Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 december 2025.#Deity Shoes, S.L. tegen Mundorama Confort, S.L. en Stay Design, S.L.#Verzoek van de Juzgado de lo Mercantil n° 1 de Alicante om een prejudiciële beslissing.#Prejudiciële verwijzing – Intellectuele eigendom – Gemeenschapsmodellen – Verordening (EG) nr. 6/2002 – Artikelen 4 tot en met 6 en 14 – Voorwaarden waaronder het model wordt beschermd – Nieuwheid – Eigen karakter – Vooraf door een derde bepaalde uiterlijke kenmerken – Vrijheid van de ontwerper bij de ontwikkeling van het model – Begrip ,geïnformeerde gebruiker’ – Invloed van kenmerken die aan modetrends zijn verbonden.#Zaak C-323/24.
Court of Justice — Uitspraak 
Datum: 2025-12-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: EU-recht


Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Tweede kamer)
18 december 2025 (*)
„ Prejudiciële verwijzing – Intellectuele eigendom – Gemeenschapsmodellen – Verordening (EG) nr. 6/2002 – Artikelen 4 tot en met 6 en 14 – Voorwaarden waaronder het model wordt beschermd – Nieuwheid – Eigen karakter – Vooraf door een derde bepaalde uiterlijke kenmerken – Vrijheid van de ontwerper bij de ontwikkeling van het model – Begrip ,geïnformeerde gebruiker’ – Invloed van kenmerken die aan modetrends zijn verbonden ”
In zaak C‑323/24,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Juzgado de lo Mercantil n.º 1 de Alicante (handelsrechtbank nr. 1 Alicante, Spanje) bij beslissing van 13 december 2023, ingekomen bij het Hof op 2 mei 2024, in de procedure

Deity Shoes, S.L.

tegen

Mundorama Confort, S.L.,

Stay Design, S.L.,

wijst
HET HOF (Tweede kamer),
samengesteld als volgt: K. Jürimäe, kamerpresident, K. Lenaerts, president van het Hof, waarnemend rechter van de Tweede kamer, F. Schalin (rapporteur), M. Gavalec en Z. Csehi, rechters,
advocaat-generaal: N. Emiliou,
griffier: A. Calot Escobar,
gezien de stukken,
gelet op de opmerkingen van:
–        Deity Shoes, S.L., vertegenwoordigd door J. E. Martín Álvarez, abogado, en P. Moxica Pruneda, procurador,
–        de Europese Commissie, vertegenwoordigd door A. Manzaneque Valverde en P. Němečková als gemachtigden, 
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 19 juni 2025,
het navolgende

Arrest

1        Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van de artikelen 4 tot en met 6 van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (PB 2002, L 3, blz. 1), gelezen in het licht van artikel 14 van die verordening.

2        Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding dat speelt tussen Deity Shoes, S.L. enerzijds en Mundorama Confort, S.L. en Stay Design, S.L. anderzijds en dat betrekking heeft op een vordering wegens inbreuk op ingeschreven en niet-ingeschreven gemeenschapsmodellen voor diverse schoenmodellen, alsook op een reconventionele vordering tot nietigverklaring van deze modellen.
 Toepasselijke bepalingen

3        Verordening nr. 6/2002 is gewijzigd bij verordening (EU) 2024/2822 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2024 (PB L, 2024/2822). Gelet op de datum van de feiten in het hoofdgeding moet voor deze prejudiciële verwijzing echter worden gekeken naar de oorspronkelijke versie van verordening nr. 6/2002.

4        De overwegingen 7, 14 en 19 van verordening nr. 6/2002 luiden als volgt:
„(7)      Een betere bescherming van industriële vormgeving bevordert niet alleen de bijdrage van individuele ontwerpers aan de vooraanstaande rol van de [Unie] op dit gebied, maar moedigt [...] ook innovatie, ontwikkeling van nieuwe voortbrengselen en investering in de productie ervan aan.
[...]
(14)      Het criterium voor de beoordeling van het eigen karakter van een model moet het duidelijke verschil zijn tussen de algemene indruk die wordt gewekt bij een geïnformeerde gebruiker die het model bekijkt, en die welke bij hem wordt gewekt door het vormgevingserfgoed, met inachtneming van de aard van het voortbrengsel waarop het model wordt toegepast of waarin het is verwerkt en in het bijzonder van de bedrijfstak waarmee het verbonden is en de mate van vrijheid van de ontwerper bij de ontwikkeling van het model.
[...]
(19)      Men zou een gemeenschapsmodel slechts moeten kunnen doen gelden indien het model nieuw is en het een eigen karakter vertoont ten opzichte van andere modellen.”

5        Volgens de definities in artikel 3 van deze verordening wordt onder het begrip „model” verstaan „de verschijningsvorm van een voortbrengsel of een deel ervan, die wordt afgeleid uit de kenmerken van met name de lijnen, de omtrek, de kleuren, de vorm, de textuur en/of de materialen van het voortbrengsel zelf en/of de versiering ervan”.

6        Artikel 4 van die verordening heeft als opschrift „Beschermingsvoorwaarden” en bepaalt in lid 1:
„Een model wordt als gemeenschapsmodel beschermd voor zover het nieuw is en een eigen karakter heeft.”

7        Artikel 5 van de verordening heeft als opschrift „Nieuwheid” en luidt:
„1.      Een model wordt als nieuw beschouwd, indien geen identiek model voor het publiek beschikbaar is gesteld:
a)      bij een niet-ingeschreven gemeenschapsmodel, vóór de datum waarop het model waarvoor bescherming wordt aangevraagd voor het eerst voor het publiek beschikbaar is gesteld;
b)      bij een ingeschreven gemeenschapsmodel, vóór de datum van indiening van de aanvrage om inschrijving van het model waarvoor bescherming wordt gevraagd of, wanneer aanspraak op voorrang wordt gemaakt, vóór de datum van voorrang.
2.      Modellen worden geacht identiek te zijn, indien de kenmerken ervan slechts in onbelangrijke details verschillen.”

8        Artikel 6 van verordening nr. 6/2002 draagt het opschrift „Eigen karakter” en luidt:
„1.      Een model wordt geacht een eigen karakter te hebben, indien de algemene indruk die het bij de geïnformeerde gebruiker wekt, verschilt van de algemene indruk die bij die gebruiker wordt gewekt door modellen die voor het publiek beschikbaar zijn gesteld:
a)      bij een niet-ingeschreven gemeenschapsmodel, vóór de datum waarop het model waarvoor bescherming wordt aangevraagd voor het eerst voor het publiek beschikbaar is gesteld;
b)      bij een ingeschreven gemeenschapsmodel, vóór de datum van indiening van de aanvrage om inschrijving of, wanneer aanspraak op voorrang wordt gemaakt, vóór de datum van voorrang.
2.      Bij de beoordeling van het eigen karakter wordt rekening gehouden met de mate van vrijheid van de ontwerper bij de ontwikkeling van het model.”

9        Artikel 14 van die verordening draagt het opschrift „Recht op het gemeenschapsmodel” en bepaalt in lid 1:
„Het recht op het gemeenschapsmodel komt toe aan de ontwerper of zijn rechtverkrijgende.”
 Hoofdgeding en prejudiciële vragen

10      Deity Shoes is houdster van verschillende gemeenschapsmodellen voor schoeisel. Haar modellen worden bepaald op basis van catalogi die worden verstrekt door Chinese handelsondernemingen en het mogelijk maken om volgens vooraf vastgestelde lijsten verschillende onderdelen van schoenen te personaliseren, zoals de kleur, het materiaal en de plaats van gespen, veters en andere decoratieve elementen.

11      Op 10 december 2021 heeft Deity Shoes bij de Juzgado de lo Mercantil n.º 1 de Alicante (handelsrechtbank nr. 1 Alicante, Spanje), de verwijzende rechter, tegen Mundorama Confort en Stay Design een vordering ingesteld wegens inbreuk op diverse ingeschreven en niet-ingeschreven gemeenschapsmodellen voor verschillende schoenmodellen. 

12      Op 12 april 2022 hebben Mundorama Confort en Stay Design een reconventionele vordering tot nietigverklaring van die modellen ingesteld. Zij voeren aan dat er bij de aan de orde zijnde modellen geen sprake is van innovatie, aangezien Deity Shoes zich beperkt tot de verkoop van producten die door Chinese handelsondernemingen worden aangeboden. Volgens hen voldoen die modellen niet aan de voorwaarden met betrekking tot nieuwheid en eigen karakter van respectievelijk de artikelen 5 en 6 van verordening nr. 6/2002.

13      Op 24 mei 2022 heeft Deity Shoes op de ingestelde tegenvordering geantwoord.

14      De verwijzende rechter merkt om te beginnen op dat de uiterlijke kenmerken van de door Deity Shoes verkochte modellen voor het merendeel vooraf worden bepaald door de modellen die worden aangeboden door haar leveranciers, de Chinese handelsondernemingen, waardoor de aanpassingen aan die modellen slechts ad hoc en bijkomend zijn. Bovendien is het zo dat die handelsondernemingen ook de betrokken aanpassingen voorstellen op basis van onderdelen die in hun catalogi staan vermeld.

15      Bijgevolg vraagt deze rechter zich af onder welke voorwaarden een model dat het resultaat is van een dergelijk creatief proces, in aanmerking komt voor de door verordening nr. 6/2002 aan gemeenschapsmodellen geboden bescherming. Met andere woorden, hij stelt zich de vraag of het model, om deze bescherming te kunnen genieten, het resultaat moet zijn van een echte ontwerpactiviteit die voortvloeit uit een bepaalde intellectuele inspanning van de houder van dat model.

16      Vervolgens wijst de verwijzende rechter erop dat Deity Shoes actief is in een sector waarin prijs en volume een belangrijke rol spelen, zodat de handelingsruimte van ontwerpers beperkt is. Aangezien elke verandering of aanpassing aan de ontwerpen in de catalogi van de leveranciers tot een stijging van de kosten leidt, is er voor een onderneming als Deity Shoes namelijk geen prikkel om wezenlijke veranderingen aan te brengen aan de in die catalogi opgenomen basismodellen voor schoenen.

17      Ten slotte merkt hij op dat de door Deity Shoes aangeboden modellen de bekende modetrends volgen, waardoor zij in grote hoeveelheden en tegen lage prijzen op de markt van de Europese Unie kunnen worden verkocht, zonder dat er in innovatie hoeft te worden geïnvesteerd.

18      De verwijzende rechter vraagt zich dus af of modetrends ook kunnen worden geacht de vrijheid van ontwerpers zodanig te beperken dat kleine verschillen tussen een of meer oudere modellen en het model in kwestie voldoende zijn om te bewerkstelligen dat dat model bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk wekt, waardoor het een eigen karakter heeft in de zin van artikel 6 van verordening nr. 6/2002.

19      Tegen deze achtergrond heeft de Juzgado de lo Mercantil n.º 1 de Alicante de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)      Moet er, opdat een model onder de beschermingsregeling van verordening [nr. 6/2002] valt, sprake zijn van een echte ontwerpactiviteit, in die zin dat het model het resultaat is van de intellectuele inspanning van de ontwerper ervan? Kan een combinatie van onderdelen gebaseerd op modellen waarvan de uiterlijke kenmerken voor het merendeel vooraf zijn bepaald door handelsondernemingen, zodat aanpassingen van bepaalde kenmerken moeten worden aangemerkt als ad hoc en bijkomend, in dit verband worden beschouwd als een echte ontwerpactiviteit?
2)      Kunnen in deze context alle of enkele uiterlijke kenmerken van een voortbrengsel die het resultaat zijn van de aanpassing van overeenkomstig de catalogi van Chinese handelsondernemingen door die ondernemingen aangeboden modellen worden geacht een ,eigen karakter’ te hebben in de zin van artikel 6 van verordening [nr. 6/2002], wanneer de activiteit van de houder van het model ertoe beperkt is die modellen zonder aanpassingen of met specifieke aanpassingen van onderdelen (zoals zolen, klinknagels, veters, gespen enzovoort) in de [Europese Economische Ruimte (EER)] in de handel te brengen en de uiterlijke kenmerken voor het grootste deel vooraf door de handelsondernemingen zijn bepaald? Is het in dit verband van belang dat ook deze onderdelen niet zijn ontworpen door de [houder van het gemeenschapsmodel], maar dat het gaat om onderdelen die door de handelsonderneming worden aangeboden in haar catalogus?
3)      Moet artikel 14 van verordening [nr. 6/2002] aldus worden uitgelegd dat een persoon als ontwerper van een model kan worden beschouwd wanneer die persoon aan de hand van een door een handelsonderneming in een catalogus aangeboden model, alleen aanpassingen heeft gedaan aan dat oudere model door onderdelen aan te passen die eveneens door de handelsonderneming worden aangeboden en die niet door de [houder van het gemeenschapsmodel] zijn ontworpen? Moet een bepaalde mate van aanpassing worden aangetoond, als bewijs dat de uiteindelijke vorm significant afwijkt van het oorspronkelijke model om in dit verband als ontwerper te kunnen worden aangemerkt?
4)      Moet in een geval als het onderhavige, onverminderd het voorgaande en gelet op de bijzondere kenmerken van schoeisel dat is ontworpen op basis van staalboeken van handelsondernemingen en voor zover de ‚ontwerpactiviteit’ zich beperkt tot het selecteren van bestaande modellen uit een staalboek en het eventueel wijzigen van sommige onderdelen daarvan op basis van de catalogus van de [handelsonderneming] en van modetrends, worden aangenomen dat die modetrends: a) de vrijheid van de ontwerper zodanig beperken dat kleine verschillen tussen het ingeschreven (of niet-ingeschreven) model en een ander model kunnen volstaan om een andere algemene indruk te wekken, dan wel b) zodanig afbreuk doen aan het eigen karakter van het ingeschreven (of niet-ingeschreven) model dat de betrokken elementen of onderdelen, voor zover zij voortvloeien uit bekende modetrends, van beperkt belang zijn voor de algemene indruk die zij bij de geïnformeerde gebruiker wekken in vergelijking met een ander model?”
 Beantwoording van de prejudiciële vragen

 Eerste en derde prejudiciële vraag

20      Om te beginnen moet erop worden gewezen dat de omstandigheid dat de verwijzende rechter in zijn derde vraag formeel alleen heeft verwezen naar artikel 14 van verordening nr. 6/2002, het Hof niet belet om hem alle uitleggingsgegevens met betrekking tot het Unierecht te verschaffen die van nut kunnen zijn voor de beslechting van de bij hem aanhangige zaak, ongeacht of hij er in zijn vraag melding van maakt (zie in die zin arresten van 29 november 1978, Redmond, 83/78, EU:C:1978:214, punt 26, en 29 juli 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

21      In dit verband blijkt uit het verzoek om een prejudiciële beslissing dat de verwijzende rechter twijfels heeft over de reikwijdte van de voorwaarden voor bescherming van een model, zoals die in artikel 4 van verordening nr. 6/2002 zijn neergelegd. Meer in het bijzonder wenst hij meer duidelijkheid te verkrijgen over de in artikel 5 van die verordening genoemde voorwaarde dat het model nieuw is, en over de in artikel 6 van de verordening gestelde voorwaarde dat het model een eigen karakter heeft. In deze context vraagt deze rechter zich met name af of, om te kunnen worden erkend als „ontwerper” in de zin van artikel 14 van die verordening, een bepaalde mate van aanpassing moet worden aangetoond, zodat kan worden vastgesteld dat de uiteindelijke verschijningsvorm van het model aanzienlijk verschilt van het oudere model dat in de catalogus van de handelsonderneming is opgenomen.

22      In die omstandigheden dient te worden geoordeeld dat de verwijzende rechter met zijn eerste en zijn derde vraag, die samen moeten worden onderzocht, in wezen wenst te vernemen of verordening nr. 6/2002, in het bijzonder de artikelen 4 tot en met 6 juncto artikel 14 van deze verordening, aldus moet worden uitgelegd dat, om de bescherming te genieten die een gemeenschapsmodel krijgt, de houder of ontwerper van een model niet alleen moet aantonen dat aan de voorwaarden inzake nieuwheid en eigen karakter is voldaan, maar ook dat het model het resultaat is van een minimum aan creatieve activiteit.

23      Vooraf dient in herinnering te worden gebracht dat in artikel 3, onder a), van verordening nr. 6/2002 een model wordt gedefinieerd als „de verschijningsvorm van een voortbrengsel of een deel ervan, die wordt afgeleid uit de kenmerken van met name de lijnen, de omtrek, de kleuren, de vorm, de textuur en/of de materialen van het voortbrengsel zelf en/of de versiering ervan”. Hieruit volgt dat, in het kader van de regeling die bij verordening nr. 6/2002 is vastgesteld, de verschijningsvorm het doorslaggevende element van een model is (arrest van 28 oktober 2021, Ferrari, C‑123/20, EU:C:2021:889, punt 30 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

24      In de eerste plaats moet erop worden gewezen dat uit artikel 4, lid 1, van verordening nr. 6/2002, gelezen in samenhang met overweging 19 van die verordening, voortvloeit dat een model slechts als gemeenschapsmodel wordt beschermd voor zover het nieuw is en een eigen karakter heeft.

25      Wat de eerste voorwaarde betreft, namelijk dat het model nieuw is, zij eraan herinnerd dat artikel 5, lid 1, van verordening nr. 6/2002 bepaalt dat een model als nieuw wordt beschouwd indien geen identiek model voor het publiek beschikbaar is gesteld, bij een niet-ingeschreven gemeenschapsmodel, vóór de datum waarop het model waarvoor bescherming wordt gevraagd voor het eerst voor het publiek beschikbaar is gesteld of, bij een ingeschreven gemeenschapsmodel, vóór de datum van indiening van de aanvraag om inschrijving van het model waarvoor bescherming wordt gevraagd of, wanneer aanspraak op voorrang wordt gemaakt, vóór de datum van voorrang.

26      Wat de tweede voorwaarde betreft, namelijk dat het model een eigen karakter heeft, blijkt uit overweging 14 van verordening nr. 6/2002 dat het criterium voor de beoordeling van dat karakter het duidelijke verschil is tussen de algemene indruk die wordt gewekt bij een geïnformeerde gebruiker die het model bekijkt, en die welke bij hem wordt gewekt door het vormgevingserfgoed, met inachtneming van de aard van het voortbrengsel waarop het model wordt toegepast of waarin het is verwerkt en in het bijzonder van de bedrijfstak waarmee het verbonden is en de mate van vrijheid van de ontwerper bij de ontwikkeling van het model. Artikel 6, lid 1, van deze verordening bepaalt dan ook dat een model wordt geacht te voldoen aan deze voorwaarde indien de algemene indruk die het bij de geïnformeerde gebruiker wekt, verschilt van de algemene indruk die bij die gebruiker wordt gewekt door modellen die voor het publiek beschikbaar zijn gesteld. Bij de beoordeling van het eigen karakter moet volgens artikel 6, lid 2, van die verordening rekening worden gehouden met de mate van vrijheid van de ontwerper bij de ontwikkeling van het model.

27      In dit verband heeft het Hof geoordeeld dat, afhankelijk van de mate van vrijheid die een ontwerper heeft om de verschijningsvorm van een voortbrengsel te ontwikkelen en rekening houdend met de technische beperkingen die spelen, een grotere of kleinere mate van differentiatie nodig is om vast te stellen dat het model bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk wekt. Wanneer de vrijheid van de ontwerper wordt beperkt door een groot aantal uiterlijke kenmerken van het betrokken voortbrengsel of van het betrokken gedeelte ervan die uitsluitend worden bepaald door de technische functie van dat voortbrengsel of dit gedeelte van een voortbrengsel, kan de aanwezigheid van kleine verschillen tussen de conflicterende modellen dus volstaan om bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk te wekken [zie in die zin arrest van 4 september 2025 LEGO (Begrip geïnformeerde gebruiker van een model), C‑211/24, EU:C:2025:648, punt 52].

28      Door in artikel 6, lid 2, van verordening nr. 6/2002 te verwijzen naar de mate van vrijheid van de ontwerper bij de ontwikkeling van het model, heeft de Uniewetgever ervoor willen zorgen dat er met die mate van vrijheid rekening wordt gehouden bij de beoordeling van de door het model gewekte algemene indruk, aangezien de mate van vrijheid kan worden beperkt door technische of wettelijke eisen. Deze wetgever heeft daarentegen niet vereist dat, om de bescherming te genieten die de artikelen 4 tot en met 6 van die verordening bieden, er niet alleen wordt aangetoond dat aan de voorwaarden inzake nieuwheid en eigen karakter is voldaan, maar ook dat het model het resultaat is van een minimum aan creatieve activiteit.

29      Zoals de advocaat-generaal in de punten 22 en 23 van zijn conclusie heeft opgemerkt, verschilt de bescherming van een model op dit punt van die van „werken” in de zin van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PB 2001, L 167, blz. 10). Terwijl het begrip „werk” impliceert dat het betrokken voorwerp oorspronkelijk is en de persoonlijkheid van de auteur ervan weerspiegelt door uitdrukking te geven aan zijn vrije en creatieve keuzen, heeft modelbescherming namelijk tot doel voorwerpen te beschermen die niet alleen nieuw en geïndividualiseerd zijn, maar daarnaast ook een utilitair karakter hebben en bedoeld zijn om op grote schaal te worden geproduceerd (zie in die zin arrest van 12 september 2019, Cofemel, C‑683/17, EU:C:2019:721, punten 29, 30 en 50).

30      Zoals de advocaat-generaal in de punten 25 en 26 van zijn conclusie heeft opgemerkt, houden de twee in punt 24 van het onderhavige arrest genoemde voorwaarden dus alleen in dat het model waarvoor bescherming als gemeenschapsmodel wordt aangevraagd, wordt vergeleken met het vormgevingserfgoed, aangezien de regeling voor gemeenschapsmodellen gebaseerd is op de algemene indruk die het voortbrengsel bij een geïnformeerde gebruiker wekt, en niet op de vraag of er sprake is van een minimum aan creatieve activiteit.

31      Hieruit volgt dat uit de artikelen 4 tot en met 6 van verordening nr. 6/2002 niet blijkt dat voor de door deze verordening geboden bescherming andere, aanvullende voorwaarden worden gesteld, zoals de voorwaarde dat moet worden aangetoond dat er sprake is van een minimum aan creatieve activiteit.

32      In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat het feit dat volgens artikel 14, lid 1, van die verordening het recht op het gemeenschapsmodel toekomt aan de „ontwerper” of zijn rechtverkrijgende, niet aldus kan worden uitgelegd dat de Uniewetgever een aanvullende voorwaarde om de door de artikelen 4 tot en met 6 van de verordening geboden bescherming te genieten, heeft willen invoeren, namelijk aantonen dat er sprake is van een minimum aan creatieve activiteit. Zoals de advocaat-generaal in punt 31 van zijn conclusie heeft opgemerkt, is de term „ontwerper” in lid 1 van artikel 14 van verordening nr. 6/2002 immers alleen relevant om te bepalen welke persoon of entiteit zich kan beroepen op de bescherming van het gemeenschapsmodel.

33      Gelet op een en ander dient op de eerste en de derde vraag te worden geantwoord dat verordening nr. 6/2002, in het bijzonder de artikelen 4 tot en met 6 juncto artikel 14 van deze verordening, aldus moet worden uitgelegd dat, om de bescherming te genieten die een gemeenschapsmodel krijgt, de houder of ontwerper van een model naast het feit dat aan de voorwaarden inzake nieuwheid en eigen karakter is voldaan, niet hoeft aan te tonen dat het model het resultaat is van een minimum aan creatieve activiteit.
 Tweede en vierde vraag

34      Met zijn tweede en zijn vierde vraag, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 6 van verordening nr. 6/2002 aldus moet worden uitgelegd dat het feit dat modellen uiterlijke kenmerken vertonen die vooraf zijn bepaald op basis van een model dat in de catalogus van een leverancier aan de ontwerper van die modellen wordt aangeboden, en dat de door de ontwerper aan die modellen aangebrachte aanpassingen slechts ad hoc zijn en betrekking hebben op door die leverancier aangeboden onderdelen, op zichzelf in de weg kan staan aan de erkenning van het eigen karakter van die modellen in de zin van dat artikel.

35      In dit verband vraagt de verwijzende rechter zich voorts af of artikel 6 van verordening nr. 6/2002 aldus moet worden uitgelegd dat modetrends de mate van vrijheid van de ontwerper zodanig kunnen beperken dat kleine verschillen tussen een of meer oudere modellen en het aan de orde zijnde model voldoende kunnen zijn om ervoor te zorgen dat dit model bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk wekt dan die welke door die oudere modellen wordt gewekt, en dus een eigen karakter heeft in de zin van dat artikel, dan wel of de uit dergelijke trends voortvloeiende kenmerken van een model juist van minder belang zijn voor de algemene indruk die dat model bij de geïnformeerde gebruiker wekt.

36      Wat in de eerste plaats de beoordeling van het eigen karakter van het gemeenschapsmodel in de zin van artikel 6 van verordening nr. 6/2002 betreft, zij eraan herinnerd dat het Hof heeft geoordeeld dat dit artikel aldus moet worden uitgelegd dat een model slechts kan worden geacht een eigen karakter te hebben indien de algemene indruk die dat model bij de geïnformeerde gebruiker wekt, verschilt van de algemene indruk die bij diezelfde gebruiker wordt gewekt niet door een combinatie van afzonderlijke kenmerken van meerdere oudere modellen, maar door een of meer individueel beschouwde oudere modellen (arrest van 28 oktober 2021, Ferrari, C‑123/20, EU:C:2021:889, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

37      Het Hof heeft dus opgemerkt dat het begrip „eigen karakter” in de zin van artikel 6 van verordening nr. 6/2002 niet ziet op de verhouding tussen het model van een voortbrengsel en de modellen van de delen waaruit dat voortbrengsel bestaat, maar op de verhouding tussen deze modellen en andere, oudere modellen (arrest van 28 oktober 2021, Ferrari, C‑123/20, EU:C:2021:889, punt 47).

38      Hieruit volgt dat een gemeenschapsmodel kan bestaan uit verschillende oudere modellen wanneer het daaruit voortvloeiende model, afzonderlijk beschouwd, bij de geïnformeerde gebruiker niet dezelfde algemene indruk wekt als die welke door die oudere modellen wordt gewekt. Dit wordt ook bevestigd door het feit dat het voor de bescherming die een gemeenschapsmodel krachtens verordening nr. 6/2002 krijgt, niet is vereist, zoals blijkt uit punt 33 van het onderhavige arrest, dat de houder of ontwerper van het model, naast het feit dat aan de voorwaarden inzake nieuwheid en eigen karakter is voldaan, ook aantoont dat dit model het resultaat is van een minimum aan creatieve activiteit.

39      Bijgevolg kan het feit dat – zoals in het hoofdgeding het geval is – de aan de orde zijnde modellen uiterlijke kenmerken vertonen die vooraf zijn bepaald op basis van de modellen die in de catalogi van de leveranciers aan de ontwerper van de aan de orde zijnde modellen worden aangeboden, en dat de door de ontwerper aan deze modellen aangebrachte aanpassingen slechts ad hoc zijn en betrekking hebben op door die leveranciers aangeboden onderdelen, op zichzelf niet in de weg staan aan de erkenning van het eigen karakter van die modellen in de zin van artikel 6 van verordening nr. 6/2002.

40      In de tweede plaats rijst de vraag of in een dergelijke context modetrends de mate van vrijheid van de ontwerper zodanig kunnen beïnvloeden dat kleine verschillen tussen een of meer oudere modellen en het aan de orde zijnde model voldoende kunnen zijn om ervoor te zorgen dat dit model bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk wekt dan die welke door die oudere modellen wordt gewekt, dan wel of de onderdelen die uit dergelijke trends voortvloeien juist van minder belang zijn voor de algemene indruk die bij de geïnformeerde gebruiker wordt gewekt.

41      Zoals volgt uit punt 27 van het onderhavige arrest kan, wanneer de vrijheid van de ontwerper wordt beperkt door een groot aantal uiterlijke kenmerken van het betrokken voortbrengsel of van het betrokken gedeelte ervan die uitsluitend worden bepaald door de technische functie van dat voortbrengsel of dit gedeelte van een voortbrengsel, de aanwezigheid van kleine verschillen tussen de conflicterende modellen volstaan om bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk te wekken [zie in die zin arrest van 4 september 2025, LEGO (Begrip geïnformeerde gebruiker van een model), C‑211/24, EU:C:2025:648, punt 52].

42      In dit verband moet, in navolging van de advocaat-generaal in punt 48 van zijn conclusie, worden opgemerkt dat kenmerken die aan modetrends zijn verbonden verschillen van kenmerken die zijn verbonden aan de technische functie van het voortbrengsel of de toepasselijke wettelijke voorschriften in zoverre dat die laatste zowel onvermijdelijk als permanent of duurzaam zijn.

43      Het is namelijk de aard van mode dat deze niet blijvend is, maar zich juist ontwikkelt in het tempo van zowel visuele als technologische innovaties. Bovendien kunnen modetrends niet worden beschouwd als onvermijdelijk in die zin dat zij noodzakelijkerwijs de kenmerken van een voortbrengsel vooraf bepalen en dat een ontwerper niet innovatief kan zijn om daarvan af te wijken.

44      Verder kunnen dergelijke trends niet worden beschouwd als een beperking van de vrijheid van de ontwerper, aangezien juist die vrijheid hem in staat stelt om nieuwe vormen en trends te ontdekken of om te innoveren binnen een bestaande trend.

45      Derhalve dient te worden geoordeeld dat modetrends de mate van vrijheid van de ontwerper niet zodanig beperken dat kleine verschillen tussen een of meer oudere modellen en het aan de orde zijnde model voldoende kunnen zijn om ervoor te zorgen dat dit model bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk wekt dan die oudere modellen.

46      In deze omstandigheden moet nog worden nagegaan of de onderdelen van een model die voortvloeien uit modetrends, van invloed kunnen zijn op de perceptie die een geïnformeerde gebruiker van deze onderdelen heeft, in die zin dat hij zich door zijn kennis van de betrokken sector ervan bewust is dat die onderdelen veelal deel uitmaken van de modellen in deze sector en er daarom minder aandacht aan besteedt.

47      Het Hof heeft in dit verband reeds voor recht verklaard dat het begrip „geïnformeerde gebruiker”, dat in verordening nr. 6/2002 niet is gedefinieerd, aldus kan worden opgevat dat het betrekking heeft op een gebruiker die niet slechts gemiddeld, maar in hoge mate aandachtig is, hetzij door zijn persoonlijke ervaring, hetzij door zijn uitgebreide kennis van de betrokken sector (arrest van 21 september 2017, Easy Sanitary Solutions en EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P en C‑405/15 P, EU:C:2017:720, punt 124 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

48      Bovendien suggereert het bijvoeglijke naamwoord „geïnformeerde” dat de gebruiker, zonder een ontwerper of een technisch deskundige te zijn, verschillende in de betrokken sector bestaande modellen kent, een zekere kennis bezit met betrekking tot de elementen die deze modellen over het algemeen bevatten, en door zijn belangstelling voor de betrokken voortbrengselen blijk geeft van een vrij hoog aandachtsniveau bij het gebruik ervan (arrest van 21 september 2017, Easy Sanitary Solutions en EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P en C‑405/15 P, EU:C:2017:720, punt 125 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

49      In casu kan de omstandigheid dat de verschillen tussen de litigieuze modellen en de oudere modellen gebaseerd zijn op modetrends, de geïnformeerde gebruiker in beginsel niet minder oplettend maken. Zoals uit de voorgaande overwegingen blijkt, heeft een dergelijke gebruiker immers juist door zijn uitgebreide kennis van de betrokken sector een vrij hoog aandachtsniveau.

50      Het is juist dat het feit dat bepaalde onderdelen alomtegenwoordig zijn op de betrokken markt doordat zij het resultaat zijn van wijdverbreide trends of doordat veel leveranciers identieke onderdelen aanbieden, van invloed kan zijn op de esthetische perceptie van een model of zelfs op het commerciële succes van het voortbrengsel waarin dat model is verwerkt.

51      Die overweging is echter niet relevant bij de beoordeling van het eigen karakter van een model, waarbij wordt nagegaan of de door dit model gewekte algemene indruk verschilt van de algemene indruk die wordt gewekt door de eerder ter beschikking gestelde modellen, los van esthetische of commerciële overwegingen.

52      Hieruit volgt dat de kenmerken van een model die voortvloeien uit modetrends, niet op zichzelf van minder belang zijn voor de algemene indruk die dat model bij de geïnformeerde gebruiker wekt.

53      Om te bepalen of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde modellen een „eigen karakter” hebben in de zin van artikel 6 van verordening nr. 6/2002, is het dus aan de verwijzende rechter om te beoordelen of de verschillen tussen deze modellen en de oudere modellen voldoende groot zijn om bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk te wekken dan wel slechts betrekking hebben op onbeduidende details.

54      Gelet op een en ander dient op de tweede en de vierde vraag te worden geantwoord dat artikel 6 van verordening nr. 6/2002 aldus moet worden uitgelegd dat het feit dat modellen uiterlijke kenmerken vertonen die vooraf zijn bepaald op basis van een model dat in de catalogus van een leverancier aan de ontwerper van die modellen wordt aangeboden, en dat de door de ontwerper aan die modellen aangebrachte aanpassingen slechts ad hoc zijn en betrekking hebben op door die leverancier aangeboden onderdelen, op zichzelf niet in de weg kan staan aan de erkenning van het eigen karakter van die modellen in de zin van dat artikel. Voorts kunnen modetrends de mate van vrijheid van de ontwerper niet zodanig beperken dat kleine verschillen tussen een of meer oudere modellen en het aan de orde zijnde model voldoende kunnen zijn om ervoor te zorgen dat dit model bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk wekt dan die welke door die oudere modellen wordt gewekt, en dus een eigen karakter heeft. De uit modetrends voortvloeiende kenmerken van een model zijn op zichzelf niet van minder belang voor de algemene indruk die dat model bij een dergelijke gebruiker wekt.
 Kosten

55      Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Tweede kamer) verklaart voor recht:
1)      Verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen, in het bijzonder de artikelen 4 tot en met 6 juncto artikel 14 van deze verordening,

moet aldus worden uitgelegd dat,

om de bescherming te genieten die een gemeenschapsmodel krijgt, de houder of ontwerper van een model naast het feit dat aan de voorwaarden inzake nieuwheid en eigen karakter is voldaan, niet hoeft aan te tonen dat het model het resultaat is van een minimum aan creatieve activiteit.

2)      Artikel 6 van verordening nr. 6/2002

moet aldus worden uitgelegd dat

–        het feit dat modellen uiterlijke kenmerken vertonen die vooraf zijn bepaald op basis van een model dat in de catalogus van een leverancier aan de ontwerper van die modellen wordt aangeboden, en dat de door de ontwerper aan die modellen aangebrachte aanpassingen slechts ad hoc zijn en betrekking hebben op door die leverancier aangeboden onderdelen, op zichzelf niet in de weg kan staan aan de erkenning van het eigen karakter van die modellen in de zin van dat artikel;

–        het voorts zo is dat modetrends de mate van vrijheid van de ontwerper niet zodanig kunnen beperken dat kleine verschillen tussen een of meer oudere modellen en het aan de orde zijnde model voldoende kunnen zijn om ervoor te zorgen dat dit model bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk wekt dan die welke door die oudere modellen wordt gewekt, en dus een eigen karakter heeft. De uit modetrends voortvloeiende kenmerken van een model zijn op zichzelf niet van minder belang voor de algemene indruk die dat model bij een dergelijke gebruiker wekt.

ondertekeningen

*      Procestaal: Spaans.