke feiten.
 
 In het geval van artikel 30, zesde lid, van de Wet aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen en artikel 11.11 van de Wet luchtvaart kan nog worden opgemerkt
dat het vereiste dat bij de vroegere veroordeling de rijbevoegdheid respectievelijk
een bevoegdheid als omschreven in het artikel 11.11, eerste lid, van de Wet
luchtvaart moet zijn ontzegd, eveneens geldt ten aanzien van veroordelingen
afkomstig uit andere lidstaten van de Europese Unie.
 
 Zoals in het algemeen deel van deze memorie van toelichting is aangegeven
gaat het bij het rekening houden met vroegere buitenlandse veroordelingen
uitsluitend om onherroepelijke veroordelingen. Anders dan de Raad voor de
rechtspraak en de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak in hun adviezen
opmerken, is het echter niet nodig om in alle gevallen expliciet te bepalen
dat het moet gaan om een onherroepelijke vroegere veroordeling uit een andere
lidstaat. De meeste recidiveregelingen beperken zich immers reeds tot een
veroordeling die «onherroepelijk is geworden». Dit vereiste geldt
al ten aanzien van vroegere Nederlandse veroordelingen en blijft gelden ten
aanzien van vroegere veroordelingen uit een andere lidstaat van de Europese
Unie.
 Artikel XII
 Denkbaar is dat tussen het moment waarop dit wetsvoorstel wet wordt en
het tijdstip van inwerkingtreding nog enige tijd gemoeid is met het bekend
maken aan de rechtspraktijk van de nieuwe wettelijke regeling. Daarom is bepaald
dat deze wet in werking zal treden op een bij koninklijke boodschap te bepalen
tijdstip. Zoals eerder in de memorie van toelichting is aangegeven, dient
dit tijdstip te liggen voor de uiterste implementatiedatum: 15 augustus
2010.
 
 De minister van Justitie,
 E. M. H. Hirsch Ballin 
 
 Transponeringstabel implementatie kaderbesluit nr. 2008/675/JBZ
van de Raad van de Europese Unie van 24 juli 2008 betreffende de wijze
waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met
veroordelingen in andere lidstaten van de Europese Unie (PbEU L 220) 
 
 
 
 
 
 
 
 Bepaling kaderbesluit
 Bepaling implementatiewetgeving
 Toelichting 
 
 
 
 
 1 lid 1
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. 
 
 
 1 lid 2
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie.
 
 
 2
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. 
 
 
 3 lid 1
 Artikel I tot
en met artikel XI
 
 
 
 3 lid 2
 Artikel I tot
en met artikel XI
 
 
 
 3 lid 3
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. Zie
voorts paragraaf 2 van het algemeen deel van de memorie van toelichting. 
 
 
 3 lid 4
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. Zie
voorts paragraaf 2 van het algemeen deel van de memorie van toelichting. 
 
 
 3 lid 5
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. Zie
voorts paragraaf 2 van het algemeen deel van de memorie van toelichting. 
 
 
 4
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. 
 
 
 5 lid 1
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. 
 
 
 5 lid 2
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. 
 
 
 5 lid 3
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie. 
 
 
 6
 –
 Bepaling behoeft uit haar aard geen implementatie.
 
 
 
 
 
 
 
 Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.