ECLI:NL:HR:2000:AA8106, Hoge Raad, 03-11-2000, C99/035HR
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2000-11-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: -

3 november 2000
      Eerste Kamer
      Nr. C99/035HR
    
    
    
      Hoge Raad der Nederlanden
      Arrest
    
    
    in de zaak van:
    
    DE ONTVANGER VAN DE BELASTINGDIENST/ONDERNEMINGEN GOES, VESTIGING TERNEUZEN, gevestigd te Terneuzen,
    
    EISER tot cassatie,
    
    advocaat: mr. J.E. Molenaar,
    
    t e g e n
    
    [Verweerster], wonende te [woonplaats],
    
    VERWEERSTER in cassatie,
    
    
      advocaat: mr. A.H. Vermeulen.
      1. Het geding in feitelijke instanties
    
    
    
      Eiser tot cassatie - verder te noemen: de Ontvanger - heeft bij exploit van 25 oktober 1995 verweerster in cassatie - verder te noemen: [verweerster] - gedagvaard voor de Rechtbank te Dordrecht en gevorderd [verweerster] te veroordelen om aan de Ontvanger te betalen (primair)
      ƒ 119.158,--, althans (subsidiair voor het geval de primaire vordering wordt afgewezen)
      ƒ 34.551,--, vermeer-derd met de invorderingsrente over dit bedrag sedert 16 oktober 1995.
      [Verweerster] heeft de vordering gemotiveerd bestreden.
      De Rechtbank heeft bij vonnis van 5 februari 1997 de vordering afgewezen.
      Tegen dit vonnis heeft de Ontvanger hoger beroep ingesteld bij het Gerechtshof te 's-Gravenhage.
      Bij arrest van 20 augustus 1998 heeft het Hof het bestreden vonnis bekrachtigd.
      Het arrest van het Hof is aan dit arrest gehecht.
    
    
    2. Het geding in cassatie
    
    
      Tegen het arrest van het Hof heeft de Ontvanger beroep in cassatie ingesteld. De cassatiedagvaarding is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      [Verweerster] heeft geconcludeerd tot verwerping van het beroep.
      De zaak is voor partijen toegelicht door hun advocaten.
      De conclusie van de Advocaat-Generaal Wesseling- van Gent strekt tot verwerping van het beroep.
    
    
    3. Beoordeling van het middel
    
    3.1 In cassatie kan worden uitgegaan van de feiten die zijn vermeld in de punten 1.1 - 1.7 van de conclusie van de Advocaat-Generaal Wesseling-van Gent.
    
    
      3.2 Stellende dat [verweerster] gedurende de periode 27 juni 1987 tot en met 3 juli 1988 bestuurder is geweest van Rekrea en dat zij ingevolge art. 33 Iw 1990 aansprakelijk is voor het gedeelte van de verschuldigde kansspelbelasting dat betrekking heeft op die periode en dat zij geen steekhoudende redenen voor disculpatie heeft aangevoerd, heeft de Ontvanger de onder 1 vermelde vordering ingesteld. [Verweerster] heeft de vordering gemotiveerd betwist.
      De Rechtbank heeft de vordering afgewezen. Het Hof heeft dit vonnis bekrachtigd.
    
    
    3.3 Het Hof heeft in zijn rov. 4.3 - 4.5 geoordeeld dat het beroep van [verweerster] op art. 33 lid 4 Iw 1990, te weten dat het niet aan haar is te wijten dat de kansspelbelasting over de in 3.2 bedoelde periode niet is voldaan, gegrond is.
    
    3.4  's Hofs in zijn rov. 4.3 - 4.5 vervatte oordelen moeten als volgt worden begrepen.
    
    (a) In de voor de onderhavige procedure van belang zijnde periode was de verschuldigdheid van kansspelbelasting door Rekrea onzeker.
    
    (b) De fiscus is in voormelde periode akkoord gegaan met aangifte en afdracht van omzetbelasting door Rekrea.
    
    (c) De fiscus heeft daarbij zelfs nog volhard na augustus 1988, niettegenstaande dat in de resolutie van de Staatssecretaris van Financiën van 28 augustus 1986, nr. 286-5379, gepubliceerd in Vakstudie Nieuws van 27 september 1986, is medegedeeld dat er "vooralsnog" van dient te worden uitgegaan dat het Golden Ten-spel een kansspel is en dus is vrijgesteld van omzetbelasting, en dat op 17 april 1986 in antwoord op kamervragen van de zijde van de bewindslieden van het ministerie van financiën reeds was medegedeeld dat het Golden Ten-spel aan kansspelbelasting was onderworpen.
    
    (d) Nog in augustus 1988 is tussen de voorzitter van Rekrea, [betrokkene A], en de Ontvanger de afspraak gemaakt dat een uitspraak van de Hoge Raad zou worden afgewacht voor een antwoord op de vraag of Rekrea al dan niet kansspelbelasting verschuldigd zou zijn.
    
    (e) In het licht van de onder (a) - (d) vermelde feiten en omstandigheden behoefde [verweerster] in de periode dat zij bestuurslid was van Rekrea niet erop bedacht te zijn dat Rekrea in plaats van omzetbelasting kansspelbelasting verschuldigd zou zijn. Daaruit volgt tevens dat [verweerster] ook geen verwijt ervan gemaakt kan worden dat in de desbetreffende periode geen reserveringen voor een eventueel verschuldigde kansspelbelasting zijn gemaakt. 
    
    3.5 In 's Hofs hiervóór in 3.4 onder (e) weergegeven oordeel ligt besloten het oordeel dat het niet aan [verweerster] is te wijten dat de bedoelde kansspelbelasting niet is voldaan. Dit oordeel geeft niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Het is voorts zozeer verweven met waarderingen van feitelijke aard dat het voor het overige in cassatie niet op juistheid kan worden getoetst. Het is ook niet onbegrijpelijk, noch onvoldoende gemotiveerd. Hierop stuiten alle klachten van het middel af. Daarbij verdient nog opmerking dat het Hof bij de hiervóór in 3.4 onder (c) en (d) vermelde omstandigheden kennelijk en niet onbegrijpelijk voor ogen heeft gehad dat het feit dat de fiscus nog in augustus 1988 de onder (d) bedoelde afspraak maakte en dat de fiscus na augustus 1988 nog akkoord is gegaan met aangifte en afdracht van omzetbelasting niettegenstaande hetgeen vermeld is onder (c), steun biedt voor het oordeel dat [verweerster] in de daaraan voorafgaande periode dat zij bestuurslid was van Rekrea, niet erop bedacht behoefde te zijn dat kansspelbelasting verschuldigd zou zijn.
    
    4. Beslissing
    
    
      De Hoge Raad:
      verwerpt het beroep;
      veroordeelt de Ontvanger in de kosten van het geding in cassatie, tot op deze uitspraak aan de zijde   van [verweerster] begroot op ƒ 1.993,90 aan verschotten en ƒ 3.000,-- voor salaris.
    
    
    Dit arrest is gewezen door de vice-president F.H.J. Mijnssen als voorzitter en de raadsheren          R. Herrmann, A.E.M. van der Putt-Lauwers, J.B. Fleers en P.C. Kop, en in het openbaar uitgesproken door de raadsheer W.H. Heemskerk op 3 november 2000.