Arrest van het Gerecht (Tiende kamer – uitgebreid) van 4 december 2024.#PGTEX Morocco tegen Europese Commissie.#Subsidies – Uitbreiding van het definitieve compenserende recht op de invoer van bepaalde geweven of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit China tot de invoer van die vanuit Marokko verzonden producten – Antiontwijkingsonderzoek – Ontwijking – Euromediterrane associatieovereenkomst EG-Marokko – Artikel 33, onder a), van verordening (EU) 2016/1037 – Misbruik van bevoegdheid – Voorwaarden voor het bewijs van het bestaan van ontwijking – Artikel 23, lid 3, van verordening 2016/1037 – Verandering ten gevolge van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat – Assemblagewerkzaamheden – Voltooiingswerkzaamheden – Begrip ‚toegevoegde waarde’ – Soortgelijke ingevoerde producten of delen daarvan die nog steeds gesubsidieerd worden – Onjuiste rechtsopvatting – Kennelijke beoordelingsfout – Non-discriminatiebeginsel – Gelijke behandeling – Beginsel van behoorlijk bestuur – Artikel 28, leden 1 en 3, van verordening 2016/1037 – Gebruik van beschikbare gegevens.#Zaak T-246/22.
Court of Justice — Uitspraak 
Datum: 2024-12-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: EU-recht


ARREST VAN HET GERECHT (Tiende kamer – uitgebreid)
 4 december 2024 (
 *1
 )
 „Subsidies – Uitbreiding van het definitieve compenserende recht op de invoer van bepaalde geweven of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit China tot de invoer van die vanuit Marokko verzonden producten – Antiontwijkingsonderzoek – Ontwijking – Euromediterrane associatieovereenkomst EG-Marokko – Artikel 33, onder a), van verordening (EU) 2016/1037 – Misbruik van bevoegdheid – Voorwaarden voor het bewijs van het bestaan van ontwijking – Artikel 23, lid 3, van verordening 2016/1037 – Verandering ten gevolge van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat – Assemblagewerkzaamheden – Voltooiingswerkzaamheden – Begrip ‚toegevoegde waarde’ – Soortgelijke ingevoerde producten of delen daarvan die nog steeds gesubsidieerd worden – Onjuiste rechtsopvatting – Kennelijke beoordelingsfout – Non-discriminatiebeginsel – Gelijke behandeling – Beginsel van behoorlijk bestuur – Artikel 28, leden 1 en 3, van verordening 2016/1037 – Gebruik van beschikbare gegevens”
 In zaak T‑246/22,
 
 PGTEX Morocco, gevestigd te Tanger (Marokko), vertegenwoordigd door P. Vander Schueren, E. Gergondet en A. Nosowicz, advocaten,
 verzoekster,
 ondersteund door
 
 LM Wind Power A/S, gevestigd te Kolding (Denemarken), vertegenwoordigd door B. Servais en V. Crochet, advocaten,
 interveniënte,
 tegen
 
 Europese Commissie, vertegenwoordigd door G. Luengo en J. Zieliński als gemachtigden,
 verweerster,
 ondersteund door
 
 Tech-Fab Europe eV, gevestigd te Frankfurt am Main (Duitsland), vertegenwoordigd door L. Ruessmann en J. Beck, advocaten,
 interveniënte,
 wijst
 HET GERECHT (Tiende kamer – uitgebreid),
 samengesteld als volgt: O. Porchia (rapporteur), president, M. Jaeger, L. Madise, P. Nihoul en S. Verschuur, rechters,
 griffier: I. Kurme, administrateur,
 gezien de stukken,
 na de terechtzitting op 16 januari 2024,
 het navolgende
 
 Arrest
 
 
 
 
 
 
 1
 
 
 Met haar beroep krachtens artikel 263 VWEU vordert verzoekster, PGTEX Morocco, nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2022/301 van de Commissie van 24 februari 2022 tot uitbreiding van het bij uitvoeringsverordening (EU) 2020/776 ingestelde definitieve compenserende recht op bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit de Volksrepubliek China (hierna: „VRC”) tot vanuit Marokko verzonden bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Marokko, en tot beëindiging van het onderzoek naar de mogelijke ontwijking van de bij uitvoeringsverordening (EU) 2020/776 ingestelde compenserende maatregelen ten aanzien van de invoer van bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit Egypte door de invoer van vanuit Marokko verzonden bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Marokko (PB 2022, L 46, blz. 31; hierna: „bestreden uitvoeringsverordening”).
 
 
 
 
 I. Voorgeschiedenis van het geding
 
 
 
 
 
 
 2
 
 
 Verzoekster, een vennootschap naar Marokkaans recht die in een vrijhandelszone te Tanger (Marokko) is gevestigd en deel uitmaakt van de Chinese groep van ondernemingen PGTEX, is een producent-exporteur van bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels (hierna: „SGV”), die zij onder meer naar de Europese Unie uitvoert.
 
 
 
 
 
 
 
 
 3
 
 
 SGV zijn stoffen van geweven en/of gestikte continuglasvezelrovings of -draden (hierna: „glasvezelrovings”), al dan niet met andere elementen, met uitzondering van producten die zijn geïmpregneerd of gepreïmpregneerd (pre-preg), en met uitzondering van open weefsels met een celgrootte van meer dan 1,8 mm in zowel lengte als breedte en met een gewicht van meer dan 35 gram per vierkante meter. Die producten kennen zeer uiteenlopende toepassingen en worden onder meer gebruikt voor de productie van windturbinebladen, sportuitrusting en materiaal voor boten en vrachtwagens, evenals in renovatiesystemen voor leidingen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 4
 
 
 Op 16 mei 2019 heeft de Europese Commissie op grond van artikel 10 van verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 55; hierna: „antisubsidiebasisverordening”) een antisubsidieonderzoek geopend betreffende de invoer in de Unie van SGV van oorsprong uit China en Egypte (hierna: „antisubsidieonderzoek”).
 
 
 
 
 
 
 
 
 5
 
 
 Het antisubsidieonderzoek heeft geleid tot uitvoeringsverordening (EU) 2020/776 van de Commissie van 12 juni 2020 tot instelling van definitieve compenserende rechten op bepaalde SGV van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Egypte en tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) 2020/492 van de Commissie tot instelling van definitieve antidumpingrechten op bepaalde SGV van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Egypte (PB 2020, L 189, blz. 1). Bij die uitvoeringsverordening heeft de Commissie een residueel compenserend recht van 30,7 % ingesteld op de invoer van SGV uit China.
 
 
 
 
 
 
 
 
 6
 
 
 Op 19 mei 2021 heeft de Commissie een verzoek ontvangen op grond van artikel 23, lid 4, en artikel 24, lid 5, van de antisubsidiebasisverordening om een onderzoek te openen naar de mogelijke ontwijking van de compenserende maatregelen die zijn ingesteld ten aanzien van de invoer van SGV van oorsprong uit China en Egypte, en om die invoer aan registratie te onderwerpen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 7
 
 
 Het betrokken verzoek was ingediend door interveniënte aan de zijde van de Commissie, Tech-Fab Europe eV, een vereniging van SGV-producenten in de Unie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 8
 
 
 Aangezien de Commissie, na de lidstaten te hebben geïnformeerd, had geconcludeerd dat er voldoende bewijsmateriaal was om krachtens artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening een onderzoek (hierna: „antiontwijkingsonderzoek”) te openen, heeft zij uitvoeringsverordening (EU) 2021/863 van 28 mei 2021 vastgesteld tot opening van een onderzoek naar de mogelijke ontwijking van de bij uitvoeringsverordening 2020/776 ingestelde compenserende maatregelen ten aanzien van de invoer van bepaalde SGV van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Egypte, door de invoer van uit Marokko verzonden bepaalde SGV, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Marokko, en tot registratie van deze invoer (PB 2021, L 190, blz. 76).
 
 
 
 
 
 
 
 
 9
 
 
 Het antiontwijkingsonderzoek had betrekking op de periode van 1 januari 2019 tot en met 31 december 2020 (hierna: „onderzoektijdvak”). Vóór 2019 werden geen aanzienlijke hoeveelheden SGV uit Marokko naar de Unie uitgevoerd. Er zijn voor dat tijdvak gegevens verzameld om onder meer na te gaan of zich na de instelling van de compenserende maatregelen ten aanzien van het betrokken product inderdaad een verandering in de structuur van het handelsverkeer had voorgedaan en of er sprake was van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestond. Voor de periode van 1 januari 2020 tot en met 31 december 2020 (hierna: „verslagperiode”) zijn meer gedetailleerde gegevens verzameld, teneinde te onderzoeken of de invoer de corrigerende werking van de geldende maatregelen wat de prijzen of de hoeveelheden betreft ondermijnde en of er van subsidiëring sprake was.
 
 
 
 
 
 
 
 
 10
 
 
 In de loop van het antiontwijkingsonderzoek heeft de PGTEX-groep, bestaande uit verzoekster en de met haar verbonden vennootschappen uit China, te weten PGTEX China Co., Ltd (hierna: „PGTEX China”) en Chongqing Polycomp International Corporation (CPIC), het ingevulde formulier voor ondernemingen die om een vrijstelling verzoeken (hierna: „vrijstellingsaanvraagformulier”) ingediend. PGTEX China heeft ook het formulier voor producenten-exporteurs ingediend. Op 8 september 2021 heeft die groep geantwoord op het verzoek van de Commissie van 13 augustus 2021 tot het aanleveren van de ontbrekende gegevens (hierna: „antwoord op het verzoek tot het aanleveren van de ontbrekende gegevens”).
 
 
 
 
 
 
 
 
 11
 
 
 Bij brief van 5 oktober 2021 heeft de Commissie verzoekster meegedeeld dat zij voornemens was zich te beroepen op de krachtens artikel 28 van de antisubsidiebasisverordening beschikbare gegevens. Op 12 oktober 2021 heeft verzoekster op die brief geantwoord (hierna: „antwoord op de artikel 28-brief”).
 
 
 
 
 
 
 
 
 12
 
 
 Op 15 oktober 2021 heeft verzoekster een aantal inlichtingen verstrekt om aan te tonen dat de in Marokko uitgevoerde verwerking niet als „assemblage” kon worden aangemerkt en op zich economisch gerechtvaardigd was (hierna: „aanvullende documentatie”).
 
 
 
 
 
 
 
 
 13
 
 
 Op 20 december 2021 heeft de Commissie haar algemene informatiedocument (hierna: „AID”) overgelegd, waarin zij aanbeveelt de compenserende maatregelen die van toepassing zijn op de invoer van SGV van oorsprong uit China en Egypte uit te breiden tot vanuit Marokko verzonden SGV, en verzoeksters verzoek tot vrijstelling van die rechten afwijst. Op 7 januari 2022 heeft verzoekster haar opmerkingen over het AID ingediend (hierna: „opmerkingen over het AID”).
 
 
 
 
 
 
 
 
 14
 
 
 Parallel daarmee heeft verzoekster op 29 december 2021 verzocht om tussenkomst van de raadadviseur-auditeur omdat zij van mening was dat het AID door het gebruik van beschikbare gegevens jegens haar geen rekening hield met de opmerkingen in het antwoord op de artikel 28-brief. Op 10 januari 2022 heeft een hoorzitting plaatsgevonden met de Commissie en op 12 januari daaropvolgend met de raadadviseur-auditeur. Laatstgenoemde heeft zijn verslag ingediend op 25 januari 2022.
 
 
 
 
 
 
 
 
 15
 
 
 Op 24 februari 2022 heeft de Commissie de bestreden uitvoeringsverordening vastgesteld.
 
 
 
 
 II. Conclusies van partijen
 
 
 
 
 
 
 16
 
 
 Verzoekster verzoekt het Gerecht:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de bestreden uitvoeringsverordening nietig te verklaren voor zover deze op haar betrekking heeft;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de Commissie te verwijzen in de kosten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 17
 
 
 Interveniënte aan verzoeksters zijde, LM Wind Power A/S, verzoekt het Gerecht:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 het beroep tot nietigverklaring toe te wijzen;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de Commissie te verwijzen in de kosten van haar interventie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 18
 
 
 De Commissie verzoekt het Gerecht:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 het beroep ongegrond te verklaren;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 verzoekster te verwijzen in de kosten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 19
 
 
 Interveniënte aan de zijde van de Commissie verzoekt het Gerecht:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 het beroep te verwerpen;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 verzoekster te verwijzen in de kosten van haar interventie.
 
 
 
 
 
 
 
 III. In rechte
 
 
 
 
 
 
 20
 
 
 Ter ondersteuning van het onderhavige beroep voert verzoekster vijf middelen aan:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten eerste, schending van de Euromediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds (PB 2000, L 70, blz. 2), zoals gewijzigd (hierna: „associatieovereenkomst”), schending van artikel 33, onder a), van de antisubsidiebasisverordening en misbruik van bevoegdheid op grond dat de bestreden uitvoeringsverordening compenserende rechten instelt op de door verzoekster naar de Unie uitgevoerde SGV zonder rekening te houden met hun preferentiële Marokkaanse oorsprong;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten tweede, niet-nakoming van de motiveringsplicht, schending van de rechten van de verdediging en van het recht op behoorlijk bestuur, kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 28, leden 1 en 3, van de antisubsidiebasisverordening wat het gebruik van de beschikbare gegevens betreft;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten derde, kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie heeft aangenomen dat er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging voor verzoekster was om haar productiefaciliteit in Marokko op te zetten, alsmede schending van het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie niet alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten vierde, kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening, schending van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling en schending van het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie tot de conclusie is gekomen dat het in Marokko toegepaste productieproces assemblage vormde;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten vijfde, kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie heeft aangenomen dat de vanuit Marokko naar de Unie uitgevoerde SGV nog steeds werden bevoordeeld door aan Chinese SGV-producenten verleende subsidies.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 21
 
 
 Allereerst moeten het eerste, het derde, het vierde en het vijfde middel worden onderzocht, en vervolgens, indien nodig, het tweede middel.
 
 
 
 
 A. Eerste middel
 
 
 
 
 
 
 22
 
 
 Ter ondersteuning van het onderhavige middel voert verzoekster, net als interveniënte aan haar zijde, in wezen drie grieven aan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 23
 
 
 Met de eerste grief betoogt verzoekster om te beginnen dat de door haar geproduceerde SGV volgens de toepasselijke regels van de associatieovereenkomst als „van oorsprong” uit Marokko worden beschouwd. De preferentiële oorsprong van die SGV blijkt tevens uit het bewijs van oorsprong dat de Marokkaanse autoriteiten overeenkomstig de artikelen 16 en 17 van protocol nr. 4 bij de associatieovereenkomst hebben afgegeven, te weten de EUR.1-certificaten, waarvan de geldigheid door de Marokkaanse douaneadministratie is bevestigd. Die preferentiële oorsprong wordt trouwens niet betwist.
 
 
 
 
 
 
 
 
 24
 
 
 Bijgevolg is de bestreden uitvoeringsverordening, doordat zij na afloop van het antiontwijkingsonderzoek en niet na afloop van het antisubsidieonderzoek compenserende rechten instelt op de invoer van verzoeksters SGV van preferentiële Marokkaanse oorsprong, in strijd met artikel 9 van de associatieovereenkomst, dat verbiedt dat op dergelijke producten douanerechten en heffingen van gelijke werking, en dus compenserende rechten, worden opgelegd. Op dit verbod zijn er geen uitzonderingen die de Commissie als „affirmatieve verdediging” zou kunnen aanvoeren.
 
 
 
 
 
 
 
 
 25
 
 
 Volgens verzoekster heeft de Unie door de associatieovereenkomst te ratificeren zich ertoe verbonden om los van haar eigen wetgevingsinstrumenten geen compenserende rechten in te stellen op de invoer „van oorsprong” uit Marokko. Omdat door de Unie gesloten internationaalrechtelijke overeenkomsten van hogere rang zijn dan de bepalingen van afgeleid Unierecht, moeten deze bepalingen hoe dan ook zoveel mogelijk in overeenstemming met die overeenkomsten worden uitgelegd (arrest van 10 september 1996, Commissie/Duitsland,C‑61/94, EU:C:1996:313, punt 52). De Commissie mag het enkele feit dat er afgeleid Unierecht bestaat niet opvatten als een rechtvaardiging om voorbij te gaan aan de in het kader van de associatieovereenkomst aangegane verbintenissen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 26
 
 
 Met de tweede grief betoogt verzoekster dat de bestreden uitvoeringsverordening, voor zover daarbij compenserende rechten worden ingesteld op de invoer „van oorsprong” uit Marokko, waardoor de toepassing van de bijzondere bepalingen van de associatieovereenkomst wordt uitgesloten, indruist tegen artikel 33, onder a), van de antisubsidiebasisverordening.
 
 
 
 
 
 
 
 
 27
 
 
 Met de derde grief voert verzoekster aan dat de bestreden uitvoeringsverordening misbruik van bevoegdheid oplevert, aangezien deze enkel tot doel heeft de in de artikelen 36 en volgende van de associatieovereenkomst speciaal ingestelde procedure inzake staatssteun te omzeilen. Volgens haar wordt in die uitvoeringsverordening verklaard dat subsidies die met haar verbonden leveranciers van grondstoffen hadden ontvangen, aan haar zijn doorgegeven. Zij meent dat de Commissie zich voor de vaststelling van de toekenning van staatssteun of subsidies aan haar dan ook had moeten beroepen op artikel 36 van de associatieovereenkomst. Zij besluit daaruit dat de Commissie, door die procedure te omzeilen en in plaats daarvan die uitvoeringsverordening, waarbij corrigerende maatregelen worden opgelegd op grond dat zij „staatssteun” had ontvangen, eenzijdig vast te stellen, haar bevoegdheid heeft misbruikt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 28
 
 
 Ten slotte voegt verzoekster er in dat verband aan toe dat de Commissie met de vaststelling van de bestreden uitvoeringsverordening weliswaar beoogt de doeltreffendheid van de maatregelen ten aanzien van de invoer van SGV van oorsprong uit China te verzekeren, maar dat die uitvoeringsverordening douanerechten en heffingen van gelijke werking op de invoer van SGV van oorsprong uit Marokko instelt, hetgeen in strijd is met artikel 9 van de associatieovereenkomst en artikel 33 van de antisubsidiebasisverordening.
 
 
 
 
 
 
 
 
 29
 
 
 Verzoeksters argumenten worden door de Commissie net als door interveniënte aan haar zijde betwist.
 
 
 
 
 
 1.
  
 Opmerkingen vooraf
 
 
 
 
 a)
  
 Associatieovereenkomst
 
 
 
 
 
 
 
 30
 
 
 De Euromediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds is op 26 februari 1996 te Brussel gesloten en namens de Europese Gemeenschappen goedgekeurd bij besluit 2000/204/EG, EGKS van de Raad en de Commissie van 24 januari 2000 inzake de sluiting van de Euromediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en haar lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds (PB 2000, L 70, blz. 1). Die overeenkomst is overeenkomstig artikel 96 ervan in werking getreden op 1 maart 2000, zoals blijkt uit de informatie die is bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen (PB 2000, L 70, blz. 228).
 
 
 
 
 
 
 
 
 31
 
 
 Ingevolge artikel 1, lid 1, van de associatieovereenkomst wordt er een associatie tot stand gebracht tussen de Europese Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (in de associatieovereenkomst met Marokko tezamen aangeduid als de „Gemeenschap”) en hun lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds.
 
 
 
 
 
 
 
 
 32
 
 
 Volgens artikel 1, lid 2, tweede streepje, ervan heeft de associatieovereenkomst onder meer ten doel „de voorwaarden vast te leggen voor de geleidelijke liberalisering van het goederen-, diensten- en kapitaalverkeer”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 33
 
 
 Zo bepaalt artikel 6 van de associatieovereenkomst, dat is opgenomen in titel II van die overeenkomst, betreffende het vrije verkeer van goederen, dat „[d]e Gemeenschap en Marokko […] in de loop van een overgangsperiode van ten hoogste twaalf jaar, te beginnen bij de inwerkingtreding van deze overeenkomst, geleidelijk een vrijhandelszone tot stand [brengen], overeenkomstig de hierna omschreven bepalingen en in overeenstemming met de bepalingen van de [Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel] van 1994 en andere multilaterale overeenkomsten inzake de handel in goederen die opgenomen zijn in de bijlagen bij de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) […]”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 34
 
 
 Daartoe bepaalt artikel 9 van de associatieovereenkomst, dat overeenkomstig het opschrift van titel II, hoofdstuk I, van die overeenkomst, waarin dat artikel is opgenomen, van toepassing is op industrieproducten, dat „[p]roducten van oorsprong uit Marokko […] bij invoer in de Gemeenschap [worden] toegelaten met vrijstelling van douanerechten of heffingen van gelijke werking”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 35
 
 
 Zoals in artikel 29 van de associatieovereenkomst is aangegeven, zijn het begrip „producten van oorsprong” voor de toepassing van titel II van die overeenkomst en de desbetreffende methoden van administratieve samenwerking gedefinieerd in protocol nr. 4 bij die overeenkomst.
 
 
 
 
 
 
 
 
 36
 
 
 Voorts bepaalt artikel 36, lid 1, van de associatieovereenkomst, dat deel uitmaakt van titel IV, hoofdstuk II („Bepalingen inzake de mededinging en andere economische bepalingen”), dat het volgende „[o]nverenigbaar [is] met de goede werking van deze overeenkomst voor zover de handel tussen de Gemeenschap en Marokko daardoor ongunstig kan worden beïnvloed […]: […] alle steunmaatregelen van de staten die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen, met uitzondering van afwijkingen die zijn toegestaan krachtens het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal”.
 
 
 
 
 
 b)
  
 Unieregeling inzake ontwijking van antisubsidiemaatregelen
 
 
 
 
 
 
 
 37
 
 
 De in artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening vervatte Unieregeling inzake ontwijking van antisubsidiemaatregelen biedt de instellingen de mogelijkheid om onder bepaalde voorwaarden antisubsidierechten die zij op de invoer van een product uit een derde land hebben ingesteld, uit te breiden tot de invoer van soortgelijke producten uit met name een ander land, teneinde ontwijking van de antisubsidiemaatregelen te voorkomen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 38
 
 
 Artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening, met als opschrift „Ontwijking”, is met name als volgt geformuleerd:
 „1.   Op grond van deze verordening ingestelde compenserende maatregelen kunnen worden uitgebreid tot de invoer van al dan niet enigszins gewijzigde soortgelijke producten uit derde landen, of tot de invoer van enigszins gewijzigde soortgelijke producten uit landen waarop maatregelen van toepassing zijn, of tot delen daarvan, wanneer er ontwijking van de geldende maatregelen plaatsvindt.
 2.   Compenserende rechten die het op grond van artikel 15, lid 2, ingestelde residuele compenserende recht niet overschrijden, kunnen worden uitgebreid tot de invoer via ondernemingen waarvoor individuele rechten gelden in de landen waarop maatregelen van toepassing zijn, wanneer er ontwijking van de geldende maatregelen plaatsvindt.
 3.   Ontwijking wordt omschreven als een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen derde landen en de Unie of tussen individuele ondernemingen in een land waarop maatregelen van toepassing zijn en de Unie ten gevolge van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat en waarbij wordt bewezen dat er sprake is van schade of dat de corrigerende werking van het recht, gezien de prijzen en/of hoeveelheden van het soortgelijke product, wordt ondermijnd en dat de soortgelijke ingevoerde producten en/of delen daarvan nog steeds gesubsidieerd worden.
 De in de eerste alinea bedoelde praktijken, processen of werkzaamheden omvatten onder andere:
 
 
 
 
 
 a)
 
 
 het enigszins wijzigen van het betreffende product om het te laten vallen onder douanecodes waarop geen maatregelen van toepassing zijn, mits de wijziging de wezenlijke kenmerken van het product niet aantast;
 
 
 
 
 
 
 
 
 b)
 
 
 het verzenden van het product waarop maatregelen van toepassing zijn via derde landen;
 
 
 
 
 
 
 
 
 c)
 
 
 het reorganiseren door exporteurs of producenten van hun verkoopkanalen en afzetmethoden in het land waarop maatregelen van toepassing zijn om hun producten uiteindelijk naar de Unie te laten exporteren via producenten waarop lagere individuele rechten van toepassing zijn dan op de producten van de producenten.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 39
 
 
 Uit overweging 18 van de antisubsidiebasisverordening blijkt dat die bepaling is vastgesteld op grond dat „de subsidieovereenkomst [weliswaar] geen bepalingen [bevatte] met betrekking tot de ontwijking van compenserende maatregelen, [maar] wel de mogelijkheid [bestond] van ontwijking op een gelijkaardige, doch niet identieke wijze als bij antidumpingmaatregelen”. In de huidige economische omstandigheden, die worden gekenmerkt door een toenemende globalisering van de internationale handel, waardoor ondernemingen steeds meer de mogelijkheid hebben om de productie van goederen naar andere landen te verplaatsen, wordt het voor de Unie namelijk steeds belangrijker om over instrumenten ter bescherming van de handel te beschikken waarmee effectief kan worden gereageerd op de uitdagingen die in die handelsomstandigheden rijzen en die ervoor zorgen dat de bedrijfstak van de Unie doeltreffend wordt beschermd tegen de invoer van gesubsidieerde producten. Tot deze instrumenten behoren de antiontwijkingsvoorschriften, die een essentiële rol spelen om de doeltreffendheid van de door de Unie genomen compenserende maatregelen te verzekeren (zie in die zin en naar analogie de conclusie van advocaat-generaal Pitruzzella in de zaak Commissie/Kolachi Raj Industrial, C‑709/17 P, EU:C:2019:303, punten 1 en 73).
 
 
 
 
 
 2.
  
 Gegrondheid van het eerste middel: schending van de associatieovereenkomst, schending van artikel 33, onder a), van de antisubsidiebasisverordening en misbruik van bevoegdheid op grond dat de bestreden uitvoeringsverordening compenserende rechten instelt op de door verzoekster naar de Unie uitgevoerde SGV zonder rekening te houden met hun preferentiële Marokkaanse oorsprong
 
 
 
 
 
 
 
 40
 
 
 In casu moet voor de beantwoording van het onderhavige middel in wezen worden nagegaan of de Commissie gebruik mocht maken van de antiontwijkingsvoorschriften van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening om compenserende rechten die zij op de invoer van een product uit een derde land (te weten in casu China) heeft ingesteld, uit te breiden tot de invoer van soortgelijke producten uit met name een ander land (te weten in casu Marokko), zonder rekening te houden met het feit dat de Unie met het Koninkrijk Marokko een associatieovereenkomst had gesloten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 41
 
 
 In de eerste plaats moet worden vastgesteld dat, zoals in punt 37 hierboven is opgemerkt, artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening de instellingen de mogelijkheid biedt om onder bepaalde voorwaarden compenserende rechten die zij op de invoer van een product uit een derde land hebben ingesteld, uit te breiden tot de invoer van soortgelijke producten uit met name een ander land, teneinde ontwijking van de antisubsidiemaatregelen te voorkomen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 42
 
 
 Bovendien heeft een verordening tot uitbreiding van een compenserend recht volgens de rechtspraak uitsluitend ten doel de doeltreffendheid ervan te waarborgen en ontwijking ervan te voorkomen en is een maatregel tot uitbreiding van een definitief compenserend recht bijgevolg slechts een aanvulling op het oorspronkelijke besluit tot instelling van dat recht, dat de effectieve toepassing van de definitieve maatregelen beschermt (zie in die zin arrest van 12 september 2019, Commissie/Kolachi Raj Industrial,C‑709/17 P, EU:C:2019:717, punt 96 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 43
 
 
 In de tweede plaats moet erop worden gewezen dat de associatieovereenkomst, zoals blijkt uit de lezing van de in de punten 31 tot en met 34 hierboven genoemde bepalingen, beoogt geleidelijk een vrijhandelszone tussen de Unie en Marokko tot stand te brengen. Die overeenkomst is immers gesloten ter bevordering van het vrije verkeer van goederen tussen de Unie en Marokko, met name door de afschaffing van douanerechten en heffingen van gelijke werking.
 
 
 
 
 
 
 
 
 44
 
 
 De associatieovereenkomst en artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening zijn dus twee handelspolitieke instrumenten van de Unie die verschillende doelen dienen en een verschillende logica volgen. Waar het eerste een samenwerkingsinstrument is om het vrije verkeer van goederen uit Marokko binnen de Unie te bevorderen, is het tweede immers een handelsbeschermingsinstrument om oneerlijke handelspraktijken te bestraffen die afbreuk kunnen doen aan de doeltreffendheid van de reeds ten aanzien van derde landen geldende antisubsidiemaatregelen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 45
 
 
 In casu heeft de Commissie bij de bestreden uitvoeringsverordening het compenserende recht dat bij uitvoeringsverordening 2020/776 is ingesteld op de invoer van SGV uit China, uitgebreid tot vanuit Marokko verzonden SGV omdat zij van mening was dat de PGTEX-groep in Marokko een praktijk had opgezet om dat recht te ontwijken. Bovendien kan het aldus uitgebreide recht, dat enkel tot doel heeft de doeltreffendheid van het aan de Volksrepubliek China opgelegde compenserende recht te verzekeren, niet worden onderscheiden van laatstgenoemd recht, waarvan het het uitvloeisel vormt (zie in die zin en naar analogie arrest van 8 november 2005, Jersey Produce Marketing Organisation,C‑293/02, EU:C:2005:664, punt 70).
 
 
 
 
 
 
 
 
 46
 
 
 Met de bestreden uitvoeringsverordening richt de Commissie zich dus tegen de Chinese ondernemingen van de PGTEX-groep om te voorkomen dat zij gebruik zouden maken van het grondgebied van Marokko – daar het Koninkrijk Marokko de associatieovereenkomst met de Unie heeft gesloten – teneinde zich te onttrekken aan het op de Chinese invoer van SGV ingestelde compenserende recht.
 
 
 
 
 
 
 
 
 47
 
 
 In dat verband zij opgemerkt dat de associatieovereenkomst geen bepalingen bevat die de vaststelling van antiontwijkingsmaatregelen door een van de partijen bij die overeenkomst verbieden. Bijgevolg staat die overeenkomst er niet aan in de weg dat de Unie ten aanzien van gedragingen als vermeld in punt 46 hierboven nagaat of aan alle voorwaarden voor de toepassing van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening is voldaan, en vervolgens, voor zover wordt vastgesteld dat aan die voorwaarden effectief is voldaan, antiontwijkingsmaatregelen neemt om die gedragingen tegen te gaan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 48
 
 
 Bij een andere uitlegging zou de Unie een handelsbeschermingsinstrument worden ontnomen dat van cruciaal belang is voor een doeltreffende bescherming van de bedrijfstak van de Unie, en zou Marokko veranderen in een „vrijhandelszone” waar marktdeelnemers allerlei soorten handelingen ter ontwijking van antisubsidiemaatregelen kunnen verrichten, hetgeen in casu in strijd zou zijn met de wederzijdse verbintenissen die het Koninkrijk Marokko en de Unie in het kader van de associatieovereenkomst zijn aangegaan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 49
 
 
 Gelet op het voorgaande moet dus worden vastgesteld dat de Commissie gebruik mocht maken van de antiontwijkingsvoorschriften van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening en dient het eerste middel bijgevolg te worden afgewezen.
 
 
 
 
 B. Derde tot en met vijfde middel
 
 
 
 
 
 
 50
 
 
 De onderhavige middelen van het beroep zien op de beoordeling van de voorwaarden voor de toepassing van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening in het onderhavige geval.
 
 
 
 
 
 
 
 
 51
 
 
 Dienaangaande zij eraan herinnerd dat de Commissie, zoals blijkt uit overweging 32 van de bestreden uitvoeringsverordening, overeenkomstig artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening heeft onderzocht of er in casu sprake was van ontwijking door achtereenvolgens het volgende na te gaan:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 of zich een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen derde landen (te weten China, Egypte en Marokko) en de Unie had voorgedaan (zijnde de eerste voorwaarde);
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 of die verandering het gevolg was van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, geen gegronde reden of economische rechtvaardiging bestond (zijnde de tweede voorwaarde);
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 of was bewezen dat er sprake was van schade of dat de corrigerende werking van het recht, gezien de prijzen of de hoeveelheden van het soortgelijke product, werd ondermijnd (zijnde de derde voorwaarde), en
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 of de soortgelijke ingevoerde producten of delen daarvan nog steeds gesubsidieerd werden (zijnde de vierde voorwaarde).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 52
 
 
 In casu heeft de Commissie in overweging 33 van de bestreden uitvoeringsverordening opgemerkt dat „[a]ssemblagewerkzaamheden […] in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de [antisubsidiebasisverordening] niet specifiek [zijn] opgenomen in de lijst van praktijken, processen of werkzaamheden die ontwijking inhouden”, maar dat daarin „uitdrukkelijk [wordt gesproken] van ‚onder andere’, wat betekent dat het een niet-uitputtende lijst van mogelijke ontwijkingspraktijken bevat” en dat „dit artikel [bijgevolg] ook andere ontwijkingspraktijken [bestrijkt] die daarin niet uitdrukkelijk worden genoemd, zoals assemblagewerkzaamheden”. „Aangezien het […] in het verzoek [tot opening van het onderzoek] verstrekte bewijsmateriaal aanwijzingen voor assemblagewerkzaamheden in Marokko bevatte, is de Commissie [voor de beoordeling van de in het geding zijnde tweede voorwaarde] derhalve […] nagegaan of, mutatis mutandis, aan de voorwaarden van artikel 13, lid 2, van [verordening (EU) 2016/1036] werd voldaan, met name of de assemblagewerkzaamheden sinds of kort vóór de opening van het antisubsidieonderzoek zijn aangevangen of aanmerkelijk zijn toegenomen[,] of de betrokken delen afkomstig zijn uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, […] of de delen 60 % of meer uitmaken van de totale waarde van de delen van het geassembleerde product, en of de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd meer dan 25 % van de fabricagekosten bedraagt.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 53
 
 
 In casu wordt de beoordeling van de in punt 51 hierboven genoemde eerste en derde voorwaarde door verzoekster niet betwist. Zij betwist wel de beoordeling van de in dat punt genoemde tweede en vierde voorwaarde.
 
 
 
 
 
 1.
  
 Opmerkingen vooraf
 
 
 
 
 
 
 
 54
 
 
 Er zij aan herinnerd dat volgens de rechtspraak de instellingen van de Unie op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, en met name ter zake van handelsbeschermingsmaatregelen, over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken wegens de ingewikkeldheid van de economische, politieke en juridische situaties die zij moeten onderzoeken. Bij het rechterlijk toezicht op een dergelijke beoordeling dient dan ook alleen te worden nagegaan of de procedureregels in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid (zie arrest van 26 januari 2017, Maxcom/Chin Haur Indonesia,C‑247/15 P, C‑253/15 P en C‑259/15 P, EU:C:2017:61, punt 54 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 2.
  
 Gegrondheid van het derde middel: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie heeft aangenomen dat er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging voor verzoekster was om haar productiefaciliteit in Marokko op te zetten, alsmede schending van het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie niet alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht
 
 
 
 
 
 
 
 55
 
 
 Het onderhavige middel valt in wezen uiteen in twee onderdelen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 56
 
 
 Met het eerste onderdeel voert verzoekster, net als interveniënte aan haar zijde, om te beginnen aan dat de bestreden uitvoeringsverordening berust op kennelijke beoordelingsfouten en in strijd is met artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie tot de slotsom is gekomen dat er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging was om haar productiefaciliteit in Marokko op te zetten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 57
 
 
 Verzoekster stelt ten eerste dat zij tijdens het antiontwijkingsonderzoek uitvoerig heeft uiteengezet en aangetoond dat de bouw van haar productiefaciliteit in Marokko gemotiveerd en economisch gerechtvaardigd was. Volgens haar vloeit de bouw van die faciliteit met name voort uit het reeds lang bestaande uitbreidingsplan van de PGTEX-groep waarvan zij deel uitmaakt. Dat plan omvat [vertrouwelijk] (
 1
 ). Zij meent dat de Commissie gebruik heeft gemaakt van een louter temporele correlatie om duidelijk en gegrond bewijsmateriaal van de hand te wijzen waaruit bleek dat het besluit om haar productiefaciliteit in Marokko op te zetten, op economische en logistieke overwegingen berustte en niet op de opening van het antidumping- en het antisubsidieonderzoek. Zij voegt daaraan toe dat de Commissie ook is voorbijgegaan aan het bewijsmateriaal dat zij had verstrekt om uit te leggen dat de bouw van haar productiefaciliteit in Marokko was uitgesteld [vertrouwelijk].
 
 
 
 
 
 
 
 
 58
 
 
 Ten tweede voert verzoekster aan dat haar productiefaciliteit weliswaar in oktober 2019 in Marokko is opgezet, maar dat aan dat proces verschillende voorbereidende stappen zijn voorafgegaan, hetgeen aantoont dat het besluit om die productiefaciliteit op te zetten ruim vóór de opening van de onderzoeken is vastgesteld en dat die faciliteit niet is opgezet met het doel of het oogmerk om de handelsbeschermingsmaatregelen van de Unie te ontwijken. Volgens haar is het besluit om een productiefaciliteit in Marokko op te zetten met name genomen [vertrouwelijk].
 
 
 
 
 
 
 
 
 59
 
 
 Ten derde voert verzoekster aan dat de Commissie het argument van interveniënte aan verzoeksters zijde dat haar productiefaciliteit in Marokko is opgezet om [vertrouwelijk] te bedienen, ten onrechte heeft verworpen. Uit de aanvullende documentatie blijkt namelijk dat over de bouw van een fabriek in Marokko reeds in de maand [vertrouwelijk] besprekingen hebben plaatsgevonden, met name om een belangrijke lokale afnemer te bevoorraden. Verzoekster wijst er ook op dat zij tijdens de hoorzitting over het AID van 10 januari 2021 heeft uiteengezet dat zij met haar vestiging in Marokko wilde inspelen op de stijging van de vraag in [vertrouwelijk], dat de verslagperiode een aanloopfase was en dat die fase door de COVID-19-pandemie was verstoord, die vertragingen had veroorzaakt bij de procedures voor de kwalificatieaudit en de fabrieksaudit in Marokko.
 
 
 
 
 
 
 
 
 60
 
 
 Ten vierde betoogt verzoekster dat de bestreden uitvoeringsverordening onjuist is voor zover daarin wordt beweerd dat het jaarverslag 2019 van PGTEX China uitdrukkelijk bevestigt dat de mogelijke instelling van antidumpingrechten de reden voor haar was om in Marokko een productiefaciliteit op te zetten. Volgens haar geeft dat verslag aan dat haar productiefaciliteit niet alleen is opgezet om „actief te kunnen inspelen op het antidumpingonderzoek van de [Unie] tegen [de Volksrepubliek China]”, maar ook om „haar internationaliseringsstrategie verder te optimaliseren en aan te passen, het marktaandeel van de producten in [vertrouwelijk] te consolideren en te vergroten, aan de vraag van de afnemers te voldoen en de bevoorrading van de afnemers te beschermen”. In dat verslag wordt dus niet gesproken van „ontwijking”, maar van „inspelen” op het antidumpingonderzoek dat wordt gerechtvaardigd door een „internationaliseringsstrategie”, door de „vraag van de afnemers” en door de wens om „de bevoorrading van de afnemers te beschermen”. Verzoekster stelt dat het betrokken verslag derhalve was bedoeld om investeerders gerust te stellen en hen erop te wijzen dat er geen antidumping- of compenserende maatregelen op haar van toepassing waren aangezien de PGTEX-groep reeds voornemens was om de markt van de Unie te bedienen via een fabriek in Marokko.
 
 
 
 
 
 
 
 
 61
 
 
 In dit verband voegt interveniënte aan verzoeksters zijde eraan toe dat uit de zinsnede „waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat” in artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening blijkt dat de instelling van het recht de voornaamste, zo niet de enige reden voor de praktijk, het proces of de werkzaamheid in kwestie moet zijn. Het volstaat namelijk niet dat de instelling van het recht een van de redenen van de praktijk, het proces of de werkzaamheid is. Aangetoond moet worden dat de andere mogelijke redenen of economische rechtvaardigingsgronden niet volstaan, zodat de instelling van het recht de voornaamste reden voor de praktijk, het proces of de werkzaamheid is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 62
 
 
 Voorts voert interveniënte aan verzoeksters zijde aan dat verzoekster niet de enige onderneming is die zich in Marokko heeft gevestigd om fabrikanten van windturbinebladen te bevoorraden. Volgens haar is de invoer uit Marokko naar de Unie dankzij de associatieovereenkomst vrij van douanerechten, terwijl op de invoer van SGV van oorsprong uit China conventionele douanerechten tot 7 % drukken. Marokko is dan ook een betere locatie dan China om SGV te produceren en naar de Unie uit te voeren. Om die reden is verzoeksters productiefaciliteit in Marokko onafhankelijk van de opening van het antisubsidieonderzoek opgezet om te kunnen voldoen aan de steeds toenemende vraag naar SGV in Marokko en om de Unie vrij van conventionele douanerechten te bevoorraden. Volgens interveniënte aan verzoeksters zijde bestaat er, afgezien van de instelling van het recht, derhalve voldoende reden of economische rechtvaardiging voor verzoeksters vestiging in Marokko aangezien die onderneming zelfs zou zijn opgericht mocht er geen antisubsidieonderzoek naar de invoer van SGV van oorsprong uit China zijn geopend.
 
 
 
 
 
 
 
 
 63
 
 
 Met het tweede onderdeel voert verzoekster aan dat de bestreden uitvoeringsverordening in strijd is met het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie niet alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht, en met name doordat die instelling, ten eerste, geen rekening heeft willen houden met documenten waaruit bleek dat over verzoeksters vestiging in Marokko al ruim vóór de opening van het antidumping- of compensatieonderzoek werd nagedacht, ten tweede, de opmerkingen van de Marokkaanse autoriteiten dat de contacten met die autoriteiten reeds [vertrouwelijk] hadden plaatsgevonden en dus dateerden van vóór de opening van enig onderzoek van de hand heeft gewezen, ten derde, de argumenten van interveniënte aan haar zijde en andere elementen van het dossier waaruit bleek dat haar fabriek in Marokko was opgezet om [vertrouwelijk] te bedienen, heeft verworpen en, ten vierde, het jaarverslag 2019 van PGTEX China niet correct heeft geanalyseerd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 64
 
 
 Verzoeksters argumenten worden door de Commissie net als door interveniënte aan haar zijde betwist.
 
 
 
 
 
 
 
 
 65
 
 
 Alvorens achtereenvolgens de twee onderdelen van het onderhavige middel te onderzoeken, dient in herinnering te worden gebracht hoe de Commissie de tweede noodzakelijke voorwaarde voor de vaststelling van het bestaan van ontwijking (zie punt 51 hierboven) in casu is nagegaan. Met name moet er kort worden ingegaan op de overwegingen van de bestreden uitvoeringsverordening, waarin de Commissie heeft vastgesteld dat er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten, voor verzoekster onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestond om een productiefaciliteit in Marokko op te zetten.
 
 
 
 
 
 a)
  
 Beoordeling van de vraag of er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten in de bestreden uitvoeringsverordening, voor verzoekster onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestond om een productiefaciliteit in Marokko op te zetten
 
 
 
 
 
 
 
 66
 
 
 Nadat de Commissie in overweging 61 van de bestreden uitvoeringsverordening had vastgesteld dat „[d]e toename van de uitvoer van SGV uit Marokko naar de Unie […] een verandering [vormde] in de structuur van het handelsverkeer tussen Marokko en de Unie in de zin van artikel 23, lid 3, van [de antisubsidiebasisverordening], samen met de aanzienlijke toename van de Chinese uitvoer van glasvezelrovings naar Marokko in 2020 ten opzichte van 2019”, heeft zij er in overweging 62 van die uitvoeringsverordening aan herinnerd dat „[a]rtikel 23, lid 3, van de [antisubsidiebasisverordening] bepaalt dat de verandering in de structuur van het handelsverkeer het gevolg moet zijn van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, geen gegronde reden of economische rechtvaardiging bestaat”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 67
 
 
 De Commissie heeft dus met betrekking tot de door verzoekster in Marokko opgezette productiefaciliteit onderzocht of aan de tweede noodzakelijke voorwaarde voor de vaststelling van het bestaan van ontwijking was voldaan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 68
 
 
 Dienaangaande heeft de Commissie in overweging 64 van de bestreden uitvoeringsverordening vastgesteld dat „[v]olgens de […] opmerkingen van de Marokkaanse autoriteiten […] het eerste contact met de PGTEX-groep voor het opzetten van een fabriek in Marokko [dateerde] van 20 maart 2019, dat wil zeggen één maand na de opening van het […] antidumpingonderzoek en twee maanden vóór de opening van het […] antisubsidieonderzoek”, dat [verzoekster was] opgericht op 2 oktober 2019, ongeveer vijf maanden na de opening van het antisubsidieonderzoek” en dat „[d]eze samenloop in de tijd [de Commissie ertoe had gebracht aan te nemen] dat de mogelijke instelling van de rechten de reden voor de oprichting van [verzoekster] was [geweest]”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 69
 
 
 In overweging 65 van de bestreden uitvoeringsverordening heeft de Commissie daaraan toegevoegd dat „[v]olgens de door [verzoekster] ingediende lijst van verkopen [haar] totale uitvoer […] in 2020 op de markt van de Unie [was terechtgekomen], terwijl slechts een klein deel van haar productie in dat jaar op de [Marokkaanse] markt [was] verkocht” en dat „[b]ovendien […] alle door haar in 2020 uitgevoerde producten [waren] verkocht aan afnemers in de Unie die in het verleden door PGTEX China werden beleverd”. Op basis daarvan heeft de Commissie aangenomen dat „de mogelijke instelling van de rechten de reden voor de oprichting van [verzoekster] was [geweest]”, een hypothese die „uitdrukkelijk [was] bevestigd in het jaarverslag 2019 van PGTEX China”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 70
 
 
 Bovendien heeft de Commissie het door de PGTEX-groep aangevoerde argument dat er voor verzoeksters oprichting voldoende reden en economische rechtvaardiging bestond, in overweging 67 van de bestreden uitvoeringsverordening verworpen. In dat verband heeft zij met name opgemerkt dat „uit de door de PGTEX-groep op 15 oktober 2021 ingediende documenten was gebleken dat [die] groep al geruime tijd vóór de opening van het [antisubsidieonderzoek] in kaart aan het brengen was in welk land zij een onderneming kon oprichten” en dat „[e]r […] verschillende mogelijke landen [waren] onderzocht, waaronder Marokko”. Feit blijft echter dat verzoekster volgens de Commissie „uiteindelijk [was] opgericht op 2 oktober 2019, ongeveer zeven maanden na de opening van [dat onderzoek]”, dat „[d]eze samenloop in de tijd [erop] wees […] dat [dit onderzoek] een reden voor de oprichting van [verzoekster] was [geweest]”, dat „[d]it […] ook [was] bevestigd door een verklaring van de Marokkaanse autoriteiten dat hun contacten met PGTEX voor het opzetten van een fabriek dateerden van 20 maart 2019, en dus van kort na de opening van het [betrokken] onderzoek” en dat „[h]ieruit bleek dat de formele contacten met de Marokkaanse autoriteiten voor het oprichten van een onderneming in Marokko dateerden van maart 2019, dat wil zeggen van kort na de opening van [dat onderzoek]”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 71
 
 
 Ten slotte heeft de Commissie in overweging 69 van de bestreden uitvoeringsverordening het argument van interveniënte aan verzoeksters zijde verworpen dat de PGTEX-groep haar Marokkaanse fabriek had opgezet om [vertrouwelijk] te bedienen en dat er dus voor het opzetten van die fabriek een andere economische rechtvaardiging was dan het ontwijken van compenserende rechten. In dat verband heeft zij, ten eerste, verwezen naar het bewijsmateriaal, zoals het jaarverslag 2019 van PGTEX China, waaruit bleek dat er, afgezien van de geldende compenserende rechten, geen economische rechtvaardiging voor het opzetten van die fabriek was en, ten tweede, benadrukt dat verzoeksters totale uitvoer op de markt van de Unie was terechtgekomen en slechts een klein deel van de productie van laatstgenoemde op de Marokkaanse markt was verkocht.
 
 
 
 
 
 
 
 
 72
 
 
 Gelet op het voorgaande is de Commissie in overweging 70 van de bestreden uitvoeringsverordening tot de slotsom gekomen dat „uit het [antiontwijkingsonderzoek] niet [was] gebleken dat er een gegronde reden of economische rechtvaardiging voor het opzetten van een productiefaciliteit voor SGV in Marokko bestond, anders dan om betaling van de momenteel geldende [compenserende] rechten te ontwijken”.
 
 
 
 
 
 b)
  
 Eerste onderdeel: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie tot de slotsom is gekomen dat er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten, voor verzoekster onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestond om een productiefaciliteit in Marokko op te zetten
 
 
 
 
 
 
 
 73
 
 
 Verzoekster betwist de slotsom in overweging 70 van de bestreden uitvoeringsverordening (zie punt 72 hierboven) door in wezen aan te voeren dat zij in de loop van het onderzoek uitvoerig heeft uiteengezet en aangetoond dat de bouw van haar productiefaciliteit in Marokko gemotiveerd en economisch gerechtvaardigd was om andere redenen dan het voornemen om de geldende handelsbeschermingsmaatregelen te ontwijken. Volgens haar heeft de Commissie gebruikgemaakt van een louter temporele correlatie om duidelijk en gegrond bewijsmateriaal van de hand te wijzen waaruit bleek dat het besluit om haar productiefaciliteit in Marokko op te zetten, op economische en logistieke overwegingen berustte en niet op de opening van het antisubsidieonderzoek.
 
 
 
 
 
 
 
 
 74
 
 
 Wat de datum betreft waarop verzoeksters productiefaciliteit in Marokko is opgezet, moet in de eerste plaats worden opgemerkt dat, zoals de Commissie terecht stelt, het door verzoekster overgelegde bewijsmateriaal, te weten de e‑mails die tussen PGTEX, CPIC en afnemers zijn uitgewisseld tussen [vertrouwelijk], aantoont, zoals verzoekster trouwens zelf erkent, dat Marokko naast andere landen werd beschouwd als een potentiële locatie om een fabriek op te zetten. Zoals verzoekster ter terechtzitting heeft bevestigd, blijkt uit deze uitwisselingen evenwel niet dat tussen [vertrouwelijk], dus vóór de opening van het antisubsidieonderzoek, een daadwerkelijk besluit is vastgesteld om verzoeksters productiefaciliteit in Marokko op te zetten. Evenmin blijkt uit de briefwisseling tussen de bestuurders van CPIC na een bezoek in Marokko aan [vertrouwelijk] dat in [vertrouwelijk] een besluit is vastgesteld om een dergelijke productiefaciliteit in Marokko op te zetten. Opgemerkt zij met name dat de als bijlage bij de aanvullende documentatie gevoegde „haalbaarheidsstudie”, die zou zijn gedateerd op [vertrouwelijk], slechts een interne nota is over vergaderingen ter evaluatie van de investeringen van CPIC in Marokko. Uit dat document blijkt niet dat in die periode een besluit is vastgesteld om die productiefaciliteit in Marokko op te zetten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 75
 
 
 In de tweede plaats blijkt duidelijk uit de opmerkingen van de Marokkaanse autoriteiten dat „[verzoekster] in oktober 2019 is opgericht”. Ofschoon die autoriteiten inderdaad benadrukken dat aan het proces voor het opzetten van verzoeksters productiefaciliteit, zoals bij de oprichting van elke onderneming, „verschillende voorbereidende stappen, zoals haalbaarheidsstudies, zijn voorafgegaan die aantonen dat het locatiebesluit van PGTEX dateert van ruim vóór de vaststelling van de maatregelen en niet is vastgesteld met het doel of het oogmerk om de handelsbeschermingsmaatregelen van de [Unie] te ontwijken”, verklaren zij dat „het contact tussen PGTEX en [hen] voor de bouw van een PGTEX-fabriek in Marokko dateert van 20 maart 2019, dus van kort na de [opening] van het [antidumpingonderzoek]”. De Commissie heeft dus geen kennelijke beoordelingsfout gemaakt door in overweging 67 van de bestreden uitvoeringsverordening vast te stellen dat „de formele contacten met [die] autoriteiten voor het oprichten van een onderneming in Marokko dateerden van maart 2019, dat wil zeggen van kort na de opening van [dat onderzoek]”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 76
 
 
 In de derde plaats vormen verzoeksters argumenten om uit te leggen waarom de bouw van haar productiefaciliteit in Marokko was uitgesteld tot oktober 2019 (zie punt 57 hierboven) slechts een bevestiging van de conclusie van de Commissie dat die productiefaciliteit vijf maanden na de opening van het antisubsidieonderzoek was voltooid.
 
 
 
 
 
 
 
 
 77
 
 
 Zoals de Commissie in overweging 67 van de bestreden uitvoeringsverordening terecht heeft vastgesteld, is er dus sprake van een samenloop in de tijd tussen de opening van het antisubsidieonderzoek en de bouw van verzoeksters productiefaciliteit in Marokko. Een dergelijke samenloop in de tijd kan volgens de rechtspraak het vermoeden rechtvaardigen dat de bouw van een productiefaciliteit in het land van waaruit de goederen worden uitgevoerd, tot doel heeft de toepassing van handelspolitieke maatregelen te vermijden (zie in die zin arrest van 13 december 1989, Brother International,C‑26/88, EU:C:1989:637, punt 29).
 
 
 
 
 
 
 
 
 78
 
 
 Uit de rechtspraak volgt eveneens dat de betrokken onderneming bij een dergelijke samenloop in de tijd bijgevolg dient te bewijzen dat niet het streven om aan de gevolgen van de betrokken maatregelen te ontkomen, maar een ander redelijk motief ten grondslag ligt aan de beslissing om een productiefaciliteit op te zetten in het land van waaruit de goederen worden uitgevoerd (zie in die zin arrest van 13 december 1989, Brother International,C‑26/88, EU:C:1989:637, punt 29).
 
 
 
 
 
 
 
 
 79
 
 
 In dat verband stelt verzoekster in wezen dat zij haar productiefaciliteit in Marokko heeft opgezet met het oog op de uitvoering van een reeds lang bestaand uitbreidingsplan van de PGTEX-groep waarvan zij deel uitmaakt, [vertrouwelijk]. Die faciliteit zou met name zijn opgezet om een belangrijke lokale afnemer te bevoorraden en, meer in het algemeen, om in te spelen op de stijging van de vraag in [vertrouwelijk]. De Commissie zou derhalve een fout hebben gemaakt door het argument van interveniënte aan verzoeksters zijde te verwerpen dat die groep haar Marokkaanse fabriek had opgezet om de [vertrouwelijk] te bedienen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 80
 
 
 Bovendien verwijst verzoekster tot staving van de in punt 79 hierboven vermelde beweringen naar haar correspondentie met CPIC en afnemers, alsook naar de presentatie van het uitbreidingsplan van de PGTEX-groep betreffende de [vertrouwelijk] in de aanvullende documentatie en naar de slides voor de hoorzitting over het AID van 10 januari 2021.
 
 
 
 
 
 
 
 
 81
 
 
 Dienaangaande moet evenwel ten eerste worden vastgesteld dat de briefwisseling die verzoekster als bijlage bij de aanvullende documentatie heeft gevoegd, geen enkele verwijzing bevat naar een echt uitbreidingsplan van de PGTEX-groep [vertrouwelijk]. Zoals in punt 74 hierboven is opgemerkt, bewijst deze briefwisseling namelijk enkel dat Marokko naast andere landen werd beschouwd als een potentiële locatie voor de bouw van een fabriek.
 
 
 
 
 
 
 
 
 82
 
 
 Ten tweede, gesteld al dat met de presentatie van het uitbreidingsplan van de PGTEX-groep [vertrouwelijk] zou kunnen worden aangetoond dat dit plan daadwerkelijk is uitgevoerd, volstaat dit niet om aan te tonen dat een dergelijk plan Marokko omvatte. Verzoekster heeft namelijk geen document overgelegd met betrekking tot de uitbreidingsplannen van die groep in Marokko. Zoals ter terechtzitting is bevestigd, bevatten de slides voor de hoorzitting over het AID van 10 januari 2021 geenszins het bewijs van de uitvoering van het betrokken plan, maar enkel verzoeksters niet-onderbouwde bewering dat haar oprichting [vertrouwelijk].
 
 
 
 
 
 
 
 
 83
 
 
 Voorts moet worden benadrukt dat verzoekster het bewijsmateriaal waarop de Commissie zich heeft gebaseerd ter verwerping van het argument dat de PGTEX-groep haar Marokkaanse fabriek had opgezet om de markten [vertrouwelijk] te bedienen, niet betwist. Verzoekster komt met name niet op tegen de vaststelling in overweging 65 van de bestreden uitvoeringsverordening dat „[v]olgens de door [haar] ingediende lijst van verkopen [haar] totale uitvoer […] in 2020 op de markt van de Unie [terechtkwam], terwijl slechts een klein deel van haar productie in dat jaar op de [Marokkaanse] markt werd verkocht”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 84
 
 
 Ook verzoeksters stelling dat het jaarverslag 2019 van PGTEX China aangeeft dat haar productiefaciliteit in Marokko is opgezet met als doel om niet alleen „actief te kunnen inspelen op het antidumpingonderzoek van de [Unie] tegen [de Volksrepubliek China]”, maar ook om „haar internationaliseringsstrategie verder te optimaliseren en aan te passen”, is niet in tegenspraak met de vaststelling van de Commissie dat die productiefaciliteit is opgezet om actief te reageren op het antidumpingonderzoek van de Unie tegen de Volksrepubliek China. Die stelling kan evenmin volstaan als bewijs dat overeenkomstig de in punt 78 hierboven aangehaalde rechtspraak niet het streven om aan de betrokken antisubsidiemaatregelen te ontkomen, maar een ander redelijk motief ten grondslag ligt aan verzoeksters besluit om zich in Marokko te vestigen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 85
 
 
 Derhalve moet worden vastgesteld dat verzoekster er niet in is geslaagd om de slotsom van de Commissie in overweging 70 van de bestreden uitvoeringsverordening ter discussie te stellen dat „uit het [antiontwijkingsonderzoek] niet [is] gebleken dat er een gegronde reden of economische rechtvaardiging voor het opzetten van een productiefaciliteit voor SGV in Marokko bestond, anders dan om betaling van de momenteel geldende [compenserende] rechten te ontwijken”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 86
 
 
 Verzoekster kan de Commissie dan ook niet verwijten dat zij een kennelijke beoordelingsfout zou hebben gemaakt, noch dat zij artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening zou hebben geschonden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 87
 
 
 Het eerste onderdeel van het derde middel moet dus ongegrond worden verklaard.
 
 
 
 
 
 c)
  
 Tweede onderdeel: schending van het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie niet alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht
 
 
 
 
 
 
 
 88
 
 
 Verzoekster verwijt de Commissie dat zij niet alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht. In dat verband zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak de naleving van de door de rechtsorde van de Unie in administratieve procedures geboden waarborgen van des te groter fundamenteel belang is op het gebied van handelsbeschermingsmaatregelen, waarop de instellingen van de Unie over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken (zie punt 54 hierboven). Tot die waarborgen behoort in het bijzonder de verplichting voor de bevoegde instelling om alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken (zie arrest van 24 mei 2012, JBF RAK/Raad, T‑555/10, niet gepubliceerd, EU:T:2012:262, punt 112 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 89
 
 
 Dienaangaande volgt uit de analyse van het eerste onderdeel van het derde middel, ten eerste, dat noch uit de door verzoekster verstrekte documenten, noch uit de opmerkingen van de Marokkaanse autoriteiten blijkt dat het voornemen van verzoekster om een productiefaciliteit in Marokko op te zetten dateert van ruim vóór de opening van het antisubsidieonderzoek tegen de Volksrepubliek China, ten tweede, dat de Commissie geen fout heeft gemaakt door het argument van interveniënte aan verzoeksters zijde te verwerpen dat de PGTEX-groep haar Marokkaanse fabriek had opgezet om de markten [vertrouwelijk] te bedienen, en dat er daarvoor dus geen andere economische rechtvaardiging was dan het streven om aan de geldende compenserende rechten te ontkomen, en, ten derde, dat de Commissie het jaarverslag 2019 van PGTEX China correct heeft geanalyseerd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 90
 
 
 In die omstandigheden kan verzoekster niet met succes aanvoeren dat de Commissie haar verplichting om alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken, niet is nagekomen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 91
 
 
 Het onderhavige onderdeel en het derde middel in zijn geheel moeten dus worden afgewezen.
 
 
 
 
 
 3.
  
 Gegrondheid van het vierde middel: kennelijke beoordelingsfouten, schending van het recht op behoorlijk bestuur en van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling, alsook schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie tot de conclusie is gekomen dat het door verzoekster in Marokko toegepaste productieproces assemblage vormde
 
 
 
 
 
 
 
 92
 
 
 Het onderhavige middel valt uiteen in drie onderdelen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 93
 
 
 Met het eerste onderdeel betwist verzoekster in wezen dat het begrip „assemblagewerkzaamheden” in artikel 13 van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21; hierna: „antidumpingbasisverordening”) binnen de werkingssfeer van artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening valt. Met het tweede onderdeel stelt zij ter discussie dat er in casu in Marokko assemblagewerkzaamheden in de zin van artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening plaatsvinden. Met het derde onderdeel ten slotte komt zij op tegen de manier waarop de Commissie het in artikel 13, lid 2, onder b), van laatstgenoemde verordening bedoelde criterium van de toegevoegde waarde is nagegaan.
 
 
 
 
 
 a)
  
 Eerste onderdeel: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie het begrip „assemblage” van artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening naar analogie heeft toegepast
 
 
 
 
 
 
 
 94
 
 
 In de eerste plaats betoogt verzoekster, net als interveniënte aan haar zijde, dat het verschil in formulering van artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening, waarin geen sprake is van assemblagewerkzaamheden, en artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening, waarin die werkzaamheden uitdrukkelijk worden vermeld, niet voortkomt uit onachtzaamheid, noch is verstoken van elke betekenis. Zij meent dat indien het de bedoeling van de Uniewetgever was geweest dat de praktijken, processen of werkzaamheden waarnaar in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening wordt verwezen assemblagewerkzaamheden omvatten, hij dit uitdrukkelijk zou hebben aangegeven, zoals hij heeft gedaan in artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening. Het feit dat hij dit bewust heeft weggelaten, moet dan ook worden geacht in de weg te staan aan de vaststelling dat de compenserende maatregelen kunnen worden „ontweken” door middel van assemblagewerkzaamheden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 95
 
 
 Bovendien houdt de in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening gebezigde uitdrukking „onder andere” volgens verzoekster niet in dat die bepaling gestelde ontwijkingspraktijken kan bestrijken die voortvloeien uit assemblagewerkzaamheden. Deze verordening en de antidumpingbasisverordening zijn op voorstel van de Commissie op dezelfde dag vastgesteld. Voorts heeft het Europees Parlement voor beide teksten dezelfde rapporteur aangewezen en was op het niveau van de Raad hetzelfde voorzitterschap verantwoordelijk voor beide teksten. Volgens verzoekster vloeit het verschil tussen de bepalingen inzake de ontwijking van antidumpingvoorschriften en die inzake de ontwijking van antisubsidievoorschriften hoe dan ook voort uit één enkele verordening die de oude antidumping- en antisubsidiebasisregels heeft gewijzigd, namelijk verordening (EG) nr. 461/2004 van de Raad van 8 maart 2004 tot wijziging van verordening (EG) nr. 384/96 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap en verordening (EG) nr. 2026/97 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap zijn (PB 2004, L 77, blz. 12). Met dit verschil moet derhalve rekening worden gehouden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 96
 
 
 In de tweede plaats stelt verzoekster dat wanneer de werkingssfeer van de compenserende rechten zou worden uitgebreid op grond dat assemblagewerkzaamheden een oorsprongverlenende be- of verwerking vormen, dergelijke rechten zouden worden toegepast op subsidies die noch door het land van oorsprong, noch door het land van uitvoer zijn toegekend. Volgens haar stelt de bestreden uitvoeringsverordening onder meer compenserende rechten in voor producten die door China zijn gesubsidieerd veeleer dan door hun land van oorsprong en uitvoer, te weten Marokko.
 
 
 
 
 
 
 
 
 97
 
 
 Het wettelijke vereiste dat de subsidies door het land van oorsprong of van uitvoer moeten zijn toegekend om tot compenserende maatregelen aanleiding te geven, rechtvaardigt op zich dat artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening anders is geformuleerd dan artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening. Kleine wijzigingen, overladingen of het reorganiseren van de verkoopkanalen in het land waarop maatregelen van toepassing zijn (te weten ontwijkingspraktijken, -processen of -werkzaamheden die zowel onder de antisubsidiebasisverordening als de antidumpingbasisverordening vallen) brengen, in tegenstelling tot assemblagewerkzaamheden (te weten ontwijkingspraktijken, -processen of ‑werkzaamheden die slechts onder de antidumpingbasisverordening vallen), geen wijziging in het land van oorsprong of uitvoer van de producten met zich mee.
 
 
 
 
 
 
 
 
 98
 
 
 De verschillende formulering van artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening en artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening wordt dus ook gerechtvaardigd door de verschillende doelstellingen van de twee instrumenten, hetgeen betekent dat de in artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening vastgestelde regel inzake assemblagewerkzaamheden niet naar analogie kan worden toegepast op artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening.
 
 
 
 
 
 
 
 
 99
 
 
 Dat het antiontwijkingsvoorschrift is bedoeld om de doeltreffendheid van de maatregelen te waarborgen, geeft de Commissie of het Gerecht nog geen vrijgeleide om zich op te werpen als Uniewetgever en de formulering van de antisubsidiebasisverordening te wijzigen door assemblagewerkzaamheden daarin op te nemen. Er is een reden waarom die werkzaamheden in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening niet worden genoemd, namelijk het feit dat het, anders dan in artikel 13 van de antidumpingbasisverordening is opgenomen, onmogelijk is om de criteria van delen en toegevoegde waarde correct toe te passen. Subsidies die in het land van oorsprong worden toegekend voor de delen, zouden de waarde van die delen namelijk aanzienlijk kunnen verminderen en het criterium van 60 % van de totale waarde van de delen onwerkzaam kunnen maken.
 
 
 
 
 
 
 
 
 100
 
 
 Aangezien de formulering van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening „assemblagewerkzaamheden” uitsluit en toevoeging naar analogie in strijd zou zijn met de context en de doelstellingen van de antisubsidiebasisverordening, kan het criterium „assemblagewerkzaamheden” van artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening dus niet naar analogie worden toegepast om ontwijking van de compenserende rechten vast te stellen. Voorts is er geen enkele reden om de criteria van de totale waarde van de delen (te weten 60 %) en van de toegevoegde waarde (te weten 25 %) naar analogie toe te passen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 101
 
 
 In de derde plaats verbaast verzoekster zich erover dat de Commissie (die aan de wieg heeft gestaan van de twee voorstellen voor basisverordeningen en artikel 13 van de antidumpingbasisverordening en artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening heeft opgesteld), wat de ontstaansgeschiedenis van die teksten betreft, niet een enkel document heeft overgelegd met daarin de redenen waarom assemblagewerkzaamheden uit de formulering van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening zijn weggelaten. Zij verzoekt het Gerecht dan ook om die documenten op te vragen door middel van een maatregel tot organisatie van de procesgang.
 
 
 
 
 
 
 
 
 102
 
 
 Verzoeksters argumenten worden door de Commissie net als door interveniënte aan haar zijde betwist.
 
 
 
 
 
 
 
 
 103
 
 
 Met het onderhavige onderdeel betwist verzoekster in wezen de argumenten van de Commissie in overweging 33 van de bestreden uitvoeringsverordening (zie punt 52 hierboven). Zij verwijt de Commissie met name dat die instelling het begrip „assemblagewerkzaamheden” van artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening heeft toegepast om te beoordelen of er in casu sprake was van ontwijking in de zin van artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening, ondanks dat assemblagewerkzaamheden niet specifiek zijn opgenomen in de lijst van praktijken, processen of werkzaamheden die, volgens laatstgenoemde bepaling, ontwijking van de antisubsidiemaatregelen inhouden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 104
 
 
 Dienaangaande zij eraan herinnerd dat artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening luidt als volgt:
 „De in de derde alinea bedoelde praktijken, processen of werkzaamheden omvatten onder andere:
 
 
 
 
 
 a)
 
 
 het enigszins wijzigen van het betreffende product om het te laten vallen onder douanecodes waarop geen maatregelen van toepassing zijn, mits de wijziging de wezenlijke kenmerken van het product niet aantast;
 
 
 
 
 
 
 
 
 b)
 
 
 het verzenden van het product waarop maatregelen van toepassing zijn via derde landen;
 
 
 
 
 
 
 
 
 c)
 
 
 het reorganiseren door exporteurs of producenten van hun verkoopkanalen en afzetmethoden in het land waarop maatregelen van toepassing zijn om hun producten uiteindelijk naar de Unie te laten exporteren via producenten waarop lagere individuele rechten van toepassing zijn dan op de producten van de producenten;
 
 
 
 
 
 
 
 
 d)
 
 
 in de in lid 2 beschreven situatie, de assemblage van delen in de Unie of een derde land.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 105
 
 
 Artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening bepaalt daarentegen:
 „De in de eerste alinea bedoelde praktijken, processen of werkzaamheden omvatten onder andere:
 
 
 
 
 
 a)
 
 
 het enigszins wijzigen van het betreffende product om het te laten vallen onder douanecodes waarop geen maatregelen van toepassing zijn, mits de wijziging de wezenlijke kenmerken van het product niet aantast;
 
 
 
 
 
 
 
 
 b)
 
 
 het verzenden van het product waarop maatregelen van toepassing zijn via derde landen;
 
 
 
 
 
 
 
 
 c)
 
 
 het reorganiseren door exporteurs of producenten van hun verkoopkanalen en afzetmethoden in het land waarop maatregelen van toepassing zijn om hun producten uiteindelijk naar de Unie te laten exporteren via producenten waarop lagere individuele rechten van toepassing zijn dan op de producten van de producenten.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 106
 
 
 Uit de formulering van artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening en van artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening blijkt dat, zoals de Commissie in overweging 33 van de bestreden uitvoeringsverordening erkent, assemblagewerkzaamheden in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening niet specifiek zijn opgenomen in de lijst van praktijken, processen of werkzaamheden die ontwijking inhouden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 107
 
 
 Het is echter niet omdat in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening niet naar assemblagewerkzaamheden wordt verwezen dat de Uniewetgever, zoals verzoekster stelt, assemblagewerkzaamheden van de werkingssfeer van dat artikel heeft willen uitsluiten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 108
 
 
 Artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening bezigt namelijk specifiek de uitdrukking „onder andere”, zodat, samen met de Commissie in overweging 33 van de bestreden uitvoeringsverordening, moet worden aangenomen dat de lijst van mogelijke ontwijkingspraktijken in dit artikel niet-uitputtend is. Om die reden kan artikel 23, lid 3, tweede alinea, van die verordening ook andere ontwijkingspraktijken bestrijken die daarin niet uitdrukkelijk worden genoemd, zoals assemblagewerkzaamheden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 109
 
 
 Die uitlegging vindt steun in de rechtspraak volgens welke artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening een niet-uitputtende lijst van in de in de eerste alinea van dat artikel bedoelde praktijken, processen of werkzaamheden bevat en volgens welke de verschillende soorten ontwijkingspraktijken slechts als voorbeeld dienen, zoals wordt uitgedrukt door de uitdrukking „onder andere” [zie in die zin arrest van 19 april 2018, Asia Leader International (Cambodia)/Commissie,T‑462/15, EU:T:2018:196, punt 56].
 
 
 
 
 
 
 
 
 110
 
 
 Aan een dergelijke uitlegging, die strookt met het doel van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening, namelijk het waarborgen van de doeltreffendheid van de geldende antisubsidiemaatregelen (zie punt 42 hierboven) kan niet worden afgedaan door verzoeksters andere argumenten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 111
 
 
 Wat om te beginnen verzoeksters argument betreft dat de antidumpingbasisverordening en de antisubsidiebasisverordening op dezelfde dag zijn vastgesteld en bekendgemaakt, zodat het ontbreken van een verwijzing naar assemblagewerkzaamheden in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening niet als een onachtzaamheid kan worden opgevat, moet worden opgemerkt dat, anders dan verzoekster stelt, de verschillende formulering van artikel 13 van de antidumpingbasisverordening en artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening teruggaat tot de antidumping- en de antisubsidieverordening die aan de huidige verordeningen voorafgingen, te weten respectievelijk verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1996, L 56, blz. 1) en verordening (EG) nr. 2026/97 van de Raad van 6 oktober 1997 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap zijn (PB 1997, L 288, blz. 1).
 
 
 
 
 
 
 
 
 112
 
 
 Het verschil in formulering kan dus worden verklaard door het feit dat artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening en artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening op verschillende tijdstippen en in een verschillende context zijn geconcipieerd en opgesteld.
 
 
 
 
 
 
 
 
 113
 
 
 Zoals in punt 108 hierboven is opgemerkt, kan de uitdrukking „onder andere” in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening hoe dan ook aldus worden uitgelegd dat assemblagewerkzaamheden onder de werkingssfeer van dat artikel kunnen worden gebracht en dat artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening kan worden toegepast indien wordt aangetoond dat antisubsidiemaatregelen door middel van dergelijke werkzaamheden werden ontweken, hetgeen overigens wordt bevestigd in overweging 18 van de antisubsidiebasisverordening (zie punt 39 hierboven).
 
 
 
 
 
 
 
 
 114
 
 
 Wat vervolgens verzoeksters argument betreft dat de uitsluiting van assemblagewerkzaamheden van de werkingssfeer van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening wordt gerechtvaardigd door het feit dat een andere oplossing er in wezen op zou neerkomen dat compenserende rechten worden toegepast op subsidies die noch door het land van oorsprong noch door het land van uitvoer zijn toegekend, zij erop gewezen dat de Commissie, anders dan verzoekster probeert geldend te maken, in casu niet beoogt de door Marokko toegekende subsidies te compenseren, maar wel, na te hebben aangetoond dat de glasvezelrovings in China op verschillende manieren werden gesubsidieerd en door verzoekster in Marokko werden geassembleerd of voltooid om haar eigen SGV te produceren, de reeds op SGV uit China toegepaste compenserende maatregelen uitbreidt tot SGV uit Marokko.
 
 
 
 
 
 
 
 
 115
 
 
 Wat ten slotte verzoeksters argument betreft dat de weglating van assemblagewerkzaamheden uit artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening wordt gerechtvaardigd door het feit dat het anders onmogelijk zou zijn om de criteria van delen en toegevoegde waarde correct toe te passen, volstaat het om samen met de Commissie vast te stellen dat verzoekster noch in haar schriftelijke stukken noch ter terechtzitting heeft uitgelegd waarom subsidies die worden toegekend voor de delen in het land van oorsprong, de waarde van die delen aanzienlijk zouden kunnen verminderen en het criterium van 60 % van de totale waarde van de delen onwerkzaam zouden kunnen maken.
 
 
 
 
 
 
 
 
 116
 
 
 Derhalve moet worden vastgesteld dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, noch artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening heeft geschonden door voor de toepassing van die bepaling assemblagewerkzaamheden toe te voegen en, ter beoordeling of er in casu sprake was van ontwijking van de geldende antisubsidiemaatregelen, te verwijzen naar de voorwaarden van artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening.
 
 
 
 
 
 
 
 
 117
 
 
 Het onderhavige onderdeel moet dus worden afgewezen, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan op verzoeksters verzoek om een maatregel tot organisatie van de procesgang (zie punt 101 hierboven).
 
 
 
 
 
 b)
  
 Tweede onderdeel: kennelijke beoordelingsfouten, schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening en schending van het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie tot de conclusie is gekomen dat het door verzoekster in Marokko toegepaste productieproces assemblage vormde
 
 
 
 
 
 
 
 118
 
 
 Verzoekster betwist, net als interveniënte aan haar zijde, de conclusie van de Commissie in de overwegingen 76, 77 en 79 van de bestreden uitvoeringsverordening dat haar SGV in Marokko op basis van uitsluitend bij haar moedermaatschappij in China gekochte glasvezelrovings worden geproduceerd door middel van het procedé van naaien en breien („sewing-knitting”), te weten een voltooiingswerkzaamheid die onder het begrip assemblagewerkzaamheden in de zin van artikel 13 van de antidumpingbasisverordening valt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 119
 
 
 Dienaangaande geeft verzoekster om te beginnen toelichting bij de aard van het productieproces en bij de andere in Marokko verrichte werkzaamheden. Zij zet met name uiteen dat SGV in Marokko op basis van niet-gekleurde rovings worden geproduceerd door middel van het procedé van naaien en breien, waarbij de rovings en de SGV twee verschillende producten zijn met andere samenstellingen, eigenschappen en gebruiksdoeleinden, die overeenkomen met twee totaal verschillende bedrijfstakken; dat het SGV-productieproces uit verschillende fasen bestaat die zorgvuldig moeten worden geconcipieerd en gekalibreerd om de gewenste kenmerken te verkrijgen naargelang het specifieke gebruik ervan; dat de productie van SGV wordt onderworpen aan design-, certificerings-, product-, fabrieks- en apparatuuraudits en steekproefsgewijs wordt getest om te voldoen aan de strenge klantenvereisten, waarbij SGV in de praktijk op maat worden gemaakt volgens de eisen van elke afnemer; dat de productie van SGV gespecialiseerde apparatuur en deskundigheid vereist, evenals specifieke opleiding die verder gaan dan eenvoudige assemblagewerkzaamheden en in het licht van de specifieke toepassingen van SGV onontbeerlijk zijn en dat uit de lijst van ernstige gebreken die SGV onbruikbaar maken voor klanten, blijkt hoe complex het SGV-productieproces wel is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 120
 
 
 Volgens verzoekster heeft de Commissie zich dus vergist door in overweging 79 van de bestreden uitvoeringsverordening het SGV-productieproces in Marokko en de daarmee verband houdende activiteiten aan te merken als een voltooiingswerkzaamheid die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13 van de antidumpingbasisverordening valt. Verzoekster is van mening dat de twee begrippen weliswaar niet met elkaar mogen worden verward, maar dat dit productieproces geen assemblage noch een voltooiingswerkzaamheid vormt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 121
 
 
 In dit verband voert verzoekster ten eerste aan dat de Commissie het begrip „assemblage” ten onrechte heeft gelijkgesteld met het begrip „voltooiingswerkzaamheid”. Volgens haar gaat het om verschillende begrippen aangezien deze in de antidumpingbasisverordening waarin ze worden genoemd, worden gescheiden door het voegwoord „of”, dat wijst op een alternatief. Bijgevolg kan uit niets worden afgeleid dat de omschrijving van artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening zonder onderscheid van toepassing is op assemblagewerkzaamheden en voltooiingswerkzaamheden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 122
 
 
 Ten tweede betoogt verzoekster dat aangezien onder „assemblage” een „proces [moet] worden verstaan waarbij de onderdelen van een machine of een werk worden samengevoegd”, het SGV-productieproces in Marokko en de daarmee verbonden activiteiten veel verder gingen dan enkel het samenvoegen van delen, en derhalve niet als assemblage kunnen worden aangemerkt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 123
 
 
 Ten derde meent verzoekster dat in de veronderstelling dat artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening van toepassing is op voltooiingswerkzaamheden, de Commissie in de bestreden uitvoeringsverordening ten onrechte heeft aangenomen dat de door haar verrichte werkzaamheden voltooiingswerkzaamheden vormden, te weten werkzaamheden die erop gericht zijn iets te voltooien. Zij benadrukt dat zij de verwerking van de rovings tot SGV niet gewoon voltooit. Zij stelt dat zij integendeel op basis van de rovings een geheel nieuw product maakt waarvan de fysieke en technische kenmerken, de gebruiksdoeleinden en de tariefklassen anders zijn. Haar procedé voor de fabricage van SGV in Marokko kan met name worden vergeleken met het soortgelijke, maar eenvoudigere procedé voor de fabricage van katoenweefsels op basis van katoengarens. Rovings worden namelijk op dezelfde manier genaaid en gebreid als katoengarens voor de fabricage van katoenweefsels. Net zoals deze weefsels geen eenvoudige „voltooide” katoengarens zijn, zo zijn SGV geen eenvoudige „voltooide” rovings, maar het resultaat van een complex fabricageprocedé dat gespecialiseerde apparatuur en deskundigheid vereist. Bovendien wordt de fundamenteel verschillende aard van „rovings” en „SGV” zowel erkend door de bedrijfstak van de Unie in de in 2019 ingediende antidumpingklacht betreffende de invoer van SGV uit China en Egypte als door de Commissie zelf via de instelling van handelsbeschermingsmaatregelen tegen rovings en SGV.
 
 
 
 
 
 
 
 
 124
 
 
 Verzoeksters argumenten worden door de Commissie net als door interveniënte aan haar zijde betwist.
 
 
 
 
 
 
 
 
 125
 
 
 In casu heeft de Commissie in overweging 76 van de bestreden uitvoeringsverordening opgemerkt dat „[d]e belangrijkste grondstof voor de productie van SGV […] glasvezelrovings [was]”, dat „[verzoekster] de glasvezelrovings die zij gebruikte uitsluitend [kocht] bij haar verbonden moedermaatschappij in [China]”, dat „[d]oor middel van het procedé van naaien en breien (‚sewing-knitting’) – een in Marokko verrichte voltooiingswerkzaamheid – […] deze glasvezelrovings tot SGV [werden] verwerkt” en dat „[v]olgens de door [verzoekster] verstrekte informatie […] de glasvezelrovings bijna 100 % [uitmaakten] van de totale waarde van de delen van het geassembleerde [of] voltooide product in de zin van artikel 13, lid 2, [onder b)], van de antidumpingbasisverordening”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 126
 
 
 De Commissie heeft derhalve in overweging 77 van de bestreden uitvoeringsverordening geconcludeerd dat „het bij het procedé dat in Marokko plaatsvindt om een voltooiingswerkzaamheid (assemblagewerkzaamheid) gaat en dat werd voldaan aan het 60 %-criterium van artikel 13, lid 2, [onder b)], van de antidumpingbasisverordening, dat gelet op de formulering van artikel 23, lid 3, van de [antisubsidiebasisverordening] naar analogie wordt toegepast, zoals is uiteengezet in overweging 33 [van de bestreden uitvoeringsverordening]”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 127
 
 
 Bovendien heeft de Commissie in overweging 79 van de bestreden uitvoeringsverordening verklaard dat „[d]e in overweging 76 beschreven praktijk [kon] worden aangemerkt als een voltooiingswerkzaamheid die onder het begrip assemblagewerkzaamheden in de zin van artikel 13 van de [antidumpingbasisverordening] valt”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 128
 
 
 Vervolgens zij eraan herinnerd dat volgens artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening „[d]e in de derde alinea bedoelde praktijken, processen of werkzaamheden [die ontwijking kunnen vormen,] onder andere[,] in de in lid 2 beschreven situatie, de assemblage van delen in de Unie of een derde land” omvatten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 129
 
 
 Overeenkomstig artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening „[wordt] assemblage in de Unie of een derde land […] geacht ontwijking van de maatregelen in te houden wanneer […] de delen 60 % of meer uitmaken van de totale waarde van de delen van het geassembleerde product; ontwijking wordt echter niet geacht plaats te vinden indien de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd meer dan 25 % van de fabricagekosten bedraagt”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 130
 
 
 In casu moet worden nagegaan of, zoals de Commissie en interveniënte aan haar zijde bepleiten, het begrip „assemblage” zo ruim moet worden uitgelegd dat het voltooiingswerkzaamheden kan omvatten, dan wel, zoals verzoekster suggereert, restrictief moet worden uitgelegd in die zin dat die werkzaamheden niet onder het begrip „assemblage” vallen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 131
 
 
 Dienaangaande moet worden vastgesteld dat de antidumpingbasisverordening, zoals de Commissie benadrukt, geen omschrijving bevat van het begrip „assemblagewerkzaamheden” en evenmin van het begrip „voltooiingswerkzaamheden”. In die verordening wordt evenmin aangegeven of laatstgenoemde werkzaamheden onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” vallen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 132
 
 
 Volgens vaste rechtspraak moet bij de uitlegging van een bepaling van het Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context ervan en met de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt (zie arrest van 12 september 2019, Commissie/Kolachi Raj Industrial,C‑709/17 P, EU:C:2019:717, punt 82 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 133
 
 
 Wat de context betreft, zij erop gewezen dat voltooiingswerkzaamheden, anders dan assemblagewerkzaamheden, niet behoren tot de in artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening opgesomde praktijken, processen of werkzaamheden die ontwijking in de zin van artikel 13, lid 1, derde alinea, van die verordening kunnen inhouden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 134
 
 
 Het begrip „voltooiing”, dat, zoals ter terechtzitting is bevestigd, een autonoom begrip is dat eigen is aan de antiontwijkingsregeling van de Unie, komt echter voor in artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening, dat bepaalt dat van ontwijking geen sprake is „indien de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd meer dan 25 % van de fabricagekosten bedraagt”. Bovendien moet dienaangaande worden opgemerkt dat er in geen enkele andere bepaling van de antidumpingbasisverordening naar voltooiingswerkzaamheden wordt verwezen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 135
 
 
 De verwijzing naar „voltooiing” in artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening, te weten in het deel van die bepaling waarin de voorwaarden worden vastgesteld waaronder assemblage wordt geacht ontwijking van de geldende maatregelen in te houden, pleit voor de stelling van de Commissie dat voltooiingswerkzaamheden binnen de werkingssfeer van artikel 13, lid 2, van die verordening vallen. Voltooiingswerkzaamheden kunnen immers worden uitgelegd als een variant van assemblagewerkzaamheden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 136
 
 
 Ten eerste strookt die uitlegging met de doelstelling van de Unieregeling inzake ontwijking, namelijk de doeltreffendheid van de door de Unie vastgestelde antisubsidiemaatregelen waarborgen en vermijding ervan voorkomen (zie punt 42 hierboven). Ten tweede vindt zij steun in het feit dat de wetgever, zoals blijkt uit de rechtspraak van het Hof, aan de instellingen van de Unie veel speelruimte heeft willen laten met betrekking tot de definitie van „ontwijking” (zie in die zin arrest van 4 september 2014, Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, punt 48).
 
 
 
 
 
 
 
 
 137
 
 
 Aan die uitlegging wordt overigens niet afgedaan door verzoeksters stelling dat aangezien de begrippen „assemblage” en „voltooiing” verschillend zijn, beide in de antidumpingbasisverordening worden genoemd en worden gescheiden door het voegwoord „of”, het begrip „voltooiing” niet kan worden gelijkgesteld met het begrip „assemblage”. Het klopt namelijk weliswaar dat de twee betrokken begrippen verschillend zijn, zoals wordt bevestigd door het gebruik van het voegwoord „of” (zie in die zin arrest van 17 mei 2013, Trelleborg Industrie en Trelleborg/Commissie, T‑147/09 en T‑148/09, EU:T:2013:259, punt 83), maar dat staat er toch niet aan in de weg dat het begrip „voltooiing” kan worden beschouwd als een begrip dat kan worden geacht te zijn begrepen in het begrip „assemblage”, en dat dus kan worden aanvaard dat voltooiingswerkzaamheden kunnen worden opgenomen onder assemblagewerkzaamheden in de zin van artikel 13, lid 2, van die verordening. Volgens de rechtspraak is de verscheidenheid van de onder het begrip „assemblage” vallende verrichtingen groot (arrest van 13 december 1989, Brother International,C‑26/88, EU:C:1989:637, punt 20).
 
 
 
 
 
 
 
 
 138
 
 
 Derhalve moet worden vastgesteld dat artikel 13 van de antidumpingbasisverordening zowel van toepassing is op assemblagewerkzaamheden als op voltooiingswerkzaamheden, waarbij het tweede een variant is van het eerste.
 
 
 
 
 
 
 
 
 139
 
 
 Na deze preciseringen moet worden nagegaan of in casu het door verzoekster in Marokko uitgevoerde procedé van naaien en breien („sewing-knitting”), zoals is aangegeven in de overwegingen 76, 77 en 79 van de bestreden uitvoeringsverordening, kan worden aangemerkt als „een voltooiingswerkzaamheid die onder het begrip assemblagewerkzaamheden in de zin van artikel 13 van de [antidumpingbasisverordening] valt” (zie de punten 125‑127 hierboven).
 
 
 
 
 
 
 
 
 140
 
 
 Verzoekster is het niet eens met die kwalificatie. Zoals in punt 122 hierboven in herinnering is gebracht, betoogt zij in dat verband dat het SGV-productieproces in Marokko en de daarmee verband houdende activiteiten veel verder gaan het enkel samenvoegen van delen (of assemblage) en voltooiingswerkzaamheden. Zij benadrukt met name allereerst dat zij niet alleen de verwerking van rovings tot SGV voltooit, maar dat zij op basis van de rovings een geheel nieuw product maakt waarvan de fysieke en technische kenmerken, de gebruiksdoeleinden en de tariefklassen anders zijn. Vervolgens stelt zij dat de SGV geen eenvoudige „voltooide” rovings zijn, maar het resultaat van een complex fabricageprocedé dat uit verschillende fasen bestaat en gespecialiseerde apparatuur en deskundigheid vereist, evenals specifieke vorming. Ten slotte worden de SGV, waarvan de lijst van ernstige gebreken die SGV onbruikbaar maken getuigt van de complexiteit van het productieproces, op maat gemaakt volgens de eisen van elke afnemer.
 
 
 
 
 
 
 
 
 141
 
 
 Meteen moet erop worden gewezen dat de antidumpingbasisverordening niet voorziet in een algemeen criterium dat assemblage alleen wanneer het procedé intrinsiek niet ingewikkeld is, ontwijking als bedoeld in artikel 13, lid 1, derde alinea, van die verordening kan inhouden. De omstandigheden waarin assemblage in de Unie of in een derde land wordt geacht ontwijking van de geldende maatregelen in te houden, worden beschreven in artikel 13, lid 2, waarin wordt verwezen naar het aandeel van de gebruikte delen uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, en naar de waarde die door de betrokken werkzaamheden aan die delen wordt toegevoegd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 142
 
 
 Derhalve hebben de door verzoekster aangevoerde omstandigheden dat SGV nieuwe producten zijn waarvan de fysieke en technische kenmerken, de gebruiksdoeleinden en de tariefklassen anders zijn, alsook dat SGV het resultaat zijn van een complex fabricageprocedé dat uit verschillende fasen bestaat en gespecialiseerde uitrusting en deskundigheid en een specifieke vorming vereist, gesteld al dat die omstandigheden vaststaan, geen invloed op de kwalificatie van het SGV-productieproces in Marokko als assemblage of voltooiing, zoals de Commissie terecht opmerkt. Hetzelfde geldt voor de omstandigheden dat SGV voor verschillende doeleinden en in verschillende bedrijfstakken worden gebruikt, alsook zeer veel gebreken kunnen vertonen die kunnen leiden tot de onbruikbaarheid ervan voor afnemers en dat zij op maat worden gemaakt volgens de eisen van de individuele afnemer, die bovendien een grondige design- en certificeringsauditprocedure uitvoert.
 
 
 
 
 
 
 
 
 143
 
 
 De Commissie heeft dus geen kennelijke beoordelingsfout gemaakt en artikel 13, leden 1 en 2, van de antidumpingbasisverordening niet geschonden door de door verzoekster in Marokko uitgevoerde werkzaamheden te analyseren in het licht van het begrip „voltooiing” in plaats van het begrip „assemblage” en door te oordelen dat die werkzaamheden voltooiingswerkzaamheden waren. Ten slotte kan op basis van de door verzoekster aangevoerde elementen geen schending van het recht op behoorlijk bestuur worden vastgesteld.
 
 
 
 
 
 
 
 
 144
 
 
 Het onderhavige onderdeel moet derhalve ongegrond worden verklaard.
 
 
 
 
 
 c)
  
 Derde onderdeel: kennelijke beoordelingsfouten, schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening en schending van het recht op behoorlijk bestuur en van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling bij de beoordeling van de toegevoegdewaardedrempel voor assemblagewerkzaamheden
 
 
 
 
 
 
 
 145
 
 
 Ter ondersteuning van het onderhavige onderdeel van het vierde middel voert verzoekster in wezen drie grieven aan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 146
 
 
 Met de eerste grief betoogt verzoekster dat de bestreden uitvoeringsverordening op kennelijke beoordelingsfouten berust en in strijd is met artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat die verordening haar vaste kosten, met name de afschrijvingskosten en de huurkosten, voor de beoordeling van de drempel van de waarde die wordt toegevoegd aan de ingevoerde delen in de zin van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening, aanpast aan de capaciteitsbenuttingsgraad.
 
 
 
 
 
 
 
 
 147
 
 
 In de eerste plaats stelt verzoekster dat de aanpassing van de vaste kosten om de capaciteitsbenutting weer te geven rechtens niet toegestaan is en feitelijk niet klopt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 148
 
 
 Ten eerste voert verzoekster aan dat er geen wettelijke bepaling bestaat die de Commissie toestaat om de vaste kosten aan te passen aan de capaciteitsbenuttingsgraad. Zij meent met name dat de aanpassing van de vaste kosten aan de capaciteitsbenutting incoherent is, aangezien de vaste kosten per definitie niet afhangen van de geproduceerde hoeveelheden of van de benutte capaciteit. De door de Commissie toegepaste correctie is dan ook in strijd met de algemeen aanvaarde boekhoudkundige definitie van „vaste kosten” en vertekent de berekening van de toegevoegde waarde.
 
 
 
 
 
 
 
 
 149
 
 
 In haar repliek betwist verzoekster eveneens, gelet op de context en de doelstelling van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening, de door de Commissie gesuggereerde uitlegging van het begrip „toegevoegde waarde”. Om te beginnen voert zij aan dat dit begrip is toegesneden op het begrip „fabricagekosten”, dat in dezelfde volzin van die bepaling voorkomt. Aangezien laatstgenoemd begrip wordt gedefinieerd in artikel 2 van de antidumpingbasisverordening, houdt een verwijzing naar „kosten” in de context van artikel 13, lid 2, onder b), van die verordening in dat de begrippen „toegevoegde waarde” en „gemaakte kosten” identiek zijn en dat de gemaakte kosten in het kader van de toegevoegde waarde uitsluitend kunnen worden aangepast op basis van artikel 2, lid 5, van die verordening. Volgens verzoekster voorziet dit artikel niet in een correctie wanneer de kosten worden berekend op basis van een administratie die is gevoerd overeenkomstig de algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen en een redelijk beeld geeft van de aan de vervaardiging en de verkoop van het betrokken product verbonden kosten, ook al lijken die kosten, gelet op de werkelijke capaciteitsbenuttingsgraad, laag of hoog te zijn. Hetzelfde verbod geldt voor de op kosten toegesneden „toegevoegde waarde”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 150
 
 
 Ten tweede stelt verzoekster dat er feitelijk geen reden was om de vaste kosten aan te passen. Zij meent dat met die methode de afschrijvings- en huurkosten slechts volledig in aanmerking kunnen worden genomen indien zij op volle capaciteit draait, hetgeen in de praktijk nooit het geval is, en dat de afschrijvingskosten zijn aangepast omdat met de afschrijvingskosten van SGV-machines die niet het hele jaar 2020 in bedrijf waren, geen rekening kan worden gehouden. Zij voegt daaraan toe dat de rechtvaardiging die de Commissie in overweging 84 van de bestreden uitvoeringsverordening heeft aangevoerd om de vaste kosten aan te passen geen steun vindt in de feiten, aangezien zij niet heeft verklaard dat haar machines gedurende 300 dagen in bedrijf waren geweest. Volgens haar zijn op de SGV-machines pas afschrijvingen toegepast vanaf het moment dat zij waren geïnstalleerd en slechts voor de periode waarin zij in bedrijf waren. Verzoekster stelt dat de afschrijvingskosten die zij aan de Commissie heeft verstrekt bijgevolg de werkelijke periode weergeven waarin de SGV-machines werden gebruikt en afgeschreven.
 
 
 
 
 
 
 
 
 151
 
 
 In de tweede plaats betoogt verzoekster dat er geen reden was om de huurkosten van „fabriek – fase 2” uit te sluiten van de voor de berekening van de toegevoegde waarde in aanmerking genomen huurkosten, omdat die fabriek [vertrouwelijk] bevatte, het enige door haar gemaakte product. Aangezien „fabriek – fase 1” en „fabriek – fase 2” voor het vervaardigen van het betrokken product zijn ingezet, was er haars inziens dan ook geen reden om de huurkosten van „fabriek – fase 2” uit te sluiten. Volgens haar dragen alle huurkosten bij tot de toegevoegde waarde van het eindproduct.
 
 
 
 
 
 
 
 
 152
 
 
 In de derde plaats betoogt verzoekster dat de Commissie de drie verschillende door haar voorgestelde methoden ter berekening van de toegevoegde waarde op onjuiste gronden heeft afgewezen. Met name de afwijzing van de eerste methode om de in overweging 86 van de bestreden uitvoeringsverordening uiteengezette redenen berust op een kennelijke beoordelingsfout. Dienaangaande verklaart verzoekster dat zij heeft uitgelegd waarom de maand maart aanvankelijk niet als eerste productiemaand was aangegeven. De Commissie beschikte dus niet over gegevens om de overgelegde gegevens ter discussie te stellen. Wat de tweede en de derde methode betreft, voert verzoekster aan dat de door de Commissie gehanteerde capaciteitsbenuttingsgraad van [vertrouwelijk] is bepaald op basis van haar totale capaciteit, rekening houdend met alle SGV-machines en in het bijzonder met die welke niet gedurende het hele jaar 2020 operationeel waren. Volgens haar is die benuttingsgraad in werkelijkheid dus minder representatief voor de capaciteitsbenuttingsgraad voor het hele jaar 2020. Zij stelt derhalve dat de Commissie de door haar voorgestelde oplossingen niet ter zijde kon schuiven met als argument dat deze niet representatief waren voor de capaciteitsbenuttingsgraad voor het hele jaar 2020, zonder haar eigen methode ter discussie te stellen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 153
 
 
 Met de tweede grief voert verzoekster aan dat de ter weergave van de capaciteitsbenutting doorgevoerde aanpassing van de vaste kosten door voor „fabriek – fase 1” [vertrouwelijk] van de afschrijvings- en huurkosten te hanteren, discriminerend is. Zij verwijt de Commissie in wezen dat zij tussen haar en de bedrijfstak van de Unie heeft gediscrimineerd door bij de berekening van de richtprijs in het oorspronkelijke onderzoek de productiekosten van die bedrijfstak niet aan te passen, ondanks dat de bedrijfstak van de Unie melding had gemaakt van een lage capaciteitsbenutting tijdens het onderzoektijdvak.
 
 
 
 
 
 
 
 
 154
 
 
 Met de derde grief voert verzoekster aan dat de bestreden uitvoeringsverordening in strijd is met haar recht op behoorlijk bestuur, aangezien daarin niet alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig worden onderzocht en de kosten worden aangepast zonder rekening te houden met de uitleg die zij heeft gegeven met betrekking tot het gebruik van de machines en de huurkosten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 155
 
 
 Verzoeksters argumenten worden door de Commissie net als door interveniënte aan haar zijde betwist.
 
 
 
 
 
 
 
 
 156
 
 
 Het onderhavige onderdeel ziet in wezen op de vaststelling van de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd in de zin van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening.
 
 
 
 
 
 
 
 
 157
 
 
 Volgens artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening wordt „ontwijking […] niet geacht plaats te vinden indien de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd meer dan 25 % van de fabricagekosten bedraagt”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 158
 
 
 Alvorens de drie grieven die verzoekster ter ondersteuning van het onderhavige onderdeel aanvoert te onderzoeken, moeten de relevante overwegingen van de bestreden uitvoeringsverordening in herinnering worden gebracht.
 
 
 
 
 1) Berekening van de toegevoegde waarde in de bestreden uitvoeringsverordening
 
 
 
 
 
 
 159
 
 
 In overweging 80 van de bestreden uitvoeringsverordening wijst de Commissie erop dat volgens verzoekster „[de] kosten in verband met de waarde die is toegevoegd boven de 25 %-drempel liggen”. Zij preciseert in dat verband dat „[d]e twee belangrijkste kostenonderdelen bij de berekening van de toegevoegde waarde [door verzoekster] de afschrijvingskosten en de huurkosten [waren], die waren opgenomen in de financiële gegevens over de verslagperiode die [verzoekster] in haar vrijstellingsaanvraag had ingediend”.
 
 
 
 
 i) Afschrijvingskosten
 
 
 
 
 
 
 160
 
 
 Wat de afschrijvingskosten betreft, heeft verzoekster, zoals blijkt uit overweging 81 van de bestreden uitvoeringsverordening, aangevoerd dat „er minder dan tien SGV-machines in haar bedrijfsruimten waren geïnstalleerd en dat elk van deze SGV-machines in 2020 gedurende 300 van de 360 dagen in bedrijf was”. „Voor de verslagperiode had zij het afschrijvingsbedrag [derhalve] berekend op basis van de volgende drie elementen: de aanschafwaarde; een afschrijvingspercentage van 9,5 %, om rekening te houden met de geraamde gebruiksduur [en] de 300 bedrijfsdagen (op een totaal van 360 dagen), zoals hierboven bedoeld.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 161
 
 
 Uit overweging 82 van de bestreden uitvoeringsverordening blijkt dat de Commissie het niet eens was met de wijze waarop verzoekster de afschrijvingskosten heeft berekend in het kader van de berekening van de toegevoegde waarde in de zin van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening.
 
 
 
 
 
 
 
 
 162
 
 
 Dienaangaande wordt in overweging 82 van de bestreden uitvoeringsverordening het volgende verklaard:
 „[H]et [kan] volgens de internationale standaarden voor jaarrekeningen aanvaardbaar zijn om de 300 bedrijfsdagen als element bij de berekening van het afschrijvingsbedrag te gebruiken, maar dit leidde er om verschillende redenen toe dat het afschrijvingsbedrag in het kader van de berekening van de toegevoegde waarde door [verzoekster] te hoog was opgegeven. Ten eerste hadden de SGV-machines […] in 2020 een geringe capaciteitsbenutting (werkelijke productie in kg gedeeld door werkelijke productiecapaciteit in kg). Gezien de geringe benutting van de productiecapaciteit werd derhalve vastgesteld dat de afschrijvingskosten te hoog waren opgegeven. Ten tweede werden vier SGV-machines pas in november 2019 per schip van Shanghai naar Tanger vervoerd en konden zij in 2020 niet gedurende 300 dagen in bedrijf zijn geweest, gelet op de tijd die nodig is voor het vervoer van Shanghai naar Tanger en ook op de tijd die is gemoeid met het lossen, installeren en testen van elk van deze [vier] SGV-machines. Ten derde voerde [verzoekster] in haar vrijstellingsaanvraag aan dat zij pas in april 2020 met de productie was begonnen. Mocht dit inderdaad het geval zijn, dan zou elk van de geïnstalleerde SGV-machines in totaal slechts hooguit 270 dagen in bedrijf kunnen zijn geweest (van april 2020 tot en met december 2020), nog afgezien van eventuele perioden waarin de machines werden stilgelegd en dus niet operationeel waren (noodzakelijk onderhoud, vrije dagen en vakanties). Bijgevolg heeft de Commissie geconcludeerd dat voor de berekening van de kosten in verband met de toegevoegde waarde aanzienlijk lagere afschrijvingskosten in aanmerking moeten worden genomen dan die welke zijn berekend door [verzoekster].”
 
 
 
 
 
 
 
 
 163
 
 
 Uit de overwegingen 85 en 86 van de bestreden uitvoeringsverordening blijkt dat de Commissie ook het gebruik van de drie volgende door de PGTEX-groep gesuggereerde alternatieve methoden heeft afgekeurd, te weten:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de bezettingsgraad aanpassen om rekening te houden met de maanden gedurende welke de betrokken SGV-machines niet operationeel waren;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 alleen de kostengegevens over december 2020 gebruiken, dat wil zeggen de maand tijdens het [onderzoektijdvak] waarin de meeste SGV-machines, met uitzondering van machine [vertrouwelijk], operationeel waren;
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de kostengegevens over juli tot en met december 2020 gebruiken, aangezien [vertrouwelijk].
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 164
 
 
 In overweging 86 van de bestreden uitvoeringsverordening wordt met name gewezen op het volgende:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 „[D]e maand maart 2020 werd door [verzoekster] in bijlage 7.2 bij de brief van 12 oktober 2021 niet als een productiemaand aangegeven. [Laatstgenoemde] verklaarde op 12 oktober 2021 voor het eerst dat er in maart 2020 productie had plaatsgevonden, maar dat deze productie van maart 2020 pas was opgenomen in haar productiegegevens voor april 2020. Dit betekent dat de Commissie andere fouten en/of vertragingen bij het registreren van de maandelijkse productie niet kon uitsluiten. […]
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 [O]ok kon niet worden aanvaard alleen de kostengegevens over december 2020 te gebruiken, aangezien de bezettingsgraad voor de maand december 2020 niet representatief was voor de bezettingsgraad voor het hele jaar 2020[.]
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 [O]m dezelfde reden als bij de tweede voorgestelde alternatieve methode kon evenmin het gebruik van de kostengegevens over de periode juli-december 2020 worden aanvaard[: de] bezettingsgraad voor de periode juli-december 2020 was niet representatief voor de bezettingsgraad voor het hele jaar 2020.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 165
 
 
 Daarom heeft de Commissie in overweging 86 van de bestreden uitvoeringsverordening geconcludeerd dat „de bezettingsgraad gedurende het hele jaar 2020 de meest geschikte indicator was voor een redelijke verlaging van het volledig opgenomen afschrijvingspercentage in het kader van de berekening van de toegevoegde waarde”.
 
 
 
 
 ii) Huurkosten
 
 
 
 
 
 
 166
 
 
 Wat de huurkosten betreft, heeft de Commissie in overweging 91 van de bestreden uitvoeringsverordening het volgende vastgesteld:
 „[Verzoekster had] bij de vrijstellingsaanvraag geen huurovereenkomsten overgelegd, ondanks de aanzienlijke huurkosten die zij in 2020 had gemaakt. In haar vrijstellingsaanvraag informeerde zij de Commissie dat al haar SGV-machines op één locatie waren geïnstalleerd (fabriek – fase 1). Aanvankelijk huurde zij naar eigen zeggen enkel deze ene fabriek, gelet op haar verklaring dat zij ‚slechts over één productielocatie beschikt’, ondanks het verzoek in het vrijstellingsaanvraagformulier om de adressen van al haar productielocaties te verstrekken. Vervolgens legde [verzoekster] echter twee huurovereenkomsten over in [haar] antwoord op het verzoek […] om de ontbrekende gegevens aan te leveren, waaruit bleek dat zij tijdens de verslagperiode twee afzonderlijke gebouwen van twee verschillende eigenaren huurde. Aangezien [verzoekster] eerder in haar vrijstellingsaanvraag had aangevoerd dat de in 2020 operationele SGV-machines enkel in één van deze twee gehuurde fabrieken waren geïnstalleerd, had de in 2020 voor de tweede fabriek (fabriek – fase 2) betaalde huursom moeten worden uitgesloten van de huurkosten en de kosten in verband met de toegevoegde waarde. Bovendien kon de Commissie, gezien de geringe capaciteitsbenutting, bij haar berekening van de kosten in verband met de toegevoegde waarde evenmin de totale huurkosten voor de fabriek – fase 1 aanvaarden, aangezien deze niet volledig in gebruik was geweest nu de SGV-machines in het eerste kwartaal van 2020 hadden stilgestaan en in de andere kwartalen van 2020 niet op volle capaciteit hadden gedraaid. De Commissie heeft de opgegeven totale huurkosten om bovenstaande redenen niet aanvaard.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 167
 
 
 Bij de Commissie voerde de PGTEX-groep aan dat die instelling kennelijke beoordelingsfouten had gemaakt en in strijd met artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening had gehandeld door niet de volledige huurkosten in aanmerking te nemen (overweging 92 van de bestreden uitvoeringsverordening).
 
 
 
 
 
 
 
 
 168
 
 
 Uit overweging 93 van de bestreden uitvoeringsverordening blijkt echter dat „[d]e Commissie […] dit argument [heeft] afgewezen op grond van de volgende verklaringen van de PGTEX-groep in de loop van het onderzoek”. Daarin wordt namelijk het volgende aangegeven:
 „In de eerste plaats heeft de PGTEX-groep in haar antwoord op het verzoek tot het aanleveren van de ontbrekende gegevens enkel verwezen naar de fabriek – fase 1 wat [vertrouwelijk] betreft. In de tweede plaats heeft [zij] in haar antwoord op het verzoek tot het aanleveren van de ontbrekende gegevens verklaard dat haar SGV-machines die in 2020 in bedrijf waren, zich allemaal in de fabriek – fase 1 bevonden. Bijgevolg leidde de Commissie hieruit af dat geen van deze machines die in 2020 operationeel waren, zich in de fabriek – fase 2 bevond. Dit werd ook bevestigd door andere verklaringen van [die groep] in haar antwoord op het verzoek tot het aanleveren van de ontbrekende gegevens.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 169
 
 
 Bijgevolg heeft de Commissie in overweging 94 van de bestreden uitvoeringsverordening geconcludeerd dat, „rekening houdend met wat hierboven is uiteengezet, [er] een correctie op de opgegeven afschrijvingskosten en huurkosten [was] toegepast, en de aldus vastgestelde gemiddelde toegevoegde waarde in de verslagperiode […] onder de in artikel 13, lid 2, [onder] b), van de antidumpingbasisverordening vastgelegde 25 %-drempel [bleek] te liggen” en dat „[o]ok van een aantal andere kostenonderdelen [was] vastgesteld dat zij te hoog waren opgegeven, maar [dat] die […] niet [waren] gecorrigeerd omdat dergelijke correcties slechts tot een nog lager percentage van de toegevoegde waarde zouden hebben geleid”.
 
 
 
 
 2) Eerste grief: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening
 
 
 
 
 
 
 170
 
 
 De onderhavige grief stelt in wezen de voorafgaande vraag aan de orde hoe de toegevoegde waarde in de zin van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening moet worden vastgesteld en of de Commissie bij de vaststelling ervan rekening moet houden met de kosten zoals geboekt door de onderneming die assemblage- of voltooiingswerkzaamheden verricht, dan wel deze kan aanpassen op basis van de werkelijke productiecapaciteit van de onderneming.
 
 
 
 
 
 
 
 
 171
 
 
 Dienaangaande moet worden opgemerkt dat de antidumpingbasisverordening geen definitie van het begrip „toegevoegde waarde” bevat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 172
 
 
 Ofschoon partijen het er in casu weliswaar over eens zijn dat toegevoegde waarde in de zin van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening moet worden gedefinieerd als de waarde die wordt toegevoegd aan het product dat als gevolg van de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden tot stand komt, lopen hun meningen uiteen over de vraag of dat begrip samenvalt met of verschilt van het begrip „gemaakte kosten”, laat staan het begrip „geboekte kosten”. Waar verzoekster met name meent dat het begrip „toegevoegde waarde” en het begrip „gemaakte kosten” identiek zijn en dat de gemaakte kosten in het kader van de toegevoegde waarde slechts kunnen worden aangepast om de redenen die worden genoemd in artikel 2, lid 5, van de antidumpingbasisverordening, dat echter de benuttingsgraad van de productiecapaciteit niet opneemt als aanpassingscriterium, betoogt de Commissie daarentegen dat het begrip „toegevoegde waarde” verschilt van het begrip „gemaakte kosten” en dat zowel het doel als de bewoordingen van artikel 13, lid 2, onder b), van die verordening vereisen, in het bijzonder wanneer de capaciteitsbenutting zeer laag is, dat de in de boekhouding opgenomen vaste kosten worden aangepast ter beoordeling van de waarde die aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 173
 
 
 Zoals in punt 132 hierboven in herinnering is gebracht, moet volgens vaste rechtspraak bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt (zie arrest van 12 september 2019, Commissie/Kolachi Raj Industrial,C‑709/17 P, EU:C:2019:717, punt 82 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 174
 
 
 In casu blijkt uit artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening dat de Commissie moet bepalen of „de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd meer dan 25 % van de fabricagekosten bedraagt”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 175
 
 
 Het feit dat het begrip „kosten” in dezelfde volzin van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening voorkomt als het begrip „toegevoegde waarde”, volstaat niet om tot de slotsom te komen dat, zoals verzoekster beweert, het begrip „toegevoegde waarde” en het begrip „gemaakte kosten” identiek zijn en dat de fabricagekosten waarmee rekening moet worden gehouden voor de berekening van de toegevoegde waarde in de zin van die bepaling, uitsluitend kunnen worden aangepast om de redenen en onder de voorwaarden die worden genoemd in artikel 2, lid 5, van die verordening.
 
 
 
 
 
 
 
 
 176
 
 
 Ten eerste blijkt de door verzoekster gesuggereerde uitlegging namelijk geen rekening te houden met het feit dat ofschoon de Unie met artikel 2, lid 5, van de antidumpingbasisverordening de bijzondere verplichtingen van artikel 2.2.1.1 van de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel 1994 (GATT) (PB 1994, L 336, blz. 103) heeft willen nakomen (zie in die zin arrest van 7 februari 2013, Acron/Raad, T‑118/10, niet gepubliceerd, EU:T:2013:67, punt 66), de in artikel 13 van die verordening vervatte Unieregeling inzake ontwijking daarentegen geen grondslag vindt in die overeenkomst, zodat zij in het Unierecht als een specifiek regelgevingskader moet worden beschouwd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 177
 
 
 Derhalve moet voor de uitlegging van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening in het licht van andere bepalingen van die verordening, zoals artikel 2, lid 5, van die verordening, dat een omzetting in het Unierecht vormt van de bijzondere verplichtingen van de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI GATT, een andere rechtvaardiging worden gevonden dan enkel de omstandigheid dat het begrip „fabricagekosten” in dezelfde volzin voorkomt als het begrip „toegevoegde waarde”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 178
 
 
 Ten tweede strookt de door verzoekster gesuggereerde uitlegging niet met het doel dat ten grondslag ligt aan de antiontwijkingsregeling van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening, namelijk de doeltreffendheid te waarborgen van de door de Unie vastgestelde compenserende maatregelen en te voorkomen dat deze worden ontweken (zie punt 42 hierboven). In een situatie als die van verzoekster in de onderhavige zaak, waarvan de afschrijvingskosten zijn berekend en geboekt op basis van de maximale theoretische werking van alle [vertrouwelijk] SGV-machines gedurende de gehele verslagperiode, te weten 2020, terwijl de SGV-machines in die periode in werkelijkheid enkel op [vertrouwelijk] van hun capaciteit hebben gedraaid, vertalen de aldus geboekte afschrijvingskosten zich namelijk niet volledig in waarde die aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd. Wanneer de afschrijvingskosten niet zouden mogen worden aangepast om rekening te houden met de geringe benutting van de capaciteit van de machines, zou de onderneming uiteindelijk dus de mogelijkheid krijgen om het bedrag van de aan de ingevoerde delen toegevoegde waarde kunstmatig op te drijven. Een machine die ongebruikt blijft, brengt immers te boeken afschrijvingskosten mee, maar voegt geen waarde toe aan de delen die in het kader van assemblage- of voltooiingswerkzaamheden worden ingevoerd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 179
 
 
 De context en het doel van artikel 13 van de antidumpingbasisverordening vereisen dus dat bij de berekening van de toegevoegde waarde enkel rekening wordt gehouden met de kosten van de daadwerkelijke SGV-productie, of zelfs enkel met de afschrijvings- en huurkosten die verband houden met de werking van de machines die daadwerkelijk zijn ingezet om de tijdens de verslagperiode daadwerkelijk ingevoerde delen te vervaardigen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 180
 
 
 Na deze verduidelijkingen moet worden nagegaan of de correctie van de afschrijvings- en huurkosten zoals die welke in casu door de Commissie is toegepast, een kennelijke beoordelingsfout oplevert.
 
 
 
 
 
 
 
 
 181
 
 
 Zoals verzoekster ter terechtzitting heeft gepreciseerd, verwijt zij de Commissie dat die instelling de afschrijvings- en huurkosten die zij aan die instelling had meegedeeld, heeft aangepast door voor het hele jaar 2020 een capaciteitsbenuttingsgraad van [vertrouwelijk] toe te passen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 182
 
 
 Indien de aanpassing van de afschrijvings- en huurkosten door de Commissie was bedoeld om het werkelijke gebruik van de SGV-machines weer te geven, beantwoordt die benuttingsgraad volgens verzoekster niet aan die doelstelling omdat hij is vastgesteld op basis van de theoretische maximumcapaciteit van al haar SGV-machines, met inbegrip van die welke niet in bedrijf waren. Verzoekster meent derhalve dat indien de Commissie de kosten wilde aanpassen, zij rekening had moeten houden met de door verzoekster gesuggereerde andere methoden voor de berekening van de afschrijvingskosten, en met name met de eerste van die methoden, waarbij zij in wezen suggereerde om de kosten aan te passen door rekening te houden met het aantal maanden van de verslagperiode waarin elke SGV-machine daadwerkelijk had gedraaid.
 
 
 
 
 
 
 
 
 183
 
 
 Dienaangaande dient er in de eerste plaats op te worden gewezen dat, zoals in punt 54 hierboven in herinnering is gebracht, de instellingen van de Unie volgens de rechtspraak van het Hof op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, en met name ter zake van handelsbeschermingsmaatregelen, over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken wegens de ingewikkeldheid van de economische, politieke en juridische situaties die zij moeten onderzoeken. Bij het rechterlijk toezicht op een dergelijke beoordeling dient dan ook alleen te worden nagegaan of de procedureregels in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid.
 
 
 
 
 
 
 
 
 184
 
 
 In de tweede plaats waren de door verzoekster aan de Commissie meegedeelde afschrijvingskosten, zoals blijkt uit overweging 81 van de bestreden uitvoeringsverordening (zie punt 160 hierboven), gebaseerd op de theoretische maximale capaciteit van haar machines. Dienaangaande moet worden opgemerkt dat verzoekster in het verzoekschrift weliswaar verklaart dat de afschrijvingskosten die zij aan de Commissie heeft meegedeeld, de werkelijke periode weergeven waarin de SGV-machines zijn gebruikt en afgeschreven, maar geen enkel element aandraagt dat die stelling kan staven. Bovendien spreken bepaalde elementen van het dossier die stelling tegen. Zij is immers weinig geloofwaardig in het licht van de, in het antwoord op de artikel 28-brief gemaakte opmerking dat verzoekster „het aantal dagen waarop de [SGV-machines] draaiden, niet heeft geregistreerd”. Daarnaast wordt die opmerking door verzoekster zelf tegengesproken, aangezien zij in het verzoekschrift erkent dat de vaste kosten die zij daadwerkelijk heeft gemaakt voor de productie van SGV in 2020, „worden geboekt op basis van algemeen aanvaarde lokale boekhoudbeginselen” en dat „[d]e [Commissie] dit geenszins [betwist], maar erkent dat ‚het gebruik van de 300 bedrijfsdagen als element bij de berekening van het afschrijvingsbedrag volgens de internationale standaarden voor jaarrekeningen aanvaardbaar kan zijn’”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 185
 
 
 In de derde plaats kunnen, zoals de Commissie stelt, afschrijvingskosten die zijn berekend op basis van de maximale theoretische werking van alle [vertrouwelijk] SGV-machines gedurende de gehele verslagperiode, slechts worden beschouwd als waarde die aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd, indien de machines gedurende die hele periode daadwerkelijk op hun theoretische maximumcapaciteit hebben gedraaid, hetgeen in casu evenwel niet het geval was om de in overweging 82 van de bestreden uitvoeringsverordening uiteengezette redenen (zie punt 162 hierboven), en met name vanwege het feit dat die periode overeenkwam met de opstartfase voor verzoeksters productiefaciliteit.
 
 
 
 
 
 
 
 
 186
 
 
 Aangezien de Commissie dus van mening was dat de door verzoekster opgegeven afschrijvings- en huurkosten de aan de ingevoerde delen toegevoegde waarde niet op een geloofwaardige wijze konden weergeven, heeft zij die kosten aangepast. Zij heeft daartoe gebruikgemaakt van de door verzoekster verstrekte en door haar niet betwiste capaciteitsbenuttingsgraad (zie de overwegingen 84 en 86 van de bestreden uitvoeringsverordening).
 
 
 
 
 
 
 
 
 187
 
 
 Anders dan verzoekster beweert en zoals de Commissie terecht opmerkt, zijn zowel de door eerstgenoemde op basis van de theoretische maximumcapaciteit berekende afschrijvingskosten als de capaciteitsbenutting berekend op basis van hetzelfde aantal SGV-machines, alsof deze gedurende heel de verslagperiode in bedrijf waren, zodat het feit dat het ene element wordt aangewend om het andere element aan te passen, geen feitelijke vergissing vormt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 188
 
 
 Bovendien zou met de drie door verzoekster aan de Commissie voorgestelde andere methoden voor de berekening van de toegevoegde waarde de aan de ingevoerde delen toegevoegde waarde niet beter kunnen zijn weergegeven.
 
 
 
 
 
 
 
 
 189
 
 
 Dienaangaande volstaat het erop te wijzen dat verzoekster de Commissie met de eerste methode voor de berekening van de toegevoegde waarde had voorgesteld om de afschrijvingskosten (berekend op basis van een maximale bedrijfsduur van twaalf maanden) aan te passen door rekening te houden met het aantal maanden waarin elke machine in 2020 daadwerkelijk in bedrijf was. Opdat die methode de werkelijk aan de ingevoerde delen toegevoegde waarde nauwkeurig zou weergeven, moeten de afschrijvingskosten evenwel worden berekend op basis van het aantal maanden waarin de machines daadwerkelijk werden gebruikt (en niet van op basis van twaalf maanden, zoals met de door verzoekster voorgestelde methode), hetgeen bovendien impliceert dat het aantal maanden waarin die machines daadwerkelijk werden gebruikt, bekend is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 190
 
 
 Uit overweging 86, eerste streepje, van de bestreden uitvoeringsverordening en uit het dossier blijkt echter dat verzoekster de productie van maart 2020 pas in haar productiegegevens voor april 2020 had opgenomen. De maandelijkse productiegegevens voor april komen dus niet overeen met de werkelijke productie van die maand, aangezien een deel van de productie van april in werkelijkheid in maart had plaatsgevonden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 191
 
 
 Aangezien uit de door verzoekster verstrekte maandelijkse productiegegevens niet met zekerheid kon worden opgemaakt in welke maanden de SGV-machines tijdens de verslagperiode daadwerkelijk waren gebruikt, heeft de Commissie de door verzoekster voorgestelde eerste methode voor de berekening van de toegevoegde waarde dus terecht van de hand gewezen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 192
 
 
 Wat de tweede methode voor de berekening van de toegevoegde waarde betreft, waarbij kostengegevens van december 2020 worden gebruikt, en de derde methode, waarbij kostengegevens van de periode tussen juli en december 2020 worden gebruikt, zij opgemerkt dat de Commissie duidelijk heeft aangegeven dat het onderzoek betrekking had op het hele als verslagperiode gedefinieerde kalenderjaar 2020, zodat een berekening op basis van een maand (te weten december) of een periode van zes maanden (te weten van juli tot en met december 2020) niet representatief zou zijn voor de tijdens de twaalf maanden van 2020 verrichte werkzaamheden en niet toelaat de kloof te overbruggen tussen de wijze waarop de afschrijvingskosten voor één of zes maanden werden berekend (op basis van de theoretische maximumcapaciteit) en de werkelijke productiviteit van de machines, namelijk de waarde die aan de ingevoerde delen is toegevoegd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 193
 
 
 Gelet op een en ander moet worden vastgesteld dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, noch artikel 13 van de antidumpingbasisverordening heeft geschonden, door de afschrijvingskosten, zoals berekend door verzoekster, aan te passen om rekening te houden met de werkelijke capaciteitsbenuttingsgraad tijdens de verslagperiode, en door de drie door laatstgenoemde gesuggereerde andere methoden voor de berekening van de toegevoegde waarde van de hand te wijzen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 194
 
 
 Aan die slotsom kan niet worden afgedaan door verzoeksters argument dat er geen reden was om de huurkosten van „fabriek – fase 2” uit te sluiten van de huurkosten die voor de berekening van de toegevoegde waarde in aanmerking worden genomen (zie punt 151 hierboven). Zoals blijkt uit overweging 93 van de bestreden uitvoeringsverordening, moet er namelijk op worden gewezen (zie punt 168 hierboven) dat de SGV-machines, die in 2020 in bedrijf waren, zich allemaal in „fabriek – fase 1” bevonden en dat, zoals verzoekster ter terechtzitting heeft erkend, pas na 2020 in „fabriek – fase 2” SGV-machines werden geïnstalleerd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 195
 
 
 Bovendien geeft verzoekster zelf toe dat het plan voor „fabriek – fase 2” wijst op de aanwezigheid van [vertrouwelijk]. Voorts heeft de Commissie in dat verband ter terechtzitting opgemerkt, zonder door verzoekster te zijn tegengesproken, dat laatstgenoemde nooit had aangegeven dat [vertrouwelijk] SGV daadwerkelijk [vertrouwelijk].
 
 
 
 
 
 
 
 
 196
 
 
 De Commissie heeft dus kunnen vaststellen dat er in die „fabriek – fase 2” geen echte productieactiviteit had plaatsgevonden, zodat de huurkosten van die fabriek zich niet vertaalden in waarde die aan de ingevoerde delen werd toegevoegd. Aangezien dergelijke kosten om de in punt 179 hierboven uiteengezette reden geen verband houden met de werkelijke SGV-productie, kunnen zij immers niet in aanmerking worden genomen bij de berekening van de toegevoegde waarde.
 
 
 
 
 
 
 
 
 197
 
 
 Bijgevolg moet worden vastgesteld dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door de huurkosten van „fabriek – fase 2” uit te sluiten van de huurkosten waarmee voor de berekening van de toegevoegde waarde rekening wordt gehouden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 198
 
 
 Gelet op een en ander moet de onderhavige grief dan ook worden afgewezen.
 
 
 
 
 3) Tweede grief: schending van het non-discriminatiebeginsel en het beginsel van gelijke behandeling
 
 
 
 
 
 
 199
 
 
 Verzoekster voert in wezen aan dat de correctie van de vaste kosten die de Commissie ter weergave van de capaciteitsbenutting heeft toegepast door [vertrouwelijk] van de afschrijvings- en huurkosten van „fabriek – fase 1” te hanteren, discriminerend is vergeleken met hetgeen de Commissie in het antisubsidieonderzoek heeft gedaan om de schademarge van de bedrijfstak van de Unie te berekenen (zie punt 153 hierboven).
 
 
 
 
 
 
 
 
 200
 
 
 Dienaangaande moet vooraf worden opgemerkt dat volgens vaste rechtspraak het gelijkheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel vereisen dat, behoudens objectieve rechtvaardiging, vergelijkbare situaties niet verschillend en verschillende situaties niet gelijk worden behandeld (zie arrest van 13 december 2007, Asda Stores,C‑372/06, EU:C:2007:787, punt 62 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 201
 
 
 In casu meent verzoekster dat de Commissie tussen haar en de bedrijfstak van de Unie heeft gediscrimineerd omdat die instelling, bij de berekening van de schademarge (op basis van de richtprijs) in het antisubsidieonderzoek, haar productiekosten, ondanks de vaststelling van een geringe benuttingsgraad van de productiecapaciteit, niet heeft aangepast, terwijl zij, in het kader van de bestreden uitvoeringsverordening, wel een dergelijke correctie heeft toegepast om de toegevoegde waarde vast te stellen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 202
 
 
 Dienaangaande moet erop worden gewezen dat het in aanmerking nemen van de productiekosten voor de berekening van de schademarge van de bedrijfstak van de Unie wegens invoer met subsidiëring in een andere context en met andere doeleinden plaatsvindt dan het in aanmerking nemen van die kosten om de tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen toegevoegde waarde in de zin van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening te berekenen met het oog op de vaststelling of er sprake is van ontwijking van antisubsidiemaatregelen, zodat verzoekster, met het oog op een toereikende onderbouwing van de onderhavige grief, had moeten uitleggen waarom de Commissie, door die kosten op een verschillende manier in aanmerking te nemen, het non-discriminatiebeginsel en het beginsel van gelijke behandeling heeft kunnen schenden. Verzoekster heeft ter zake evenwel geen toereikende uitleg gegeven aangezien zij zich in wezen heeft beperkt tot de stelling dat er geen enkele rechtvaardiging was om de situatie van de bedrijfstak van de Unie in het antisubsidieonderzoek anders te behandelen dan haar eigen situatie in het antiontwijkingsonderzoek en dat de kosten waarnaar wordt verwezen in de antidumpingbasisverordening, kosten zijn die slechts uniform kunnen worden gedefinieerd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 203
 
 
 De onderhavige grief moet derhalve worden afgewezen.
 
 
 
 
 4) Derde grief: schending van het recht op behoorlijk bestuur
 
 
 
 
 
 
 204
 
 
 Wat de onderhavige grief betreft, blijkt uit de analyse van de andere grieven in de punten 170 tot en met 203 hierboven dat de Commissie, anders dan verzoekster stelt, alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht en de kosten heeft aangepast met inachtneming van verzoeksters uitleg over het gebruik van de machines en de huurkosten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 205
 
 
 Die grief moet derhalve worden afgewezen.
 
 
 
 
 
 d)
  
 Conclusie
 
 
 
 
 
 
 
 206
 
 
 Aangezien alle grieven die verzoekster ter ondersteuning van het onderhavige onderdeel heeft aangevoerd, zijn afgewezen, moet het onderhavige onderdeel, en dus het vierde middel in zijn geheel, worden afgewezen.
 
 
 
 
 
 4.
  
 Gegrondheid van het vijfde middel: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie heeft aangenomen dat de vanuit Marokko naar de Unie uitgevoerde SGV nog steeds werden bevoordeeld door aan Chinese SGV-producenten verleende subsidies
 
 
 
 
 
 
 
 207
 
 
 Verzoekster betwist in wezen de stellingen van de Commissie in de overwegingen 102 tot en met 105 van de bestreden uitvoeringsverordening, waarin die instelling heeft beoordeeld of was voldaan aan de vierde noodzakelijke voorwaarde om het bestaan van ontwijking aan te tonen (zie punt 50 hierboven), namelijk of overeenkomstig artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening „de soortgelijke ingevoerde producten [of] delen daarvan nog steeds gesubsidieerd [werden]”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 208
 
 
 Daartoe voert verzoekster in de eerste plaats aan dat de door de Commissie in overweging 102 van de bestreden uitvoeringsverordening genoemde uitvoeringsverordening 2020/776 niet ziet op de subsidiëring van rovings en draden zoals die haar door PGTEX China zijn verstrekt, maar op de subsidiëring van SGV, namelijk een ander product. De vaststellingen in uitvoeringsverordening 2020/776 gelden dus slechts voor zover zij betrekking hebben op SGV, en niet voor zover zij betrekking hebben op rovings en draden. Aangezien dat laatste het geval is, is er geen sprake van „subsidies” die PGTEX China aan haar kon hebben doorgegeven.
 
 
 
 
 
 
 
 
 209
 
 
 In de tweede plaats voert verzoekster aan dat de assemblagewerkzaamheden niet onder de antisubsidiebasisverordening vallen, aangezien deze er niet toe kunnen leiden dat een door het land van oorsprong of van uitvoer verleende subsidie ten goede blijft komen aan het product ten aanzien waarvan er sprake zou zijn van ontwijking. Dit komt omdat elke subsidie die kan worden gecompenseerd, moet worden verleend door het land waar de assemblagewerkzaamheden plaatsvinden (in casu het Koninkrijk Marokko) of van waaruit de geassembleerde producten worden uitgevoerd (in casu eveneens het Koninkrijk Marokko). De vraag of „artikel 23, lid 3, van de [antisubsidiebasisverordening] ook […] assemblagewerkzaamheden bestrijkt” is irrelevant, aangezien de subsidies slechts kunnen worden gecompenseerd indien zij zijn verleend door het land van oorsprong of van uitvoer.
 
 
 
 
 
 
 
 
 210
 
 
 In de derde plaats stelt verzoekster dat er geen rechtsgrondslag is voor het bestaan van een wettelijk vermoeden van doorgifte van subsidies tussen verbonden partijen. Het in de bestreden uitvoeringsverordening gebruikte verslag van de beroepsinstantie van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) van 19 januari 2004 in de zaak „United States – Final Countervailing Duty Determination with respect to Certain Softwood Lumber from Canada” (WT/DS257/AB/R) (hierna: „verslag van de WTO-beroepsinstantie”) volstaat niet om dit vermoeden te onderbouwen. Volgens verzoekster ziet dit verslag op een bijzonder geval waarin het uit de subsidie voor de grondstof voortvloeiende voordeel overgaat op het verwerkte product. Die situatie is totaal verschillend van de situatie van SGV, waarvoor er geen bewijs bestaat dat de grondstof (te weten de rovings) wordt gesubsidieerd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 211
 
 
 Bovendien verricht de Commissie volgens verzoekster slechts een partiële lezing van het verslag van de WTO-beroepsinstantie, waarin staat dat „[w]anneer de producenten van de grondstof en de producenten van de verwerkte producten hun werkzaamheden uitoefenen onder marktconforme voorwaarden, […] de doorgifte van de uit de subsidie voor de grondstof voortvloeiende voordelen door de rechtstreekse begunstigden aan de indirecte downstreambegunstigden […] niet zonder meer [kan] worden vermoed, maar […] door de met het onderzoek belaste autoriteit [moet] worden vastgesteld”. Verzoekster wijst erop dat in de onderhavige zaak haar aankopen bij PGTEX China en de aankopen door PGTEX China bij CPIC hebben plaatsgevonden onder marktconforme voorwaarden, zoals zij duidelijk heeft aangetoond.
 
 
 
 
 
 
 
 
 212
 
 
 Ten slotte voert verzoekster aan dat de bewering dat PGTEX China haar „tijdens het onderzoektijdvak […] lagere prijzen in rekening bracht dan aan andere afnemers” niet wordt gestaafd door de feiten van het antiontwijkingsonderzoek. De bewering dat de doorgifte had kunnen plaatsvinden op andere manieren dan via het prijsniveau van de grondstoffen, bijvoorbeeld via het aanrekenen van beheersvergoedingen, wordt evenmin gestaafd. De beweringen van de Commissie zijn dus niet meer dan theoretisch.
 
 
 
 
 
 
 
 
 213
 
 
 Verzoeksters argumenten worden door de Commissie net als door interveniënte aan haar zijde betwist.
 
 
 
 
 
 
 
 
 214
 
 
 Vooraf moet erop worden gewezen dat de Commissie in de overwegingen 102 tot en met 105 van de bestreden uitvoeringsverordening het volgende heeft verklaard:
 „Zoals uiteengezet in uitvoeringsverordening (EU) 2020/776 van de Commissie, werd vastgesteld dat Chinese producenten-exporteurs een aantal subsidies ontvingen van de centrale overheid van de VRC, alsook van regionale en plaatselijke besturen in de VRC. In dit verband bleken PGTEX China en CPIC ook in aanmerking te komen voor een aantal subsidieregelingen, zoals preferentiële rente op leningen, subsidieprogramma’s en belastingvoordelen.
 In het kader van dit onderzoek kwam geen nieuwe informatie beschikbaar die de conclusie van het oorspronkelijke antisubsidieonderzoek dat dergelijke subsidieregelingen niet langer geldig waren, in twijfel zou trekken.
 PGTEX China is de moedermaatschappij van [verzoekster], die de door haar gebruikte glasvezelrovings uitsluitend kocht bij haar verbonden moedermaatschappij PGTEX China, die ze op haar beurt kocht bij CPIC, de fabrikant van deze glasvezelrovings.
 Er kan sprake zijn van een wettelijk vermoeden van doorgifte van subsidies tussen verbonden partijen, met name wanneer de verbonden downstreamonderneming het eindproduct assembleerde en naar de Unie uitvoerde. Aangezien PGTEX China en [verzoekster] SGV vervaardigen en uitvoeren en door CPIC vervaardigde glasvezelrovings gebruiken, moet in dit geval bij de vaststelling van de hoogte van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies die hun worden toegekend, rekening worden gehouden met het feit dat zij vanwege hun onderlinge verbondenheid deze voordelen naar eigen goeddunken kunnen benutten voor het naar de Unie uitgevoerde betrokken product.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 215
 
 
 De Commissie heeft in overweging 106 van de bestreden uitvoeringsverordening derhalve geconcludeerd dat overeenkomstig artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening „de soortgelijke ingevoerde producten en/of delen daarvan nog steeds gesubsidieerd worden”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 216
 
 
 Voorts betwist de Commissie in overweging 107 van de bestreden uitvoeringsverordening de argumenten van de PGTEX-groep dat „er geen bewijs was dat voor de invoer van SGV uit Marokko nog steeds voordeel wordt gehaald uit aan Chinese SGV-producenten verleende subsidies.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 217
 
 
 Dienaangaande verklaart de Commissie in overweging 108 van de bestreden uitvoeringsverordening het volgende:
 „Ten eerste, ook al had het […] antisubsidieonderzoek in de eerste plaats betrekking op de subsidiëring van SGV, verleende de PGTEX-groep volledige medewerking aan dit onderzoek. In dit verband bleek uit het […] antisubsidieonderzoek dat zowel CPIC als PGTEX China, die met [verzoekster] verbonden zijn, subsidies van de Chinese overheid ontving. Ten tweede, zoals reeds vermeld in overweging 33 [van de bestreden uitvoeringsverordening], bestrijkt artikel 23, lid 3, van de [antisubsidiebasisverordening] ook andere ontwijkingspraktijken die daarin niet uitdrukkelijk zijn opgenomen, zoals assemblagewerkzaamheden. Ten derde kan er, zoals uiteengezet in overweging 105 [van die uitvoeringsverordening], sprake zijn van een wettelijk vermoeden van doorgifte van subsidies tussen verbonden partijen, met name wanneer de verbonden downstreamonderneming het eindproduct assembleerde en naar de Unie uitvoerde. Bovendien kan doorgifte aan verbonden ondernemingen op velerlei manieren plaatsvinden (zoals door het aanrekenen van bepaalde beheersvergoedingen) en is deze niet noodzakelijkerwijs beperkt tot het niveau van de prijzen van het uitgangsmateriaal die aan de afnemers in rekening worden gebracht. Hoe dan ook bleek uit een vergelijking van de prijzen van glasvezelrovings en -draden op basis van haar antwoorden op [het formulier] dat PGTEX China tijdens het onderzoektijdvak aan [verzoekster] lagere prijzen in rekening bracht dan aan andere afnemers.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 218
 
 
 In casu stelt verzoekster die beoordeling ter discussie en voert zij daartoe in wezen drie grieven aan. Met de eerste grief stelt zij dat uitvoeringsverordening 2020/776 niet ziet op glasvezelrovings, maar op SGV, zodat in casu geen overdracht van subsidies op glasvezelrovings kan worden vermoed. Met de tweede grief stelt zij zich op het standpunt dat de subsidies slechts aanleiding kunnen geven tot compenserende maatregelen indien die subsidies zijn verleend door het land van oorsprong of van uitvoer, hetgeen in casu niet het geval was. Met de derde grief stelt zij dat er geen rechtsgrondslag is voor het bestaan van een wettelijk vermoeden van doorgifte van subsidies tussen verbonden partijen en dat in casu de transacties met de verbonden partijen van verzoekster in China onder marktconforme voorwaarden hebben plaatsgevonden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 219
 
 
 Wat de eerste grief betreft, moet worden benadrukt dat verzoekster niet opkomt tegen de stelling in overweging 102 van de bestreden uitvoeringsverordening dat, zoals is aangegeven in uitvoeringsverordening 2020/776, „Chinese producenten-exporteurs een aantal subsidies ontvingen van de centrale overheid van de VRC, alsook van regionale en plaatselijke besturen in de VRC”, noch tegen de stelling dat „PGTEX China en CPIC ook in aanmerking [kwamen] voor een aantal subsidieregelingen, zoals preferentiële rente op leningen, subsidieprogramma’s en belastingvoordelen”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 220
 
 
 Verzoekster betwist evenmin het argument van de Commissie dat de vaststellingen van uitvoeringsverordening 2020/776 met betrekking tot de subsidiëring van SGV zijn gebruikt in uitvoeringsverordening (EU) 2021/328 van de Commissie van 24 februari 2021 tot instelling van een definitief compenserend recht op continuglasvezelproducten van oorsprong uit de Volksrepubliek China naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 18 van verordening 2016/1037 (PB 2021, L 65, blz. 1). In die verordening heeft de Commissie specifiek vastgesteld dat de subsidies voor alle producenten-exporteurs van glasvezelrovings in China, met inbegrip van de met verzoekster in China verbonden ondernemingen, werden gehandhaafd. Uit overweging 43 van uitvoeringsverordening 2021/328 blijkt immers dat „[d]e Commissie […] over de bevindingen van [SGV-uitvoeringsverordening 2020/776] met betrekking tot het voordeel [beschikte], en […] van mening [was] dat die bevindingen ook golden voor Chinese producenten-exporteurs van glasvezelproducten in het tijdvak van het nieuwe onderzoek”. Dienaangaande heeft de Commissie in overweging 44 van die uitvoeringsverordening gepreciseerd dat „geen van de onderzochte subsidiepraktijken rechtstreeks verband hield met de productie of uitvoer van SGV, maar [dat zij] veeleer subsidies waren die ten goede kwamen aan de gehele onderneming of groep van Chinese ondernemingen die ook glasvezelproducten vervaardigen” en dat „de Commissie [daarom] in het SGV-onderzoek eerst het door de producent-exporteur behaalde voordeel [had] bepaald en dat voordeel vervolgens [had] omgeslagen over zijn totale omzet voor alle door de producent-exporteur verkochte producten, waaronder [glasvezelrovings]”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 221
 
 
 Voorts moet er in dit verband op worden gewezen dat verzoekster geen bewijzen aandraagt om de stelling van de Commissie ter discussie te stellen dat de door de Chinese overheid verleende subsidies, waarvan het bestaan in uitvoeringsverordening 2020/776 is vastgesteld, ten goede kwamen aan de volledige productie van de gehele PGTEX-groep, ongeacht of het om SGV of glasvezelrovings ging.
 
 
 
 
 
 
 
 
 222
 
 
 Verzoekster kan dus niet stellen dat de beoordelingen van de Commissie in uitvoeringsverordening 2020/776 slechts geldig zijn voor zover zij zien op SGV en niet op glasvezelrovings.
 
 
 
 
 
 
 
 
 223
 
 
 Wat de tweede grief betreft, zij opgemerkt dat, zoals in punt 114 hierboven is vastgesteld, de Commissie, anders dan verzoekster wil aanvoeren, in casu niet beoogt de door Marokko verleende subsidies te compenseren, maar wel beoogt te waarborgen dat de compenserende maatregelen die ten aanzien van de Chinese invoer van de gesubsidieerde SGV zijn vastgesteld, niet worden ontweken, nadat zij heeft vastgesteld dat glasvezelrovings, te weten de grondstof van SGV, in China op verschillende manieren werden gesubsidieerd en dat die rovings door verzoekster in Marokko werden geassembleerd of voltooid om SGV te produceren.
 
 
 
 
 
 
 
 
 224
 
 
 Wat de derde grief betreft, zij vastgesteld dat de Commissie zich in overweging 105 van de bestreden uitvoeringsverordening op het standpunt heeft gesteld dat „[e]r […] sprake [kon] zijn van een wettelijk vermoeden van doorgifte van subsidies tussen verbonden partijen, met name wanneer de verbonden downstreamonderneming het eindproduct assembleerde en naar de Unie uitvoerde”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 225
 
 
 Dienaangaande zij eraan herinnerd dat de Commissie het betrokken wettelijke vermoeden in de bestreden uitvoeringsverordening met name baseert op punt 146 van het verslag van de WTO-beroepsinstantie. Zoals door het Gerecht is vastgesteld, volgt uit dat punt dat de met het onderzoek belaste autoriteit moet nagaan of het voordeel van rechtstreeks aan de producenten van de grondstoffen toegekende financiële steun minstens gedeeltelijk is doorgegeven aan de producenten van het verwerkte product waarop het onderzoek betrekking heeft, wanneer de producenten van de grondstoffen en de downstreamverwerkers hun werkzaamheden verrichten onder marktconforme voorwaarden [arrest van 1 maart 2023, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, T‑480/20, hogere voorziening ingesteld, EU:T:2023:90, punt 56 (niet gepubliceerd)]. De Commissie heeft daaruit afgeleid dat er in het geval van verbonden ondernemingen sprake kan zijn van een wettelijk vermoeden van doorgifte van subsidies, met name wanneer de downstreamonderneming het eindproduct assembleerde en naar de Unie uitvoerde.
 
 
 
 
 
 
 
 
 226
 
 
 Ter betwisting van die conclusie voert verzoekster ten eerste in wezen aan dat in casu niet is bewezen dat de grondstof van SGV, namelijk glasvezelrovings, werd gesubsidieerd, zodat de doorgifte van een dergelijke subsidie wettelijk niet kan worden vermoed. Ten tweede stelt zij dat zij heeft aangetoond dat haar aankopen bij PGTEX China en de aankopen van PGTEX China bij CPIC onder marktconforme voorwaarden waren verricht.
 
 
 
 
 
 
 
 
 227
 
 
 Los van de vraag naar de relevantie van het verslag van de WTO-beroepsinstantie blijkt uit het onderzoek van de eerste grief evenwel dat de Commissie heeft aangetoond, zonder door verzoekster te zijn tegengesproken, dat de bij de productie van SGV gebruikte grondstof werd gesubsidieerd (zie de punten 219‑222 hierboven).
 
 
 
 
 
 
 
 
 228
 
 
 Daarnaast blijkt uit het als bijlage bij het verweerschrift gevoegde antwoord van PGTEX China op de voorafgaande controlebrief, zoals de Commissie opmerkt, zonder door verzoekster te zijn tegengesproken, dat de aan verzoekster gefactureerde verkoopprijzen altijd lager waren dan de prijzen die aan onafhankelijke afnemers in rekening werden gebracht. Uit dat antwoord blijkt namelijk dat „de wederverkoop van rovings en draden niet de hoofdactiviteit van PGTEX China vormt, zodat [laatstgenoemde] niet de bedoeling heeft om met die wederverkoop winst te maken en geen ‚marktprijs’ voor die wederverkoop hoeft vast te stellen”, dat „[b]ij de wederverkoop van die grondstoffen aan [verzoekster] PGTEX China met het oog op de vaststelling van de verrekenprijs de geraamde vrachtkosten [toevoegt] aan de prijs voor de aankoop bij CPIC, aangezien PGTEX China die grondstoffen naar Marokko vervoert” en dat „[b]ij de wederverkoop van die grondstoffen aan onafhankelijke afnemers […] de afnemers [konden] instemmen met een hogere prijs omdat het om incidentele verkoop in beperkte hoeveelheden gaat”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 229
 
 
 De Commissie heeft zich derhalve terecht op het wettelijke vermoeden van doorgifte van de betrokken subsidies gebaseerd om vast te stellen dat in casu was voldaan aan de vierde voorwaarde om het bestaan van ontwijking aan te tonen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 230
 
 
 Gelet op het voorgaande kan verzoekster de Commissie dus niet verwijten dat zij een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt of artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening heeft geschonden door aan te nemen dat de vanuit Marokko naar de Unie uitgevoerde SGV nog werden bevoordeeld door aan Chinese SGV-producenten verleende subsidies.
 
 
 
 
 
 
 
 
 231
 
 
 Het vijfde middel moet dan ook worden afgewezen.
 
 
 
 
 C. Tweede middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht, schending van verzoeksters rechten van verdediging en van het recht op behoorlijk bestuur, kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 28, leden 1 en 3, van de antisubsidiebasisverordening wat het gebruik van de beschikbare gegevens betreft
 
 
 
 
 
 
 232
 
 
 Het onderhavige middel valt uiteen in twee onderdelen. Met het eerste onderdeel betoogt verzoekster dat de Commissie door beschikbare gegevens jegens haar te gebruiken haar motiveringsplicht niet is nagekomen, verzoeksters rechten van verdediging heeft geschonden alsook het recht op behoorlijk bestuur. Met het tweede onderdeel stelt zij dat de bestreden uitvoeringsverordening berust op kennelijke beoordelingsfouten en in strijd is met artikel 28, leden 1 en 3, van de antisubsidiebasisverordening wat het gebruik van die gegevens betreft.
 
 
 
 
 
 
 
 
 233
 
 
 Ter ondersteuning van het eerste onderdeel voert verzoekster in wezen drie grieven aan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 234
 
 
 Met haar eerste grief stelt verzoekster dat de Commissie wat het gebruik van de beschikbare gegevens betreft haar motiveringsplicht niet is nagekomen door het bewijsmateriaal dat zij in het antwoord op de artikel 28-brief en in haar opmerkingen over het AID had verstrekt, zonder enige toelichting te verwerpen. Dienaangaande wijst zij erop dat ondanks haar antwoorden op elk van de in overweging 38 van de bestreden uitvoeringsverordening genoemde punten, de beweringen in die brief, in het AID en in die uitvoeringsverordening identiek zijn gebleven.
 
 
 
 
 
 
 
 
 235
 
 
 In haar repliek voert verzoekster bovendien aan dat de rechtvaardigingsgronden die de Commissie in haar verweerschrift ter verklaring van de in de bestreden uitvoeringsverordening gevolgde benadering heeft aangevoerd, nieuw en dus niet-ontvankelijk zijn omdat zij niet zijn opgenomen in die uitvoeringsverordening.
 
 
 
 
 
 
 
 
 236
 
 
 Met de tweede grief betoogt verzoekster dat zij niet in de gelegenheid is gesteld om te achterhalen waarom de Commissie had besloten om de beschikbare gegevens te gebruiken en dat zij niet de mogelijkheid heeft gekregen om daarover daadwerkelijk opmerkingen te maken, zodat de bestreden uitvoeringsverordening in strijd is met haar rechten van verdediging.
 
 
 
 
 
 
 
 
 237
 
 
 Met de derde grief betoogt verzoekster dat de bestreden uitvoeringsverordening in strijd is met het recht op behoorlijk bestuur, op grond waarvan de bevoegde instelling alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig moet onderzoeken. Volgens haar heeft de Commissie in die uitvoeringsverordening geen rekening gehouden met de informatie die was verstrekt in haar antwoord op de artikel 28-brief en in haar opmerkingen over het AID.
 
 
 
 
 
 
 
 
 238
 
 
 Ter ondersteuning van het tweede onderdeel voert verzoekster aan dat de Commissie kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt door zich in de bestreden uitvoeringsverordening op het standpunt te stellen dat zij niet de „nodige informatie” in de zin van artikel 28, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening had verstrekt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 239
 
 
 Ten eerste stelt verzoekster dat zij over alle gevraagde informatie opheldering heeft verstrekt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 240
 
 
 Ten tweede betoogt verzoekster dat de in overweging 38 van de bestreden uitvoeringsverordening genoemde gegevens niet als nodig kunnen worden aangemerkt in de zin van artikel 28, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening en de rechtspraak. Volgens haar hadden die gegevens door de Commissie op andere manieren kunnen worden verkregen en kunnen worden geverifieerd via controlebezoeken en toetsingen op afstand.
 
 
 
 
 
 
 
 
 241
 
 
 Ten derde stelt verzoekster dat de bestreden uitvoeringsverordening in strijd is met artikel 28, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie heeft besloten om beschikbare gegevens te gebruiken op de enkele grond dat de door haar verstrekte informatie niet volmaakt was. Zij preciseert dat zelfs de eventuele vaststelling dat die informatie niet „volmaakt” is nog geen voldoende grond is om die gegevens te gebruiken. Zij voegt daaraan toe dat de Commissie met haar besluit om artikel 28, lid 1, van die verordening toe te passen, een deel van de door haar meegedeelde gegevens met betrekking tot de fabricagekosten heeft uitgesloten en dat die instelling gebruik heeft gemaakt van beschikbare gegevens over met name de begindatum van de productie, terwijl zij, wanneer er enkel twijfels waren over de betrouwbaarheid van de verstrekte gegevens, artikel 28, lid 3, van die verordening had moeten toepassen en laatstgenoemde gegevens bijgevolg had moeten aanvaarden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 242
 
 
 De Commissie meent, net als interveniënte aan haar zijde, dat het onderhavige middel in zijn geheel niet ter zake dienend en hoe dan ook ongegrond is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 243
 
 
 Ter ondersteuning van haar stelling dat het tweede middel niet ter zake dienend is, voert de Commissie aan dat zij tijdens het antiontwijkingsonderzoek de procedure van artikel 28 van de antisubsidiebasisverordening heeft ingeleid omdat de in overweging 38 van de bestreden uitvoeringsverordening genoemde gegevens het bestaan van overlading zouden kunnen doen vermoeden, maar dat zij, gelet op de onvolledige en tegenstrijdige aard van de door verzoekster verstrekte gegevens, uiteindelijk heeft uitgesloten dat zij het bestaan van een dergelijke overlading zou kunnen aantonen en zich heeft gericht op het bewijs van assemblage of voltooiing. Zij wijst erop dat zij voor dit bewijs geen gebruik heeft gemaakt van krachtens artikel 28 van de antisubsidiebasisverordening beschikbare gegevens, met uitzondering van bepaalde statistische gegevens van Eurostat en verzoeksters gegevens, die door verzoekster evenwel niet worden betwist.
 
 
 
 
 
 
 
 
 244
 
 
 Vooraf zij eraan herinnerd dat het volgens artikel 23, lid 4, van de antisubsidiebasisverordening aan de Commissie staat om een onderzoek te openen op basis van bewijs dat op het eerste gezicht laat vermoeden dat er sprake is van ontwijking. Indien op grond van de tijdens dat onderzoek vastgestelde feiten kan worden geconcludeerd dat een dergelijke ontwijking bestaat, stelt de Commissie aan de Raad voor om de antisubsidiemaatregelen uit te breiden (zie in die zin arrest van 4 september 2014, Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, punt 31).
 
 
 
 
 
 
 
 
 245
 
 
 Geen enkele bepaling van de antisubsidiebasisverordening verleent de Commissie echter de bevoegdheid om in het kader van een onderzoek naar ontwijking de producenten of exporteurs die het voorwerp van een klacht uitmaken te dwingen deel te nemen aan het onderzoek of inlichtingen te verstrekken. De Commissie is voor verstrekking van de nodige inlichtingen dus afhankelijk van de vrijwillige medewerking van de belanghebbenden (zie in die zin arrest van 4 september 2014, Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, punt 32).
 
 
 
 
 
 
 
 
 246
 
 
 Om die reden heeft de Uniewetgever in artikel 28, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening bepaald dat indien een belanghebbende de toegang tot de nodige gegevens weigert of deze anderszins niet verstrekt of het onderzoek aanmerkelijk belemmert, aan de hand van de beschikbare gegevens voorlopige of definitieve conclusies, zowel in positieve als in negatieve zin, kunnen worden getrokken (zie in die zin arrest van 4 september 2014, Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, punt 33).
 
 
 
 
 
 
 
 
 247
 
 
 Bovendien is in de rechtspraak aangegeven dat artikel 28, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening betrekking heeft op het gebruik van de beschikbare informatie door de instellingen met passering van de eigen informatie van een of meer belanghebbenden (zie in die zin arrest van 30 april 2015, VTZ e.a./Raad, T‑432/12, niet gepubliceerd, EU:T:2015:248, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 
 
 
 248
 
 
 In casu wordt in overweging 38 van de bestreden uitvoeringsverordening het volgende vastgesteld:
 „[Volgens de Commissie zijn de] door [verzoekster] en haar twee verbonden Chinese ondernemingen […] ingediende antwoorden op de vragenlijst, met inbegrip van het antwoord op een verzoek tot het aanleveren van de ontbrekende gegevens, […] om de volgende redenen [als] ontoereikend [beoordeeld]:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 [Verzoekster] verstrekte niet de in het vrijstellingsaanvraagformulier verlangde noodzakelijke informatie. In het bijzonder had zij niet de vereiste onderliggende documenten voor [vertrouwelijk] verkooptransacties verstrekt. Bijgevolg was de Commissie niet in staat de bewering na te trekken dat [verzoekster] pas in april 2020 met haar productie was begonnen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 Bovendien ontving de Commissie, hoewel zij om een gedetailleerde verklaring voor de ontbrekende verkoopfactuurnummers had verzocht, hiervoor slechts een algemene verklaring. Zij wees er ook op dat de totale omzet voor de verslagperiode zoals opgegeven in de lijst van verkopen verschilde van de omzet die was opgegeven in de jaarrekening van [verzoekster] voor 2020. De Commissie kon de gemelde omvang van de uitvoer naar de Unie derhalve niet bevestigen. In dit verband merkte zij eveneens op dat de opgegeven uitvoer volgens de invoerstatistieken van Eurostat groter was dan de totale invoer in de Unie uit Marokko en dat [verzoekster] de enige haar bekende producent in Marokko was die het onderzochte product naar de Unie uitvoerde.
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 Er werd ook tegenstrijdige informatie verstrekt over de werkelijke datum waarop [verzoekster] met de productie was begonnen. De informatie over de werkelijke startdatum van de productie in 2020 was nodig om te kunnen vaststellen welk deel van de belangrijkste kostenposten (zoals afschrijvingskosten en huurkosten) aan de productie van het betrokken product kon worden toegeschreven.
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 Bovendien werd in […] het verzoek om de ontbrekende gegevens aan te leveren geen bevredigende verklaring gegeven voor de aanzienlijke toename van het productievolume in juli 2020, dat ongeveer [vertrouwelijk] groter was dan het productievolume in de voorgaande maand (juni 2020), hoewel het elektriciteitsverbruik in beide maanden min of meer gelijk was.
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 PGTEX China verstrekte niet de verlangde informatie wat betreft het Golden Tax System [(GTS)] met betrekking tot haar aankopen bij CPIC en haar verkopen aan [verzoekster].”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 249
 
 
 Daarom heeft de Commissie, zoals blijkt uit overweging 39 van de bestreden uitvoeringsverordening, de PGTEX-groep op 5 oktober 2021 overeenkomstig artikel 28, lid 4, van de antisubsidiebasisverordening in kennis gesteld van het feit dat de niet-uitputtende lijst van elementen als beschreven in overweging 38 van die uitvoeringsverordening zou kunnen leiden tot de toepassing van dat artikel en tot het gebruik van de beschikbare gegevens. Zij heeft die groep ook verzocht om opmerkingen over de mogelijke toepassing van dat artikel.
 
 
 
 
 
 
 
 
 250
 
 
 Zoals blijkt uit overweging 41 van de bestreden uitvoeringsverordening, heeft de Commissie „de door de PGTEX-groep bij brief van 12 oktober 2021 verstrekte informatie en documenten onderzocht” en „is [zij] tot de conclusie gekomen dat voor de meeste elementen die zij in haar brief van 5 oktober 2021 aan de orde had gesteld, noch bevredigende antwoorden noch overtuigende bewijsstukken waren verstrekt”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 251
 
 
 Bijgevolg was de Commissie, zoals blijkt uit overweging 42 van de bestreden uitvoeringsverordening, „van oordeel dat de door de PGTEX-groep verstrekte informatie gedeeltelijk onvolledig en tegenstrijdig was, en dat zij zich daar dus niet volledig op kon baseren”, maar dat „[d]e door [die groep] verstrekte gegevens […] niet volledig buiten beschouwing [waren] gelaten” en dat zij „zowel de door [die] groep ingediende verkoop- als kostengegevens als uitgangspunt voor haar analyse [had] gebruikt”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 252
 
 
 Bovendien heeft de Commissie in overweging 43 van de bestreden uitvoeringsverordening gepreciseerd dat „[o]vereenkomstig artikel 28, lid 1, eerste volzin, en lid 5, van de [antisubsidiebasisverordening] de door de PGTEX-groep verstrekte informatie [was] aangevuld met gegevens ontleend aan databanken zoals de Global Trade Atlas (‚GTA’) en Eurostat, […]. De invoergegevens werden opgevraagd uit Eurostat, en de [GTA-databank] werd gebruikt om de omvang van de uitvoer van glasvezelrovings uit [China] en Egypte naar Marokko te bepalen”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 253
 
 
 Uit een gezamenlijke lezing van de overwegingen 38 en 43 van de bestreden uitvoeringsverordening blijkt derhalve dat de Commissie gebruik heeft gemaakt van invoergegevens uit Eurostat en van de uit de GTA-databank geëxtraheerde gegevens met betrekking tot de omvang van de uitvoer van glasvezelrovings uit China en Egypte naar Marokko om het gebrek aan betrouwbaarheid van de door verzoekster over de omvang van de uitvoer naar de Unie verstrekte gegevens, waarvan sprake is in overweging 38 van de bestreden uitvoeringsverordening, te verhelpen. De Commissie heeft die statistische gegevens met name gebruikt om na te gaan of de structuur van het handelsverkeer in casu was gewijzigd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 254
 
 
 Uit overweging 42 van de bestreden uitvoeringsverordening blijkt ook dat de door de PGTEX-groep verstrekte gegevens niet buiten beschouwing werden gelaten en dat de Commissie de door die groep verstrekte verkoop- en kostengegevens als uitgangspunt voor haar analyse heeft gebruikt (zie punt 251 hierboven).
 
 
 
 
 
 
 
 
 255
 
 
 In casu worden de door de Commissie gebruikte beschikbare gegevens in de zin van artikel 28, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening door verzoekster niet betwist. Wat in het bijzonder de gegevens van Eurostat en de GTA-databank betreft die de Commissie heeft gebruikt om te concluderen dat het handelsverkeer in casu was gewijzigd, voert verzoekster in haar schriftelijke stukken geen enkel argument aan waarmee de betrouwbaarheid van die gegevens uitdrukkelijk ter discussie wordt gesteld. Zij voert namelijk enkel aan dat de Commissie in overweging 86 van de bestreden uitvoeringsverordening de maand maart als aanvangstijdstip van de productie, en dus de eerste alternatieve methode voor de berekening van de afschrijvingskosten, heeft afgekeurd op basis van met name de in overweging 38 van die uitvoeringsverordening aangevoerde argumenten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 256
 
 
 Uit het onderzoek van het derde onderdeel van het vierde middel (zie de punten 189‑191 hierboven) blijkt evenwel dat de Commissie de eerste alternatieve methode voor de berekening van de afschrijvingskosten niet heeft afgekeurd op basis van krachtens artikel 28, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening beschikbare gegevens, maar wel op grond dat de door verzoekster geboekte maandelijkse productiegegevens niet altijd overeenstemden met de daadwerkelijke productie van de maand en niet betrouwbaar konden worden geacht.
 
 
 
 
 
 
 
 
 257
 
 
 Bovendien heeft verzoekster in antwoord op een vraag ter terechtzitting geen andere argumenten aangevoerd ter betwisting van de door de Commissie krachtens artikel 28, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening gebruikte beschikbare gegevens, zodat zij niet kan stellen dat het beroep op die bepaling haar positie aantast.
 
 
 
 
 
 
 
 
 258
 
 
 Het tweede middel moet dus niet ter zake dienend worden verklaard, zonder dat de gegrondheid van de door verzoekster ter ondersteuning van dit middel aangevoerde onderdelen hoeft te worden onderzocht.
 
 
 
 
 
 
 
 
 259
 
 
 Gelet op een en ander moet het beroep in zijn geheel worden verworpen.
 
 
 
 
 IV. Kosten
 
 
 
 
 
 
 260
 
 
 Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd. Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, wordt zij overeenkomstig de vordering van de Commissie verwezen in haar eigen kosten en in die van de Commissie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 261
 
 
 Overeenkomstig artikel 138, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering dragen interveniëntes hun eigen kosten.
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 HET GERECHT (Tiende kamer – uitgebreid),
 rechtdoende, verklaart:
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 1)
 
 
 
 
 Het beroep wordt verworpen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 2)
 
 
 
 
 PGTEX Morocco draagt haar eigen kosten en de kosten van de Europese Commissie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 3)
 
 
 
 
 LM Wind Power A/S en Tech-Fab Europe eV dragen hun eigen kosten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 Porchia
 
 
 Jaeger
 
 
 Madise
 
 
 
 
 Nihoul
 
 
 Verschuur
 
 
 Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 4 december 2024.
 ondertekeningen
 
 
 
 
 
 Inhoudsopgave
 
 
 
 
 
  
 
 I. Voorgeschiedenis van het geding
 
 
 
  
 
 II. Conclusies van partijen
 
 
 
  
 
 III. In rechte
 
 
 
  
 
 A. Eerste middel
 
 
 
  
 
 1. Opmerkingen vooraf
 
 
 
  
 
 a) Associatieovereenkomst
 
 
 
  
 
 b) Unieregeling inzake ontwijking van antisubsidiemaatregelen
 
 
 
  
 
 2. Gegrondheid van het eerste middel: schending van de associatieovereenkomst, schending van artikel 33, onder a), van de antisubsidiebasisverordening en misbruik van bevoegdheid op grond dat de bestreden uitvoeringsverordening compenserende rechten instelt op de door verzoekster naar de Unie uitgevoerde SGV zonder rekening te houden met hun preferentiële Marokkaanse oorsprong
 
 
 
  
 
 B. Derde tot en met vijfde middel
 
 
 
  
 
 1. Opmerkingen vooraf
 
 
 
  
 
 2. Gegrondheid van het derde middel: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie heeft aangenomen dat er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging voor verzoekster was om haar productiefaciliteit in Marokko op te zetten, alsmede schending van het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie niet alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht
 
 
 
  
 
 a) Beoordeling van de vraag of er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten in de bestreden uitvoeringsverordening, voor verzoekster onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestond om een productiefaciliteit in Marokko op te zetten
 
 
 
  
 
 b) Eerste onderdeel: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie tot de slotsom is gekomen dat er, afgezien van de instelling van de compenserende rechten, voor verzoekster onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestond om een productiefaciliteit in Marokko op te zetten
 
 
 
  
 
 c) Tweede onderdeel: schending van het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie niet alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht
 
 
 
  
 
 3. Gegrondheid van het vierde middel: kennelijke beoordelingsfouten, schending van het recht op behoorlijk bestuur en van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling, alsook schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie tot de conclusie is gekomen dat het door verzoekster in Marokko toegepaste productieproces assemblage vormde
 
 
 
  
 
 a) Eerste onderdeel: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie het begrip „assemblage” van artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening naar analogie heeft toegepast
 
 
 
  
 
 b) Tweede onderdeel: kennelijke beoordelingsfouten, schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening en schending van het recht op behoorlijk bestuur doordat de Commissie tot de conclusie is gekomen dat het door verzoekster in Marokko toegepaste productieproces assemblage vormde
 
 
 
  
 
 c) Derde onderdeel: kennelijke beoordelingsfouten, schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening en schending van het recht op behoorlijk bestuur en van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling bij de beoordeling van de toegevoegdewaardedrempel voor assemblagewerkzaamheden
 
 
 
  
 
 1) Berekening van de toegevoegde waarde in de bestreden uitvoeringsverordening
 
 
 
  
 
 i) Afschrijvingskosten
 
 
 
  
 
 ii) Huurkosten
 
 
 
  
 
 2) Eerste grief: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening
 
 
 
  
 
 3) Tweede grief: schending van het non-discriminatiebeginsel en het beginsel van gelijke behandeling
 
 
 
  
 
 4) Derde grief: schending van het recht op behoorlijk bestuur
 
 
 
  
 
 d) Conclusie
 
 
 
  
 
 4. Gegrondheid van het vijfde middel: kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening doordat de Commissie heeft aangenomen dat de vanuit Marokko naar de Unie uitgevoerde SGV nog steeds werd bevoordeeld door aan Chinese SGV-producenten verleende subsidies
 
 
 
  
 
 C. Tweede middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht, schending van verzoeksters rechten van verdediging en van het recht op behoorlijk bestuur, kennelijke beoordelingsfouten en schending van artikel 28, leden 1 en 3, van de antisubsidiebasisverordening wat het gebruik van de beschikbare gegevens betreft
 
 
 
  
 
 IV. Kosten
 
 
 
 
 
 (
 *1
 )	Procestaal: Engels.
 (
 1
 )	Weggelaten vertrouwelijke gegevens.