Goedkeuring en uitvoering van het op 31 oktober 2009 te Tilburg totstandgekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk België over de terbeschikkingstelling van een penitentiaire inrichting in Nederland ten behoeve van de tenuitvoerlegging van bij Belgische veroordelingen opgelegde vrijheidsstraffen (Trb. 2009, 202); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST137286
 2009-2010
 
 32 215
 Goedkeuring en uitvoering van het op 31 oktober 2009 te Tilburg
totstandgekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk
België over de terbeschikkingstelling van een penitentiaire inrichting
in Nederland ten behoeve van de tenuitvoerlegging van bij Belgische veroordelingen
opgelegde vrijheidsstraffen (Trb. 2009, 202)
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 ALGEMEEN
 Het advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vijfde lid jo vierde lid, onder
b, van de Wet op de Raad van State).Met dit wetsvoorstel wordt de goedkeuring
voorgesteld van het op 31 oktober 2009 te Tilburg tot stand gekomen Verdrag
tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk België over de
terbeschikkingstelling van een penitentiaire inrichting in Nederland ten behoeve
van de tenuitvoerlegging van bij Belgische veroordelingen opgelegde vrijheidsstraffen
(Trb. 2009, 202). Verder strekt het wetvoorstel ertoe enige wettelijke voorzieningen
te treffen ten einde uitvoering te kunnen geven aan dit verdrag.
 
 Het verdrag is het resultaat van het overleg met België, genoemd
in de brief van 19 mei 2009 aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal betreffende
het «Masterplan gevangeniswezen 2009–2014» (Kamerstukken
II 2008/09, 24 587, nr. 341). Zoals bij het overleg met de Tweede Kamer
van 1 juli en 10 september 2009 over dit Masterplan is aangegeven,
heeft het Nederlandse gevangeniswezen een overschot aan capaciteit. Door het
beschikbaar stellen van Nederlandse detentiecapaciteit aan België kan
de geplande sluiting van de penitentiaire inrichtingen Noordsingel en Bankenbosch
als gevolg van het Masterplan op een later tijdstip plaatsvinden. Daardoor
is meer tijd beschikbaar om het betrokken personeel van de Dienst Justitiële
Inrichtingen (voortaan: DJI) van werk naar werk te begeleiden. De personele
consequenties van het Masterplan gevangeniswezen kunnen aldus worden beperkt
(Kamerstukken II 2008/09, 24 587, nr. 358 en nr. 364).
 
 De reden dat met België een verdrag kon worden gesloten, is dat het
Belgische gevangeniswezen in precies tegenovergestelde omstandigheden verkeert
en met een groot tekort aan celcapaciteit kampt. Half mei 2009 maakte de Belgische
Minister van Justitie eveneens een masterplan voor het Belgische gevangeniswezen
bekend. Belangrijk onderdeel daarvan vormt een groot bouwprogramma van zeven
nieuwe inrichtingen. De bestaande nood in België is echter
zo groot, dat daar een acute behoefte aan meer celcapaciteit bestaat.
 
 Overleg met de Belgische Minister van Justitie, begin april 2009, heeft
tot de conclusie geleid dat een deel van de problemen in beide landen kon
worden opgelost door een bijzondere vorm van samenwerking. Die zou er in moeten
bestaan dat Nederland tijdelijk aan België celcapaciteit ter beschikking
zou stellen voor de Belgische strafexecutie.
 
 In de afgelopen maanden zijn vervolgens de juridische, organisatorische
en financiële mogelijkheden uitgewerkt om dit idee uit te voeren en kon
overeenstemming worden bereikt over de terbeschikkingstelling van de penitentiaire
inrichting te Tilburg (voortaan: PI Tilburg) aan de Belgische autoriteiten
voor de tenuitvoerlegging van Belgische vrijheidsstraffen. Gedurende deze
terbeschikkingstelling zal Nederland zelf geen gebruik van de PI Tilburg kunnen
maken. De keuze voor de PI Tilburg is primair ingegeven door de geografische
ligging van deze inrichting ten opzichte van België en penitentiaire
inrichtingen aldaar. Voorts was het beveiligingsregime van de PI Tilburg en
de aldaar beschikbare capaciteit van meer dan 500 detentieplaatsen van belang.
 
 Kort samengevat houdt de bereikte overeenstemming in, dat Nederland, tegen
betaling door België, de PI Tilburg en eigen personeel ter beschikking
stelt en bovendien het gehele beheer van de inrichting zal blijven verzorgen.
België zal de PI Tilburg gebruiken om in België opgelegde vrijheidsstraffen
ten uitvoer te leggen volgens de regels van het Belgische recht en onder leiding
van een Belgische directie. Een en ander is nader uitgewerkt in het voorliggende
verdrag.
 
 Voor de goede orde wordt hier opgemerkt dat de PI Tilburg een Nederlandse
gevangenis blijft, die tijdelijk een bijzondere gebruiksbestemming krijgt.
Het terrein van de penitentiaire inrichting wordt daarmee geen Belgisch grondgebied,
maar blijft Nederlands grondgebied. Gelet op deze situatie is in het verdrag
nauwkeurig vastgelegd in hoeverre Belgisch recht kan worden toegepast in de
PI Tilburg en welke Belgische autoriteiten binnen de inrichting in hun officiële
capaciteit kunnen optreden.
 
 Naar Belgisch recht fungeert de PI te Tilburg als een bijhuis, oftewel
dependance, van de strafinrichting te Wortel in België (voortaan: SI
Wortel). Deze juridische constructie is zowel feitelijk als juridisch van
belang voor België. De SI Wortel ligt op een afstand van een paar kilometer
van de Nederlands-Belgische grens en zal naast zijn reguliere taak ook dienen
als transito plaats voor Belgische gedetineerden die naar de PI Tilburg worden
overgebracht en vice versa. De gedetineerden worden
in de SI Wortel administratief ingeschreven en blijven na hun overbrenging
administratief onder de SI Wortel vallen. Tussen de Belgische directie van
de PI Tilburg en de directie van de SI Wortel zal een zeer nauwe samenwerking
plaatsvinden betreffende de gedetineerdenzorg in de PI Tilburg.
 
 Gedetineerden zullen vanuit België naar de PI Tilburg moeten worden
overgebracht en voor het einde van hun straf ook weer naar België moeten
worden overgebracht. Verder kan het noodzakelijk zijn dat er gedetineerden
ten tijde van het ondergaan van hun straf tijdelijk naar België worden
teruggebracht, bijvoorbeeld voor hun verhoor met het oog op beslissingen omtrent
de verdere tenuitvoerlegging van hun straf of in verband met verlofgang. Gelet
op het feit dat de PI Tilburg een normaal werkende inrichting zal worden met
ruim 500 gedetineerden, zal er sprake zijn van een zeer regelmatig vervoer
tussen de PI Tilburg en de strafinrichting te Wortel. Het vervoer van de gedetineerden
zal door Nederlandse ambtenaren worden uitgevoerd die door de Minister van
Justitie daartoe zijn aangewezen. Dit zijn ambtenaren van de Dienst
Vervoer en Ondersteuning van de DJI (voortaan: de DV&O). Dit is conform
het vaste beleid van Nederland ten aanzien van personen die op last van de
internationale tribunalen in Nederland zijn gedetineerd. Normaal gesproken
zou dit vervoer alleen op Nederlands grondgebied plaatsvinden. Echter, dat
is voor de toepassing van dit verdrag niet toereikend. Aan de Nederlands-Belgische
grens, in de onmiddellijke nabijheid van de PI Tilburg of de SI Wortel, ontbreekt
enigerlei infrastructuur om gedetineerden in een beveiligde omgeving over
te laten stappen van Nederlands vervoer naar Belgisch vervoer. Aangezien bij
vervoer veiligheid voorop staat, is er voor gekozen dat het vervoer door de
Nederlandse ambtenaren op Belgisch grondgebied wordt voortgezet tot in de
SI Wortel. Dit optreden van Nederlandse ambtenaren op Belgisch grondgebied
wordt gelegitimeerd door een specifieke bepaling in het verdrag, artikel 11.
 
 Hoewel dit verdrag gaat over de tenuitvoerlegging van vrijheidsstraffen
zijn er toch raakvlakken met het strafrecht die regeling behoefden. Hoofdstuk
III van het verdrag bevat dan ook strafrechtelijke bepalingen. Dit betreft
in de eerste plaats de behandeling van strafbare feiten die binnen de PI Tilburg
worden gepleegd. Aangezien deze feiten op Nederlands grondgebied worden gepleegd,
is het Nederlandse strafrecht daarop van toepassing. In overleg met het Nederlandse
openbaar ministerie is daarom in artikel 15 een uitvoerige regeling opgenomen
waarin centraal staat dat uitsluitend de Nederlandse politie en het Nederlandse
openbaar ministerie bevoegd zijn daarnaar onderzoek in te stellen en te beslissen
over de gevolgen die daaraan worden verbonden. Daarbij is het overigens zeer
wel denkbaar dat indien de verdachte een Belgische gedetineerde is en het
geen feit betreft waardoor de Nederlandse rechtsorde ernstig is geschokt,
de strafvervolging na een kort onderzoek wordt overgedragen aan de Belgische
autoriteiten.
 Een tweede, niet onbelangrijk aspect met strafrechtelijke raakvlakken
betreft de gevallen waarin een gedetineerde uit de PI Tilburg tijdens zijn
detentie buiten de PI Tilburg op Nederlands grondgebied geraakt. Dit kan zich
voordoen in geval van ontvluchting, maar ook indien betrokkene naar een Nederlands
ziekenhuis moet worden overgebracht of op last van de Nederlandse officier
van justitie is aangehouden naar aanleiding van een binnen de PI Tilburg gepleegd
strafbaar feit. Er bestaat, gelet op het feit dat een gedetineerde uit hoofde
van een Belgisch vonnis was gedetineerd, niet zonder meer een titel voor de
Nederlandse autoriteiten om tegen betrokkene op te treden indien hij niet
vrijwillig wil terug keren naar de PI Tilburg. Met het oog daarop is een bijzondere
titel gecreëerd. Op deze kwestie zal nader worden ingegaan bij de desbetreffende
artikelen.
 Verder is rekening gehouden met de situatie dat tijdens zijn detentie
in de PI Tilburg wordt vastgesteld dat de Belgische of Nederlandse autoriteiten
wegens andere strafbare feiten een onderzoek tegen de gedetineerde hebben
ingesteld of willen instellen. Verwezen wordt naar artikel 17.
 Ten slotte is, in artikel 18, geregeld dat Nederland verzoeken van derde
staten om uitlevering of rechtshulp met betrekking tot een gedetineerde in
de PI Tilburg zal doorgeleiden aan de Belgische autoriteiten. Het ligt in
het voornemen om te zijner tijd de EU-lidstaten en de verdragspartijen bij
de verdragen van de Raad van Europa betreffende uitlevering en rechtshulp
in algemene zin hierover te informeren.
 ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
 Artikel 1
 Artikel 1 van het onderhavige wetsvoorstel betreft de goedkeuring van
het verdrag. In aanvulling op de uiteenzetting in het algemeen deel van deze
memorie, volgt hier de artikelsgewijze toelichting op de bepalingen van het
verdrag.
 Artikel 1
 Deze bepaling bevat de definities die grotendeels voor zichzelf spreken.
Ter toelichting wordt nog het volgende opgemerkt.
 Uit de onderdelen c en d blijkt dat het directoraat-generaal
Penitentiaire Inrichtingen van de Federale Overheidsdienst Justitie, zijnde
het Belgische equivalent van het Nederlandse ministerie van Justitie, als
counterpart van de Nederlandse DJI zal optreden. Beide diensten hebben het
voornemen om voor de looptijd van het verdrag vaste contactpersonen/projectleiders
aan te stellen met het oog op de goede uitvoering van het verdrag.
 Op de betekenis van bijhuisstatus van de PI Tilburg, naar Belgisch recht,
opgenomen in onderdeel e, is in het algemeen deel
van deze memorie al ingegaan. Ter voorkoming van misverstanden wordt hier
nog opgemerkt, dat de bijhuisstatus van de PI Tilburg ook naar Belgisch recht
geen afbreuk doet aan het feit dat de PI Tilburg een Nederlandse gevangenis
blijft.
 Uit onderdeel g blijkt dat uitsluitend vrijheidsstraffen
in aanmerking kunnen komen voor tenuitvoerlegging in de PI Tilburg. De maatregel
van internering, enigszins vergelijkbaar met de Nederlandse ter beschikkingstelling,
kan derhalve nimmer in de PI Tilburg ten uitvoer worden gelegd.
 Uit onderdeel h blijkt dat de Belgische autoriteiten
in de PI Tilburg alleen mannelijke gedetineerden zullen plaatsen.
 Artikel 2
 Op het doel van het verdrag is reeds ingegaan in het algemeen deel.
 Artikel 3
 In deze bepaling is de kern van de wederzijdse verplichtingen vastgelegd.
 Het eerste lid bevat de Nederlandse verplichting
tot de terbeschikkingstelling van de PI Tilburg, inclusief personeel en materiële
middelen voor slechts één doel, te weten de tenuitvoerlegging
van naar Belgisch recht opgelegde vrijheidsstraffen. Voor de duur van de terbeschikkingstelling
van de inrichting wordt verwezen naar artikel 24. Door de toevoeging «voor
de tenuitvoerlegging van Belgische veroordelingen» wordt uitgesloten
dat in de PI Tilburg personen kunnen worden gedetineerd, die door de Belgische
autoriteiten bijvoorbeeld in voorlopige hechtenis zijn genomen of die terwijl
ze vrijheidsstraf ondergaan voorwerp worden van onderzoek naar andere strafbare
feiten. Dit laatste is in artikel 17, tweede lid, verder uitgewerkt.
 Het tweede lid vormt in zekere zin het spiegelbeeld
van het eerste lid. Meer in detail bezien, bevat het, in de eerste plaats,
de verplichting voor België om voor het gebruik van de PI Tilburg te
betalen. Dit is verder uitgewerkt in artikel 25. In de tweede plaats is verzekerd
dat in de PI Tilburg niet het probleem van overbevolking kan ontstaan, doordat
de door Nederland vastgestelde capaciteit van de PI Tilburg bepalend blijft
voor het gebruik. In de derde plaats is uitgesloten dat vrijheidsbeneming
van anderen dan de Belgische gedetineerden in de PI Tilburg kan plaatsvinden.
Dit laat onverlet dat indien tijdens het bezoek een bezoeker zich schuldig
maakt aan een strafbaar feit, deze verdachte, in voorkomend geval, tijdelijk
kan worden opgehouden in de PI Tilburg in afwachting van de komst van de Nederlandse
politie.
 Het eerste en tweede lid behoeven nadere uitwerking. Het verdrag bevat
de uitwerking op hoofdlijnen en vormt daarmee tevens het juridische kader.
De meer gedetailleerde afspraken, met name betreffende hetgeen ter beschikking
wordt gesteld en de aanverwante taken, zullen worden vastgelegd in een samenwerkingsovereenkomst,
waarvan het derde lid de inhoud schetst. De samenwerkingsovereenkomst
wordt een overeenkomst naar Nederlands burgerlijk recht en zal dus geen volkenrechtelijke
status hebben.
 Artikel 4
 Zoals in het algemeen deel werd vermeld, zal uitsluitend het Belgische
recht van toepassing zijn op alle aspecten van de tenuitvoerlegging van de
bij Belgische vonnissen opgelegde vrijheidsstraffen. Hoewel daartoe ook een
de overplaatsing van een gedetineerde vanuit de PI Tilburg naar een penitentiaire
inrichting in België kan worden gerekend, is dit ter voorkoming van misverstanden
gespecificeerd. Dit is vastgelegd in het eerste lid
van artikel 4. De Nederlandse Penitentiaire beginselenwet is derhalve niet
van toepassing op die tenuitvoerlegging. De exclusieve gelding van de Belgische
wetgeving kon worden toegestaan, nadat een vergelijking van die Belgische
wetgeving met de Penitentiaire beginselenwet heeft uitgewezen dat er weliswaar
verschillen zijn, maar dat er duidelijk sprake is van gelijkwaardige regelgeving.
Die gelijkwaardigheid is noodzakelijk, opdat daardoor verzekerd is dat de
PI Tilburg op een goede manier zal worden gebruikt. Tevens is het daardoor
mogelijk dat Nederlands personeel kan worden ingezet. Weliswaar zal bijscholing
van het personeel nodig zijn, maar er zal geen sprake zijn van een wezenlijk
andere bejegening van gedetineerden.
 De medische zorgverstrekking aan gedetineerden maakt onderdeel uit van
de tenuitvoerlegging en de zorg voor de gedetineerden. Bij vergelijking van
de medische zorg naar Belgisch en Nederlands recht blijkt dat er grote overeenkomsten
zijn. Er is echter één kenmerkend verschil. Ingevolge artikel
42 van de Nederlandse Penitentiaire beginselenwet heeft een gedetineerde recht
op medische verzorging door een aan de inrichting verbonden arts of diens
vervanger, terwijl naar Belgisch recht de gedetineerd daarnaast het recht
heeft om zich binnen een penitentiaire inrichting te laten behandelen door een door hem zelf gekozen arts van buiten de inrichting.
Een gedetineerde in een Nederlandse penitentiaire inrichting heeft weliswaar
het recht op raadpleging (voor eigen rekening)
van een arts van zijn keuze, maar de behandeling
vindt altijd door de aan de inrichting verbonden arts plaats. Met het oog
hierop is er voor gekozen op dit punt het Nederlandse recht van toepassing
te verklaren zoals blijkt uit het derde lid. In
de samenwerkingsovereenkomst zullen de nadere afspraken over de medische zorg
binnen de PI Tilburg verder worden uitgewerkt.
 Artikel 5
 De uitwisseling van persoonsgegevens met het oog op de toepassing van
het verdrag zal naar verwachting niet erg omvangrijk zijn, maar het is desondanks
gewenst een bepaling betreffende bescherming van persoonsgegevens op te nemen.
Nederland en België hebben een gelijk niveau van bescherming van persoonsgegevens,
doordat beide landen partij zijn bij het op 28 januari 1981 te Straatsburg
totstandgekomen Verdrag tot bescherming van personen met betrekking tot de
geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens (Trb. 1988, 7).
 Artikel 6
 In het eerste lid is vastgelegd dat de algemene
leiding berust bij de directeur. Deze wordt door de Belgische autoriteiten
aangesteld. De beoogde directeur is afkomstig uit het Belgische gevangeniswezen.
Hij zal worden bijgestaan door eveneens uit België afkomstige plaatsvervangers.
 De algemene leiding van een penitentiaire inrichting kan worden onderscheiden
in de zorg voor de tenuitvoerlegging van de straffen en de bejegening van
de gedetineerden en de zorg voor het beheer.
 In het tweede lid is bepaald dat de directeur
verantwoordelijk is voor de tenuitvoerlegging van de opgelegde straffen en
voor de uitvoering daarvan gebruik maakt van het door Nederland beschikbaar
gestelde personeel, dat in het algemeen ook nu al werkzaam is in de PI Tilburg.
Wel zullen zij voortaan onder de dagelijkse leiding staan van de Belgische
directeur voor wat betreft de zorg voor de tenuitvoerlegging van de straffen
en de bejegening van de gedetineerden.
 Het derde lid gaat over de beheersmatige aspecten van het functioneren
van een penitentiaire inrichting. De Belgische directeur is ook hiervoor verantwoordelijk,
maar hij besteedt dit in de praktijk uit aan een Nederlandse functionaris,
afkomstig van de Dienst Justitiële Inrichtingen. Die ambtenaar draagt
zorg voor het beheer, overeenkomstig de afspraken die in de samenwerkingsovereenkomst
zijn vastgelegd. Rechtspositionele beslissingen met betrekking tot het personeel
worden door de Nederlandse functionaris genomen, in voorkomend geval op basis
van informatie van de Belgische directeur.
 Het toepassen van geweld en dwangmiddelen tegen gedetineerden door personeel
kan noodzakelijk zijn, maar strekt ertoe de tenuitvoerlegging van de straf
te ondersteunen. Het valt derhalve al uit hoofde van het tweede lid onder
de verantwoordelijkheid van de directeur. De toepasselijke Belgische penitentiaire
wetgeving voorziet in de bevoegdheid geweld en dwangmiddelen te gebruiken.
De reden voor opname van het vierde lid is, dat bij de feitelijke toepassing
van geweld de desbetreffende Nederlandse regeling in acht wordt genomen. Het
gaat daarbij om de Geweldsinstructie penitentiaire inrichtingen, een ministeriële
regeling van 14 december 1998, Stcrt. 247. Er is voor de toepassing van
de Nederlandse regeling gekozen, omdat het Nederlandse personeel is opgeleid
om die regels toe te passen. Hoewel is vastgesteld dat de Belgische geweldsinstructie
niet significant afwijkt van de Nederlandse, werd het onevenredig geacht om
alle penitentiaire inrichtingwerkers een training op relatief kleine verschillen
te laten ondergaan. Bovendien wordt door de toepassing van de Nederlandse
regeling de inzet verzekerd van een eenheid van de Landelijke Bijzondere Bijstandsverlening
van de DJI in de gevallen waarin een verstoring van de orde en de veiligheid
in de inrichting niet door het beveiligingspersoneel van de PI Tilburg zelf
het hoofd kan worden geboden. In België wordt tegen ernstige verstoringen
van de orde en veiligheid in een penitentiaire inrichting altijd opgetreden
door de politie en een optreden van de Belgische politie in de PI Tilburg,
zijnde Nederlands grondgebied, wordt niet wenselijk geacht.
 Artikel 7
 Inherent aan de ter beschikkingstelling van de PI Tilburg aan België
is, dat de Belgische autoriteiten bepalen wie zij er plaatsen. Tegelijkertijd
vormt het feit dat de inrichting op Nederlands grondgebied is gelegen voldoende
aanleiding om bij de plaatsing ook rekening te houden met Nederlandse belangen
die in het geding kunnen zijn. Tegen deze achtergrond zijn in het eerste lid van artikel 7 selectiecriteria vastgelegd,
die voor de plaatsing worden gehanteerd aan de hand van de op dat moment bestaande
kennis over de te plaatsen persoon. Het betreft een cumulatieve opsomming,
waardoor alleen personen kunnen worden geplaatst die aan alle
criteria voldoen. De lengte van de opgelegde straf is opgenomen, om plaatsing
voor zeer korte straffen uit te sluiten. Een verblijf in de PI Tilburg van
enige duur vermindert het aantal noodzakelijke vervoersbewegingen van gedetineerden
van en naar de inrichting. Ingevolge de onderdelen a en
b zijn Nederlanders en ingezetenen van Nederland van deze regeling
uitgezonderd. De reden daarvoor is dat België op grond van de daarvoor
geldende verdragen aan Nederland de tenuitvoerlegging van de aan deze personen
opgelegde vrijheidsstraffen kan overdragen, mits betrokkene daarom verzoekt.
 
 Onderdeel c is opgenomen, om te voorkomen
dat Nederland ten gevolge van dit verdrag zou moeten toelaten dat vreemdelingen
die door Nederland eerder ongewenst zijn verklaard of die als niet toe te
laten staan gesignaleerd, weer op Nederlands grondgebied komen. Dat zou afbreuk
doen aan de eerder in Nederland ten aanzien van betrokken genomen beslissingen
en dat is ongewenst.
 Het bepaalde in onderdeel d is opgenomen om
te voorkomen, dat in de PI Tilburg personen worden geplaatst terwijl zij door
de Nederlandse autoriteiten worden gezocht voor strafrechtelijke doeleinden.
 
 Onderdeel e is opgenomen om te voorkomen dat
personen worden geplaatst terwijl ze in België voorwerp van strafrechtelijk
onderzoek zijn. Zoals in het algemeen deel al is opgemerkt, dient plaatsing
in Nederland uitsluitend met het doel van de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf
te geschieden.
 
 Onderdeel f strekt er in algemene zin toe
dat slechts personen worden geplaatst die passen bij het beveiligingsregime
van de PI Tilburg. De PI Tilburg is een normaal beveiligde inrichting waarin
slechts personen worden geplaatst met een normaal beveiligingsrisico. Daardoor
is plaatsing van personen met een verhoogd of extreem vluchtrisico uitgesloten.
België kent een vergelijkbare beveiligingscategorie en is dus gewend
daarop gedetineerden te selecteren. Met het criterium «maatschappelijk
risico» wordt bedoeld het risico dat de gedetineerde bij een eventuele
ontvluchting vormt voor de Nederlandse maatschappij, in termen van maatschappelijke
onrust. De combinatie van de criteria «vluchtrisico» en «maatschappelijk
risico» dient ertoe te voorkomen dat gedetineerden worden geplaatst,
waarvan het verblijf in de PI Tilburg in Nederland tot maatschappelijke onrust
zou leiden.
 Het tweede lid is opgenomen, omdat de Belgische
autoriteiten in voorkomend geval hulp nodig zullen hebben om de criteria van
het eerste lid correct toe te passen. Informatie over de nationaliteit en
woonplaats in Nederland van de te plaatsen persoon, kan overigens al uit de
eigen dossiers van de Belgische autoriteiten blijken, waardoor raadpleging
van Nederland overbodig is. Het ligt voor de hand dat over onderdeel c en
d bijstand wordt gevraagd. Die bijstand zal, desgevraagd, worden verleend
door de DJI, die daartoe een beroep zal kunnen doen op het Korps Landelijke
Politie Diensten. Deze zal onder andere bezien of de te plaatsen persoon gesignaleerd
staat in Nederland en bij het aantreffen van een signalering aan de DJI slechts
meedelen of betrokkene al dan niet gesignaleerd staat voor de in onderdeel
c en d genoemde doeleinden zonder vermelding van details over de signalering.
De informatie aan de Belgische autoriteiten zal derhalve ook beperkt blijven
tot een positief of negatief antwoord. De tweede volzin van dit artikellid
voorziet in de mogelijkheid van overleg tussen de Belgische plaatsingsautoriteit
en de DJI over de al dan niet toepasselijkheid van onderdeel f. Dit overleg
biedt voor Nederland de gelegenheid om aan te geven of er vanuit Nederlands
oogpunt bezwaren tegen de te plaatsen persoon zouden bestaan in verband met
het vlucht- en maatschappelijk risico.
 Artikel 8
 Het Belgische recht voorziet erin dat tijdens de tenuitvoerlegging beslissingen worden genomen met betrekking tot de modaliteiten van de tenuitvoerlegging
, zoals voorlopige en voorwaardelijke invrijheidsstelling, beperkte detentie
en elektronisch toezicht, met het oog waarop de veroordeelde moet worden gehoord
door Belgische rechterlijke autoriteiten. Dit artikel bepaalt dat beslissingen
met betrekking tot de tenuitvoerlegging die leiden tot het al dan niet tijdelijk
verlaten van de PI Tilburg, nooit op Nederlands grondgebied ten uitvoer worden
gelegd. Betrokkene zal daarvoor altijd eerst naar de SI Wortel moeten worden
overgebracht. Belgische gedetineerden worden dus niet vanuit de PI Tilburg
(al dan niet tijdelijk) en dus niet op Nederlands grondgebied in vrijheid
gesteld.
 Artikel 9
 Het bepaalde in het eerste lid vloeit eigenlijk al voort uit het in artikel
4 vastgelegde uitgangspunt dat op de tenuitvoerlegging uitsluitend het Belgische
recht van toepassing is. Dit artikellid heeft dan ook meer de functie van
een inleiding op de volgende leden, die ertoe strekken aan te geven dat een
onderzoek mag worden ingesteld naar klachten door de bevoegde Belgische autoriteiten
en dat Belgische advocaten een gedetineerde binnen de PI Tilburg formeel kunnen
bijstaan bij de behandeling van hun klachten.
 Artikel 10
 Binnen de PI Tilburg zal aan de gedetineerden de in Nederland gebruikelijke
medische basiszorg van huisarts en tandarts en, waar nodig, psychologische
en psychiatrische zorg worden geboden. Dat zal in de samenwerkingsovereenkomst
worden vastgelegd. Echter, wanneer een gedetineerde medische zorg nodig heeft,
die niet in de PI Tilburg kan worden verleend, zal, zo bepaalt het eerste lid, de medische behandeling in België plaatsvinden.
Betrokkene zal daartoe worden overgebracht naar de SI Wortel en vandaar naar
een door de Belgische autoriteiten te bepalen ziekenhuis in België.
 Het tweede lid voorziet in overbrenging naar
een ziekenhuis in Nederland, maar beperkt dit uitdrukkelijk tot uitzonderingsgevallen. 
 Artikel 11
 Zoals in het algemeen deel is aangegeven verzorgt de DV&O het vervoer
van de gedetineerden. Het betreft beveiligd vervoer. In het eerste lid is het beginsel vastgelegd dat het vervoer van gedetineerden
plaatsvindt door Nederlandse ambtenaren die daartoe door de Minister van Justitie
zijn aangewezen. De vervoersopdrachten worden door de directeur gegeven. Uit
het tweede lid blijkt, dat het vervoer op Belgisch
grondgebied moet strekken tot de overbrenging naar of vanuit de SI Wortel.
Dit vervoer zal rechtstreeks geschieden. Er kunnen verschillende routes tussen
de PI Tilburg en de SI Wortel worden gevolgd, hetgeen alleen maar gunstig
is vanuit een oogpunt van de beveiliging van het vervoer.
 In het derde lid is een speciale regeling
getroffen voor vervoer om medische redenen vanuit de PI Tilburg naar een ziekenhuis
op Belgische grondgebied. Van dit vervoer zal slechts in gevallen gebruik
mogen worden gemaakt, waarin er sprake is van een medische noodzaak om niet
het normale patroon van een overbrenging vanuit de PI Tilburg en naar de SI
Wortel en vervolgens door de Belgische autoriteiten naar een ziekenhuis in
België te volgen. In plaats daarvan wordt de gedetineerde rechtstreeks
vanuit de PI Tilburg naar het Belgische ziekenhuis in de grensstreek overgebracht.
 De regeling in het vierde lid voorziet in
de situatie dat het nodig is om maatregelen te nemen met het oog op een veilig
en ongestoord vervoer over Nederlands en Belgisch grondgebied. Daaronder valt
gewoonlijk het gebruik van broekstok en handboeien, maar bij ongeregeldheden
tijdens het vervoer kan ook geweld worden toegepast. Het juridische kader
daarvoor vormt ook hier de Nederlandse Geweldsinstructie penitentiaire inrichtingen.
 Het vijfde lid machtigt de directeur tot het
nemen van tuchtrechtelijke maatregelen tegen gedetineerden die zich tijdens
het vervoer hebben misdragen, ongeacht of dit tijdens vervoer op Nederlands
of op Belgisch grondgebied heeft plaats gevonden. Voorzover dat misdragen
kan worden aangemerkt als een strafbaar feit, kan daartegen worden opgetreden
door de bevoegde autoriteiten van Nederland of België, al naar gelang
het grondgebied waarop het feit is gepleegd. Dit volgt uit de toepasselijkheid
van het nationale strafrecht van beide landen op het eigen grondgebied en
behoeft derhalve geen aparte regeling.
 Artikel 12
 Deze bepaling schrijft voor hoe de directeur van de PI Tilburg dient te
handelen ingeval van een ontvluchting. Ontvluchting als zodanig is geen strafbaar
feit naar Nederlands recht en naar Belgisch recht evenmin. Indien echter een
gedetineerde bij of na zijn ontvluchting strafbare feiten pleegt, kan de politie
in Nederland hem aanhouden en overbrengen naar het bureau met het oog op het
onderzoek naar die strafbare feiten. Het Nederlandse recht biedt geen titel
om de gedetineerde tegen zijn wil terug te brengen naar de PI Tilburg. Indien
echter de Belgische autoriteiten betrokkene onmiddellijk in het Schengen-informatiesysteem
signaleren ter fine van overlevering, ontstaat daardoor een rechtsbasis voor
de aanhouding van betrokkene op Nederlands grondgebied. Daartoe strekt onder
meer de melding van de ontvluchting aan de Procureur des Konings in Turnhout.
Aangezien een dergelijke signalering desondanks enige tijd kan vergen, is
in artikel 16 een voorziening getroffen voor de Nederlandse autoriteiten om
betrokkene gedurende een beperkte tijd op te houden. Hiervan zal alleen gebruik
behoeven te worden gemaakt, als betrokkene niet in detentie wordt genomen
voor de strafbare feiten die hij bij zijn ontvluchting heeft gepleegd.
 Artikel 13
 Het onverhoopt overlijden van een gedetineerde in de PI Tilburg is een
Nederlandse aangelegenheid, omdat het overlijden plaatsvindt op Nederlands
grondgebied en de Nederlandse wetgeving terzake dus ook van toepassing is.
 Het eerste lid bevat naast een meldingsplicht
ook de verplichting voor de directeur tot het verlenen van medewerking aan
nader onderzoek. Dat nader onderzoek zal, zoals gebruikelijk in Nederland,
op last van de officier van justitie te Breda worden uitgevoerd door de rijksrecherche.
 Het primaat van het Nederlandse recht blijkt ook uit het derde lid. Bij een vervolgonderzoek kan worden gedacht aan een strafrechtelijk
onderzoek, maar ook aan een onderzoek door de inspectie voor de volksgezondheid.
 Artikel 14
 Deze bepaling geeft aan dat Nederland verantwoordelijk is voor de handhaving
van de openbare orde en veiligheid buiten (dat wil zeggen: in de onmiddellijke
omgeving van) de PI Tilburg en zorgdraagt voor het ongestoord kunnen functioneren
van de inrichting. De bepaling is gebruikelijk voor onder meer de internationale
tribunalen en is ook in dit verband zinvol.
 Artikel 15
 Zoals in de algemene inleiding is aangegeven blijft de Nederlandse strafwet
van toepassing op de in de PI Tilburg gepleegde strafbare feiten. Dit is in
het eerste lid vastgelegd. Hettweede lid bevat de aangifteplicht voor de directeur, die is ontleend
aan het bepaalde in artikel 162 Wetboek van Strafvordering, waarin een aangifteplicht
voor Nederlandse ambtenaren is opgenomen. Het derde lid bevat naast de medewerkingsplicht voor de directeur ook de legitimatie
voor de Nederlandse autoriteiten om zonder verdere toestemming van de directeur
binnen de PI Tilburg een onderzoek in te stellen.
 Het vierde lid is opgenomen teneinde te voorkomen
dat een gedetineerde min of meer routinematig naar een politiebureau wordt
overgebracht. Dat is in de onderhavige situatie niet wenselijk, omdat er geen
juridische basis is om betrokkene tegen zijn wil terug te brengen naar de
inrichting. Echter, indien er ernstige aanwijzingen tegen betrokkene bestaan
en het ook om een strafbaar feit van gewicht gaat, zal aanhouding noodzakelijk
kunnen zijn. Deze kan ingevolge het vijfde lid, onderdeel
b, uitsluitend door de officier van justitie te Breda en dus niet
door een hulpofficier van justitie worden bevolen. Ook dit houdt verband met
mogelijke complicaties bij de terugbrenging naar de PI Tilburg. Onderdeel a van het vijfde lid is opgenomen teneinde te voorkomen
dat door een overplaatsing het strafrechtelijke onderzoek zou kunnen worden
gefrustreerd. Het zesde lid onderstreept het primaat
van het Nederlandse strafrecht.
 In het zevende lid is rekening gehouden met
het feit, dat het Belgische penitentiaire recht voorziet in de mogelijkheid
van een tuchtprocedure in het geval van betrokkenheid van gedetineerden bij
strafbare feiten. Met deze regeling wordt voorkomen, dat het tuchtrechtelijk
onderzoek het strafrechtelijke onderzoek kan belemmeren.
 Artikel 16
 Zoals in de algemene inleiding en in de toelichting op de artikelen 10,
13 en 15 is aangegeven, kunnen zich bijzondere omstandigheden voordoen, waardoor
een gedetineerde tijdens zijn detentie buiten de PI Tilburg op Nederlands
grondgebied geraakt. Teruggeleiding naar de PI Tilburg kan geschieden indien
betrokkene daartegen geen bezwaar maakt. Indien hij bezwaar maakt, zal België,
zo volgt uit het eerste lid, een Europees aanhoudingsbevel
moeten zenden, opdat betrokkene kan worden overgeleverd. In geval van het
plegen van een strafbaar feit bij of na een ontvluchting of binnen de PI Tilburg
zullen de Nederlandse autoriteiten in het algemeen een titel hebben om betrokkene
aan te houden. Dat zal niet het geval zijn wanneer de gedetineerde in een
Nederlands ziekenhuis moet worden opgenomen. Derhalve kan zich in weliswaar
uitzonderlijke gevallen, de situatie voordoen dat een Nederlandse detentietitel
ontbreekt. Het is onwenselijk dat de Nederlandse autoriteiten dan zouden moeten
toelaten dat betrokkene zich aan de verdere tenuitvoerlegging van zijn straf
zou kunnen onttrekken.
 Voor een vergelijkbare situatie, die zich kan voordoen na een grensoverschrijdende
achtervolging, als bedoeld in artikel 41 van de op 19 juni 1990 te Schengen
tot stand gekomen Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de Regeringen
van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland
en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten Akkoord betreffende
de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen
(Trb. 1990, 145), is een voorziening getroffen om betrokkene toch onmiddellijk
in zijn vrijheid te kunnen beperken in afwachting van een verzoek om voorlopige
aanhouding ter fine van overlevering. Aan het zesde lid van artikel 41 van
genoemd verdrag is het bepaalde in het tweede lid
van artikel 16 ontleend. Dit stelt de Nederlandse autoriteiten in staat om
betrokkene in afwachting van een signalering in het Schengen-informatiesysteem
tot aanhouding ter fine van overlevering gedurende een beperkte periode staande
te kunnen houden.
 Artikel 17
 Dit artikel ziet op situaties dat na de plaatsing in de PI Tilburg blijkt
dat hij wordt verdacht van het plegen van strafbare feiten buiten de inrichting.
 Het bepaalde in het eerste lid houdt in dat
wanneer de Nederlandse politiële of justitiële autoriteiten een
onderzoek instellen of hebben ingesteld tegen een persoon die in de PI te
Tilburg is gedetineerd, zij de Belgische autoriteiten om overlevering van
betrokkene zullen moeten verzoeken of een rechtshulpverzoek zullen moeten
indienen om betrokkene te horen.
 
 Het tweede lid ziet op gevallen waarin de
Belgische autoriteiten een onderzoek tegen een gedetineerde hebben ingesteld
en bepaalt dat diens verhoor in België dient plaats te vinden. Handhaving
in de PI Tilburg is ongewenst, omdat dit zou kunnen leiden tot het zelfstandig
verhoren op Nederlands grondgebied van deze personen door Belgische opsporingsambtenaren,
hetgeen onder normale omstandigheden evenmin is toegestaan. Bovendien zou
het afbreuk doen aan het uitgangspunt dat, zoals in het algemeen deel is aangegeven,
de PI Tilburg alleen voor de tenuitvoerlegging van straffen dient te worden
gebruikt.
 Artikel 18
 Op deze bepaling is reeds ingegaan in het algemeen deel.
 Artikelen 19
 De onschendbaarheid van het terrein van de PI Tilburg is wenselijk voor
het ongestoord kunnen functioneren van de inrichting. Het feit dat de toestemming
van de directeur nodig is om het terrein te mogen betreden vloeit daaruit
voort, maar ligt ook voor de hand gelet op het feit dat het terrein een penitentiaire
inrichting betreft.
 De uitzondering, in het tweede lid, geldt
ook voor internationale tribunalen en andere internationale instellingen.
Ingeval van een calamiteit of grote crisis zal de Algemene Alarmregeling worden
gevolgd.
 Artikelen 20 tot en met 23
 De in de artikelen 20 tot en met 23 geregelde materie is gebruikelijk
bij internationale tribunalen en internationale instellingen, zij het dat
de onderhavige bepalingen zijn toegesneden op de specifieke situatie die in
het onderhavige verdrag wordt geregeld.
 Artikel 24
 In het eerste lid is vastgelegd dat de PI Tilburg per 31 december
2012 weer ter beschikking komt van Nederland. In het tweede
lid is uitdrukkelijk rekening gehouden met de mogelijkheid dat de
omstandigheden waaronder het verdrag is gesloten zich tussentijds in een van
de landen wijzigen. Daarom is voorzien dat, desgewenst, op 30 juni 2011
wordt besloten dat de terbeschikkingstelling een jaar eerder wordt beëindigd
Teneinde met alle mogelijkheden rekening te houden is in het derde lid ook
een verlengingsmogelijkheid, opgenomen. Die kan aan de orde komen indien van
Belgische zijde ook na 31 december 2012 behoefte is aan de PI Tilburg.
Uiteraard zal van Nederlandse zijde alleen met een dergelijke verlenging worden
ingestemd voorzover dit verenigbaar is met de eigen capaciteitsbehoefte.
 Artikelen 25 tot en met 29
 In de artikelen 25 tot en met 29 is een regeling getroffen voor de kosten
van de terbeschikkingstelling van de PI Tilburg aan België. Uit artikel
25 blijkt dat de kosten van de tenuitvoerlegging van Belgische veroordelingen,
de kosten van het beveiligd vervoer van gedetineerden en de kosten van aan
gedetineerden buiten de PI Tilburg verleende medische zorg, ten laste van
België komen. De kosten van de externe beveiliging van de inrichting
op grond van artikel 14 van het verdrag worden door Nederland gedragen. In
de artikelen 26 tot en met 29 is een en ander uitgewerkt.
 In het eerste lid van artikel 26 is uitgegaan
van plaatsing van 500 gedetineerden. Vanaf de dag van de terbeschikkingstelling
van de PI Tilburg, dat wil zeggen één dag na de inwerkingtreding
van het verdrag, zal door België aan Nederland een forfaitair bedrag
van 30 miljoen euro (prijspeil 2009) worden betaald per jaar Dit bedrag is
niet afhankelijk van het feitelijke gebruik van de PI Tilburg door België
Ook bij plaatsing van minder dan 500 gedetineerden, is België dit bedrag
verschuldigd. Het tweede lid regelt de uitbreiding
van het aantal plaatsen tot aan de maximale capaciteit (681 plaatsen) van
de PI Tilburg. Uitbreiding vindt plaats met 50 plaatsen per keer, waarvoor
een vergoeding van € 212 917 per maand (prijspeil 2009) moet
worden betaald, totdat een totale bezetting van 650 plaatsen is bereikt. Daarboven
verloopt de uitbreiding per plaats en dient ook per plaats te worden bijbetaald.
 Uit de artikelen 27 en 28 blijkt dat de vervoerskosten en de medische
kosten die in Nederland ten behoeve van gedetineerden buiten de inrichting
worden gemaakt, op basis van werkelijke kosten op declaratiebasis door België
aan Nederland zullen worden vergoed.
 Artikel 30
 Naast de samenwerkingsovereenkomst, als bedoeld in artikel 3, kan het
noodzakelijk en/of wenselijk blijken dat er nog aanvullende afspraken worden
gemaakt over de toepassing van het verdrag. Deze kunnen van allerlei aard
zijn, maar kunnen de kaders van het verdrag niet te buiten gaan. In het algemeen
zullen het praktische werkafspraken betreffen. Voorzover ze een nadere invulling
van de samenwerkingsovereenkomst betreffen is het wenselijk dat het verband
met die overeenkomst in de werkafspraken tot uitdrukking wordt gebracht.
 Artikelen 31 tot en met 33
 Deze artikelen bevatten de in slotbepalingen gebruikelijke regelingen.
De in het eerste lid van artikel 33 gekozen datum van inwerkingtreding van
het verdrag is bewust gekozen, opdat de terbeschikkingstelling van de PI Tilburg
zo snel mogelijk kan ingaan. Met het oog daarop zal parallel aan de goedkeuringsprocedure
in beide landen gewerkt worden aan maatregelen ter voorbereiding van de terbeschikkingstelling
van de PI Tilburg.
 Artikel 2
 Artikel 2 van het wetsvoorstel bewerkstelligt dat de Nederlandse wet niet
van toepassing is op vrijheidsbeneming ondergaan ten gevolge van de tenuitvoerlegging
van Belgische vrijheidsstraffen in de PI Tilburg. De titel voor de vrijheidsbeneming
is het Belgische vonnis waarbij de vrijheidsstraf is opgelegd. De tenuitvoerlegging
van de Belgische vrijheidsstraf geschiedt overeenkomstig de toepasselijke
Belgische wet- en regelgeving. De Nederlandse Penitentiaire beginselenwet
is op de tenuitvoerlegging van de Belgische straf niet van toepassing. Artikel
2 sluit verder uit dat een Belgische gedetineerde die in de PI Tilburg verblijft,
zich in het kader van een habeas-corpus-procedure tot de Nederlandse
rechter wendt. De bepaling maakt duidelijk dat verzoeken om invrijheidstelling
en overige geschillen of klachten betreffende de vrijheidsbeneming niet aan
de Nederlandse rechter moeten worden voorgelegd, maar aan de Belgische.
 Het bepaalde in artikel 2 komt overeen met vergelijkbare bepalingen in
de verschillende wetten die uitvoering hebben gegeven aan de aanwezigheid
in Nederland van verschillende straftribunalen (zie onder meer artikel 17
van de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal, artikel 88 van de Uitvoeringswet
van het Internationaal Strafhof, artikel 2 van de Wet van 11 november
1998 inzake de instelling van een in Nederland zetelend Schots Hof voor de
berechting van de Lockerbie-verdachten en artikel 12 van de Uitvoeringswet
Speciaal Tribunaal voor Libanon). Deze bepalingen strekten er blijkens hun
totstandkomingsgeschiedenis toe te verduidelijken dat straftribunalen binnen
de Nederlandse rechtsorde een eigen bevoegdheid tot vrijheidsbeneming hebben.
Voor de vrijheidsbeneming ten gevolge van de tenuitvoerlegging van Belgische
vonnissen op Nederlands grondgebied in de penitentiaire inrichting te Tilburg,
is dezelfde constructie gevolgd.
 Met het bepaalde in artikel 2 wordt derhalve voldaan aan de eisen die
de artikelen 15 en 17 van de Grondwet stellen aan vrijheidsbeneming en de
toegang tot de rechter. Aan de ene kant kan het bepaalde in artikel 2 als
een wettelijke grondslag gelden voor vrijheidsbeneming in de zin van artikel
15, eerste lid, van de Grondwet. Aan de andere kant is de toegang tot de rechter
als bedoeld in de artikelen 15, tweede lid, en 17 van de Grondwet gegarandeerd.
Die rechter hoeft niet per se een Nederlandse
rechter te zijn, maar kan ook een andere rechter zijn, zoals het Internationaal
Strafhof of, in dit geval, de Belgische rechter.
 Afwijking van de Grondwet als bedoeld in artikel 91, derde lid, van de
Grondwet doet zich dus niet voor. Wij verwijzen in dit verband nog naar de
brief van de Ministers van Buitenlandse Zaken, van Justitie en van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties van 1 februari 2008, waarin uitgebreider
op dit onderwerp is ingegaan (Kamerstukken I 2007/08, 31 200 VII, B).
 
 Ten slotte maakt de gebruikte formulering van artikel 2 duidelijk dat
de uitsluiting van de toepassing van de Nederlandse wet uitsluitend ziet op
de tenuitvoerlegging van Belgische vonnissen. Op strafbare feiten gepleegd
in de PI Tilburg door Belgische gedetineerden is de Nederlandse strafwet onverkort
van toepassing, zoals ook is neergelegd in artikel 15 van het verdrag.
 Artikel 3
 Ook voor artikel 3 geldt dat het gaat om bepalingen inzake het vervoer
van gedetineerden die gebruikelijk zijn in de uitvoeringswetgeving betreffende
de internationale straftribunalen. Op grond van artikel 11 van het verdrag
draagt Nederland de verantwoordelijkheid voor het vervoer van Belgische gedetineerden
van en naar de PI Tilburg. Hiervoor, in de toelichting bij het verdrag, is
aangegeven dat het vervoer van Belgische gedetineerden geschiedt door Nederlandse
ambtenaren, namelijk ambtenaren van de DV&O van de DJI, onder het gezag
van de Minister van Justitie. Vanwege deze Nederlandse verantwoordelijkheid
en omdat tijdens het vervoer sprake is van vrijheidsbeneming van de gedetineerden,
is een wettelijke grondslag vereist. Dat geldt ook voor de toepassing van
middelen als handboeien en de broekstok en het gebruik van geweld tijdens
het vervoer. Op grond van het tweede lid van artikel 3 zijn de ambtenaren
van de DV&O belast met het vervoer, bevoegd alle dienstige maatregelen
te nemen ter beveiliging van de gedetineerden en ter voorkoming van hun ontvluchting.
Zij nemen hierbij de Nederlandse Geweldsinstructie penitentiaire
inrichtingen in acht, zoals zij dat ook doen in geval van het vervoer van
Nederlandse gedetineerden.
 KONINKRIJKSPOSITIE
 Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft zal het verdrag, gezien zijn
aard, alleen voor Nederland gelden.
 
 De staatssecretaris van Justitie,
 N. Albayrak
 De minister van Buitenlandse Zaken,
 M. J. M. Verhagen