Vaststelling van de Wet Douane- en Accijnswet BES (Douane- en Accijnswet BES); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST136371
 2009-2010
 
 32 190
 Vaststelling van de Wet Douane- en Accijnswet BES (Douane- en Accijnswet
BES)
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 
 
 
 
 
 
 
 Inhoudsopgave
 
 
 blz.
 
 
 
 
 
 
 
 
 I. ALGEMEEN
 
 
 1
 
 
 
 1) Inleiding
 1 
 
 
 2) Inhoud van de verschillende hoofdstukken
 4 
 
 
 2.1) Formeel douanerecht
 4 
 
 
 2.2) Materieel douanerecht
 7 
 
 
 2.3) Accijnzen
 8 
 
 
 2.4) Handels- en dienstenentrepot
 10 
 
 
 3) EU aspecten
 11 
 
 
 4) Uitvoeringsaspecten
 11 
 
 
 5) Budgettaire aspecten
 11 
 
 
 
 
 
 
 
 II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
 
 
 12
 
 
 
 
 
 I. ALGEMEEN DEEL VAN DE MEMORIE VAN TOELICHTING
 1) Inleiding
 Dit voorstel van wet omvat samen met het wetsvoorstel Belastingwet BES
het toekomstige fiscale stelsel voor de huidige Nederlands-Antilliaanse eilandgebieden
Bonaire, Sint Eustatius en Saba (hierna BES eilanden). Dit toekomstige fiscale
stelsel treedt in werking op het moment dat de BES eilanden in het kader van
de staatkundige vernieuwing van het Koninkrijk der Nederlanden als gevolg
van de ontmanteling van het land de Nederlandse Antillen de status van openbaar
lichaam in de zin van artikel 134 van de Grondwet krijgen.
 
 In dit wetsvoorstel wordt voorzien in regelgeving op het terrein van de
invoerrechten en de accijnzen alsmede het formele douanerecht. De algemene
opmerkingen die in het algemeen deel van de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel Belastingwet BES zijn opgenomen in de onderdelen «1) Inpassing
fiscaal stelsel voor BES eilanden in de Europese en Nederlandse rechtsorde»
en «2) Totstandkoming van het toekomstige fiscaal stelsel»
gelden evengoed voor dit voorstel van wet. Eenvoudshalve wordt verwezen naar
die opmerkingen, te meer daar dit wetsvoorstel intrinsiek is verbonden met
het wetsvoorstel Belastingwet BES.
 
 Voor de invoerrechten en accijnzen alsmede het formele douanerecht geldt
in beginsel dat het bestaande Nederlands-Antilliaanse recht op deze terreinen
als uitgangspunt wordt genomen. Dit uitgangspunt roept geen strijdigheid op
met het Europese recht (voor zover dat invloed heeft op een gebied met de
LGO status) of het in het Nederlandse recht verankerde gelijkheidsbeginsel.
Wel wordt het thans bestaande Nederlands-Antilliaanse recht op deze terreinen
daar waar noodzakelijk gemoderniseerd en daar waar mogelijk vereenvoudigd.
 
 De reden voor het in twee delen opsplitsen van het toekomstige fiscale
stelsel in enerzijds het wetsvoorstel Belastingwet BES en anderzijds het onderhavige
wetsvoorstel Douane- en Accijnswet BES is terug te voeren op het van toepassing
zijnde formele recht. Het in de Belastingwet BES opgenomen formele recht is
namelijk niet in zijn geheel toepasbaar voor de heffingen die kunnen worden
geheven bij invoer (invoerrechten, accijns bij invoer en algemene bestedingsbelasting
bij invoer). Voor deze heffingen bij invoer moet – net als nu al het
geval is – een separaat formeel douanerecht blijven gelden.
 
 Het desalniettemin integraal opnemen van de accijns in de Douane- en Accijnswet
BES en de algemene bestedingsbelasting in de Belastingwet BES heeft te maken
met het karakter van deze heffingen. De accijnswet is traditioneel een belasting
die meer samenhangt met invoer, terwijl de algemene bestedingsbelasting een
overwegend binnenlands karakter heeft.
 Nu voor deze beide heffingen twéé formele stelsels van toepassing
zijn, betekent deze keuze voorts dat de materiële bepalingen zijn geplaatst
bij het formele stelsel dat daarop in de praktijk het vaakst van toepassing
is. Dat is dus voor de accijns het formele douanerecht en voor de algemene
bestedingsbelasting het algemene formele belastingrecht.
 
 Het voorgaande heeft zijn weerslag gevonden in dit wetsvoorstel. In hoofdstuk
I zijn de definities betreffende het formele douanerecht opgenomen. Hoofdstuk
II bevat het douaneformaliteitenstelsel en in de hoofdstukken III en IV is
het materiële douanerecht respectievelijk de accijnzen opgenomen.
 
 In hoofdstuk III wordt voorgesteld de invoerrechten op Bonaire, Sint Eustatius
en Saba vast te stellen op nihil. Ingevolge hoofdstuk IV beperkt zich de heffing
van de accijnzen op bier, wijn, gedistilleerd en tabaksproducten beperkt zich
tot het grondgebied van het openbare lichaam Bonaire. Daarentegen gelden de
regels betreffende de accijns op benzine onverkort op alle drie de eilanden.
Dit verschil is een continuering van de bestaande situatie.
 
 De hoofdstukken I en II betreffende de definities respectievelijk het
douaneformaliteitenstelsel gelden onverkort op alle drie de eilanden en zijn
bijvoorbeeld van betekenis voor de op Bonaire, Sint Eustatius en Saba toegepaste
heffing van accijnzen bij invoer en voor de in de Belastingwet BES opgenomen
heffing van algemene bestedingsbelasting bij de invoer. Het instrumentarium
van het formele douanerecht omvat ondermeer het formaliteitenstelsel, de aangifte,
bezwaar en beroep, invordering, bestuurlijke boeten en strafrechtelijke bepalingen. 
 
 Schematisch betekent dit het navolgende:
 Tabel 1 
 
 
 
 
 
 
 
 Hoofdstuk 
 Bonaire 
 Saba & Sint Eustatius 
 
 
 
 
 I. Definities II. Douaneformaliteitenstelsel 
 Ja 
 Ja 
 
 
 
 
 
 
 
 III. Invoerrechten 
 Tegen
een tarief van nihil 
 Tegen een tarief van nihil 
 
 
 
 
 
 
 
 IV. Accijns: 
 
 
 
 
 – Gedistilleerd
 Ja
 Nee
 
 
 – Wijn
 Ja
 Nee 
 
 
 – Bier
 Ja
 Nee
 
 
 – Tabaksproducten
 Ja
 Nee
 
 
 – Benzine
 Ja
 Ja
 
 
 
 
 Afgezien van de accijnsheffing ontstaat op deze wijze een gelijke behandeling
van ingevoerde goederen op Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Op de drie eilanden
is ook een algemene bestedingsbelasting (hierna: ABB) van toepassing. Volledigheidshalve
wordt opgemerkt dat in de latere schakels op de eilanden bij de levering van
goederen geen ABB meer in rekening hoeft te worden gebracht. Hierdoor resteert
bij invoer van een goed en de eventueel daaropvolgende leveringen maar één
heffingsmoment. Hierdoor wordt – op Bonaire – een duidelijke versimpeling
bereikt ten opzichte van de thans geldende situatie. Immers, op Bonaire worden
thans bij invoer niet alleen invoerrechten geheven maar ook omzetbelasting
bij invoer. Vervolgens is in latere schakels over de levering van hetzelfde
goed weer omzetbelasting verschuldigd zonder dat de al op de goederen drukkende
omzetbelasting kan worden verrekend (met uitzondering van de ondernemer die
ook al ter zake van de invoer omzetbelasting over de goederen heeft moeten
afdragen; hij mag die omzetbelasting wel verrekenen). Uiteindelijk wordt de
consument op Bonaire geconfronteerd met een goed waarop invoerrechten en een
(eventueel) gecumuleerde omzetbelasting rusten. In de huidige situatie bepaalt
het aantal schakels in de handelsketen de effectieve druk op het goed, terwijl
in de voorgestelde situatie het aantal schakels irrelevant is en enkel het
eenduidige ABB tarief op de goederen drukt. Ook op Saba en Sint Eustatius
ligt de situatie momenteel anders. Immers, op Saba en Sint Eustatius geldt
nu al het nihiltarief voor de invoerrechten. Daarnaast wordt bij invoer geen
belasting op de bedrijfsomzetten (BBO) geheven. Echter, in alle latere schakels
is over de levering van het goed BBO verschuldigd zonder dat de al op de goederen
drukkende BBO kan worden verrekend. Uiteindelijk wordt de consument op Saba
en Sint Eustatius geconfronteerd met een goed waarop een (eventueel) gecumuleerde
BBO rust. In de huidige situatie bepaalt het aantal schakels in de handelsketen
de effectieve druk op het goed, terwijl in de voorgestelde situatie het aantal
schakels irrelevant is en enkel het eenduidige ABB tarief op de goederen drukt.
 
 In het nieuwe fiscale stelsel ontstaat een meer overzichtelijke situatie.
Op Bonaire, Sint Eustatius en Saba zullen geen klassieke invoerrechten meer
worden geheven en de bestaande situatie op het terrein van de accijnzen blijft
gehandhaafd. Hiermee wordt eveneens tegemoetgekomen aan de wens van met name
de twee Bovenwindse eilanden om de bestaande zogenoemde «free port»
status te handhaven, zoals blijkt uit punt 19 van de Slotverklaring van de
Miniconferentie van 10 en 11 oktober 2006.
Hierin zijn de BES eilanden en Nederland overeengekomen dat «(d)e mogelijkheid en de wenselijkheid voor Sint Eustatius en Saba
om ieder hun «free port» te behouden, ... tevens word(t) onderzocht». De reden voor de uitzonderingssituatie voor Sint Eustatius en Saba
is terug te voeren op de positie van Sint Maarten als «tax
and duty free» toerismebestemming. Sint Maarten is hierdoor een aantrekkelijke
aanlegplaats voor cruiseschepen die vanuit de Verenigde Staten vertrekken
en verschillende Caribische eilanden aandoen. Vanwege het feit dat Sint Maarten
zich onder andere aanprijst als «tax and duty free» bestemming
kan Sint Maarten mee in de concurrentiestrijd in het oostelijke deel van het
Caribische gebied. Sint Maarten heeft onder andere te maken met concurrentie
van eilanden zoals Saint Thomas (onderdeel van de Amerikaanse Maagdeneilanden),
Saint Barthélemy (een Franse collectivité d’outre mer)
en New Providence en Grand Bahama (beide onderdeel van de Bahamas). Omdat
Sint Eustatius en Saba voor de aanvoer van goederen en toeristen alsmede de
afname van diensten vrijwel geheel, direct of indirect, afhankelijk zijn van
Sint Maarten, heeft het land Nederlandse Antillen de drie bovenwindse eilanden
voor de fiscale wetgeving doorgaans als één geheel behandeld.
Indien – ondanks de bestaande vervlechting met Sint Maarten –
toch wordt gekozen voor de opheffing van de «free port» status
van Sint Eustatius en Saba, zullen de burgers en bedrijven op deze eilanden
dit direct merken. De invoerrechten die in een dergelijk geval extra op de
goederen zouden gaan drukken, verhogen de prijzen van de goederen waardoor
uiteindelijk het besteedbare inkomen van de inwoners van Saba en Sint Eustatius
te zeer zouden kunnen worden aangetast. Omwille van het voorkomen van dit
effect worden de invoerrechten op Saba en Sint Eustatius vooralsnog op nihil
gehouden. Ter bevordering van een zo eenduidig mogelijk systeem is deze lijn
vooralsnog ook doorgetrokken naar Bonaire. De budgettaire derving als gevolg
van de materiële afschaffing van de invoerrechten op Bonaire is deels
gecompenseerd in de tariefstelling voor de ABB en deels door de uitbreiding
van het begrip accijnsgoederen met wijn, rooktabak, sigaren en cigarillo’s,
waaronder in de huidige opzet onder tabaksprodukten alleen wordt verstaan
sigaretten.
 2) Inhoud van de verschillende hoofdstukken
 In het vervolg van de memorie van toelichting wordt rekening gehouden
met het voor het nieuwe fiscale stelsel geldend uitgangspunt dat de bestaande
Nederlands-Antilliaanse fiscale regelingen op het terrein van het formele
douanerecht, het materiële douanerecht en de accijnzen na ingang van
de nieuwe staatkundige verhoudingen zoveel mogelijk als startpunt gelden.
Voor zover sprake is van voortzetting van de bestaande regelingen wordt een
uitgebreide toelichting achterwege gelaten. Het voorgaande betekent dan ook
dat, waar dat nodig is, met name aandacht zal worden geschonken aan de onderdelen
die zijn toegevoegd dan wel zijn geschrapt in het kader van de beoogde vereenvoudiging
en modernisering van het bestaande Nederlands-Antilliaanse fiscale stelsel.
Louter taalkundige verbeteringen worden echter niet nader toegelicht.
 2.1) Formeel douanerecht
 De hoofdstukken I en II van dit wetsvoorstel bevatten definities, alsmede
het douaneformaliteitenstelsel op het gebied van het formele douanerecht voor
de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba. In deze hoofdstukken
die de structuur van de huidige Nederlands-Antilliaanse Algemene Verordening
I. U. en D. 1908 («I. U. en D.» staat voor In-, Uit- en Doorvoer)
als uitgangspunt hanteren, zijn de volgende hoofdonderwerpen geregeld:
 a. rechten en verplichtingen van personen;
 b. ambtelijke bevoegdheden;
 c. het stelsel van formaliteiten en toezicht met betrekking tot goederen
en goederenverkeer;
 d. douaneschuld;
 e. bezwaar en beroep; en 
 f. bestuurlijke boeten, alsmede strafrechtelijke en strafvorderlijke bepalingen.
 
 De inleidende bepalingen van hoofdstuk I van dit voorstel van wet bestaan
uit definities die voor de gehele Douane- en Accijnswet BES van toepassing
zijn, tenzij hiervan verderop in de wet uitdrukkelijk wordt afgeweken. Het
formele douanerecht dat is opgenomen in hoofdstuk II van dit wetsvoorstel
is onderverdeeld in negen titels, te weten: Titel 1 Algemene bepalingen; Titel
2 In-, uit- en doorvoer; Titel 3 Ambtelijke bevoegdheden en verplichtingen
van personen; Titel 4 Heffing, inning en invordering; Titel 5 Beschikking,
bezwaar en beroep; Titel 6 Zekerheid; Titel 7 Douane-entrepots; Titel 8 Bestuurlijke
boeten en strafrechtelijke bepalingen; en Titel 9 Geheimhouding en bijzondere
bepalingen.
 Modernisering
 Hoewel de Algemene Verordening I. U. en D. 1908 sinds haar inwerkingtreding
diverse malen is geactualiseerd, is de regeling inmiddels verouderd. Vandaar
dat de gelegenheid te baat is genomen om het formele douanerecht te moderniseren.
Het in dit wetsvoorstel opgenomen formele douanerecht is niet alleen herzien
om rekening te kunnen houden met de nieuwe staatkundige realiteit, maar ook
met ontwikkelingen in mondiaal kader die dienen door te werken in de onderhavige
douaneregelgeving. Enerzijds bestaat de behoefte aan meer handelsvereenvoudiging,
maar anderzijds is er ook behoefte aan meer veiligheid als reactie op de gebeurtenissen
van 11 september 2001 in de Verenigde Staten van Amerika. Bij de ontwikkeling
van het formele douanerecht voor de BES eilanden is tevens gelet op de praktische
hanteerbaarheid van dit recht, waar nodig en mogelijk, gebruik gemaakt van
in de in Nederland geldende Algemene douanewet gehanteerde begrippen, waardoor
desgewenst bij de Nederlandse literatuur en jurisprudentie te rade kan worden
gegaan. Ten slotte is vanwege het handelsverkeer met Europese landen, het
in de Europese Unie geldende Communautair Douane Wetboek ((hierna: CDW) mede
in de beschouwing genomen bij het voorbereiden van de voorgestelde herziening.
De omstandigheid dat in een aantal Franse en Engelse overzeese gebiedsdelen
dit recht eveneens van toepassing is, vormt daartoe nog een extra reden. Het
onderhavige formele douanerecht dient ook ter aanvulling van de materiële
accijnswetgeving die is neergelegd in hoofdstuk IV van dit wetsvoorstel ter
zake van de invoer van goederen.
 
 Het formele douanerecht zoals neergelegd in dit voorstel van wet is geschikt
om de regionale en internationale samenwerking op economisch gebied te stimuleren,
de export te bevorderen en de aantrekkelijkheid van investeringen op de BES
eilanden te vergroten. Aan het voorgestelde – gemoderniseerde –
formele douanerecht liggen een drietal bronnen ten grondslag:
 a) het voorstel is, mede uit een oogpunt van continuïteit, gebaseerd
op de structuur van de huidige Algemene Verordening I. U. en D. 1908, met
name waar het relatief nieuwe elementen in die wetgeving betreft. Te denken
valt daarbij ondermeer aan de bepalingen op het terrein van ambtelijke bevoegdheden
en strafrecht, die bij de op 5 december 1997 in werking getreden wijziging
van de Algemene Verordening I. U. en D.1908 grondig zijn aangepast;
 b) het voorstel houdt voorts rekening met de ontwikkelingen in mondiaal
kader. Op initiatief van de Wereld Douane Organisatie (hierna: WDO) is de
Internationale Overeenkomst inzake de vereenvoudiging en harmonisatie van
douaneprocedures ingrijpend herzien bij het te Brussel totstandgekomen Protocol
van 26 juni 1999 (hierna: de herziene Overeenkomst van Kyoto). Met de
invoering van het formele douanerecht in dit wetsvoorstel wordt uitvoering
gegeven aan bedoeld Protocol. Te verwachten valt
dat een Kyoto-conforme douanewetgeving voor het internationaal opererende
bedrijfsleven een belangrijk criterium zal zijn voor de keuze van vestigingsplaatsen
en het doen van investeringen;
 c) ten slotte is vanwege de intentieverklaring van Nederland en de Nederlandse
Antillen om de resolutie «Framework of Standards to Secure and Facilitate
Global Trade» van de WDO (juni 2005) te
implementeren in het formele douanerecht, rekening gehouden met dit instrument
dat ten doel heeft de veiligheid te verhogen voor goederen die in casu de
BES eilanden binnenkomen of verlaten.
 Niet-fiscale taken
 Het formele douanerecht zoals voorgesteld in dit wetsvoorstel, strekt
ertoe een moderne basis te zijn voor de inzet van de douane als overheidsdienst
voor alle taken die aan deze dienst zijn en zullen worden opgedragen. Immers,
naast de klassieke fiscale taken (de heffing en inning van belastingen ter
zake van de invoer) is de douane belast met een – nog steeds toenemend –
aantal niet-fiscale of niet-financiële taken. Ook hierin wordt in het
thans voorgestelde formele douanerecht voor de BES eilanden voorzien. De nadruk
ligt daarbij op de verzekering van vooral de gezondheid van mens, plant en
dier, kwaliteit van producten en veiligheid waarbij de zorg voor een goed
milieu niet uit het oog wordt verloren. Dit is een logische ontwikkeling omdat
de douane de overheidsdienst bij uitstek is die controle uitoefent op de in-,
uit- en doorvoer van goederen. Bij het tot stand brengen van nieuwe regels
ten aanzien van bepaalde producten, bijvoorbeeld bepaalde kwaliteitsnormen
ten aanzien van voedingsmiddelen ten behoeve van de volksgezondheid, zal het
noodzakelijk zijn deze normen ook bij de invoer van dergelijke goederen te
doen naleven. Door de toename van de niet-fiscale douanetaken is de douane
ook betrokken bij de bestrijding van inbreuken op de wetgeving inzake in-
en uitvoer in brede zin. Het gaat daarbij bijvoorbeeld om het tegengaan van
drugssmokkel, illegale handel in wapens of namaakartikelen, strategische goederen
en dergelijke. De douane is door haar centrale rol bij de controle van de
internationale handelsstromen van nature een goede partner bij de bestrijding
van dit soort vormen van – vaak georganiseerde – criminaliteit.
 Gekozen wettelijke structuur
 Het formele douanerecht zoals dit in dit wetsvoorstel is vormgegeven,
heeft het karakter van kaderwetgeving die een nadere invulling via lagere
regelgeving noodzakelijk maakt. Bij de keuze welke bepalingen in welk wettelijk
instrument thuis horen is – met inachtneming van de schaalgrootte van
de BES eilanden en de maatschappelijke context – zoveel mogelijk de
navolgende lijn gevolgd.
 Bepalingen van principiële aard, zoals de rechten en verplichtingen
van personen, de bevoegdheden en verplichtingen van de douane, de inrichting
van het stelsel van formaliteiten en toezicht, de regeling van bezwaar en
beroep en die inzake bestuursrechtelijke boeten en strafrechtelijke sancties,
kortom de bepalingen die vooral de rechtsorde betreffen, horen thuis op het
niveau van de wet. Regelingen ter uitwerking van het stelsel van formaliteiten
en toezicht, die binnen de in de wet gestelde kaders moeten vallen, maar waaraan
overigens rechtsgevolgen met een bredere strekking zijn verbonden, passen
in die benadering in een algemene maatregel van bestuur. Regelingen ter uitvoering
van de wet of algemene maatregel van bestuur worden uitgewerkt bij ministeriële
regeling indien het betreft voorschriften van administratieve aard of uitwerking
van details van een regeling, dan wel indien het betreft voorschriften die
dikwijls wijziging behoeven of voorschriften, waarvan is te voorzien dat die
met grote spoed moeten worden vastgesteld.
 Hoofdlijnen formeel douanerecht
 Allereerst wordt in het formele douanerecht het stelsel van formaliteiten en toezicht gecreëerd: het douanestelsel. De uitwerking van dat
douanestelsel wordt voor een deel overgelaten aan lagere wettelijke regelingen.
In dit stelsel wordt er van uitgegaan dat het overschrijden van de grens van
de territoriale zee en het luchtruim, als zodanig nog niet leidt tot invoer
in douanerechtelijke zin. Daarbij moet douanetoezicht worden gehouden op de
goederen totdat zij zijn ingevoerd in douanerechtelijke zin of indien zij
een andere bestemming krijgen dan invoer. Dat toezicht moet worden geformaliseerd
door een douanekantoor dat veelal dicht bij de havens is gelegen. Om aan goederen
een bestemming te geven moet een douaneaangifte worden gedaan. Omdat de aangifteverplichting
geldt voor alle bestemmingen worden aan de aangifte en de controle daarop
afzonderlijke gedeelten van het formele douanerecht gewijd. Het douanetoezicht
wordt beëindigd doordat goederen na vervulling van alle douaneformaliteiten
ingevoerd worden, worden vernietigd of in doorgaand vervoer het grondgebied
van een openbaar lichaam weer verlaten.
 
 Om vrijelijk over binnengebrachte goederen te kunnen beschikken moeten
deze worden ingevoerd. Dit brengt mee dat er in voorkomende gevallen verschuldigdheid
kan ontstaan voor het betalen van de rechten bij invoer. Ingevolge artikel
3.2, tweede lid worden de invoerrechten echter gesteld op nihil. Naast het
indienen van een douaneaangifte moeten ingevolge het formele douanerecht bij
de in- of uitvoer van goederen ook de voorwaarden worden vervuld die zijn
vastgesteld op onder andere het gebied van gezondheid, kwaliteit van producten
en handelspolitiek. Tevens bevat het formele douanerecht een aantal regelingen
op grond waarvan de heffing kan worden opgeschort. Het betreft hier de situaties
waarin aan goederen de bestemming doorgaand vervoer of inslag in douane-entrepot
of economische zone wordt gegeven. Goederen die ten uitvoer zijn aangegeven
dienen bij een aangewezen douanekantoor te worden aangebracht, waarna de goederen
onder douanetoezicht blijven tot zij de BES eilanden hebben verlaten.
 
 Vervolgens worden in hoofdstuk II de ambtelijke bevoegdheden van de inspecteur
voor de uitoefening van douanetoezicht, waaronder de douanecontrole van goederen
en het goederenverkeer, bij elkaar gebracht. Vanwege de cumulatie van uiteenlopende
taken heeft de inspecteur één set controlebevoegdheden om het
logistieke proces te kunnen volgen. Voorts wordt in het voorgestelde hoofdstuk
II, in vergelijking met de Algemene Verordening I. U. en D. 1908, gekozen
voor een andere opzet van de onderdelen verschuldigdheid, beboeting en bestraffing.
Eveneens is in hoofdstuk II van dit voorstel van wet in de titel over heffing
en invordering een uitputtende regeling neergelegd voor het ontstaan, de berekening
en het mededelen van de douaneschuld. Voor deze onderdelen wordt inhoudelijk
aangesloten bij het bestaande Nederlands-Antilliaanse formele douanerecht
zoals neergelegd in de Algemene Verordening I. U. en D. 1908, vandaar dat
voor een toelichting kortheidshalve wordt verwezen naar het artikelsgewijze
deel van deze memorie van toelichting.
 2.2) Materieel douanerecht
 Hoofdstuk III van dit wetsvoorstel bevat de regelgeving op het gebied
van het materiële douanerecht voor de openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba. In dit hoofdstuk worden het tarief van invoerrechten, de
douanewaarde, de vrijstellingen en de teruggaaf van invoerrechten geregeld.
 
 De in hoofdstuk III opgenomen onderwerpen zijn thans geregeld in de Landsverordening
tarief van invoerrechten (hierna: LVTI). De LVTI zal in enigszins gemoderniseerde
vorm als hoofdstuk III van de Douane- en Accijnswet BES gelden in voormelde
drie openbare lichamen en is, mede vanuit het oogpunt van continuïteit
en herkenbaarheid, gebaseerd op de structuur van de LVTI. Voor de toepassing
van dit hoofdstuk vormen de drie openbare lichamen als Caribische deel van
het land Nederland tezamen drie afzonderlijke douanegebieden waarin in elk
van de douanegebieden een invoerrechtentarief van nihil geldt.
 
 Bij de ontwikkeling van het materiële douanerecht voor de BES eilanden
is rekening gehouden met de hanteerbaarheid van dat recht. Daarom is, waar
nodig en mogelijk, gebruik gemaakt van reeds in de Algemene douanewet gehanteerde
begrippen, waardoor desgewenst te rade gegaan kan worden bij de Nederlandse
literatuur en jurisprudentie. Tenslotte is vanwege het handelsverkeer met
Europese landen, het in de Europese Unie geldende CDW mede in de beschouwing
genomen bij het voorbereiden van de voorgestelde aanpassingen. Hoofdstuk III
van dit wetsvoorstel is voorts de juridische basis voor de verschuldigdheid
van invoerrechten en is tevens een basis voor de factoren die in acht dienen
te worden genomen voor de vaststelling van de omvang van de belastingschuld
voor goederen bij invoer. Voor de heffing van algemene bestedingsbelasting
bij invoer wordt aangesloten bij de in hoofdstuk III omschreven douanewaarde.
De douanewaarde van goederen is gebaseerd op de Overeenkomst inzake de toepassing
van Artikel VII van de GATT-overeenkomst 1994 (hierna: GATT-code) en is één
van de twee maatstaven van heffing voor de vaststelling van de omvang van
de belastingschuld voor goederen bij invoer.
 
 Net als in de meeste douaneregelingen gebruikelijk is, zijn ook in dit
hoofdstuk III van het wetsvoorstel Douane- en Accijnswet BES de gevallen vastgesteld
waarin invoer kan plaatsvinden onder een vrijstellingsregeling op grond waarvan
de goederen zijn ontheven van toepassing van invoerrechten die normaliter
zouden worden geheven. Omdat de invoerrechten tegen een nihiltarief worden
geheven, lijken de vrijstellingsbepalingen hun belang te hebben verloren.
Desalniettemin kan voor de heffing van algemene bestedingsbelasting bij invoer
en accijns bij invoer worden aangesloten bij de uit dit hoofdstuk voortvloeiende
vrijstellingsbepalingen.
 2.3) Accijnzen
 In hoofdstuk IV van dit wetsvoorstel is de accijnsregelgeving voor de
BES eilanden opgenomen. Op dit moment kennen de Nederlandse Antillen vijf
verschillende regelingen, namelijk de Gedistilleerdverordening 1908, de Landsverordening
accijns op bier 1970, de Landsverordening accijns van sigaretten 1970, de
Landsverordening tot heffing van een bijzonder invoerrecht op benzine en de
Regeling bijzonder invoerrecht op benzine Bovenwindse Eilanden. Gezien de
heffing en structuur kan het bijzonder invoerrecht op benzine ook als een
accijns worden aangemerkt.
 
 Deze vijf regelingen worden in het kader van de staatkundige hervorming
opgenomen in één hoofdstuk. Hierdoor wordt in hoofdstuk IV een
gemeenschappelijk kader geschapen voor de heffing van accijns bij uitslag
en de heffing van accijns bij invoer. Eén regeling voor alle accijnzen
dus, waarbij enerzijds wordt aangesloten bij de huidige Nederlands-Antilliaanse
systematiek, maar waarbij anderzijds ook een modernisering naar het voorbeeld
van de Nederlandse Wet op de accijns wordt doorgevoerd.
 
 Hierdoor blijft de situatie gehandhaafd dat op Bonaire een accijns worden
geheven over gedistilleerde drank, bier en sigaretten. De van oudsher bestaande
situatie dat er op Saba en Sint Eustatius geen accijns wordt geheven over
andere goederen dan benzine blijft dus gehandhaafd. 
 De accijns op benzine (op dit moment is het formeel een bijzonder invoerrecht)
zal daarentegen wel op de drie eilanden worden geheven. Voor de definiëring
van het accijnsgoed zal worden verwezen naar het geharmoniseerde systeem van
productaanduidingen voor het douanerecht (bier, wijn, tabaksproducten en benzine).
Ten slotte blijven dezelfde – overigens ook in Nederland geldende –
heffingsmomenten gehandhaafd.
 
 Ondanks de voortzetting van bovengenoemde Nederlands-Antilliaanse elementen
zijn er ook wijzigingen. Op Bonaire wordt een accijns geïntroduceerd
op wijn, sigaren en cigarillo’s en op rooktabak. Het voorstel voorziet
in de mogelijkheid onderdelen ervan later in werking te laten treden. Voor
de uitvoerbaarheid van de heffing over deze nieuwe accijnsproducten is dit
noodzakelijk. Daarom zullen de onderdelen die zien op de heffing over deze
producten enkele maanden na de transitiedatum in werking treden.
 
 Omdat de bestaande Nederlands-Antilliaanse accijnswetgeving is neergelegd
in vijf verschillende regelingen en alleen al vanwege die reden op tal van
punten niet eensluidend is en daarnaast op punten (sterk) verouderd is, wordt
in het kader van de modernisering van de accijnsregelgeving in hoofdstuk IV
van dit wetsvoorstel eenvoudshalve de structuur van de in Nederland geldende
Wet op de accijns gevolgd. Hierdoor is de indeling van het hoofdstuk als volgt:
inleidende bepalingen, definities accijnsgoederen en tarieven, uitslag, invoer,
vrijstellingen, bijzondere bepalingen (waaronder de regeling inzake accijnszegels)
en de verbodsbepalingen. Daarnaast is met uitzondering van titel I (de inleidende
bepalingen) en titel II (de definities van vier accijnsgoederen en de tarieven)
vanwege dezelfde hiervoor genoemde redenen de inhoud van de overige titels
van hoofdstuk III grotendeels gebaseerd op de corresponderende bepalingen
uit de Wet op de accijns.
 
 Op de heffing van accijns bij uitslag is het formele recht en invorderingsrecht
zoals neergelegd in het wetsvoorstel Belastingwet BES van toepassing, terwijl
op de heffing van accijns bij invoer de bepalingen van hoofdstuk II van dit
voorstel van wet van toepassing zijn. Deze onderverdeling is eveneens doorgevoerd
in het hoofdstuk over de algemene bestedingsbelasting in het wetsvoorstel
Belastingwet BES. In het navolgende wordt kort stil gestaan bij de heffing
van accijnzen bij uitslag respectievelijk invoer.
 Accijns bij uitslag
 De heffing van accijns in het binnenlands verkeer wijzigt niet wezenlijk
ten opzichte van de bestaande systematiek. Wanneer een accijnsgoed binnen
een bepaalde plaats wordt gehouden, is er nog geen accijns verschuldigd. Die
plaats is een douane-entrepot, een handels- en dienstenentrepot of een accijnsgoederenplaats
(hierna: AGP). Onder handels- en dienstenentrepot en douane-entrepot wordt
hetzelfde begrepen als bedoeld in hoofdstuk V respectievelijk titel VI van
hoofdstuk II van dit wetsvoorstel. Deze begrippen zijn reeds bekend in de
bestaande Nederlands-Antilliaanse accijnsregelingen. De AGP omvat alle momenteel
gehanteerde begrippen voor plaatsen waar bier, gedistilleerd, wijn, tabaksproducten
en benzine (accijnsgoederen) voorhanden mogen zijn zonder dat er accijns verschuldigd
is, zoals de distilleerderij, de bergplaats en het accijnsentrepot.
 
 Op het moment dat de accijnsgoederen worden uitgeslagen, vindt de heffing
plaats. Onder uitslag wordt verstaan het brengen van de accijnsgoederen buiten
de AGP. Op dat moment is accijns verschuldigd tegen het dan geldende tarief.
Als uitslag geldt ook het verbruiken van een accijnsgoed binnen een AGP. Ook
het vervaardigen van een accijnsgoed buiten een AGP en het voorhanden
hebben van een accijnsgoed zonder dat er accijns over is betaald is uitslag.
 Accijns bij invoer
 Er is ook accijns verschuldigd bij invoer. Invoer is het brengen van benzine
naar één van de drie eilanden en het brengen van bier, wijn,
gedistilleerd of tabaksproducten naar Bonaire. Het brengen van benzine van
het ene naar het andere eiland geldt ook als invoer. Als invoer geldt daarnaast
het brengen van benzine vanuit een douane-entrepot of vanuit een handels-
en dienstenentrepot naar een plaats binnen één van de openbare
lichamen en het brengen van bier, gedistilleerd, wijn of tabaksproducten vanuit
een douane-entrepot of vanuit een handels- en dienstenentrepot naar een plaats
binnen Bonaire. Als er sprake is van invoer zijn de bepalingen over de heffing
van invoerrechten als bedoeld in hoofdstuk III van dit wetsvoorstel van overeenkomstige
toepassing. Volledigheidshalve wordt erop gewezen dat een accijnsgoed bij
invoer wordt getroffen door zowel de heffing van accijns als de nihilheffing
van invoerrechten. Ook dit is een continuering van de bestaande Nederlands-Antilliaanse
situatie.
 2.4) Handels- en dienstenentrepot
 Dit wetsvoorstel kent naast het formele douanerecht (de hoofdstukken I
en II), materiële douanerecht (in hoofdstuk III) en de accijnzen (in
hoofdstuk IV), tevens een hoofdstuk waarin een speciaal soort douane-entrepot
wordt geregeld. Het gaat om een handels- en dienstenentrepot. In zo’n
entrepot kunnen goederen zonder heffing van invoerrechten, accijnzen en algemene
bestedingsbelasting worden binnengebracht. Indien deze goederen vervolgens
niet in het vrije verkeer van de BES eilanden worden gebracht vinden deze
heffingen niet meer plaats. De belangrijkste verschillen tussen een douane-entrepot
en een handels- en dienstenentrepot zijn dat binnen het laatstgenoemde entrepot
veel meer bewerkingen aan de goederen mogen plaatsvinden en dat vanuit het
handels- en dienstenentrepot ook een beperkt aantal, op het buitenland, gerichte
diensten kan worden verricht. Uiteraard geldt wel dat de levering van goederen
aan personen op de BES eilanden of het verrichten van diensten aan personen
in de BES eilanden leidt tot de heffing van invoerrechten (zij het tegen nihil),
accijnzen (indien het om accijnsgoederen gaat) en algemene bestedingsbelasting.
 
 In feite worden door deze speciale regeling een aantal normale en internationaal
gebruikelijke regelingen in het (internationale) handels- en dienstenverkeer
op het gebied van indirecte belastingen samengevoegd. Het is gebruikelijk
dat goederen die slechts tijdelijk worden ingevoerd voor bijvoorbeeld opslag
of bewerking en dergelijk om vervolgens weer te worden uitgevoerd, onbelast
blijven zolang zij geacht kunnen worden zich niet in het vrije verkeer te
bevinden. Voor zover er in of vanuit een handels- en dienstenentrepot diensten
worden verricht – binnen het regime voor deze entrepots is slechts het
verrichten van enkele nauw omschreven en puur op het buitenland gerichte diensten
toegestaan – zijn dat per definitie diensten die in het buitenland worden «verbruikt».
Daarvoor is de algemene internationale standaard dat deze diensten voor de
indirecte belastingen – zoals de algemene bestedingsbelasting (ABB) –
het land van oorsprong onbelast kunnen verlaten. Daarom wordt op deze in of
vanuit een handels- en dienstenentrepot verrichte internationale diensten
geen ABB te worden geheven.
 
 Afgezien van deze vormgeving is het resultaat van een en ander materieel
niet anders dan in bijvoorbeeld voor deze internationale activiteiten voor
de indirecte belastingen in Nederland en de rest van Europa gebruikelijk is.
Voor alle andere belastingen genoemd in de Belastingwet BES geldt dat
bedrijven en ondernemers die zijn toegelaten tot zo’n handels- en dienstenentrepot
worden behandeld als iedere andere belastingplichtige. Er gelden voor deze
groep ondernemers geen bijzondere privileges – ook niet voor bijvoorbeeld
administratieve en andere verplichtingen. Integendeel, om tot een handels-
en dienstenentrepot te worden toegelaten, moet worden voldaan aan bijzondere
voorwaarden en verplichtingen.
 3) EU aspecten
 De BES eilanden worden ook in de nieuwe staatkundige verhoudingen voor
de toepassing van het EG Verdrag aangemerkt als behorende tot de Landen en
Gebieden Overzee (hierna: LGO). Het EG Verdrag is derhalve, met uitzondering
van het vierde deel daarvan en het daarop gebaseerde LGO-besluit, niet van toepassing. De BES eilanden behoren dan ook niet tot het
douane- of accijnsgebied van de Europese Gemeenschap.
 
 Hoewel de LGO niet behoren tot het douanegebied van de Europese Gemeenschap,
kunnen bepaalde goederen uit deze landen en gebieden zonder de heffing van
invoerrechten in het vrije verkeer in de EG worden gebracht. Hiervoor stelt
het LGO-besluit regels. Voor de in de EG ingevoerde producten van oorsprong
uit de LGO zijn noch invoerrechten noch kwantitatieve beperkingen van toepassing.
Deze regeling is niet wederkerig, dat wil zeggen dat onder bepaalde voorwaarden
de producten van oorsprong uit de Gemeenschap aan door de LGO vastgelegde
invoerrechten of -heffingen kunnen worden onderworpen. De voor de Gemeenschap
toegepaste regeling mag evenwel niet minder gunstig zijn dan die welke wordt
toegekend aan derde landen overeenkomstig het beginsel van de door de LGO
meest begunstigde natie, tenzij het gaat om een ander LGO dan wel een ontwikkelingsland.
Voorts maakt een overslagprocedure het in bepaalde omstandigheden mogelijk
dat producten welke niet uit de LGO van oorsprong zijn maar daar uit een derde
land worden ingevoerd en waarvoor de invoerrechten of -heffingen in de LGO
zijn betaald, in de EG worden ingevoerd overeenkomstig de voordelige LGO-regeling.
Behoudens uitzonderingen is deze procedure niet van toepassing op landbouwproducten
of goederen verkregen door de verwerking van landbouwproducten. De procedures
rondom de verkrijging van deze preferentiële behandeling bij invoer in
de EG hebben hun weerslag gekregen in de in dit wetsvoorstel vervatte douaneregelingen.
 4) Uitvoeringsaspecten
 De door de Belastingdienst te maken kosten zullen worden gedekt binnen
de begroting van de Belastingdienst. Bij voorjaarsnota/kaderbrief wordt vastgesteld
of de Belastingdienst wordt gecompenseerd voor de uitvoeringskosten of dat
de inzet op andere uitvoeringstaken wordt verminderd.
 5) Budgettaire aspecten
 In onderstaande tabel is een overzicht gegeven van de macro-opbrengsten
van de thans op BES eilanden gerealiseerde opbrengsten aan de hand van het
op de Nederlandse Antillen geldende regelingen betreffende de invoerrechten
en de accijnzen. Naast deze opbrengsten worden de geraamde opbrengsten van
de verschillende in de Douane- en Accijnswet BES opgenomen belastingmiddelen
in een afzonderlijke kolom weergegeven.
 
 De budgettaire derving als gevolg van het nihiltarief in de invoerrechten
wordt grotendeels opgevangen door de geraamde meeropbrengst van de algemene
bestedingsbelasting ten opzichte van de bestaande omzetbelasting
en belasting op de bedrijfsomzetten en voor een klein deel door de geraamde
meeropbrengsten van de accijnsheffing vanwege de uitbreiding van de accijnsgoederen
op Bonaire en de verhoging van de benzineaccijns op Saba en Sint Eustatius
(naar het reeds bestaande niveau van Bonaire).
 Tabel 2 Budgettaire tabel Douane- en Accijnswet BES 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Opbrengst (oud)(x 1 000 USD) 
 Opbrengst (nieuw)(x 1 000 USD)
 Verschil 
 
 
 
 
 Invoerrechten 
 4 061 
 nihil 
 –/– 4 061
 
 
 Accijnzen 
 3 576 
 4 550 
 974 
 
 
 Totaal Douane- en Accijnswet BES 
 7 637 
 4 550 
 –/– 3 087
 
 
 
 
 II. ARTIKELSGEWIJZE DEEL VAN DE MEMORIE VAN TOELICHTING
 Het artikelsgewijze deel van deze memorie van toelichting hanteert hetzelfde
uitgangspunt als het algemene deel van de memorie van toelichting, namelijk
dat de bestaande Nederlands-Antilliaanse fiscale regelingen betreffende het
formele douanerecht, het materiële douanerecht, de accijnzen en de handels-
en dienstenentrepots na ingang van de nieuwe staatkundige verhoudingen worden
voortgezet. Indien niet anders aangegeven, wordt in deze artikelsgewijze toelichting
dan ook volstaan met een toelichting op de onderdelen die zijn toegevoegd,
gewijzigd of geschrapt in het kader van de beoogde vereenvoudiging en modernisering
van het bestaande Nederlands-Antilliaanse fiscale stelsel. Louter taalkundige
verbeteringen worden niet nader toegelicht. Wel wordt per artikel een korte
weergave van de inhoud gegeven.
 
 In hoofdstuk I zijn enkele inleidende bepalingen opgenomen die van toepassing
zijn voor de gehele Douane- en Accijnswet BES (dus niet uitsluitend voor de
douanewetgeving zoals opgenomen in de hoofdstukken II en III). Vervolgens
zijn in de hoofdstukken I, II en III het formele respectievelijk het materiële
douanerecht opgenomen. Ten aanzien van de hoofdstukken I, II en III kan vooraf
worden opgemerkt het vigerend douanerecht van de Nederlandse Antillen in ogenschouw
is genomen en waarbij steeds de vraag aan de orde kwam welke bepalingen zich
geheel, gedeeltelijk of helemaal niet leenden voor omzetting in Nederlands
recht. Met name het thans bestaande Nederlands-Antilliaanse douanerecht is
aan modernisering toe. Vandaar dat juist op dit punt een uitgebreide oriëntatie
heeft plaatsgevonden op het concept voor een nieuw formeel douanerecht waar
Nederlandse en Nederlands-Antilliaanse deskundigen jarenlang aan hebben gewerkt.
Dit concept heeft zijn weg echter nog niet heeft kunnen vinden naar het Nederlands-Antilliaanse
parlement, de Staten van de Nederlandse Antillen. Het voorgaande leidt er
dan ook toe dat de artikelsgewijze toelichting op het punt van het formele
douanerecht, vanwege de nodige moderniseringen, beduidend uitgebreider zal
zijn dan de artikelsgewijze toelichting op onderdelen die grotendeels zijn
overgenomen. Ondanks het feit dat de invoerrechten in dit voorstel op nihil
worden gesteld, is een modern formeel douanerecht nog steeds van eminent belang,
enerzijds om te kunnen voldoen aan internationale verplichtingen en anderzijds
vanwege het feit dat dit formele douanerecht noodzakelijk is voor de heffing
bij invoer van de algemene bestedingsbelasting de accijnzen. Het formele douanerecht
is voor deze twee heffingen die wel op de BES eilanden worden geheven integraal
van toepassing. Voor wat betreft de in het materiële douanerecht opgenomen
vrijstellingen geldt hetzelfde. Naast het op nihil stellen van het invoerrecht is het materiële douanerecht niet volledig achterwege gelaten,
zodat op termijn, mocht daar noodzaak toe bestaan, na een daartoe strekkende
wetswijziging alsnog kan worden overgegaan tot de heffing van invoerrechten.
 
 In hoofdstuk IV zijn de regels betreffende de heffing van accijns neergelegd.
Dit hoofdstuk is ten dele gebaseerd op de geldende Nederlands-Antilliaanse
accijnswetgeving, maar is voor wat betreft opzet en systematiek gemodelleerd
naar de Nederlandse Wet op de accijns. Ten slotte worden in hoofdstuk V de
regeling betreffende handels- en dienstenentrepots opgenomen.
 Hoofdstuk I Inleidende bepalingen
 Artikel 1.1
 In dit artikel zijn de begripsbepalingen opgenomen die gelden voor de
gehele Douane- en Accijnswet BES. Deze bepalingen zijn ook van betekenis voor
de op deze wet gegronde bepalingen, tenzij in die bepalingen anders is bepaald.
De begripsbepalingen zijn mede afgestemd op de definities in de herziene Overeenkomst
van Kyoto (Protocol tot wijziging van de Internationale Overeenkomst inzake
de vereenvoudiging en harmonisatie van douaneprocedures, met Aanhangsels en
Bijlagen; hierna Kyoto), die gelden voor de bijlagen bij die overeenkomst.
Een aantal definities spreekt voor zich. De hieronder aangehaalde definities
vereisen een nadere toelichting.
 
 Het begrip «aangever» wordt in onderdeel a omschreven als
de persoon die op eigen naam een aangifte doet of de persoon in wiens naam
een aangifte wordt gedaan. Het eerste geval dat genoemd wordt in de begripsomschrijving
heeft onder meer betrekking op een importeur van goederen die op eigen naam
zijn aangifte verzorgt. De importeur is aangever in voormelde zin. Het tweede
geval heeft het oog op vertegenwoordiging. Is daarvan sprake dan dienen twee
gevallen te worden onderscheiden:
 a. de vertegenwoordiging kan direct zijn indien de vertegenwoordiger in
naam en voor rekening van een andere persoon, de vertegenwoordigde, aangifte
doet. In dit geval is de vertegenwoordigde persoon, de aangever.
 b. de vertegenwoordiging kan indirect zijn indien de vertegenwoordiger
in eigen naam, maar voor rekening van een andere persoon aangifte doet. Bij
deze wijze van vertegenwoordiging is de vertegenwoordiger de aangever in de
zin van voormelde begripsomschrijving.
 In het geval van indirecte vertegenwoordiging wordt de naam van de vertegenwoordigde
persoon, de opdrachtgever, op de aangifte vermeld en berust de ondertekening «namens
deze» of «op last» op een volmacht tot vertegenwoordiging.
Een indirecte vertegenwoordiger is aansprakelijk voor de inhoud van de aangifte
en wordt gelijkgesteld met degene die op eigen naam aangifte doet. Een indirecte
vertegenwoordiger is met de vertegenwoordigde persoon eveneens hoofdelijk
aansprakelijk voor de voldoening van de douaneschuld en wordt voor de toepassing
van wettelijke bepalingen inzake bestuurlijke boeten en strafrechtelijke sancties
als aangever beschouwd.
 
 Onder het begrip «aangifte» worden in onderdeel b alle verklaringen
of handelingen begrepen die op grond van de wettelijke regelingen zijn vereist
zijn om goederen in- of uit te klaren of aan goederen een bepaalde toegelaten
douanebestemming te geven. Een aangifte is echter pas rechtsgeldig indien
deze in de voorgeschreven vorm en op de voorgeschreven wijze wordt gedaan. 
 Voor het in- of uitklaren van een zeeschip of luchtvaartuig wordt een
schriftelijke aangifte gedaan middels een zogeheten «Generale Verklaring».
In deze generale verklaring wordt informatie verstrekt die voor de Douane
en de statistiek van belang zijn. Voor de schriftelijke aangifte van de douanebestemming
van goederen wordt het model van het enig document gebruikt, tenzij in het
kader van een vereenvoudigde regeling de overlegging van een handelsbescheid
is toegestaan.
 Een mondelinge aangifte kan slechts worden gedaan in specifiek daarvoor
aangewezen situaties, met name waar het de invoer van goederen betreft waarvoor
aanspraak kan worden gemaakt op vrijstelling van invoerrechten. Als voorbeelden
kunnen worden genoemd de vrijstelling van invoerrechten voor de invoer van
goederen die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van reizigers en de
vrijstelling van invoerrechten die kan worden verleend voor de invoer van
eerbewijzen die zijn verleend door buitenlandse regeringen aan personen die
hun normale verblijfplaats op de BES eilanden hebben.
 Het wetsvoorstel voorziet er voorts in dat elektronische aangiften en
afhandeling de regel zijn en dat die kunnen worden gedaan volgens een daartoe
geëigend «format». Aangiften en afhandeling op papier vormen
de uitzondering.
 Voor de schriftelijke aangifte van de douanebestemming van goederen wordt
het model van het Enig document gebruikt, tenzij in het kader van een vereenvoudigde
regeling de overlegging van een handelsbescheid is toegestaan.
 Een mondelinge aangifte kan slechts worden gedaan in specifiek daarvoor
aangewezen situaties, met name waar het de invoer van goederen betreft waarvoor
aanspraak kan worden gemaakt op vrijstelling van invoerrechten. Tenslotte
wordt de mogelijkheid geopend om een andere handeling, bijvoorbeeld het passeren
van een kanaal in een rode en groene zone in het reizigersverkeer, in juridische
zin op te vatten als een aangifte.
 
 Het begrip «document» in onderdeel g, dient ter aanduiding
van aangiften die de inspecteur heeft aanvaard en geregistreerd en die vervolgens,
met een bepaalde geldigheidsduur, ten geleide, voor de in-, op- of uitslag
of ter dekking van een goederenbeweging fungeren. Waar in de regelgeving het
begrip document wordt gebruikt wordt daaraan in beginsel vorenbedoelde betekenis
gehecht. Teneinde stukken van deze aard te onderscheiden van vervoers- en
handelspapieren zoals ladingsbescheiden, goederenmanifesten, facturen of verklaringen
worden de laatstbedoelde stukken veelal als aangeduid als «bescheiden».
 
 Het begrip «inspecteur»of «ontvanger» wordt in
onderdeel h gedefinieerd. Voor de invulling van dit begrip heeft een oriëntatie
op de Algemene douanewet plaatsgevonden.
 De gedachte achter het hanteren van voormeld begrip is het feit dat de
interne verhoudingen binnen de douaneorganisatie niet van dusdanig belang
zijn voor de burger, dat bij elke bevoegdheidstoekenning moet worden aangegeven
door welke functionaris deze wordt uitgeoefend. Dit maakt de regelgeving nodeloos
complex en inflexibel. Het is dan ook overzichtelijker gebruik te maken van één
begrip dat alle bevoegdheden omvat.» In de definitie wordt aangegeven
dat ook andere functionarissen dan die welke tot de douanedienst behoren,
op aanwijzing van de Minister van Financiën in voorkomend geval in overeenstemming
met Onze Minister wie het mede aangaat, onder het begrip inspecteur of ontvanger
kunnen worden begrepen.
 
 Het begrip «wettelijke regelingen» in onderdeel j omvat het
douanerecht in brede zin, ondermeer de onderhavige wet en de lagere regelgeving,
de accijnswetgeving en de algemene bestedingsbelasting bij invoer. De betekenis
van een wettelijke omschrijving van de relevante wetgeving is vooral
gelegen in het belang van een afbakening van verplichtingen en bevoegdheden
die voortvloeien uit de douanetaak. Onder het begrip wettelijke regelingen
worden in beginsel ook gerangschikt de wettelijke voorschriften die in het
douanerecht in enge zin van overeenkomstige toepassing worden verklaard, zoals
de in de Belastingwet BES opgenomen regeling inzake de invordering van belastingen.
 
 Het begrip «douanewetgeving» in onderdeel r heeft betrekking
op het douanerecht in enge zin te weten de regelgeving met betrekking tot
de in- uit- en doorvoer van goederen die is neergelegd in de hoofdstukken
I tot en met III en de daarop gebaseerde lagere regelgeving.
 
 De omschrijving van het begrip «invoer van goederen» in onderdeel
s beoogt tot uitdrukking te brengen dat elk van de openbare lichamen een zogeheten
vrije goederenverkeer kent en dat in het goederenverkeer tussen de openbare
lichamen er sprake is van invoer van goederen. Telkens wanneer goederen worden
binnengebracht in een openbaar lichaam of vaartuigen één van
de BES eilanden aandoen, dienen de voorgeschreven douaneformaliteiten te worden
vervuld.
 
 Onder het begrip «invoerrechten» in onderdeel u wordt begrepen
de douanerechten die worden geheven ter zake van de invoer van goederen op
basis van een goederenlijst of nomenclatuur. Kosten in het kader van de invoer
van goederen worden in die definitie niet onder invoerrechten begrepen, doch
vallen wel onder het begrip douaneschuld. De omschrijving van het begrip invoerrechten
in vorenbedoelde zin heeft vooral betekenis voor de toepassing van het stelsel
van douaneformaliteiten en toezicht, waaronder de zekerheidstelling, en de
regelingen van bestuursrechtelijke en strafrechtelijke aard ter zake van overtreding
van het douanerecht.
 
 In het begrip «persoon» in onderdeel v zijn zowel natuurlijke
als rechtspersonen vervat. Onder rechtspersonen worden verstaan, de naamloze
vennootschappen, de stichtingen, de verenigingen met rechtspersoonlijkheid
en de besloten vennootschap.
 
 In onderdeel ff is een definitie gegeven van «accijnsgoed».
Dit is een goed dat ingevolge artikel 4.1 aan accijnsheffing is onderworpen.
In artikel 4.2 is het begrip vervaardigen van een accijnsgoed gedefinieerd.
Het begrip omvat elk handelen waarbij of waardoor een product ontstaat dat
wordt aangemerkt als een accijnsgoed of waardoor in de samenstelling van een
accijnsgoed wijziging wordt gebracht. Het kan daarbij gaan om de productie
van accijnsgoederen uit niet-accijnsgoederen zoals bijvoorbeeld de vervaardiging
van alcohol uit graan en de vervaardiging van bier uit gerst en hop alsook
om de vervaardiging van accijnsgoederen uit andere accijnsgoederen zoals bijvoorbeeld
de productie van alcohol uit wijn. Ook het toevoegen van andere stoffen aan
accijnsgoederen waardoor het volume van het accijnsgoed toeneemt dient te
worden aangemerkt als vervaardigen. Hierbij kan worden gedacht aan bijvoorbeeld
het toevoegen van dopes aan benzine. Het verpakken of het opnieuw verpakken
waardoor de aard van een accijnsgoed niet verandert, wordt niet aangemerkt
als het vervaardigen van een accijnsgoed. Indien van het desbetreffende accijnsgoed
de accijns is voldaan kan dit verpakken derhalve geschieden buiten een accijnsgoederenplaats.
 
 Onderdeel gg geeft een omschrijving van het begrip «accijnsgoederenplaats».
Het is een plaats die op grond van een vergunning ingevolge deze wet is aangewezen
als een plaats waar één of meer van de in artikel 4.1 bedoelde
soorten goederen mogen worden vervaardigd dan wel voorhanden mogen zijn zonder
dat voor die goederen accijns verschuldigd is. Hier mogen dus
accijnsgoederen aanwezig zijn die nog niet zijn uitgeslagen in de zin van
artikel 4.4. De belasting voor de accijnsgoederen wordt ingevolge artikel
4.35 verschuldigd op het tijdstip van de uitslag van die goederen.
 Artikel 1.2
 In artikel 1.2 is vastgelegd dat de douane- en accijnsvoorschriften berusten
op het territorialiteitsbeginsel, dat wil zeggen dat het toepassingsgebied
van die voorschriften zich beperkt tot het grondgebied van de openbare lichamen
Bonaire, Sint Eustatius en Saba en de delen van de zee, binnenwateren en het
luchtruim, waarover het Koninkrijk jurisdictie uitoefent. Artikel 1.2 is voorts
van belang voor regelingen van uiteenlopende aard bijvoorbeeld op het terrein
van de handhaving van de openbare orde en veiligheid, de bescherming van de
gezondheid van mens, dier en plant, de bescherming van het milieu, de economische
ordening, de statistiek enzovoort.
 
 De volle zee tussen de BES eilanden wordt niet tot het toepassingsgebied
van deze wet gerekend.. Het brengen van goederen van het ene BES eiland op
een ander BES eiland wordt in beginsel beschouwd als invoer. In artikel 2.17
wordt de fictie gehanteerd dat goederen, die over zee of door de lucht van
de ene plaats in een openbaar lichaam naar een andere plaats in hetzelfde
openbaar lichaam worden vervoerd, bij aankomst op die andere plaats in beginsel
als herkomstig uit het vrije verkeer worden beschouwd.
 Artikel 1.3
 Het eerste lid betreft verboden of beperkingen van niet-financiële
aard welke gerechtvaardigd zijn ondermeer uit hoofde van de bescherming van
de openbare zedelijkheid, de openbare orde, de openbare veiligheid, de gezondheid
en het leven van personen, dieren of planten, het nationaal artistiek, historisch
en archeologisch bezit of uit hoofde van bescherming van de industriële
en commerciële eigendom. De Douane- en Accijnswet BES ziet niet alleen
op verboden of beperkingen die van toepassing zijn op goederen onder douanetoezicht,
maar ook op goederen die zich nog niet, niet of niet meer onder het douanetoezicht
bevinden. Hierdoor wordt het mogelijk dat de inspecteur, met gebruikmaking
van zijn bevoegdheden op grond van de Douane- en Accijnswet BES, juist vanwege
de cumulatie van taken alle goederen kan controleren binnen de geografische
reikwijdte van de Douaneen Accijnswet BES zoals deze is vastgelegd in artikel
1.2.
 
 De Algemene Verordening I. U. en D.1908 dat mede als uitgangspunt heeft
gediend voor de Douane- en Accijnswet BES ziet op zowel de fiscale als de
niet-fiscale taken en is toepasselijk op alle goederen die zich bevinden binnen
het grondgebied van de Nederlandse Antillen. Het onderhavig wetsvoorstel volgt
bedoelde aanpak en breidt de reikwijdte van de Algemene Verordening I. U.
en D.1908 niet uit.
 
 Met het volgen van het logistieke proces van goederen wordt recht gedaan
aan de één loketgedachte, die ervan uitgaat dat het goederenverkeer
slechts éénmaal wordt opgehouden ten behoeve van alle noodzakelijke
controles. Tevens wordt op deze wijze voorkomen dat elke wetgeving zijn eigen
controleapparaat zou moeten hebben om vast te stellen dat ten aanzien van
een goed al dan niet de door die wetgeving afgedekte normen worden nageleefd. 
 
 De in het tweede lid bedoelde convenanten beogen richting te geven aan
de wijze waarop de inspecteur feitelijk en kwalitatief invulling geeft aan
zijn ambtelijke bevoegdheden en zal onderwerp uitmaken van ter zake te nemen
beleidsbesluiten. De taken van de inspecteur zijn op de BES eilanden niet
beperkt tot de plaats waar de invoer van de goederen plaatsvindt, maar strekt
zich, in het licht van de beperkte omvang van die eilanden en de maatschappelijke
context, uit tot elke locatie op die eilanden.
 
 Het is de bedoeling dat een te nemen beleidsbesluit in overeenstemming
met het voor het te controleren beleidsterrein verantwoordelijk departement,
tot stand komt. Dit is vooral in het belang van geïntegreerde douanecontroles
waarbij op meerdere regelingen tegelijk wordt gecontroleerd. Aangezien deze
regelingen verschillende bevoegdheden kunnen bevatten is het zowel voor de
ambtenaren als justitiabelen onduidelijk of en in welke mate de controle kan
worden ingesteld en met gebruikmaking van welke bevoegdheden.
 
 Het derde lid stelt de inspecteur dan wel de ontvanger in staat te voldoen
aan verzoeken voor wederzijdse administratieve bijstand en samenwerking in
douanezaken die voortvloeien uit regelingen van internationaal en interregionaal
recht uiteraard binnen de grenzen van zijn wettelijke bevoegdheden en de hem
ter beschikking staande middelen. De Rijkswet administratieve bijstand douane
die geldt tussen de landen van het Koninkrijk is een dergelijke regeling van
interregionaal recht.
 Artikel 1.4
 In dit artikel is bepaald dat op grond van deze wet twee belastingen worden
geheven, te weten de invoerrechten en de accijnzen. Deze zijn formeel geen
BES belastingen als bedoeld in artikel 1.3 van de Belastingwet BES, wat de
in de Belastingwet BES genoemde belastingen wel zijn, maar hebben dezelfde
kenmerken. Ook de invoerrechten en de accijnzen worden door de rijksbelastingdienst
geheven, geïnd en gecontroleerd. Daarnaast vloeit de opbrengst van de
invoerrechten en de accijnzen, net als de opbrengst van de BES belastingen,
direct in de algemene middelen.
 Hoofdstuk II Formele bepalingen
 Artikel 2.1
 In artikel 2.1 is voor een evenwichtige verdeling van de lasten voor het
bedrijfsleven en die van de Belastingdienst/Douane een synthese gezocht door
rekening te houden met de belangen van handel en verkeer, waar het gaat om
de plaatsing en openingstijden van douanekantoren, en met de belangen van
de Belastingdienst/Douane waar het betreft het verrichten van werkzaamheden
buiten de plaatsing van vestiging van de douanekantoren of buiten de vastgestelde
openingstijden.
 
 Op grond van het vierde lid kan de inspecteur bij de vereiste noodzaak
toestaan dat douaneformaliteiten op andere dan de reguliere plaatsen en tijden
worden verricht. Hierbij kan worden gedacht aan bijzondere omstandigheden,
zoals gevallen van overmacht, schepen in nood die in het geval van een orkaan
of hevige storm plotseling binnenvallen terwijl er geen aanlegplaatsen meer
beschikbaar zijn in de haven.
 Artikel 2.2
 Om flexibel te kunnen inspelen op zich wijzigende omstandigheden en vooral om tijdig rekening te kunnen houden met veranderende opvattingen
over het niveau van vergoedingen die redelijkerwijze in rekening kunnen worden
gebracht voor het verrichten van ambtelijke werkzaamheden, is de bepaling
over de kostenheffing geformuleerd als kaderbepaling. Dit betekent dat de
gevallen van kostenheffing bij algemene maatregel van bestuur worden vastgesteld
en dat de te hanteren tarieven worden vastgesteld bij regeling van Onze Minister
van Financiën. Het betreft hier zowel ambtelijke als niet-ambtelijke
kosten. Inlichtingen over de toepassing van de douanewetgeving worden de aanvrager,
behoudens enkele uitzonderingen, gratis verstrekt. De hoofdregel in andere
gevallen dan het verstrekken van inlichtingen is, dat de dienstverlening van
ambtenaren kosteloos is wanneer zij plaats heeft op de bij de wettelijke regelingen
aangewezen gewone plaatsen van in-, uit- en doorvoer en tijdens de normale
openingstijden van de douanekantoren. Echter het wordt gerechtvaardigd geacht
dat in een aantal gevallen die bij algemene maatregel van bestuur worden aangewezen
kosten door belanghebbende aan het Rijk zijn verschuldigd. Het begrip Rijk
wordt hier gebruikt in die zin dat het alle organisaties die rijkstaken uitvoeren
omvat. Zo worden bij algemene maatregel van bestuur eveneens de gevallen vastgesteld
die betrekking hebben op werkzaamheden die worden verricht door zelfstandige
bestuursorganen die rijkstaken uitvoeren.
 
 Volgens het tweede en derde lid zullen de tarieven van de kosten bij regeling
van Onze Minister van Financiën worden vastgesteld. en wel zodanig, dat
de verschuldigde kosten de werkelijke kosten zoveel mogelijk benaderen. Bij
de vaststelling van deze kosten wordt het toetsingskader voor doorberekening
van toelatings- en handhavingskosten «Maat houden» in acht genomen.
 
 Het vierde lid bepaalt dat de inspecteur het bedrag van de door belanghebbende
verschuldigde kosten vaststelt. Deze vaststelling is een beschikking waartegen
bezwaar en beroep mogelijk is. De verschuldigde kosten worden medegedeeld
aan de schuldenaar middels toezending van een op een aanslagbiljet vermelde
uitnodiging tot betaling.
 Artikel 2.3
 Het eerste lid bepaalt dat de tarieven van de kosten zodanig worden vastgesteld
dat de verschuldigde kosten de werkelijke kosten zoveel mogelijk benaderen.
Bij de vaststelling van deze kosten wordt het toetsingskader voor doorberekening
van toelatings- en handhavingskosten «Maat houden» in acht genomen.
 
 Het tweede lid bepaalt dat de inspecteur het bedrag van de door belanghebbende
verschuldigde kosten vaststelt. Deze vaststelling is een beschikking waartegen
bezwaar en beroep mogelijk is. De verschuldigde kosten worden medegedeeld
aan de schuldenaar middels toezending van een op een aanslagbiljet vermelde
uitnodiging tot betaling.
 Artikel 2.4
 De in dit artikel bedoelde formulieren worden op de BES eilanden verkrijgbaar
gesteld. Het betreft hier de verklaring tot inklaring, het formulier voor
de aangifte van gegevens inzake de douanewaarde en het enig document voor
het doen van aangifte om aan goederen een toegelaten douanebestemming te geven.
 Artikel 2.5
 Het bepaalde in dit artikel geldt niet alleen voor de vertegenwoordiging
bij het vervullen van de aangifteformaliteiten, maar voor de
vertegenwoordiging bij alle in de wettelijke regelingen voorgeschreven handelingen
en formaliteiten. Dat betekent dat bijvoorbeeld het vereiste van de schriftelijke
volmacht of van de plaats van vestiging evenzeer geldt voor degene die namens
een ander een verzoek doet of die namens een ander bezwaar of beroep aantekent.
 
 Vertegenwoordiging is reeds eerder beschreven in de toelichting op de
begripsomschrijving van aangever in artikel 1.1. Bij directe vertegenwoordiging
ontstaat er een rechtsverhouding tussen de opdrachtgever/de vertegenwoordigde
en de opdrachtnemer/de vertegenwoordiger, maar deze vorm van mandatering schept
geen bijzondere betrekking tussen de vertegenwoordiger en de douane. De opdrachtgever/vertegenwoordigde,
veelal de importeur, blijft in deze situatie immers de aangever.
 Bij indirecte vertegenwoordiging is er sprake van een reële, inhoudelijke
vorm van vertegenwoordiging, die een eigen verantwoordelijkheid schept voor
de vertegenwoordiger.
 
 In het eerste lid is aangegeven dat de douanevertegenwoordiger geen bijzondere
rechten heeft ten opzichte van de door hem vertegenwoordigde persoon. Daarmee
wordt onder meer gedoeld op hetgeen in Norm 8.3 van de herziene Overeenkomst
van Kyoto is voorgeschreven: «Douanetransacties die door de betrokken
persoon voor eigen rekening worden afgehandeld, worden niet minder gunstig
behandeld of moeten niet aan strengere eisen voldoen dan douanetransacties
die namens de betrokken persoon door een derde worden afgehandeld.»
 
 In het derde lid wordt de eis gesteld dat de douanevertegenwoordiger op
de BES eilanden moet wonen of zijn gevestigd. Met deze voorwaarde, die in
artikel 2.27, vierde lid, in meer algemene zin wordt gesteld aan de aangever
van goederen, wordt beoogd te voorkomen dat degenen op wie verplichtingen
rusten uit hoofde van de douanewetgeving zich op eenvoudige wijze zouden kunnen
onttrekken aan de nakoming daarvan door vertrek naar het buitenland.
 
 In het zesde en zevende lid is bepaald dat een douanevertegenwoordiger
die laakbare handelingen heeft verricht, na een waarschuwing, al dan niet
tijdelijk kan worden uitgesloten van het optreden namens een ander. Deze maatregel
dient ter bescherming van de justitiabelen en de gemeenschap, maar zal vanwege
het ingrijpende karakter daarvan pas na zorgvuldige afweging van alle daarbij
betrokken belangen kunnen worden getroffen.
 Artikel 2.6
 In dit artikel zijn de bepalingen opgenomen die, naast de voorwaarden
voor vertegenwoordiging, in het bijzonder gelden voor het optreden als douane-expediteur.
Een douane-expediteur is een ondernemer, die gespecialiseerd is in dienstverlening
bij de vervulling van in-, uit- en doorvoerformaliteiten. Hij doet in principe
aangifte op eigen naam en voor eigen rekening ten behoeve van zijn opdrachtgever.
Normaliter weet de douane niet wie zijn opdrachtgever is. In de regel wordt
de douane-expediteur zelf, en niet zijn opdrachtgever, beschouwd en behandeld
als de aangever en dus als schuldenaar. Als de douane-expediteur niet als
schuldenaar wil worden aangemerkt, maar wel zijn opdrachtgever, dan dient
hij de aangifte als direct vertegenwoordiger indienen. Douane-expediteurs
onderscheiden zich van andere vertegenwoordigers doordat zij aan enkele wettelijke
eisen moeten voldoen en een bevoorrechte positie hebben bij de invordering
van door hen ten behoeve van hun opdrachtgever verrichte betalingen. Aan de
douane-expediteur kunnen zonodig bij regeling van Onze Minister van Financiën
vakbekwaamheidseisen worden gesteld. Een antecedentenonderzoek
behoort tot de eisen die aan de toelating worden gesteld. Onherroepelijke
veroordelingen ter zake van wat wordt aangemerkt als een overtreding als bedoeld
in artikel 2.143 kunnen niet als weigeringsgrond worden aangevoerd.
 
 Het derde lid verplicht de douane-expediteur, voordat hij als toegelaten
douane-expediteur werkzaamheden kan gaan verrichten, domicilie te kiezen op
de BES eilanden. Deze verplichting vereenvoudigt het toezicht van de rijksbelastingdienst/douane
op het functioneren van de douane-expediteur.
 Artikel 2.7
 Dit artikel beoogt te waarborgen dat de voor de belanghebbende bestemde
stukken hem zullen bereiken. Indien geen domicilie is gekozen, dan treedt
de fictie van het tweede lid in werking en zullen de voor de belanghebbende
bestemde stukken niet naar zijn adres in het buitenland worden toegezonden,
maar dienen die te worden afgehaald op het douanekantoor op het desbetreffend
BES eiland waar de goederen zijn aangekomen.
 Artikel 2.8
 Dit artikel is in overwegende mate ontleend aan de Overeenkomst van Kyoto.
In het eerste lid wordt aangegeven dat de inspecteur «binnen een redelijke
termijn» inlichtingen moet verstrekken op aan hem voorgelegde verzoeken
om inlichtingen. Uit de gebruikte formulering blijkt dat de inspecteur niet
alleen voortvarendheid moet betrachten bij de behandeling van een verzoek,
maar ook dat de behandelingstermijn in een redelijke verhouding moet staan
tot de complexiteit van het verzoek. Het verdient aanbeveling dat de inspecteur
de belanghebbende in kennis stelt van een eventuele vertraging in de behandeling
van het verzoek.
 
 Er wordt op gewezen dat bij het verstrekken van inlichtingen de geheimhouding,
zie artikel 2.156, moet worden gerespecteerd. In het algemeen betreft het
hier de bescherming van persoonsgegevens en bedrijfsgegevens van andere belastingplichtigen
dan de verzoeker. Die gegevens kunnen voorwerp zijn van een verzoek als de
douanebehandeling van die anderen vergelijkenderwijs in het geding wordt gebracht.
 
 Het tweede lid schrijft voor dat de inspecteur bij de beantwoording van
een verzoek om inlichtingen uit eigen beweging melding moeten maken van bepaalde
informatie, indien deze naar zijn oordeel relevant is voor de beoordeling
van het voorgelegde geval, doch het verzoek daarover geen specifieke vraag
bevat. Het betreft hier een inspanningsverplichting voor de inspecteur in
het kader van de verbetering van het openbare bestuur, waarvan weliswaar de
omvang te zijner eigen beoordeling staat, maar die daarmee niet van vrijblijvende
aard is.
 Artikel 2.9
 Overeenkomstig de Overeenkomst van Kyoto is in dit artikel de grondslag
gelegd voor de invoering van een systeem van bindende inlichtingen. Bindende
inlichtingen onderscheiden zich van «gewone» inlichtingen in de
zin van artikel 2.8 door hun dwingende juridische karakter, dat vooral tot
uitdrukking komt in strakke regels voor de werkingssfeer, de geldigheidsduur
en de onverbindendverklaring. Met het stelsel van bindende inlichtingen wordt
beoogd de aangiftebehandeling te versnellen, omdat bij de toepassing daarvan
de beoordeling van een aangifte-element bijvoorbeeld de indeling van goederen
in het tarief eenmalig plaatsvindt vóór de herhaalde
invoer van het betreffende goed. Bij de aangiftebehandeling kan dan worden
volstaan met de controle of overeenstemming bestaat tussen de omschrijving
van het goed in de bindende inlichting en de hoedanigheden van het daadwerkelijk
ingevoerde goed.
 
 Blijkens het eerste lid wordt het systeem pas toegepast nadat bij regeling
van Onze Minister van Financiën is vastgesteld voor welk aangifte-element
of voor welke aangifte-elementen het zal worden ingevoerd. Deze delegatiebepaling
biedt de mogelijkheid eerst onderzoek te doen naar de behoefte aan een bepaalde
soort bindende inlichting bij het bedrijfsleven en naar het daarop af te stemmen
beheerssysteem.
 
 Het tweede lid bepaalt dat de bindende inlichting een geldigheidsduur
heeft van 1 jaar. De wetgeving voorziet niet in een verlenging van deze termijn.
Dit betekent dat een voortzetting van de gevolgde praktijk slechts mogelijk
is nadat daarvoor een nieuw verzoek is ingediend. Het belang van deze procedure
schuilt in de noodzaak voor beide partijen om het belang van een nieuwe inlichting
opnieuw te beargumenteren en te beoordelen. Op grond van artikel 2.85 worden
bindende inlichtingen, die zijn verstrekt op basis van onjuiste of onvolledige
gegevens, met terugwerkende kracht ingetrokken. Dit betekent dat de rechtstoestand
als ware geen inlichting verstrekt, met ingang van de datum van afgifte van
de inlichting, wordt hersteld. Indien als gevolg van de inlichting te weinig
invoerrecht is betaald, is navordering mogelijk op grond van artikel 2.76.
 
 Het derde lid bevat een opsomming van gevallen waarin een bindende inlichting
haar geldigheid verliest. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen situaties
waarin de bindende inlichting van rechtswege vervalt en situaties waarin een
mededeling van de inspecteur is vereist om de geldigheid van de inlichting
te beëindigen. Het is redelijk om een overgangsregeling te hanteren voor
gevallen waarin de bindende inlichting haar geldigheid verliest als gevolg
van een niet-wettelijke maatregel – internationale afspraak, besluit
of beschikking, gerechtelijke uitspraak – en vóór die
maatregel vaste en definitieve verkoopovereenkomsten zijn gesloten voor de
desbetreffende goederen.
 Artikel 2.10
 Dit artikel bevat de grondslag voor het douaneformaliteitenstelsel: de
verplichting om binnenkomende goederen en de vervoermiddelen waarin of waarop
deze zich eventueel bevinden dadelijk onder toezicht van de douane te stellen.
De daarvoor getroffen maatregelen zijn van drieërlei aard:
 1) het onverwijld en rechtstreeks vervoeren van goederen van de plaats
waar de BES eilanden wordt binnengevaren of binnengevlogen naar een bij wettelijk
voorschrift aangewezen plaats;
 2) het melden, aanbrengen, van goederen bij de douane, veelal in combinatie
met
 3) het inklaren van de goederen bij de douane, door inlevering van een
verklaring tot inklaring waarin een summiere omschrijving wordt gegeven van
de binnengebrachte goederen; van die handeling wordt een zogenoemde akte van
inklaring opgemaakt.
 
 In het vierde lid is voorzien dat bij regeling van Onze Minister van Financiën
categorale uitzonderingen op vorenbedoelde verplichtingen worden gemaakt en
dat incidenteel ontheffingen kunnen worden verleend. Bij de categorale uitzonderingen
wordt bijvoorbeeld gedacht aan vissersvaartuigen die van de visvangst komen,
plezierjachten, loodsvaartuigen, sleepboten, oorlogsschepen en militaire luchtvaartuigen
en schepen en luchtvaartuigen van de Nederlandse Kustwacht. 
 
 Het zesde lid bevat de fictie dat goederen, die aangevoerd zijn over zee
of door de lucht, geacht worden uit zee of door de lucht de BES eilanden te
zijn binnengekomen. Deze bepaling is van betekenis voor de vaststelling van
verschuldigdheid van invoerrechten en de eventuele toepassing van een sanctie
in gevallen waarin de binnenkomst van goederen niet is gemeld en dus ambtelijk
niet is vastgesteld, maar waarin het duidelijk is dat de goederen uit het
buitenland zijn aangevoerd. Te denken valt hierbij bijvoorbeeld aan strandgoederen
of aan goederen die na binnenkomst onbeheerd zijn achtergelaten. De tekst
van het zesde lid laat uitdrukkelijk toe dat een belanghebbende bij de goederen
tegenbewijs levert, door aan te tonen dat de goederen afkomstig zijn uit het
vrije verkeer van het openbaar lichaam waar de goederen zijn aangetroffen.
 Artikel 2.11
 Dit artikel stelt de voorwaarden vast waaronder goederen, na inklaring,
worden gelost uit het binnenkomende vervoermiddel, in afwachting van een toegelaten
douanebestemming. Als algemeen uitgangspunt geldt dat de goederen slechts
binnen een bepaalde termijn, met toestemming en onder toezicht van de inspecteur,
op bepaalde plaatsen en binnen daartoe vastgestelde uren mogen worden gelost.
Bovendien moet de aansprakelijkheid voor de voldoening van de eventuele douaneschuld
vaststaan of aangifte zijn gedaan voor een nadere douanebestemming, voordat
met de lossing wordt aangevangen. In het vierde lid is voorzien dat de inspecteur
kan toestaan dat de lossing plaatsvindt buiten de vastgestelde uren en plaatsen.
Daarbij kan worden gedacht aan situaties waarin grote spoed is vereist bij
de lossing, bijvoorbeeld bij de invoer van levende dieren of van goederen
die aan spoedig bederf onderhevig zijn. Het vijfde lid bepaalt tenslotte dat
de verplichting tot lossing van ingeklaarde goederen, zoals die uit het eerste
lid voortvloeit, niet geldt in de gevallen waarin die goederen rechtstreeks
worden doorgevoerd in het vervoermiddel waarmee zij zijn aangevoerd.
 Artikel 2.12
 Dit artikel bevat de regeling van de tijdelijke opslag van goederen in
afwachting van het geven van een douanebestemming. Anders dan bij entreposering
van goederen vindt de tijdelijke opslag plaats onder dekking van een document
en geldt zij slechts voor een bepaalde, korte tijd. De tijdelijke opslag kan
uitsluitend plaatsvinden in ruimten of op andere locaties die door de inspecteur
zijn goedgekeurd. Als dergelijke ruimten of locaties komen in beginsel in
aanmerking de ruimten in een opslaginrichting, bijvoorbeeld een loods, of
gedeelten van terreinen, die wederzijds kunnen worden gesloten. Daarnaast
valt te denken aan ruimten in een douane-entrepot en aan lichters die kunnen
worden gesloten en verzegeld of die kunnen worden bewaakt. In uitzonderlijke
situaties, moet het mogelijk worden geacht om bijvoorbeeld omvangrijke goederen
in tijdelijke opslag te houden «aan de wal», de zogeheten walopslag.
Als document ter dekking van de tijdelijke opslag dient het document dat op
de verklaring tot inklaring wordt afgegeven. Dit document omvat mede de op
de goederen betrekking hebbende vrachtlijsten of manifesten met de daarbij
horende cognossementen, zodat de identiteit van de goederen kan worden vastgesteld.
Bij de opslag onder door de inspecteur te stellen voorwaarden moet worden
gedacht aan nadere voorwaarden die de inspecteur bij de goedkeuring tot tijdelijke
opslag kan stellen omtrent de inrichting van de ruimten en terreinen, de openingstijden,
de tijdige melding van voorgenomen in- en uitslagen en de toegelaten behandeling
van opgeslagen goederen tot behoud in goede staat. 
 
 De aansprakelijkheid voor de eventueel verschuldigde invoerrechten, die
in beginsel berust bij de aangever van de goederen, wordt, blijkens het tweede
lid, overgenomen door de beheerder van de inrichting voor tijdelijke opslag.
Daartoe is geen nieuwe aangifte vereist; de aansprakelijkheid kan worden overgenomen
met een gedagtekende en ondertekende verklaring op het oorspronkelijke document.
In het derde lid is voorgeschreven dat uiterlijk eenentwintig dagen nadat
de aangifte tot inklaring is ingediend, een douanebestemming aan de goederen
moet worden gegeven. Het betreft daarbij één van de douanebestemmingen
als bedoeld in artikel 2.15. Op grond van het vierde lid kan die termijn in
bijzondere gevallen worden verlengd tot ten hoogste dertig dagen.
 Artikel 2.13
 In dit artikel wordt aangegeven op welk moment goederen onder douanetoezicht
komen te staan of geacht worden onder douanetoezicht te staan. Het begrip
douanetoezicht wordt uitgelegd in artikel 1.1 van deze wet en betreft zowel
fysiek als administratief douanetoezicht.
 Artikel 2.14
 Zoals in de toelichting op artikel 2.24 is aangegeven, berust het stelsel
van douaneformaliteiten en douanetoezicht op het uitgangspunt dat zo snel
mogelijk van binnengekomen goederen de identiteit en de verantwoordelijkheid
voor de nakoming van verplichtingen wordt vastgesteld. Voor het overige is
sprake van een systeem van opleggen van verplichtingen en ontheffen van verplichtingen,
nadat een ander de verplichtingen heeft overgenomen. Een en ander net zolang
tot de goederen onvoorwaardelijk in het vrije verkeer zijn gebracht, zijn
vernietigd of een buitenlandse bestemming hebben gekregen.
 
 Het eerste lid van artikel 2.14 markeert aan de hand van het begrip douanetoezicht
het begin- en eindpunt van het stelsel van verplichtingen voor justitiabelen
enerzijds en van ambtelijke controle op de nakoming van die verplichtingen
anderzijds. Voorts maakt het duidelijk dat het toezicht zich tevens uitstrekt
tot de nakoming van verplichtingen die krachtens wettelijke regelingen zijn
opgelegd, namelijk die uit hoofde van aangiften en documenten en die welke
voortvloeien uit vergunningen.
 
 In het tweede lid worden van de goederen onder douanetoezicht onderscheiden
de goederen onder douaneverband. Goederen bevinden zich onder douanetoezicht
als daarop nog enigerlei verplichting rust. Dat varieert van goederen die
zojuist per schip de territoriale wateren zijn binnengekomen tot goederen
die met voorwaardelijke vrijstelling van invoerrecht definitief zijn ingevoerd.
Ambtelijke bevoegdheden zijn in beginsel van toepassing op deze hele reeks
van situaties.
 Goederen onder douaneverband bevinden zich onder douanetoezicht, maar
zijn tevens aangegeven tot inklaring of voor een bepaalde bestemming, die
leidt tot de opschorting van betaling van invoerrecht. Het is van belang dit
begrip te hanteren omdat bepaalde maatregelen specifiek van toepassing zijn
op goederen onder douaneverband (zie bijvoorbeeld artikel 2.21). Ook de regeling
met betrekking tot identificatiemaatregelen heeft in het bijzonder betrekking
op goederen onder douaneverband.
 Artikel 2.15
 Aan ingeklaarde goederen dient ingevolge dit artikel zo spoedig mogelijk
en in geval van tijdelijke opslag binnen de daarvoor geldende termijn één
van de voorgeschreven douanebestemmingen te worden gegeven. Die douanebestemmingen
komen overeen met de goederenaangiften die thans met het formulier
enig document kunnen worden gedaan ter zake van de invoer en het doorgaande
vervoer inhoudende doorvoer en overbrenging van goederen. In een regeling
van onze Minister van Financiën ter uitvoering van artikel 2.24 wordt
uitwerking gegeven aan de verschillende douaneprocedures. Daarbij wordt aangegeven
wanneer, waar en op welke wijze de betreffende aangifte kan worden gedaan
en welke procedure wordt gevolgd bij en na controle van de aangifte.
 
 Ingevolge het tweede lid moet de aangifte voor een douanebestemming zo
spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen twee maal vierentwintig uur na de
inklaring, worden gedaan. Die termijn hangt samen met de bepaling van artikel
2.11 dat voor de lossing van ingeklaarde goederen vereist is dat de aansprakelijkheid
voor de eventueel verschuldigde invoerrechten moet zijn verzekerd dan wel
een document is verkregen op een aangifte voor een douanebestemming als bedoeld
in artikel 2.15.
 Artikel 2.16
 In dit artikel is voorzien dat de in- en uitslag uit douane-entrepot en
handels- en dienstenentrepot, in aansluiting op een douanebestemming van doorgaand
vervoer, te weten de overbrenging van goederen, respectievelijk voorafgaande
aan een dergelijke vervoersbeweging, als een aparte douanebestemming van goederen
wordt beschouwd. Deze procedure is nodig omdat aan de bedoelde in- en uitslag
gevolgen zijn verbonden, zowel ter ontlasting van verplichtingen uit hoofde
van het voorafgaande vervoer of de beëindiging van de opslag als ter
vaststelling van nieuwe verplichtingen bij de aanvang van de opslag van goederen
of bij het aansluitende vervoer na de uitslag. De douanebestemming wordt aan
de goederen gegeven door het doen van aangifte waarvoor overigens, in geval
van een voorafgaand vervoer, in beginsel het formulier van het vervoersdocument
kan worden gebruikt.
 Artikel 2.17
 Dit artikel is van toepassing op het zogeheten kustvervoer. Kustvervoer
is het vervoer van goederen in het vrije verkeer over zee of door de lucht
van de ene plaats in een openbaar lichaam naar een andere plaats in hetzelfde
openbaar lichaam. Het uitgangspunt van de regeling is dat de status van goederen
in het vrije verkeer bij vervoer over zee of door de lucht in beginsel behouden
blijft, zonder dat daarvoor een te zuiveren douanedocument wordt gebruikt.
De tekst van artikel 2.17 laat toe dat bijvoorbeeld een factuur als bewijs
van herkomst uit het vrije verkeer wordt gebruikt. Op de plaats van bestemming
wordt opnieuw controle uitgeoefend, ditmaal door de ambtenaren die belast
zijn met het toezicht op de lossing. Artikel 2.17 voorziet er in dat maatregelen
kunnen worden getroffen die extra zekerheden verschaffen tot behoud van de
douanestatus van de goederen. Zo laat de wetstekst toe dat de identiteit van
de goederen gewaarborgd wordt door de overlegging van een herkomstbescheid
of door het aanbrengen van identificatiemaatregelen, zoals de verzegeling
van bergruimten.
 
 Het kustvervoer, dat zich veelal binnen de territoriale wateren van de
openbare lichamen afspeelt, wordt in de praktijk gelijkgesteld met het vervoer
over land. Dat betekent dat geen bijzondere voorzieningen worden getroffen
tot behoud van de douanestatus van goederen. De tekst van artikel 2.17 laat
evenwel toe dat in gevallen waarin vrees bestaat dat op zee een verwisseling
plaats zal vinden met goederen die niet in het vrije verkeer zijn en waarvoor
de invoerrechten nog niet zijn voldaan, bepaalde voorzorgsmaatregelen worden
getroffen. Voorts behoeft op de plaats van bestemming niet voetstoots
te worden aangenomen dat de aangevoerde goederen herkomstig zijn uit het vrije
verkeer.
 Artikel 2.18
 Dit artikel is in zeker opzicht het spiegelbeeld van artikel 2.15. Het
betreft hier de douanebestemmingen die kunnen worden gegeven aan goederen
die zich op rechtmatige wijze in het vrije verkeer bevinden en waarbij het
voornemen bestaat ze over te brengen naar een plaats buiten de BES eilanden.
Naast de gewone uitvoer, dat wil zeggen de uitvoer waarbij zich geen bijzonderheden
voordoen, worden onderscheiden de tijdelijke uitvoer, de wederuitvoer na voorafgaande
invoer en de uitvoer onder krediet of met teruggaaf van accijns. Spiegelbeeldig
met de gang van zaken bij binnenkomst van goederen, is eveneens het bepaalde
in het tweede lid. Daarin is de verplichting opgenomen om goederen die ten
uitvoer zijn aangegeven, evenals de goederen die ten doorvoer zijn aangegeven,
na de uitklaring en de toestemming tot vertrek rechtstreeks en onverwijld
buiten de BES eilanden te brengen.
 
 Het derde lid voorziet er in dat bij regeling van Onze Minister van Financiën
categorale uitzonderingen worden gemaakt op de verplichting tot uitklaring
van goederen. Daarbij kan onder meer worden gedacht aan dezelfde in de toelichting
op artikel 2.10, vierde lid vermelde categorieën van vaartuigen en luchtvaartuigen.
 
 In het vierde en vijfde lid wordt de fictie gehanteerd dat goederen die
zich bevinden in of op schepen of luchtvaartuigen en goederen die op het punt
staan in een schip te worden geladen, geacht worden over zee of door de lucht
te zullen uitgaan. Het betreft hier een bewijsrechtelijk vermoeden waarmee
wordt voorkomen dat zich vruchteloze discussie voordoet over de vraag of goederen
waarvoor de formaliteiten voor het uitgaan niet zijn vervuld en waarbij alles
er op wijst dat ze buiten de BES eilanden zullen worden gebracht, al of niet
daadwerkelijk op het punt stonden uit te gaan. Uiteraard is bij toepassing
van deze bepalingen tegenbewijs mogelijk.
 Artikel 2.19
 Dit artikel maakt het mogelijk dat goederen die ten uitvoer of ten doorvoer
zijn aangegeven, in afwachting van het daadwerkelijk doen uitgaan van de goederen,
tijdelijk worden opgeslagen in een door de douane goedgekeurde ruimte, goedgekeurd
terrein of andere locatie. Veelal zal de behoefte aan deze tijdelijke opslag
zich voordoen als het uitgaande vervoermiddel later dan voorzien gereed is
voor vertrek. Evenals bij de tijdelijke opslag van ingeklaarde goederen behoeft
voor de uitgaande opslag geen speciaal document te worden gebruikt, maar kan
worden volstaan met de aangifte ten uitvoer die in dit geval tevens als opslagdocument
dienst doet. Wanneer de verplichtingen uit hoofde van dit document worden
overgenomen door een ander dan de aangever, met name de beheerder van de inrichting
voor tijdelijke opslag, kan worden volstaan met het plaatsen van een gedagtekende
en ondertekende verklaring van aansprakelijkheid op het document.
 Artikel 2.20
 In dit artikel is bepaald dat goederen, die over zee of door de lucht
de BES eilanden zijn binnengekomen en die zich onbeheerd op een haven- of
luchtvaartterrein bevinden, onder beheer worden gesteld van de vervoerder
die de goederen heeft binnengebracht. De aansprakelijkheid van de vervoerder
is te herleiden tot de verplichting die op hem rust bij de binnenkomst van
goederen en vervoermiddelen, namelijk de verplichting tot het
aanbrengen en inklaren daarvan. Van die verplichting wordt de vervoerder of
diens vertegenwoordiger pas ontheven wanneer aan de goederen een douanebestemming
wordt gegeven of indien een ander de aansprakelijkheid voor de betaling van
eventueel verschuldigde invoerrechten heeft overgenomen. Aangenomen kan worden
dat goederen die onbeheerd worden aangetroffen op een haven- of luchthaventerrein
en die afkomstig zijn uit een binnengekomen vervoermiddel, niet zijn afgeschreven
op de bij de verklaring van inklaring behorende vrachtlijsten. Daarmee vallen
dergelijke goederen nog onder de verantwoordelijkheid van degene die de verklaring
van inklaring heeft ingediend.
 
 In het tweede lid wordt de situatie geschetst van de bagage die een luchtreiziger
in de aankomsthal op de luchthaven onbeheerd achterlaat, omdat hij een controle
van de inspecteur vreest. In dit geval kan de verantwoordelijkheid voor de
goederen niet zonder meer worden gelegd bij de degene die de verklaring van
inklaring heeft ingediend, omdat die verklaring ziet op het vervoermiddel
en de zich daarin bevindende goederen, andere dan begeleide bagage. Voor de
begeleide bagage is de reiziger zelf verantwoordelijk. Wel is het denkbaar
dat de inspecteur met vervoersmaatschappijen overeenkomt dat zij de onbeheerde
goederen terugnemen. Uiteraard zal bij het maken van afspraken er rekening
mee moeten worden gehouden dat de inspecteur er om hem moverende redenen de
voorkeur aan kan geven bepaalde goederen zelf in bewaring te nemen.
 Artikel 2.21
 Het toestaan dat van goederen zonder betaling van invoerrecht afstand
kan worden gedaan vloeit voort uit de toepassing van de Overeenkomst van Kyoto.
Zoals ook uit artikel 2.26 blijkt, is de toestemming aan duidelijke voorwaarden
gebonden. Dat betreft het tijdstip waarop het verzoek kan worden gedaan en
de eis dat geen vermoeden van een strafbaar feit mag bestaan. Voorts kan uit
het feit dat ook de vernietiging van goederen onder douanetoezicht mogelijk
is, worden afgeleid dat geen toestemming tot het doen van afstand zal worden
verleend, indien de goederen bedorven zijn of onherstelbaar beschadigd zijn.
Feitelijk zal het doen van afstand sporadisch worden toegestaan, naar verwachting
vooral in gevallen waarin een reiziger niet bereid of in staat is de belasting
te voldoen van binnengebrachte goederen.
 
 Het doen van afstand moet worden onderscheiden van de inbewaringneming
van goederen als bedoeld in artikel 2.67. Bij het doen van afstand ligt het
initiatief bij de belanghebbende bij de goederen, die om verschillende redenen
geen belang meer kan hebben bij de invoer van de goederen. Van de eventuele
opbrengst bij verkoop van de goederen door de inspecteur, ontvangt de betrokkene
niets. De inbewaringneming van goederen gebeurt op initiatief van de inspecteur
in gevallen waarin de voor die goederen geldende verplichtingen nog niet zijn
nagekomen. Bij verkoop van de goederen door de inspecteur ontvangt de betrokkene
de opbrengst onder aftrek van de belastingen, de kosten van opslag en een
vergoeding.
 Artikel 2.22
 Het kan voorkomen dat geen belang meer bestaat om aan goederen, waarvan
de betaling van de douaneschuld is opgeschort in afwachting van een douanebestemming,
alsnog die bestemming te geven. Bij artikel 2.26 is reeds aangegeven dat bij
de invoer van verboden goederen onder meer de mogelijkheid bestaat om de goederen
te vernietigen onder douanetoezicht. Voorstelbaar is ook dat de behoefte aan
vernietiging van de goederen zich voordoet als deze bedorven
of onherstelbaar beschadigd zijn en de terugzending daarvan niet mogelijk
is of economisch niet rendabel is. Het onderhavige artikel voorziet er in
dat de belanghebbende in dat soort gevallen een verzoek tot vernietiging van
de goederen onder douanetoezicht kan doen. De vernietiging leidt er toe dat
geen invoerrecht meer verschuldigd is. Het ligt in de rede dat voor het doen
vernietigen van goederen kosten in rekening worden gebracht. Het gaat immers
om werkzaamheden die op verzoek van belanghebbende worden verricht.
 
 In het tweede lid is bepaald dat voor de eventuele resten en afvallen
die overblijven na de vernietiging aangifte moet worden gedaan. Aan resten
en afvallen, waaraan na de vernietiging nog een economische functie kan worden
gegeven, moet de douanebestemming invoer worden gegeven.
 Artikel 2.23
 Van oudsher is het douanetoezicht op de BES eilanden mede gebaseerd op
een territoriaal onderscheid in «vrij» en «onvrij»
terrein. De achterliggende gedachte is dat goederen, waarvoor nog belasting
verschuldigd is, op een klein en nauw omlijnd havengebied vrijelijk mogen
circuleren, omdat de douane zich daar ook bevindt en voldoende toezicht kan
uitoefenen. Verkeer buiten dit gebied, in het bijzonder het vervoer van douanegoederen
vanuit het vrije terrein naar «buiten» is, enkele uitzonderingen
en mogelijkheden tot ontheffing daargelaten, verboden. Het is evident dat
dit systeem uit een oogpunt van douanetoezicht voordelen heeft, omdat in het
onvrije gebied het bewijsrechtelijke vermoeden wordt gehanteerd dat goederen
die zich aldaar in vervoer of opslag bevinden, onwettig aanwezig zijn, tenzij
het tegendeel wordt aangetoond.
 
 In het eerste lid wordt de aanwijzing van een terrein van toezicht, die
kan geschieden bij algemene matregel aan bestuur, afhankelijk gesteld van
een daaraan gebleken behoefte. Voorts kan de omvang van het terrein slagvaardig
bij regeling van Onze Minister van Financiën worden aangepast, indien
ontwikkelingen in de frauderisico’s daartoe aanleiding geven. Op grond
van het tweede lid wordt, in geval van een vaststelling van een terrein van
toezicht, het bestaande regime van verboden en ontheffingen inhoudelijk gecontinueerd,
zij het dat de tekst van deze bepaling noopt tot een genuanceerde en selectieve
vaststelling van maatregelen.
 Artikel 2.24
 In dit artikel is de grondslag gelegd voor het stelsel van formaliteiten
en toezicht op het terrein van de in-, uit- en doorvoer van goederen. Dit
stelsel zal voornamelijk worden uitgewerkt in de regeling van Onze Minister
van Financiën die daarmee een volledig overzicht bevat van de geldende
douaneprocedures. In de artikelen 2.10 tot en met 2.26 zijn de ankerpunten
opgenomen voor het formaliteitenstelsel.
 
 Het stelsel van formaliteiten en toezicht heeft als uitgangspunt dat van
binnengebrachte goederen zo spoedig mogelijk de identiteit en de verantwoordelijkheid
voor de nakoming van verplichtingen wordt vastgesteld. Het eerste houdt in
dat de douane moet beschikken over de gegevens die nodig zijn voor de bepaling
van de belastingen bij invoer en de eventuele toepasselijkheid van niet-fiscale
maatregelen. Het tweede betreft de aanwijzing van een persoon die aansprakelijk
is voor het opvolgen van aanwijzingen, het nakomen van voorwaarden, het betalen
van verschuldigde rechten enz. Zodra de elementen identiteit en verantwoordelijkheid
vaststaan is een overdracht van aansprakelijkheid of het geven van een nadere
bestemming aan de goederen mogelijk. Daarbij is feitelijk sprake van een systeem
van meermalige «charge» en «décharge»: het
vastleggen van verplichtingen en het ontheffen van verplichtingen
indien daarvoor de nodige waarborgen bestaan of de schuld teniet is gegaan.
 Het stelsel van formaliteiten en toezicht zal in de regeling van Onze
Minister van Financiën worden opgenomen volgens de lay-out van de Bijzondere
bijlagen van de Overeenkomst van Kyoto. In die bijlagen zijn de normen en
aanbevolen werkwijzen weergegeven voor de verschillende douaneprocedures.
 Artikel 2.25
 In dit artikel wordt bepaald dat bij regeling van Onze Minister van Financiën
regels kunnen worden vastgesteld voor de douanebehandeling van goederen die
aan de kust zijn gestrand, gered of opgevist en van vervoermiddelen en de
daarin meegevoerde goederen die uit nood de BES eilanden binnenkomen en waarvoor
de verplichtingen uit hoofde van het binnenbrengen – als gevolg van
de noodsituatie – niet worden nagekomen. De nadere regelgeving zal inhouden
dat op de beheerder van de goederen de verplichting rust om zo spoedig mogelijk
de inspecteur te informeren over het voorval en binnen een bepaalde termijn
een nadere bestemming aan de goederen te geven. Indien wordt aangetoond dat
de bewuste goederen zich te voren in het vrije verkeer bevonden, kan bij de
douanebestemming invoer worden afgezien van de heffing van invoerrecht.
 Artikel 2.26
 Het eerste lid van artikel 2.26 biedt de ruimte om bij algemene maatregel
van bestuur, op voordracht van de minister wie het aangaat, bepaalde verboden
of beperkingen toe te passen met betrekking tot alle goederen die binnen de
reikwijdte van deze wet vallen. Hierbij kan in het bijzonder kan worden gedacht
aan maatregelen die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de bescherming van
de volkshuishouding, openbare zedelijkheid, openbare orde, openbare veiligheid,
het nationaal artistiek, historisch en archeologisch bezit of uit hoofde van
bescherming van de industriële en commerciële eigendom. Het kan
hier ook gaan om vergunningen voor strategische goederen.
 
 Het tweede lid heeft betrekking op de invoer van verboden goederen, dat
wil zeggen de situatie waarin goederen op regelmatige wijze worden binnengebracht
en waarbij bij de aangiftebehandeling wordt vastgesteld dat voor die goederen
een verbod geldt op grond van wettelijke regelingen inzake veiligheid, openbare
orde, gezondheid, bescherming van bedreigde dier- en plantensoorten, milieu
en dergelijke. Het lid ziet dus niet op de illegale invoer van verboden goederen,
zoals bijvoorbeeld de smokkel van verdovende middelen. De strekking van de
regeling is dat aan de goederen de douanebestemming doorvoer of wederuitvoer
wordt gegeven, tenzij de bedoelde wettelijke bepalingen voorschrijven dat
de betreffende goederen dadelijk uit de circulatie moeten worden gehaald door
inbeslagneming van de goederen. Dat laatste zal veelal het geval zijn wanneer
de goederen een directe bedreiging vormen voor de veiligheid of gezondheid
van mens en dier. De doorvoer of wederuitvoer van goederen is voorstelbaar
bij handelszendingen van goederen die niet aan bepaalde wettelijk voorgeschreven
kwaliteitseisen voldoen en die kunnen worden geretourneerd aan de leverancier.
 
 Het derde lid voorziet in de mogelijkheid dat de inspecteur in bijzondere
gevallen kan toestaan dat de goederen worden afgestaan aan het Rijk of dat
de goederen onder ambtelijk toezicht worden vernietigd tegen betaling van
de daarvoor verschuldigde kosten. Daarbij wordt gerefereerd aan de artikelen
2.21 en 2.22. De tekst van artikel 2.26 spreekt van bijzondere gevallen
waar het met name de toestemming tot het doen van afstand betreft. Daarmee
wordt benadrukt dat de inspecteur niet alleen terughoudend zal zijn met het
geven van toestemming vanwege de in artikel 2.21 gestelde voorwaarden ondermeer
inhoudende dat bij een vermoeden van een strafbaar feit de afstand niet wordt
toegestaan, maar ook omdat voor de inspecteur bij verboden goederen, een extra
zware last ontstaat voor het beheer van dergelijke goederen. In de praktijk
zal daarom de toestemming slechts worden verleend indien voldoende aannemelijk
wordt gemaakt dat op geen enkele andere wijze voorkomen kan worden dat de
goederen in het vrije verkeer worden gebracht.
 Artikel 2.27
 Op grond van het tweede lid kunnen aangiften worden ingeleverd bij elk
douanekantoor en waarvan de openingstijden zijn vastgesteld.
 Dit artikel bevat de voorwaarden die worden gesteld aan degene die aangifte
doet van goederen. In het algemeen is een ieder die de beschikkingsmacht heeft
over goederen gerechtigd van die goederen aangifte te doen. Op sommige personen
rust echter de verplichting tot het doen van aangifte. Dat betreft in de eerste
plaats degenen voor wie het doen van aangifte bijzondere verplichtingen met
zich brengt, bijvoorbeeld de importeur die aan met vrijstelling ingevoerde
goederen een bepaalde bestemming moet geven. In de tweede plaats betreft dit
degene voor wiens rekening de aangifte wordt gedaan. Beide categorieën
van personen kunnen zich wel laten vertegenwoordigen door iemand die in hun
naam aangifte doet, maar de aangifte die bijzondere verplichtingen met zich
brengt, kan niet ten hunne behoeve door een persoon worden gedaan die op eigen
naam en voor zijn eigen rekening aangifte doet. Deze laatste kan uiteraard
wel aangifte doen in plaats van degene aan wie hij de voorgeschoten betaling
in rekening brengt.
 
 Het vierde lid schrijft voor dat de aangever op de BES eilanden woonachtig
moet zijn of daar gevestigd moet zijn. De vestigingseis heeft ten doel te
voorkomen dat de aangever zich gemakkelijk aan zijn verplichtingen kan onttrekken
door naar het buitenland te vertrekken. Het vijfde lid kent enige uitzonderingen
op de vestigingseis. Zo is bepaald dat bij uitvoer en bij tijdelijke invoer,
waarbij de belangen doorgaans geringer zijn of waarbij zekerheid is gesteld
en veelal sprake is van een buitenlandse belanghebbende, geen verplichting
bestaat dat de aangever hier te lande moet zijn gevestigd. Is sprake van incidentele
invoer, bijvoorbeeld door een reiziger, dan kan de inspecteur afzien van de
vestigingseis. De toepassing van die bepaling zal evenwel van geval tot geval
moeten worden beoordeeld. In geval van twijfel of bij aanzienlijke belangen
zal zekerheid kunnen worden geëist.
 Artikel 2.28
 Op grond van artikel 2.42 is de inspecteur bevoegd monsters te nemen van
goederen. Artikel 2.28 biedt de mogelijkheid tot het laten nemen van monsters
door de aangever van goederen die nog onder douaneverband zijn, onder toezicht
van de inspecteur. Het bepaalde in dit artikel is ontleend aan de Overeenkomst
van Kyoto. Het bevat de norm voor het doen van aangifte die juist en volledig
dient te zijn, op overtreding waarvan een straf is gesteld (zie artikel 2.128).
De aangever van goederen kan er vanwege douanetechnische eisen, de verplichting
tot specifieke omschrijving van goederen in een invoeraangifte of commerciële
redenen, controle of de buitenlandse leverancier ten aanzien van de kwaliteit
van goederen zich aan zijn contractuele verplichtingen heeft gehouden, belang
bij hebben binnengebrachte goederen zo spoedig mogelijk aan een monsteronderzoek
te onderwerpen. 
 
 Het tweede lid staat toe dat van het gedeelte van de zending dat voorwerp
is van monsteronderzoek geen aparte aangifte behoeft te worden gedaan, indien
dit gedeelte betrokken wordt in de aangifte van de complete zending.
 Artikel 2.29
 De regels voor de douaneaangiften moeten worden gemoderniseerd. Om dit
te realiseren wordt in dit artikel aangegeven dat elektronische aangiften
en afhandeling de regel zijn, terwijl aangiften en afhandeling op papier de
uitzondering vormen. Dit past in een papierloze omgeving voor de douane en
het bedrijfsleven die essentieel is voor de facilitering van de handel, maar
tevens voor de effectiviteit van de douanecontroles. Het kan de kosten voor
het bedrijfsleven verminderen.
 Bedacht moet worden dat onder elektronische aangifte in dit verband wordt
verstaan de aangifte die met een computerterminal bij de aangever rechtstreeks
in digitale vorm wordt gedaan bij de inspecteur. Een schriftelijke aangifte
die met een automatiseringsprogramma wordt vervaardigd blijft een schriftelijke
aangifte. Voor zover de mogelijkheid zou bestaan om aangifte te doen met behulp
van een diskette of ander elektronisch data opslagmedium, dus niet «online»
kan deze gelijk worden gesteld met een elektronische aangifte.
 Bij aangifte door middel van een andere handeling moet worden gedacht
aan het gebruik van een kanaal in een zogenoemde tweekanalensysteem voor de
controle van reizigersbagage op luchthavens, waaraan zonodig het rechtsgevolg
van het doen van aangifte kan worden toegekend.
 Artikel 2.30
 Voor het doen van een schriftelijke aangifte om aan goederen een toegelaten
douanebestemming te geven wordt het formulier enig document gebruikt.
 Artikel 2.31
 Dit artikel legt op de aangever de verplichting om bij het doen van aangifte
alle bescheiden aan de inspecteur te overleggen die op grond van artikel 2.36
vereist zijn. De bescheiden moeten de inspecteur in staat stellen de juistheid
van de aangifte binnen een redelijke tijd te kunnen controleren.
 Artikel 2.32
 Dit artikel bevat de eisen waaraan formulieren voor het doen van aangiften
moeten voldoen zowel ten aanzien van de inhoud en invulling als met betrekking
tot het taalregime.
 Artikel 2.33
 De inspecteur gaat over tot de aanvaarding en registratie van een aangifte,
zodra deze aan de formeel daaraan te stellen eisen voldoet. De beoordeling
of een aangifte inhoudelijk kan worden aanvaard is van globale aard en berust
voornamelijk op geldigheids- en consistentiecontroles. De aanvaardingscontrole
omvat dus niet de inhoudelijke toets van de elementen van de aangifte, zoals
deze bij de controle, voorheen het factuuronderzoek en de vrijmaking, plaatsvinden.
Het tijdstip van aanvaarding is van belang om vast te kunnen stellen welk
tarief van invoerrechten en welke andere maatregelen van toepassing zijn (zie
ook artikel 2.77). 
 
 De aangifte kan op de voet van het tweede lid worden geweigerd en worden
teruggegeven aan de aangever. Hierbij moet bijvoorbeeld worden gedacht aan
gevallen waarin een handtekening ontbreekt, een verkeerd formulier wordt gebruikt
of essentiële bescheiden ontbreken.
 Artikel 2.34
 Voor de gevallen waarin na de aanvaarding, maar vóór de
controle onjuistheden in aangiften worden ontdekt, voorziet dit artikel er
in dat bij algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld voor de wijziging
of buiten werkingstelling van aangiften. Als de aangever zelf de vergissing
of het verzuim ontdekt, kan hij mondeling verzoeken de aangifte te vervangen,
te corrigeren of aan te vullen, vóórdat met de controle is begonnen.
Is de controle eenmaal aangevangen dan is het is uiteraard ook denkbaar dat
de inspecteur een kennelijk verzuim of een vergissing vaststelt. Afhankelijk
van de aard of laakbaarheid van de onjuistheid kan de inspecteur de aangever
al dan niet met toepassing van een bestuurlijke boete in de gelegenheid stellen
de aangifte te wijzigen.
 Artikel 2.35
 In dit artikel zijn de algemene eisen voor de procedure bij een onvolledige
of vereenvoudigde aangifte neergelegd. Het onderhavige artikel voorziet in
de mogelijkheid om bij algemene maatregel van bestuur regels te stellen over
het gebruik van onvolledig ingevulde aangiften en van bescheiden die in de
plaats kunnen treden van een aangifte. In situaties waarin de aangever nog
niet over de vereiste gegevens beschikt kan op verzoek worden toegestaan dat
de bedoelde stukken tijdelijk als aangifte fungeren, en dat daaraan de rechtsgevolgen
van een normale aangifte worden verbonden. In het vierde lid is bepaald dat
de onvolledige aangifte en het handels- of administratieve bescheid minimaal
de gegevens moet bevatten voor de identificatie van de goederen en ter berekening
van de eventueel verschuldigde invoerrechten. Voorts is daarbij de termijn
bepaald waarbinnen de aangiften moeten worden gecompleteerd of worden vervangen
door een aangifte van het voorgeschreven model. Voor het gebruik van de vereenvoudigde
procedure wordt tevens verwezen naar de artikelen 2.42 en 2.46, eerste lid,
onderdeel b, van deze wet.
 Artikel 2.36
 Verschillende douaneregelingen en niet-fiscale regelingen bij in- en uitvoer
schrijven voor dat bij goederenaangiften, met name die ter zake van de in-
en uitvoer, bescheiden dienen te worden overgelegd ter ondersteuning van een
of meerdere gegevens in de aangifte. De douaneverklaring is een voorbeeld,
maar ook de vergunning voor de tijdelijke invoer met vrijstelling van invoerrecht
voor professionele filmapparatuur is een bescheid in de hier bedoelde zin.
Bij algemene maatregel van bestuur wordt uitvoering gegeven aan de verschillende
voorwaarden die in het onderhavige artikel worden gesteld aan de overlegging
van bescheiden.
 Artikel 2.37
 Dit artikel vormt de basis voor regelgeving bij algemene maatregel van
bestuur ten aanzien van documenten die dienen tot bewijs van de oorsprong.
Documenten tot bewijs van de oorsprong worden gebruikt bij invoer en bij uitvoer
van goederen. 
 
 Producten van oorsprong uit de landen en gebieden overzee (LGO), bedoeld
in artikel 182 van het EG-Verdrag, komen bij invoer in de Europese Gemeenschap
voor de voordelen van het LGO-besluit in aanmerking op vertoon van een certificaat
inzake goederenverkeer. De BES eilanden behouden ook na ingang van de nieuwe
staatkundige verhoudingen de LGO-status.
 
 Bij uitvoer van goederen worden certificaten van oorsprong gebruikt voor
soortgelijke doeleinden, maar in dat geval ter verkrijging van een nietpreferentiële
behandeling in het land van bestemming.
 Artikel 2.38
 In dit artikel is bepaald dat de voorschriften van afdeling 2 van overeenkomstige
toepassing zijn op de verklaring tot inklaring en de verklaring tot uitklaring
van goederen. Er zijn goede redenen om voor de wijze van invulling, de verantwoordelijkheid
voor en het gebruik van deze bescheiden zoveel mogelijk aansluiting te zoeken
bij hetgeen ter zake van aangiften is bepaald.
 Artikel 2.39
 Alvorens aan goederenaangiften het daarmee beoogde rechtsgevolg wordt
gegeven, toestemming tot het volgen van de in de aangifte opgegeven douanebestemming,
worden deze aan een controle onderworpen. De controle heeft ten doel na te
gaan of de aangifte overeenkomstig de daaraan in wettelijke regelingen gestelde
eisen juist en volledig is.
 
 Ingevolge het tweede lid vindt de controle plaats gelijktijdig met of
direct na de aanvaarding van de aangifte. Dit betekent dat de huidige gescheiden
processen van factuurcontrole, met andere woorden de papieren controle van
de aangifte, gevolgd door betaling van of zekerheidstelling voor de eventueel
verschuldigde belasting en vrijmaking, fysieke controle van de goederen, gevolgd
door de toestemming tot wegvoering, als het ware worden geïntegreerd
tot één behandeling, na afloop waarvan betaling of zekerheidstelling
plaatsvindt en de toestemming tot wegvoering wordt verleend. Verwezen wordt
in dit verband tevens naar artikel 2.75 dat de mogelijkheid opent tot een
voorlopige vaststelling van het verschuldigde bedrag aan invoerrecht, na de
aanvaarding van de aangifte.
 Bij een voortschrijdende toepassing van risicomanagement, waarbij de controle
vooral wordt gericht op aangiften met een verhoogd risico, zal de tendens
ontstaan om minder aangiften in eerste aanleg grondig te controleren. Tegenover
het voordeel voor de burger van een snelle administratieve controle zal de
behoefte bij de overheid groeien om – waar nodig – met een nacontrole
en/of navordering terug te komen op de eerdere globale afdoening.
 
 De controle heeft als gevolg van het derde lid tevens een functie bij
de «charge» en «décharge» van verplichtingen,
waar het de afschrijving van voorafgaande documenten en de uitvoering van
een zuiveringsprocedure van documenten betreft.
 Artikel 2.40
 De controle op de juistheid van een aangifte kan mede een geheel dan wel
een gedeeltelijk onderzoek van de aangegeven goederen omvatten. Dit fysieke
onderzoek, waarmee met name wordt beoogd de gegevens in de aangifte te vergelijken
met de daadwerkelijk bevonden aard, hoeveelheid en kenmerken van de goederen,
wordt zo spoedig mogelijk uitgevoerd. 
 
 Op grond van het derde lid geeft de inspecteur voorrang aan het onderzoek
van levende dieren, spoedig aan bederf onderhevige goederen en andere goederen
waarvan hij het spoedeisende karakter onderschrijft. Bij dit laatste kan onder
meer worden gedacht aan menselijke organen, bloed en bloedplasma, geneesmiddelen
en vaccins, vervangende onderdelen, nieuwsmedia, brandweeruitrusting en reddingsmateriaal.
 
 Op grond van het vierde lid is de aangever verplicht de te onderzoeken
goederen aan te wijzen en op zijn kosten te vervoeren naar een door de inspecteur
aan te wijzen plaats. Dat laatste zal zich kunnen voordoen als het onderzoek
vanwege de daarvoor benodigde apparatuur, bijvoorbeeld een weegbrug, of deskundigheid
niet verricht kan worden op de plaats waar de goederen zich bevinden.
 Het vierde lid stimuleert voorts de afstemming van controlemaatregelen
op dezelfde plaats en op hetzelfde tijdstip als de douanecontroles indien
andere diensten dan de douane aanleiding zien tot een onderzoek van dezelfde
goederen. Dit is de zogenoemd «one-stop-shop». De inspecteur vervult
daarbij de rol van coördinator.
 
 In het vijfde lid is bepaald dat de inspecteur op verzoek kan toestaan
dat de aangever aanwezig is bij het onderzoek van de goederen. In bepaalde
gevallen kunnen er echter redenen zijn het verzoek niet in te willigen. Te
denken valt daarbij bijvoorbeeld aan het geval waarin het vermoeden bestaat
dat de goederen niet overeenstemmen met de beschrijving daarvan in de aangifte
of waarin het onderzoek wordt uitgevoerd in samenhang met een strafrechtelijk
onderzoek, bijvoorbeeld een onderzoek naar de aanwezigheid van verdovende
middelen. Overigens kunnen er ook redenen zijn om de aangever te verplichten
aanwezig te zijn bij het onderzoek. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn als
het risico bestaat van beschadiging van de goederen.
 
 Het zesde lid bepaalt dat bij douanecontrole van een aangifte de resultaten
van het onderzoek van de goederen geacht worden overeen te komen met de aangifte
indien de bevonden verschillen blijven binnen de spelingen die daartoe bij
regeling van Onze Minister van Financiën zijn vastgesteld.
 Artikel 2.41
 Ten einde goederen aan een meer gedetailleerd onderzoek te kunnen onderwerpen,
bijvoorbeeld een laboratoriumonderzoek, kan de inspecteur monsters van die
goederen nemen. De tekst van het eerste lid verwijst naar artikel 2.60, waarin
de monsterneming wordt geregeld in het perspectief van de ambtelijke bevoegdheden
en verplichtingen ten dienste van de inspecteur. Het tweede lid staat toe
dat ook de aangever het initiatief kan nemen tot een monsterneming door de
inspecteur.
 Artikel 2.42
 Dit artikel bevat één van de basisprincipes van een moderne
douanewetgeving. Indien de inspecteur er van overtuigd is dat is voldaan aan
de primaire eisen van de procedure waarvoor de goederen zijn aangegeven, bestaat
er aanleiding om de goederen zo spoedig mogelijk vrij te geven. In de «klassieke»
douanepraktijk bestond vaak de neiging om goederen zo lang mogelijk vast te
houden, omdat deze het onderpand bij uitstek vormen voor de nakoming van verplichtingen.
Thans overheerst de opvatting dat, indien aan een beperkt aantal in de wetgeving
vastgelegde essentiële voorwaarden is voldaan, waarbij de vereiste garanties
niet alleen aan de goederen zelf behoeven te worden ontleend, er geen reden
meer is om de goederen langer vast te houden. Het stellen van zekerheid voor de eventueel verschuldigde belasting is het meest kenmerkende
voorbeeld van «loskoppeling» van garanties voor de inspecteur
van de fysieke aanwezigheid van goederen. Het eerste lid van dit artikel bevat
de genoemde eisen.
 
 Het tweede lid voorziet in de mogelijkheid dat toestemming tot wegvoering
van goederen wordt gegeven in gevallen waarin een volledig ingevulde aangifte
nog niet kan worden overgelegd, maar de belanghebbende bij de goederen bijvoorbeeld
wel beschikt over een handels- of administratief bescheid dat de meest essentiële
gegevens bevat en de inspecteur er van overtuigd is dat zo spoedig aan de
wettelijk vereiste formaliteiten zal worden voldaan. In dit verband wordt
tevens verwezen naar de toelichting op artikel 2.35.
 
 In het derde lid worden de voorwaarden geschetst voor de toestemming tot
wegvoering in gevallen waarin nog een controleonderzoek naar de goederen gaande
is. Zijn de goederen nog het voorwerp van een grondige opneming of een monsteronderzoek
dan kunnen zij slechts worden vrijgegeven voor zover geen invoerverboden of
-beperkingen van toepassing zijn en de betaling van de eventueel verschuldigde
belasting is zeker gesteld.
 Artikel 2.43
 Er doen zich situaties voor waarin aanleiding bestaat een document voor
goederen buiten werking te stellen, ongeldig te maken, juist opnieuw geldig
te maken of de geldigheidsduur daarvan te verlengen. Te denken valt bijvoorbeeld
aan het geval waarin met toestemming van de inspecteur wordt afgezien van
de oorspronkelijk aan goederen gegeven bestemming, bijvoorbeeld afzien van
de vrijstelling voor tijdelijke invoer of aan het geval waarin buiten de schuld
van de aangever de geldigheidsduur van het document is verstreken. Het artikel
voorziet er in dat bij of krachtens algemene maatregel van bestuur nadere
regels worden gegeven voor de wijziging van documenten in de hiervoor bedoelde
zin.
 Artikel 2.44
 Indien aan ingeklaarde goederen een douanebestemming wordt gegeven die
pas na een vervoersbeweging wordt bereikt, zoals bij doorvoer met overbrenging,
wordt voor die goederen een document afgegeven, waarvan een exemplaar de goederen
begeleidt naar de plaats van bestemming. De inspecteur op de plaats van vertrek
is er uiteraard pas van overtuigd dat de goederen hun bestemming op regelmatige
wijze hebben gevolgd als van de plaats van bestemming het bericht bij hem
terugkomt dat de goederen aldaar in goede orde en in ongewijzigde staat zijn
aangekomen. Het onderhavige artikel beschrijft, met name in de eerste drie
leden, de hoofdlijnen van de hiervoor aangeduide procedure. Die procedure
mondt uit in de zuivering van het document óf de niet-zuivering van
het document in formele zin. Dat laatste betekent dat de formaliteiten niet
op regelmatige wijze zijn vervuld en dat van dat feit mededeling wordt gedaan
aan de titularis van het document.
 
 Het vierde lid laat toe dat de belanghebbende het bewijs levert dat de
goederen wel hun bestemming hebben gevolgd. Wordt dit bewijs door de inspecteur
aanvaard, dan is sprake van een zuivering in materiële zin. Op grond
van het vijfde lid kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
regels worden gesteld met betrekking tot de zuiveringsprocedure. 
 Artikel 2.45
 Teneinde de schaarse deskundigheid op het gebied van de controle van aangiften
zo doelmatig mogelijk in te zetten en mede ter bevordering van een vlotte
afhandeling van het handelsverkeer, wordt die controle in toenemende mate
ingericht naar het model van risicomanagement. Douanecontroles, andere dan
steekproefcontroles, moeten hoofdzakelijk gebaseerd zijn op een met behulp
van elektronische gegevensverwerkingstechnieken uitgevoerde risicoanalyse.
Bij de invoering van die methodiek wordt de toepassing van de «100%
filosofie» verlaten en krijgt de controle een gericht en selectief karakter.
Het ligt voor de hand dat bij die ontwikkeling, waarbij zendingen ten dele
administratief worden afgedaan, tevens de behoefte bestaat aan een aanvullende
vorm van controle, de zogenoemde nacontrole.
 
 In de bestaande praktijk worden documenten reeds onderworpen aan nacontrole.
De mogelijkheid daartoe moet blijven voortbestaan. Wel is het gewenst dat
de nacontrole een meer gericht karakter krijgt door deze vooral te laten aansluiten
bij de controle in eerste aanleg. Dat betekent dat die controle primair wordt
gericht op aangiften waarvan een of meerdere elementen bij de eerste controle
nog slechts globaal konden worden uitgediept en op de aangiften die in hun
geheel aan een globale controle werden onderworpen.
 Artikel 2.46
 Naast artikel 2.10, waarin de grondslag is gelegd voor het stelsel van
douaneformaliteiten en douanetoezicht in algemene zin, bevat artikel 2.46
de basis voor bijzondere procedures voor bepaalde goederen of bepaalde zendingen
en voor de toepassing van vereenvoudigingen. In artikel 2.46 is de mogelijkheid
geopend om bij regeling van Onze Minister van Financiën vereenvoudigde
procedures vast te stellen, op grond waarvan bij vergunning kan worden toegestaan:
 1) de inklaring van goederen vóórdat deze bij de inspecteur
zijn aangebracht; in feite worden bij deze vorm van preclearance de inklaringsformaliteiten
al vervuld terwijl de goederen nog onderweg zijn;
 2) het regelmatige gebruik van vereenvoudigde aangiften, handelsbescheiden;
 3) het regelmatig doen vervullen van de douaneformaliteiten op andere
plaatsen dan bij een douanekantoor, met name in het bedrijf van belanghebbende;
 4) het doen van aangifte achteraf over een periode in plaats van het doen
van aangifte per zending.
 Artikel 2.47
 Veelal zijn vóórdat een zending de BES eilanden binnenkomt
of uitgaat de gegevens van de goederen al bekend bij degenen die direct of
indirect betrokken zijn bij de transactie of het vervoer van de goederen.
Zowel uit een oogpunt van rechtshandhaving als van facilitering van het handelsverkeer
kan het van belang zijn dat van die vóórinformatie gebruik wordt
gemaakt.
 
 In artikel 2.46 is voorzien dat goederen kunnen worden ingeklaard voordat
zij de BES eilanden zijn binnengebracht. Artikel 2.47 legt de grondslag voor
nog verdergaande vormen van «pre-arrival» en «predeparture»
voorzieningen.
 
 Het eerste lid, onderdeel a van artikel 2.47 heeft betrekking op de mogelijkheid
risicoanalyses uit te voeren aan de hand van goederenmanifesten vóórdat
de goederen het land zijn binnengekomen. Thans berust risicoanalyse nog voornamelijk
op de vrijwillige deelname van vervoersmaatschappijen, waarbij over en weer
geen contractuele verplichtingen bestaan. Op grond van de nieuwe bepaling
kunnen de inspecteur zich verzekeren van een regelmatige aanvoer van gegevens,
waarmee vooraf de fiscale en niet-fiscale risico’s kunnen worden ingeschat
bij de invoer van de betrokken goederen. Het ligt in de rede dat, naarmate
meer inzicht vooraf wordt verkregen in de bijzonderheden van zendingen, de
controle van de desbetreffende aangiften sneller kan verlopen. Vandaar dat
de regeling uitgaat van het creëren van een«win-win» situatie
door de mogelijkheid te openen om bij vergunning enerzijds de vroegtijdige
overlegging van goederenmanifesten e.d. te eisen en anderzijds in het vooruitzicht
te stellen dat de douanebehandeling bij voldoende medewerking bespoedigd wordt.
 
 Het eerste lid, onderdeel b, heeft betrekking op de toepassing van risicobeheer
bij controle van uitvoeraangiften. De aanleiding daartoe is de wereldwijde
ontwikkeling naar het toekennen van een zwaarder belang aan uitvoercontroles
ter ondersteuning of zelfs verlichting van de controles bij invoer. Een voorbeeld
daarvan is het Container Security Initiative van de Verenigde Staten uit 2002.
Dit stimuleert dat containers in de haven van vertrek worden gescreend. Het
in het kader van de Wereld Douane Organisatie (hierna: WDO) ontwikkelde SAFE
Framework of Standards is een andere ontwikkeling op het gebied van de veiligheid
van de hele logistieke keten. Het WDO-instrument gaat uit van een keten van
facilitering van het goederenvervoer van het moment van inlading tot het moment
van uitlading, voor zover bij de uitvoercontrole de aard en hoedanigheden
van de goederen grondig zijn vastgesteld en gewaarborgd is dat de identiteit
tijdens het vervoer geen wijziging ondergaat. Deze regeling biedt de mogelijkheid
om aan dit soort ontwikkelingen tijdig uitvoering te geven.
 Artikel 2.48
 Dit artikel houdt verband met de implementatie van het veiligheidsgerelateerd
internationaal instrument van de WDO in het kader van het Framework of Standards
to Secure and Facilitate Global Trade.
 
 Marktdeelnemers die de wettelijke voorschriften in acht nemen, dienen
als betrouwbare partners in de logistieke keten te worden beschouwd en kunnen
aan de inspecteur verzoeken om aan hen de status van geautoriseerde marktdeelnemer
toe te kennen om zodoende maximaal profijt te kunnen trekken uit de brede
toepassing van vereenvoudigingen op grond van de douanewetgeving.
 
 Er zijn drie soorten vergunningen:
 a. de vergunning douanevereenvoudigingen wordt afgegeven aan marktdeelnemers
die voor vereenvoudigingen volgens de douanewetgeving in aanmerking willen
komen. De vereenvoudigingen houden in dat een vergunninghouder bijvoorbeeld
gemakkelijker in aanmerking komt voor een vergunning domiciliëringsprocedure
in het vrije verkeer brengen dan een bedrijf dat geen vergunning douanevereenvoudigingen
heeft. Ook wordt de vergunninghouder aan minder fysieke controles en controles
van bescheiden onderworpen. Hij hoeft geen zekerheid te stellen en krijgt
voorrang bij controles en mag de plaats waar de controle wordt uitgevoerd,
zelf kiezen.
 b. de vergunning veiligheid wordt op verzoek afgegeven aan marktdeelnemers
die in aanmerking willen komen voor faciliteiten bij de douanecontroles betreffende
de veiligheid bij de binnenkomst van goederen in het douanegebied van de Gemeenschap
of bij het verlaten van goederen uit dit douanegebied. Een vergunninghouder
is bijvoorbeeld aan minder fysieke controles en controles van bescheiden onderworpen
dan een bedrijf dat geen vergunning veiligheid heeft. De voordelen voor de
vergunninghouder zijn dat hij door de douane vooraf in kennis wordt gesteld
van voorgenomen fysieke controles. Bij het doen van summiere aangiften hoeft
de vergunninghouder een beperkte gegevensset bij de douane in te dienen. Ook
wordt de vergunninghouder aan minder fysieke controles en controles van bescheiden
onderworpen. Hij krijgt voorrang bij controles en mag de plaats waar de controle
wordt uitgevoerd, zelf kiezen.
 c. de combivergunning douanevereenvoudigingen/ veiligheid biedt alle onder
a en b genoemde voordelen.
 
 Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen de maatstaven of
criteria worden vastgesteld voor de toekenning van de status van geautoriseerde
marktdeelnemer alsmede de voorwaarden waaronder de status van geautoriseerde
marktdeelnemer kan worden geschorst of ingetrokken. Daarbij kan voor wat betreft
de toekenningscriteria gedacht worden aan:
 a) een goede staat van dienst op het gebied van de naleving van de wettelijke
regelingen;
 b) een deugdelijke handels- en, in voorkomend geval, vervoersadministratie
die passende controles mogelijk maakt;
 c) aangetoonde solvabiliteit;
 d) ingeval een geautoriseerde marktdeelnemer krachtens het derde lid gebruik
wenst te maken van de vereenvoudigingen waarin overeenkomstig de douanewetgeving
wordt voorzien, de praktische vakbekwaamheid of beroepskwalificaties die rechtstreeks
samenhangen met de verrichte activiteit;
 e) ingeval een geautoriseerde marktdeelnemer krachtens het derde lid gebruik
wenst te maken van faciliteiten met betrekking tot douanecontroles inzake
veiligheid, passende veiligheidsnormen.
 
 De status van geautoriseerde marktdeelnemer kan worden geschorst of ingetrokken
indien blijkt dat de aan die status gekoppelde voorwaarden en criteria niet
worden nageleefd of indien de inspecteur genoeg reden heeft om aan te nemen
dat er strafbare feiten zijn gepleegd door de geautoriseerde marktdeelnemer
op het terrein van de wettelijke regelingen.
 Artikel 2.49
 De begrenzing van de ambtelijke bevoegdheden van de inspecteur komt tot
uitdrukking in de woorden «voor zover dat redelijkerwijs voor de vervulling
van zijn taak nodig is». De tweede begrenzing ligt in de beginselen
van subsidiariteit en proportionaliteit, waarbij de minst ingrijpende bevoegdheid
moet worden toegepast als daarmee kan worden volstaan.
 
 De hier bedoelde maatregelen, ter vervulling van de toezichthoudende taak,
die de inspecteur kan nemen, kunnen onder meer inhouden een onderzoek van
goederen, onderzoek van de bedrijfsboekhouding van aangevers en van andere
bescheiden, controle van vervoermiddelen, controle van bagage en andere goederen
die personen bij of op zich dragen.
 Artikel 2.50
 Dit artikel verplicht de ambtenaren tot het bij zich dragen en desverlangd
aan belanghebbende vertonen van het legitimatiebewijs. Belanghebbende moet
kunnen nagaan of hij te maken heeft met een ambtenaar die namens
de inspecteur een taak uitoefent. Overigens kan er geen sprake zijn van weerspannigheid
indien de ambtenaar zich niet kan legitimeren. 
 Artikel 2.51
 Iedere invoer wordt als een op zich zelf staand feit beschouwd. Dit betekent
dat de importeur theoretisch eenmalig met de douane te maken krijgt voor elke
zending, tenminste als voldaan wordt aan de voorgeschreven regels. Anders
dan bij de invoer, worden bij andere invoerbestemmingen de goederen vrijgegeven
zonder dat de invoerrechten volledig zijn voldaan. In sommige gevallen kan
het voorkomen dat geen toereikende zekerheid is gesteld waardoor het risico
blijft bestaan dat de invoerrechten niet zullen worden voldaan bij het nader
ontstaan van een douaneschuld. Bij de invordering van een douaneschuld, die
is ontstaan na vrijgave van de goederen, zal de lokalisering van de schuldenaar
bij bedrijven in principe geen probleem opleveren, aangezien deze in de meeste
gevallen op de BES eilanden zullen zijn gevestigd. Het onderhavige artikel
voorziet in een bepaling ter bevordering van de invordering, en kan met name
toepassing vinden bij de niet regelmatige invoer door natuurlijke personen
die geen zekerheid hebben gesteld. Indien de persoon die schuldenaar kan worden
geen natuurlijke persoon is, kan de inspecteur tevens een bewijs vorderen
waaruit de handelingsbevoegdheid blijkt van de persoon die optreedt namens
de persoon die schuldenaar kan worden. Op hem ligt ook de verplichting zich
te identificeren op verzoek van de inspecteur. Slechts geldige paspoorten,
identiteitskaarten en rijbewijzen worden als identiteitsbewijzen beschouwd.
 Artikel 2.52
 Het ligt in de lijn der verwachtingen, zoals ook elders in de wereld het
geval is, dat de controle van aangiften en bescheiden op het gebied van douane
in toenemende mate achteraf zal geschieden. Niet alleen zullen in de toekomst
administratief te controleren regelingen meer dan nu voorkomen, ook bij de
aangiften die bij de in- of uitvoer aan controle worden onderworpen, zullen
verschillende bescheiden een steeds grotere rol gaan spelen, waarbij de inspecteur
niet terstond de juistheid daarvan na kan gaan, bijvoorbeeld bewijsstukken
inzake de oorsprong of de waarde. De controle zal dan ook naar verwachting
deels verschuiven naar de administratie van belanghebbende, hetgeen eens te
meer een voorziening als de onderhavige rechtvaardigt.
 Bij de toepassing van de wettelijke regelingen kan het nodig zijn kennis
te nemen van informatie die zich bevindt in de boekhouding of de daarbij behorende
bescheiden van een bij in-, uit- of doorvoer betrokken bedrijf. Deze informatie
kan dienen ter controle van elementen die de hoogte van het invoerrecht bepalen,
zoals de oorsprong, de waarde van de goederen en dergelijke. Zoals gezegd,
zal in de nabije toekomst administratieve controle in toenemende mate een
rol gaan spelen in het toezicht op de naleving van de wettelijke regelingen.
Met het oog daarop is de verplichting opgenomen tot het bijhouden van een
administratie, waaruit ten minste de rechten en verplichtingen van de justitiabele
kunnen worden afgeleid.
 
 De verplichting tot het ter inzage geven van de administratie is opgenomen
in artikel 2.53. Met het oog op die verplichting is in het onderhavige artikel
een bewaarverplichting opgenomen, teneinde te voorkomen dat de gevraagde boekhouding
inmiddels niet meer te raadplegen is. Voor de bewaarperiode is aansluiting
gezocht bij de bestaande fiscale wetgeving. 
 Artikel 2.53
 Dit artikel heeft betrekking op de verplichting tot het verstrekken van
gegevens en inlichtingen en het verschaffen van inzage van boeken, bescheiden
en andere gegevensdragers, zoals digitale bestanden. Blijkens het eerste lid
geldt de verplichting voor een ieder, voor zover de informatie van belang
kan zijn voor de vaststelling van feiten die van invloed kunnen zijn op de
toepassing van wettelijke regelingen te zijnen aanzien. Het tweede lid bevat
tevens de fictie dat de boeken en dergelijk waarvan de inzage wordt verzocht,
in het bezit van betrokkene zijn tenzij deze aannemelijk kan maken dat dit
niet het geval is of kan zijn. Op grond van het derde lid geldt de verplichting
tevens ten aanzien van derden die direct of indirect betrokken zijn bij de
transacties van de belastingplichtige. Dat kunnen vertegenwoordigers, bijvoorbeeld
douanedeclaranten of douane-expediteurs zijn, of adviseurs, maar ook leveranciers
of afnemers.
 
 Het vierde en vijfde lid hebben betrekking op de medewerking die de schuldenaar
of een derde moeten verlenen bij het onderzoek van de inspecteur. Het betreft
daarbij in het bijzonder de wijze waarop de gegevens en inlichtingen moeten
worden verschaft en het toestaan dat afschriften en dergelijke. worden gemaakt.
Onder de medewerking kan ook worden begrepen de assistentie bij het verkrijgen
van inzicht in de werking en de opzet van de administratie en het ter inzage
leggen van de administratie in een door de inspecteur bepaalde ruimte. Wordt
aan dit laatste niet voldaan, dan kan de inspecteur verlangen dat de administratie
naar een douanekantoor wordt overgebracht; eventueel kan hij zelf de boeken
en bescheiden naar het kantoor meenemen. Noch de schuldenaar, noch de derde,
kunnen zich volgens het zesde de lid beroepen op een plicht tot geheimhouding,
zelfs niet indien deze hen bij wet is opgelegd.
 Artikel 2.54
 Het tweede lid beoogt de inspecteur te ondersteunen bij het onderzoek
van goederen. De belanghebbende dient onder andere op vordering van de inspecteur
een container te lossen, dozen open te maken, goederen te groeperen en te
rangschikken, en goederen te verplaatsen om ruimte voor visitatie te creëren.
Voldoet de belanghebbende niet aan de vordering dan kan de inspecteur deze
werkzaamheden zelf doen of door een derde laten verrichten. Met andere woorden,
de inspecteur is bevoegd om bestuursdwang toe te passen. De kosten komen in
dat geval voor rekening van belanghebbende. Gelet op de zinsnede »onder
diens verantwoordelijkheid» in het derde lid kan de overheid in beginsel
niet aansprakelijk worden gehouden voor goederen die tijdens de visitatie
zijn beschadigd indien de werkzaamheden door de douane of door een derde zijn
verricht omdat belanghebbende geen medewerking heeft willen verlenen.
 Artikel 2.55
 Voor goederen, waarvoor invoerrechten nog verschuldigd zijn of waarvoor
een recht op teruggaaf bestaat, mogen identificatiemaatregelen worden getroffen,
onder andere door middel van zegels. Zegels moeten voorkomen dat goederen
in het vrije verkeer terecht komen zonder betaling van rechten; zij dienen
zodanig te worden aangebracht dat, zonder verwijdering of schending daarvan,
en zonder sporen van braak, geen goederen aan het douanetoezicht kunnen worden
onttrokken.
 
 Het tweede en derde lid leggen aan de beheerder van de zaken waarvoor
een identificatiemaatregel is of zal worden getroffen enige verplichtingen
op teneinde een deugdelijke sluiting te waarborgen. Deze verplichtingen omvatten: 
 1) de zorg dat een deugdelijke sluiting tot stand wordt gebracht. Dit
impliceert dat de beheerder niet lijdelijk mag toezien indien hij constateert
dat de sluiting niet deugdelijk is. Hij is immers het beste bekend met de
bijzonderheden van het af te sluiten object en dient derhalve de inspecteur
erop te wijzen welke punten voor een eventuele verzegeling in aanmerking komen
teneinde een afdoende sluiting tot stand te brengen.
 2) de zorg dat de sluiting in stand blijft. De beheerder draagt de verantwoordelijkheid
dat de sluiting, zoals die is aangebracht, in stand blijft.
 3) de zorg dat aangebrachte zegels of merken niet worden verwijderd of
geschonden. Zelfs indien een toegepaste sluiting niet teniet wordt gedaan
vormt het verwijderen of schenden van zegels of merken een inbreuk op de in
letter c omschreven verplichting.
 
 Uiteraard is het mogelijk dat een getroffen identificatiemaatregel als
gevolg van overmacht te niet gaat of wordt geschonden. Gezien het grote belang
dat in het stelsel van toezicht moet worden gehecht aan identificatiemaatregelen,
wordt in het vierde lid, voor een beroep op overmacht, de eis gesteld dat
de beheerder onverwijld na het hem bekend worden van een schending van een
aangebracht identificatiemiddel, de inspecteur daarvan op de hoogte stelt.
Dit betekent overigens niet dat het beroep op overmacht in dat geval automatisch
wordt gehonoreerd.
 
 Als voorwaarden voor de in het vijfde lid geboden mogelijkheid dat anderen
dan de inspecteur een identificatiemiddel kunnen aanbrengen, kunnen worden
gesteld het voeren van een bedrijfadministratie en het bestaan van een administratieve
organisatie die zodanig zijn ingericht dat op eenvoudige wijze de goederenstroom
kan worden gecontroleerd. Een vergunning van de inspecteur kan tevens als
voorwaarde worden gesteld. Overigens is de toepassing van de in het dit lid
omschreven mogelijkheid vooral denkbaar in het kader van een vereenvoudigde
douaneprocedure voor het overbrengen van goederen.
 Artikel 2.56
 De inspecteur is bevoegd goederen en de bergingsmiddelen of vervoermiddelen
waarin deze goederen en de bergingsmiddelen zich bevinden, te bewaken. Bewaking
kan met name plaatsvinden bij goederen waarover nog belasting is verschuldigd
of kan worden verschuldigd, en waarvoor bovendien geen deugdelijke identificatiemaatregelen
kunnen worden getroffen. Tevens kan bewaking worden toegepast ten aanzien
van goederen die ten uitvoer aangegeven zijn en waarover geen douaneschuld
kan ontstaan. Te denken valt aan goederen die in het buitenland aan preferentiële
behandeling onderworpen zullen worden en waarvan de integriteit van de goederen
dient te blijven gewaarborgd. Indien feiten en omstandigheden het in fysieke
zin niet mogelijk maken dat identificatiemaatregelen worden getroffen, kan
de inspecteur overgaan tot bewaking van de goederen. Uiteraard mogen bewaakte
goederen overeenkomstig de wettelijke bepalingen worden vrijgegeven na betaling
van de douaneschuld dan wel nadat zekerheid is gesteld voor de voldoening
daarvan. Vanaf dat moment wordt de bewaking beëindigd.
 
 Bewaking wordt toegepast ter waarborging van de belangen van de schatkist
en heeft niet primair ten doel de integriteit van de goederen te bewaren.
Vermissing of beschadiging van bewaakte goederen, anders dan veroorzaakt door
het handelen van de ambtenaren, brengt geen financiële of andere verplichtingen
tot schadevergoeding voor het Rijk met zich mee. 
 Artikel 2.57
 Het gebruik van geweld en de veiligheidsfouillering behoeven op grond
van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet voor het Koninkrijk der Nederlanden
een uitdrukkelijk wettelijk fundament, omdat zij een inbreuk vormen op de
grondrechten inzake de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer of inzake
de onaantastbaarheid van het lichaam. De onderhavige bepaling voorziet in
een deugdelijke rechtsgrondslag, die in zijn bewoordingen zoveel mogelijk
is afgestemd op artikel 8 van de Politiewet 1993. In het eerste lid is bepaald
dat de inspecteur bevoegd is geweld te gebruiken wanneer het daarmede beoogde
doel dit, mede gelet op de aan het gebruik van geweld verbonden gevaren, rechtvaardigt
en dat doel niet op een andere wijze kan worden bereikt. Onder «geweld»
wordt verstaan: elke dwangmatige kracht van meer dan geringe betekenis, uitgeoefend
op personen, dieren of zaken. Onder geweld wordt mede verstaan het dreigen
met geweld.
 
 Ingevolge het tweede lid dient zo mogelijk aan geweld een waarschuwing
vooraf te gaan. In het derde lid is voorzien in de bevoegdheid van de ambtenaar
tot het onderzoek aan de kleding indien uit feiten of omstandigheden blijkt
dat een onmiddellijk gevaar dreigt voor het leven of de veiligheid van belanghebbende,
de ambtenaar of van derden, waarbij dit onderzoek noodzakelijk is ter afwending
van dit gevaar. Dit is de zogeheten veiligheidsfouillering. De omstandigheden
waaronder een veiligheidsfouillering kan worden toegepast zijn restrictief
omschreven evenals de grond waarop de veiligheidsfouillering kan plaatsvinden.
De bevoegdheid tot veiligheidsfouillering moet worden onderscheiden van het
onderzoek aan lichaam en kleding als bedoeld in artikel 58 van het Wetboek
van Strafrecht BES. Het doel van het strafvorderlijk onderzoek is het verzamelen
van gegevens, teneinde, naar aanleiding van het vermoeden van strafbare feiten,
de waarheid aan het licht te kunnen brengen. Bij het veiligheidsonderzoek
gaat het primair om een maatregel die geen uitstel duldt omdat de veiligheid
van de ambtenaar in het geding is.
 
 Om te voorkomen dat het subjectieve gevoel van onveiligheid van de ambtenaar
bepalend wordt voor het al dan niet toepassen van de veiligheidsfouillering
is in het vijfde lid opgenomen dat ook de veiligheidsfouillering in verhouding
dient te staan tot het beoogde doel en redelijk en gematigd moet zijn. Dit
geldt evenzeer voor de vraag of veiligheidsfouillering binnen de nauw omschreven
grenzen van de wet is toegestaan als voor de wijze waarop deze wordt uitgeoefend.
Bij algemene maatregel van bestuur zullen nadere regels worden gesteld, opdat
verzekerd blijft dat de hier bedoelde bevoegdheid in de praktijk ook inderdaad
uitsluitend zal worden gebruikt waartoe zij is gegeven.
 Artikel 2.58
 Artikel 2.58 zal met name toepassing kunnen vinden indien getwijfeld wordt
aan de rechtmatige invoer van op bijvoorbeeld op de kade of aan de kust aangetroffen
goederen. Het gaat dan ook om goederen die niet in vervoer zijn. Daaronder
vallen goederen aanwezig in stilstaande vervoermiddelen. Indien de goederen
zich in of op een gebouw, erf of besloten terrein, bevinden dan zijn de artikelen
2.62 tot en met 2.64 van toepassing.
 Artikel 2.59
 Artikel 2.59 kan toepassing vinden met betrekking tot reizigers die bagage
met zich voeren, maar ziet vooral op personen die commerciële goederen
bij zich hebben, waarbij aanleiding bestaat voor de veronderstelling dat nog belasting voor die goederen is verschuldigd. Dat kan bijvoorbeeld
het geval zijn bij personen die van boord van een schip komen of bij personen
die een pand verlaten waarin goederen onder krediet voor de heffing van accijns
zijn opgeslagen.
 Artikel 2.60
 In het eerste lid van dit artikel is de bevoegdheid van de inspecteur
geregeld zodat hij monsters van goederen kan nemen die hij wil onderzoeken.
Wanneer de inspecteur voldoende monstermateriaal heeft verkregen of het monsteronderzoek
is afgelopen, wordt het resterend deel van het monstermateriaal desgevraagd
teruggegeven aan de aangever of de persoon op wie de goederen zijn aangetroffen.
 Artikel 2.61
 Op grond van dit artikel kunnen alle mogelijke vervoermiddelen te allen
tijde aan visitatie worden onderworpen. Voor de visitatie van tot bewoning
bestemde gedeelten van vervoermiddelen tegen de wil van de bewoner is geen
schriftelijke last vereist, aangezien deze ruimten in de definitie van het
begrip woning uitdrukkelijk worden uitgezonderd. Deze uitzondering is noodzakelijk
omdat dagelijks op schepen tot woning bestemde gedeelten dienen te worden
gecontroleerd. Het betreft hier met name de hutten van kapiteins en bemanningsleden.
In deze hutten mogen zich slechts de persoonlijke benodigdheden alsmede de
vrijgestelde hoeveelheid drank, sigaretten et cetera bevinden. Alle overige
goederen dienen via de daartoe gebruikelijke weg te worden aangegeven.
 
 De in het vierde lid bedoelde vordering tot stilhouden moet worden gedaan
overeenkomstig de voorschriften die ter zake worden gegeven. Door het vaststellen
en algemeen bekend maken van stop- en volgseinen zullen de betrokkenen de
aan hen gegeven tekens om stil te houden dan wel te volgen terstond kunnen
herkennen, hetgeen van belang is in de gevallen waarin de ambtenaren niet
gekleed zijn in uniform.
 Artikel 2.62
 De in het eerste lid vervatte bevoegdheid, geeft aan de inspecteur de
mogelijkheid om de expertise van deskundigen te gebruiken in de gevallen wanneer
deze niet in voldoende mate bij de douane aanwezig is. De geheimhoudingsplicht,
als bedoeld in artikel 2.157, geldt ook ten aanzien van de personen die de
inspecteur vergezellen.
 
 Artikel 2.62 is ingegeven door de overweging dat het in veel gevallen
noodzakelijk is dat toezicht wordt uitgeoefend op goederen die aanwezig zijn
in- op of onder gebouwen, erven en besloten terreinen. In dit artikel wordt
hiertoe de ambtenaren de bevoegdheid verleend tot het betreden van en het
doen van onderzoekingen of doorzoekingen in gebouwen en terreinen. De ambtenaren
zijn eveneens bevoegd tot visitatie van gebouwen, erven en besloten terreinen
die middellijk of onmiddellijk gemeenschap hebben met de panden genoemd in
de eerste volzin. Bij middellijke gemeenschap valt te denken aan deuren, vensters
of andere openingen door middel waarvan gemeenschap tussen gebouwen, erven
of besloten terreinen kan bestaan. Indien deze gebouwen en dergelijke toebehoren
aan derden kan toch gevisiteerd worden. Deze bepaling is nodig aangezien anders,
door het wegvoeren van goederen naar panden die gemeenschap hebben met het
aan visitatie onderworpen pand, in vele gevallen gemakkelijk een onregelmatige
toestand kan worden opgeheven en aldus de visitatie haar praktisch nut zou
verliezen. 
 
 Indien de kuststrook over land slechts bereikt kan worden via erven of
besloten terreinen dient op grond van de laatste volzin van het eerste lid
in samenhang gelezen met het tweede lid de ambtenaren op eerste vordering
toegang hiertoe verschaft te worden. De bevoegdheid kan worden uitgeoefend
zonder dat van enige verdenking van overtreding van wettelijke regelingen
sprake hoeft te zijn. Deze bevoegdheid vormt een uitzondering op het algemene
beginsel dat men niemand behoeft toe te laten in zijn gebouw of op zijn erf
of besloten terrein. De ambtenaren kunnen derhalve het gebouw, erf of besloten
terrein betreden tegen de wil van de eigenaar/gebruiker. Zonodig kunnen zij
hiertoe ingevolge artikel 2.57, vierde lid, de hulp van de politie inroepen.
Met betrekking tot het betreden van woningen in een gebouw worden speciale
regels gegeven in artikel 2.64. Verwezen wordt voorts naar artikel 2.150 voor
zover sprake is van weerspannigheid.
 Artikel 2.63
 In het eerste lid van artikel 2.63 is de gegevens- en inlichtingenverstrekking
aan de inspecteur geregeld. Het betreft hier inlichtingen en gegevens die
voor de uitvoering van deze wet nodig zijn. Degene die deze verplichting hebben
zijn de ministers, openbare lichamen en rechtspersonen die bij of krachtens
een bijzondere wet rechtspersoonlijkheid hebben verkregen, de onder hen ressorterende
instellingen en diensten, alsmede personen die hoofdzakelijk uitvoering geven
aan het beleid van het Rijk. Gedacht kan worden aan gegevens met betrekking
tot de binnenkomst, uitgang, doorvoer, overbrenging en bijzondere bestemming
van goederen welke vervoerd worden tussen de BES eilanden en derdelanden.
De betekenis van het woord «hoofdzakelijk» in de eerste volzin
van het eerste lid, is die welke in de fiscale wetgeving aan dit woord pleegt
te worden toegekend, namelijk: voor zeventig percent of meer. Met dit criterium
wordt een indruk gegeven van de hoedanigheid, de taak of de bezigheid van
een lichaam met betrekking tot het uitvoeren van het beleid van het Rijk.
Een puur kwantitatief criterium gerelateerd aan bij voorbeeld omzet, winst
of aantal afgedane zaken is niet bruikbaar, omdat daarmee niet voldoende tot
uitdrukking wordt gebracht wat de taak van een lichaam is. De in het eerste
lid opgenomen inlichtingenplicht geldt ook voor bijvoorbeeld de politie. Zo
bestaat voor de politie de plicht aan de inspecteur de gegevens en inlichtingen
te verstrekken die ter uitvoering van deze wet worden gevraagd; Een uitzondering
wordt weergegeven in het tweede lid, alwaar de mogelijkheid is geopend op
verzoek ontheffing te verkrijgen van de in het eerste lid omschreven verplichting.
 
 In het derde lid van artikel 2.63 is de verstrekking van gegevens en inlichtingen
door de inspecteur geregeld. De inspecteur moet gegevens en inlichtingen verstrekken
aan overheids- en semi-overheidsinstellingen voor zover deze gegevens noodzakelijk
zijn voor de uitvoering van de taken van deze instellingen in het kader van
de wettelijke regelingen.
 Artikel 2.64
 In dit artikel wordt van de in artikel 12 van de Grondwet voor het Koninkrijk
der Nederlanden geboden mogelijkheid gebruik gemaakt door de ambtenaren, indien
zij een gebouw visiteren, de bevoegdheid te verlenen een woning tegen de wil
van de bewoner binnen te treden indien zij daartoe een bijzondere schriftelijke
last van de inspecteur hebben ontvangen. Zonder deze bevoegdheid zou visitatie
van gebouwen waarin zich een woning bevindt haar praktisch nut verliezen doordat
een eventuele onregelmatige situatie gemakkelijk kan worden opgeheven door
goederen op te slaan in de woning. De ambtenaren kunnen van deze bevoegdheid
gebruik maken zonder dat er sprake van de verdenking van enig
strafbaar feit. De overige leden van dit artikel dienen ter waarborging van
de belangen van de bewoner.
 Artikel 2.65
 Voor wat betreft dit artikel wordt er aan herinnerd dat ingevolge artikel
13 van de Grondwet voor het Koninkrijk der Nederlanden uitzonderingen op de
onschendbaarheid van het briefgeheim mogelijk zijn, mits aan een tweetal voorwaarden
wordt voldaan. Die voorwaarden betreffen de eis dat de uitzondering in een
wet moet zijn opgenomen en dat het openen van de brief geschiedt op last van
de rechter. In dit artikel wordt van de geboden uitzonderingsmogelijkheid
gebruik gemaakt. Deze regeling is alleen van toepassing als de brieven zonder
goedvinden van de afzender of van de geadresseerde worden geopend. Heeft derhalve
een van beiden, hetzij de geadresseerde hetzij de afzender, toestemming verleend,
dan is de procedure van dit artikel niet nodig. Ingevolge het derde lid kan
de machtiging slechts worden verleend indien een vermoeden bestaat dat de
brief goederen bevat, hetgeen op zich geen vermoeden van een strafbaar feit
inhoudt. Is dat wel het geval, dan dienen de regels van het Wetboek van Strafvordering
BES te worden toegepast.
 
 Bij de invoer van goederen per brief is onderzoek zonder machtiging van
de rechter mogelijk indien ingevolge het Algemeen Postverdrag, behorende bij
de Constitutie van de Wereldpostvereniging door
of vanwege de afzender op de brief een etiket is geplakt waaruit blijkt dat
ambtelijke controle is toegelaten. Het onderhavige artikel biedt de mogelijkheid
tot onderzoek in gevallen waarin een dergelijk etiket ontbreekt.
 Artikel 2.66
 Dit artikel verleent de ambtenaren de bevoegdheid om in een aantal nader
omschreven gevallen lijfsvisitatie toe te passen, dat wil zeggen personen
aan de kleding en het lijf te onderzoeken. Het inwendig manuele onderzoek
is in het kader van de Douane- en Accijnswet BES niet toegestaan. Hiertoe
is besloten in verband met het feit dat het hier een bevoegdheid betreft in
het kader van het douanetoezicht en de douanecontrole en niet in het kader
van de opsporing.
 In dit artikel wordt expliciet aangegeven welke bevoegdheden waar en in
welke situaties van toepassing zijn. Ook is lijfsvisitatie mogelijk op die
plaatsen die behoren tot terreinen van toezicht, waar de risico’s van
handelingen in strijd met de wettelijke regelingen aanzienlijk groter zijn
dan elders het geval is.
 
 De bevoegdheid tot lijfsvisitatie in de aangewezen situaties en in of
op de aangewezen plaatsen kan van grote betekenis zijn. Het gaat hier om gevallen
waarbij een strenger toezicht dan gewoonlijk gewettigd is. Op bedoelde locaties
is de lijfsvisitatie een aanvulling op de bevoegdheid van de ambtenaren die
namens de inspecteur optreden om vervoermiddelen, goederen en de bagage van
reizigers te visiteren. Immers zonder een dergelijke bevoegdheid is een effectieve
controle op de smokkel van kleine pakjes, die heimelijk in de kleding of op
het lichaam zijn verborgen, illusoir. De praktijk wijst uit dat nog altijd
personen het land binnenkomen en uitgaan met de bedoeling heimelijk smokkelwaar
te vervoeren. Bij intensief gebruik van de lijfsvisitatiebevoegdheid wordt
het publiek hiervan van tevoren op de hoogte gebracht.
 
 Het onderzoek zal zich in de meeste gevallen beperken tot de kleding.
De bevoegdheid omvat evenwel in beginsel ook de mogelijkheid tot verdergaande
visitatie met ontkleding. Van deze mogelijkheid zal, gezien het ingrijpende
effect op de persoonlijke levenssfeer en de lichamelijke integriteit
met de grootste terughoudendheid gebruik worden gemaakt. Het spreekt voor
zich dat lijfsvisitatie als regel wordt verricht door personen van hetzelfde
geslacht als de persoon die aan de lijfsvisitatie wordt onderworpen. De bevoegdheid
tot lijfsvisitatie is ondanks de daarvoor geldende waarborgen van ingrijpende
aard. Toch is het ondergaan van een onderzoek aan de kleding niet te beschouwen
als een vernederende behandeling als bedoeld in het Verdrag tot bescherming
van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Evenmin kan de lijfsvisitatie
worden beschouwd als een handeling die strijdig is met artikel 3 van de Universele
verklaring van de rechten van de mens, waarin een ieder het recht wordt toegekend
op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.
 
 De bevoegdheid tot lijfsvisitatie dient los te worden gezien van de strafrechtelijke
bepalingen inzake het onderzoek aan lichaam en kleding. Wel is in dit geval
artikel 2.159 van betekenis waar het de eventuele weerspannigheid van betrokkene
betreft.
 Artikel 2.67
 Dit artikel geeft de inspecteur een middel in handen om de belanghebbende
er in voorkomend geval toe te bewegen de wettelijke verplichtingen ten aanzien
van goederen die zich onder douanetoezicht bevinden, te vervullen. Daarbij
gaat het bijvoorbeeld om goederen waarvan na de inklaring geen aangifte voor
een bestemming is gedaan of om goederen waarvan de tijdelijke opslag niet
op regelmatige wijze is beëindigd. Indien de belanghebbende bij de goederen
bekend is, kan inbewaringneming slechts geschieden nadat de betrokkene door
middel van een herinnering in de gelegenheid is gesteld om alsnog aan zijn
verplichtingen te voldoen door alsnog aan de goederen een douanebestemming
te geven. Voldoet deze niet binnen de gestelde termijn aan zijn verplichtingen,
dan worden de goederen in bewaring genomen. Van deze maatregel wordt belanghebbende
schriftelijk in kennis gesteld. Ingeval de belanghebbende onbekend is, worden
de goederen zonder meer in bewaring genomen, waarvan in het openbaar mededeling
wordt gedaan. Voorts wordt in het onderhavige artikel de verdere afwikkeling
van de inbewaringneming geregeld. Daarbij zijn de waarborgen voor de belanghebbende
getroffen.
 Artikel 2.68
 Op grond van dit artikel worden vervoermiddelen en voorwerpen die bestemd
zijn om goederen aan het douanetoezicht te onttrekken in beslag genomen door
de inspecteur en de bij ingevolge artikel 184 Wetboek van Strafvordering BES
aangewezen personen. Anders dan bij de strafrechtelijke inbeslagneming is
het bij de inbeslagneming op grond van dit artikel niet vereist dat er een
strafbaar feit is begaan. Zo zullen de inspecteur tot inbeslagneming moeten
overgaan indien zij bij een controle op de weg, in een garage of bergplaats
of dergelijke een vervoermiddel aantreffen dat kennelijk is ingericht of toegerust
voor smokkeldoeleinden. Hiervan zal bijv. sprake zijn indien een gecamoufleerde
toegang is gemaakt in de wand, kokerbalken et cetera. Indien een vervoermiddel
wordt gebruikt voor smokkelactiviteiten zonder dat speciale voorzieningen
zijn aangebracht, de goederen bevinden zich bijvoorbeeld in de kofferbak,
is dit artikel niet van toepassing. Als voorbeeld van voorwerpen die kennelijk
bestemd zijn om goederen aan het douanetoezicht te onttrekken, kunnen worden
genoemd smokkelvesten en andere kledingstukken die duidelijk zijn ingericht
om goederen aan het toezicht van de ambtenaren te onttrekken, koffers en andere
bergingsmiddelen met een dubbele bodem of andere geheime bergplaatsen et cetera. 
 
 Om tot inbeslagneming over te gaan wordt niet de eis gesteld dat feitelijk
gebruik wordt gemaakt van het vervoermiddel of voorwerp. Voldoende is dat
er naar het oordeel van de inspecteur sprake is van «kennelijk ingericht
of toegerust» of «kennelijk bestemd» zijn om goederen aan
het ambtelijk toezicht te onttrekken. De in beslag genomen goederen vervallen
zonder rechtsvervolging aan het Rijk tenzij bij een rechterlijke beslissing
de inbeslagneming niet wordt gehandhaafd. De procedure en gronden voor het
verkrijgen van bedoelde rechterlijke uitspraak worden eveneens aangegeven
in dit artikel.
 
 De in het vijfde lid bedoelde mededeling omtrent de inbeslagneming is
geen beschikking als bedoeld in artikel 1.1. De belanghebbende kan een klaagschrift
indienen bij het Gerecht in eerste aanleg van het openbaar lichaam waar de
inbeslagneming heeft plaatsgevonden.
 
 De in het achtste lid opgenomen bepaling heeft de strekking om de rechten
van de eigenaar te goeder trouw te ontzien. Als voorwaarde zal in ieder voorkomend
geval moeten worden gesteld dat de geheime bergplaats of de inrichting, toerusting
of bestemming, weke aanleiding was tot de inbeslagneming, te niet wordt gedaan
op kosten van degene aan wie het goed wordt teruggegeven.
 Artikel 2.69
 Het eerste lid ziet op het ontstaan van een douaneschuld in de gevallen
dat goederen in het vrije verkeer worden gebracht met een aangifte ten invoer.
Dit is de meest voorkomende manier waarop een douaneschuld ontstaat. Het begrip
douaneschuld is gedefinieerd in artikel 1.1 als: de verplichting tot betaling
van de invoerrechten en de kosten.
 
 In het eerste lid zijn ook de uitzonderingsgevallen genoemd waarbij geen
of slechts een gedeelte van de invoerrechten is verschuldigd in het geval
van invoer met gehele of gedeeltelijke vrijstelling.
 Ook is in het eerste lid, onderdeel c, het ontstaan van een douaneschuld
geregeld voor het geval er wordt afgezien van een verleende vrijstelling.
Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij goederen die met vrijstelling van
invoerrechten werden ingevoerd in het kader van actieve veredeling. Voorwaarde
voor deze vrijstelling is dat de vrijstellingsgoederen, na veredeling, worden
uitgevoerd. Het kan voorkomen dat er wordt afgezien van de vrijstelling omdat
men de goederen achteraf toch niet wenst uit te voeren. Dit kan bijvoorbeeld
gebeuren in het geval van schaarste op de binnenlandse markt. Vervolgens ontstaat
voor de eerder met vrijstelling ingevoerde goederen een douaneschuld.
 
 Het tweede lid regelt het tijdstip van het ontstaan van een douaneschuld.
Bij het afzien van de vrijstelling is dit het tijdstip waarop wordt afgezien
van de vrijstelling. Een aangifte voor definitieve invoer dient te worden
gedaan die de eerder gedane aangifte voor invoer met vrijstelling vervangt.
In het derde en vierde lid wordt aangegeven wie schuldenaren zijn en derhalve
aansprakelijk voor de betaling van de douaneschuld. Naast degene op wiens
naam de aangifte staat, is dit de persoon voor wiens rekening de aangifte
wordt gedaan. Het vierde lid ziet op personen die als schuldenaar worden beschouwd
indien zij wisten of redelijkerwijs hadden moeten weten dat zij onjuiste gegevens
verstrekt hebben waarmee goederen met een lagere heffing of met vrijstelling
zijn ingevoerd.
 Artikel 2.70
 In tegenstelling tot hetgeen in artikel 2.69 is geregeld, waar sprake
is van op legale of regelmatige wijze invoeren van goederen,
is hier in het eerste en tweede lid bepaald hoe de douaneschuld ontstaat indien
de vereiste invoerformaliteiten niet worden vervuld en aldus op frauduleuze
of onregelmatige wijze goederen worden binnengebracht.
 
 Het derde lid ziet op het tijdstip van het ontstaan van de douaneschuld.
Deze ontstaat op het moment waarop de goederen op onregelmatige wijze worden
binnengebracht. Vaak is dit tijdstip niet precies bekend. In het vierde lid
is daarom geregeld dat in gevallen waarin het moment van de frauduleuze invoer
niet bekend is, als tijdstip geldt:
 1) het moment waarop de inspecteur vaststelt dat de goederen zich in een
situatie bevinden waardoor een douaneschuld is ontstaan; of
 2) een eerder moment, als de inspecteur beschikt over gegevens waaruit
blijkt dat de douaneschuld eerder is ontstaan dan het onder a. genoemde moment.
Het tijdstip is in dat geval het vroegste moment waarop het bestaan van de
douaneschuld uit de voorhanden gegevens door de inspecteur kan worden vastgesteld.
 
 Het vijfde lid noemt de personen die als schuldenaar voor de ontstane
douaneschuld kunnen worden aangemerkt. Het betreft hier de feitelijke smokkelaars
en de personen die aan het smokkelen hebben deelgenomen. Ook degenen die de
frauduleus binnengebrachte goederen op een later tijdstip in bezit hebben
of gehad hebben, wetend dat dit gesmokkelde goederen betreft, worden als belastingplichtige
voor de douaneschuld aangemerkt.
 Artikel 2.71
 In het eerste lid is bepaald dat een douaneschuld ontstaat indien de voorwaarden
en verplichtingen die gelden bij tijdelijke opslag niet zijn nagekomen. Deze
voorwaarden zijn:
 1) binnen een bepaalde termijn, zie artikel 2.12, derde en vierde lid,
moeten de tijdelijk opgeslagen goederen voor een douanebestemming worden aangegeven;
 2) de beheerder van de ruimte voor tijdelijke opslag moet er voor zorgen
dat de aanwezige goederen in overeenstemming zijn en blijven met de documenten
voor tijdelijke opslag.
 
 Het tweede lid geeft aan op welk moment er sprake is van het ontstaan
van de douaneschuld. Het derde lid bepaalt dat als schuldenaar de beheerder
van de ruimte voor tijdelijke opslag wordt aangemerkt. Ingevolge artikel 2.12
neemt deze immers de aansprakelijkheid voor de verschuldigde invoerrechten
over en verleent hij hiermee kwijting aan de oorspronkelijke titularis van
het op de verklaring tot inklaring afgegeven document.
 Artikel 2.72
 In dit artikel is geregeld dat een douaneschuld kan ontstaan indien goederen
waarvoor invoerrechten moeten worden betaald, aan het douanetoezicht worden
onttrokken. Het begrip douanetoezicht is in artikel 2.13 nader omlijnd. In
het eerste lid onderdeel a, is de situatie beschreven waarin voor goederen,
waarvoor nog invoerrechten verschuldigd zijn, een document is afgegeven ten
geleide van het vervoer of ter dekking van de in-, uit- of opslag en dit document
niet wordt aangezuiverd onderscheidenlijk afgeschreven. Voor een toelichting
op de procedure bij zuivering van documenten wordt verwezen naar artikel 2.44.
Als gevolg van de niet-zuivering of, in het geval van in-, uit- of opslag,
het niet volledig afgeschreven worden van het document ontstaat er een douaneschuld,
omdat de goederen geacht worden in het vrije verkeer te zijn gebracht. Schuldenaar voor deze douaneschuld is de titularis van het vervoers- of in/uitslagdocument.
In het eerste lid, onderdeel b, is de situatie beschreven waarin, al dan niet
na een controle dienaangaande, wordt geconstateerd dat er een tekort aan goederen
is in een douane-entrepot of handels- en dienstenentrepot. Dit tekort kan
zowel door de inspecteur als door de beheerder van het douane-entrepot of
degene die toegelaten is tot een handels- en dienstenentrepot worden vastgesteld
bij een vergelijking tussen de daadwerkelijk aanwezige goederen en de voor
de in- en uitslag gebruikte documenten. Aangezien voor goederen, opgeslagen
in een douane-entrepot of handels- en dienstenentrepot, invoerrechten verschuldigd
zijn, ontstaat op het moment van constatering van het tekort een douaneschuld.
Als belastingplichtige voor deze douaneschuld is aan te merken de entrepotbeheerder
of de tot de handels- en dienstenentrepot toegelaten persoon. De situaties
als bedoeld in het eerste lid, onderdeel c, kunnen divers zijn. Een voorbeeld
van een situatie waarbij sprake is van onttrekking aan douanetoezicht is het
valselijk voorzien van aftekening van«begeleidende» vervoersdocumenten.
 
 Het tijdstip van het ontstaan van de douaneschuld is het moment waarop
de goederen aan het douanetoezicht zijn onttrokken. Vaak is dit niet precies
bekend en wordt als tijdstip gebezigd:
 1) het moment waarop door de inspecteur wordt vastgesteld dat er goederen
aan douanetoezicht zijn onttrokken en deze zich in een situatie bevinden waarbij
een douaneschuld is ontstaan;
 2) een eerder moment, indien de inspecteur over gegevens beschikken waaruit
blijkt dat de douaneschuld eerder is ontstaan dan het onder het eerste gedachtestreepje
bedoelde moment.
 
 Als schuldenaren worden in dergelijke gevallen aangemerkt de personen
die de goederen aan het douanetoezicht hebben onttrokken, bijvoorbeeld degene
die een document vervalst of een dief en personen die op een later tijdstip
goederen voorhanden hebben waarvan zij hadden kunnen weten of vermoeden dat
dit goederen betreft die aan het douanetoezicht werden onttrokken door bijvoorbeeld
diefstal.
 Artikel 2.73
 Het onderhavige artikel ziet op situaties waarin een douaneschuld ontstaat
omdat er ten onrechte een vrijstellingsvergunning is verkregen of omdat er
weliswaar terecht een vrijstellingsvergunning is verkregen maar later een
onjuist gebruik is gemaakt van de vrijgestelde goederen of de voorwaarden,
die gesteld zijn in die vrijstellingsvergunning, niet zijn nagekomen. De tijdstippen
van het ontstaan van de douaneschuld zijn verschillend.
 
 In het geval van onjuist gebruik van met vrijstelling ingevoerde goederen,
bijvoorbeeld het privé-gebruik van specifiek voor een ziekenhuis bestemde/ingevoerde
goederen, is het moment van constateren van dat onjuiste gebruik het tijdstip
van het ontstaan van de schuld. Dit geldt ook voor de situatie waarin de voorwaarden
van de vrijstellingsvergunning niet of niet tijdig zijn nagekomen, bijvoorbeeld
bij de verhuisboedelvrijstelling, waarbij de verhuisboedel zes maanden na
de verhuizing in het bezit van de verhuisde persoon moet blijven, doch die
na drie maanden al wordt doorverkocht. De douaneschuld ontstaat in dat geval
ook op het moment dat wordt geconstateerd dat de voorwaarden van de vergunning
niet of niet tijdig zijn nagekomen. De laatst beschreven situatie is het geval
waarin er ten onrechte vrijstelling wordt genoten vanwege de verstrekking
van onjuiste of onvolledige gegevens. Dan is het tijdstip van het ontstaan
van de douaneschuld het moment van de invoer van de goederen. Schuldenaren
in bovengenoemde gevallen zijn de vrijstellingsgenietende zelf
en de personen die op een later tijdstip de goederen voorhanden hebben terwijl
zij weten of vermoeden dat dit goederen betreft waarvoor ten onrechte vrijstelling
werd genoten of die nog onder de voorwaarden van de vrijstellingsvergunning
verkeerden.
 Artikel 2.74
 In het eerste lid van dit artikel worden de gevallen van tenietgaan van
de douaneschuld limitatief opgesomd. Een douaneschuld gaat ondermeer teniet
door betaling. Onder betaling wordt mede begrepen verrekening door de ontvanger
van aan de schuldenaar uit te betalen bedragen met van hem te innen bedragen
ter zake van BES belastingen als bedoeld in de Belastingwet BES. Opgemerkt
wordt dat in het geval van buitenwerkingstelling van een document de douaneschuld
weer kan ontstaan indien een nieuwe bestemming aan de goederen wordt gegeven.
 
 Het tweede lid heeft betrekking op de gevallen waarin voor goederen, die
nog niet ter beschikking van de aangever/belanghebbende zijn gesteld of waarvoor
de betaling van invoerrechten is opgeschort en die onherstelbaar verloren
zijn gegaan, geen douaneschuld wordt geacht te zijn ontstaan. Het betreft
hier situaties waarbij de aangever aantoonbaar geen schuld aan het gebeuren
heeft. Het derde lid van dit artikel ziet op situaties waarbij geen invoerrechten
verschuldigd zijn omdat de belanghebbende, voordat hij over de goederen kan
beschikken, een verzoek doet om afstand te doen van de goederen of de goederen
te mogen vernietigen. De voorwaarden waaronder dit kan gebeuren zijn vermeld
in de artikelen 2.21 respectievelijk 2.22. Belanghebbende blijft wel gehouden
de eventueel verschuldigde kosten te voldoen. In verband met de begripsomschrijving
van «douaneschuld» in artikel 1.1 die naast de verplichting tot
betaling van invoerrechten tevens de betaling van kosten omvat, wordt in het
derde lid van artikel 2.74 het begrip invoerrechten gebruikt in plaats van
de douaneschuld. Het vierde lid heeft betrekking op gevallen waarbij goederen
ten behoeve van de strafvordering in beslag worden genomen en door de rechter
worden verbeurdverklaard. Verbeurdverklaring is een bijkomende straf en beoogt
de veroordeelde in zijn vermogen te treffen.
 Artikel 2.75
 Dit artikel heeft betrekking op de vaststelling en mededeling van het
verschuldigde bedrag aan invoerrechten en eventuele kosten in gevallen waarin
de douaneschuld is ontstaan op grond van artikel 2.69. Blijkens het eerste
lid wordt de douaneschuld door de inspecteur berekend en vastgesteld met inachtneming
van de bevindingen bij controle. De inspecteur kan evenwel ten aanzien van
bepaalde categorieën van aangiften besluiten tot een voorlopige vaststelling
na de aanvaarding van de aangifte. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn in
situaties waarin het onderzoek van goederen in het algemeen geruime tijd vergt.
In het tweede lid is bepaald dat het bedrag van de douaneschuld, ook in het
geval waarin dit voorlopig is vastgesteld, dadelijk aan de aangever wordt
meegedeeld. Dit vindt plaats door de vermelding van het bedrag op de aangifte.
Indien uit bevindingen van de controle blijkt dat het voorlopig vastgesteld
bedrag van de douaneschuld gewijzigd moet worden, wordt dit medegedeeld aan
de aangever.
 Artikel 2.76
 In dit artikel is bepaald in welke gevallen de inspecteur kan overgaan
tot navordering van verschuldigde invoerrechten, kosten en bestuurlijke boeten. 
 
 Het eerste lid van dit artikel ziet op situaties waarin bij nacontrole
van de aangiften en de eventueel daarop afgegeven documenten blijkt dat de
douaneschuld niet of te laag werd vastgesteld. Voorts betreft het gevallen
waarin een kredietrekening is afgeschreven voor een onjuist bedrag aan invoerrechten
waardoor te weinig of geen invoerrechten werden geheven. Ten slotte ziet het
artikel op gevallen waarin op een verzoek om teruggaaf een te hoog bedrag
aan invoerrechten werd verleend. Na te vorderen bedragen worden bij beschikking
vastgesteld. In deze beschikking worden de berekening en de heffingsgrondslagen
opgenomen volgens welke het meer verschuldigde bedrag aan invoerrechten of
kosten is vastgesteld. Indien bij de controle blijkt dat de door de aangever
gedane aangifte onjuist is geweest, kan de inspecteur een bestuurlijke boete
opleggen en tezamen met de verschuldigde invoerrechten en kosten navorderen.
 
 Het tweede lid van dit artikel ziet op het ontstaan van een douaneschuld
voortkomend uit de gevallen als genoemd in de artikelen 2.70 tot en met 2.73.
De douaneschuld wordt in deze gevallen door de inspecteur berekend en vastgesteld
zodra deze over de benodigde gegevens beschikt. In het geval dat niet alle
gegevens beschikbaar zijn, wordt de douaneschuld door schatting vastgesteld.
Bijvoorbeeld als goederen zijn ontvreemd uit een douane-entrepot, kan het
zijn dat de waarde van die goederen niet direct bekend is. In een dergelijk
geval, kan de inspecteur eventueel in overleg met de beheerder van het entrepot,
de douaneschuld door middel van schatting berekenen en vaststellen. Ook een
dergelijke navordering geschiedt bij beschikking.
 
 Volgens het derde lid kan in de bovengenoemde gevallen het meer verschuldigde
bedrag binnen een termijn van 5 jaren na het ontstaan van de douaneschuld
worden nagevorderd. Ten slotte is in het vierde lid bepaald dat het navorderingsrecht
aan bepaalde grenzen is gebonden. Enerzijds is er de beperking die is gelegen
in de termijn waarbinnen tot navordering kan worden overgegaan. Anderzijds
wordt niet nagevorderd indien dit een onbillijkheid van overwegende aard zou
opleveren.
 Artikel 2.77
 Dit artikel ziet op de wettelijke grondslagen en maatstaf van heffing
die worden gehanteerd ten tijde van de vaststelling en navordering van invoerrechten.
Met name voor de toe te passen tarieven is deze bepaling van betekenis.
 Artikel 2.78
 Artikel 2.78 bepaalt dat de mededeling van het verschuldigd bedrag geschiedt
door het toezenden van een op een aanslagbiljet vermelde uitnodiging tot betaling.
Het aanslagbiljet zelf wordt door de inspecteur aan de ontvanger overgedragen,
zodat deze het op het aanslagbiljet vermelde bedrag aan invoerrechten kan
invorderen. Het aanslagbiljet moet door de inspecteur worden voorzien van
een dagtekening. Deze dagtekening is van belang in verband met de aanvang
van termijnen voor het maken van bezwaar dan wel het indienen van een verzoek
om teruggaaf.
 
 Het tweede lid, onderdeel a, bepaalt dat ingeval de inspecteur een beschikking
neemt inzake teruggaaf als bedoeld in artikel 3.147, hij het bedrag van de
teruggaaf mededeelt aan de schuldenaar door middel van een aanslagbiljet.
Tevens wordt ingevolge het tweede lid, onderdeel b, bepaalt dat ingeval de
inspecteur een beschikking neemt inzake het vaststellen van het bedrag van
de verschuldigde kosten hij de beschikking mededeelt aan de schuldenaar door
middel van een aanslagbiljet. Ingevolge het tweede lid, onderdeel
c, wordt bepaald dat ingeval de inspecteur een beschikking neemt ter zake
van het opleggen van een bestuurlijke boete, het bedrag van deze bestuurlijke
boete aan degene aan wie het verzuim of het vergrijp te wijten is door het
toezenden van een aanslagbiljet wordt medegedeeld.
 
 Het derde lid maakt het mogelijk dat niet voor elke bedrag apart een aanslagbiljet
moet worden toegezonden aan de schuldenaar. Op een aanslagbiljet mogen meerdere
mededelingen worden vermeld. Het vierde lid bepaalt dat het model van het
aanslagbiljet bij regeling van Onze Minister van Financiën wordt vastgesteld.
Dit geldt voor zowel de papieren versie als de versie die met behulp van automatische
gegevensverwerking via elektronische weg wordt verzonden.
 
 Het vijfde lid van dit artikel heeft betrekking op de termijnen die van
toepassing zijn voor de betaling van de douaneschuld. In het geval dat in
het vijfde lid, onderdeel a, is beschreven, te weten de situatie waarbij het
bedrag van de douaneschuld bij wijze van mededeling aan de aangever bekend
wordt gemaakt, moet de betaling uiterlijk de eerste werkdag volgend op de
dag van ontvangst van de mededeling. Ook in het geval als beschreven in artikel
2.75, derde lid, waarbij de aangever op een later tijdstip de mededeling ontvangt
over hetgeen hij definitief is verschuldigd is, moet de betaling uiterlijk
op de eerste dag na kennisname van die mededeling wordt gedaan. In de gevallen
als beschreven in het vijfde lid, onderdeel b, waarbij het bedrag van de douaneschuld
bij beschikking wordt vastgesteld, moet de betaling geschieden uiterlijk 10
dagen nadat de beschikking is uitgereikt bij aangetekende brief of tegen gedagtekend
ontvangstbewijs. De situatie beschreven in onderdeel c van het vijfde lid
ziet op de betaling van het bedrag van de douaneschuld binnen de termijnen
die gelden indien aan de schuldenaar, op verzoek, uitstel tot betaling is
verleend.
 
 Het zesde lid bepaalt dat de douaneschuld en bestuurlijke boete bij niet
tijdige betaling kan worden verhaald op de eventueel gestelde zekerheid.
 Artikel 2.79
 Dit artikel ziet op een specifieke vorm van uitstel van betaling die in
de praktijk bekend staat onder de naam maandkrediet. De periode na afloop
waarvan de totaal verschuldigde invoerrechten moeten worden voldaan is gesteld
op een kalendermaand. De ontvanger houdt van alle belastingschuldigen die
in aanmerking willen komen voor de vergunning maandkrediet een rekening bij
waarop alle verschuldigde belastingen worden geboekt. De schuldenaar is verplicht
om voldoende zekerheid te geven voor de betaling.
 Artikelen 2.80
 Voor de invorderingsbepalingen is een schakelbepaling naar de invorderingsbepalingen
van titel 5 van hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES opgenomen.
 
 Door de in dit artikel genoemde bepalingen van overeenkomstige toepassing
te verklaren wordt een harmonisatie nagestreefd van bepalingen die betrekking
hebben op de invordering van BES belastingen die zijn opgenomen in de Belastingwet
BES enerzijds en de invoerrechten (en de heffing van algemene bestedingsbelasting
ter zake van invoer en de accijns bij invoer) anderzijds. Harmonisatie heeft
een aantal voor de hand liggende voordelen. Het bevordert de eenheid, transparantie
en uitvoerbaarheid van de wetgeving. Door te kiezen voor het van overeenkomstige toepassing verklaren van de met name genoemde bepalingen van de wordt
voorkomen dat in de Douane- en Accijnswet BES identieke bepalingen moeten
worden opgenomen. De bepalingen die van overeenkomstige toepassing worden
verklaard betreffen naast terminologische zaken ondermeer de onderwerpen die
zien op de taken en bevoegdheden van de ontvanger, de invordering, de verhaalsrechten,
uitstel van betaling en kwijtschelding.
 
 Voor een aanvullende toelichting op deze invorderingsbepalingen wordt
verwezen naar het algemene deel en het artikelsgewijze deel van de memorie
van toelichting op de Belastingwet BES voor zover deze zien op de invorderingsbepalingen.
 Artikelen 2.81 en 2.82
 Voor de betaling van invoerrechten, bestuurlijke boeten, interest en kosten
zijn alle schuldenaren, genoemd in de artikelen 2.69 tot en met 2.73, hoofdelijk
aansprakelijk. Voor zover de invoerrechten verschuldigd zijn door lichamen,
zijn onder andere de bestuurders en beherende vennoten daarvan eveneens hoofdelijk
aansprakelijk voor de betaling. Hoofdelijke aansprakelijkheid houdt in dat
de genoemde personen gelijkelijk en zonder speciale aansprakelijkstelling
aangesproken kunnen worden tot betaling. De regeling van artikel 2.82 vindt
zijn rechtvaardiging in de omstandigheid dat een schuldenaar door zijn juridische
structuur, of door zijn woonplaats of plaats van vestiging buiten de BES eilanden,
moeilijk grijpbaar is, terwijl de feitelijke handelingen worden verricht door
anderen, die daarvoor redelijkerwijze aansprakelijk kunnen worden gesteld.
Dit artikel verschaft het Rijk een verhoogde zekerheid en vereenvoudigt de
invordering van belastingen.
 Artikel 2.83
 Ingevolge dit artikel bestaat voor de ontvanger een recht van verhaal
op de goederen, die het voorwerp zijn van een vordering wegens verschuldigde
invoerrechten, bestuurlijke boeten, kosten of interest. Het is niet van belang
wie de rechthebbende op de goederen is, de ontvanger heeft in de hier omschreven
gevallen altijd recht van verhaal. Onder «kosten» worden onder
meer begrepen alle kosten die ten laste komen van belanghebbende ingevolge
wettelijke bepalingen op de in-, uit- en doorvoer. Die vordering bestaat voor
alle tot betaling van de belastingschuld gehouden personen, dus ook voor de
hoofdelijk medeaansprakelijke persoon. Verhaal is mogelijk op de goederen
van de hoofdelijke aansprakelijke persoon ongeacht of hij daarvan eigenaar
is of niet. Het verhaalsrecht heeft dus zakelijke werking.
 
 Het tweede lid geeft nog enige uitbreiding van het bijzondere verhaalsrecht
door daarin mede te betrekken de goederen welke tot verpakking of tot berging
van de goederen dienen, die volgens het eerste lid aan het verhaalsrecht onderworpen
zijn. De eigenaar van de verpakkings- of bergingsmiddelen, met name die welke
herhaalde malen kunnen worden gebruikt, hoeft geenszins dezelfde te zijn als
die van de goederen welke zich in die verpakkings- of bergingsmiddelen bevinden.
 Artikel 2.84
 In artikel 2.86 is bepaald dat, naast het bezwaar tegen de toepassing
van het geharmoniseerde systeem en tegen de berekening van kosten, interest
of bestuurlijke boeten tegen elke beschikking van de inspecteur dan wel de
ontvanger die betrekking heeft op de toepassing van deze wet, bezwaar mogelijk
is. Die bepaling maakt het noodzakelijk dat aan het begrip beschikking
een nadere inhoud wordt gegeven. In het artikel 1.1 wordt «beschikking»
gedefinieerd als een voor bezwaar vatbare schriftelijke beslissing, inhoudende
een publiekrechtelijke rechtshandeling die niet van algemene strekking is
en die door de inspecteur dan wel de ontvanger is genomen op grond van deze
wet. De wettelijke regelingen vertonen een geschakeerd beeld van rechts- en
andere handelingen die niet alle als schriftelijke beslissingen in vorenbedoelde
zin kunnen worden beschouwd. Naar hun aard kunnen deze handelingen op hoofdlijnen
worden onderscheiden in de volgende categorieën:
 
 a. Beslissingen die een rechtstoestand vaststellen of die rechten of verplichtingen
doen ontstaan.
   Hieronder kunnen worden begrepen:
 – beslissingen ter vaststelling van bedragen aan rechten, interest,
bestuurlijke boeten of kosten;
 – beslissingen ter zake van vrijstelling of teruggaaf;
 – de intrekking van de toelating tot het beroep van douane-expediteur;
 – de goedkeuring van gebouwen en terreinen voor tijdelijke en douane-entrepot
opslag;
 – de toestemming tot vestiging van een douane-entrepot en de opheffing
van een douane-entrepot;
 – de toestemming tot opslag in een douane-entrepot van andere goederen
dan waarvoor dit bestemd is;
 – het niet aanvaarden van een aangifte op grond van formele gebreken.
 
 b. Constateringen en verklaringen omtrent bevindingen en feiten, die als
zodanig geen onmiddellijk rechtsgevolg doen intreden ten opzichte van de schuldenaren,
doch die ten grondslag kunnen worden gelegd aan een beslissing zoals hiervoor
bedoeld onder a.
   Hieronder kunnen worden verstaan:
 – de ambtelijke constatering van de niet-nakoming van een bepaalde
zorgverplichting (bijvoorbeeld de niet-zuivering van documenten);
 – de verklaringen omtrent bepaalde bevindingen (bijvoorbeeld de
uitkomst van een grondige opneming van goederen, de bevinding van een vermis
in douane-entrepot).
 
 c. Toestemmingen, ontheffingen en mededelingen die hetzij een ordemaatregel
inhouden, hetzij van feitelijke of praktische aard zijn en doorgaans zijn
gericht op incidentele afwijkingen van de douaneformaliteiten ten einde de
douaneprocedures te kunnen versnellen Hierbij kan worden gedacht aan:
 – de toestemming tot laden en lossen;
 – de ontheffing van de verplichting tot aanbrengen van goederen;
 – de toestemming tot samenladen van goederen;
 – de toestemming tot lossing buiten de aangewezen plaatsen;
 – de toestemming om op andere dan voorgeschreven douanekantoren
aangifte te doen;
 – de toestemming tot het werken in douane-entrepots en locaties
voor douaneopslag buiten de normale openingstijden van de douanekantoren.
 
 Van deze handelingen zijn die, die hiervoor zijn genoemd onder a, doorgaans
schriftelijke beslissingen van de inspecteur, die hetzij een reactie zijn
op een verzoek, hetzij een «eigen» vaststelling zijn van bijvoorbeeld
een belastingschuld. Een bevinding van de inspecteur, zoals die naar aanleiding
van de controle van een aangifte, wordt veelal niet een schriftelijke beslissing
en dus ook niet een beschikking genoemd. Zowel tegen de hier bedoelde beschikkingen
als tegen de «sui generis» beslissingen is blijkens
artikel 2.86 bezwaar mogelijk, de laatste overigens uitsluitend voor zover
zij expliciet vatbaar zijn verklaard voor bezwaar, zoals de toepassing van
geharmoniseerde systeem.
 
 Constateringen, verklaringen en toestemmingen, zoals hiervoor bedoeld
onder b en c, zijn weliswaar besluiten van ambtenaren in concrete situaties,
maar zij zijn òf een soort voorbereidingsprocedure of van zodanig praktische
aard dat aan vele daarvan bezwaarlijk het karakter van een publiekrechtelijke
rechtshandeling kan worden gegeven. Zonder aan de rechtsbescherming afbreuk
te willen doen, is enige terughoudendheid op zijn plaats is waar het gaat
om de ontvankelijkheid van de onderhavige besluiten voor bezwaar en beroep.
Overigens voorziet het derde lid van artikel 2.85 er in dat een mondeling
besluit op verzoek kan worden omgezet in een appellabele beschikking.
 
 Het eerste lid van dit artikel is een uitwerking van Norm 10.3 van de
Overeenkomst van Kyoto.
 Ten einde voor de belanghebbende duidelijkheid te verschaffen welke rechtsingang
bestaat voor de betwisting van een afwijzende beschikking, is in het eerste
lid van het onderhavige artikel voorzien dat de inspecteur dan wel de ontvanger
in de beschikking wijst op de mogelijkheid van bezwaar.
 
 Het derde lid bepaalt dat in het geval de inspecteur dan wel de ontvanger
weigert of nalaat op tijd een beschikking te geven zulks gelijkgesteld wordt
met een beschikking, waartegen bezwaar en beroep mogelijk is.
 
 Het vierde lid bepaalt dat de toestemming gegeven door de ambtenaar, bedoeld
in artikel 2.66, zesde lid, aangemerkt wordt als een beschikking van de inspecteur.
In artikel 2.86, eerste lid staat vermeld dat het maken van bezwaar geschiedt
door het indienen van een bezwaarschrift bij de inspecteur dan wel de ontvanger.
Gelet op artikel 2.84, vierde lid dient het bezwaarschrift derhalve te worden
ingediend bij de inspecteur en niet bij de ambtenaar, bedoeld in artikel 2.66,
zesde lid. De aanwending van de rechtsmiddelen bezwaar en beroep schorsen
de aangevochten beschikking niet. Het is niet nodig een speciale versnelde
bezwaar- of beroepsprocedure in het leven te roepen, daar naar onze mening
reeds een uitgebreide rechtsbescherming wordt geboden en de douane voldoende
professioneel is om zorgvuldig om te gaan met de gegeven bevoegdheden.
 Artikel 2.85
 Dit artikel bevat de gronden waarop een beslissing kan worden ingetrokken
of gewijzigd. In het eerste lid is aangegeven dat een beslissing met terugwerkende
kracht kan worden ingetrokken indien de afgifte daarvan berust op onjuiste
gegevens en de belanghebbende bij de beslissing daarvan op de hoogte was of
had behoren te zijn. De intrekking van de beslissing zal doorgaans gepaard
gaan met de navordering van de invoerrechten die ten onrechte niet of tot
een te laag bedrag zijn geheven.
 
 Op grond van het tweede lid kan een beslissing worden ingetrokken of gewijzigd
indien de belanghebbende bij de beslissing de daarin gestelde voorwaarden
niet nakomt of is nagekomen. Er wordt op gewezen dat in sommige bepalingen
van de wet een specifieke regeling is opgenomen ter zake van de intrekking
van een beslissing dan wel vergunning (in dit kader wordt verwezen naar de
artikelen 2.5 ten aanzien van vertegenwoordiging, 2.6 met betrekking tot douane-expediteurs
en 2.104 ter zake douane-entrepots). 
 Artikel 2.86
 De regeling van de bezwaarschriftprocedure is neergelegd in dit artikel.
Mede met inachtneming van de betreffende normen in de Overeenkomst van Kyoto
is in dit artikel voorzien dat een zo open mogelijk stelsel van bezwaar en
beroep wordt gehanteerd. Voorts bevat het tweede lid van dit artikel bepalingen
inzake het eventueel later overleggen van de motivering van het bezwaar en
de daarop betrekking hebbende bescheiden. Het derde lid van dit artikel ziet
op de toezending van een ontvangstbevestiging van het bezwaarschrift aan belanghebbende.
 
 Het vierde lid is een uitwerking van Norm 10.11 van de Overeenkomst van
Kyoto.
 Opgemerkt dient te worden dat ook al heeft de belanghebbende beroep ingesteld
tegen het niet tijdig beslissen, de inspecteur dan wel de ontvanger desondanks
niet van zijn verplichting is ontslagen om uitspraak te doen. De rechter kan
aan de inspecteur dan wel de ontvanger een termijn geven waarbinnen alsnog
uitspraak op het bezwaarschrift dient te worden gegeven.
 
 Het vijfde lid ziet op de situatie dat indien de inspecteur dan wel de
ontvanger nalaat tijdig uitspraak te doen op een bezwaarschrift zulks gelijkgesteld
wordt met de weigering uitspraak te doen, waartegen beroep mogelijk is. In
het achtste lid is bepaald dat in gevallen waarin geen bezwaar bij de inspecteur
dan wel de ontvanger mogelijk is, doch wel bij een andere instantie, de inspecteur
dan wel de ontvanger degene die in bezwaar is gekomen zal wijzen op die andere
rechtsingang. 
 Artikel 2.87
 Tegen de uitspraak op bezwaarschrift van de inspecteur dan wel de ontvanger
staat beroep open bij de Raad van Beroep voor belastingzaken. Ten aanzien
van het beroep op de Raad zijn de bepalingen van Titel 8, afdelingen 2 en
3, van Hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES, van overeenkomstige toepassing
verklaard.
 Artikel 2.88
 In dit artikel zijn de gevallen aangewezen waarin zekerheid voor de betaling
van onder meer invoerrechten moet of kan worden gesteld. In het eerste lid
is voorgeschreven wanneer zekerheid moet worden gesteld. Het betreft hier
gevallen waarin de betaling van onder meer invoerrechten is opgeschort en
het stellen van zekerheid de enige waarborg voor de inspecteur is dat de verplichting
tot betaling van de invoerrechten wordt nagekomen.
 
 In het tweede lid is aangegeven van wie zekerheid kan worden geëist.
In deze gevallen is òf sprake van het mogelijk later ontstaan van een
douaneschuld òf van opschorting van de betaling van invoerrecht, waarbij
ook andere waarborgen bestaan ter dekking of beperking van risico’s.
Zo vindt bij vrijstellingsregimes een beoordeling plaats van het verzoek om
vrijstelling en wordt de vergunning doorgaans verleend onder voorwaarden.
Bij opslag in douane-entrepot en handels- en dienstenentrepot bieden de vergunning
en de administratie van de entrepositaris of entreposeur, voor zover niet
reeds een doorlopende zekerheid bestaat, meestal ook aanvullende waarborgen
of sancties.
 De voor een bepaalde aangifte gestelde zekerheid geldt voor het met de
douaneschuld overeenkomend bedrag aan invoerrechten en kosten ten aanzien
van alle onder de aangifte vallende of vrijgegeven goederen, ongeacht of deze
aangifte juist is. 
 Artikel 2.89
 In dit artikel is aangegeven hoe de hoogte van de te stellen zekerheid
moet worden vastgesteld. Uitgangspunt daarbij is dat de zekerheid wordt afgestemd
op de belangen die in het concrete geval in het geding zijn. Wanneer de te
belopen risico’s van zodanige aard zijn dat een maximale waarborg is
vereist, kan de zekerheid worden gesteld op 100% van de berekende potentiële
douaneschuld of, indien dit bedrag nog niet bekend is, van het geraamde bedrag
van de douaneschuld.
 
 In het derde lid is, op de voet van de Overeenkomst van Kyoto, de mogelijkheid
geopend om bij regeling van Onze Minister van Financiën gevallen aan
te wijzen waarin een forfaitaire zekerheid kan worden gesteld. Te denken valt
aan situaties waarin het verantwoord wordt geoordeeld dat voor een groep van
gevallen een vaste zekerheidstelling geldt.
 Artikel 2.90
 Dit artikel voorziet er in dat een ondergrens wordt gehanteerd voor het
stellen van zekerheid, ten einde te voorkomen dat de administratiekosten,
die zijn verbonden aan de zekerheidstelling, hoger uitvallen dan het bedrag
dat is gemoeid met een eventuele douaneschuld. In het tweede lid wordt de
mogelijkheid gegeven om bepaalde instanties vrij te stellen van het stellen
van zekerheid. Van deze mogelijkheid zal slechts gebruik worden gemaakt voor
zover voldoende garanties bestaan dat de bedoelde instantie de eventueel verschuldigde
invoerrechten daadwerkelijk zal betalen.
 Artikel 2.91
 In dit artikel wordt de mogelijkheid geboden om bedrijven, die regelmatig
goederen in-, uit- of doorvoeren, een doorlopende zekerheid te laten stellen.
Te denken valt ondermeer aan douane-expediteurs en douane-entrepothouders.
Een verleende toestemming moet volgens het vierde lid bij beschikking worden
ingetrokken. Dit biedt de belanghebbende de mogelijkheid om bezwaar en beroep
in te stellen.
 Artikelen 2.92 tot en met 2.95
 In deze artikelen zijn de verschillende vormen van zekerheidstelling opgenomen.
 Deze zijn:
 a. een storting in contant geld;
 b. een borgstelling; of
 c. een andere vorm van zekerheidstelling, bijvoorbeeld hypotheek, verpanding
van effecten et cetera.
 De vraag of voor de zekerheidstelling met een andere vorm dan een storting
in contanten genoegen kan worden genomen, staat ter beoordeling van de ontvanger.
Het betreft hier met name de borgstelling en het verlenen van een zakelijk
recht op een roerende of onroerende zaak. Dat deze vormen moeten worden getoetst
vloeit voort uit de waarborgen en vereisten die zijn opgenomen in het Burgerlijk
Wetboek. Nagegaan moet worden of met name hier te lande gelegen onroerende
goederen reeds met hypotheek zijn bezwaard en dat zij vrij zijn van beslagen.
 Artikel 2.96
 Dit artikel biedt de mogelijkheid om in daartoe aanleiding gevende gevallen
de gestelde zekerheid aan de omstandigheden aan te passen. 
 Artikel 2.97
 In dit artikel wordt aangegeven dat de gestelde zekerheid onmiddellijk
moet worden vrijgegeven, wanneer de noodzaak daarvoor is komen te vervallen.
Onmiddellijk betekent hier zonder uitstel.
 Artikel 2.98
 In dit artikel is de mogelijkheid geschapen om afwijkende voorwaarden
van de zekerheid vast te stellen teneinde aan internationale overeenkomsten
te kunnen voldoen.
 Artikel 2.99
 Dit artikel behelst een delegatiebepaling waardoor, binnen het raamwerk
van de overige artikelen van dit hoofdstuk, het stelsel van douane-entrepots
voor de opslag van goederen onder douanetoezicht in een goedgekeurde inrichting
zonder verschuldigdheid van invoerrechten, kan worden vastgesteld.
 Artikel 2.100
 In een douane-entrepot kunnen goederen worden opgeslagen in afwachting
van een nadere douanebestemming zonder dat er verschuldigdheid van invoerrechten
accijnzen ontstaat. Het eerste lid maakt onderscheid in douane-entrepots die
door een ieder kunnen worden gebruikt en die welke uitsluitend door de beheerder
worden gebruikt. In geval van een door een ieder te gebruiken douane-entrepot
is dit altijd ambtelijk gesloten. Daarentegen kan, indien het douane-entrepot
alleen door de beheerder wordt gebruikt, eventueel worden afgezien van ambtelijke
versluiting. Indien het douane-entrepot niet ambtelijk is gesloten, dient
zekerheid te worden gesteld. In het tweede lid is bepaald dat accijnsgoederen
in een douane-entrepot mogen worden opgeslagen indien deze bij of krachtens
hoofdstuk IV voor zodanige opslag vatbaar zijn verklaard. In het kader daarvan
kan immers het beste worden beoordeeld of en in hoeverre opslag in een douane-entrepot
in het stelsel van heffing past.
 Artikel 2.101
 Uit dit artikel blijkt dat voor het beheer van een douane-entrepot een
persoonlijke vergunning van de inspecteur is vereist. De vergunning wordt
alleen aan op de BES eilanden gevestigde personen afgegeven. Dit kunnen zowel
natuurlijke als rechtspersonen zijn. Een verzoek voor een vergunning als beheerder
moet schriftelijk worden gedaan en alle gegevens bevatten die aantonen dat
er een economische behoefte bestaat voor de opslag in een douane-entrepot
en dat aan alle voorwaarden, zoals opgenomen bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur, is voldaan. In de vergunning worden de voorwaarden gesteld waaraan
het beheer moet voldoen.
 Artikel 2.102
 Niet elke opslagruimte of andere locatie kan als douane-entrepot worden
aangemerkt. Een ruimte dient eerst door de inspecteur te worden goedgekeurd
alvorens deze kan worden gebruikt als douane-entrepot. Bij de beoordeling
of een locatie als douane-entrepot kan dienen, zal de nadruk liggen op de
ligging, de afscheiding van andere percelen, de bouw en de inrichting. Een
ruimte die dient voor tijdelijke opslag, zoals bedoeld in artikel 2.12 kan
ook worden goedgekeurd als douane-entrepot.
 In principe is een douane-entrepot ambtelijk gesloten en kunnen goederen uitsluitend worden in- en uitgeslagen onder toezicht van de inspecteur
en op vastgestelde openingstijden. De inspecteur legt de in- en uitslagen
vast in een rekening voor degene onder wiens verantwoording de goederen in
het douane-entrepot worden opgeslagen. Van de ambtelijke sluiting kan worden
afgezien indien de administratie van de beheerder voldoende waarborgen biedt
voor een juiste belastingheffing alsmede indien zekerheid is gesteld voor
de eventueel verschuldigde invoerrechten. Periodiek wordt de voorraad gecontroleerd.
De inspecteur kunnen hierbij zelf bepalen hoe vaak een voorraad gecontroleerd
wordt.
 Artikel 2.103
 In een douane-entrepot mogen in principe uitsluitend goederen worden opgeslagen
die uitdrukkelijk in de persoonlijke vergunning zijn genoemd zoals bedoeld
in artikel 2.101. Onder de voorwaarde dat er genoeg ruimte is en de nodige
voorzieningen tegen misbruik zijn genomen, kan de inspecteur toestaan dat
er ook andere dan de in de vergunning genoemde goederen worden opgeslagen
in het douane-entrepot.
 Artikel 2.104
 Met toestemming van de inspecteur mogen de goederen uitsluitend behandelingen
ondergaan die ervoor zorgen dat de goederen in goede staat worden gehouden
bijvoorbeeld luchten, keren, koelen. Daarnaast zijn behandelingen om de presentatie
en de handelskwaliteit te verbeteren en behandelingen ter voorbereiding op
de distributie of wederverkoop toegestaan. Hierbij valt te denken aan het
aanbrengen van een label of een merk, het toevoegen van gebruiksaanwijzingen,
het ompakken in verpakkingen in de nationale taal en oppoetsen. Voor accijnsgoederen
dient aan de hand van hoofdstuk IV te worden bepaald of een behandeling van
de betreffende goederen is toegestaan.
 Artikel 2.105
 In principe kunnen goederen voor onbepaalde tijd in een douane-entrepot
worden opgeslagen. In de gevallen dat goederen in een voor een ieder bestemde
douane-entrepot zijn opgeslagen, kan de inspecteur een bepaalde termijn aangeven
waarbinnen een andere douanebestemming aan de goederen moet worden gegeven.
 Artikel 2.106
 Een douane-entrepot kan worden opgeheven op verzoek van de entrepothouder.
Daarnaast kan de inspecteur in enkele gevallen de vergunning intrekken. Intrekking
van de vergunning is mogelijk indien het douane-entrepot of de administratie
niet meer aan de voorwaarden voldoet, er misbruik is gemaakt van het entrepot
of indien de beheerder, na een waarschuwing, zijn verplichtingen niet nakomt.
De intrekking van de vergunning wordt schriftelijk en gemotiveerd aan de vergunninghouder
bekendgemaakt. Vanaf de dagtekening van de mededeling van intrekking van de
vergunning dient binnen drie dagen een nieuwe douanebestemming aan de opgeslagen
goederen te zijn gegeven bijvoorbeeld de douanebestemming invoer dan wel de
douanebestemming uitslag uit douane-entrepot ter overbrenging naar een ander
douane-entrepot of naar een handels- en dienstenentrepot, onderscheidenlijk
doorvoer. Indien echter geen douanebestemming aan de goederen wordt gegeven,
wordt aangenomen dat de douanebestemming invoer aan de goederen is gegeven
aangezien de goederen zich alsdan niet meer in een douane-entrepot bevinden. 
 Artikel 2.107
 Dit artikel biedt de inspecteur de mogelijkheid om een verzuimboete op
te leggen, ingeval het binnenbrengen, aanbrengen en inklaren van goederen
niet volgens de wettelijke voorschriften geschiedt. De boete kan hierbij worden
opgelegd zowel aan degene die de voorgeschreven formaliteiten had moeten vervullen
als aan degene door wiens toedoen niet aan deze formaliteiten is voldaan.
De boete dient te bevorderen dat de voor de douane onmisbare schakels voor
het stelsel van toezicht en de heffing worden gevolgd.
 Artikel 2.108
 In dit artikel zijn bestuurlijke boeten opgenomen welke kunnen worden
opgelegd indien, aan goederen die tijdelijk zijn opgeslagen, niet binnen de
voorgeschreven termijn een nadere douanebestemming is gegeven. Hierbij kan
zowel aan degene die de formaliteiten had moeten vervullen als aan degene
door wiens toedoen het verzuim is ontstaan een boete worden opgelegd. De tijdelijke
opslag dient als een korte onderbreking van het vervoer te worden beschouwd,
waarbij de belanghebbende de keuze van de nadere douanebestemming kan afwegen.
De niet-nakoming van de voorwaarde van het geven van een nadere douanebestemming
vormt een inbreuk op een van de uitgangspunten van het douanestelsel.
 Artikel 2.109
 De toelichting bij artikel 2.108 is van overeenkomstige toepassing, met
dien verstande dat de beboetbare feiten hier de formaliteiten ter beëindiging
van een douanebestemming betreffen. Het gaat hierbij ook om een verzuim. Ook
hier is ervoor gekozen om dit verzuim te beboeten omdat het om een onmisbare
schakel voor het stelsel van toezicht en de heffing gaat.
 Artikel 2.110
 Met betrekking tot dit artikel kan voor de toelichting eveneens worden
aangesloten bij de toelichting op artikel 2.117, met dien verstande dat hier
het beboetbare feit het vermis in een inrichting voor tijdelijke opslag, douane-entrepot
of een handels- en dienstenentrepot betreft. Hierbij kunnen zowel de beheerder
van de inrichting voor tijdelijke opslag, het douane-entrepot als de rechtspersoon
die tot een handels- en dienstenentrepot is toegelaten alsmede degene die
aan de goederen de douanebestemming douane-entrepot of handels- en dienstenentrepot
heeft gegeven, worden beboet.
 Artikel 2.111
 Dit artikel regelt een bestuurlijke boete voor het geval dat de douaneformaliteiten
met betrekking tot het uitgaan van goederen niet, niet tijdig of niet behoorlijk
worden vervuld. De boete kan ook worden opgelegd aan degene die de formaliteiten
had moeten vervullen alsmede aan degene door wiens toedoen niet aan de formaliteiten
is voldaan. Ook hier dient de boete te bevorderen dat een voor de douane onmisbare
schakel voor het stelsel van toezicht en de heffing worden gevolgd.
 Artikel 2.112
 In dit artikel zijn de verzuimboeten geregeld ingeval een onjuiste aangifte
wordt gedaan. 
 Artikel 2.113
 Dit artikel ziet op de gevallen waarin een onjuiste aangifte betrekking
heeft op goederen waarvoor invoerrechten zijn verschuldigd en waar de onjuiste
aangifte wel tot gevolg heeft dat er geen of te weinig invoerrechten worden
betaald. Het boetebedrag is 25 percent van het bedrag aan invoerrechten dat
door de omissie te weinig is of wordt betaald, met dien verstande dat elke
volgende keer dat een onjuiste aangifte door eenzelfde aangever wordt gedaan
het boetepercentage met 25 percent toeneemt tot maximaal 100 percent van de
te weinig betaalde invoerrechten.
 
 In het derde lid is een vergrijpboete opgenomen voor die gevallen waarin
een onjuiste aangifte tot gevolg heeft dat er te weinig invoerrechten wordt
betaald, creditering van een goederenrekening ten onrechte heeft plaatsgevonden
dan wel ten onrechte een te hoge teruggaaf is verleend en deze onjuiste aangifte
te wijten is aan opzet of grove schuld van de schuldenaar. Hier is de boete
maximaal 200 percent van het bedrag dat te weinig is betaald. Onder opzet
wordt in het kader van deze wet zowel kleurloos of boos opzet begrepen, alsmede
voorwaardelijke opzet. Onder voorwaardelijke opzet moet worden verstaan het
welbewust aanvaarden van de aanmerkelijke kans dat het te beboeten feit zich
zal voordoen. Grove schuld is de «aan opzet grenzende onachtzaamheid».
Dit betekent dat er sprake moet zijn van zeer lichtvaardig handelen zijdens
de belanghebbende. Van grove schuld kan in ieder geval geen sprake zijn indien
sprake is van een pleitbaar standpunt. De vraag of van een pleitbaar standpunt
sprake is moet uiteraard naar objectieve maatstaven worden beoordeeld.
 Artikel 2.114
 In dit artikel is een verzuim- en vergrijpboete vastgesteld ingeval een
belanghebbende in verzuim is of door opzet of grove schuld niet aan zijn voorgeschreven
verplichtingen voldoet.
 Artikel 2.115
 Krachtens algemene maatregel van bestuur alsmede regeling van Onze Minister
wie het aangaat, kunnen in bepaalde gevallen nadere regels worden gesteld.
In deze bepaling is geregeld dat ook bij algemene maatregel van bestuur alsmede
bij regeling van Onze Minister wie het aangaat boeten kunnen worden opgenomen.
Hierbij is wel een maximering opgenomen voor de hoogte van deze sancties welke
in lagere regelgeving kunnen worden opgenomen.
 Artikel 2.116
 In dit artikel is een verjaringstermijn opgenomen na het verstrijken waarvan
de bevoegdheid voor het opleggen van een bestuurlijke boete komt te vervallen.
Er wordt hierbij geen onderscheid gemaakt tussen verzuim- en vergrijpboeten.
In beide gevallen is de verjaringstermijn drie jaren na het tijdstip waarop
het verzuim of vergrijp heeft plaatsgehad.
 Artikel 2.117
 In het eerste lid wordt bepaald dat de inspecteur een boete bij beschikking
moet opleggen. Dit biedt de belanghebbende uiteraard de mogelijkheid daartegen
in bezwaar te komen en eventueel daarna indien daarvoor aanleiding is in beroep
te gaan. Het tweede lid is een uitwerking van het procedureel beginsel dat
een persoon wiens belangen worden geraakt door een besluit van een bestuurlijke
instantie de kans moet krijgen om zijn standpunten bekend te
maken. Dat kan slechts gebeuren als die persoon in een voor hem begrijpelijke
taal wordt medegedeeld en begrijpt ter zake waarvan aan hem een boete wordt
opgelegd.
 
 Het derde lid heeft eveneens betrekking op de rechten van de verdediging.
Indien een boete die gelijktijdig met de vaststelling van een uitnodiging
tot betaling wordt opgelegd, niet afzonderlijk zou worden vermeld op het aanslagbiljet,
dan is het moeilijk voor de persoon tot wie de uitnodiging tot betaling is
gericht, te bepalen of het te betalen bedrag al dan niet wettig verschuldigd
is en wordt zijn rechtspositie verzwakt.
 Artikel 2.118
 In dit artikel wordt het evenredigheidsbeginsel als maatstaf genomen bij
de bepaling van de grondslag voor een boete.
 Artikel 2.119
 De bevoegdheid tot de oplegging van een boete vervalt bij het overlijden
van degene aan wie de boete zou worden opgelegd. Een reeds opgelegde boete
blijft echter wel rechtsgeldig.
 Artikel 2.120
 Belanghebbende wordt in een geval waar sprake is van een vergrijp eerst
medegedeeld door de inspecteur dat hij voornemens is om de belanghebbende
een boete op te leggen. Deze mededelingsplicht van de inspecteur die samenhangt
met een recht van de verdediging, is geen beschikking. De belanghebbende kan
binnen een door de inspecteur gestelde termijn zijn bedenkingen tegen het
voornemen gemotiveerd kenbaar maken. Hierna wordt na afweging van de eventuele
bedenkingen van de belanghebbende de boete bij beschikking vastgesteld. Indien
de inspecteur naderhand van oordeel is dat een boete ten onrechte is opgelegd
kan deze ambtshalve worden terugbetaald, kwijtgescholden of verrekend.
 Artikel 2.121
 In dit artikel wordt het fundamenteel recht van de belanghebbende om gehoord
te worden tot uitdrukking gebracht.
 Artikel 2.122
 Voor een eerlijk verloop van administratieve procedures dienen de rechten
van de verdediging gerespecteerd te worden. Het ter inzage verstrekken van
bescheiden aan de belanghebbende die ten grondslag liggen aan een boete is
een fundamenteel recht van de verdediging.
 Artikel 2.123
 Dit artikel is een uitwerking van het «una via» beginsel van
artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en Fundamentele
Vrijheden. Dit houdt in dat er een keuze moet worden gemaakt tussen bestuursrechtelijke
of strafrechtelijke afhandeling van een overtreding van de wettelijke voorschriften.
De bevoegdheid tot het opleggen van een boete vervalt indien de behandeling
van de zaak ter terechtzitting is aangevangen. Het instellen van vervolging
is dus niet voldoende om deze bevoegdheid te doen vervallen. 
 Artikel 2.124
 Dit artikel heeft betrekking op personen die een boete hebben belopen
omdat zij mede schuldig zijn bevonden aan het niet vervullen van douaneformaliteiten.
 Artikel 2.125
 Dit artikel biedt de mogelijkheid om een door de inspecteur opgelegde
boete geheel of gedeeltelijk kwijt te schelden. Kwijtschelding zou bijvoorbeeld
kunnen worden verleend in gevallen waarin bijzondere omstandigheden een rol
spelen, waarbij de aanwezigheid van een schulduitsluitingsgrond of een rechtvaardigingsgrond
wordt vastgesteld en de oplegging van een boete om die reden onbillijk zou
zijn.
 Artikel 2.126
 In dit artikel is de strafbaarstelling van het binnenbrengen van goederen
op een andere dan de voorgeschreven wijze, geregeld. Artikel 2.10 is, zoals
reeds eerder is gesteld, één van de pijlers van het douanestelsel:
de verplichting om binnenkomende goederen en de vervoermiddelen waarin of
waarop deze zich eventueel bevinden dadelijk onder toezicht van de douane
te stellen. Overtreding van deze regel wordt als zeer ernstig beschouwd en
het ligt dan ook voor de hand om een dergelijke overtreding strafrechtelijk
te kunnen vervolgen. Het strafrecht moet echter wel als ultimum remedium worden
beschouwd. De maximale straffen voor dit delict bedragen één
jaar hechtenis of een geldboete van de vijfde categorie of, in geval de te
weinig geheven invoerrechten meer bedragen dan bedoelde geldboete, een boete
van 100% van de te weinig geheven invoerrechten. Bij dit delict kan
ook strafvervolging plaatsvinden zonder dat er sprake is van opzet. Het tweede
lid vermeldt de maximale straffen indien sprake is van opzet. De betekenis
van het begrip opzet is het willens en wetens handelen of nalaten: de gedraging
moet voortspruiten uit een wilsbesluit.
 Artikel 2.127
 In dit artikel kan degene, die in strijd handelt met het bepaalde in artikel
2.18, strafrechtelijk worden vervolgd.
 Artikel 2.128
 In het eerste lid van dit artikel is bepaald dat degene die de vereiste
aangifte niet, onjuist of onvolledig doet, strafrechtelijk vervolgd kan worden.
In het tweede lid wordt als delict aangemerkt de handeling van degene die
bewust de inspecteur onkundig houdt van zijn wetenshap omtrent een onjuiste
goederenomschrijving in de aangifte.
 Artikel 2.129
 Dit artikel bepaalt dat degene, die goederen, waarvoor geen aangifte is
gedaan, lost, laadt, vervoert, etc. en waarbij de invoerrechten niet zijn
voldaan, strafrechtelijk vervolgd kan worden. Op grond van het tweede lid
kan degene die goederen in strijd met de in deze wet omschreven bepalingen
lost, laadt, vervoert, etc. strafrechtelijk vervolgd worden. Verder is strafbaar
gesteld het uitslaan van goederen in strijd met een daartoe gegeven verbod.
Voornoemde handelingen worden niet vervolgd in geval de invoerrechten zijn
voldaan of de heffing hiervan verzekerd is. In het derde lid wordt niet alleen
degene die willens en wetens bovengenoemde handelingen heeft
verricht strafrechtelijk vervolgd, maar ook degene die bevroedt dat de invoerrechten
niet zijn voldaan.
 Artikel 2.130
 In dit artikel wordt het overleggen of doen overleggen van valse of vervalste
bescheiden aan de inspecteur strafbaar gesteld.
 Artikel 2.131
 In dit artikel wordt het handelen in strijd met de voorwaarden en bepalingen
welke zijn opgenomen voor de toepassing van vereenvoudigde procedures, bijvoorbeeld
die van artikel 2.36 of 2.47 strafbaar gesteld.
 Artikel 2.132
 In dit artikel is, het handelen in strijd met de voorwaarden en verplichtingen
welke voortvloeien uit de douanebestemming welke aan goederen is gegeven,
strafbaar gesteld.
 Artikel 2.133
 Dit artikel behelst een strafbaarstelling van de overtreding van de verbodsbepalingen
in artikel 3.34 en 3.151. Het betreft hier het verbod om gestelde voorwaarden
en bepalingen aangaande vrijstellingen niet, niet tijdig of niet behoorlijk
na te komen. Het verbod om met betrekking tot vrijstellingen en teruggaaf
onjuiste of onvolledige gegevens te verstrekken alsmede het geven van een
andere bestemming aan goederen dan die met het oog waarop een vergunning tot
invoer met vrijstelling is verleend.
 Artikel 2.134
 In dit artikel is de strafbaarstelling opgenomen van ondermeer het niet,
niet tijdig of niet volledig voldoen aan de administratieve verplichtingen,
het inzage geven in de boeken, bescheiden en andere gegevensdragers alsmede
het verstrekken van inlichtingen, gegevens en aanwijzingen, welke aan een
belanghebbende zijn voorgeschreven in deze wet.
 Artikel 2.135
 In deze bepaling is geregeld dat ook bij algemene maatregel van bestuur
alsmede bij regeling van Onze Minister wie het aangaat sancties kunnen worden
opgenomen. Hierbij is een maximering opgenomen voor de hoogte van deze sancties
welke in lagere regelgeving kunnen worden opgenomen. In een algemene maatregel
van bestuur kunnen sanctiebepalingen worden opgenomen voor overtredingen welke
als strafbaar feit worden aangemerkt hetzij met een gevangenisstraf van ten
hoogste een jaar of een geldboete van de vierde categorie. Bij regeling van
Onze Minister wie het aangaat kan geen gevangenisstraf als sanctie worden
opgenomen en is het maximum boetebedrag gesteld op die van de derde categorie.
 Artikel 2.136
 In dit artikel is geregeld dat, met betrekking tot accijnsgoederen, de
maximum boetebedragen die worden bedoeld in de artikelen 2.126 tot en met
2.135 worden verdubbeld. De reden hiervan is in het bijzonder gelegen in het
feit dat bij accijnsgoederen het fiscale risico hoger is dan bij andere goederen. 
 Artikel 2.137
 In dit artikel is een strafbepaling opgenomen met betrekking tot de in
artikel 4.6 opgenomen verboden accijnsgoederen buiten een accijnsgoederenplaats
die voor dat soort accijnsgoed als zodanig is aangewezen te vervaardigen dan
wel accijnsgoederen voorhanden te hebben die niet overeenkomstig de bepalingen
van deze wet in de heffing zijn betrokken. Op opzettelijke overtreding van
het verbod rust ingevolge het eerste lid een geldboete van de vierde categorie
of éénmaal het bedrag van de te weinig geheven accijns indien
dit laatste hoger is.
 Artikel 2.138
 De in dit artikel opgenomen strafbepaling heeft betrekking op degene die
opzettelijk een accijnsgoed waarvoor vrijstelling of teruggaaf van accijns
is verleend zodanig aanwendt dat daarvoor de vrijstelling of teruggaaf niet
zou zijn verleend. De strafmaat bedraagt geldboete van de vierde categorie
of éénmaal het bedrag van de te weinig geheven accijns indien
dit laatste hoger is.
 Artikel 2.139
 Overtreding van het verbod van artikel 4.65, eerste lid, – het voorhanden
hebben of het vervaardigen van een distilleertoestel zonder een vergunning
daarvoor van de inspecteur – wordt gestraft met geldboete van de derde
categorie. Een zwaardere straf wordt ingevolge het tweede lid opgelegd indien
degene die het verbod heeft overtreden wist of redelijkerwijs kon weten dat
die overtreding zou leiden tot het ontduiken van de accijns. Deze bepaling
is van belang in het kader van de bestrijding van illegale branderijen.
 Artikel 2.140
 In het eerste lid is bepaald dat degene die een in de artikelen 4.62,
eerste lid, 4.63, eerste en tweede lid en 4.64 opgenomen verbod overtreedt
wordt gestraft met geldboete van de derde categorie. De verboden hebben betrekking
op het vervoer en de verkoop van tabaksproducten en op de accijnszegels. In
het tweede lid is een strafverzwaring opgenomen indien overtreding van die
verboden opzettelijk wordt begaan.
 Artikel 2.141
 In dit artikel is bepaald dat degene die in strijd met artikel 3.44 tabaksproducten
uitslaat of invoert zonder dat deze zijn voorzien van accijnszegels wordt
gestraft met geldboete van de derde categorie. Aan de hand van het al of niet
voorzien zijn van accijnszegels kan immers worden gecontroleerd of van tabaksproducten
die zijn uitgeslagen of die zijn ingevoerd de accijns is geheven. Het verbruik
van tabaksproducten in de accijnsgoederenplaats voor tabaksproducten wordt
op grond van artikel 3.4, tweede lid, ook als uitslag aangemerkt. Ingevolge
artikel 3.44, tweede lid, mogen deze tabaksproducten echter niet van zegels
zijn voorzien. Onder meer met het oog hierop is in dit artikel de formulering
opgenomen dat een en ander moet zijn geschied in strijd met de wettelijke
bepalingen, wil er sprake zijn van strafbaarheid. In het tweede lid is een
strafverzwaring opgenomen indien het in het eerste lid bedoelde verbod opzettelijk
wordt overtreden. 
 Artikel 2.142
 Dit artikel behelst strafbepalingen alsmede toezicht- en opsporingsbepalingen
die geen nadere toelichting behoeven.
 Artikel 2.143
 In dit artikel is geregeld dat alle strafbaar gestelde feiten waarop als
sanctie een gevangenisstraf staat, dienen te worden gekwalificeerd als misdrijven.
Indien als sanctie geen gevangenisstraf kan worden geëist, dienen deze
feiten als overtreding te worden aangeduid.
 Artikel 2.144
 In deze bepaling is geregeld dat bij overtreding van een strafbaar feit
dat als misdrijf wordt aangemerkt en dat wordt begaan door een douane-expediteur
in de uitoefening van zijn bedrijf, de rechter de expediteur kan ontzetten
uit het recht om een dusdanig bedrijf uit te oefenen. Deze ontzetting is minimaal
zes maanden en maximaal zes jaren indien uitsluitend een boete is opgelegd.
Indien belanghebbende tot gevangenisstraf is veroordeeld, kan de rechter een
ontzetting van maximaal zes jaren uitspreken.
 Artikel 2.145
 Dit artikel houdt verband met het «Ne bis in idem rechtsbeginsel».
 Artikel 2.146
 In dit artikel is de opsporingsbevoegdheid voor de inspecteur en de ambtenaren
die namens hem een taak verrichten geregeld. Deze opsporingsbevoegdheid sluit
aan bij hetgeen in het Wetboek van Strafvordering BES is geregeld. De inspecteur
en de ambtenaren die namens hem een taak uitoefenen zijn de meest aangewezen
functionarissen voor het opsporen van douanedelicten: immers aan hen is de
uitvoering van deze wet opgedragen en zij zijn belast met het toezicht op
de naleving van de daarin opgenomen voorschriften.
 
 De inspecteur beschikt over bijzondere kennis van douanevoorschriften
en heeft ervaring in de toepassing daarvan. Verder heeft hij inzicht in de
werking van het bedrijfsleven op het gebied van in-, uit- en doorvoer van
goederen. De inspecteur kan bij de uitoefening van werkzaamheden op diverse
overtredingen stuiten die tot het opmaken van een proces-verbaal aanleiding
kunnen geven. Indien al deze processen-verbaal naar het openbaar ministerie
zouden moeten worden opgestuurd, zou dit leiden tot een overbelasting van
die instantie, waardoor een vlotte afhandeling minder goed gewaarborgd kan
worden. In het derde lid van dit artikel is geregeld dat alle processen-verbaal
in handen van de inspecteur dienen te worden gesteld. De gevallen waarbij
bijzondere dwangmiddelen zijn toegepast moeten door de inspecteur aan de officier
van justitie worden opgestuurd. Daarnaast stuurt de inspecteur tevens die
gevallen waar hij strafvervolging nodig acht aan de officier van justitie.
Een deel van de afhandeling van strafbare feiten kan op deze manier buiten
het commune strafrecht blijven. In artikel 2.147 is de verdere afhandeling
geregeld indien de inspecteur niet is overgegaan tot het insturen van het
proces-verbaal aan de officier van justitie. Indien een verdachte echter niet
wenst te schikken of niet voldoet aan de voorwaarden die de inspecteur heeft
gesteld, zal het proces-verbaal alsnog aan de officier van justitie ter hand
worden gesteld. 
 
 Indien de officier van justitie niet tot vervolging wenst over te gaan,
zal hij, ingevolge het vijfde lid, het proces-verbaal terugsturen naar de
inspecteur. Hierna zal dan alsnog de afhandeling zoals geregeld in artikel
2.147 haar beslag krijgen. Het vijfde lid bepaalt dat indien een proces-verbaal
niet aan de officier van justitie wordt ingezonden, in principe de leiding
van het opsporingsonderzoek in handen van de inspecteur blijft.
 Artikel 2.147
 Ten aanzien van dit artikel zij opgemerkt dat zoveel mogelijk bij de regelingen
van de schikking in het commune strafrecht is aangesloten. Het aanbod van
de inspecteur kan bestaan uit voldoening aan één of meerdere
van de voorwaarden die kunnen worden gesteld, al naar gelang noodzakelijk
wordt geacht om, binnen de grenzen van dit artikel, de verdachte te «corrigeren».
Voldoening aan de voorwaarden betekent voor de verdachte dat hij verdere strafvervolging
voorkomt. De te stellen voorwaarden hebben in het bijzonder betrekking op
financiële genoegdoening en/of compensatie van gederfde inkomsten. Het
toe te brengen financiële nadeel is hier van groot belang aangezien de
overtreding van de wettelijke voorschriften veelal is gericht op het verkrijgen
van financieel voordeel, dan wel dat dit financieel voordeel tot gevolg heeft.
Uiteraard zal geen schikkingsvoorstel worden gedaan indien de ernst van de
feiten een berechting door de rechter wenselijk maakt. Voor de verdachte kan
het voldoen aan de schikkingsvoorwaarden aantrekkelijk zijn aangezien hij
op deze wijze de zaak niet in het openbaar wordt behandeld en er geen registratie
op een strafblad plaatsvindt. In veel gevallen geven verdachten dan ook de
voorkeur aan de schikking boven een strafrechtelijke procedure.
 Artikel 2.148
 Dit artikel verschaft de inspecteur, in het kader van de opsporing van
strafbare feiten op het gebied van de in-, uit- en doorvoer van goederen,
een ruime bevoegdheid tot inbeslagneming alsmede het betreden van plaatsen.
Onder plaatsen kan iedere plaats worden verstaan, zoals winkels, garages,
bankgebouwen, woningen en werkplaatsen. Deze ruime bevoegdheid is noodzakelijk
aangezien, de inbeslagneming op het gebied van de douane, vergeleken bij het
commune strafrecht een veel grotere betekenis heeft. Eveneens is in dit verband
van belang om aan te geven op welke wijze het ambtelijke toezicht wordt uitgeoefend.
Bij visitatie van een gebouw of bij verificatie van een aangifte kunnen immers
goederen worden aangetroffen die voor verbeurdverklaring in aanmerking komen.
Hierbij kan worden gedacht aan verboden goederen, goederen welke niet in de
aangifte zijn omschreven of heimelijk vervaardigde goederen. In veel van deze
gevallen heeft het strafbare feit zich al eerder voorgedaan waardoor van heterdaad
geen sprake is. Op grond van dit artikel kan de inspecteur deze goederen toch
in beslag nemen. Ingevolge het derde en vierde lid kan de inspecteur plaatsen
betreden indien er een redelijk vermoeden bestaat dat er een strafbaar feit
wordt begaan.
 
 Indien noodzakelijk kan de inspecteur zich doen vergezellen door de politie
of door aangewezen personen. Bij deze laatste categorie wordt gedacht aan
deskundigen, fotografen, accountants, enz.
 Omdat van oudsher veel waarde wordt gehecht aan de bescherming van de
woning tegen willekeurig overheidsoptreden is het zogenoemde huisrecht, als
grondrecht erkent. Het huisrecht is een recht van de burger tegenover de overheid,
waarbij hij een bepaalde vrijheid krijgt die door de overheid geëerbiedigd
moet worden. Daar het huisrecht ziet op de bescherming van de woning is het
van belang te weten wanneer er sprake is van een woning. Hiervoor wordt verwezen
naar de begripsomschrijving van woning in artikel 1.1. Voor het binnentreden
van een woning, zonder de uitdrukkelijke toestemming van de bewoner,
dient de inspecteur vergezeld te zijn van een officier van justitie of hulpofficier
of moet hij beschikken over een schriftelijke last van de procureur-generaal
of de officier van justitie. Van dit binnentreden dient binnen 48 uur een
proces-verbaal te worden opgemaakt. De opsporingsambtenaar heeft namelijk
de plicht om zeer nauwkeurig en zorgvuldig te werk te gaan, zodat het proces-verbaal
een juiste weergave van de feiten bevat. Toestemming houdt in dat de bewoner
de inhoud van de vragen van de opsporingsambtenaar begrijpt, en begrijpt wat
er gaande is. De opsporingsambtenaar die wil binnentreden in een woning met
toestemming van de bewoner, moet dit uitdrukkelijk aan de bewoner vragen.
Stilzwijgend toelaten of gedogen is geen toestemming.
 Artikel 2.149
 Het eerste lid verschaft de inspecteur en de ambtenaren opsporingsbevoegdheid
met betrekking tot een aantal in het Wetboek van Strafrecht BES opgenomen
strafbare feiten welke jegens hen zijn begaan.
 Artikel 183 en het nieuwe artikel183a van het Wetboek van Strafrecht BES
stellen twee vormen van actieve omkoping strafbaar: het omkopen met het oog
op handelen of nalaten in strijd met de ambtsplicht, onderscheidenlijk het
omkopen met het oog op handelen of nalaten, zonder dat sprake is van strijd
met de ambtsplicht.
 De artikelen 185 tot en met 188 en 190 van het Wetboek van Strafrecht
BES stellen strafbaar ambtsdwang en actieve wederspannigheid. De artikelen
273 tot en met 282 van het Wetboek van Strafrecht BES betreffen de strafbare
feiten smaad (-schrift), laster, belediging en lasterlijke aanklacht.
 
 Het tweede lid belast de ontvanger en degenen die namens hem een taak
uitoefenen met de opsporing van de in het eerste lid omschreven feiten.
 Artikel 2.150
 Bij dit artikel zij in de eerste plaats opgemerkt dat bij de opsporing
van strafbare feiten de ambtenaren van de rijksbelastingdienst, bevoegd inzake
douane, zelfstandig optreden. Deze ambtenaren staan op dit gebied dan ook
niet onder leiding van de officier van justitie, maar onder leiding van de
inspecteur. Wanneer dit noodzakelijk blijkt kan de verdachte worden voorgeleid
voor de hulpofficier van justitie. Indien de verdachte echter niet wordt voorgeleid
dient hij direct na te zijn verhoord in vrijheid te worden gesteld. De verdachte
mag niet langer dan zes uren worden opgehouden voor verhoor, met dien verstande
dat de tijd voor het overbrengen naar de plaats voor verhoor alsmede de tijd
tussen 10 uur ’s avonds en 8 uur ’s morgens niet worden meegerekend
in deze zes uren. Als verhoor worden beschouwd alle vragen die een opsporingsambtenaar
aan de verdachte stelt over diens betrokkenheid bij een strafbaar feit, waarbij
het duidelijk is dat het om inhoudelijke criteria gaat, namelijk de aanwezigheid
en de aard van de vermoedens jegens de ondervraagde persoon en de aard van
de vragen. Vragen die gesteld worden door een ambtenaar zonder dat hij een
concrete verdenking heeft, dus vragen die voortvloeien uit toezicht op de
naleving van de wet, worden niet beschouwd als een verhoor.
 Artikel 2.151
 Met betrekking tot artikel 2.151 wordt verder opgemerkt dat de inbeslagneming
van goederen in de meeste gevallen veel ongemak met zich meebrengt. Dit geldt
voor zowel de belanghebbende als voor de inspecteur. Het verlies van de beschikkingsbevoegdheid
over zijn goederen kan voor de belanghebbende aanzienlijke schade opleveren,
terwijl de inspecteur belast worden met de zorg voor de in beslag
genomen goederen. Onjuiste verzorging van de goederen waardoor deze in waarde
dalen kan de mogelijkheid voor schadevergoedingsacties openen. Dit artikel
voorziet tevens in de mogelijkheid om de goederen weer vrij te geven indien
hiervoor zekerheid is gesteld. Dit kan echter niet indien het proces-verbaal
aan de officier van justitie is verzonden.
 Artikel 2.152
 In dit artikel is geregeld dat indien veroordeling heeft plaatsgevonden
wegens overtreding van de hier limitatief genoemde artikelen, de in artikel
35 van het Wetboek van Strafrecht BES genoemde voorwerpen en vorderingen verbeurd
kunnen worden verklaard. Dit is echter uitsluitend mogelijk indien de goederen
niet aan belanghebbende toebehoren.
 Artikel 2.153
 Dit artikel geeft de minister van Financiën de bevoegdheid om douane-ambtenaren
aan te wijzen als personen die het contact dienen te onderhouden met het openbaar
ministerie.
 
 Van vervolging is in het algemeen sprake zodra een rechter bij een zaak
wordt betrokken, bijvoorbeeld de Rechter-commissaris bij de bewaring van de
verdachte of bij de instelling van een gerechtelijk vooronderzoek. Tijdens
het gerechtelijk vooronderzoek kan de douane naar eigen inzicht opsporingshandelingen
verrichten. Er dient voor gewaakt te worden dat bij de toepassing van dwangmiddelen
de grenzen van de wettelijke bevoegdheden niet overschreden worden. Dit in
aanmerking genomen is de douaneambtenaar niet alleen aangewezen op het Wetboek
van Strafvordering, maar ook afhankelijk van de officier van Justitie en de
rechter-commissaris. Daar een officier van Justitie verdergaande bevoegdheden
heeft dan een ander opsporingsambtenaar en eerstbedoelde persoon niet alleen
kijkt naar de belangen van het opsporingsonderzoek, maar ook rekening houdt
met de belangen van de verdachte, is het van belang dat een of meerdere ambtenaren
van de rijksbelastingdienst, bevoegd inzake douane als contactpersonen worden
aangewezen.
 Artikel 2.154
 Dit artikel voorziet in de kosteloze verstrekking door de griffier van
het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van een afschrift of uittreksel van
vonnissen of beslissingen die gewezen of genomen zijn in douanezaken, aan
de inspecteur.
 Artikel 2.155
 Dit artikel heeft betrekking op goederen die in beslag zijn genomen van
onbekende personen.
 Artikel 2.156
 Dit artikel legt, afgezien van de uitzondering in het tweede lid, in algemene
bewoordingen aan een ieder geheimhouding op. De belanghebbende dient veelal
vertrouwelijke gegevens aan de inspecteur te verstrekken en zal zijn bereidheid
daartoe laten afhangen van de mate van zekerheid dat de verstrekte informatie
in beginsel niet buiten de douanesfeer zal komen. De betrouwbaarheid van een
aangifte lijkt daarmee in sterke mate afhankelijk van de zekerheid dat de
vrijwillige opgave niet voor andere doeleinden dan voor een juiste heffing
en inning zal worden gehanteerd.
 
 De geheimhouding heeft geen betrekking op het bekendmaken aan de contribuabele
zelf, of aan degene die in diens opdracht handelt, van gegevens die uitsluitend
de persoon of de zaken van de zaken van de belastingplichtige zelf betreffen.
Voorts geldt, blijkens de tekst van het eerste lid, een uitzondering voor
gevallen waarin enig wettelijk voorschrift de inspecteur tot mededeling verplicht
of uit zijn taak de noodzaak tot mededeling voortvloeit. Te denken valt hierbij
bijvoorbeeld aan de verplichting tot het verstrekken van inlichtingen aan
de rechterlijke macht, maar ook de verplichtingen uit hoofde van de Rijkswet
administratieve bijstand douane en bilaterale
verdragen kunnen hieronder worden begrepen. Uiteraard dienen die een adequaat
niveau van gegevensbescherming te garanderen. De schending van de geheimplicht
is een klachtdelict. Slechts als degene te wiens aanzien de geheimhouding
is geschonden een klacht indient, zal strafvervolging plaats kunnen vinden.
 
 Volgens het tweede lid kan de minister van Financiën ontheffing verlenen
van de geheimplicht. Hoewel daarvoor uiteenlopende redenen kunnen bestaan,
kan een drietal categorieën van gevallen worden onderscheiden:
 1) informatieverstrekking is nodig is ter beteugeling van misbruik of
oneigenlijk gebruik van overheidsmaatregelen;
 2) internationale beleidsafspraken of aanbevelingen sporen aan tot informatieverstrekking,
waarbij wederkerigheid is verzekerd; en
 3) naar het oordeel van de minister van Financiën weegt het belang
van de rechtshandhaving zwaarder dan dat van de geheimhouding, in andere dan
de onder 1 en 2 bedoelde gevallen.
 
 Constateert de inspecteur bij de vervulling van zijn taak een strafbaar
feit, waarvan de opsporing niet aan hem is opgedragen, dan moet of kan daarvan
aangifte worden gedaan bij het openbaar ministerie. Moet daarbij mededeling
worden gedaan van gegevens, die volgens artikel 2.156 geheim moeten worden
gehouden, dan moet de zaak worden voorgelegd aan de minister van Financiën,
die vervolgens op grond van punt 3 hiervoor kan besluiten dat de verzochte
informatie wordt verstrekt.
 Artikel 2.157
 Met dit artikel wordt beoogd regels te kunnen vaststellen voor strategische
dienstverlening, dat wil zeggen, diensten die gerelateerd zijn aan strategische
goederen, zoals niet-fysieke overdracht van technologie en programmatuur en
technische assistentie. Zodoende kunnen naast de strategische goederen ook
strategische diensten onder douanecontrole worden gebracht.
 
 Ingevolge artikel XLIX van de Aanpassingswet Algemene douanewet blijft
het bepaalde bij of krachtens de In- en uitvoerwet van kracht voor zover het
geen goederen als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, onderdeel e, van de
Algemene douanewet betreft. Artikel XLIX vervalt op een bij koninklijk besluit
te bepalen tijdstip.
 
 Voor een goed begrip van artikel 2.157 is verder van belang de door de
regering bij de behandeling van artikel XLIX gegeven toelichting:
 «De In- en uitvoerwet wordt ingetrokken bij artikel XLVI van deze
wet. Het gedeelte van de In- en uitvoerwet dat ziet op goederen wordt overgenomen
door de Adw. Echter, de Adw kent, waar het andere aspecten van de In- en uitvoerwet
dan goederen betreft, niet dezelfde mogelijkheden als de In- en uitvoerwet
(in het bijzonder de mogelijkheden gegeven bij artikel 1, tweede lid, en artikel
2, derde lid, onderdeel d, van de In- en uitvoerwet). Het ligt in de bedoeling
van de minister van Economische zaken om een wetsvoorstel op te stellen om
regels te stellen ten aanzien van aan strategische goederen gerelateerde zaken,
zoals kennis of transacties. 
 Echter, zolang hierin nog niet is voorzien, wordt in deze wet voorzien
in het voortbestaan van de In- en uitvoerwet voor zover het betreft de strategische
diensten. Op het moment dat in wetgeving op dit gebied is voorzien, kan deze
bepaling vervallen. Deze bepaling wordt dan ingetrokken op een bij koninklijk
besluit te bepalen tijdstip.»
 Hoofdstuk III Invoerrechten
 De heffing van invoerrechten zoals neergelegd in hoofdstuk III van dit
voorstel van wet is vrijwel geheel gebaseerd op de thans bestaande Landsverordening
tarief van invoerrechten (LVTI) met dien verstande dat het invoerrecht voor
de BES eilanden thans in het wetsvoorstel op nihil is vastgesteld. Hierdoor
wordt – in tegenstelling tot de andere hoofdstukken van dit voorstel
van wet – in dit deel van de artikelsgewijze toelichting volstaan met
een toelichting op de belangrijkste structuurartikelen en de wijzigingen ten
opzichte van de LVTI. Bij elk van de vrijstellingsbepalingen zijn telkens,
zo aan de orde, de formele bepalingen geplaatst.
 Artikel 3.1
 Het eerste lid van artikel 3.1 legt een verband tussen het in dit hoofdstuk
neergelegde materiële douanerecht en het douaneformaliteitenstelsel dat
is opgenomen in hoofdstuk II. Het materiële douanerecht omvat de grondslagen
voor de heffing, met name het douanetarief, de douanewaarde, de vrijstellingsbepalingen
en de teruggaaf van belastingen. Van materieelrechtelijke aard zijn tevens
de bepalingen op het gebied van de douaneschuld en de schuldenaar. Tot het
douaneformaliteitenstelsel behoren de maatregelen die beogen te waarborgen
dat binnengebrachte goederen onder douanetoezicht worden gebracht en blijven
totdat een douaneschuld is geformaliseerd dan wel totdat de goederen zijn
uitgevoerd.
 
 In onderdeel a van het tweede lid wordt het begrip «geharmoniseerde
systeem» gedefinieerd. Dat is de naamlijst van goederen of goederennomenclatuur
met bijbehorende cijfercoderingen die gebaseerd zijn op het International
Verdrag betreffende het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en
de codering van goederen (Trb. 1985, 108) dat in werking is getreden voor
het gehele Koninkrijk. Het geharmoniseerde systeem wordt wereldwijd toegepast.
 
 In onderdeel b van het tweede lid wordt het begrip «vrijstelling»
gedefinieerd. Vrijstellingen beogen bepaalde goederen onder de daarbij aangegeven
omstandigheden bij invoer of wederinvoer geheel of gedeeltelijk vrij te stellen
van invoerrechten, zulks in verband met de aard of de bestemming van de goederen.
Van een vrijstelling dient te worden onderscheiden het speciale nultarief
waarbij de indeling van goederen in het tarief van invoerrechten van belang
is voor een rechtenvrije invoer.
 
 In onderdeel c van het tweede lid wordt het begrip «goederen van
oorsprong» gedefinieerd. Hieronder wordt in dit kader verstaan: goederen
die geheel en al op de BES eilanden zijn verkregen. Aan de zinsnede «geheel
en al verkregen» wordt een strikte uitleg gegeven. Voor de bepaling
van de oorsprong is het van belang vast te stellen waar de goederen precies
vandaan komen en of die aan de oorsprongscriteria voldoen. De vaststelling
van de oorsprong van goederen is relevant voor de beantwoording van de vraag
of in een concreet geval het tarief van invoerrechten dat normaliter wordt
toegepast op goederen uit derde landen ook dient te worden toegepast op goederen
afkomstig uit Sint Eustatius of Saba die ingevoerd worden in Bonaire. Indien
wordt vastgesteld dat goederen van oorsprong zijn uit Sint Eustatius of uit
Saba, dan wordt het tarief van invoerrechten bij invoer in Bonaire niet op
die goederen toegepast. Er is wel een belastbaar feit vanwege
die invoer, maar er ontstaat geen douaneschuld omdat voor bedoelde goederen
op grond van artikel 3.75 een vrijstelling van invoerrechten geldt.
 Artikel 3.2
 Het eerste lid maakt de heffing van invoerrechten mogelijk en stelt tevens
het belastbaar feit vast.
 In het tweede lid wordt bepaald dat ter zake van de invoer van goederen
op de BES eilanden het invoerrecht nihil bedraagt. Hiermee wordt de invoerrechtenvrije
status van de BES eilanden geregeld.
 Artikel 3.3
 Voor de heffing van invoerrechten voor zover de invoerwaarde als maatstaf
van heffing geldt wordt de douanewaarde vastgesteld in overeenstemming met
de in titel 2 van hoofdstuk III opgenomen bepalingen alsmede in overeenstemming
met de beginselen en de algemene bepalingen van artikel VII van de Algemene
Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel 1994.
 Artikel 3.4
 In het eerste lid wordt een begripsomschrijving van het nettogewicht gegeven
indien deze term deel uitmaakt van de maatstaf van heffing van het invoerrecht.
Indien slechts de term «gewicht» wordt gehanteerd, wordt hiermee
bedoeld het nettogewicht. Het werkelijke nettogewicht op het moment van aanvaarding
van de douaneaangifte door de inspecteur vormt de basis voor de heffing van
invoerrechten.
 Artikel 3.6
 Dit artikel bevat een aantal basisbepalingen voor de toepassing van Titel
2. Het derde lid van artikel 3.6 heeft betrekking op de verbondenheid van
personen. Deze verbondenheid betreft de relatie tussen de verkoper en koper/importeur
van de goederen. Indien deze personen verbonden zijn, kan er reden zijn voor
de inspecteur om de aangegeven transactiewaarde nader te onderzoeken. De kans
is aanwezig dat de verbondenheid tussen partijen de betaalde of te betalen
prijs heeft beïnvloed. In artikel 15, vierde lid, onder d van de Overeenkomst
inzake de toepassing van Artikel VII van de GATT-overeenkomst 1994 (GATT-code)
wordt bepaald dat personen enkel geacht worden te zijn verbonden indien enig
persoon, direct of indirect, 5% of meer van het stemgerechtigde uitstaande
kapitaal of de aandelen van beide in zijn bezit heeft, daarover zeggenschap
heeft of daarvan houder is. Het derde lid is in overeenstemming met voormeld
artikel van de GATT-code.
 Met de term «controleren» wordt bedoeld dat er op zodanige
wijze macht kan worden uitgeoefend dat deze invloed kan hebben op de te bedingen
prijs. Dit zou het geval kunnen zijn indien een en dezelfde persoon commissaris
is van meerdere N.V.’s.
 In onderdeel h van het derde lid wordt nader aangegeven wat onder «leden
van dezelfde familie» wordt verstaan. De voorgestelde aanpassing dient
ter bevordering van de rechtszekerheid en het vergemakkelijken van de toepassing
van de douanewaardebepalingen door de douane. Daarbij is de huidige tekst
van artikel 143 van de toepassingsverordening CDW (hierna: TCDW) in de beschouwing
betrokken.
 
 Het vierde lid is geheel in overeenstemming gebracht met artikel 15, vijfde
lid van de GATT-code. Ter verduidelijking wordt opgemerkt, dat het thans geldende
artikel 8, vierde lid, van de LVTI bepaalt dat degene die optreedt als
exclusief agent, exclusief distributeur of exclusief concessiehouder slechts
dan geacht wordt met die ander verbonden te zijn, indien aanéén
van de criteria, genoemd in het derde lid, wordt voldaan. De GATT-code geeft
echter aan dat personen reeds op grond van genoemde hoedanigheden in zaken
verbonden zijn, en dat er pas sprake is van verbondenheid in de zin van de
GATT-code indien wordt voldaan aanéén van de in het derde lid
genoemde criteria.
 Artikel 3.7
 Het voorliggend voorstel strekt ertoe om het tijdstip voor de bepaling
van de douanewaarde in overeenstemming te brengen met het tijdstip waarop
een douaneschuld ontstaat voor goederen die op regelmatige of legale wijze
worden ingevoerd. In de LVTI wordt als tijdstip voor de bepaling van de douanewaarde
uitgegaan van het tijdstip van de aangifte ten invoer. Een belangrijk nadeel
van dat uitgangspunt is dat er onzekerheid bestaat over het exacte tijdstip
waarop de aangifte ten invoer is gedaan. De inspecteur gaat pas over tot de
aanvaarding en registratie van een douaneaangifte, zodra deze aan de formeel
daaraan te stellen eisen voldoet. De aanvaardingscontrole omvat geen inhoudelijke
toets van de elementen van de aangifte, zoals deze bij de controle plaatsvindt.
De aangifte kan worden geweigerd en worden teruggegeven aan de aangever, bijvoorbeeld
wanneer een handtekening ontbreekt of een verkeerd formulier wordt gebruikt
of essentiële bescheiden ontbreken. Daarom heeft het de voorkeur uit
te gaan van het tijdstip waarop de aangifte wordt aanvaard. Dat tijdstip is
mede van belang om vast te kunnen stellen welk tarief van invoerrechten en
welke andere maatregelen van toepassing zijn. Om genoemde redenen wordt voorgesteld
aan te sluiten bij een tijdstip dat meer zekerheid biedt, namelijk het tijdstip
waarop de aangifte wordt aanvaard door de inspecteur. Overigens kan in dit
kader nog worden opgemerkt dat het aanvaardingstijdstip ook in het Communautair
douanewetboek bepalend is voor de toepassing van alle bepalingen welke gelden
voor de douanebestemming waarvoor de goederen zijn aangegeven.
 Artikel 3.8
 In dit artikel is de verplichting opgenomen voor een ieder die bij de
invoer van goederen is betrokken om alle bescheiden en inlichtingen te verstrekken
aan de inspecteur.
 Dit artikel bevat tevens een verplichting om bijstand aan de inspecteur
te verlenen.
 Om de handel te vergemakkelijken en tevens te zorgen voor een passende
controle van goederen die de BES eilanden binnenkomen of verlaten, is het
noodzakelijk dat de aangevers aan de inspecteur alle medewerking verlenen
en informatie verstrekken betreffende de goederen, ongeacht de dragers waarop
die informatie zich bevindt.
 Artikel 3.9
 In het eerste lid is het zinsdeel «tenzij de goederen niet aan invoerrechten
worden onderworpen» opgenomen. Dit houdt verband met het feit dat er
geen fiscaal belang is als er geen invoerrechten worden geheven. In een dergelijk
geval hoeft ter vereenvoudiging van de douanewetgeving geen aangifte van gegevens
over de betreffende transactiewaarde te worden overgelegd.
 
 In het derde lid wordt als uitgangspunt genomen dat elektronische aangiften
en afhandeling de regel zijn, terwijl aangiften op papier de uitzondering
vormen. Hiermee wordt ingespeeld op de ontwikkelingen in het
bedrijfsleven, waar geautomatiseerde processen veelal leiden tot een versnelling
van de administratieve begeleiding van goederenstromen. Het ligt dan ook voor
de hand dat de verstrekking van gegevens inzake de douanewaarde primair ook
langs elektronische weg geschiedt. De inspecteur kan bij wijze van uitzondering
toestaan dat een douaneaangifte op papier wordt gedaan.
 Artikel 3.10
 In een elektronische omgeving ligt het voor de hand dat de aangever in
eerste instantie geen factuur overlegt aan de inspecteur, maar dat de relevante
gegevens langs elektronische weg naar de douane worden gezonden. Indien de
inspecteur toestemming heeft gegeven aan de aangever voor het doen van een
schriftelijke aangifte, dan dient de aangever een exemplaar van de factuur
aan de inspecteur over te leggen. 
 Artikel 3.11
 Dit artikel waakt voor de belangen van de aangever en biedt hem de mogelijkheid
inzicht te verkrijgen in de wijze waarop de douanewaarde door de inspecteur
is vastgesteld. Een goede motivering kan voor de aangever reden zijn af te
zien van een bezwaarschriftprocedure.
 Aan het vragen van inlichtingen en het antwoorden daarop zijn termijnen
gesteld. Een verzoek om inlichtingen doet niets af aan de mogelijkheid om
bezwaar aan te tekenen tegen de vaststelling van de inspecteur. Hiervoor is
wel van belang dat er en beschikking is waartegen bezwaar kan worden aangetekend.
Vandaar de bepaling dat de beslissing van de inspecteur op schrift moet worden
gesteld.
 Artikel 3.12
 In dit artikel wordt voor de te hanteren wisselkoersen een regeling gegeven.
De als wettig betaalmiddel van de Verenigde Staten van Amerika in omloop zijnde
dollarbiljetten en dollarmunten hebben tevens de hoedanigheid van wettig betaalmiddel
op de BES eilanden. Indien voor de vaststelling van de douanewaarde de tegenwaarde
in USD van een bedrag in vreemde valuta moet worden bepaald, ligt het voor
de hand dat de omrekening van dat bedrag geschiedt aan de hand van de door
het stelsel van Federale Banken van de Verenigde Staten van Amerika, vastgestelde
officiële wisselkoers. Mocht het voorkomen dat gegevens voor de bepaling
van de douanewaarde uitgedrukt zijn in een munteenheid waarvoor het stelsel
van Federale banken van de Verenigde Staten geen wisselkoersen publiceert
dan wordt een wisselkoers gebruikt gebaseerd op die van bedoelde munteenheid
ten opzichte van de euro.
 Artikel 3.13
 Dit artikel beoogt de bedrijfsactiviteiten in een handels- en dienstenentrepot
of in een douane-entrepot te stimuleren, door de mogelijkheid te openen bij
de bepaling van de douanewaarde geen rekening te houden met in een handels-
en dienstenentrepot of in een douane-entrepot verrichte behandelingen.
 Onder «behandelingen»wordt hierbij onder meer verstaan het
verpakken, sorteren, verwerken, bewerken en monteren van goederen.
 Artikel 3.14
 De rangorde van toepassing van de methoden voor het vaststellen van de
douanewaarde is in dit artikel dwingend voorgeschreven. Dit betekent dat de
methode van transactiewaarde van identieke goederen wordt toegepast,
indien de methode van de transactiewaarde niet kan worden gebruikt, en zo
verder.
 Artikel 3.15
 De inspecteur heeft op basis van dit artikel de bevoegdheid om een aangegeven
douanewaarde, vastgesteld onder toepassing van de transactiewaarde, niet te
aanvaarden en een andere methode toe te passen voor de vaststelling van de
douanewaarde. Dit artikel ziet op de situatie dat op basis van de beschikbare
informatie, bij de inspecteur twijfel bestaat of de aangegeven waarde van
de goederen overeenkomt met de voor de goederen betaalde of te betalen prijs.
 In dit artikel wordt tevens in een procedure voorzien voor het bieden
van rechtsbescherming aan de betrokkene bij de aangifte.
 Artikel 3.16
 In de omschrijving van de transactiewaarde zijn drie elementen te onderkennen,
te weten: de werkelijk betaalde of te betalen prijs, voor een bepaalde hoeveelheid
goederen, indien verkocht voor uitvoer naar de BES eilanden.
 In het derde lid van dit artikel is ter nadere verduidelijking en ter
voorkoming van interpretatie-verschillen in de wetstekst de zinsnede «of
door de koper ten behoeve van de verkoper aan een derde» opgenomen.
Dit leidt niet tot de vaststelling van een hogere douanewaarde door de inspecteur.
 
 De formuleringen van het zevende en achtste lid zijn omwille van de rechtszekerheid
vereenvoudigd. Ten behoeve van de voorgestelde wetstekst is artikel 145, eerste
lid, van het Toepassingsverordening CDW mede in de beschouwing genomen.
 Ook het tiende lid beoogt de rechtszekerheid te bevorderen. De formulering
is ontleend aan artikel 147, derde lid, van de Toepassingsverordening CDW
en dient ervoor om eventueel levende onduidelijkheden over de eisen waaraan
de koper moet voldoen bij de vaststelling van de douanewaarde, op voorhand
weg te nemen.
 Artikel 3.17
 Indien sprake is van verbondenheid kan de transactiewaarde toch aanvaard
worden indien wordt aangetoond dat de verbondenheid geen invloed heeft gehad
op de prijs. Indien noodzakelijk worden de omstandigheden van de verkoop onderzocht.
Indien de transactiewaarde de douanewaarde van identieke of soortgelijke goederen
zeer dicht benadert, kan deze eveneens aanvaard worden.
 Artikel 3.18
 Bij de vaststelling van de douanewaarde met toepassing van de transactiewaarde
wordt de werkelijk betaalde of te betalen prijs verhoogd met een aantal limitatief
opgesomde elementen, voor zover deze nog niet in die prijs begrepen zijn.
De toevoeging vindt slechts plaats op grond van objectieve en meetbare gegevens.
 Artikel 3.19
 De werkelijk betaalde of te betalen prijs wordt verlaagd met de in dit
artikel opgenomen elementen, voor zover deze daarin zijn te onderscheiden.
In een aantal gevallen zal dit kunnen aan de hand van contracten, facturen
of andere bescheiden. Het gaat meestal om kosten die betrekking hebben op
handelingen met de ingevoerde goederen na de invoer, dan wel
kosten die niet worden beschouwd als betalingen voor de goederen.
 Artikelen 3.20 en 3.21
 Indien de transactiewaarde van de ingevoerde goederen niet volgens de
voorgaande artikelen kan worden vastgesteld, wordt de transactiewaarde van
identieke of – indien deze niet voorhanden zijn – soortgelijke
goederen bepaald. De tekst van de artikelen is erop gericht te bewerkstelligen
dat zoveel mogelijk de omstandigheden die zich bij de daadwerkelijk ingevoerde
goederen voordoen, in aanmerking genomen worden. De transactiewaarde van de
identieke of soortgelijke goederen wordt dan de douanewaarde van de ingevoerde
goederen
 Artikelen 3.22 en 3.23
 Bij de terugrekenmethode en de methode van de berekende waarde is naar
keuze van de inspecteur welke methode het eerst wordt gehanteerd. De terugrekenmethode
is eerst toepasbaar indien met behulp van de voorgaande methoden geen douanewaarde
kan worden vastgesteld.
 Artikel 3.24
 Indien geen der voorgaande methoden kan worden toegepast, wordt de douanewaarde
vastgesteld met gebruikmaking van gegevens die op de BES eilanden beschikbaar
zijn. Dat houdt in dat de voorgaande methoden nogmaals worden doorgelopen
maar met wat meer soepelheid. De douanewaarde wordt daarbij zoveel mogelijk
gebaseerd op eerder vastgestelde douanewaarden van identieke of soortgelijke
goederen.
 Het eerste lid is in overeenstemming met artikel 7 van de Overeenkomst
inzake de toepassing van Artikel VII van de Algemene Overeenkomst betreffende
Tarieven en handel. De formulering is ontleend aan artikel 42, derde lid,
van het gemoderniseerd douanewetboek van de Europese Unie.
 Artikel 3.25
 Dit artikel bevat een aantal begripsomschrijvingen die van toepassing
zijn op de in Titel 3 vervatte vrijstellingen. In onderdeel d van het eerste
lid, wordt in de begripsomschrijving van alcoholische producten de posten
van de goederen vermeld die daar precies worden bedoeld.
 
 Onderdeel e bevat voor de volledigheid twee nieuwe subonderdelen. Subonderdeel
4 «motorvoertuigen, niet zijnde personenvoertuigen» en subonderdeel
5 «sportvliegtuigen» houden verband met de systematiek van de
wet.
 
 De in onderdeel h voorgestelde begripsomschrijving van «openbare
instantie» is opgenomen voor de toepassing van de vrijstelling van art
3.62, eerste lid, onderdeel c en dient de rechtszekerheid te bevorderen. Inhoudelijk
verandert er voor de douane en voor de belanghebbenden niets.
 
 In onderdeel i wordt voor de toepassing van de vrijstellingsbepalingen
een begripsomschrijving van «buitenland» gegeven. Hierin worden
BES eilanden ook ten opzichte van elkaar voor wat betreft de toepassing van
de vrijstellingen beschouwd als buitenland. Het vrijstellingenregime is derhalve
op goederen die vanuit in elk van de BES eilanden worden ingevoerd, van toepassing
is. Dit is het logisch gevolg van het feit dat de invoer van goederen in elk
van de BES eilanden een belastbaar feit is en behoudens uitzonderingen een
belastingschuld kan doen ontstaan. 
 Artikel 3.26
 Het begrip «normale verblijfplaats» is van belang voor de
toepassing van bijvoorbeeld de vrijstellingen betreffende verhuisgoed en goederen
verkregen door erfopvolging, alsmede de tijdelijke invoer van vervoermiddelen.
 
 Bij «persoonlijke bindingen»dient te worden gedacht aan familiebanden
of sociale bindingen. Deze komen onder meer tot uiting in omstandigheden als
de plaats waar het gezin, de kinderen of de overige persoonlijke relaties
verblijven, de maatschappelijke en andere sociale bindingen, het ingeschreven
zijn in het bevolkingsregister, het hebben van een vaste woning, overige inkomstenbronnen
en de nationaliteit. Deze omstandigheden dienen en elk voorkomend geval in
onderling verband en samenhang beschouwd te worden.
 De normale verblijfplaats dient door belanghebbende te worden aangetoond.
Dit kan geschieden door een legitimatiebewijs zoals een paspoort, maar ook
door andere officiële bescheiden.
 Studeren in het buitenland brengt op zich niet mee dat de normale verblijfplaats
wordt verplaatst. Voor studenten is evenwel een afzonderlijke vrijstelling
voor uitzetten en studiebenodigdheden en andere roerende goederen opgenomen.
 Artikel 3.27
 De inspecteur beoordeelt vooraf of de belanghebbende al dan niet in aanmerking
komt voor een vrijstelling.
 In dit artikel worden de bepalingen gegeven voor de aanvraag en behandeling
van een vergunning voor de invoer onder vrijstelling. Indien geen vergunning
is vereist kan de vrijstelling worden verleend door de inspecteur bij wie
de aangifte ten invoer wordt gedaan.
 Artikel 3.29
 Ingevolge het vijfde lid dient een vergunninghouder die na de invoer van
de goederen afziet van de vrijstelling tegelijk met het desbetreffende verzoek
aan de inspecteur een aangifte ten invoer te doen.
 Artikel 3.30
 Dit artikel geeft de gronden aan op basis waarvan de inspecteur de vergunning
tot invoer met vrijstelling kan intrekken.
 Artikel 3.31
 Dit artikel bevat een verbodsbepaling waarvoor de strafrechtelijke sanctie
geldt van artikel 2.133.
 Artikelen 3.32 tot en met 3.35
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling is slechts van toepassing
indien er sprake is van overbrenging van de normale verblijfplaats vanuit
het buitenland naar één van de BES eilanden. De invoer van verhuisgoed
behoeft niet tegelijkertijd met de overbrenging van de normale verblijfplaats
te geschieden. De vrijstelling vindt geen toepassing indien de goederen na
de overbrenging van de normale verblijfplaats om een bepaalde reden in het
buitenland achter zijn gebleven. Een rechtstreeks verband tussen de overbrenging
van de normale verblijfplaats en de invoer van de inboedel is dan niet aanwezig.
 Van een «bijzonder geval», als bedoeld in artikel 3.33, tweede
lid kan bijvoorbeeld sprake zijn indien zich buiten de wil van
de belanghebbende omstandigheden hebben voorgedaan als gevolg waarvan bezittingen
van belanghebbende teloor zijn gegaan (brand, overstromingen, molest of een
ander ongeluk) en deze bezittingen noodzakelijkerwijs moesten worden vervangen
door nieuwe goederen. Ook kan de aanschaffing van een goed reeds vóór
de zesmaandentermijn hebben plaatsgevonden, maar het goed is door problemen
met de aflevering ( stakingen, vervoersproblemen) pas na aanvang van deze
termijn in zijn bezit gekomen. De belanghebbende dient aan te tonen dat er
van «een bijzonder geval» in vorenbedoelde zin sprake is.
 Artikelen 3.36 tot en met 3.38
 Voor de toepassing van de in deze artikelen vervatte vrijstelling is het
niet noodzakelijk dat de ingevoerde goederen gebruikt zijn. Ook nieuwe goederen
kunnen in de vrijstelling delen. Onder de vrijstelling vallen goederen verkregen
hetzij bij versterf hetzij bij testament (bijvoorbeeld en legaat).
 Artikelen 3.39 en 3.40
 De in deze artikelen vervatte vrijstelling betreft de invoer van goederen
door scholieren en studenten die hun normale verblijfplaats niet overbrengen.
Indien men een cursus volgt, bij voorbeeld autorijles, is men geen student
of scholier voor de toepassing van deze vrijstelling
 Artikelen 3.41 en 3.42
 De in de artikelen 3.41 en 3.42 voorziene vrijstelling strekt tot administratieve
vereenvoudiging van de douaneprocedures. Een zending kan verschillende soorten
goederen bevatten.
 De in deze artikelen opgenomen vrijstelling geldt zowel voor particuliere
als commerciële zendingen.
 Indien de intrinsieke waarde van een zending meer bedraagt dan USD 28
is de vrijstelling op de gehele zending niet van toepassing, ook al zou de
waarde van de zending na aftrek van de in het tweede lid van artikel 3.41
bedoelde goederen beneden de grens van USD 28 komen te liggen.
 Onder de term «rechtstreeks», bedoeld in artikel 3.41, eerste
lid dient voor de toepassing van de vrijstelling te worden verstaan: rechtstreeks
vanuit het buitenland aan een zich op één van de BES eilanden
bevindende persoon.
 Artikelen 3.43 en 3.44
 De vrijstelling vervat in artikel 3.43, heeft betrekking op kleine zendingen
goederen zonder handelskarakter die door een in het buitenland verblijvende
particulier aan een op één van de BES eilanden verblijvende
particulier worden verzonden. De zendingen hebben voor de toepassing van de
vrijstelling geen handelskarakter indien voldaan wordt aan de in artikel 3.43,
eerste lid, genoemde voorwaarden.
 
 In het tweede lid zijn de hoeveelheden vastgesteld voor bepaalde goederen
die onder de vrijstelling van invoerrechten vallen en verpakt worden in zendingen
die door particulieren aan particulieren worden verzonden. Indien tabaksproducten
en alcoholische producten tot grotere hoeveelheden dan die worden genoemd
in het tweede lid van artikel 3.43, worden ingevoerd, zonder dat de waardegrens
van USD 70 voor de gehele zending wordt overschreden, behoeven alleen deze
goederen, en wel tot hun totale hoeveelheid, buiten de vrijstelling te worden
gelaten. Over deze hoeveelheid dienen derhalve invoerrechten
te worden voldaan. Op de overige goederen van de zending kan de vrijstelling
dan toepassing vinden.
 Artikelen 3.45 tot en met 3.47
 In deze artikelen wordt een definitieve vrijstelling voor reizigersbagage
verleend, hetgeen inhoudt dat terugkeer van de goederen naar het buitenland
niet vereist is. De vrijstelling heeft betrekking op de gebruiks- en verbruiksgoederen
die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van reizigers die uit het buitenland
komen. De goederen dienen bestemd te zijn voor persoonlijk gebruik van de
reiziger. Voor de toepassing van de vrijstelling maakt het niet uit of de
reiziger de reizigersbagage persoonlijk meebrengt dan wel deze vooruit stuurt
of laat nazenden.
 In het tweede lid van artikel 3.45 zijn de hoeveelheden vastgesteld voor
bepaalde goederen die onder de vrijstelling van invoerrechten vallen voor
goederen die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van reizigers, hieronder
mede verstaan personeel van vervoermiddelen die worden gebruikt in het verkeer
met het buitenland.
 De in artikel 3.46, eerste lid, vastgestelde waardegrens van USD 112 geldt
voor elke reiziger afzonderlijk. Samenreizende personen kunnen derhalve niet één
goed invoeren waarvan de waarde de waardegrens overstijgt.
 Artikelen 3.48 tot en met 3.52
 Deze artikelen zijn gebaseerd op de «Overeenkomst van Florence»,
inzake de invoer van voorwerpen van opvoedkundige, wetenschappelijke en culturele
aard (Trb. 1953, 117) alsmede op het Protocol bij de overeenkomst inzake de
invoer van voorwerpen van opvoedkundige, wetenschappelijke of culturele aard
(Trb. 1980, 118). Deze overeenkomst is tot stand gekomen onder auspiciën
van de Organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur
( UNESCO).
 De in artikel 3.51 opgenomen vrijstelling is een tegemoetkoming voor de
blinde of andere gehandicapte, die wegens zijn handicap tot de economisch
of sociaal zwakkere in de samenleving wordt gerekend.
 Onder specifieke hulpstukken als bedoeld in artikel 3.51, eerste lid,
onderdeel c, worden verstaan de goederen die special zijn ontworpen om met
een bepaald voorwerp te worden gebruikt ten einde het rendement of gebruiksmogelijkheden
ervan te verbeteren.
 Artikelen 3.53 en 3.54
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling dient ter uitvoering van de
Europese Overeenkomst betreffende de uitwisseling van testsera voor bloedgroepenonderzoek
(Straatsburg, 14 mei 1962; Trb. 1965, 4).
 Artikelen 3.55 en 3.56
 De vrijstelling, geregeld in deze artikelen, is slechts van toepassing
op die hoeveelheden farmaceutische producten die in overeenstemming zijn met
de behoeften van personen en dieren gedurende het verblijf op de BES eilanden.
 Artikelen 3.57 tot en met 3.59
 Aan de in deze artikelen opgenomen regeling liggen humanitaire motieven
ten grondslag. De vrijstelling van invoerrecht heeft betrekking op goederen
die worden ingevoerd in het kader van hulpverlening door overheidsinstellingen
of andere instellingen of organisaties met een liefdadig of filantropisch
karakter. De vrijstelling heeft voorts betrekking op goederen
die buitenlandse hulpeenheden invoeren voor het voorzien in hun behoefte gedurende
de tijd dat zij op de BES eilanden bijstand verlenen.
 Slechts die goederen die zullen worden gebruikt bij de bestrijding van
rampen en de leniging van de door die rampen veroorzaakte nood, komen voor
de vrijstelling in aanmerking.
 Het tweede lid van artikel 3.58 regelt het tijdstip dat dient te gelden
voor de berekening van de belastingschuld indien belanghebbende afziet van
de verleende vrijstelling van invoerrechten voor goederen bestemd voor bestrijding
van rampen. Ingevolge artikel 2.69 ontstaat er dan een douaneschuld bij invoer
op het tijdstip waarop wordt afgezien van de vrijstelling. In de praktijk
is dit het tijdstip waarop een aangifte ten invoer wordt gedaan die de eerder
gedane aangifte voor invoer met vrijstelling vervangt.
 Artikelen 3.60 en 3.61
 De vrijstelling, bedoeld in deze artikelen, zijn voornamelijk opgenomen
in het belang van de internationale betrekkingen met, vooral, de landen waarmee
vriendschappelijke relaties worden onderhouden.
 Artikelen 3.62 en 3.63
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling heeft betrekking op geschenken
die zijn of worden ontvangen in het kader van buitenlandse betrekkingen, waaronder
mede wordt begrepen de betrekkingen binnen het Koninkrijk.
 Artikel 3.66
 De in dit artikel opgenomen vrijstelling dient ter uitvoering van de Internationale
Overeenkomst om de invoer van handelsmonsters, handelsstalen en reclamemateriaal
te vergemakkelijken, gesloten te Genève op 7 november 1952 ( Trb.
1954, 202).
 Artikelen 3.67 en 3.68
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling dient ter uitvoering van de
Douaneovereenkomst inzake de faciliteiten voor de invoer van goederen bestemd
om op tentoonstellingen, beurzen, congressen of soortgelijke manifestaties
te worden getoond of gebruikt (Brussel, 8 juni 1961; Trb. 1963, 149).
 Artikel 3.71
 De vrijstelling, vervat in dit artikel, dient ter uitvoering van het Aanvullend
Protocol bij het Verdrag inzake douanefaciliteiten ten behoeve van het toeristenverkeer
(New York, 4 juni 1954; Trb. 1956, 109), met betrekking tot de invoer
van toeristische propagandabescheiden en toeristisch propagandamateriaal.
 Artikel 3.72
 Met betrekking tot het eerste lid, onderdeel a, zij opgemerkt dat onderdelen
of toebehoren van met vrijstelling ingevoerde machines, gereedschappen of
werktuigen, bij afzonderlijke invoer worden belast.
 De vrijstelling ten behoeve van de exploitatie van agrarische en visserijbedrijven
dient gezien te worden in het licht van het streven van de regering naar diversificatie
van de economie.
 Onder landbouw wordt mede begrepen aquacultuur, bijenteelt en teelt van
vogels. 
 Onder de vrijstelling vallen echter niet omheiningsdraad, verf en dergelijke
goederen die niet onder gereedschappen of werktuigen vallen. Eendagskuikens,
alsmede broedeieren bestemd voor een pluimveebedrijf, vallen onder de vrijstelling.
 
 Alleen die motorvoertuigen die zich met het openbaar vervoer bezighouden
volgens een vaste dienstregeling en op een vastgesteld traject, zijn vrijgesteld
op grond van het eerste lid, onderdeel c.
 Motorvoertuigen die uitsluitend worden aangewend voor het vervoer van
toeristen zijn niet vrijgesteld.
 Bedrijven die zich uitsluitend bezighouden met autoverhuur, al dan niet
met chauffeur, komen niet in aanmerking voor toepassing van de vrijstelling.
Onder taxivervoer wordt mede verstaan limousinevervoer.
 
 De in het eerste lid, onderdeel d, opgenomen vrijstelling beoogt het internationale
handelsverkeer te vergemakkelijken en tevens de internationale zeescheepvaart
te stimuleren. De vrijstelling dient ter uitvoering van het Verdrag inzake
het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee, met Bijlage (Londen,
Trb. 1966, 162). De vrijstelling geldt niet voor privé- en plezierjachten.
 
 De vrijstelling, bedoeld in het eerste lid, onderdeel e, geldt niet voor
sleepboten die in de haven werkzaamheden verrichten en zich sporadisch buiten
de territoriale wateren van één van de BES eilanden begeven.
 
 De in het eerste lid, onderdeel f opgenomen vrijstelling dient ter uitvoering
van de Overeenkomst inzake de handel in burgerluchtvaartuigen, met Bijlagen
(Genève, 12 april 1979; Trb. 1980, 128).
 
 Onderdeel g van het eerste lid heeft betrekking op vrijstelling van invoerrechten
voor diverse goederen. Daar wordt verwezen naar goederen die krachtens hoofdstuk
V Handels- en dienstenentrepot zijn vrijgesteld. De in onderdeel p, subonderdelen
1 en 4, van het eerste lid opgenomen vrijstellingen voor nijverheidsproducten,
onderscheidenlijk voor goederen van oorsprong, gelden niet voor alcoholische
producten, tabak en tabaksproducten.
 
 De vrijstelling, bedoeld in het eerste lid, onderdeel j strekt tot bevordering
van de visserij. Verse vis, aangevoerd met vissersvaartuigen is vrijgesteld
van de heffing van invoerrechten. De vrijstelling heeft betrekking op vis
van alle soorten, zowel levende als dode vissen die bestemd zijn voor menselijke
consumptie.
 
 In het licht van de instandhouding en verbetering van internationale betrekkingen
en van de betrekkingen met Aruba, Curaçao en Sint Maarten, wordt het
niet passend geoordeeld dat de BES eilanden de in het eerste lid, onderdeel
k, bedoelde goederen bij invoer in de belastingheffing betrekken.
 
 De vrijstelling, opgenomen in het eerste lid, onderdeel l, strekt ter
bevordering van de muziek van op de BES eilanden gevestigde uitvoerende musici
en het motiveren van de lokale musici om een hoger niveau te bereiken. Met «geluidsdragers»
wordt bedoeld: geluidsopnamen zoals grammofoonplaten, cd’s, dvd’s
en dergelijke.
 
 In onderdeel t van het eerste lid, is een vrijstelling opgenomen voor
bewijsmateriaal of voor voorwerpen voor soortgelijke doeleinden voor het Gemeenschappelijk
Hof van Justitie of andere officiële instanties. 
 Artikelen 3.73 en 3.74
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling van invoerrechten heeft betrekking
op hulpmateriaal, bestemd voor stuwing en bescherming van goederen tijdens
hun vervoer van het buitenland naar de BES eilanden.
 Dekkleden, pallets e.d. dienen niet onder hulpmaterialen begrepen te worden.
Hiervoor kan eventueel vrijstelling worden verleend met toepassing van de
vrijstellingen voor terugkerende goederen, pallets of verpakkingsmiddelen.
 Artikel 3.80 tot en met 3.85
 Onder passieve veredeling wordt verstaan het goederenverkeer waarbij goederen
tijdelijk worden uitgevoerd voor het ondergaan van een behandeling in het
buitenland waardoor de waarde van de goederen stijgt. Na die behandeling worden
die goederen weer op de BES eilanden ingevoerd geheel of gedeeltelijk vrij
van invoerrechten.
 Onder verwerkingen van goederen wordt verstaan behandelingen waardoor
de aard van de goederen zelf verandert en er derhalve nieuwe goederen ontstaan.
 Onder herstelling van goederen, daaronder begrepen revisie en afstelling,
wordt verstaan behandelingen waardoor beschadigde, versleten of verouderde
goederen weer in hun oorspronkelijke staat worden teruggebracht, zonder daarbij
een verandering van aard te ondergaan. Ook het enkel vervangen van versleten
onderdelen door overeenkomstige nieuwe onderdelen kan als een herstelling
worden aangemerkt.
 In het vierde lid van artikel 3.81 worden de gevallen vermeld waarin de
inspecteur geen vergunning mag verlenen voor de toepassing van de regeling
passieve veredeling. Aangezien de vrijstelling in het passieve veredelingsverkeer
beoogt te leiden tot gehele of gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten
is het begrijpelijk dat in de in het vierde lid genoemde gevallen de regeling
niet mag worden toegepast. Het vijfde lid biedt de inspecteur de mogelijkheid
om de termijn waarbinnen de veredelingsproducten op de BES eilanden weer dienen
te worden ingevoerd, te verlengen.
 Artikelen 3.86 tot en met 3.89
 Aan goederen die tijdelijk of definitief zijn uitgevoerd, kan een vrijstelling
van invoerrechten in het kader van terugkerende goederen worden verleend als
die goederen op de BES eilanden weer worden ingevoerd.
 Het vierde lid van artikel 3.86 beoogt het risico voor misbruik van de
vrijstelling en rechtenderving te verminderen. Daarbij is mede artikel 130,
derde lid, van het gemoderniseerd douanewetboek van de Europese Unie in beschouwing
genomen.
 
 In artikel 3.87, tweede lid, wordt het ook mogelijk gemaakt vrijstelling
te verlenen voor de invoer van goederen, waarvan de terugkeer niet was te
voorzien gezien de bijzondere omstandigheden van de uitvoer.
 
 Goederen die voor een bepaald doel worden uitgevoerd zijn bijvoorbeeld
baggermolens en boortorens die voor te verrichten werken in het buitenland
zijn bestemd. Om voor vrijstelling in aanmerking te komen, dienen die goederen
in dezelfde staat terug te keren als waarin zij zijn uitgevoerd; zij mogen
slechts die behandelingen hebben ondergaan welke noodzakelijk waren om ze
in goede staat te bewaren. Daarnaast mag de waarde van de terugkerende goederen
als gevolg van vorenbedoelde behandeling niet groter zijn geworden dan die
welke zij op het tijdstip van hun uitvoer naar het buitenland hadden. 
 De vrijstelling is ook van toepassing indien de terugkerende goederen
slechts een gedeelte vormen van de tevoren naar het buitenland uitgevoerde
goederen.
 Onder een noodzakelijke herstelling of revisie als bedoeld in artikel
3.89, wordt verstaan elke handeling die het doel heeft een gebrekkige werking
te verhelpen of bepaalde materiële schade te herstellen welke gedurende
het verblijf van de goederen in het buitenland is ontstaan en zonder welke
handeling deze goederen onder normale omstandigheden niet meer gebruikt kunnen
worden voor het doel waarvoor zij bestemd zijn.
 Indien de herstelling of revisie van de goederen het gebruik van vervangingsonderdelen
noodzakelijk maakt, dient dit te worden beperkt tot de onderdelen welke strikt
noodzakelijk zijn om deze goederen te kunnen blijven gebruiken onder dezelfde
omstandigheden als die waarin zij zich bevonden toen zij werden uitgevoerd.
 Het bewijs dat de herstelling of revisie van de goederen in het buitenland
ten gevolge van een onvoorziene gebeurtenis noodzakelijk was, dient door de
belanghebbende te worden geleverd. Dit bewijs kan worden geleverd door een
schriftelijk bescheid van de douane, politie enz. waarin de onvoorziene gebeurtenis
wordt beschreven.
 Artikelen 3.90 en 3.91
 Waar het betreft luchtvaartuigen dient de in deze artikelen geregelde
vrijstelling ter uitvoering van het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart
(Chicago, 7 december 1944; Trb. 1954, 18). Als provisie wordt aangemerkt
de verbruiksgoederen die zich aan boord van de in artikel 3.90 bedoelde vervoermiddelen
bevinden en die bestemd zijn om aan boord door bemanning en passagiers te
worden verbruikt. Verbruiksgoederen die toebehoren aan bemanningsleden en
passagiers worden niet als provisie beschouwd.
 Artikelen 3.92 tot en met 3.94
 Deze vrijstelling dient ter uitvoering van het Verdrag inzake consulaire
betrekkingen, met twee Protocollen (Wenen, 24 april 1963; Trb. 1965,
40).
 Consulair ambtenaar is elke persoon, waaronder begrepen het hoofd van
een consulaire post aan wie in die hoedanigheid de uitoefening van consulaire
werkzaamheden is opgedragen terwijl een consulaire beambte een persoon is
die werkzaam is bij de administratieve of technische dienst van een consulaire
post. Een consulaire post is elk consulaat-generaal, consulaat, vice-consulaat
of consulair agentschap.
 Voor het officieel gebruik van consulaire posten, geleid door beroepsconsulaire
ambtenaren, kunnen dienen motorrijtuigen voor officieel gebruik, motorbrandstof
voor deze motorrijtuigen, goederen die verbruikt worden tijdens officiële
recepties, goederen bestemd voor het bouwen en herstellen van de consulaire
posten, en kanselarijbenodigdheden, waaronder worden verstaan:
 – officiële emblemen, zoals vlaggen,stempels,wapenschilden
en andere goederen van die aard;
 – officiële documenten, zoals kanselarijregisters en documenten
van alle soorten voor zover voorzien van gedrukte teksten die hen een officieel
karakter geven;
 – kantoormeubilair, zoals bureaus, tafels, stoelen, kasten, brandkasten,
tapijten, gordijnen en jaloezieën;
 – kantoorbenodigdheden, zoals papier, enveloppen, scharen, potloden,
lijm, stempelkussens en inkt.
 
 In artikel 3.92, tweede lid, is bepaald dat de vrijstelling slechts van
toepassing is voor zover is voldaan aan de eis van wederkerigheid. Met betrekking
tot de toepassing van de vrijstelling ten aanzien van hoofden van op de BES eilanden gevestigde consulaire posten, wordt steeds aangenomen
dat aan de wederkerigheidseis wordt voldaan indien zij op de BES eilanden
geaccrediteerd zijn.
 Artikel 3.95
 De in dit artikel opgenomen vrijstelling dient ter uitvoering van enkele
verdragen zoals het Verdrag tot instelling van één Raad en één
Commissie welke de Europese Gemeenschappen gemeen hebben en het Protocol betreffende
de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen (Brussel, 8 april
1965; Trb. 1965, 130).
 In dit verband behoeft voorts vermelding het Verdrag nopens de voorrechten
en immuniteiten van de Verenigde Naties (Trb.1960, 130) en het Verdrag nopens
de voorrechten en immuniteiten van de gespecialiseerde organisaties (Trb.
1965, 93).
 Artikelen 3.96 tot en met 3.98
 Het komt voor dat bedrijven goederen uit het buitenland betrekken voor
het vervaardigen, herstellen enz. van voor uitvoer bestemde producten.
 Deze goederen worden tijdelijk ingevoerd om in de vorm van veredelingsproducten
wederom de BES eilanden te verlaten. Om de uitvoer te stimuleren en deze bedrijven
de kans te geven om te kunnen concurreren met andere bedrijven in de regio,
is het van belang dat de kostprijs van de uit te voeren goederen zo laag mogelijk
wordt gehouden. Deze vrijstelling draagt hiertoe bij door bij uitvoer van
de veredelingsproducten de invoerrechten voor de tijdelijk ingevoerde goederen
terug te betalen, mits aan de in deze artikelen gestelde voorwaarden is voldaan.
 De vrijstelling wordt niet toegepast als vaststaat dat op de BES eilanden
bedrijven de capaciteit en kennis bezitten om op vergelijkbare voorwaarden
en onder kwalitatief soortgelijke voorwaarden de grondstoffen of halffabricaten
te leveren. Bij de aanvraag van de vergunning zal aannemelijk moeten worden
gemaakt dat er gen lokaal bedrijf is die in staat is aan de specifieke eisen
van de veredelaar te voldoen tegen een vergelijkbare prijs.
 Ook hier is derhalve – evenals bij de passieve veredeling –
een mechanisme ingebouwd waarmee wordt beoogd de nationale economie te versterken.
Weliswaar kan vrijstelling worden verkregen door de veredelaars van grondstoffen
en halffabricaten indien zij die producten uit het buitenland moeten invoeren,
maar alleen als zij aantonen dat de benodigde goederen niet tegen vergelijkbare
condities op de BES eilanden kunnen worden betrokken. Dit zou een stimulans
kunnen betekenen voor de nationale industrieën.
 In de vergunning kan worden vastgelegd op welke wijze het opbrengstpercentage –
het percentage veredelingsproducten dat wordt verkregen bij de veredeling
van een bepaalde hoeveelheid tijdelijk ingevoerde goederen – wordt berekend.
Indien een gedeelte van de veredelingsproducten op de BES eilanden wordt afgezet,
kan de toerekeningsmethode worden opgenomen om te bepalen hoeveel van de ingevoerde
goederen daadwerkelijk toegerekend moet worden aan een bepaalde hoeveelheid
uitgevoerde veredelingsproducten. Aan de hand van de aldus gevonden hoeveelheid
kan het bedrag aan invoerrechten waarvoor vrijstelling kan worden verleend,
worden uitgerekend. Voor de bepaling van de termijn van wederuitvoer kan gebruik
worden gemaakt van de ervaringscijfers van het verzoekende bedrijf over de
tijd die nodig is voor het verrichten van de veredelingshandelingen en het
afzetten van de veredelingsproducten, waarbij mogelijk in de vergunning een
verlengingsclausule kan worden opgenomen voor bijzondere omstandigheden. 
 Artikelen 3.99 tot en met 3.104
 De in deze artikelen vervatte vrijstelling dient ter uitvoering van een
tweetal verdragen.
 Allereerst het Douaneverdrag inzake de tijdelijke invoer van particuliere
wegvoertuigen (New York, 4 juni 1954; Trb. 1956, 110). Doel van het verdrag
is de ontwikkeling van het internationale toeristenverkeer te bevorderen.
Daarnaast voor het Douaneverdrag betreffende de tijdelijke invoer voor persoonlijk
gebruik van pleziervaartuigen en luchtvaartuigen (Genève, 18 mei
1956; Trb. 1959, 130). Doel van deze overeenkomst is de ontwikkeling te vergemakkelijken
van het internationaal toeristenverkeer waarbij gebruik wordt gemaakt van
pleziervaartuigen en luchtvaartuigen.
 De vrijstelling van artikel 3.99 is slechts van toepassing op vervoermiddelen
die in het buitenland als vervoermiddel in gebruik waren en die na de invoer
als vervoermiddel in gebruik blijven. Vervoermiddelen die op het tijdstip
van de invoer nog tot een handelsvoorraad behoren, komen niet voor de vrijstelling
in aanmerking. Evenmin geldt de vrijstelling voor vervoermiddelen die zonder
tot een handelsvoorraad te behoren, worden ingevoerd om bijvoorbeeld te worden
verkocht, afgeleverd of gesloopt.
 Combinatiewagens en stationcars worden tot de personenvoertuigen gerekend,
hoewel deze naast het vervoer van personen mede kunnen zijn ingericht voor
het vervoer van goederen. Indien in een dergelijk voertuig echter een uitrusting
is aangebracht ten behoeve van het verrichten van werkzaamheden, kan het niet
worden aangemerkt als personenvoertuig.
 Op raceauto’s of racemotoren die als lading van andere vervoermiddelen
binnenkomen en bestemd zijn om te worden gebruikt ij deelneming aan op de
BES eilanden te houden sportwedstrijden of demonstraties, is artikel 3.99
in beginsel niet van toepassing. Indien deze raceauto’s of -motors evenwel
zijn ingeschreven in het buitenland of indien aangifte wordt gedaan door inlevering
van een carnet de passage en douane, mogen zij op de voet van artikel 3.101
met vrijstelling worden ingevoerd.
 Onder pleziervaartuigen vallen niet kano’s, roeiboten en pleziervaartuigen
waarvan de lengte 5.50 meter of minder bedraagt. Onder de lengte van een pleziervaartuig
moet in dit kader worden verstaan de rechte lijn tussen de uiterste punten
van de voor- en achtersteven, uitstekende delen ( roer, boegspriet) niet meegerekend.
 Bevoegd gezag in de zin van artikel 3.102, onderdeel b, is de gezaghebber.
 Artikelen 3.105 tot en met 3.107
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling dient ter uitvoering van de
Douaneovereenkomst inzake containers, met Bijlage en Protocol van ondertekening
(Genève, 18 mei 1956; Trb. 1958, 26). Doel van het verdrag is
het gebruik van containers voor internationaal vervoer tot ontwikkeling brengen
en te vergemakkelijken. De vrijstelling van invoerrechten ziet op de tijdelijke
invoer op de BES eilanden van containers, gevuld dan wel leeg, ten behoeve
van de in- of uitvoer van goederen, onder voorwaarde dat de containers binnen
drie maanden zullen worden uitgevoerd.
 Voor ernstig beschadigde containers kan van de vereiste tot wederuitvoer
worden afgezien, mits daarbij de verschuldigde rechten worden betaald of de
goederen onder ambtelijk toezicht worden vernietigd.
 
 Voor de toepassing van artikel 3.105 kunnen vervoermiddelen waarmee containers
worden vervoerd, alsmede de gebruikelijke verpakking van de goederen die in
de container vervoerd worden, niet als normaal toebehoren of normale uitrusting
van een container worden aangemerkt. De losse onderdelen, bedoeld in artikel
3.105 dienen schriftelijk ten invoer te worden aangegeven. 
 Artikelen 3.108 en 3.109
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling dient ter uitvoering van de
Europese Overeenkomst betreffende de douanebehandeling van laadborden die
gebruikt worden bij het internationaal vervoer (Genève, 9 december,
1960; Trb. 1961, 140). Doel van de overeenkomst is de uitbreiding van het
gebruik van laadborden (pallets) te bevorderen teneinde het internationale
vervoer te vergemakkelijken en de kosten daarvan te verminderen.
 Artikelen 3.110 en 3.111
 De vrijstelling, bedoeld in deze artikelen, dient ter uitvoering van de
Douaneovereenkomst inzake de tijdelijke invoer van beroepsmateriaal, met Bijlage
(Brussel, 8 juni 1961; Trb.1963, 148). De opzet van het verdrag is om
door de aanvaarding van algemene regels betreffende de tijdelijke invoer van
beroepsmateriaal met vrijstelling van invoerrechten, de internationale uitwisseling
van gespecialiseerde kennis en techniek te vergemakkelijken.
 Artikelen 3.112 tot en met 3.114
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling dient ter uitvoering van de
Douaneovereenkomst inzake de faciliteiten voor de invoer van goederen die
bestemd zijn om op tentoonstellingen, beurzen, congressen of soortgelijke
manifestaties te worden getoond of gebruikt (Brussel, 8 juni 1961; Trb.
1963, 149).
 Onder goederen, bestemd om ten behoeve van de presentatie van ingevoerde
producten op een tentoonstelling te worden gebruikt, kunnen worden begrepen:
 – goederen, nodig voor het demonstreren van – ingevoerde –
tentoongestelde machines of apparaten;
 – bouw- en decoratiemateriaal, met inbegrip van de electrische uitrusting,
voor tijdelijk op te richten stands van een in het buitenland gevestigd persoon;
 – reclame-, demonstratie- en uitrustingsmateriaal, bestemd om voor
publiciteitsdoeleinden voor tentoongestelde ingevoerde goederen te worden
gebruikt, zoals geluids-, en filmopnamen alsmede de voor het gebruik daarvan
noodzakelijke apparatuur.
 Artikelen 3.115 en 3.116
 Ten aanzien van de in deze artikelen vervatte vrijstelling geldt de Douaneovereenkomst
inzake de tijdelijke invoer van pedagogisch materiaal, met Bijlage (Brussel,
8 juni 1970; Trb. 1971, 122).
 Artikel 3.117
 De in dit artikel opgenomen vrijstelling dient ter uitvoering van de Douaneovereenkomst
inzake de tijdelijke invoer van wetenschappelijk materiaal (Brussel, 11 juni
1968; Trb. 1969, 130).
 Artikel 3.118
 De in dit artikel opgenomen vrijstelling dient ter uitvoering van de overeenkomst
inzake tijdelijke invoer, vrij van rechten, van medisch, chirurgisch en laboratoriummateriaal,
in bruikleen afgestaan aan ziekenhuizen ten behoeve van diagnose en behandeling
(Straatsburg, 28 april 1960; Trb. 1961, 91). De term bruikleen geeft
reeds aan dat het hier slechts gebruiksgoederen betreft en geen verbruiksgoederen.
Eveneens moge het duidelijk zijn dat het hier slechts betreft
tijdelijke hulp in verband met een plotseling optredende bijzondere situatie.
 Artikelen 3.119 en 3.120
 Aan de in deze artikelen geregelde vrijstelling liggen humanitaire overwegingen
ten grondslag.
 Bij bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 3.120, tweede lid,
moet worden gedacht aan alle gebeurtenissen die het gebruik van de goederen
voor een bijkomende periode overeenkomstig de vrijstellingsbestemming noodzakelijk
maken.
 Artikelen 3.121 tot en met 3.124
 De vrijstelling, geregeld in deze artikelen, dient ter uitvoering van
de Douaneovereenkomst betreffende de tijdelijke invoer van verpakkingsmiddelen
(Brussel, 6 oktober 1960; Trb. 1962, 10).
 Het gebruik van de verpakkingsmiddelen op de BES eilanden voor andere
goederen is niet toegestaan.
 Artikelen 3.125 en 3.126
 Deze artikelen dienen ter implementatie van de Internationale Overeenkomst
om de invoer van handelsmonsters, handelsstalen en reclamemateriaal, te vergemakkelijken.
 Artikelen 3.127 en 3.128
 Deze artikelen betreffen de tijdelijke invoer van vervangende productiemiddelen
met vrijstelling.
 Onder bijzondere omstandigheden wordt verstaan alle gebeurtenissen die
het gebruik van de goederen voor een bijkomende periode overeenkomstig de
vrijstellingsbestemming noodzakelijk maken.
 Artikelen 3.130 tot en met 3.132
 Met de in deze artikelen geregelde vrijstelling wordt uitvoering gegeven
aan het Verdrag inzake douanefaciliteiten ten behoeve van het toeristenverkeer,
met Bijlage (New York, 4 juni 1954; Trb. 1956, 109).
 De persoonlijke bagage betreft alle bagage die de reiziger bij zijn aankomst
bij de douane kan aangeven, alsmede de bagage die hij later bij de douane
aangeeft, mits hij kan bewijzen dat deze bij zijn vertrek uit het buitenland
als begeleidende bagage was ingeschreven bij de maatschappij die zijn vervoer
heft verzorgd. Het maakt derhalve voor de toepassing van de vrijstelling niet
uit of de reiziger zijn reizigersbagage persoonlijk meebrengt of laat vooruit-
of nazenden.
 De bestemming «persoonlijk gebruik» houdt in dat de reiziger
geen buitensporige hoeveelheden aan kleding e.d. met toepassing van de vrijstelling
mag invoeren.
 Artikelen 3.133 en 3.134
 De vrijstelling vloeit voort uit het Aanvullend Protocol bij het Verdrag
inzake douanefaciliteiten ten behoeve van het toeristenverkeer met betrekking
tot de invoer van toeristische propaganda-bescheiden en toeristisch propagandamateriaal.
 Artikelen 3.135 en 3.136
 Met de vrijstelling wordt uitvoering gegeven aan de Douaneovereenkomst inzake welzijnsgoederen voor zeevarenden, met Bijlage (Brussel, 1 december
1964; Trb. 1966, 117).
 Artikel 3.137 en 3.138
 Onder bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 3.138, tweede lid,
wordt verstaan alle gebeurtenissen die het gebruik van de goederen voor een
bijkomende periode overeenkomstig de vrijstellingsbestemming noodzakelijk
maken.
 Artikelen 3.142 en 3.143
 De in deze artikelen geregelde vrijstelling heeft als doel het bevorderen
van de internationale uitwisseling van gespecialiseerde kennis en techniek
door het verlenen van vrijstelling voor de tijdelijke invoer van de hier bedoelde
goederen. Zodanige goederen die in het buitenland zijn beschadigd en daar
gerepareerd, blijven onder de vrijdomsbepaling vallen.
 Artikel 3.149
 Tot teruggaaf van invoerrechten wordt op grond van het eerste lid, onderdeel
a, van dit artikel overgegaan indien het vastgestelde bedrag van de invoerrechten
betrekking heeft op goederen waarvoor geen enkele verschuldigdheid is ontstaan.
Een dergelijk geval doet zich bijvoorbeeld voor indien een bepaald goed dat
het onderwerp van en overeenkomst uitmaakte, om welke reden dan ook niet meer
geleverd wordt aan de aangever op de BES eilanden en het invoerrecht echter
wel is betaald bij de aangifte ten invoer. Alsdan kan de aangever teruggaaf
verzoeken van de onverschuldigd betaalde invoerrechten.
 In geval van beschadiging van de goederen tijdens de reis kan, voordat
de aangever de goederen tot zich heeft genomen, een nieuwe aangifte naar de
waarde of van de hoeveelheid in beschadigde toestand worden toegelaten. In
zo’n geval wordt ook teruggaaf van reeds betaalde invoerrechten verleend.
 De verschuldigdheid kan ook op andere wijze ophouden te bestaan dan door
betaling van het bedrag aan invoerrechten. Hiervan is sprake indien het goed
onder een vrijstellingsregeling is gebracht.
 Het bedrag van de betaalde invoerrechten kan hoger blijken dan hetgeen
wettelijk verschuldigd is. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij een reken-
of schrijffout.
 
 In het eerste lid wordt bepaald dat teruggaaf van invoerrechten mogelijk
is voor zover het vastgestelde bedrag van de invoerrechten betrekking heeft
op goederen waarvoor geen verschuldigdheid is ontstaan of waarvoor de verschuldigdheid
opgehouden heeft te bestaan op een andere wijze dan door betaling van het
bedrag of door verjaring. Indien er sprake is van betaling of verjaring mag
de inspecteur geen mededeling doen van het bedrag aan invoerrechten, bedoeld
in artikel 2.78. Derhalve kan in die gevallen geen verzoek om teruggaaf worden
ingediend bij de inspecteur.
 Artikel 3.150
 Het kan gebeuren, met name wanneer de aangever van de goederen niet de
werkelijk geadresseerde of eindgebruiker van de goederen is, dat deze bij
vergissing ten invoer worden aangegeven, terwijl aan die goederen een andere
douanebestemming had moeten worden gegeven waarvoor geen invoerrechten zouden
worden geheven. Zoals bijvoorbeeld bij doorvoer of invoer met vrijstelling
van invoerrechten. 
 Artikelen 3.151 en 3.152
 Er kunnen zich bijzondere situaties voordoen die niet uit nalatigheid
of handeling van de zijde van de aangever voortvloeien, die tot gevolg hebben
dat het niet mogelijk is de in het vrije verkeer gebrachte goederen te gebruiken
voor de doeleinden waarvoor zij waren ingevoerd. Dit is met name het geval
bij goederen die door de importeur worden geweigerd omdat zij gebreken vertonen
of omdat zij niet in overeenstemming zijn met de bepalingen van het contract
op grond waarvan zij zijn ingevoerd. Indien is voldaan aan de voorwaarden
is het gerechtvaardigd om over te gaan tot teruggaaf van de invoerrechten,
voor zover bedoelde goederen onder toezicht van de inspecteur weer uit de
BES eilanden worden uitgevoerd of worden vernietigd.
 Artikel 3.153
 In dit artikel is een aantal met name genoemde restgevallen opgesomd waarin
het eveneens gerechtvaardigd is om over te gaan tot teruggaaf van de invoerrechten.
Ook hierbij wordt de eis gesteld dat de goederen onder toezicht van de inspecteur
worden uitgevoerd of worden vernietigd.
 Onder maatregelen als bedoeld in artikel 3.153, onder a, ten 3° worden
mede begrepen rechterlijke uitspraken.
 Artikel 3.154
 Met betrekking tot dit artikel zij voor de verdragen die gesloten zijn
met internationale organisaties, verwezen naar de toelichting op artikel 3.95.
 Hoofdstuk IV Accijnzen
 Artikel 4.1
 De accijnzen die op Bonaire worden geheven en de bijzondere invoerrechten
op benzine die op alle BES eilanden worden geheven, worden krachtens dit artikel
voortaan alle onder de naam «accijns» geheven. De heffing vindt
voortaan plaats op basis van één wet, in plaats van op basis
van meerdere verordeningen. De naam «bijzonder invoerrecht op benzine»
heeft een historische achtergrond. Feitelijk gaat het, omdat het invoerrecht
ook wordt geheven in het binnenlandse verkeer, om een accijns. De samenvoeging
van de heffingen onder één wet brengt mee dat er geen per heffing
verschillende procedures en formulieren meer hoeven te zijn. Eén en
ander leidt tot een betere toegankelijkheid en bruikbaarheid van de wetgeving.
 
 In het derde lid wordt het belastbaar feit geformuleerd. Daarin zijn er
twee feiten die tot verschuldigdheid leiden: uitslag en invoer. Het vervaardigen,
in het vrije verkeer brengen of leveren van het accijnsgoed vervallen dus
als belastbaar feit. Het begrip uitslag is omschreven in artikel 4.4, het
begrip invoer in artikel 4.5.
 Artikel 4.2
 Het begrip vervaardigen van een accijnsgoed wordt alleen in hoofdstuk
IV gebruikt, waardoor het aan het begin van dat hoofdstuk wordt gedefinieerd.
Het begrip moet ruim worden opgevat. Het vervaardigen van een accijnsgoed
kan ook bestaan uit het verkrijgen van een accijnsgoed uit een ander accijnsgoed,
zoals het aan distillatie onderwerpen van bier. Het wijzigen van de samenstelling
van een accijnsgoed kan ook bestaan uit het toevoegen of onttrekken van bestanddelen
aan een accijnsgoed. Het verpakken of het opnieuw verpakken waardoor de aard
van een accijnsgoed niet verandert, wordt niet aangemerkt als
het vervaardigen van een accijnsgoed.
 Artikel 4.3 en 4.46
 Op de heffing van accijns zijn, net als bij de algemene bestedingsbelasting,
twee verzamelingen formele bepalingen van toepassing. In het binnenlands verkeer
zijn de formele bepalingen van hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES van
toepassing, maar bij invoer uitsluitend de bepalingen van hoofdstuk II van
deze wet. Dit heeft ermee te maken dat geen van beide regelingen goed toepasbaar
is in het andere domein. Bij invoer is het noodzakelijk gebruik te maken van
een specifiek op deze situatie toegesneden heffingssystematiek, die echter
in het binnenlands verkeer tekortschiet.
 Artikel 4.4
 Onderdeel a van het eerste lid van artikel 4.4 definieert de uitslag als
het brengen van een accijnsgoed buiten een plaats die voor dat soort accijnsgoed
als accijnsgoederenplaats is aangewezen. De uitslag is dus een fysieke handeling.
Hierbij kan worden gedacht aan bijvoorbeeld de uitslag van bier uit een accijnsgoederenplaats
voor bier. Indien deze accijnsgoederenplaats, bijvoorbeeld een groothandel
in dranken, ingevolge een door de inspecteur verleende vergunning tevens is
aangewezen als accijnsgoederenplaats voor gedistilleerd, is ook het brengen
van deze accijnsgoederen buiten de accijnsgoederenplaats aan te merken als
uitslag. Is de accijnsgoederenplaats niet als zodanig aangewezen dan wordt
het brengen van gedistilleerd buiten die accijnsgoederenplaats niet aangemerkt
als uitslag. Gedistilleerd kan dan alleen in de accijnsgoederenplaats worden
opgenomen als de accijns daarover reeds is geheven. In het eerste lid wordt
in onderdeel a in samenhang met artikel 4.1 als uitgangspunt vastgelegd dat
van ieder accijnsgoed dat buiten een plaats wordt gebracht die voor dat soort
accijnsgoed is aangewezen als accijnsgoederenplaats, accijns wordt geheven.
 
 Met de accijnsheffing wordt beoogd het verbruik op de BES eilanden van
accijnsgoederen te belasten. Daarbij is niet van belang of dat verbruik binnen
dan wel buiten een accijnsgoederenplaats of handels- en dienstenentrepot plaatsvindt.
Door in het eerste lid, onderdeel b het verbruik, anders dan als grondstof,
van accijnsgoederen binnen een accijnsgoederenplaats of een handels- en dienstenentrepot
gelijk te stellen met uitslag wordt bereikt dat ook daarvan de accijns wordt
geheven. Bij zodanig verbruik binnen de accijnsgoederenplaats valt te denken
aan de consumptie van bier in een bierbrouwerij en aan het aanwenden van benzine
voor verwarming in een raffinaderij. De gelijkstelling is alleen van toepassing
indien het een accijnsgoed betreft waarvoor de accijns goederenplaats ingevolge
een door de inspecteur verleende vergunning als zodanig is aangewezen. Andere
accijnsgoederen dan die waarvoor de accijnsgoederenplaats als zodanig is aangewezen
kunnen daar alleen aanwezig zijn als daarvan de accijns al is geheven. Onderdeel
b van het eerste lid merkt dat verbruik niet aan als een uitslag.
 Het verbruik als grondstof van een accijnsgoed in een accijnsgoederenplaats
die als zodanig is aangewezen voor dat accijnsgoed is niet aan accijns onderworpen.
Hiermee wordt voorkomen dat het niet-consumptieve verbruik van een accijnsgoed
in de accijnsgoederenplaats in de heffing wordt betrokken.
 
 In het eerste lid, onderdeel c wordt geregeld dat het in strijd met artikel
4.6 vervaardigen van een accijnsgoed wordt aangemerkt als uitslag, evenals
het voorhanden hebben van een accijnsgoed dat niet overeenkomstig
de bepalingen van dit hoofdstuk in de heffing is betrokken. Dit artikellid
zorgt ervoor dat er in deze gevallen een heffingsgrond bestaat. De vraag doet
zich voor of een goed dat onder dekking van een geleidedocument op regulaire
wijze van een accijnsgoederenplaats naar een andere accijnsgoederenplaats
wordt verplaatst niet naar de letter van de wet is uitgeslagen. Dit goed is
echter nog steeds overeenkomstig de bepalingen van dit hoofdstuk in de heffing
betrokken.
 De accijns is een eenmalige heffing op het binnenlandse verbruik. Om die
reden wordt in het tweede lid van artikel 4.4 in een aantal gevallen het overbrengen
van accijnsgoederen niet als uitslag aangemerkt indien wordt voldaan aan bij
algemene maatregel van bestuur te stellen voorwaarden. In die gevallen vindt
de heffing plaats in een latere fase of blijft achterwege. Zo behoeft de belasting
niet te worden geheven wanneer een accijnsgoed vanuit een accijnsgoederenplaats
wordt overgebracht naar een andere voor dat soort accijnsgoederen aangewezen
accijnsgoederenplaats, naar een douane-entrepot, naar een plaats voor douane-opslag
of naar een plaats buiten het betreffende BES eiland.
 
 Met betrekking tot de overbrenging naar en het voorhanden zijn van accijnsgoederen
in een douane-entrepot of een handels- en dienstenentrepot wordt het volgende
opgemerkt. Uitgangspunt van deze wet is dat de opslag van accijnsgoederen
zonder verschuldigdheid van accijns in beginsel dient plaats te hebben in
accijnsgoederenplaatsen. Een soepele afhandeling van het handelsverkeer brengt
evenwel met zich dat de opslag van accijnsgoederen zonder verschuldigdheid
van accijns in bepaalde gevallen mogelijk dient te zijn in een douane-entrepot
en in een handels- en dienstenentrepot. Wat betreft de overbrenging van accijnsgoederen
vanuit een accijnsgoederenplaats naar een douane-entrepot valt te denken aan
gevallen waarin die goederen worden samengepakt met andere goederen voor de
bevoorrading van uitgaande schepen en luchtvaartuigen. Als voorwaarde voor
het vrij van accijns kunnen overbrengen vanuit de ene accijnsgoederenplaats
naar een andere geldt dat die andere accijnsgoederenplaats ook als zodanig
is aangewezen voor het desbetreffende soort accijnsgoed. Anders is er, ingevolge
het bepaalde in artikel 4.4, eerste lid, onderdeel a sprake van uitslag. Zo
zal het bijvoorbeeld niet mogelijk zijn benzine zonder verschuldigdheid van
accijns over te brengen van een raffinaderij naar een bierbrouwerij.
 
 Indien de overbrenging van een accijnsgoed vanuit een accijnsgoederenplaats
naar een andere accijnsgoederenplaats die voor dat soort accijnsgoed als zodanig
is aangewezen, naar een douane-entrepot, naar een handels- en dienstenentrepot
of naar het buitenland niet geschiedt met inachtneming van de bij algemene
maatregel van bestuur gestelde voorwaarden, dan wordt die overbrenging aangemerkt
als uitslag en wordt ter zake accijns geheven. Die voorwaarden zullen betrekking
hebben op het onder geleide van documenten doen plaatsvinden van het vervoer
van de desbetreffende accijnsgoederen. Als een bij algemene maatregel van
bestuur te stellen voorwaarde met betrekking tot de overbrenging van een accijnsgoed
vanuit een accijnsgoederenplaats naar een douane-entrepot zal gelden dat dit
op grond van artikel 4.62 is toegestaan. In gevallen waarin de overbrenging
in strijd hiermee plaatsheeft, wordt die overbrenging aangemerkt als uitslag
en wordt de accijns geheven.
 Artikel 4.5
 Dit artikel geeft een omschrijving van het begrip invoer. In het eerste
lid, onderdeel a, is bepaald dat onder invoer wordt verstaan het vanuit het
buitenland binnen de BES eilanden brengen van een accijnsgoed. Evenals de
uitslag uit een accijnsgoederenplaats is ook de invoer een fysieke handeling.
In het eerste lid, onderdeel b is bepaald dat als invoer mede wordt
aangemerkt het brengen van een accijnsgoed buiten een douane-entrepot of een
plaats voor douane-opslag. Deze bepaling is opgenomen omdat, zoals hiervoor
is aangegeven, in douane-entrepots en plaatsen voor douane-opslag goederen
voorhanden kunnen zijn waarvan de accijns nog niet is geheven. Bij de invoer
valt te denken aan gevallen waarin de opslag ook strekt tot het opschorten
van de verschuldigdheid van het invoerrecht of van andere rechten dan accijns
of invoerrecht die bij invoer worden geheven. Met het bepaalde in het eerste
en het tweede lid in samenhang met het derde lid, wordt bereikt dat invoer
als belastbaar feit voor de heffing van de accijns nauw aansluit bij de gevallen
waarin voor de heffing van het invoerrecht de verschuldigdheid ontstaat ingevolge
hoofdstuk III. In dit verband zij er op gewezen dat in artikel 4.46 is bepaald
dat de accijns die ingevolge deze wet materieel verschuldigd wordt ter zake
van de invoer, wordt geheven naar het systeem van heffing van hoofdstuk II.
Dit betekent dat de accijns ter zake van de invoer formeel verschuldigd wordt
op het tijdstip waarop de aangifte ten invoer op de voet van hoofdstuk II
wordt gedaan.
 
 Zoals is uiteengezet in de toelichting op artikel 4.4, ligt aan het stelsel
van heffing van de accijns het uitgangspunt ten grondslag dat pas accijns
wordt geheven op het tijdstip waarop de accijnsgoederen in de verbruikssfeer
terechtkomen. Ingevolge het tweede lid van artikel 4.5 wordt derhalve, overeenkomstig
hetgeen is bepaald met betrekking tot de uitslag in artikel 4.4, tweede lid,
in een aantal gevallen het overbrengen van accijnsgoederen niet aangemerkt
als invoer indien wordt voldaan aan bij algemene maatregel van bestuur te
stellen voorwaarden. In artikel 4.5, tweede lid, onderdeel a, is de overbrenging
van een accijnsgoed vanuit het buitenland naar een accijnsgoederenplaats die
voor dat soort accijnsgoed als zodanig is aangewezen, uitgezonderd van het
begrip invoer, evenals de overbrenging naar een douane-entrepot, naar een
plaats voor douane-opslag of via de BES eilanden wederom naar het buitenland
(de zogenoemde doorvoer). Ingeval niet wordt voldaan aan de voor het in de
onderdelen a en b bedoelde overbrengen gestelde voorwaarden wordt het overbrengen
van het accijnsgoed aangemerkt als invoer ter zake waarvan accijns wordt geheven.
De hiervoor bedoelde voorwaarden vertonen veel overeenkomst met de voorwaarden
gesteld ingevolge artikel 4.4, tweede lid. Daarbij zal wat betreft de overbrenging
van accijnsgoederen vanuit het buitenland, een douane-entrepot of een plaats
voor douane-opslag naar een accijnsgoederenplaats, evenwel een verklaring
vooraf van de vergunninghouder van die accijnsgoederenplaats worden verlangd
dat hij die goederen wil betrekken. Door het geven van die verklaring stelt
de vergunninghouder zich aansprakelijk voor de accijns die, die goederen vertegenwoordigen.
Met betrekking tot de overbrenging van accijnsgoederen waarvan mede het invoerrecht
nog verschuldigd kan worden zullen de aan de overbrenging te stellen voorwaarden
nauw aansluiten bij die welke ter zake gelden ingevolge hoofdstuk II.
 Artikel 4.6
 Ter verzekering van de heffing bevat het eerste lid van dit artikel een
tweetal verbodsbepalingen. Het gaat daarbij om het vervaardigen van een accijnsgoed
buiten een accijnsgoederenplaats die voor dat soort accijnsgoed als zodanig
is aangewezen en het voorhanden hebben van een accijnsgoed dat niet overeenkomstig
de bepalingen van deze wet in de heffing is betrokken. Deze bepalingen zijn
voor het systeem van heffing van zodanig belang dat is gekozen voor de opneming
ervan in het begin van hoofdstuk IV in plaats van in titel 8 van hoofdstuk
IV waarin de overige verbodsbepalingen zijn opgenomen. 
 
 Ingevolge de artikelen 4.4 en 4.5 wordt de accijns geheven ter zake van
de uitslag van accijnsgoederen uit een accijnsgoederenplaats die voor die
goederen als zodanig is aangewezen. In een dergelijk systeem kan de vervaardiging
van accijnsgoederen buiten een accijnsgoederenplaats niet worden toegestaan
omdat daarmee de controle op de heffing te zeer zou worden bemoeilijkt. Derhalve
is een verbod opgenomen op de vervaardiging van accijnsgoederen buiten een
accijnsgoederenplaats. Het is voorts verboden accijnsgoederen die niet overeenkomstig
de bepalingen van deze wet in de heffing zijn betrokken, voorhanden te hebben.
Ook deze verbodsbepaling is opgenomen met het doel te voorkomen dat accijnsgoederen
in de verbruikssfeer komen zonder dat ter zake de heffing van accijns heeft
plaatsgevonden. Ingeval overtreding van de verbodsbepalingen van dit artikel
wordt geconstateerd, wordt de accijns alsnog geheven op de voet van artikel
4.4, eerste lid, onderdeel c. Voorts is op de overtreding een sanctie gesteld
in artikel 2.137.
 
 In een aantal gevallen zal het evenwel voorkomen dat accijnsgoederen waarvan
de accijns nog niet is geheven zich buiten een accijnsgoederenplaats bevinden.
Ingevolge artikel 4.4, tweede lid, is het immers toegestaan dat accijnsgoederen
zonder dat er verschuldigdheid van accijns optreedt, worden overgebracht vanuit
een accijnsgoederenplaats naar een andere die voor die soort accijnsgoederen
als zodanig is aangewezen dan wel naar een douane-entrepot, een plaats voor
douane-opslag of naar het buitenland, mits die overbrenging geschiedt met
inachtneming van de bij algemene maatregel van bestuur te stellen voorwaarden.
Door te voldoen aan deze voorwaarden blijven deze goederen overeenkomstig
de bepalingen van deze wet in de heffing betrokken. Het verbod van artikel
4.6, onderdeel b, ziet niet op dergelijke overbrengingen. De douanewetgeving
staat toe dat bepaalde accijnsgoederen onder daarbij te stellen voorwaarden
in een douane-entrepot behandelingen ondergaan die ingevolge deze wet kunnen
worden aangemerkt als een vervaardiging.
 Artikel 4.7
 De definitie van benzine is gewijzigd ten opzichte van die in de landsverordening.
Aangesloten is bij de internationaal geldende indeling van douanegoederen.
Hiermee wordt objectief vastgesteld wat benzine is, zonder dat daarvoor een
technisch ingewikkelde omschrijving noodzakelijk is. Door de objectieve begripsbepaling
wordt voorkomen dat zich in de praktijk discussies voordoen over wat wel en
niet een belastbare brandstof is.
 Artikel 4.8
 Dit artikel bevat twee verschillende tarieven voor de accijns op benzine.
Vanwege de afwijkende «startpositie» van de BES eilanden –
op Sint Eustatius en Saba worden geen invoerrechten geheven – is de
reeds bestaande differentiatie van de accijnstarieven voor benzine voortgezet.
Het tarief voor Sint Eustatius en Saba is afgeleid van het reeds bestaande
tarief op Bonaire. Om ervoor zorg te dragen dat de accijns op benzine met
een gelijke calorische inhoud gelijk drukt, wordt de meeteenheid vastgesteld
op een hectoliter bij een temperatuur van 15°C. Dit betekent dat voor
de berekening van de belasting het volume van de desbetreffende minerale oliën
moet worden vastgesteld bij een temperatuur van 15°C. Indien de feitelijke
temperatuur afwijkt van 15°C dient voor de berekening van de accijns het
feitelijke volume te worden gecorrigeerd voor die afwijking. In navolging
van de bestaande Antilliaanse regeling wordt een gedeelte van een hectoliter
gerekend als een heel. 
 Artikel 4.9
 De definitie van bier is ten opzichte de landsverordening nieuw. In de
landsverordening was deze niet opgenomen. Dit wordt nu wel wenselijk geacht.
Aangesloten is, evenals bij de definitie van benzine, bij de internationaal
geldende indeling van douanegoederen. Hiermee wordt objectief vastgesteld
wat bier is, zonder dat daarvoor een technisch ingewikkelde omschrijving noodzakelijk
is. Door de objectieve begripsbepaling wordt voorkomen dat zich in de praktijk
discussies voordoen over wat wel en niet belastbaar is als bier.
 Artikel 4.10
 Dit artikel bevat het tarief voor de accijns op bier. In tegenstelling
tot de regeling in de landsverordening is er maar één tarief.
Een kleinebrouwerijenregeling, zoals die in de bestaande regeling nog voorkomt,
is niet meer nuttig.
 Artikelen 4.11 en 4.12
 Deze artikelen regelen dat ook op wijn accijns wordt geheven. Wijn wordt
gedefinieerd met behulp van de codes uit het geharmoniseerde systeem, zoals
dat ook bij bier gebeurt. Deze definitie werkt door naar de definitie van
gedistilleerd: waar daar de term «wijn» wordt gebruikt, wordt
wijn volgens de definitie van artikel 4.11 bedoeld. In de praktijk zal dit
geen effect hebben. De bestaande definitie van gedistilleerd vertrouwt voor
de invulling van de begrippen «likeur», «bitter» en «wijn»
op een invulling in de praktijk, zoals het spraakgebruik. Het geharmoniseerde
systeem is zodanig ingevoerd en sluit dusdanig precies aan bij wat in het
gebruik onder de betreffende begrippen wordt verstaan, dat niet te verwachten
is dat er een verschil bestaat tussen de oude en de nieuwe definitie van wijn.
 Het tarief voor wijn is een vast bedrag per hectoliter en niet, zoals
bij gedistilleerd het geval is, een bedrag per volumepercentage alcohol. Dit
is omwille van de eenvoud. De alcoholpercentages van verschillende wijnen
lopen ook minder uiteen dan bij gedistilleerd het geval is, waardoor een vast
bedrag niet leidt tot relatieve over- of onderbelasting van bepaalde wijnen.
 Artikelen 4.13 en 4.14
 De definitie van gedistilleerd is niet gewijzigd ten opzichte van de definitie
in de landsverordening. Dit betekent dat niet wordt aangesloten bij het bij
artikel 4.7 beschreven systeem. In plaats daarvan blijft de definitie bestaan
die aansluit bij de verkrijgingsmethode van de drank: door distillatie en
door fermentatie, waarbij voor wijn echter slechts geheven wordt als deze
meer dan 20% alcohol bevat. Een consequentie van deze methode is dat
wijn met een alcoholpercentage van 19 niet belast wordt, maar een bitter met
een alcoholpercentage van 16 wel. De definitie leent zich ook voor een zekere
beoordelingsvrijheid in de praktijk. Handhaving van de definitie betekent
echter dat er in de winkel geen wijzigingen plaatsvinden in de prijs van de
dranken. De bestaande definitie heeft ingang gevonden in de Bonairiaanse economie
en levert in de praktijk geen indelingsproblemen op. De berekening van het
tarief wijzigt niet. Evenals benzine wordt gedistilleerd herleid naar een
temperatuur van 15 graden. Er geldt een tarief per volumepercent alcohol.
 Artikel 4.15
 De definitie van tabaksproducten is een verzameldefinitie. De productendie in de artikelen 4.16, 4.18 en 4.20 worden gedefinieerd worden
onder de term «tabaksproducten» begrepen.
 Artikel 4.16
 De definitie van sigaretten wordt evenals die van benzine en bier gestoeld
op de internationale indeling van douanegoederen. In de praktijk zal deze
definitie niet zorgen voor verschuivingen. Wat in het gebruik wordt verstaan
onder een sigaret zal ook onder deze regeling zo zijn ingedeeld.
 Artikel 4.17
 Het accijnstarief voor sigaretten blijft, evenals onder de oude regeling,
gedifferentieerd naar herkomst van de sigaretten. Onder het recht van de Wereldhandelsorganisatie
(Hierna WHO) is dit toegestaan. Dit wil zeggen dat het zo blijft dat sigaretten
die op Bonaire vervaardigd zijn lager worden belast dan sigaretten die worden
ingevoerd of op Bonaire in licentie worden vervaardigd. In de praktijk kan
het voorkomen dat sigaretten onder zowel onderdeel a, b als c ingedeeld zouden
kunnen worden, bijvoorbeeld wanneer op Bonaire in licentie vervaardigde sigaretten
worden uitgevoerd en weer ingevoerd. De sigaretten voldoen dan aan alle drie
de beschrijvingen. Bij invoer zal in dat geval echter ook de herkomst worden
getoetst. Als blijkt dat de sigaretten op Bonaire vervaardigd zijn, of op
Bonaire in licentie vervaardigd zijn, is alsnog het tarief van onderdeel a
respectievelijk b van toepassing.
 Artikelen 4.18 en 4.19
 Deze artikelen regelen dat er accijns wordt geheven van sigaren en cigarillo’s.
Deze producten worden getrapt gedefinieerd: de definitie van sigaar maakt
gebruik van het geharmoniseerde systeem. Binnen deze met accijns belaste productgroep
is de cigarillo een subcategorie, waarvoor een lager tarief geldt. Voor het
onderscheid is een eenvoudig te controleren kenmerk van belang, namelijk het
gewicht. Ieder product dat als sigaar te definiëren is, maar niet zwaarder
is dan drie gram, is een cigarillo.
 
 Het tarief is, ook hier omwille van de eenvoud, een vast bedrag per sigaar
of cigarillo. Er is, hoewel de eigenschappen van het product hiertoe wel aanleiding
zouden kunnen geven, niet gekozen voor een belasting als percentage van de
prijs van sigaren. Om dit goed uit te kunnen voeren zou een vastgestelde kleinhandelsprijs
noodzakelijk zijn, om ervoor te zorgen dat niet op één en hetzelfde
product verschillende tarieven van toepassing zouden zijn. Hierbij moet bedacht
worden dat voor sigaren en cigarillo’s een banderollesysteem moet worden
opgezet dat op dit moment nog niet bestaat. Om in dat systeem ook een vastgestelde
prijs per product en voor iedere mogelijke prijs een apart zegel te introduceren
zou een vergaande systeemaanpassing zijn.
 Het vaste bedrag per sigaar is ten opzichte van de accijnsdruk op sigaretten
zodanig gekozen dat er rekening wordt gehouden met twee factoren. Ten eerste
zijn sigaren een arbeidsintensief product. Dit wil zeggen dat de prijs van
sigaren relatief hoger ligt dan die van sigaretten. Dit is een reden om ad
valorum (per waarde) een lagere accijns te hanteren. Hier is echter geen sprake
van ad valorum accijns, maar van een vaste accijns per product. Om te compenseren
voor de gemiddeld hogere prijs van sigaren zou de accijns per product hoger
moeten zijn dan die van sigaretten. Deze twee elementen hebben ertoe geleid
dat de accijns voor een cigarillo even hoog is als die voor een sigaret, ondanks
de gemiddeld hogere prijs van een cigarillo. Hiermee wordt recht gedaan aan
de arbeidsintensiviteit van het product. Het tarief van een sigaar
is het dubbele van een cigarillo.
 Artikelen 4.20 en 4.21
 Rooktabak is de groep producten die geheel of gedeeltelijk uit voor roken
geschikte tabak bestaan, maar die niet als sigaretten of sigaren aan te merken
zijn. Door deze restgroep op te nemen en daarop een accijnsheffing te introduceren
wordt bereikt dat over álle tabaksproducten die voor roken geschikt
zijn accijns wordt geheven. De hierdoor ontstane brede grondslag zorgt ervoor
dat er geen ongelijke behandeling is tussen de verschillende producten. In
de praktijk betekent heffing op rooktabak voornamelijk heffing op shag, tabak
die geschikt is om zelf te rollen, en op tabak die geschikt is om sigarettenhulzen
mee te vullen.
 
 Het tarief op rooktabak is bescheiden te noemen in relatie met sigaretten.
Als er vanuit wordt gegaan dat uit een pakje shag van 50 gram 40 tot 75 sigaretten
te rollen zijn, is de accijns tussen de 2 en 3,75 dollarcent per gerolde sigaret,
tegen 4,89 dollarcent voor een in Bonaire vervaardigde sigaret in de zin van
artikel 4.14. Dit bescheiden tarief hangt ermee samen dat shag en vultabak
halffabricaten zijn. Voordat deze geschikt zijn om te consumeren moet er nog
een product aan toegevoegd worden (vloeipapier of sigarettenhulzen) en moet
er nog een handeling worden verricht. Dit rechtvaardigt een lager accijnstarief.
 Artikel 4.22
 Ingevolge dit artikel kan een plaats alleen dan als een accijnsgoederenplaats
worden gebruikt wanneer daarvoor een vergunning is afgegeven door de inspecteur.
Accijnsgoederen mogen in beginsel alleen worden vervaardigd en zonder verschuldigdheid
van accijns voorhanden zijn in een accijnsgoederenplaats die als zodanig voor
dat soort accijnsgoederen is aangewezen. De uitslag daarvan uit die accijnsgoederenplaats
is namelijk ingevolge de artikelen 4.4 en 4.5 een belastbaar feit. Daarmee
vervult de accijnsgoederenplaats een wezenlijke functie in de systematiek
van de heffing van accijns. In de artikelen 4.23 en 4.24 is dan ook een aantal
bepalingen opgenomen met betrekking tot de voorwaarden waaraan moet worden
voldaan voordat voor een plaats een vergunning wordt afgegeven ingevolge welke
deze plaats wordt aangewezen als een accijnsgoederenplaats voor één
of meer soorten accijnsgoederen. Voor het verkrijgen van die vergunning zal
belanghebbende op de voet van artikel 4.25 een verzoek moeten indienen bij
de inspecteur.
 Artikel 4.23
 Ingevolge dit artikel kan een plaats alleen als een accijnsgoederenplaats
in aanmerking komen indien wordt voldaan aan bepaalde criteria. In het eerste
lid, onderdeel b is bepaald dat om in aanmerking te kunnen komen als accijnsgoederenplaats
het aantal accijnsgoederen dat per jaar in die plaats gemiddeld over een jaar
voorhanden is, groter moet zijn dan een bij regeling van Onze Minister vast
te stellen hoeveelheid. Dit criterium heeft tot doel het aantal accijnsgoederenplaatsen
beperkt te houden met het oog op de doelmatigheid van de heffing van de belasting
en de effectiviteit van de controle daarop zonder daarmee afbreuk te doen
aan de wensen in dezen van het bedrijfsleven. De op grond van dit lid per
soort accijnsgoed vast te stellen hoeveelheden zullen dan ook zodanig zijn
dat het accijnsbelang dat de opgeslagen accijnsgoederen vertegenwoordigen
voor zowel het bedrijfsleven als de belastingdienst van voldoende gewicht
is. Wat betreft de opslag van accijnsgoederen zal het hierbij alleen gaan
om accijnsgoederen waarvoor de accijnsgoederenplaats als zodanig is aangewezen.
Opgemerkt zij dat personen die bij de inwerkingtreding van deze wet een vergunning
hebben voor een accijnsentrepot, een distilleerderij, een bierbrouwerij, een
bergplaats voor gedistilleerd enzovoort, in beginsel in aanmerking zullen
komen voor een vergunning voor een accijnsgoederenplaats. Daarbij wordt er
rekening mee gehouden dat sommige vergunninghouders aanvankelijk wellicht
niet geheel kunnen voldoen aan alle ter zake van de administratie te stellen
eisen. Voorts zullen de te stellen voorwaarden ten aanzien van de vergunning
voor een accijnsgoederenplaats zodanig zijn dat daarbij rekening wordt gehouden
met de problematiek van startende ondernemingen (in dit kader zij ook verwezen
naar de toelichting op het derde lid).
 
 In het tweede lid is, in verband met het vorenstaande, bepaald dat een
plaats van waaruit accijnsgoederen worden geleverd aan een verbruiker niet
in aanmerking kan komen als accijnsgoederenplaats. Door deze bepaling is,
evenals onder het huidige regime, het voor een detaillist maar ook voor een
groothandel die direct aan de consument levert niet mogelijk dat zijn bedrijf
in aanmerking komt als accijnsgoederenplaats. In het derde lid is bepaald
dat bij regeling van Onze Minister kan worden bepaald dat een plaats die niet
voldoet aan de hiervoor geschetste criteria toch in aanmerking kan komen als
accijnsgoederenplaats. Hierbij kan worden gedacht aan bijvoorbeeld startende
ondernemingen die de eerste jaren nog een te geringe omzet hebben om te voldoen
aan de criteria van het eerste lid. Voorts zal een regeling worden getroffen
inhoudende dat in bepaalde gevallen vanuit een accijnsgoederenplaats voor
minerale oliën leveringen mogen geschieden aan de verbruikers van minerale
oliën. Hierbij wordt gedacht aan bijvoorbeeld leveringen van minerale
oliën voor vliegtuigen, schepen en aan grootverbruikers van minerale
oliën, zoals ziekenhuizen.
 Artikel 4.24
 Naast de criteria van artikel 4.23 moet een plaats ook voldoen aan een
aantal meer specifieke criteria om als accijnsgoederenplaats in aanmerking
te kunnen komen. Deze criteria worden bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur gesteld en hebben betrekking op:
 • de administratie en de administratieve organisatie (onderdeel a),
 • de locatie en de inrichting van de plaats (onderdeel b)
 • het stelsel van toezicht ten aanzien van die plaats (onderdeel
c).
 Wat betreft de administratie zal een belangrijk vereiste zijn dat deze
voldoende waarborgen dient te bieden voor een juiste en volledige vastlegging
van die gegevens die van belang zijn voor de accijnsheffing. Daarnaast dient
de administratieve organisatie van het bedrijf in beginsel zodanig te zijn
dat er voldoende waarborgen zijn – bijvoorbeeld door de mate waarin
sprake is van functiescheiding – dat de verslaglegging een verantwoord
aangrijpingspunt biedt voor de heffing van de accijns. De gebouwen of terreinen
zullen aan bepaalde voorwaarden dienen te voldoen om te kunnen worden aangewezen
als accijnsgoederenplaats. Daarnaast kunnen eisen worden gesteld aan de inrichting
van de plaats, zoals ten aanzien van werktuigen, tanks, opslagruimtes, enzovoort.
Voor een aantal gevallen kan het nodig zijn dat de inspecteur bepalingen van
individuele aard kan stellen. De eisen ten aanzien van locatie en inrichting
moeten het, waar nodig, mogelijk maken om in aanvulling op de administratieve
controle een goede fysieke controle te kunnen uitoefenen. Ook de regels ten
aanzien van het stelsel van toezicht voor de accijnsgoederenplaats moeten
in dit kader worden gezien. Hierbij wordt vooral gedacht aan periodiek in
te stellen controles en aan bijvoorbeeld steekproefsgewijze onderzoeken van
accijnsgoederen. 
 Artikel 4.25
 In het eerste lid is bepaald dat belanghebbende voor het verkrijgen van
een vergunning voor een accijnsgoederenplaats een verzoek moet indienen bij
de inspecteur. Het verzoek dient schriftelijk te geschieden. Bij het verzoek
worden bepaalde gegevens verstrekt. In de eerste plaats moet worden aangegeven
voor welke soort of voor welke soorten accijnsgoederen belanghebbende de accijnsgoederenplaats
wil bestemmen (onderdeel a). Het is mogelijk dat een accijnsgoederenplaats
als zodanig wordt aangewezen voor meer dan één soort accijnsgoed.
Een groothandel in dranken kan in beginsel een vergunning aanvragen voor een
belastingvrije opslag van alle dranken, dus voor zowel bier als gedistilleerd.
Hij zou echter ook, bijvoorbeeld omdat de omzet in bier slechts gering is
of de omloopsnelheid van bier erg hoog is, kunnen kiezen voor een accijnsgoederenplaats
die als zodanig alleen bestemd is voor de accijnsvrije opslag van gedistilleerd.
In die situatie kan hij bier alleen veraccijnsd betrekken. In verband met
de criteria die in artikel 4.23 zijn gesteld voor het in aanmerking komen
als een accijnsgoederenplaats dient het verzoek voorts gegevens te bevatten
met betrekking tot het aantal accijnsgoederen dat naar verwachting per jaar
gemiddeld voorhanden zal zijn (onderdeel b). Deze gegevens dienen voor elk
soort accijnsgoed – althans voor zover voor dat soort accijnsgoed accijnsvrije
opslag in de accijnsgoederenplaats wordt gevraagd – afzonderlijk te
worden vermeld. Ook dient te worden opgegeven op wiens naam de vergunning
moet worden gesteld, zodat onder meer duidelijk is welke persoon gehouden
is tot betaling van de verschuldigde accijns (onderdeel c). Het kan hierbij
gaan om zowel een natuurlijke persoon als een rechtspersoon. Daarnaast zal
in het verzoek een omschrijving moeten worden opgenomen met betrekking tot
de administratie en de administratieve organisatie van het bedrijf (onderdeel
d). In aanvulling daarop zal het verzoek gegevens moeten bevatten omtrent
de locatie en de inrichting van de als accijnsgoederenplaats aan te wijzen
plaats.
 
 Het tweede lid van artikel 4.25 houdt in, dat bij regeling van Onze Minister
nadere regels worden gesteld met betrekking tot de bij het verzoek te verstrekken
gegevens. Hierbij kan worden gedacht aan onder meer kadastrale gegevens met
betrekking tot de ligging van een accijnsgoederenplaats en aan een beschrijving
ervan. Op basis van de gegevens zal de inspecteur beoordelen of het bedrijf
voldoet aan de in de artikelen 4.23 en 4.24 opgenomen voorwaarden en een vergunning
kan worden verleend.
 Artikel 4.26
 Ingevolge het eerste lid wijst de inspecteur het verzoek om een vergunning
toe tenzij hem is gebleken dat niet zal worden voldaan aan het bepaalde bij
of krachtens de artikelen 4.23 en 4.24. De inspecteur kan tot het afwijzen
van eert verzoek besluiten indien naar zijn mening bijvoorbeeld de verzoeker
een administratie wil voeren die niet aan de ingevolge deze wet te stellen
eisen voldoet.
 
 In het tweede lid is bepaald dat degene die in de laatste vijf jaren onherroepelijk
is veroordeeld wegens het niet nakomen van een wettelijke bepaling inzake
de accijns kan worden geweigerd als vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats.
Met een onherroepelijke veroordeling wordt bedoeld een veroordeling waartegen
geen rechtsmiddelen meer openstaan. Opgemerkt zij dat een wettelijke bepaling
inzake de accijns ook betrekking kan hebben op bepalingen in de Belastingwet
BES voor zover die van toepassing zijn op de accijnsheffing. 
 Artikel 4.27
 In de vergunning voor de accijnsgoederenplaats wordt ingevolge het eerste
lid vermeld voor welke soort of voor welke soorten accijnsgoederen de accijnsgoederenplaats
als zodanig is aangewezen. Met het woord als zodanig wordt gedoeld op het
feit dat in een accijnsgoederenplaats ook accijnsgoederen aanwezig kunnen
zijn die wel bestemd zijn voor die plaats, maar waarvoor geen specifieke vergunning
nodig is omdat ze veraccijnsd worden betrokken. Hierbij kan worden gedacht
aan benzine die aanwezig is in een accijnsgoederenplaats voor bier en daar
wordt aangewend voor verwarmingsdoeleinden.
 
 In het tweede lid van artikel 4.27 is bepaald dat de inspecteur in de
vergunning de voor de desbetreffende accijnsgoederenplaats van belang zijnde
voorwaarden opneemt. Deze voorwaarden zullen zijn gebaseerd op de criteria
waaraan een accijnsgoederenplaats moet voldoen op grond van het bepaalde bij
of krachtens de artikelen 4.23 en 4.24. De in vergunningen op te nemen voorwaarden
kunnen per soort accijnsgoed uiteenlopen. Ook zal het verschil uitmaken of
in de accijnsgoederenplaats accijnsgoederen worden vervaardigd of dat de plaats
alleen bestemd is voor de accijnsvrije opslag van die goederen. Door de bij
of krachtens de artikelen 4.23 en 4.24 te stellen voorwaarden die op de desbetreffende
accijnsgoederenplaats van toepassing zijn in de vergunning op te nemen, wordt
voor de vergunninghouder duidelijkheid verschaft.
 
 In het derde lid is bepaald dat de inspecteur ter verzekering van een
juiste toepassing van het bij of krachtens de wet bepaalde, nadere voorwaarden
in de vergunning kan opnemen. Het gaat hierbij om voorwaarden die zijn toegesneden
op een individuele accijnsgoederenplaats. Zo zullen in de vergunning bepalingen
met betrekking tot de zekerheid worden opgenomen. Ook kan het van belang zijn
indien bijvoorbeeld een vergunning op naam van meer personen is gesteld, bepalingen
in de vergunning op te nemen met betrekking tot de aansprakelijkheid voor
de accijnsschuld.
 Artikel 4.28
 Het eerste lid van dit artikel bepaalt dat de inspecteur de in de vergunning
opgenomen voorwaarden kan aanpassen indien hij dit ter verzekering van de
heffing van de accijns noodzakelijk acht. Zo zou bij een administratieve controle
of bij een fysiek onderzoek kunnen blijken dat er zodanige onvolkomenheden
zijn in de organisatie van het bedrijf dat wijziging van de voorwaarden wenselijk
is. Ook zou bijvoorbeeld wetswijziging een nadere aanpassing van de voorwaarden
noodzakelijk kunnen maken. Met deze bepaling wordt tevens beoogd te voorkomen
dat de inspecteur, indien de vergunninghouder een uit de vergunning voortvloeiende
verplichting niet of onvoldoende nakomt, uitsluitend tot intrekking van de
vergunning zou kunnen besluiten. Zou bijvoorbeeld een vergunninghouder een
periodieke ijkplicht niet nakomen dan kan de inspecteur de voorwaarden in
de vergunning aanvullen in die zin, dat steeds vóór een bepaalde
datum een ijkrapport ter inspectie moet worden overgelegd.
 
 In het tweede lid is geregeld dat de inspecteur de vergunninghouder meedeelt
welke omstandigheden naar zijn mening een door hem aan te geven aanpassing
rechtvaardigen voordat hij de in de vergunning opgenomen voorwaarden aanpast.
Alvorens tot aanpassing over te gaan stelt de inspecteur de vergunninghouder
in de gelegenheid te worden gehoord, zodat laatstgenoemde in de gelegenheid
is zijn visie ter zake aan de inspecteur kenbaar te maken. 
 Artikel 4.29
 De vergunninghouder die een wijziging wil laten aanbrengen in de voorwaarden
in de vergunning dient daartoe een verzoek in bij de inspecteur. In het verzoek
doet hij opgave van de door hem gewenste wijziging. Aan zo’n wijziging
zal bijvoorbeeld behoefte bestaan indien de vergunninghouder zijn administratieve
organisatie wil veranderen of wil overgaan tot modernisering van de inrichting
van zijn bedrijf. Ook zou een vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats
die is aangewezen voor gedistilleerd, kunnen willen uitbreiden met bier.
 Artikel 4.30
 Dit artikel schrijft voor dat degene die de vergunning voor een accijnsgoederenplaats
wil overnemen hiertoe gezamenlijk met degene van wie hij de vergunning wil
overnemen een daartoe strekkend verzoek moet indienen bij de inspecteur. De
nieuwe vergunninghouder dient de vergunning over te nemen met alle daaruit
voortvloeiende rechten en verplichtingen. Voorstellen tot wijziging van de
voorwaarden of andere bijzonderheden met betrekking tot de overname zullen
nadrukkelijk in het verzoek dienen te worden opgenomen.
 Artikel 4.31
 In dit artikel worden de gevallen genoemd waarin de vergunning voor een
accijnsgoederenplaats door de inspecteur kan worden ingetrokken. Het artikel
noemt een zestal situaties. Voor die genoemd in de onderdelen a en b schrijft
artikel 4.32, eerste lid, voor dat de vergunninghouder vooraf in kennis moet
worden gesteld van het voornemen tot intrekking. In onderdeel a wordt bepaald
dat de vergunning kan worden ingetrokken indien niet meer wordt voldaan aan
de voorwaarden die in de vergunning zijn opgenomen. Hierbij kan worden gedacht
aan de gevallen waarin de vergunninghouder geen goede administratie meer voert.
Ook het blijvend niet nakomen van bepaalde verplichtingen kan een reden zijn
om de vergunning in te trekken. Dit zal ook het geval kunnen zijn indien de
vergunninghouder ertoe overgaat vanuit zijn accijnsgoederenplaats accijnsgoederen
te leveren aan verbruikers. Op grond van onderdeel b kan het niet of het niet
volledig stellen van zekerheid een reden zijn tot het intrekken van de vergunning.
Het aan zekerheid te stellen bedrag zal worden opgenomen in de vergunning.
 
 Ingevolge onderdeel c kan de vergunning bij misbruik of bij een poging
daartoe worden ingetrokken. Uitgaande van de feitelijke omstandigheden kan
de inspecteur besluiten de vergunning al dan niet in te trekken. Bij misbruik
kan worden gedacht aan bijvoorbeeld gevallen waarin de vergunninghouder de
accijnsgoederenplaats gebruikt voor andere doeleinden dan die waarvoor de
vergunning is aangevraagd. Indien een vergunninghouder onherroepelijk wordt
veroordeeld wegens het niet nakomen van wettelijke bepalingen inzake de accijns
kan de inspecteur ingevolge onderdeel d de vergunning intrekken. Uiteraard
zullen de omstandigheden van het geval hierbij in de overweging dienen te
worden betrokken. Ingeval de vergunninghouder in staat van faillissement verkeert
kan de vergunning worden ingetrokken (onderdeel e). Ook hierbij zullen de
omstandigheden van het geval door de inspecteur in de overweging worden betrokken
alvorens hij de vergunning intrekt. In onderdeel f is bepaald dat de vergunning
kan worden ingetrokken indien de vergunninghouder daarom verzoekt. Zo’n
situatie zal zich bijvoorbeeld voordoen indien de vergunninghouder zijn bedrijf
staakt. Opgemerkt zij dat de inspecteur de intrekking van de vergunning kan
afwijzen (en daarmee het vrijgeven van de zekerheid), indien de verschuldigde
accijns nog niet of nog niet geheel is betaald. Ook zal de inspecteur
bijvoorbeeld met intrekking kunnen wachten tot bepaalde installaties zijn
ontmanteld. Te denken valt hierbij aan brouwerijen en distilleerderijen.
 Artikel 4.32
 Aangezien het intrekken van de vergunning voor belanghebbende vergaande
consequenties kan hebben is in dit artikel bepaald dat de intrekking van de
vergunning op grond van artikel 4.31, onderdeel a of b, (niet voldoen aan
de voorwaarden onderscheidenlijk geen of niet voldoende zekerheid) niet eerder
kan geschieden dan één maand nadat de vergunninghouder van de
voorgenomen intrekking schriftelijk op de hoogte is gesteld en deze in de
gelegenheid is gesteld door de inspecteur te worden gehoord. De inspecteur
dient in de mededeling opgave te doen van de reden die naar zijn mening de
intrekking rechtvaardigt. De vergunninghouder heeft op deze manier de gelegenheid
om in overleg te treden met de inspecteur om te bezien in hoeverre het mogelijk
is alsnog of wederom aan de voorwaarden te voldoen, zodat niet tot intrekking
van de vergunning behoeft te worden overgegaan. Ook zou in dat overleg kunnen
blijken dat er aanleiding bestaat de voorwaarden aan te passen. In voorkomende
gevallen kan de inspecteur de vergunninghouder een langere termijn dan één
maand gunnen.
 
 Indien de reden voor intrekking van de vergunning is gelegen in een omstandigheid
als is bedoeld in artikel 4.31, onderdeel c, d, e of f behoeft de vergunninghouder
niet vooraf schriftelijk van het voornemen tot intrekking in kennis te worden
gesteld. In de gevallen als zijn bedoeld in de onderdelen c, d en e (misbruik,
onherroepelijke veroordeling onderscheidenlijk faillissement) gaat het om
feiten van zodanige aard dat onmiddellijke intrekking gerechtvaardigd zal
kunnen zijn. Voor zover de intrekking geschiedt ingevolge onderdeel f (op
verzoek van de vergunninghouder) is een schriftelijke kennisgeving vooraf
uiteraard niet nodig.
 Artikel 4.33
 In dit artikel is bepaald dat de inspecteur wanneer hij een vergunning
voor een accijnsgoederenplaats verleent, aanpast of intrekt dit dient te doen
bij beschikking. Ook afwijzende beslissingen van de inspecteur met betrekking
tot een verzoek tot het verlenen, het aanpassen of het intrekken van een dergelijke
vergunning worden genomen bij beschikking. Met deze bepaling wordt bereikt
dat belanghebbenden in dezen steeds de mogelijkheid hebben van bezwaar en
beroep.
 Artikel 4.34
 In het eerste lid van dit artikel wordt degene aangewezen van wie de accijns
wordt geheven ter zake van de uitslag van accijnsgoederen. Belastingplichtige
is de vergunninghouder van de accijnsgoederenplaats. Dit betekent dat ook
indien de vergunning inmiddels op naam van een ander is gesteld, de vorige
vergunninghouder aansprakelijk blijft voor de accijns van de goederen die
zijn uitgeslagen gedurende de periode dat de vergunning voor de accijnsgoederenplaats
op zijn naam stond. Ingevolge het tweede lid kan bij algemene maatregel van
bestuur worden bepaald dat de accijns van goederen die in een accijnsgoederenplaats
waren opgeslagen in opdracht van een vergunninghouder van een andere accijnsgoederenplaats
voor dezelfde soort accijnsgoederen, bij uitslag wordt geheven van die andere
vergunninghouder. 
 Artikel 4.35
 Dit artikel bepaalt het tijdstip waarop de vergunninghouder de accijns
verschuldigd wordt. De accijns ter zake van de uitslag van accijnsgoederen
wordt verschuldigd op het tijdstip waarop de accijnsgoederen worden uitgeslagen.
Dit is in het algemeen het tijdstip waarop de accijnsgoederen de accijnsgoederenplaats
feitelijk verlaten. Voor het verbruik anders dan als grondstof van een accijnsgoed
binnen een accijnsgoederenplaats die voor dat soort accijnsgoed als zodanig
is aangewezen geldt als tijdstip van de uitslag het moment waarop het accijnsgoed
feitelijk wordt verbruikt. Artikel 4.4, eerste lid, onderdeel b bepaalt immers
dat dit verbruik wordt aangemerkt als uitslag.
 Artikel 4.36
 De accijns die in een tijdvak verschuldigd is geworden moet ingevolge
het eerste lid door de belastingplichtige op aangifte worden voldaan. Dit
brengt mee dat de bepalingen in de Belastingwet BES met betrekking tot de
heffing van belasting bij wege van voldoening of afdracht op aangifte van
toepassing zijn. De verplichting tot het doen van aangifte en de termijn waarbinnen
betaald moet zijn, zijn in die wet geregeld. Daarin is een delegatiebepaling
opgenomen voor de bepaling van het tijdvak waarover accijns moet worden betaald.
In de betreffende uitvoeringsregeling zal voor de accijns een tijdvak worden
vastgesteld van een kalendermaand. Voorts zal daar worden bepaald dat in de
gevallen waarin bedrijven werken met een vierwekelijkse administratie, een
daarop aansluitend belastingtijdvak van vier weken van toepassing zal zijn.
Voor de heffing van de accijns van tabaksproducten zal een tijdvak van een
kwartaal worden vastgesteld. Dit hangt samen met het bij de heffing van deze
accijns gehanteerde systeem van betaling met behulp van accijnszegels.
 
 Het tweede lid van artikel 4.36 van de wet bepaalt dat voor elke accijnsgoederenplaats
afzonderlijk aangifte dient te worden gedaan. Teneinde het mogelijk te maken
dat voor accijnsgoederenplaatsen van dezelfde vergunninghouder kan worden
volstaan met één aangifte voor alle accijnsgoederenplaatsen
tezamen in plaats van afzonderlijke aangiften voor elk van die plaatsen, is
in het derde lid een bij regeling van Onze Minister vast te stellen daartoe
strekkende regeling voorzien.
 Artikel 4.37
 Teneinde te voorkomen dat bij het intrekken van de vergunning voor een
accijnsgoederenplaats een leemte zou ontstaan met betrekking tot de verschuldigdheid
van accijns voor de in de accijnsgoederenplaats aanwezige accijnsgoederen,
is in het eerste lid van dit artikel bepaald dat de accijnsgoederen die voorhanden
zijn binnen de desbetreffende accijnsgoederenplaats op de dag met ingang waarvan
de vergunning wordt ingetrokken, worden aangemerkt als te zijn uitgeslagen.
Daarbij is tevens bepaald dat het lopende tijdvak eindigt met ingang van die
dag. Het vorenstaande geldt uiteraard alleen met betrekking tot die accijnsgoederen
waarvoor de accijnsgoederenplaats als zodanig is aangewezen. In het tweede
lid is bepaald dat de inspecteur bij beschikking kan bepalen dat de termijn
waarbinnen de accijns dient te worden voldaan over het tijdvak dat eindigt
op de dag met ingang waarvan de vergunning wordt ingetrokken alsmede over
het onmiddellijk daaraan voorafgaande tijdvak minder bedraagt dan één
maand. Deze bepaling is opgenomen teneinde de heffing van de accijns in voorkomende
gevallen voldoende te verzekeren. 
 Artikel 4.38
 In dit artikel is bepaald dat de accijns wordt berekend naar het tarief
dat geldt op de dag waarop het accijnsgoed wordt uitgeslagen. Bij wijziging
van een tarief van de accijns in de loop van een belastingtijdvak kunnen er
dus uitslagen zijn tegen het oude tarief (uitslagen vóór de
datum van de tariefwijziging) en uitslagen tegen het nieuwe tarief (uitslagen
op of na de datum van de tariefwijziging). In de over dat tijdvak op de desbetreffende
accijnsgoederen van toepassing zijnde aangifte zal ter zake een splitsing
moeten worden gemaakt.
 Artikel 4.39
 In het eerste lid is de verplichting tot het stellen van zekerheid door
de vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats vastgelegd. Het stellen
van zekerheid wordt door de vergunninghouder voor de accijnsschuld die ter
zake van de uitslag van de accijnsgoederen kan ontstaan noodzakelijk geacht
om te garanderen dat de vaak zeer grote financiële verplichtingen tegenover
de fiscus ook inderdaad worden nagekomen. Het tweede lid bepaalt dat de inspecteur
de hoogte van het bedrag van de zekerheid vaststelt. Op grond van het tweede
lid geschiedt het vaststellen van het bedrag van de zekerheid bij beschikking.
De vaststelling geschiedt zodanig dat de te verhalen accijns voldoende verzekerd
kan worden geacht. In beginsel zal het bedrag van de zekerheid worden bepaald
aan de hand van de gemiddelde voorraad accijnsvrije accijnsgoederen in de
accijnsgoederenplaats en van de gemiddelde hoeveelheid buiten de accijnsgoederenplaats
gebrachte accijnsgoederen waarvoor de accijns nog moet worden betaald of het
volgen van de aangegeven bestemming nog moet worden aangetoond. Zo nodig wordt
het bedrag van de zekerheid bij wijze van schatting bepaald. Op grond van
het derde lid kunnen echter bij regeling van Onze Minister nadere regelen
worden gesteld met betrekking tot de hoogte van het bedrag van de zekerheid.
In die regeling zullen meer specifieke regelen worden gegeven voor het niveau
van de zekerheid, toegesneden op de desbetreffende branche, de aard van het
bedrijf en eventuele bijzondere situaties, bijvoorbeeld een nieuw te starten
bedrijf.
 Artikel 4.40
 Het bedrag van de zekerheid kan ingevolge het eerste lid worden gewijzigd
door de inspecteur. Aanleiding voor een wijziging kan bijvoorbeeld zijn een
vergroting van de productiecapaciteit in een accijnsgoederenplaats. Op grond
van het tweede lid kan ook de vergunninghouder wijziging van het bedrag van
de zekerheid vragen. Een verzoek tot verlaging van het bedrag van de zekerheid
zal uiteraard alleen dan worden gehonoreerd als de gegevens op basis waarvan
de zekerheid door de inspecteur is vastgesteld structureel zijn gewijzigd.
Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld de situatie waarin een vergunninghouder
van een accijnsgoederenplaats de productiecapaciteit verkleint.
 
 In het derde lid is bepaald dat bij een verhoging van het bedrag van de
zekerheid dit moet zijn aangevuld binnen een maand nadat de vergunninghouder
daarvan schriftelijk op de hoogte is gesteld.
 In gevallen waarin de door de inspecteur vastgestelde zekerheid niet of
niet volledig is gesteld kan de vergunning ingevolge artikel 4.31, onderdeel
b, worden ingetrokken.
 Artikel 4.41
 Teneinde belanghebbende een rechtsingang te geven tegen het vaststellen
en het wijzigen van het bedrag van de zekerheid en tegen een negatieve
beslissing op een verzoek tot verlaging van het bedrag van de zekerheid, is
bepaald dat door de inspecteur moet worden beslist bij beschikking. Het opkomen
tegen deze beschikking heeft overigens geen schorsende werking.
 Artikel 4.42
 De zekerheid wordt ingevolge het eerste lid gesteld bij de ontvanger.
Ingevolge het tweede lid beslist de ontvanger of de vorm van de aangeboden
zekerheid wordt aanvaard. Een zekerheid in de vorm van een wettig betaalmiddel
zal steeds worden aanvaard. Overige vormen van zekerheid zullen van geval
tot geval worden beoordeeld.
 Artikel 4.43
 De vorm van de zekerheid staat ter keuze aan de vergunninghouder. Afhankelijk
van de gekozen vorm kunnen daaraan kosten zijn verbonden. Indien de zekerheid
wordt gesteld in bijvoorbeeld de vorm van een hypotheek zijn aan de akte van
hypotheekstelling en een latere doorhaling van de hypothecaire inschrijving
kosten verbonden. Het eerste lid bepaalt dat dergelijke kosten voor rekening
van de vergunninghouder zijn.
 
 Ingevolge het tweede lid wordt over de zekerheid die is gesteld in geld
een bij algemene maatregel van bestuur vast te stellen rente vergoed. Teneinde
te voorkomen dat het stellen van zekerheid in geld het karakter van een belegging
krijgt, zal geen aansluiting worden gezocht bij de wettelijke rente maar zal
de rente worden afgeleid van de minimale biedrente van de Europese Centrale
Bank.
 Artikel 4.44
 Het eerste lid van dit artikel geeft aan de vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats
een bijzonder recht van voorrang op alle goederen van de koper voor de accijns
die is begrepen in de verkoopprijs van de door hem aan de koper geleverde
accijnsgoederen. Een periode van een half jaar na het tijdstip waarop de vergunninghouder
de accijns ter zake van die goederen verschuldigd is geworden, wordt voldoende
geacht gelet op de gemiddelde – kortere – lengte van het leverancierskrediet.
Uiteraard vervalt het recht van voorrang op de goederen al eerder voor zover
er voor de accijnsgoederen vóór het einde van bedoeld tijdvak
van zes maanden is betaald. Het tweede lid bepaalt dat de rangorde van het
recht van voorrang gelijk is aan dat van het recht van voorrang van de fiscus.
 Artikel 4.45
 In artikel 4.45 is de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de vervoerder
van de accijnsgoederen geregeld.
 Artikel 4.46
 Er is om praktische redenen voor gekozen voor de heffing van de accijns
ter zake van de invoer aan te sluiten bij de wettelijke bepalingen inzake
het formele douanerecht, zoals neergelegd in hoofdstuk II van deze wet. Daarmee
kan worden bereikt dat ter zake van een handeling waardoor zowel accijns als
invoerrecht verschuldigd wordt, de feitelijke heffing van beide volgens dezelfde
formaliteiten verloopt. 
 Artikel 4.47
 Ingevolge het eerste lid kunnen bij regeling van Onze Minister regels
worden gesteld ingevolge welke de accijns ter zake van de invoer van accijnsgoederen
in aan particulieren gerichte kleine zendingen wordt geheven naar een forfaitair
tarief. Hetzelfde geldt voor de invoer van accijnsgoederen die deel uitmaken
van de persoonlijke bagage van reizigers. Met de krachtens het eerste lid
vast te stellen regeling kan in vorengenoemde gevallen de heffing van accijns
worden vergemakkelijkt. In het tweede lid is bepaald dat de forfaitaire heffing
niet van toepassing is op handelsgoederen, dat wil zeggen goederen in een
zending die blijkbaar niet bestemd zijn voor commerciële doorverkoop.
 Artikel 4.48
 In dit artikel wordt geregeld dat de vrijstellingen voor het invoerrecht
tevens worden verleend voor de accijnzen. Deze vrijstellingen zijn opgenomen
in hoofdstuk III.
 Artikel 4.49
 In het eerste lid van dit artikel is bepaald dat bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur, onder daarbij te stellen voorwaarden en beperkingen,
in een aantal gevallen ter zake van de uitslag en de invoer van accijnsgoederen
vrijstelling van accijns kan worden verleend. Het gaat om vrijstellingen die
in het Nederlands-Antilliaanse recht al voorkwamen. Voor een toelichting wordt
verwezen naar de toelichting bij de Landsverordeningen.
 Artikel 4.50
 Dit artikel voorziet in een vrijstelling voor gedistilleerd dat voor menselijke
consumptie ongeschikt is gemaakt. Dit heeft ermee te maken dat de doelstelling
van deze accijns is alcohol als consumptiegoed te belasten. Voor andere gebruiksdoeleinden,
zoals desinfectie en gebruik als brandstof, voorziet deze wet niet in een
belastbaar feit. De constructie van een vrijstelling wil brengt mee dat gedenatureerd
gedistilleerd wel als accijnsgoed geldt en de uitslag en invoer ook als belastbaar
feit. Hierdoor is in de gehele productie- en transportfase het formele recht
van hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES en van hoofdstuk II van deze wet
van toepassing.
 Artikel 4.51
 Het eerste lid bepaalt dat op tabaksproducten die worden uitgeslagen of
ingevoerd de voorgeschreven accijnszegels moeten zijn aangebracht. Dit voorschrift
houdt verband met de controle. Door het banderolle-systeem kan worden geconstateerd
of de tabaksproducten die voor verkoop worden aangeboden in de heffing zijn
betrokken. Ingevolge het tweede lid mogen tabaksproducten die zijn bestemd
om binnen de accijnsgoederenplaats voor tabaksproducten te worden verbruikt,
niet zijn voorzien van accijnszegels. Daarmee wordt voorkomen dat met betrekking
tot dit verbruik de tabaksproducten eerst dienen te worden verpakt en gezegeld
om vervolgens ter plekke te worden verbruikt. Voorts zou door het zegelen
de aansluiting tussen de controle op de uitslagen, anders dan door het verbruik
in de accijnsgoederenplaats, en de aangekochte zegels worden bemoeilijkt.
Het verbruik in de accijnsgoederenplaats zou een sluitpost worden voor onverklaarbare
verschillen daartussen. 
 
 Op grond van het derde lid kunnen bij regeling van Onze Minister van Financiën
gevallen worden aangewezen waarin tabaksproducten niet behoeven te zijn voorzien
van de ingevolge het eerste lid voorgeschreven accijnszegels. Zo kan, zoals
reeds in de Landsverordeningen het geval was, worden bepaald dat bijvoorbeeld
tabaksproducten die als reizigersbagage worden ingevoerd, niet eerst behoeven
te worden voorzien van zegels.
 Artikel 4.52
 Dit artikel regelt wie in aanmerking kan komen voor een vergunning voor
een accijnsgoederenplaats voor tabaksproducten. Uiteraard is dit degene die
tabaksproducten vervaardigt (onderdeel a). Ook een importeur die de door hem
geïmporteerde, in het buitenland vervaardigde tabaksproducten in Bonaire
van accijnszegels voorziet, kan in aanmerking komen voor een vergunning voor
een accijnsgoederenplaats voor tabaksproducten (onderdeel b). De limitatieve
opsomming in dit artikel van degenen die in aanmerking kunnen komen voor een
vergunning voor een accijnsgoederenplaats voor tabaksproducten betekent een
beperking ten opzichte van de algemene regeling die is neergelegd in artikel
4.23. Als gevolg daarvan komt de groothandel in tabaksproducten niet in aanmerking
voor een dergelijke vergunning. Dit houdt verband met het banderolle-systeem.
 Artikel 4.53
 Het eerste lid van dit artikel bepaalt wie accijnszegels kunnen aanvragen.
Dit zijn de vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats voor tabaksproducten
(onderdeel a) en degene die in het buitenland tabaksproducten die zijn bestemd
voor de Bonairiaanse markt van de voor Bonaire voorgeschreven accijnszegels
voorziet (onderdeel b). Het aanvragen van accijnszegels dient te geschieden
bij de inspecteur. Het tweede lid bepaalt dat bij regeling van Onze Minister
van Financiën ook anderen dan de in het eerste lid genoemde personen
kunnen worden aangewezen die accijnszegels mogen aanvragen. Hierbij kan worden
gedacht aan personen die sigaren maken op demonstratiemarkten en deze aldaar
ook verkopen. Een van de voorwaarden bij de aanvraag om zegels in deze gevallen
zal zijn dat de zegels direct bij de aanvraag moeten worden betaald. Het later
kunnen betalen mits zekerheid is gesteld – een in artikel 4.54, tweede
lid, opgenomen mogelijkheid – zal in zo’n geval niet zijn toegestaan.
 
 Het derde lid bevat de bevoegdheid om bij regeling van Onze Minister van
Financiën regelen te stellen met betrekking tot het aanvragen, het verkrijgbaar
stellen en het verstrekken van accijnszegels. Onder meer zal worden bepaald
bij welke instantie de accijnszegels verkrijgbaar worden gesteld en wat het
minimum aantal zegels per aanvraag zal moeten zijn. Het vierde lid schrijft
voor, dat de inspecteur op de aanvraag om accijnszegels beslist bij beschikking
zodat voor de aanvrager van de accijnszegels de mogelijkheid van bezwaar en
beroep open staat.
 Artikel 4.54
 Accijnszegels vertegenwoordigen een zekere waarde. Deze komt overeen met
het bedrag aan belasting (accijns en ABB) dat is begrepen in de op de accijnszegels
vermelde kleinhandelsprijs. In het eerste lid is bepaald dat het bedrag aan
accijns dat de accijnszegels blijkens de op de zegels aangebrachte gegevens
vertegenwoordigen, moet worden betaald bij de aanvraag van de accijnszegels. 
 
 Ingevolge het tweede lid is uitstel van de in het eerste lid bedoelde
betaling mogelijk indien voor die betaling zekerheid is gesteld. De betaling
moet dan worden gedaan uiterlijk op de laatste dag van de derde maand die
volgt op de maand waarin de accijnszegels zijn aangevraagd. Globaal spoort
deze betalingstermijn met de termijn van een maand na de maand van uitslag
die zal gelden voor de overige accijnsgoederen. Het derde lid bepaalt dat
het bedrag van de zekerheid wordt vastgesteld door de inspecteur. Hij zal
de zekerheid vaststellen op een zodanig bedrag dat het verhalen van de accijns
die de aangevraagde zegels vertegenwoordigen voldoende verzekerd kan worden
geacht.
 
 Het vierde lid bepaalt dat met betrekking tot de zekerheid voor de accijnszegels
de bepalingen die ingevolge de artikelen 4.40 tot en met 4.43 van toepassing
zijn op de zekerheid die een vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats
dient te stellen van overeenkomstige toepassing zijn. De inspecteur kan ingevolge
het vijfde lid bij het vaststellen van de zekerheid rekening houden met het
bedrag waarvoor zekerheid is gesteld op de voet van artikel 4.39, door te
bepalen dat de laatstbedoelde zekerheid mede dient om daarop de ter zake van
de aanvraag van de zegels verschuldigd geworden betaling te verhalen. Ingevolge
het zesde lid is op de voor de aangevraagde accijnszegels verschuldigde betaling
titel 5 van hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES van toepassing.
 Artikel 4.55
 Voor de uitslag van tabaksproducten uit een accijnsgoederenplaats geldt,
evenals voor de uitslag van andere accijnsgoederen uit een accijnsgoederenplaats,
dat ter zake van die uitslag verschuldigdheid van accijns ontstaat. Daar bij
de aanvraag van de accijnszegels al een betaling heeft plaatsgevonden of verschuldigd
is geworden bevat dit artikel een verrekening daarvan met de verschuldigde
accijns.
 
 Het eerste lid bepaalt dat op het bedrag aan accijns dat ten gevolge van
de uitslag van tabaksproducten in een tijdvak op aangifte moet worden voldaan,
in mindering wordt gebracht het bedrag dat is betaald dan wel verschuldigd
is geworden ter zake van de aanvraag van de accijnszegels die op die tabaksproducten
zijn aangebracht. Deze bepaling leidt ertoe dat van de belasting die op aangifte
te voldoen is in beginsel alleen de accijns en ABB ter zake van het gebruik
in de accijnsgoederenplaats hoeft te worden betaald. In verband hiermee kan
ter zake van de uitslag van tabaksproducten worden volstaan met een kwartaalaangifte,
terwijl voor de overige accijnsgoederen maandelijks aangifte dient te worden
gedaan. In het tweede lid is een soortgelijke regeling opgenomen met betrekking
tot de invoer. In deze situatie zal de verrekening van het op de voet van
artikel 4.54, eerste en tweede lid, betaalde of nog verschuldigde bedrag tot
gevolg hebben dat per saldo op het moment van de invoer van tabaksproducten
geen betaling behoeft plaats te vinden.
 Artikel 4.56
 Het eerste lid bepaalt dat de accijnszegels op de kleinhandelsverpakking
moeten worden aangebracht. Door het banderolle-systeem kan worden geconstateerd
of de tabaksproducten in de heffing zijn betrokken. Het tweede lid bepaalt
welke gegevens moeten zijn vermeld op de accijnszegels. Dit zijn het aantal
stuks en de gegevens over de herkomst van de tabaksproducten. Uit deze gegevens
kan onder meer het bedrag aan accijns worden afgeleid dat bij de uitslag of
bij de invoer van de desbetreffende producten verschuldigd is. Ingevolge het
derde lid worden bij regeling van Onze Minister van Financiën nadere
regels gesteld met betrekking tot de accijnszegels en de verpakkingen van
tabaksproducten. Deze regelen hebben onder meer betrekking op
het vaststellen van de vorm en de kleur van de zegels, op de wijze van verpakking
en op de gegevens op de zegels en de verpakking. Als bijvoorbeeld de accijnsdruk
op tabaksproducten wordt verhoogd zullen de zegels van een nieuwe kleur worden
voorzien. Hierdoor is het mogelijk te constateren naar welk tarief de belasting
verschuldigd is.
 Artikel 4.57
 Dit artikel bevat voor bepaalde gevallen een restitutiemogelijkheid van
het bedrag aan accijns dat ter zake van aangevraagde accijnszegels is voldaan
of verschuldigd is geworden.
 
 Het eerste lid bepaalt dat accijnszegels die nog niet zijn aangebracht
of die verkeerd zijn aangebracht onder de daarvoor gestelde voorwaarden kunnen
worden teruggezonden aan de inspecteur. De zegels mogen alleen worden teruggezonden
indien deze niet beschadigd zijn. Zegels die beschadigd zijn kunnen in bepaalde
gevallen ingevolge het tweede lid onder bij regeling van Onze Minister van
Financiën te stellen voorwaarden en beperkingen onder ambtelijk toezicht
worden vernietigd. Bij het onder ambtelijk toezicht vernietigen van zegels
kan voorts worden gedacht aan het vernietigen van door prijswijziging overbodig
geworden accijnszegels die zijn losgemaakt van de vellen waarin ze zijn verstrekt.
Voor de wijze waarop het bedrag aan accijns wordt verrekend of teruggegeven
voor accijnszegels die zijn teruggezonden of zijn vernietigd onder ambtelijk
toezicht, worden bij regeling van Onze Minister van Financiën regelen
gegeven (derde lid, onderdelen a en c). Hetzelfde geldt voor accijnszegels
die zijn verloren gegaan door overmacht of ongeval (onderdeel b).
 Artikel 4.58
 Op grond van dit artikel kunnen bij algemene maatregel van bestuur regelen
worden gesteld ten aanzien van het vervoer (onderdeel a), het leveren (onderdeel
b) en het voorhanden hebben van accijnsgoederen (onderdeel c). Die regelen
strekken ertoe het mogelijk te maken na te gaan of accijnsgoederen die zich
bevinden buiten een accijnsgoederenplaats, een douane-entrepot of een plaats
voor douane-opslag op regelmatige wijze in de heffing zijn betrokken. In dit
verband wordt met name gedacht aan het stellen van regelen met betrekking
tot gedistilleerd, in het bijzonder aan een systeem van zogenoemde geleidebiljetten.
Hierbij zal gebruik worden gemaakt van door de leverancier opgemaakte vervoersdocumenten
of facturen.
 Artikel 4.59
 Dit artikel voorziet in de mogelijkheid in de vergunning voor een accijnsgoederenplaats
voor tabaksproducten bepalingen op te nemen op grond waarvan bewerkingen of
handelingen met tabaksproducten kunnen plaatsvinden, zonder dat het bedrijf
waar deze bewerkingen en handelingen plaatsvinden een accijnsgoederenplaats
behoeft te zijn en zonder dat het tijdelijk buiten de accijnsgoederenplaats
brengen van die tabaksproducten wordt aangemerkt als uitslag. Aan de goedkeuring
in de vergunning worden voorwaarden gesteld ter verzekering van de heffing.
In de tabaksindustrie kan er behoefte bestaan aan een mogelijkheid om de tabak
elders dan in een accijnsgoederenplaats waar het gereed product wordt vervaardigd,
te laten bewerken. Het kan bijvoorbeeld voorkomen dat bij acties al dan niet
reeds gebanderolleerde tabaksproducten naar een loonbedrijf worden gezonden
voor het bijpakken van folders en dergelijke. 
 Artikel 4.60
 In tegenstelling tot in artikel 4.58 gaat het in dit artikel om een controlebepaling
voor een product dat geen accijnsgoed is, te weten ruwe tabak en gedeeltelijk
tot verbruik bereide tabak. Het gaat hierbij om tabak die nog niet geschikt
is om te worden gerookt. Uit een oogpunt van controle is het echter wenselijk
de handel in en het vervoer van deze tabak te kunnen volgen. Bij algemene
maatregel van bestuur zullen op grond van dit artikel daarvoor regels worden
gesteld. Te denken valt aan een verplichting voor de handelaar tot het bijhouden
van een zodanige administratie dat daaruit op overzichtelijke wijze het voorraadverloop
blijkt van de ruwe tabak en van de gedeeltelijk tot verbruik bereide tabak
en aan wie de tabak is geleverd. Voor het vervoer kan een geleidebiljet worden
voorgeschreven.
 Artikel 4.61
 Teneinde een goede controle te kunnen uitoefenen op het nakomen van de
fiscale verplichtingen is naast een administratieve controle ook de mogelijkheid
van een fysieke controle gewenst. In het eerste lid is bepaald welke plaatsen
aan onderzoek zijn onderworpen. Door deze aanwijzing is de gebruiker van zo’n
plaats ingevolge artikel 8.85 van de Belastingwet BES gehouden toegang te
verlenen aan de inspecteur of een door deze aangewezen ambtenaar. Als plaatsen
zijn aangewezen de accijnsgoederenplaatsen en plaatsen ten aanzien waarvan
het aldaar vervaardigen of voorhanden hebben van accijnsgoederen is onderworpen
aan beperkende bepalingen. Plaatsen waar het voorhanden hebben van accijnsgoederen
aan beperkende bepalingen is onderworpen, zijn voorts plaatsen waar accijnsgoederen
zijn betrokken met vrijstelling van accijns of waarvoor teruggaaf van accijns
is verleend, en plaatsen waar accijnsgoederen mogen worden verwerkt waarvoor
een vrijstelling is verleend.
 
 In het tweede lid is bepaald dat aan onderzoek ook zijn onderworpen vervoermiddelen.
Uiteraard gelden de bepalingen van het eerste en het tweede lid ook voor de
goederen die zich bevinden op, in of aan de plaatsen en de vervoermiddelen
die aan onderzoek zijn onderworpen. Met het in dit artikel bedoelde onderzoek
kan onder meer worden bereikt dat kan worden vastgesteld of de in de administratie
van een accijnsgoederenplaats opgenomen bedrijfshandelingen en de feitelijke
bedrijfshandelingen ten aanzien van die plaats met elkaar in overstemming
zijn. Ook kan worden nagegaan of de vergunninghouder van de accijnsgoederenplaats
of degene aan wie een vergunning voor een vrijstelling is verleend zich bijvoorbeeld
houdt aan de in de onderscheiden vergunningen gestelde voorwaarden. Met de
in het tweede lid opgenomen bepaling dat artikel 8.85, eerste lid van de Belastingwet
BES van overeenkomstige toepassing is, wordt beoogd om de daarin opgenomen
bepalingen ten aanzien van degene die een gebouw of grond in gebruik heeft
ook jegens de bestuurder of de gezagvoerder van een vervoermiddel van toepassing
te laten zijn.
 Artikel 4.62
 In het eerste lid van dit artikel is de bevoegdheid van de inspecteur
opgenomen tot het vorderen van één of meer monsters. De monsters
dienen te zijn genomen overeenkomstig de bij regeling van Onze Minister van
Financiën te stellen voorschriften omtrent het nemen van monsters (tweede
lid). 
 Artikel 4.63
 Ingevolge dit artikel kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
de gevallen worden aangewezen waarin accijnsgoederen zonder verschuldigdheid
van accijns voorhanden mogen zijn in een douane-entrepot of een plaats voor
douane-opslag. Artikel 4.63 strekt ertoe de bevoegdheid te scheppen tot de
aanwijzing van de gevallen waarin de opslag in plaatsen voor douane-opslag
is toegelaten.
 Artikel 4.64
 Het eerste lid bepaalt dat verliezen bij de vervaardiging en de opslag
van accijnsgoederen die een bij regeling van Onze Minister van Financiën
vast te stellen percentage te boven gaan worden aangemerkt als uitslag en
derhalve worden belast tenzij kan worden aangetoond dat en in hoeverre die
goederen niet in de verbruikssfeer zijn gekomen. Het bepaalde in het eerste
lid laat onverlet dat verliezen die optreden bij de vervaardiging of de opslag
van accijnsgoederen, ook al zouden deze het daarvoor vastgestelde percentage
niet te boven gaan, door de vergunninghouder van de accijnsgoederenplaats
nog steeds aannemelijk moeten worden gemaakt. Indien de inspecteur het om
hem bekende redenen, bijvoorbeeld op grond van branchegegevens, niet meer
aannemelijk acht dat bij de vervaardiging of de opslag de verliezen zijn opgetreden
tot de hoogte als is opgegeven dan kan hij overgaan tot naheffing. Worden
de hier bedoelde niet aannemelijke en boven een bepaalde grens niet aangetoonde
verschillen derhalve in de heffing betrokken, dit geldt niet voor verschillen
die ontstaan door het verloren gaan van accijnsgoederen door bijzondere omstandigheden
of vanwege vernietiging onder ambtelijk toezicht.
 
 Op grond van het tweede lid kunnen bij regeling van Onze Minister van
Financiën regelen worden gesteld met betrekking tot door vorenbedoelde
omstandigheden verloren gegane goederen. Bij bijzondere omstandigheden kan
worden gedacht aan calamiteiten in de accijnsgoederenplaats zoals brand. Lek-
en bottelverliezen, breuk en dergelijke worden geacht in de normale verliespercentages
te zijn begrepen. Diefstal van accijnsgoederen wordt niet aangemerkt als een
bijzondere omstandigheid. Bij diefstal vindt er voor de heffing van de accijns
een uitslag plaats die derhalve belast dient te worden met accijns.
 Artikel 4.65
 Deze bepaling maakt het mogelijk bij algemene maatregel van bestuur ter
verzekering van een juiste toepassing van dit hoofdstuk aanvullende regelen
te geven op de in deze wet geregelde onderwerpen. In dit artikel is uitsluitend
voorzien in het vaststellen van regelen ter aanvulling van het in de wet neergelegde
stelsel.
 Artikel 4.66
 Met het oog op het tegengaan van het frauduleus vervaardigen van overige
alcoholhoudende producten is in het eerste lid bepaald dat voor het vervaardigen
en het voorhanden hebben van een distilleertoestel een vergunning van de inspecteur
is vereist. Indien een distilleertoestel binnen een accijnsgoederenplaats
voor overige alcoholhoudende producten wordt vervaardigd of voorhanden is,
is geen afzonderlijke vergunning vereist omdat het toestel dan deel uitmaakt
van de inrichting van zo’n plaats en als zodanig reeds in de vergunning
voor de accijnsgoederenplaats is begrepen. 
 
 Wat onder een distilleertoestel wordt verstaan is geregeld in het tweede
lid. Aangezien, zoals hiervoor is opgemerkt, wordt beoogd te voorzien in een
extra controlemaatregel met betrekking tot het frauduleus vervaardigen van
overige alcoholhoudende producten, dient elke afscheiding van ethanol uit
ethanolhoudende stoffen controleerbaar te zijn. Dit betekent dat in beginsel
het voorhanden hebben van elk toestel dat geschikt is of geschikt kan worden
gemaakt voor de afscheiding van ethanol wordt gebonden aan een vergunning.
De omschrijving van het begrip distilleertoestel is ruim gekozen. Beoogd wordt
buiten twijfel te stellen dat ook voor het vervaardigen van of het voorhanden
hebben van onderdelen van distilleertoestellen een vergunning is vereist.
 Ingevolge het derde lid moet voor het verkrijgen van een vergunning voor
een distilleertoestel een verzoek worden ingediend bij de inspecteur. De inspecteur
beslist bij beschikking op het verzoek om een vergunning, bij aanpassing van
de vergunning en op een verzoek deze in te trekken (vierde lid). Door deze
bepaling kan belanghebbende tegen de beslissing van de inspecteur in bezwaar
en beroep komen.
 
 In het vijfde lid, onderdeel a, is bepaald dat bij regeling van Onze Minister
van Financiën regelen worden gesteld met betrekking tot de in de vergunning
op te nemen voorwaarden. Voor degenen die distilleertoestellen vervaardigen
kunnen die betrekking hebben op bijvoorbeeld het bijhouden van een registratie
zodanig dat daaruit op eenvoudige wijze kan worden afgeleid welke bestemming
de vervaardigde distilleertoestellen zullen krijgen en aan wie de toestellen
zijn geleverd. Voor degenen die distilleertoestellen voorhanden hebben elders
dan in een accijnsgoederenplaats, kunnen die voorwaarden betrekking hebben
op bijvoorbeeld de registratie van de werkzaamheden die met het toestel worden
verricht en een opgave van de plaats waar het toestel zich bevindt. Zonder
nadere bepaling zou ingevolge het eerste en het tweede lid voor een zeer groot
aantal toestellen een vergunning moeten worden verleend. Voor sommige distilleertoestellen
behoeft evenwel wegens een geringe inhoudsruimte of wegens het gebruik daarvan
in bijvoorbeeld ziekenhuizen en laboratoria voor fraude niet te worden gevreesd.
In het vijfde lid, onderdeel b, is daarom uit praktische overwegingen bepaald
dat bij regeling van Onze Minister van Financiën distilleertoestellen
kunnen worden aangewezen waarvoor geen vergunning is vereist. Ingevolge het
zesde lid zijn plaatsen waar distilleertoestellen worden vervaardigd of voorhanden
zijn, onderworpen aan onderzoek.
 Artikel 4.67
 In artikel 4.67 komt het in de landsverordening op distilleerderijen reeds
bestaande verbod op het voorhanden hebben van gedenatureerde alcohol in een
accijnsgoederenplaats (voorheen distilleerderij) terug.
 Artikel 4.69
 Ingevolge artikel 4.56 gelden regels over de wijze waarop accijnszegels
zijn aangebracht en welke informatie deze vermelden. Een correcte vermelding
van de voor de accijnshoogte relevante kenmerken is van belang voor een goede
controle.
 Artikelen 4.68 en 4.70
 In deze artikelen is een verbod opgenomen op het brengen van, van accijnszegels
voorziene tabaksproducten van een accijnsgoederenplaats voor tabaksproducten
naar een andere dergelijke accijnsgoederenplaats. Daarnaast is er een verbod
op het voorhanden hebben van gebruikte accijnszegels door een vergunninghouder
van een accijnsgoederenplaats voor tabaksproducten en op het
betrekken van ongebruikte accijnszegels van of het overdragen van ongebruikte
accijnszegels aan een ander dan de inspecteur. Het doel van deze serie bepalingen
is het banderolle-systeem te garanderen, waarbij de inspecteur controle heeft
over de transacties van accijnszegels. Deze controle is noodzakelijk om frauduleuze
handelingen met accijnszegels te voorkomen.
 Hoofdstuk V Handels- en dienstenentrepots
 Artikel 5.1
 In dit artikel wordt het onderwerp van de bepalingen van dit hoofdstuk
aangegeven.
 Artikel 5.2
 In artikel 5.2, eerste lid, is de definitie van het begrip diensten opgenomen.
In het tweede lid van artikel 5.2 wordt bepaald dat het verrichten van financiële
diensten geen diensten in de zin van dit hoofdstuk zijn. Hierdoor worden financiële
dienstverleners niet toegelaten tot een handels -en dienstenentrepot. Voor
financiële dienstverleners is met name de vestigingsplaatsfictie, bedoeld
in artikel 5.2 van de Belastingwet BES van belang.
 Artikel 5.3
 In artikel 5.3 wordt bepaald dat de Minister van Financiën de bevoegdheid
heeft handels- en dienstenentrepots in te stellen. Dat zijn nauwkeurig omschreven
terreinen. Voorafgaand aan de instelling ervan dient het eilandsbestuur van
het betreffende openbare lichaam te worden gehoord. Het horen is van belang
om het betreffende bestuurscollege dat immers goed op de hoogte is van de
plaatselijke omstandigheden in de gelegenheid te stellen haar visie naar voren
te brengen. Handels- en dienstenentrepots zijn in grote lijnen ontleend aan
de thans geldende Landsverordening economische zones 2000. In deze landsverordening
is de instelling van een economische zone een exclusieve bevoegdheid van de
eilandgebieden die voortvloeit uit hun autonomie binnen het verband van de
Nederlandse Antillen. Nu de grondslag daarvoor vanwege de nieuwe staatsrechtelijke
positie van Bonaire, Sint Eustatius en Saba als openbare lichamen binnen Nederland
is verdwenen alsmede het feit dat de regeling voorziet in een bijzonder regime
dat na ingang van de nieuwe staatkundige verhoudingen onder politieke verantwoordelijkheid
van de Nederlandse minister of staatssecretaris van Financiën kan worden
ingesteld en door de rijksbelastingdienst worden uitgevoerd, wordt de rol
van het bestuurscollege thans op een passende wijze ingevuld. Daarbij dient
ook in ogenschouw te worden genomen dat Nederland verantwoordelijkheid draagt
voor een evenwichtige ontwikkeling van de economieën op genoemde eilanden
waarbij rekening wordt gehouden met het concurrentievermogen van het bedrijfsleven
aldaar en met de noodzaak om toezicht te kunnen uitoefen op het internationale
handelsverkeer. Voor het overige komt het eerste lid van artikel 5.3 overeen
met het eerste lid van artikel 2 van de Landsverordening economische zones
2000.
 
 Het tweede en het derde lid van artikel 2 van de Landsverordening economische
zones 2000 zijn samengevoegd in het tweede lid van artikel 5.3 en het derde
lid van artikel 5.3 komt overeen met het vierde lid van artikel 2 van de Landsverordening
economische zones 2000. De wijzigingen in artikel 5.3, tweede en derde lid,
ten opzichte van artikel 2, tweede tot en met vierde lid, van de Landsverordening
economische zones 2000 zijn slechts van tekstuele aard. Hiermee
worden geen inhoudelijke wijzigingen beoogd.
 Artikel 5.4
 Tot een handels- en dienstenentrepot kunnen alleen bepaalde rechtspersonen
worden toegelaten. De inspecteur is op grond van artikel 5.4, tweede lid,
bevoegd tot de toelating van rechtspersonen tot een handels- en dienstenentrepot.
De toelating is beperkt tot een bedrijf dat zich richt op internationale handel
en dienstverlening. Het gaat om het verrichten van diensten ten behoeve van
buiten de BES eilanden gelegen afnemers of om internationale distributieactiviteiten
ten aanzien van goederen die slechts tijdelijk op de BES eilanden aanwezig
zijn. Binnen een handels- en dienstenentrepot kunnen de verhandelde goederen
worden opgeslagen, verwerkt, bewerkt, gemonteerd, verpakt, tentoongesteld
of anderszins behandeld. De bedoeling is dat de uiteindelijke bestemming van
deze goederen is gelegen buiten de BES eilanden. Levering aan afnemers binnen
de BES eilanden is in beginsel niet toegestaan tenzij de inspecteur hiervoor
een vergunning heeft verleend. Met het opslaan, verwerken, bewerken, monteren,
verpakken, tentoonstellen of anderszins behandelen van de goederen wordt aan
de goederen waarde toegevoegd waarmee deviezen worden gegenereerd. Dit geldt
ook voor het leveren van diensten aan buiten de BES eilanden gevestigde afnemers.
 
 Het tweede lid bepaalt dat voor toelating tot een handels- en dienstenentrepot
een schriftelijk verzoek bij de inspecteur moet worden ingediend en geeft
voorwaarden op grond waarvan toelating wordt verleend. Het bedrijf moet bijdragen
aan de economische ontwikkeling van ten minste één van de BES
eilanden. Voorwaarde is dat het bedrijf duidelijk bijdraagt aan de instroom
van deviezen op de BES eilanden, werkgelegenheid creëert dan wel belangrijke
investeringen op de BES eilanden doet. Uit oogpunt van rechtszekerheid en
rechtsgelijkheid bevat het tweede lid enkele objectieve criteria aan de hand
waarvan de inspecteur zijn beslissing neemt. Allereerst dient het bedrijf
een zekere materiële omvang te hebben. Dit wordt afgemeten aan de behaalde
omzet. Voor internationale dienstverlening geldt een minimum omzet van USD
80 000 per jaar. Een internationaal gericht distributiebedrijf dient
op jaarbasis tenminste een omzet te behalen van USD 800 000. De minimum
omzet voor een dergelijk internationaal distributiebedrijf ligt hoger omdat
hierin mede de kostprijs van de verhandelde goederen is begrepen. Naast de
voorwaarde dat de rechtspersoon een minimum omzet moet behalen, geldt als
aanvullende voorwaarde dat het bedrijf blijvend werk verschaft aan ten minste
drie op Bonaire, Sint Eustatius of Saba geboren Nederlanders die inwoner zijn
van de BES eilanden, op Aruba, Curaçao of Sint Maarten geboren Nederlanders
die inwoner zijn van de BES eilanden, of andere inwoners van de BES eilanden
die voorafgaand aan de indiensttreding bij die onderneming tenminste vijf
jaar onafgebroken inwoner zijn van de BES eilanden, Aruba, Curaçao
of Sint Maarten, óf dat ter zake van de toelating tot een handels-
en dienstenentrepot een investering van ten minste USD 500 000 is gemoeid.
Deze voorwaarden zijn opgenomen in het tweede lid onderdeel b en c.
 
 Het derde lid van artikel 5.4 is nieuw en regelt dat de inspecteur over
de toelating van een rechtspersoon tot een handels- en dienstenentrepot beslist
bij beschikking. Hierdoor staat de fiscale rechtsgang open. Bij de behandeling
van het verzoek zal de inspecteur allereerst onderzoeken of de aard van de
activiteiten overeenstemt met de beschrijving van het eerste lid. Is dat het
geval dan zal de inspecteur toetsen of de rechtspersoon voldoet aan de voorwaarden
van het tweede lid. 
 Er zij nog op gewezen dat in het eerste lid van het onderhavige artikel
ook de voorwaarde is gesteld dat de omzet uitsluitend wordt behaald met de
levering van goederen en diensten aan niet op de BES eilanden woonachtige
of gevestigde personen of aan een in een handels- en dienstenentrepot gevestigd
ander bedrijf. Alleen in het geval daarvoor door de inspecteur in een afzonderlijk
vergunning is verleend kan onder voorwaarden sprake zijn van binnenlandse
leveringen op de BES eilanden. De inspecteur kan daarvoor toestemming verlenen
op grond van artikel 5.8.
 
 Het vierde lid van artikel 5.4 heeft betrekking op de eisen die gesteld
worden aan de administratie van een tot een handels- en dienstenentrepot toegelaten
rechtspersoon. Kort samengevat komt het er op neer dat de rechtspersoon verplicht
is op zodanige wijze een administratie te voeren en te bewaren, dat te allen
tijde de voor de toepassing van dit hoofdstuk benodigde gegevens blijken.
Overigens zijn alle andere wettelijke bepalingen ter zake van boekhoudkundige
en administratieve verplichtingen ook op deze ondernemer van toepassing. Zo
dient de administratie tenminste tien jaar te worden bewaard. Voorts dient
de administratie zodanig te zijn ingericht en bewaard, dat het uitvoeren van
de controle door de inspecteur binnen een redelijke termijn mogelijk is.
 De administratie behoort te worden gevoerd in het Nederlands, Papiaments
of Engels met gebruikmaking van de daarbij gebruikelijke cijfers.
 Artikel 5.5
 De beschikking als bedoeld in artikel 5.4 kan door de inspecteur worden
ingetrokken. De redenen voor intrekking worden opgesomd in het eerste en het
tweede lid. In het derde lid worden regels gesteld omtrent het toekennen van
terugwerkende kracht aan het besluit van de inspecteur tot intrekking van
een beschikking tot toelating van een rechtspersoon tot een handels- en dienstenentrepot.
Het bepaalde in artikel 5.5, eerste tot en met derde lid is ontleend aan artikel
4, eerste tot en met derde lid van de Landsverordening economische zones 2000.
 
 Het vierde lid van artikel 5.5 heeft tot gevolg dat de beslissing van
de inspecteur tot intrekking van een beschikking tot toelating van een rechtspersoon
tot een handels- en dienstenentrepot wordt aangemerkt als een beschikking.
De fiscale rechtsgang staat dan ook open tegen beschikking.
 In het geval een beschikking tot toelating tot een handels- en dienstenentrepot
wordt ingetrokken door de inspecteur wordt in het vijfde lid van artikel 5.5
bepaald dat de desbetreffende rechtspersoon zich binnen zes maanden na intrekking
van beschikking uit het handels- en dienstenentrepot zone dient te verwijderen.
Mocht de rechtspersoon dit niet doen, geschiedt de verwijdering op kosten
van de rechtspersoon. Het bepaalde in artikel 5.5, vijfde en zesde lid is
ontleend aan artikel 4, zesde en zevende lid van de Landsverordening economische
zones 2000.
 Artikel 5.6
 Anders dan in de huidige Landsverordening economische zones 2000 behoort
het beheer en de exploitatie van de nieuwe handels- en dienstenentrepot niet
meer tot de bevoegdheid van de bestuurscolleges of een door hen aangewezen
publiekrechtelijke instelling, naamloze vennootschap of besloten vennootschap
maar van Onze Minister. Vanwege de nieuwe situatie voorziet de regeling betreffende
de handels- en dienstenentrepot in instelling daarvan onder de politieke verantwoordelijkheid
van de Nederlandse minister of staatssecretaris van Financiën en uitvoering
door de rijksbelastingdienst. 
 Artikel 5.7
 De rechtspersonen die zich mogen vestigen in de handels- en dienstenentrepot
hebben te maken met restricties aangaande de goederen die aanwezig mogen zijn
in de handels- en dienstenentrepots. Hierbij moet bijvoorbeeld worden gedacht
aan absoluut verboden goederen zoals vuurwapens en dieren. De goederen die
niet of slechts onder voorwaarden aanwezig mogen zijn, worden te zijner tijd
in een uitvoeringsbesluit opgenomen. Dit artikel is ontleend aan artikel 6
van de Landsverordening economische zones 2000.
 Artikel 5.8
 In het eerste lid is bepaald dat een tot een handels- en dienstenentrepot
toegelaten rechtspersoon geen goederen mag leveren of diensten verrichten
aan personen die wonen of gevestigd zijn op de BES eilanden, tenzij de inspecteur
hiervoor op verzoek van de rechtspersoon een vergunning heeft verleend. De
levering aan personen op de BES eilanden door rechtpersonen die over een dergelijke
vergunning beschikken, heeft tot gevolg dat het goed alsnog wordt geacht te
zijn ingevoerd waardoor dientengevolge accijns bij invoer is verschuldigd
(in geval van accijnsgoederen) en algemene bestedingsbelasting bij invoer.
De verrichting van een dienst aan personen op de BES eilanden door rechtpersonen
die over een dergelijke vergunning beschikken, wordt belast volgens de regels
van de algemene bestedingsbelasting. Hiermee worden deze rechtspersonen in
een gelijke positie gebracht als lokale ondernemers.
 Het tweede lid van artikel 5.8 heeft tot gevolg dat de beslissing van
de inspecteur tot het al dan niet verlenen van een vergunning tot levering
aan personen die wonen of zijn gevestigd op de BES eilanden wordt aangemerkt
als een beschikking. De fiscale rechtsgang staat dan ook open tegen deze beschikking.
 Het derde en vierde lid zijn ontleend aan artikel 7, derde en vierde lid
van de Landsverordening economische zones 2000. Op grond van het derde lid
kunnen bij regeling van Onze Minister van Financiën voorwaarden worden
gesteld aan het verlenen van de vergunning, terwijl in het vierde lid is bepaald
dat de inspecteur in ieder geval de verlening van een vergunning tot levering
aan personen die wonen of zijn gevestigd op de BES eilanden kan weigeren als
het sociaaleconomische belang van de BES eilanden dat vereist.
 Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat in het kader van de algemene bestedingsbelasting
specifieke bepalingen zijn opgenomen ten aanzien van handelingen aan en door
rechtspersonen die zijn toegelaten tot een handels- en dienstenentrepot. Deze
in het kader van de algemene bestedingsbelasting opgenomen bepalingen zijn
neergelegd in hoofdstuk VI van het wetsvoorstel Belastingwet BES.
 Artikel 5.9
 In artikel 5.9 wordt bepaald dat de inspecteur belast is met het toezicht
op de naleving van het bepaalde bij of krachtens dit hoofdstuk. Hiertoe staat
de inspecteur het instrumentarium zoals opgenomen in hoofdstuk II van dit
wetsvoorstel ten dienste.
 Artikel 5.10
 Deze bepaling heeft tot gevolg dat onverminderd de bepalingen in hoofdstuk
II van deze wet, op de bepalingen in de eerste vier afdelingen van dit hoofdstuk
het formele recht en het invorderingsrecht als bedoeld in hoofdstuk VIII van
het wetsvoorstel Belastingwet BES van toepassing is. Het is daarentegen buiten
discussie dat het formele recht en het invorderingsrecht zoals
opgenomen in hoofdstuk II van dit wetsvoorstel van toepassing op de laatste
twee afdelingen (afdeling 5 en 6) omdat deze twee afdelingen rechtstreeks
betrekking hebben op aangelegenheden die kunnen spelen op het moment van invoer
van goederen. Overigens is de rechtsgang voor alle hoofdstukken in dit hoofdstuk
wel dezelfde. Via bezwaar bij de inspecteur staat beroep open bij de Raad
van beroep voor belastingzaken.
 Hoofdstuk VI Slotbepaling
 Artikel 6.1
 In artikel 6.1 is de citeertitel van deze wet neergelegd. Deze wet kan
worden aangehaald als «Douane- en Accijnswet BES».
 Artikel 6.2
 Artikel 6.2 is de inwerkingtredingsbepaling van dit voorstel van wet.
Deze wet treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip,
dat voor de verschillende onderdelen van de wet verschillend kan worden vastgelegd.
Hierdoor is het onder meer mogelijk de accijnsheffing op rooktabak, sigaren
en cigarillo’s en wijn later in werking te laten treden dan de overige
onderdelen van deze wet.
 
 De staatssecretaris van Financiën,
 J. C. de Jager
 De staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
 A. Th. B. Bijleveld-Schouten 
 
 
 
 
 Bijlage bij Kamerstukken II 2006/07, 30 800 IV, nr. 5.
 
 
 Trb. 2001, 162.
 
 
 Bedoelde resolutie is gepubliceerd op de website van de WDO: www.wcoomd.org.
 
 
 Besluit 2001/822/EG van de Raad van 27 november 2001 betreffende
de associatie van de LGO met de Europese Gemeenschap (Pb L 314 van 30 november
2001, p. 1 tot en met 77).
 
 
 Stcrt. 2000, 90 en Kamerstukken II 1996/97, 24 036, nr. 64.
 
 
 Stcrt. 2000, 90 en Kamerstukken II 1996/97, 24 036, nr. 64.
 
 
 Trb. 1975, 91.
 
 
 Stb. 1999, 299.