Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 10 september 2025.#Berliner Verkehrsbetriebe (BVG) tegen Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie.#Uniemerk – Aanvraag voor een Uniemerk dat bestaat in een klank van een melodie – Absolute weigeringsgrond – Onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001.#Zaak T-288/24.
Court of Justice — Uitspraak 
Datum: 2025-09-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: EU-recht


ARREST VAN HET GERECHT (Tweede kamer)
 10 september 2025 (
 *1
 )
 „Uniemerk – Aanvraag voor een Uniemerk dat bestaat in een klank van een melodie – Absolute weigeringsgrond – Onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”
 In zaak T‑288/24,
 
 Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), gevestigd te Berlijn (Duitsland), vertegenwoordigd door S. Jaworski, advocaat,
 verzoekster,
 tegen
 
 Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), vertegenwoordigd door D. Stoyanova-Valchanova als gemachtigde,
 verweerder,
 wijst
 HET GERECHT (Tweede kamer),
 samengesteld als volgt: A. Marcoulli, president, V. Tomljenović en L. Spangsberg Grønfeldt (rapporteur), rechters,
 griffier: R. Ūkelytė, administrateur,
 gezien de stukken, met name de schriftelijke vragen van het Gerecht aan partijen en hun op 30 januari 2025 ter griffie van het Gerecht neergelegde antwoorden op deze vragen,
 na de terechtzitting op 28 maart 2025,
 het navolgende
 
 Arrest
 
 
 
 
 
 
 1
 
 
 Met haar beroep krachtens artikel 263 VWEU vordert verzoekster, Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), vernietiging van de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 2 april 2024 (zaak R 2220/2023‑5) (hierna: „bestreden beslissing”).
 
 
 
 
 Voorgeschiedenis van het geding
 
 
 
 
 
 
 2
 
 
 Op 15 maart 2023 heeft verzoekster bij het EUIPO een Uniemerkaanvraag ingediend voor het klankteken bestaande uit een klank van een melodie die via de volgende hyperlink kan worden beluisterd:
 <audiobestand van het aangevraagde merk>
 
 
 
 
 
 
 
 
 3
 
 
 Het merk werd aangevraagd ter aanduiding van diensten die behoren tot klasse 39 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd. Die diensten zijn omschreven als volgt: „Transport; personenvervoer; verpakking van waren; opslag van waren; organisatie van reizen”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 4
 
 
 Bij beslissing van 3 oktober 2023 heeft de onderzoeker de aanvraag tot inschrijving van dit merk afgewezen op grond van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).
 
 
 
 
 
 
 
 
 5
 
 
 Op 6 november 2023 heeft verzoekster bij het EUIPO beroep ingesteld tegen de beslissing van de onderzoeker.
 
 
 
 
 
 
 
 
 6
 
 
 Bij de bestreden beslissing heeft de kamer van beroep het beroep in zijn geheel verworpen op grond van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001. De kamer van beroep was in wezen van oordeel dat het aangevraagde merk zo kort en banaal was dat het geenszins pregnant was en door de consument niet kon worden herkend als een aanduiding van de commerciële herkomst van de erdoor aangeduide diensten.
 
 
 
 
 Conclusies van partijen
 
 
 
 
 
 
 7
 
 
 Verzoekster verzoekt het Gerecht:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de bestreden beslissing te vernietigen;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 het EUIPO te verwijzen in de kosten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 8
 
 
 Het EUIPO verzoekt het Gerecht:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 het beroep te verwerpen;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 verzoekster te verwijzen in de kosten indien er een terechtzitting wordt gehouden.
 
 
 
 
 
 
 
 In rechte
 
 
 
 
 
 
 9
 
 
 Verzoekster voert één middel aan, te weten schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001. Zij voert in wezen aan dat de kamer van beroep de kenmerken van het aangevraagde merk, die nochtans typisch zijn en in overeenstemming zijn met de aanwijzingen in de beslissingspraktijk en de richtsnoeren betreffende het onderzoek bij het EUIPO op het gebied van klankmerken, niet correct heeft beoordeeld.
 
 
 
 
 
 
 
 
 10
 
 
 Het EUIPO betwist verzoeksters betoog en stelt dat de kamer van beroep in de bestreden beslissing terecht heeft vastgesteld dat het aangevraagde merk elk onderscheidend vermogen miste in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001.
 
 
 
 
 
 
 
 
 11
 
 
 Volgens artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001 wordt inschrijving geweigerd van merken die elk onderscheidend vermogen missen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 12
 
 
 Het onderscheidend vermogen van een merk in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001 houdt in dat dit merk het mogelijk maakt de waar of de dienst waarvoor de inschrijving is aangevraagd als afkomstig van een bepaalde onderneming te identificeren en dus deze waar of deze dienst van die van andere ondernemingen te onderscheiden [arresten van 13 september 2016, Globo Comunicação e Participações/EUIPO (Klankmerk),T‑408/15, EU:T:2016:468, punt 37, en 7 juli 2021, Ardagh Metal Beverage Holdings/EUIPO (Combinatie van geluiden bij het openen van een blikje koolzuurhoudende drank),T‑668/19, EU:T:2021:420, punt 17].
 
 
 
 
 
 
 
 
 13
 
 
 Tekens die elk onderscheidend vermogen missen in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001, worden geacht ongeschikt te zijn om de wezenlijke functie van het merk te vervullen, te weten de herkomst van de waar of dienst aan te geven zodat de consument die de door dit merk aangeduide waar heeft verkregen of aan wie de door dit merk aangeduide dienst is verleend, bij een latere aankoop of opdracht die keuze kan herhalen in geval van een positieve ervaring, of een andere keuze kan maken in geval van een negatieve ervaring (zie in die zin arresten van 13 september 2016, Klankmerk,T‑408/15, EU:T:2016:468, punt 38, en 7 juli 2021, Combinatie van geluiden bij het openen van een blikje koolzuurhoudende drank,T‑668/19, EU:T:2021:420, punt 18).
 
 
 
 
 
 
 
 
 14
 
 
 Het onderscheidend vermogen van een merk moet worden beoordeeld ten aanzien van de waren of diensten waarvoor de inschrijving is aangevraagd, uitgaande van de perceptie ervan door het relevante publiek (zie in die zin arresten van 13 september 2016, Klankmerk,T‑408/15, EU:T:2016:468, punt 39, en 7 juli 2021, Combinatie van geluiden bij het openen van een blikje koolzuurhoudende drank,T‑668/19, EU:T:2021:420, punt 19).
 
 
 
 
 
 
 
 
 15
 
 
 Een minimaal onderscheidend vermogen is evenwel voldoende om de in artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001 genoemde weigeringsgrond uit te sluiten (arrest van 13 september 2016, Klankmerk,T‑408/15, EU:T:2016:468, punt 40).
 
 
 
 
 
 
 
 
 16
 
 
 Voorts zij eraan herinnerd dat de criteria ter beoordeling van het onderscheidend vermogen dezelfde zijn voor alle categorieën merken, aangezien artikel 7, lid 1, van verordening 2017/1001 geen onderscheid maakt tussen deze verschillende categorieën. De criteria ter beoordeling van het onderscheidend vermogen van klankmerken verschillen dus niet van die welke voor andere categorieën merken gelden (zie arrest van 7 juli 2021, Combinatie van geluiden bij het openen van een blikje koolzuurhoudende drank,T‑668/19, EU:T:2021:420, punt 23 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 17
 
 
 Uit de rechtspraak blijkt ook dat het klankteken waarvan om inschrijving wordt verzocht over een zekere pregnantie moet beschikken, waardoor de betrokken consument het kan opvatten en beschouwen als merk en niet als element van functionele aard of als aanduiding zonder eigen intrinsieke kenmerken. Deze consument moet het klankteken bijgevolg aldus opvatten dat het identificatievermogen bezit, in die zin dat het als merk zal kunnen worden geïdentificeerd (zie arrest van 7 juli 2021, Combinatie van geluiden bij het openen van een blikje koolzuurhoudende drank,T‑668/19, EU:T:2021:420, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 18
 
 
 Terwijl het publiek de gewoonte heeft woord- of beeldmerken op te vatten als tekens die de commerciële herkomst van de waren of diensten aanduiden, geldt dit niet noodzakelijkerwijs wanneer het teken alleen bestaat uit een klankelement. Niettemin dient te worden vastgesteld dat het voor sommige waren en diensten niet ongebruikelijk is dat de consument deze identificeert door een klankelement. In dit verband moet er ook rekening mee worden gehouden dat de gewoonten in een economische sector niet vaststaan, maar mettertijd in bepaalde omstandigheden zelfs zeer dynamisch kunnen veranderen (zie in die zin arresten van 13 september 2016, Klankmerk,T‑408/15, EU:T:2016:468, punten 42‑44, en 7 juli 2021, Combinatie van geluiden bij het openen van een blikje koolzuurhoudende drank,T‑668/19, EU:T:2021:420, punten 25 en 26).
 
 
 
 
 
 
 
 
 19
 
 
 Verzoeksters argumenten moeten in het licht van deze overwegingen worden onderzocht.
 
 
 
 
 
 
 
 
 20
 
 
 In casu komt verzoekster niet op tegen de beoordeling van de kamer van beroep dat de door het aangevraagde merk aangeduide diensten gericht zijn tot het grote publiek van de Europese Unie. Er is geen reden om deze beoordeling in twijfel te trekken.
 
 
 
 
 
 
 
 
 21
 
 
 Wat de beoordeling van het onderscheidend vermogen van het aangevraagde merk betreft, heeft de kamer van beroep opgemerkt dat het aangevraagde merk „een klankteken van twee seconden [was] dat [bestond] uit een eenvoudige opeenvolging van vier verschillende waarneembare klanken”. De kamer van beroep was dan ook van mening dat het aangevraagde merk „zo kort en banaal [was] dat [het] geenszins pregnant [was] en ook niet een zekere herkenbaarheid [had] zodat de betrokken consument het kon beschouwen als een aanduiding van de herkomst en niet louter als een functioneel element of als een aanduiding zonder boodschap”. Dienaangaande heeft de kamer van beroep erop gewezen dat het aangevraagde merk weliswaar „[verschilde] van de andere in de vervoersector gebruikte jingles”, maar dat dit verschil „op zich niet [volstond] om het onderscheidend vermogen te verlenen”, aangezien „[h]et onderscheidend vermogen van een klankmerk […] uitsluitend [moest] worden vastgesteld op grond van het vermogen van het merk om de waar of dienst waarvoor de inschrijving [was] aangevraagd als afkomstig van een bepaalde onderneming te identificeren en dus om deze waar of dienst van die van andere ondernemingen te onderscheiden”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 22
 
 
 Aldus heeft de kamer van beroep, om tot de slotsom te komen dat het aangevraagde merk onderscheidend vermogen miste, in wezen geoordeeld dat het „uiterst kort (twee seconden) en eenvoudig (vier waarneembare klanken) [was]”, zodat dit merk „als zodanig niet in staat [was] een boodschap over te brengen die de consument zich [zou] kunnen herinneren”, aangezien het„enkel [zou] worden opgevat als een functioneel klankelement dat bedoeld is om de aandacht van de luisteraar te vestigen op de daaropvolgende aankondiging of op andere aspecten van de betrokken diensten”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 23
 
 
 Dienaangaande zij opgemerkt dat reeds is geoordeeld dat een klankteken dat buitengewoon eenvoudig was en zich beperkte tot louter de herhaling van twee identieke noten – te weten een klank die lijkt op de beltoon van een telefoon – op zich geen boodschap kon doorgeven die de consument zich kon herinneren, zodat deze het niet zou beschouwen als een merk, tenzij het door gebruik onderscheidend vermogen had verkregen (zie in die zin arrest van 13 september 2016, Klankmerk,T‑408/15, EU:T:2016:468, punt 51 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 24
 
 
 Zoals verzoekster terecht aanvoert, kan evenwel op grond van verschillende elementen worden aangenomen dat de kenmerken van het aangevraagde merk op het gebied van duur en pregnantie eerder het bestaan dan het ontbreken van onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001 en de in de punten 12 tot en met 18 aangehaalde rechtspraak aantonen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 25
 
 
 Wat in de eerste plaats de gewoonten in de betrokken economische sector betreft, is het immers algemeen bekend dat de marktdeelnemers in de vervoersector steeds vaker gebruikmaken van „jingles”, dat wil zeggen van korte klankmotieven, om een door het publiek herkenbare klankidentiteit tot stand te brengen die overeenkomt met de visuele identiteit van een merk, voor de ermee verbonden waren en diensten. Dergelijke klankmerken kunnen ook worden gebruikt om boodschappen die bestemd zijn voor het doelpubliek in te leiden of te begeleiden, hetzij in luchthavenlobby’s of op de perrons van trein- en busstations, voor reclamedoeleinden of in verband met de betrokken diensten. Door deze jingles, waarvan verzoekster verschillende voorbeelden heeft gegeven (zie punt 5, zevende streepje, van de bestreden beslissing), kan de aandacht van de luisteraars worden getrokken in een omgeving die soms lawaaierig kan zijn.
 
 
 
 
 
 
 
 
 26
 
 
 In de tweede plaats zij opgemerkt dat het aangevraagde merk bestaat uit een klank van een melodie waarin vier verschillende waarneembare klanken elkaar opvolgen (zie punt 2 hierboven).
 
 
 
 
 
 
 
 
 27
 
 
 De klank van de melodie waaruit het aangevraagde merk bestaat, houdt geen rechtstreeks verband met de door dit merk aangeduide diensten en blijkt niet te zijn ingegeven door technische of functionele overwegingen. Die klank bestaat namelijk niet uit een geluid dat gewoonlijk optreedt bij het gebruik van vervoersdiensten, zoals bijvoorbeeld het geluid van een passerende metro of trein, of het geluid van een opstijgend vliegtuig. Evenmin is aangetoond dat de klank van de melodie waaruit het aangevraagde merk bestaat, reeds bekend is bij het publiek, zodat kan worden aangenomen dat het om een oorspronkelijk werk gaat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 28
 
 
 In deze context kan worden geoordeeld dat de klank van de melodie waaruit het aangevraagde merk bestaat veeleer tot doel heeft als jingle te dienen, dat wil zeggen – zoals verzoekster terecht benadrukt – als een korte, krachtige klanksequentie die als zodanig onthouden kan worden. Evenzo dient te worden geoordeeld dat de klank van de melodie waaruit het aangevraagde merk bestaat, ondanks de korte duur ervan, die kenmerkend is voor jingles en juist bedoeld is om ze makkelijker te onthouden, de aandacht van het publiek wil vestigen op de commerciële herkomst van de door dit merk aangeduide diensten, overeenkomstig hetgeen in de vervoersector gangbaar is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 29
 
 
 Zoals verzoekster opmerkt, wordt die beoordeling overigens bevestigd door de beslissingspraktijk en de richtsnoeren betreffende het onderzoek bij het EUIPO op het gebied van klankmerken.
 
 
 
 
 
 
 
 
 30
 
 
 Zo is de duur van de klank van de melodie waaruit het aangevraagde merk bestaat vergelijkbaar met die van het Unieklankmerk van de Duitse spoorwegonderneming Deutsche Bahn AG, dat is ingeschreven onder nummer 18800487 en dat kan worden beluisterd via de volgende hyperlink (<EUIPO – eSearch>). Deze melodie heeft net als die van het Unieklankmerk van Deutsche Bahn niets te maken met de bedoelde vervoersdiensten. Dezelfde vaststelling kan worden gedaan wanneer het aangevraagde merk wordt vergeleken met het merk van de onderneming die de luchthaven van München exploiteert (Flughafen München GmbH), dat is ingeschreven onder nummer 17396102 en kan worden beluisterd via de volgende hyperlink (<EUIPO – eSearch>).
 
 
 
 
 
 
 
 
 31
 
 
 Ook twee in deel B, afdeling 4, hoofdstuk 3, punt 15, van de richtsnoeren betreffende het onderzoek bij het EUIPO uiteengezette „[v]oorbeelden van goedgekeurde merken”, die weliswaar niet bindend zijn maar niettemin een referentiebron kunnen zijn wat de praktijk van het EUIPO op het gebied van merken betreft [zie arrest van 8 juni 2022, Muschaweck/EUIPO – Conze (UM), T‑293/21, EU:T:2022:345, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak], zijn relevant voor de beoordeling van de kenmerken van het aangevraagde merk. Deze voorbeelden wijzen er immers op dat twee klankmerken zijn aanvaard, die respectievelijk bestonden uit een „opeenvolging van vier verschillende tonen, die eerst met een kwart dalen en vervolgens stijgen en eindigen op de mediaan” en uit „[d]e eerste twee kortere A-tonen [die] minder krachtig [klinken] dan de volgende lange en hogere C-toon […]”. Dergelijke klanksequenties kunnen worden vergeleken met die van het aangevraagde merk, dat volgens de kamer van beroep uit vier waarneembare klanken bestaat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 32
 
 
 Gelet op de kenmerken van het aangevraagde merk wat de duur, de gebruikte melodie en de waarneembare klanken betreft, alsmede op de verschillende aanwijzingen die het EUIPO in het verleden heeft verstrekt met betrekking tot de rol die deze kenmerken spelen bij de beoordeling van het onderscheidend vermogen van een aangevraagd klankmerk, heeft de kamer van beroep dus blijk gegeven van een onjuiste opvatting door tot de slotsom te komen dat het aangevraagde merk elk onderscheidend vermogen mist omdat het „uiterst kort (twee seconden) en eenvoudig (vier waarneembare klanken)” is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 33
 
 
 Die beoordeling is onjuist, gelet op zowel de gewoonten in de betrokken sector, waarin het belangrijk is om gebruik te kunnen maken van klanken om het doelpubliek in staat te stellen de waren en diensten van een onderneming te identificeren en om aldus een herkenbare klankidentiteit tot stand te brengen, als de elementen die kenmerkend zijn voor het aangevraagde merk, dat juist bedoeld is om bij het publiek over te komen als een korte en krachtige jingle, die kan worden onthouden en aldus kan dienen ter aanduiding van de commerciële herkomst van de betrokken diensten, die uitsluitend met verzoekster zullen worden geassocieerd. Vanuit dit oogpunt vormen noch de duur van het aangevraagde merk, noch de vermeende „eenvoud” of „banaliteit” ervan, die op zich niet belet dat de betrokken melodie kan worden herkend, belemmeringen die als zodanig volstaan om de vaststelling van het ontbreken van elk onderscheidend vermogen te rechtvaardigen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 34
 
 
 In de derde plaats heeft de kamer van beroep op een ander punt blijk gegeven van een onjuiste opvatting door, ter staving van haar oordeel dat het aangevraagde merk onderscheidend vermogen miste, te oordelen dat dit merk „louter een functionele rol” had.
 
 
 
 
 
 
 
 
 35
 
 
 Wat de diensten bestaande in transport of personenvervoer betreft, heeft de kamer van beroep immers opgemerkt dat „het gebruikelijk [was] om vóór de luidsprekeraankondigingen met informatie over de vervoermiddelen een korte klanksequentie te laten horen om de aandacht van de reizigers te vestigen op de aankondiging die op de jingle [volgde]” en dat deze aankondigingen doorgaans werden verspreid in luidruchtige omgevingen, zodat „het voor de luisteraar niet gemakkelijk [was] om de aankondiging te onderscheiden van andere achtergrondgeluiden” en deze met een specifieke onderneming te associëren alvorens eraan gewend te zijn.
 
 
 
 
 
 
 
 
 36
 
 
 In casu blijkt evenwel, zoals verzoekster opmerkt, dat zelfs indien een van de mogelijke wijzen van gebruik van het aangevraagde merk in overweging wordt genomen, zoals de kamer van beroep doet, namelijk het gebruik ervan in een spoorwegstation om de bijbehorende vervoersdienst aan te kondigen, een dergelijk gebruik, ook al heeft het een functionele rol, geenszins verhindert dat het aangevraagde merk zijn functie van aanduiding van de commerciële herkomst van die dienst vervult. Dat is overigens de rol van het aangevraagde merk in een dergelijke context, aangezien de klank van de melodie die dit merk kenmerkt, juist tot doel heeft het doelpubliek in staat te stellen deze dienst en de betrokken onderneming te onderscheiden van de andere diensten die hem kunnen worden aangeboden door andere marktdeelnemers in de vervoersector.
 
 
 
 
 
 
 
 
 37
 
 
 Wat in de vierde plaats de andere door het aangevraagde merk aangeduide diensten betreft, die niet rechtstreeks betrekking hadden op het vervoer, maar op aspecten die daarmee kunnen worden geassocieerd, heeft de kamer van beroep geoordeeld dat dit merk evenmin zijn wezenlijke functie van aanduiding van de commerciële herkomst van die diensten kon vervullen, aangezien „het relevante publiek dat in het kader van deze diensten aan deze zeer korte en eenvoudige opeenvolging van klanken [werd] blootgesteld, hooguit veronderstelde dat de klank verband [hield] met bepaalde aspecten van de dienst (bijvoorbeeld het begin van een aankondiging) of [werd] gebruikt om reclame voor deze diensten te maken”. De overwegingen in de punten 27 tot en met 36 hierboven gelden mutatis mutandis voor de beoordeling door de kamer van beroep wat deze andere diensten betreft. Zoals verzoekster terecht aanvoert, valt in het bijzonder moeilijk in te zien, ten eerste, met welke aspecten van de diensten waarop het aangevraagde merk betrekking heeft, de klank van de melodie waaruit dit merk bestaat, in verband kan worden gebracht, en ten tweede, in welk opzicht het feit dat het aangevraagde klankteken in het kader van reclame voor deze diensten kan worden gebruikt, zich tegen de inschrijving ervan als merk zou verzetten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 38
 
 
 Bijgevolg volgt uit het voorgaande dat de kamer van beroep het onderscheidend vermogen van het aangevraagde merk onjuist heeft beoordeeld in het licht van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001.
 
 
 
 
 
 
 
 
 39
 
 
 Het enige middel dient derhalve te worden aanvaard en de bestreden beslissing dient te worden vernietigd, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de ontvankelijkheid van de documenten die verzoekster voor het eerst voor het Gerecht heeft overgelegd ten bewijze van het gebruik voor reclamedoeleinden van verschillende eerder ingeschreven Unieklankmerken in de vervoersector.
 
 
 
 
 Kosten
 
 
 
 
 
 
 40
 
 
 Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 41
 
 
 Aangezien het EUIPO in het ongelijk is gesteld, dient het overeenkomstig de vordering van verzoekster te worden verwezen in de kosten.
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 HET GERECHT (Tweede kamer),
 rechtdoende, verklaart:
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 1)
 
 
 
 
 De beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 2 april 2024 (zaak R 2220/2023‑5) wordt vernietigd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 2)
 
 
 
 
 Het EUIPO wordt verwezen in de kosten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 Marcoulli
 
 
 Tomljenović
 
 
 Spangsberg Grønfeldt
 
 
 Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 10 september 2025.
 ondertekeningen
 
 
 
 
 
 
 (
 *1
 )	Procestaal: Duits.