Goedkeuring van het op 14 oktober 2005 te Londen tot stand gekomen Protocol van 2005 bij het Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid van de zeevaart (Trb. 2006, 223) en van het op 14 oktober 2005 te Londen tot stand gekomen Protocol van 2005 bij het Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid van vaste platforms op het continentale plat (Trb. 2006, 224); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST138804
 2009-2010
 
 32 256 
 (
 R 1906
 )
 Goedkeuring van het op 14 oktober 2005 te Londen tot stand gekomen
Protocol van 2005 bij het Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen
gericht tegen de veiligheid van de zeevaart (Trb. 2006, 223) en van het op
14 oktober 2005 te Londen tot stand gekomen Protocol van 2005 bij het
Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de
veiligheid van vaste platforms op het continentale plat (Trb. 2006, 224)
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 I. ALGEMEEN
 1. Inleiding
 Op 14 oktober 2005 zijn tijdens een diplomatieke conferentie te Londen,
onder auspiciën van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO), twee
protocollen tot stand gekomen tot wijziging van het op 10 maart 1988
te Rome tot stand gekomen Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen
gericht tegen de veiligheid van de zeevaart (Trb. 1989, 17) (SUA Verdrag 1988)
en het Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen
de veiligheid van vaste platforms op het continentale plat (Trb. 1989, 18)
(SUA Protocol 1988). De afkorting «SUA» is afgeleid van de Engelse
titel van deze verdragen, te weten «Convention for the Suppression of
Unlawful Acts against the Safety of Maritime Navigation» en «Protocol
for the Suppression of Unlawful Acts against the Safety of Fixed Platforms
located on the Continental Shelf». De twee wijzigingsprotocollen die
thans ter goedkeuring worden aangeboden zijn respectievelijk:
 – het Protocol van 2005 bij het Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke
gedragingen gericht tegen de veiligheid van de zeevaart (Trb. 2006, 223) (2005
Protocol bij het SUA Verdrag), en
 – het Protocol van 2005 bij het Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke
gedragingen gericht tegen de veiligheid van vaste platforms op het continentale
plat (Trb. 2006, 224) (2005 Protocol bij het SUA vaste platforms Protocol).
 
 Gevolggevend aan ResoIutie 1368 (2001) en 1373 (2001) van de Veiligheidsraad
van de Verenigde Naties is in de IMO een brede discussie gevoerd over terroristische
gedragingen gericht tegen de zeevaart. Dit heeft geresulteerd in de aanname
van Resolutie A.924(22) van 20 november 2001 van de Algemene Vergadering
van de IMO waarin de betreffende commissies worden verzocht onderzoek te doen
naar de noodzaak van het actualiseren van het IMO-instrumentarium.
Mede naar aanleiding van de uitkomsten van dit onderzoek is onder meer door
de Verenigde Staten het initiatief genomen tot herziening van het SUA Verdrag
1988 en SUA Protocol 1988, teneinde van deze instrumenten tevens volwaardige
antiterrorisme-instrumenten te maken. In dit licht zijn het SUA Verdrag 1988
en SUA Protocol 1988 uitgebreid met strafbaarstellingen betreffende het gebruik
van schepen bij het voorbereiden en plegen van terroristische aanslagen, het
helpen van terroristen bij het vluchten na een aanslag, het gebruik van een
schip als wapen en het ongeautoriseerd vervoer per schip van massavernietigingswapens.
Hiernaast is een procedurele bepaling opgenomen die voor lidstaten als grondslag
kan dienen om op volle zee aan boord te gaan van schepen die onder een andere
vlag varen.
 
 De beide nu tot stand gebrachte wijzigingsprotocollen hangen ook nauw
samen met het eveneens door de Verenigde Staten geinitiëerde Proliferation
Security Initiative (PSI). PSI is een initiatief dat ziet op de internationale
samenwerking op het gebied van non-proliferatie, waarvan het doel is te voorkomen
dat terroristische organisaties of onbetrouwbaar geachte landen de beschikking
krijgen over massavernietigingswapens. Uitgangspunt voor optreden in het kader
van PSI is dat het geschiedt binnen het bestaande internationaalrechtelijke
kader. Door middel van de totstandkoming van de wijzigingsprotocollen van
2005 is het internationaalrechtelijke kader verruimd, en daarmee de mogelijkheden
voor het PSI.
 2. Totstandkoming
 Beide protocollen zijn gedurende zes zittingen en twee tussentijdse bijeenkomsten
voorbereid door de juridische commissie van de IMO. Na goedkeuring door de
juridische commissie heeft de Algemene Vergadering van de IMO besloten tot
het houden van de diplomatieke conferentie van 10 tot en met 14 oktober
2005 te Londen. Na de laatste bijeenkomst van de juridische commissie waren
de tekstvoorstellen vrijwel geheel afgerond, zodat op de diplomatieke conferentie
slechts een beperkt aantal voorstellen ter discussie voorlag die hoofdzakelijk
technisch-redactioneel van aard waren. De inhoudelijke discussie was met name
gelegen op het terrein van non-proliferatie waarbij de volgende vragen aan
de orde waren:
 – aan welke veiligheidsmaatstaven een inrichting moet voldoen wil
het vervoer van nucleair materiaal erheen buiten de strafbaarstelling vallen.
Vrijwel unaniem werd hierbij gekozen voor het internationaal afgesproken controlemechanisme
om het ongeoorloofde gebruik van kernmateriaal in de nucleaire brandstofketen
tegen te gaan (de zogenaamde «IAEA comprehensive safeguards»);
 – op welke wijze legaal vervoer van nucleair materiaal buiten het
bereik van de strafbaarstellingen moest worden gehouden;
 – de constructie gehanteerd voor de delictsomschrijving van het
wederrechtelijk vervoer van «dual use-goederen» (goederen die
zowel voor civiele als militaire doeleinden kunnen worden gebruikt), waarbij
meer gewicht is toegekend aan subjectieve elementen (wetenschap, opzet) dan
aan objectieve (het al dan niet strijden met nationale exportcontroleregimes).
Als handreiking aan de delegaties bij wie dit op bezwaren stuitte wordt in
de slotakte een toelichting opgenomen waarin staat dat nationale exportcontrolelijsten
bij de implementatie van deze strafbaarstelling wel als leidraad mogen dienen.
 – de formulering van de bepaling die moet verzekeren dat deze instrumenten
geen inbreuk maken op bevoegdheden en verplichtingen op grond van andere verdragen.
De «savings clause» bepaalt nu dat de verdragen niet van toepassing
zijn op activiteiten van strijdkrachten tijdens een gewapend conflict, waarop
het Humanitair Oorlogsrecht van toepassing is. Ook zijn zij niet
van toepassing op activiteiten van strijdkrachten in de uitoefening van hun
functie voor zover geregeld door andere regels van internationaal recht.
 
 Tijdens de afsluitende, plenaire bijeenkomst van de diplomatieke conferentie
werden de wijzigingsprotocollen zonder stemming aanvaard, maar niet dan nadat
India en Pakistan hadden aangegeven een aanvaarding bij consensus in de weg
te zullen staan. Rusland en Israel steunden wel het uiteindelijke resultaat,
maar gaven aan bezwaar te hebben tegen respectievelijk de «dual use-bepaling»
en de verwijzingen naar het op 1 juli 1968 te Washington, Londen en Moskou
tot stand gekomen Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens (Trb.
1968, 126) (Non-Proliferatieverdrag). Israel gaf desondanks aan de ratificatie
in overweging te zullen nemen. De slotakte werd uiteindelijk getekend door
71 van de 72 aanwezige partijen bij de oorspronkelijke SUA-verdragen; India
zag van ondertekening af.
 3. Structuur en inhoud
 De wijzigingsprotocollen hebben tot doel, van de beide bestaande SUA-verdragen
uit 1988, die alleen betrekking hebben op misdrijven tegen de directe veiligheid
van schepen op volle zee en vaste platforms op het continentaal plat, ruimere
antiterrorisme-instrumenten te maken.
 
 De twee hoofdonderdelen van de verdragswijziging betreffen:
 – Een aanzienlijke verruiming van de al in de oorspronkelijke verdragen
opgenomen strafbaarstellingen. Deze worden uitgebreid met (o.a.) strafbaarstellingen
van het gebruik van schepen bij het voorbereiden en plegen van terroristische
aanslagen, het per schip helpen ontvluchten van daders van de in de SUA-verdragen
en een aantal andere verdragen strafbaar gestelde terroristische misdrijven,
het gebruik van een schip als een wapen en het ongeautoriseerd vervoer per
schip van massavernietigingswapens en «dual use-goederen».
 
 – Daarnaast is een procedurele bepaling opgenomen die het lidstaten
mogelijk moet maken, bij onder een andere vlag varende, van SUA-feiten verdachte
schepen, met expliciete toestemming van de vlaggenstaat op volle zee aan boord
te gaan («boarding») voor doorzoeking en eventueel aanhouding
en inbeslagneming. In de huidige situatie dient hiervoor in ieder specifiek
geval toestemming te worden gezocht en verkregen van de vlaggenstaat. De wijzigingsprotocollen
maken het mogelijk dat deze toestemming eventueel vooraf wordt gegeven. Zij
beschrijven ook een procedure voor het geven van toestemming in een specifiek
geval, die duidelijkheid biedt aan de partijen betrokken bij een eventuele
boarding en zodoende bijdraagt aan een efficiënt boarding regime.
 
 Naast deze twee hoofdonderdelen behelzen de voorstellen nog een aantal
kleinere punten van meer technische of in modernere antiterrorismeverdragen
min of meer standaard aard.
 Ter bescherming van de legitieme belangen van de internationale zeescheepvaart
bevatten de protocollen verder een aantal belangrijke waarborgen, waaronder:
 
 – een op Nederlands voorstel opgenomen definitie van vervoer die
voorkomt dat ook onbedoelde medewerking aan strafbaar vervoer, door reders
of bemanningsleden die voor de vervoersbeslissingen geen verantwoordelijkheid
dragen, strafbaar zou worden;
 
 – een regeling van de aansprakelijkheid voor schade door onterechte
of onredelijke maatregelen in het kader van boardings.
 
 Na wijziging van het SUA Verdrag 1988 en het SUA Protocol 1988 door de
onderhavige wijzigingsprocollen, zullen deze verdragen worden aangehaald als
respectievelijk het Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen
gericht tegen de veiligheid van de zeevaart van 2005 (SUA Verdrag 2005) en
het Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen
de veiligheid van vaste platforms op het continentale plat van 2005 (SUA Protocol
2005). Dit volgt uit de artikelen 15 van het 2005 Protocol bij het SUA Verdrag
respectievelijk 6 van het 2005 Protocol bij het SUA vaste platforms Protocol.
 
 De implementatie van de in de wijzigingsprotocollen opgenomen strafbaarstellingen
kan voor Nederland worden gevonden in de bestaande bepalingen van het Wetboek
van Strafrecht en de Kernenergiewet in verbinding met de Wet op de economische
delicten. Voor Nederland leidt de uitvoering van de wijzigingsprotocollen
slechts tot een aanvulling van artikel 4 van het Wetboek van Strafrecht («rechtsmacht»)
en de artikelen 11 («depolitiseringsclausule») en 51a («multilaterale
verdragen als rechtsgrondslag voor uitlevering») van de Uitleveringswet
Deze wetgeving is opgenomen in het voorstel van wet tot uitvoering van de
wijzigingsprotocollen, dat gelijktijdig met dit voorstel van rijkswet zal
worden ingediend.
 II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
 1. 2005 Protocol bij hetSUA Verdrag
 Artikel 2
 Dit artikel bevat een wijziging van artikel 1 van het SUA Verdrag 1988.
Het bevat een aantal definities van uitdrukkingen die elders in het verdrag
worden gebruikt. Eén daarvan is de eerder genoemde definitie van vervoer,
die voorkomt dat ook onbedoelde medewerking door reders of bemanningsleden
die voor de vervoersbeslissingen geen verantwoordelijkheid dragen, aan onwettelijke
handelingen strafbaar wordt.
 Artikel 3
 Dit artikel voegt artikel 2 bis toe in het SUA Verdrag 2005, een «savings
clause». Het artikel bepaalt dat geen afbreuk wordt gedaan aan de rechten
en plichten uit het Non-Proliferatieverdrag, het op 3 september 1992
te Geneve tot stand gekomen Verdrag inzake het verbod van de ontwikkeling,
de productie, de aanleg van voorraden en het gebruik van chemische wapens
en inzake de vernietiging van deze wapens (Trb. 1993, 162) (Chemische Wapensverdrag)
en het op 10 april 1972 te Londen, Moskou en Washington tot stand gekomen
Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie en de aanleg van voorraden
van bacteriologische (biologische) en toxinewapens en inzake de vernietiging
van deze wapens (Trb. 1972, 142) (Biologische Wapensverdrag). Ook wordt bepaald
dat het SUA Verdrag 2005 niet van toepassing is op activiteiten van strijdkrachten
tijdens een gewapend conflict, waarop het humanitair oorlogsrecht van toepassing
is. Het is eveneens niet van toepassing op activiteiten van strijdkrachten
in de uitoefening van hun functie voor zover geregeld door andere regels van
internationaal recht. Bij het laatste kan onder meer worden gedacht aan het
optreden door marineschepen tegen piraterij op grond van het op 10 december
1982 te Montego-Bay tot stand gekomen Verdrag van de Verenigde Naties inzake
het recht van de zee (Trb. 1983, 83) (VN Zeerechtverdrag).
 Artikel 4
 Dit artikel bevat een verruiming van de in het SUA Verdrag 1988 opgenomen
strafbaarstellingen. Daarbij gaat het met name om de toevoeging van een nieuw
artikel 3bis.
 Ten aanzien van vervoer in de nucleaire brandstofketen zijn safeguards
opgenomen, terwijl voor het vervoer van zgn. «dual use-goederen»
een generieke strafbaarstelling zal gelden.
 In artikel 3ter wordt een bepaling toegevoegd op grond waarvan een persoon
zich schuldig maakt aan een strafbaar feit als die persoon wederrechtlijk
en opzettelijk een andere persoon aan boord van een schip vervoert terwijl
hij weet dat die persoon een stafbaar feit heeft begaan in de zin van het
verdrag of in de zin van één van de verdragen genoemd in de
bijlage. De bijlage, die aan het SUA Verdrag 2005 wordt toegevoegd, is opgenomen
in artikel 7; deze kent negen verdragen. Alle negen verdragen gelden voor
Nederland en Aruba. Voor de Nederlandse Antillen gelden de verdragen 1 tot
en met 4. De verdragen 5 tot en met 9 zullen voor de Nederlandse Antillen
worden bekrachtigd zodra de benodigde uitvoeringswetgeving gereed is.
 Artikel 8
 Dit artikel voegt een nieuw artikel 8bis toe. Het geeft bevoegdheden om
op volle zee schepen onder vreemde vlag te mogen «boarden». Strikt
uitgangspunt is dat hiervoor de expliciete toestemming van de vlaggenstaat
is vereist. Artikel 8bis biedt echter de mogelijkheid om deze toestemming
vooraf te geven. Deze mogelijkheid bestaat uit zogenaamde «opt-in»
clausules. Deze clausules bepalen dat een partijstaat aan de Secretaris-Generaal
van de IMO kan laten weten dat hij voor bepaalde situaties vooraf toestemming
geeft aan andere partijstaten om zijn schepen te boarden. Specifiek betreft
het twee «opt-in» clausules die ieder op een specifieke situatie
zien. De ene situatie is dat de partijstaat een schip wil boarden dat wordt
verdacht van betrokkenheid bij één van de in het verdrag strafbaar
gestelde gedragingen, en in dat verband de vermeende vlaggenstaat vraagt de
nationaliteit van het schip te bevestigen. Indien de vermeende vlaggenstaat
niet binnen vier uur reageert nadat ontvangst van het verzoek is bevestigd,
mag de verzoekende staat overgaan tot boarding. De tweede situatie is die
waarin een partijstaat een schip van een andere partijstaat wil boarden om
te bepalen of dat schip betrokken is bij één van de in het verdrag
strafbaar gestelde gedragingen.
 Tijdens de onderhandelingen lagen ook verdergaande voorstellen op tafel.
Zo werd onder meer voorgesteld om automatisch toestemming voor boarding te
verlenen in de eerste hiervoor geschetste situatie, tenzij de partijstaat
vooraf aan de Secretaris-Generaal van de IMO aangaf hier geen toestemming
voor te verlenen («opt-out»). Deze en andere voorstellen gingen
veel staten echter te ver. De regering is van mening dat de uiteindelijk overeengekomen
bepaling een goede balans treft tussen de noodzaak van effectief optreden
tegen terrorisme aan de ene kant en de soevereiniteit van vlaggenstaten aan
de andere kant.
 Het artikel bevat een aantal belangrijke waarborgen. In dit verband kan
worden genoemd het nieuwe artikel 8bis, derde lid, dat partijstaten oproept
om gezien de risico’s die zijn verbonden aan een boarding, voordat zij
tot boarding overgaan, mogelijke alternatieven te overwegen zoals het doorzoeken
van het schip in een haven. Artikel 8bis bevat daarnaast een aantal meer specifieke
waarborgen. Zo mag uitsluitend in specifiek omschreven gevallen proportioneel
geweld worden gebruikt en moeten de mensenrechten van personen aan boord van
een schip worden gerespecteerd.
 Het nieuwe artikel 8bis regelt in het tiende lid, onder b, ook de aansprakelijkheid
voor schade door onterechte of onredelijke maatregelen. Punt van discussie
tijdens de onderhandelingen was met name of uitsluitend de staat die een boarding
verzoekt en/of uitvoert aansprakelijk moet zijn, of dat ook andere staten
aansprakelijk moeten kunnen worden gehouden voor schade als gevolg van gedragingen
die aan hen toerekenbaar zijn. Uiteindelijk is voor de laatste oplossing,
die de voorkeur had van de regering, gekozen. De uiteindelijke tekst van deze
bepaling ligt dichtbij de aansprakelijkheidsbepaling in artikel 110, derde
lid, van het VN Zeerechtverdrag.
 
 Het uitvoeren van een boarding op grond van het SUA Verdrag 2005 door
Nederland is een zaak voor de Nederlandse Justitie die wat betreft de uitvoering
van een dergelijk optreden vervolgens als bevoegd gezag optreedt. De feitelijke
uitvoering zelf betreft taakuitvoering in het kader van de Politiewet 1993
en kan daarom worden opgedragen aan de politie (KLPD), maar zal in veruit
de meeste gevallen uit oogpunt van doelmatigheid, beschikbaarheid van middelen
en eenheden, het verwachtbare geweldniveau en de locatie van inzet worden
opgedragen aan militaire eenheden. Deze treden alsdan op in het kader van
militaire bijstand ex artikel 59 van de Politiewet 1993. In dit verband is
van belang dat het SUA Verdrag 2005 in een nieuw artikel 8bis, veertiende
lid, vereist dat partijstaten de noodzakelijke maatregelen nemen om te verzekeren
dat de functionarissen die optreden op grond van dat artikel de benodigde
bevoegdheden hebben. De implementatie van artikel 8bis, veertiende lid, van
het SUA Verdrag 2005 kan worden gevonden in Titel VIA van het Wetboek van
Strafvordering dat aan commandanten van Nederlandse marineschepen de nodige
bevoegdheden verleent.
 Over de procedure die wordt gevolgd nadat een verzoek wordt ontvangen
van een andere partijstaat op basis van het SUA Verdrag 2005 zullen door de
betrokken ministeries nadere afspraken worden gemaakt.
 Artikel 10
 Hier voorziet het nieuwe SUA Verdrag 2005 in een modernisering van de
in antiterrorismeverdragen inmiddels gebruikelijke bepalingen inzake rechtshulp
en uitlevering, inclusief een depolitiseringsclausule.
 Artikelen 17–24
 De slotbepalingen stemmen in grote lijnen overeen met hetgeen gebruikelijk
is voor IMO-verdragen en geven regels voor de ondertekening, ratificatie,
inwerkingtreding, opzegging en de officiële talen van het 2005 Protocol
bij het SUA Verdrag. Het Koninkrijk heeft dit protocol op 31 januari
2007 ondertekend onder voorbehoud van parlementaire goedkeuring. Het is nog
niet in werking getreden. Hiervoor is het noodzakelijk dat twaalf staten partij
zijn geworden. Op 1 maart 2009 hebben acht staten het protocol bekrachtigd,
te weten Cook Eilanden, Estland, Fiji, Marshall Eilanden, Spanje, Sint Kitts
en Nevis, Vanuatu en Zwitserland.
 Artikel 21
 Ingevolge het derde lid van artikel 21 kunnen lidstaten bij de nederlegging
van de akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding verklaren
dat zij artikel 3ter van het SUA Verdrag 2005 – dat ziet op de verplichting
tot strafbaarstelling van personen die hulp verlenen aan daders van misdrijven
als bedoeld in het Verdrag – in overeenstemming met de beginselen van
het nationale strafrecht betreffende de uitsluiting van aansprakelijkheid
van familieleden zal toepassen.
 Nederland kent een dergelijke uitsluiting van strafrechtelijke aansprakelijkheid
voor familieleden. In artikel 189, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht
is bepaald dat de strafbaarstelling van het verlenen van hulp aan
daders van misdrijven niet van toepassing is op personen die de handeling
verrichten teneinde gevaar voor vervolging te ontgaan of af te wenden van
een van zijn bloedverwanten, aangehuwden of (gewezen) echtgenoot. Nu Nederland
deze strafuitsluitingsgrond voor familieleden onverkort wenst te hanteren
zal een verklaring als bedoeld in artikel 21, derde lid, van het gewijzigde
Verdrag worden afgelegd.
 De Nederlandse Antillen kennen ook een uitsluiting van strafrechtelijke
aansprakelijkheid voor familieleden. In artikel 195, tweede lid, van het Wetboek
van Strafrecht van de Nederlandse Antillen is bepaald dat strafbaarstelling
van het verlenen van hulp aan daders van misdrijven niet van toepassing is
op personen die de handeling verrichten teneinde gevaar van vervolging te
ontgaan of af te wenden van een zijner bloedverwanten of aangehuwden in de
rechte linie, in de tweede of derde graad der zijlinie of van zijn echtgenoot
of gewezen echtgenoot. Aangezien de Nederlandse Antillen deze strafuitsluitingsgrond
willen handhaven zal ook voor de Nederlandse Antillen een verklaring als bedoeld
in artikel 21, derde lid, van het gewijzigde Verdrag worden afgelegd.
 Artikel 22
 In dit artikel staat de procedure voor wijziging van de in artikel 7 opgenomen
bijlage.
 De bijlage vormt een integrerend onderdeel van het verdrag en is aan te
merken als zijnde van uitvoerende aard. Verdragen tot wijziging van de bijlage
behoeven op grond van artikel 7, onderdeel f, van de Rijkswet goedkeuring
en bekendmaking verdragen geen parlementaire goedkeuring, tenzij de Staten-Generaal
zich thans het recht tot goedkeuring terzake voorbehouden.
 2. 2005 Protocol bij hetSUA vaste platforms Protocol
2005
 De artikelen van het 2005 Protocol bij het SUA vaste platforms Protocol
volgen hetzelfde stramien als de desbetreffende bepalingen uit het 2005 Protocol
bij het SUA Verdrag, maar dan zonder verwijzing naar vervoer of schepen en
zonder de bijzondere voorziening van een boardingsregime aangezien rechtsmacht
op vaste platforms geheel en al bij de kuststaat ligt. Hetgeen hierboven is
opgemerkt bij de artikelen 2, 3, 4, 10, 15, 17–24, 21 en 22 van het
2005 SUA Verdrag is mutatis mutandis van overeenkomstige toepassing op de
artikelen 2, 3, 4, 6, 8–12 van het 2005 Protocol bij het SUA vaste platforms
Protocol.
 III. KONINKRIJKSPOSITIE
 De goedkeuring van de twee wijzigingsprotocollen wordt voor het gehele
Koninkrijk gevraagd. De regering van de Nederlandse Antillen en de regering
van Aruba hebben laten weten dat zij medegelding van beide protocollen voor
hun land wenselijk achten.
 De gelding van de protocollen zal zich echter vooralsnog beperken tot
Nederland, totdat de vereiste uitvoeringswetgeving in de Nederlandse Antillen
en Aruba tot stand is gebracht. Zodra de uitvoeringswetgeving gereed is, zullen
de protocollen ook worden aanvaard voor de Nederlandse Antillen en Aruba.
 Overeenkomstig artikel18 van het op 23 mei 1969 te Wenen totstandgekomen
Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht (Trb. 1972, 51) dienen de landen
binnen het Koninkrijk zich overigens ook vóór de bekrachtiging
te onthouden van handelingen die indruisen tegen voorwerp en doel van de protocollen.
 
 De minister van Justitie,
 E. M. H. Hirsch Ballin
 De minister van Buitenlandse Zaken,
 M. J. M. Verhagen
 De staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat,
 J. C. Huizinga-Heringa
 De minister van Defensie,
 E. van Middelkoop