Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 19 maart 2026.#HW tegen Ministère public.#Prejudiciële verwijzing – Bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens met het oog op de bestrijding van strafbare feiten – Richtlijn (EU) 2016/680 – Artikel 10 – Verwerking van bijzondere categorieën persoonsgegevens – Verzamelen van biometrische gegevens – Nemen van vingerafdrukken en foto’s – Persoon die er op een of meer gronden redelijkerwijs van wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen – Strikte noodzakelijkheid – Beoordelingsbevoegdheid – Motiveringsplicht – Weigering van de betrokkene om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens – Nationale regeling op grond waarvan een persoon kan worden vervolgd en veroordeeld voor een specifiek strafbaar feit dat bestaat in de weigering om mee te werken, ook al is die persoon niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de beoogde verzameling van die gegevens.#Zaak C-371/24.
Court of Justice — Uitspraak 
Datum: 2026-03-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: EU-recht


Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Vijfde kamer)
19 maart 2026 (*)
„ Prejudiciële verwijzing – Bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens met het oog op de bestrijding van strafbare feiten – Richtlijn (EU) 2016/680 – Artikel 10 – Verwerking van bijzondere categorieën persoonsgegevens – Verzamelen van biometrische gegevens – Nemen van vingerafdrukken en foto’s – Persoon die er op een of meer gronden redelijkerwijs van wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen – Strikte noodzakelijkheid – Beoordelingsbevoegdheid – Motiveringsplicht – Weigering van de betrokkene om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens – Nationale regeling op grond waarvan een persoon kan worden vervolgd en veroordeeld voor een specifiek strafbaar feit dat bestaat in de weigering om mee te werken, ook al is die persoon niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de beoogde verzameling van die gegevens ”
In zaak C‑371/24 [Comdribus] (i),
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de cour d’appel de Paris (rechter in tweede aanleg Parijs, Frankrijk) bij beslissing van 26 april 2024, ingekomen bij het Hof op 24 mei 2024, in de strafzaak tegen

HW

in tegenwoordigheid van:

Ministère public

wijst
HET HOF (Vijfde kamer),
samengesteld als volgt: I. Arastey Sahún, kamerpresident, K. Lenaerts, president van het Hof, waarnemend rechter van de Vijfde kamer, M. Passer, A. Regan (rapporteur) en D. Gratsias, rechters,
advocaat-generaal: M. Szpunar,
griffier: E. Sartori, administrateur,
gezien de stukken en na de terechtzitting op 30 april 2025,
gelet op de opmerkingen van:
–        HW, vertegenwoordigd door A. Baudelin, avocat,
–        de Franse regering, vertegenwoordigd door R. Bénard, B. Dourthe, F. du Couëdic en B. Fodda als gemachtigden,
–        de Tsjechische regering, vertegenwoordigd door L. Březinová en J. Vláčil als gemachtigden,
–        Ierland, vertegenwoordigd door M. Browne, Chief State Solicitor, A. Burke en A. Joyce als gemachtigden, bijgestaan door A. Thuillier, BL,
–        de Poolse regering, vertegenwoordigd door B. Majczyna als gemachtigde,
–        de Europese Commissie, vertegenwoordigd door A. Bouchagiar, H. Kranenborg en M. Wasmeier als gemachtigden,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 1 augustus 2025,
het navolgende

Arrest

1        Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en de artikelen 8 en 10 van richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad (PB 2016, L 119, blz. 89).  

2        Dit verzoek is ingediend in het kader van een strafrechtelijke procedure tegen HW waarin hij vanwege zijn weigering om mee te werken aan zijn identificatie en om vingerafdrukken en foto’s te laten nemen tot een geldboete is veroordeeld, hoewel hij werd vrijgesproken van het strafbare feit dat ten grondslag lag aan het besluit om tot identificatie over te gaan.
 Toepasselijke bepalingen

 Unierecht

3        Artikel 1 („Onderwerp en doelstellingen”) van richtlijn 2016/680 bepaalt in lid 1:
„Bij deze richtlijn worden de regels vastgesteld betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing of de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, met inbegrip van de bescherming tegen en de voorkoming van gevaren voor de openbare veiligheid.”

4        Artikel 2 („Toepassingsgebied”) van deze richtlijn bepaalt in lid 1:
„Deze richtlijn is van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de doeleinden van artikel 1, lid 1.”

5        Artikel 3 („Definities”) van die richtlijn luidt als volgt:
„Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:
1)      ‚persoonsgegevens’: alle informatie over een geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke persoon [...]; als identificeerbaar wordt beschouwd een natuurlijke persoon die direct of indirect kan worden geïdentificeerd, met name aan de hand van een identificatiemiddel zoals een naam, een identificatienummer, locatiegegevens, een online identificatiemiddel of van een of meer elementen die kenmerkend zijn voor de fysieke, fysiologische, genetische, psychische, economische, culturele of sociale identiteit van die natuurlijke persoon;
2)      ‚verwerking’: een bewerking of een geheel van bewerkingen met betrekking tot persoonsgegevens of een geheel van persoonsgegevens, al dan niet uitgevoerd via geautomatiseerde procedés, zoals het verzamelen, vastleggen, ordenen, structureren, opslaan, bijwerken of wijzigen, opvragen, raadplegen, gebruiken, bekendmaking door middel van doorzending, verspreiden of op andere wijze ter beschikking stellen, aligneren of combineren, afschermen, wissen of vernietigen van gegevens;
[...]
7)      ‚bevoegde autoriteit’:
a)      iedere overheidsinstantie die bevoegd is voor de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, met inbegrip van de bescherming tegen en de voorkoming van gevaren voor de openbare veiligheid; of
b)      ieder ander orgaan dat of iedere andere entiteit die krachtens het lidstatelijke recht is gemachtigd openbaar gezag en openbare bevoegdheden uit te oefenen met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, met inbegrip van de bescherming tegen en de voorkoming van gevaren voor de openbare veiligheid;
8)      ‚verwerkingsverantwoordelijke’: de bevoegde autoriteit die, alleen of samen met andere, de doeleinden van en de middelen voor de verwerking van persoonsgegevens vaststelt; wanneer de doeleinden van en de middelen voor die verwerking in het Unierecht of het lidstatelijke recht worden vastgesteld, kan daarin worden bepaald wie de verwerkingsverantwoordelijke is of volgens welke criteria deze wordt aangewezen;
[...]
12)      ‚genetische gegevens’: persoonsgegevens die verband houden met de overgeërfde of verworven genetische kenmerken van een natuurlijke persoon die unieke informatie verschaffen over de fysiologie of de gezondheid van die natuurlijke persoon en die met name voortkomen uit een analyse van een biologisch monster van die natuurlijke persoon;
13)      ‚biometrische gegevens’: persoonsgegevens die het resultaat zijn van een specifieke technische verwerking met betrekking tot de fysieke, fysiologische of gedragsgerelateerde kenmerken van een natuurlijke persoon op grond waarvan eenduidige identificatie van die natuurlijke persoon mogelijk is of wordt bevestigd, zoals gezichtsafbeeldingen of vingerafdrukgegevens;
[...]”

6        Artikel 4 („Beginselen inzake verwerking van persoonsgegevens”) van richtlijn 2016/680 bepaalt:
„1.      De lidstaten schrijven voor dat persoonsgegevens:
a)      rechtmatig en eerlijk worden verwerkt;
b)      voor welbepaalde, uitdrukkelijk omschreven en legitieme doeleinden worden verzameld en niet op een met die doeleinden onverenigbare wijze worden verwerkt;
c)      toereikend, ter zake dienend en niet bovenmatig in verhouding tot de doeleinden waarvoor zij worden verwerkt, zijn;
[...]
4.      De verwerkingsverantwoordelijke is verantwoordelijk voor de naleving van de leden 1, 2 en 3 en kan deze naleving aantonen.”

7        Artikel 8 („Rechtmatigheid van de verwerking”) van die richtlijn luidt als volgt:
„1.      De lidstaten zorgen ervoor dat verwerking alleen rechtmatig is indien en voor zover die verwerking noodzakelijk is voor de uitvoering door een bevoegde autoriteit van een taak voor de in artikel 1, lid 1, bedoelde doeleinden, en dat die verwerking gebaseerd is op het Unierecht of het lidstatelijke recht.
2.      In het lidstatelijke recht dat verwerking binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn regelt, worden ten minste de verwerkingsdoeleinden, de te verwerken persoonsgegevens en de doeleinden van de verwerking gespecificeerd.”

8        Artikel 10 („Verwerking van bijzondere categorieën van persoonsgegevens”) van richtlijn 2016/680 bepaalt:
„Verwerking van persoonsgegevens waaruit ras of etnische afkomst, politieke opvattingen, religieuze of levensbeschouwelijke overtuigingen, of het lidmaatschap van een vakbond blijkt, en verwerking van genetische gegevens, biometrische gegevens met het oog op de unieke identificatie van een natuurlijke persoon, gegevens over gezondheid of gegevens over seksueel gedrag of seksuele gerichtheid van een natuurlijke persoon zijn slechts toegelaten wanneer de verwerking strikt noodzakelijk is, geschiedt met inachtneming van passende waarborgen voor de rechten en vrijheden van de betrokkene, en:
a)      bij het Unierecht of het lidstatelijke recht is toegestaan;
b)      noodzakelijk is om vitale belangen van de betrokkene of een andere natuurlijke persoon te beschermen; of
c)      die verwerking betrekking heeft op gegevens die kennelijk door de betrokkene zelf openbaar zijn gemaakt.”

9        Artikel 54 van deze richtlijn („Recht om een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen tegen een verwerkingsverantwoordelijke of een verwerker”) bepaalt het volgende:
„Onverminderd andere mogelijkheden van administratief of buitengerechtelijk beroep, waaronder het recht op grond van artikel 52 klacht in te dienen bij een toezichthoudende autoriteit, schrijven de lidstaten voor dat iedere betrokkene het recht heeft een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen, indien hij van mening is dat een inbreuk is gepleegd op zijn rechten uit hoofde van krachtens deze richtlijn vastgestelde bepalingen als gevolg van een verwerking van zijn persoonsgegevens die niet aan die bepalingen voldoet.”
 Frans recht

10      In artikel 55‑1 van de code de procédure pénale (wetboek van strafvordering), in de versie die van toepassing is op de feiten van het hoofdgeding, was bepaald:
„Bij [...] eenieder die er op een of meer gronden redelijkerwijs van wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen, kan de hulpofficier van justitie de uitwendige identificatiekenmerken verzamelen of onder zijn toezicht doen verzamelen die nodig zijn voor de uitvoering van technisch en wetenschappelijk onderzoek ter vergelijking met de sporen en bewijsstukken die ten behoeve van het onderzoek zijn verzameld.
Hij verricht de identificatiewerkzaamheden zelf of doet deze onder zijn toezicht verrichten, en neemt met name de vingerafdrukken, handpalmafdrukken of foto’s die nodig zijn voor de samenstelling en raadpleging van de politiedatabases volgens de voor elk van deze databases geldende specifieke regels.
Weigering van een persoon die er op een of meer gronden redelijkerwijs van wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen, om mee te werken aan de door de hulpofficier van justitie bevolen verzameling van de in de eerste en tweede alinea’s bedoelde identificatiekenmerken, wordt bestraft met een gevangenisstraf van één jaar en een geldboete van 15 000 EUR.”
 Hoofdgeding en prejudiciële vragen

11      Op 30 mei 2020 hebben meer dan honderd klimaatactivisten de Avenue des Champs-Élysées in Parijs (Frankrijk) bezet. De politie heeft ingegrepen om hen uiteen te drijven en heeft verschillende mensen, onder wie HW, aangehouden wegens de organisatie van een niet-aangemelde demonstratie en wederspannigheid. HW werd tijdens zijn inverzekeringstelling verhoord en heeft zijn identiteit kenbaar gemaakt, maar heeft geweigerd om zijn vingerafdrukken te laten nemen en te worden gefotografeerd, alsook om de toegangscode van zijn mobiele telefoon te geven en deze zelf te ontgrendelen, ondanks dat hem was meegedeeld dat deze weigering neerkomt op een strafbaar feit dat bestraft kan worden met een gevangenisstraf en een boete.

12      Op 1 juni 2020, na afloop van zijn inverzekeringstelling, is HW voorgeleid aan de procureur de la République en vervolgens aan de juge des libertés et de la détention (rechter die over vrijheidsbeperkende maatregelen en hechtenis beslist, Frankrijk), die hem onder gerechtelijk toezicht heeft geplaatst en hem heeft meegedeeld dat hij moest verschijnen voor de tribunal correctionnel de Paris (rechter in eerste aanleg voor bepaalde strafzaken Parijs, Frankrijk). HW werd ten laste gelegd:
–        ten eerste, op 30 mei 2020 in Parijs een demonstratie op de openbare weg te hebben georganiseerd waarvoor geen voorafgaande aanmelding was gedaan onder de door de wet gestelde voorwaarden, in dit geval met name door de deelnemers aan te sporen hun identiteitspapieren niet te tonen, geen gevolg te geven aan de bevelen van de politie en een menselijke keten te vormen, aan welke instructies de andere betogers onmiddellijk gevolg hebben gegeven;
–        ten tweede, op 31 mei 2020 in Parijs – kennis hebbende van de toegangscode voor een versleuteld apparaat dat kon zijn gebruikt om een misdrijf of een strafbaar feit voor te bereiden, te vergemakkelijken of te plegen – te hebben geweigerd deze code te overhandigen of toe te passen op gerechtelijk bevel in het kader van een vooronderzoek, een ontdekking op heterdaad of een gerechtelijk onderzoek, in dit geval door te weigeren de codes van zijn telefoon mee te delen;
–        ten derde, op 30 mei 2020 in Parijs, terwijl er op een of meer gronden redelijkerwijs werd aangenomen dat hij een strafbaar feit had gepleegd of had gepoogd te plegen, te hebben geweigerd om mee te werken aan zijn identificatie, met name door het niet laten nemen van vingerafdrukken, handpalmafdrukken of foto’s die nodig zijn voor de samenstelling en raadpleging van politiedatabases volgens de voor elk van deze databases geldende specifieke regels.

13      Bij vonnis van 8 september 2021 heeft de tribunal correctionnel de Paris HW vrijgesproken van de eerste twee in het voorgaande punt genoemde strafbare feiten, maar heeft deze rechter hem daarentegen schuldig bevonden aan het derde ten laste gelegde strafbare feit en hem derhalve veroordeeld tot betaling van een geldboete van 300 EUR.

14      Zowel HW als het ministère public (openbaar ministerie, Frankrijk) heeft tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld bij de cour d’appel de Paris (rechter in tweede aanleg Parijs, Frankrijk), de verwijzende rechter.

15      Die rechter herinnert eraan dat het Hof in zijn arrest van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens) (C‑205/21, EU:C:2023:49, punt 135), heeft geoordeeld dat artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 van deze richtlijn, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan de biometrische en genetische gegevens van elke persoon die in verdenking is gesteld van een ambtshalve vervolgbaar en opzettelijk gepleegd strafbaar feit systematisch worden verzameld met het oog op de registratie ervan, zonder dat de bevoegde autoriteit hoeft vast te stellen of aan te tonen dat deze gegevensverzameling strikt noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de nagestreefde specifieke doelstellingen en dat deze doelstellingen niet kunnen worden bereikt met maatregelen die de rechten en vrijheden van de betrokkene op minder ernstige wijze aantasten.

16      De verwijzende rechter is van oordeel dat, ondanks het genoemde arrest, bepaalde vragen met betrekking tot de uitlegging van die bepalingen van richtlijn 2016/680 – met name in het licht van de verschillen tussen enerzijds de nationale wetgeving die aan de orde is in de zaak die tot dat arrest heeft geleid en anderzijds artikel 55‑1 van de code de procédure pénale – onbeantwoord blijven.

17      In de eerste plaats zijn de beoordelingen van het Hof in dat arrest van toepassing op een strafprocedure waarin systematisch biometrische en genetische gegevens worden verzameld van elke persoon tegen wie voldoende bewijs bestaat van het plegen van een strafbaar feit om de betrokken persoon officieel als verdachte te kunnen aanmerken. Het Hof heeft zich echter nog niet uitgesproken over een juridische situatie zoals die van artikel 55‑1 van de code de procédure pénale, dat de systematische verzameling van biometrische gegevens voorschrijft van een persoon die er in het kader van een onderzoek op een of meer gronden redelijkerwijs van wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen, zonder dat dit gepaard gaat met een formele beschuldiging. Derhalve moet worden nagegaan of dit voldoende is om te kunnen stellen dat aan de uit richtlijn 2016/680 voortvloeiende vereisten is voldaan.

18      In de tweede plaats heeft het Hof – hoewel het werd gevraagd naar de verplichting van de bevoegde autoriteit om, gelet op de uit die richtlijn voortvloeiende verplichtingen, de noodzaak van het verzamelen van biometrische en genetische gegevens afdoende te motiveren – in het arrest van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens) (C‑205/21, EU:C:2023:49), alleen aangegeven dat de verwijzende rechter dient na te gaan of het volgens het nationale recht mogelijk is om te beoordelen of het „strikt noodzakelijk” is in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680 om zowel biometrische als genetische gegevens van de betrokkene te verzamelen. Het blijft onduidelijk of de naleving van het vereiste van een afdoende motivering van de strikte noodzakelijkheid vooraf door de in artikel 55‑1 van de code de procédure pénale genoemde bevoegde autoriteit, te weten de hulpofficier van justitie, moet worden getoetst dan wel (ook) achteraf door de rechter die de zaak behandelt en kijkt naar de rechtmatigheid van de gegevensverzameling.

19      In de derde plaats doet artikel 55‑1 van de code de procédure pénale een nieuwe vraag rijzen in het licht van het Unierecht. Volgens de derde alinea van die bepaling vormt de weigering om mee te werken aan de identificatie een specifiek strafbaar feit dat kan worden vervolgd en kan leiden tot een veroordeling, ook al wordt de betrokkene niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de beoogde gegevensverzameling. Aldus rijst de vraag of aan het in artikel 10 van richtlijn 2016/680 neergelegde vereiste dat het verzamelen van biometrische gegevens „strikt noodzakelijk” moet zijn, is voldaan en of vervolging en een eventuele veroordeling voor dit specifieke strafbare feit gerechtvaardigd is.

20      Volgens de verwijzende rechter is het antwoord op deze vragen van wezenlijk belang voor de uitkomst van het hoofdgeding, gelet op het feit dat HW alleen is veroordeeld voor het strafbare feit bestaande in zijn weigering om mee te werken aan zijn identificatie, maar was vrijgesproken voor het hoofddelict dat de identificatie rechtvaardigde, en het feit dat op geen enkel moment in de procedure afdoende is gebleken dat de identificatie strikt noodzakelijk was.

21      In die omstandigheden heeft de cour d’appel de Paris de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld:
„1)      Moet artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 [...] van deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling, zoals artikel 55‑1 van de [...] code de procédure pénale, die de systematische identificatie (vingerafdrukken en foto’s) voorschrijft van personen die er op een of meer gronden van worden verdacht dat zij een strafbaar feit hebben gepleegd of hebben gepoogd te plegen?
2)      Moet artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 [...] van die richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling, zoals artikel 55‑1 van de [...] code de procédure pénale, die de bevoegde autoriteit niet verplicht om in elk individueel geval afdoende te motiveren waarom de identificatie strikt noodzakelijk is?
3)      Moet artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 [...] van deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling, zoals artikel 55‑1 van de [...] code de procédure pénale, op grond waarvan een persoon die heeft geweigerd om mee te werken aan de identificatieprocedure, zelfstandig kan worden vervolgd en veroordeeld, ook al is deze persoon niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de maatregel om over te gaan tot identificatie?”
 Beantwoording van de prejudiciële vragen

 Eerste vraag

22      Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 van deze richtlijn, aldus moet worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die voorschrijft dat de biometrische gegevens van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen, systematisch worden verzameld.

23      Om te beginnen moet eraan worden herinnerd dat artikel 10 van die richtlijn een specifieke bepaling vormt die, wat bepaalde categorieën persoonsgegevens – zoals biometrische of genetische gegevens – betreft, een versterkte bescherming beoogt te bieden door strengere voorwaarden voor de rechtmatigheid van de verwerking van dergelijke gegevens vast te stellen. Die categorieën van gegevens zijn namelijk door hun aard bijzonder gevoelig wat betreft de grondrechten en fundamentele vrijheden aangezien de context van de verwerking ervan aanzienlijke risico’s voor de grondrechten en fundamentele vrijheden van de betrokkenen kan meebrengen [zie in die zin arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

24      Zo bepaalt artikel 10 van de genoemde richtlijn dat wat persoonsgegevens betreft die onder een van de in dat artikel limitatief opgesomde categorieën vallen (hierna: „gevoelige persoonsgegevens”), waaronder biometrische en genetische gegevens, de verwerking ervan niet alleen moet voldoen aan de voorwaarde dat zij onder een van de drie onder a) tot en met c), opgesomde gevallen valt – waaronder het onder a) bedoelde geval waarin de verwerking bij het lidstatelijke recht is toegestaan –, maar ook aan twee andere voorwaarden, namelijk dat er „passende waarborgen” gelden voor de rechten en vrijheden van de betrokkene en dat de beoogde verwerking „strikt noodzakelijk” is [zie in die zin arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 77].

25      Wat deze laatste voorwaarde betreft, moet worden opgemerkt dat artikel 10 van richtlijn 2016/680 voor gevoelige persoonsgegevens een bijzondere uitvoering vormt van de in de artikelen 4 en 8 van die richtlijn geformuleerde beginselen die in acht moeten worden genomen bij elke verwerking van persoonsgegevens die binnen de werkingssfeer van die richtlijn valt, zodat de reikwijdte van deze voorwaarde moet worden bepaald in het licht van die beginselen [arrest van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens), C‑205/21, EU:C:2023:49, punt 121].

26      Hieruit volgt dat de reikwijdte van de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder b), van deze richtlijn moet worden bepaald aan de hand van de doeleinden van de verzameling van de betrokken persoonsgegevens, welke voor welbepaalde, uitdrukkelijk omschreven en legitieme doeleinden moeten worden verzameld. Bovendien vereist deze voorwaarde overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder c), van die richtlijn dat persoonsgegevens toereikend zijn, ter zake dienend zijn en niet bovenmatig zijn in verhouding tot de doeleinden waarvoor zij worden verwerkt. Die voorwaarde houdt aldus in dat de lidstaten het beginsel van minimale gegevensverwerking moeten eerbiedigen. Artikel 10 van de richtlijn is een specifieke toepassing van dat beginsel waar het gaat om gevoelige persoonsgegevens [zie in die zin arrest van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens), C‑205/21, EU:C:2023:49, punt 122].

27      Daarnaast moet in het licht van artikel 4, lid 1, onder a), van richtlijn 2016/680 de reikwijdte van die voorwaarde worden bepaald aan de hand van artikel 8, lid 1, van deze richtlijn, krachtens welke bepaling de lidstaten er met name voor zorgen dat verwerking alleen rechtmatig is indien en voor zover die verwerking noodzakelijk is voor de uitvoering door een bevoegde autoriteit van een taak voor de in artikel 1, lid 1, van die richtlijn bedoelde doeleinden, alsook aan de hand van artikel 8, lid 2, van die richtlijn, welke bepaling vereist dat in het lidstatelijke recht dat verwerking binnen het toepassingsgebied van de richtlijn regelt, ten minste de verwerkingsdoeleinden, de te verwerken persoonsgegevens en de doeleinden van de verwerking worden gespecificeerd [arrest van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens), C‑205/21, EU:C:2023:49, punt 123].

28      Gelet op deze beginselen die voortvloeien uit artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 van richtlijn 2016/680, houdt de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van deze richtlijn – op grond waarvan er strengere voorwaarden voor de rechtmatigheid van de verwerking van gevoelige gegevens gelden dan de voorwaarden die voortvloeien uit de genoemde artikelen 4 en 8 –, in de eerste plaats in dat de noodzakelijkheid bijzonder streng wordt beoordeeld in het licht van de doeleinden van de betrokken verwerking en dat een dergelijke verwerking bijgevolg alleen in een beperkt aantal gevallen noodzakelijk kan worden geacht [zie in die zin arresten van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens), C‑205/21, EU:C:2023:49, punten 117 en 118, en 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 78].

29      De doeleinden van de verwerking van gevoelige persoonsgegevens, zoals het verzamelen van biometrische en genetische gegevens, mogen dus niet in te algemene bewoordingen worden gesteld, maar moeten voldoende nauwkeurig en concreet worden omschreven teneinde te kunnen beoordelen of die verwerking „strikt noodzakelijk” is in de zin van artikel 10 [zie in die zin arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 79 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

30      In dat verband bevat richtlijn 2016/680 weliswaar geen definitie van het begrip „doeleinden van de verwerking”, maar kan worden opgemerkt dat – zoals volgt uit punt 27 van het onderhavige arrest – artikel 8, lid 2, van die richtlijn dat begrip uitdrukkelijk onderscheidt van het begrip „verwerkingsdoeleinden” [zie in die zin arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 80].

31      Het Hof heeft reeds geoordeeld dat het begrip „verwerkingsdoeleinden” in de zin van artikel 8, lid 2, van richtlijn 2016/680 verwijst naar de in artikel 1, lid 1, van die richtlijn genoemde ruimere doelstellingen die met een verwerking moeten worden nagestreefd om onder die richtlijn te vallen, terwijl het begrip „doeleinden van de verwerking” in de zin van onder meer artikel 8, lid 2, van de richtlijn moet worden begrepen als een verwijzing naar de specifieke doelstellingen die met een verwerking van persoonsgegevens worden nagestreefd in het licht van de taak die aan de verwerkingsverantwoordelijke is opgedragen, zoals een specifieke taak in verband met de voorkoming of opsporing van strafbare feiten of met een onderzoek en vervolging ter zake of de tenuitvoerlegging van straffen [arrest van 20 november 2025, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 81].

32      In de tweede plaats betekent de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, dat de naleving van het in artikel 4, lid 1, onder c), van die richtlijn neergelegde beginsel van minimale gegevensverwerking bijzonder streng moet worden gecontroleerd en dus verlangt dat de verwerkingsverantwoordelijke zich ervan vergewist dat deze doelstelling niet kan worden bereikt aan de hand van andere dan de in artikel 10 van de richtlijn opgesomde gegevenscategorieën [zie in die zin arresten van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens), C‑205/21, EU:C:2023:49, punten 125 en 126, en 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punten 82 en 85], aangezien dit beginsel uitdrukking geeft aan het evenredigheidsbeginsel [arrest van 4 oktober 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Poging tot het verkrijgen van toegang tot op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens), C‑548/21, EU:C:2024:830, punt 79 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

33      In de derde plaats impliceert de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelet op de aanzienlijke risico’s die de verwerking van gevoelige gegevens kan meebrengen voor de rechten en vrijheden van de betrokkenen, met name in de context van de taken van de bevoegde autoriteiten voor de in artikel 1, lid 1, van die richtlijn omschreven doelstellingen, dat er rekening wordt gehouden met het bijzondere belang van het met de betrokken verwerking nagestreefde doel. Dat bijzondere belang kan onder meer worden beoordeeld aan de hand van de aard van dat doel, de vraag of die verwerking een specifiek en concreet doel dient dat verband houdt met de voorkoming van strafbare feiten of enigszins ernstige bedreigingen van de openbare veiligheid, de bestrijding van dergelijke strafbare feiten of de bescherming tegen dergelijke bedreigingen, alsook in het licht van de specifieke omstandigheden waarin die verwerking plaatsvindt [arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 83 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

34      In de vierde plaats volgt uit de rechtspraak van het Hof dat wanneer biometrische en genetische gegevens van personen die ervan worden verdacht of beschuldigd opzettelijk een strafbaar feit te hebben gepleegd, worden verzameld met het oog op de toekomstige identificatie en vergelijking van die personen, het strikt noodzakelijke karakter van deze verzameling rekening moet houden met alle relevante factoren, zoals met name de aard en de ernst van het aan hen ten laste gelegde strafbare feit, de bijzondere omstandigheden van dat strafbare feit, het mogelijke verband van dat strafbare feit met andere lopende procedures, evenals de gerechtelijke antecedenten of het persoonlijke profiel van de betrokkenen [zie in die zin arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 84 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

35      Bijgevolg kan een lidstaat weliswaar aan richtlijn 2016/680 voldoen door ofwel het aan de bevoegde autoriteiten over te laten om er in elk afzonderlijk geval voor te zorgen dat voor elke verwerking van gevoelige persoonsgegevens is voldaan aan de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van die richtlijn, ofwel op wetgevingsniveau beoordelingscriteria vast te stellen die de autoriteiten vervolgens op niet-discretionaire wijze moeten toepassen, maar dit neemt niet weg dat in dat tweede geval die criteria moeten voldoen aan alle uit die voorwaarde voortvloeiende vereisten, zoals uiteengezet in de punten 25 tot en met 34 van het onderhavige arrest [arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 87].

36      Zo heeft het Hof, gelet op al deze vereisten, geoordeeld dat een nationale wettelijke regeling op grond waarvan de biometrische en genetische gegevens van elke persoon die in verdenking is gesteld van een ambtshalve vervolgbaar en opzettelijk gepleegd strafbaar feit systematisch worden verzameld met het oog op de registratie ervan, zonder dat de bevoegde autoriteit hoeft vast te stellen of aan te tonen dat deze gegevensverzameling strikt noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de nagestreefde specifieke doelstellingen en dat deze doelstellingen niet kunnen worden bereikt met maatregelen die de rechten en vrijheden van de betrokkene op minder ernstige wijze aantasten, niet voldoet aan de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, aangezien een dergelijke wettelijke regeling er zonder onderscheid en op algemene wijze toe kan leiden dat de biometrische en genetische gegevens van de meeste verdachten worden verzameld [zie in die zin met name arresten van 30 januari 2024, Direktor na Glavna direktsia „Natsionalna politsia” pri MVR – Sofia, C‑118/22, EU:C:2024:97, punt 64, en 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 88 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

37      In casu heeft artikel 55‑1 van de code de procédure pénale – waarin in essentie is bepaald dat de hulpofficier van justitie de identificatiewerkzaamheden zelf verricht of onder zijn toezicht doet verrichten, met name door het nemen van vingerafdrukken en foto’s van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen –, net als de in punt 36 van dit arrest bedoelde nationale regeling betrekking op de „verwerking” van „biometrische gegevens” als bedoeld in artikel 10 van richtlijn 2016/680. Bij het nemen van deze vingerafdrukken en foto’s is er namelijk sprake van het „verzamelen” van respectievelijk „vingerafdrukgegevens” en „gezichtsafbeeldingen” in de zin van artikel 3, punten 2 en 13, van deze richtlijn, waarbij via een specifieke technische verwerking gegevens over de fysieke kenmerken van een persoon worden verstrekt op grond waarvan eenduidige identificatie van die natuurlijke persoon mogelijk is of wordt bevestigd.

38      Zoals blijkt uit de bewoordingen van artikel 55‑1 van de code de procédure pénale en zoals de Franse regering in haar schriftelijke opmerkingen heeft bevestigd, heeft de verzameling van biometrische gegevens tot doel om de biometrische gegevens van een persoon tegen wie een strafrechtelijk onderzoek loopt te kunnen vergelijken met de sporen en bewijsstukken die ten behoeve van dat onderzoek zijn verzameld, en om de verdachte in andere lopende of toekomstige strafprocedures te identificeren.

39      Zoals de advocaat-generaal in de punten 52 tot en met 54 van zijn conclusie in essentie heeft aangegeven, zijn de aldus verzamelde gegevens, gelet op die specifieke doelstellingen, toereikend en ter zake dienend in de zin van artikel 4, lid 1, onder c), van deze richtlijn, mits die doeleinden op passende en voldoende nauwkeurige wijze zijn omschreven in het recht van de betrokken lidstaat, daaronder begrepen de rechtspraak van de nationale rechterlijke instanties, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan [zie in die zin met name arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 90].

40      Vastgesteld moet echter worden dat de verzameling van biometrische gegevens, zoals naar voren komt uit artikel 55‑1 van de code de procédure pénale, een bijzonder ruime werkingssfeer blijkt te hebben, aangezien de gegevensverzameling betrekking heeft op alle personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen.

41      Het enkele feit dat er op een of meer gronden redelijkerwijs kan worden aangenomen dat een persoon een strafbaar feit heeft gepleegd of heeft gepoogd te plegen, kan op zich niet de aanname wettigen dat het verzamelen van de biometrische gegevens van die persoon strikt noodzakelijk is in het licht van de met die gegevensverzameling nagestreefde specifieke doelstellingen en rekening houdend met de daaruit voortvloeiende inbreuken op het recht op eerbiediging van het privéleven en de bescherming van persoonsgegevens, zoals die worden gewaarborgd door de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) [zie in die zin arrest van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens), C‑205/21, EU:C:2023:49, punt 130].

42      Ten eerste kan namelijk niet worden uitgesloten dat het verzamelen van biometrische gegevens, niettegenstaande het feit dat er op een of meer gronden redelijkerwijs kan worden aangenomen dat de betrokkene een strafbaar feit heeft gepleegd of heeft gepoogd te plegen, in bepaalde gevallen niet specifiek noodzakelijk is voor de lopende strafrechtelijke procedure [zie in die zin arrest van 26 januari 2023, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Politiële registratie van biometrische en genetische gegevens), C‑205/21, EU:C:2023:49, punt 131].

43      Ten tweede moet – overeenkomstig de in punt 34 van dit arrest in herinnering gebrachte rechtspraak – in het licht van alle relevante factoren worden beoordeeld of het verzamelen van biometrische gegevens van een persoon die ervan wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen strikt noodzakelijk is in het tegen hem lopende onderzoek of in een andere lopende of toekomstige strafrechtelijke procedure.

44      Zoals blijkt uit de bewoordingen van de eerste vraag, gaat de verwijzende rechter ervan uit dat artikel 55‑1 van de code de procédure pénale een systematische verzameling van biometrische gegevens voorschrijft van elke persoon die er op een of meer gronden redelijkerwijs van wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen, zonder dat de hulpofficier van justitie in elk afzonderlijk geval verplicht is aan te tonen dat de gegevensverzameling „strikt noodzakelijk” is in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680.

45      De Franse regering betwist evenwel de uitlegging die de verwijzende rechter aan het nationale recht heeft gegeven.

46      Ten eerste blijkt immers uit de in artikel 55‑1, eerste alinea, van de code de procédure pénale gebruikte term „kan” dat de hulpofficier van justitie over een beoordelingsmarge beschikt om uitwendige identificatiekenmerken te verzamelen die „nodig” zijn voor het onderzoek in de zin van die bepaling, aldus die regering.

47      Ten tweede volgt uit de bewoordingen van artikel 55‑1, tweede alinea, van dit wetboek ook dat er voor de uitvoering van de in die bepaling genoemde identificatiewerkzaamheden, met name het nemen van vingerafdrukken en het maken van foto’s, moet worden gekeken naar de regels die gelden voor de verschillende politiedatabases waarin de gegevens worden opgenomen, te weten respectievelijk de geautomatiseerde vingerafdrukdatabase en, uitsluitend wat foto’s betreft, de database met strafrechtelijke antecedenten. Verschillende andere bepalingen van dat wetboek, die door de verwijzende rechter niet worden genoemd, vormen een strikt kader waarbinnen identificatiewerkzaamheden kunnen worden verricht en het resultaat daarvan kan worden gebruikt. Volgens deze bepalingen wordt met name alleen gebruikgemaakt van de identificatiewerkzaamheden wanneer het onderzoek dit vereist. Bovendien zijn aan de mogelijkheid om tot identificatie over te gaan strengere voorwaarden verbonden dan louter het vermoeden dat een persoon een strafbaar feit heeft gepleegd of heeft gepoogd te plegen, aangezien ernstige of overeenstemmende aanwijzingen moeten worden aangedragen die aannemelijk maken dat de betrokkene als dader of medeplichtige heeft deelgenomen aan een misdrijf waarop een gevangenisstraf staat, dan wel dat die persoon met zekerheid moet worden geïdentificeerd.

48      Voorts benadrukt de Franse regering dat de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, weliswaar niet wordt genoemd in artikel 55‑1 van de code de procédure pénale, maar niettemin uitdrukkelijk is opgenomen in de nationale wettelijke regeling waarbij deze richtlijn specifiek is omgezet. De verzameling van biometrische gegevens op grond van artikel 55‑1 van dat wetboek mag geen schending opleveren van die wettelijke regeling.

49      In dat verband zij eraan herinnerd dat het Hof niet bevoegd is om zich uit te spreken over de uitlegging van nationale bepalingen en te beoordelen of de daaraan door de nationale rechter gegeven uitlegging of toepassing juist is, aangezien uitsluitend deze rechter bevoegd is om die bepalingen uit te leggen [arrest van 4 oktober 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Poging tot het verkrijgen van toegang tot op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens), C‑548/21, EU:C:2024:830, punt 53 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

50      Derhalve dient het Hof in het kader van de bevoegdheidsverdeling tussen de rechterlijke instanties van de Unie en de nationale rechterlijke instanties uit te gaan van de in de verwijzingsbeslissing omschreven feitelijke en juridische context waarin de prejudiciële vragen moeten worden geplaatst. Ongeacht de kritiek van de regering van een lidstaat op de uitlegging van het nationale recht door de verwijzende rechter, moeten de prejudiciële vragen dus op basis van die uitlegging worden onderzocht en staat het niet aan het Hof om de juistheid daarvan te onderzoeken [arrest van 29 juli 2024, CU en ND (Sociale bijstand – Indirecte discriminatie), C‑112/22 en C‑223/22, EU:C:2024:636, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

51      In die omstandigheden moet, indien wordt aangenomen dat artikel 55‑1 van de code de procédure pénale – zoals de verwijzende rechter aangeeft – aldus moet worden uitgelegd dat het een systematisch karakter verleent aan de identificatie, met name het nemen van vingerafdrukken en foto’s, van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen, zonder dat de bevoegde autoriteit in elk afzonderlijk geval verplicht is te beoordelen of het verrichten van de identificatie „strikt noodzakelijk” is in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, worden vastgesteld dat die nationale wettelijke regeling overeenkomstig de in punt 36 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak in strijd is met artikel 10 van die richtlijn, aangezien deze regeling er zonder onderscheid en op algemene wijze toe kan leiden dat de biometrische gegevens van die personen worden verzameld.

52      Gelet op met name de in de punten 46 tot en met 48 van het onderhavige arrest weergegeven informatie staat het evenwel aan de verwijzende rechter om te onderzoeken of de hulpofficier van justitie volgens de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale wettelijke regeling verplicht is om de betreffende gegevens systematisch te verzamelen, zonder dat die hulpofficier in elk afzonderlijk geval kan beoordelen of dit „strikt noodzakelijk” is in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680.

53      Daarnaast moet de verwijzende rechter zich er, met name gelet op het door HW zowel in het hoofdgeding als in zijn schriftelijke opmerkingen geformuleerde – en tevens in de motivering van de verwijzingsbeslissing vermelde – betoog dat de vingerafdrukken van 6,5 miljoen mensen zijn opgenomen in de geautomatiseerde vingerafdrukdatabase, ook van vergewissen dat de toepassing door de bevoegde autoriteiten van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale wettelijke regeling evenmin leidt tot de systematische verzameling van de biometrische gegevens van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen (zie naar analogie arrest van 23 april 2009, Angelidaki e.a., C‑378/07–C‑380/07, EU:C:2009:250, punt 164 en aldaar aangehaalde rechtspraak). In het in punt 46 van het onderhavige arrest bedoelde geval dat de hulpofficier van justitie over een beoordelingsmarge beschikt bij de toepassing van artikel 55‑1, eerste alinea, van de code de procédure pénale, moet hij die bevoegdheid namelijk uitoefenen in overeenstemming met de in de punten 28 tot en met 36 van het onderhavige arrest uiteengezette vereisten.

54      Bijgevolg dient op de eerste vraag te worden geantwoord dat artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 van deze richtlijn, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die voorschrijft dat de biometrische gegevens van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen, systematisch worden verzameld, tenzij het ten eerste vaststaat dat de specifieke doeleinden van de gegevensverzameling op passende en voldoende nauwkeurige wijze worden omschreven in het nationale recht en ten tweede dat de bevoegde autoriteit in elk afzonderlijk geval moet beoordelen of het verzamelen van die gegevens strikt noodzakelijk is voor de verwezenlijking van die doeleinden, waardoor er geen sprake is van systematische gegevensverzameling.
 Tweede vraag

55      Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 10 van richtlijn 2016/680 aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die de bevoegde autoriteit niet verplicht om in elk afzonderlijk geval afdoende te motiveren waarom het in de zin van die bepaling „strikt noodzakelijk” is om de biometrische gegevens te verzamelen van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen.
 Ontvankelijkheid

56      Volgens de Franse regering is de gestelde vraag niet-ontvankelijk. Uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt namelijk dat de redenen waarom de verwijzende rechter die vraag heeft gesteld, betrekking hebben op de autoriteit die moet toezien op de „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680. De formulering van de tweede vraag heeft echter geen betrekking op dit aspect, maar op de verplichting om van geval tot geval afdoende te motiveren waarom de registratie van de gegevens van de betrokken personen aan die „strikte noodzakelijkheid” beantwoordt. Het nut van het antwoord op de tweede vraag voor de uitkomst van het hoofdgeding is dus niet onderbouwd. In het bijzonder legt de verwijzende rechter niet uit in welk opzicht de door hem genoemde bepalingen van het Unierecht, te weten artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en de artikelen 8 en 10 van deze richtlijn, een motiveringsplicht zouden rechtvaardigen.

57      In dit verband zij eraan herinnerd dat er volgens vaste rechtspraak een vermoeden van relevantie rust op vragen betreffende de uitlegging van het Unierecht die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn eigen verantwoordelijkheid geschetste wettelijke en feitelijke kader, ten aanzien waarvan het niet aan het Hof is de juistheid te onderzoeken. [arresten van 15 mei 2003, Salzmann, C‑300/01, EU:C:2003:283, punt 31, en 18 december 2025, Tenergie (Verzoek om kwijtschelding van invoerrechten), C‑259/24, EU:C:2025:1013, punt 26 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

58      Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen over een prejudiciële vraag van een nationale rechter wanneer de gevraagde uitlegging van het Unierecht kennelijk geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de feitelijke en juridische gegevens die noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord te geven op de gestelde vragen [arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 62 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

59      In casu moet worden vastgesteld dat – zoals blijkt uit punt 18 van het onderhavige arrest – de verwijzende rechter zich in de motivering van zijn verzoek om een prejudiciële beslissing uitdrukkelijk afvraagt of het „vereiste van een passende motivering” dat ziet op de „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680 wat het verzamelen van de gegevens betreft, geldt voor de „bevoegde autoriteit”, zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 7, van deze richtlijn, te weten de hulpofficier van justitie, en/of de nationale rechter die controle heeft op de door deze autoriteit verrichte handelingen.

60      Hieruit volgt dus dat de verwijzende rechter, anders dan de Franse regering stelt, zich niet beperkt tot de vraag welke autoriteit moet toezien op de „strikte noodzakelijkheid” van de gegevensverzameling in de zin van artikel 10 van die richtlijn, maar ook wil weten wat de omvang is van de motiveringsplicht die in voorkomend geval op deze autoriteit rust, in het bijzonder wat de toereikendheid van de motivering betreft.

61      In die omstandigheden kan niet worden geoordeeld dat de gevraagde uitlegging van het Unierecht kennelijk geen verband houdt met reële geschillen of met het voorwerp van de procedure in het hoofdgeding, of dat die uitlegging betrekking heeft op een vraagstuk dat van hypothetische aard is.

62      Wat betreft de in de verwijzingsbeslissing – volgens de Franse regering – niet genoemde redenen waarom het Unierecht de bevoegde autoriteit verplicht om te motiveren waarom het „strikt noodzakelijk” is in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680 om biometrische gegevens te verzamelen, is het voldoende om op te merken dat die redenen betrekking hebben op de grond van het op de tweede vraag te geven antwoord en niet op de ontvankelijkheid ervan.

63      Hieruit volgt dat de tweede vraag ontvankelijk is.
 Ten gronde

64      Zoals blijkt uit punt 24 van het onderhavige arrest, bepaalt artikel 10 van richtlijn 2016/680 dat de verwerking van gevoelige persoonsgegevens, zoals het verzamelen van biometrische gegevens, niet alleen moet voldoen aan de voorwaarde dat de betrokken verwerking „strikt noodzakelijk” is, maar ook aan de voorwaarde dat er „passende waarborgen” moeten gelden voor de rechten en vrijheden van de betrokkene.

65      Wat die laatste voorwaarde betreft, zij erop gewezen dat artikel 54 van deze richtlijn, dat uitdrukking geeft aan artikel 47 van het Handvest, de lidstaten uitdrukkelijk verplicht om voor te schrijven dat, indien een persoon van mening is dat een inbreuk is gepleegd op zijn rechten uit hoofde van krachtens die richtlijn vastgestelde bepalingen als gevolg van een verwerking van zijn persoonsgegevens die niet aan die bepalingen voldoet, deze persoon het recht heeft om een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen [arrest van 4 oktober 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Poging tot het verkrijgen van toegang tot op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens), C‑548/21, EU:C:2024:830, punt 117].

66      In dit verband volgt uit de rechtspraak van het Hof eveneens dat het door artikel 47 van het Handvest gewaarborgde recht op een doeltreffende voorziening in rechte in beginsel vereist dat de belanghebbende kennis kan nemen van de gronden waarop de jegens hem genomen beslissing is gebaseerd, hetzij door lezing van die beslissing zelf, hetzij doordat de redenen hem worden meegedeeld teneinde die belanghebbende de mogelijkheid te bieden zijn rechten onder zo goed mogelijke omstandigheden te verdedigen en met volledige kennis van zaken te beslissen of hij er baat bij heeft om zich tot de bevoegde rechter te wenden, en teneinde deze laatste ten volle in staat te stellen om de wettigheid van dit besluit te toetsen (arrest van 13 juni 2024, HYA e.a. II, C‑229/23, EU:C:2024:505, punt 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

67      Dit recht heeft echter geen absolute gelding en overeenkomstig artikel 52, lid 1, van het Handvest kunnen er beperkingen aan worden gesteld, op voorwaarde dat deze beperkingen bij wet worden gesteld, de wezenlijke inhoud van de betrokken rechten en vrijheden eerbiedigen en, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel, noodzakelijk zijn en daadwerkelijk beantwoorden aan door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang of aan de eisen van de bescherming van de rechten en de vrijheden van anderen [arrest van 4 oktober 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Poging tot het verkrijgen van toegang tot op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens), C‑548/21, EU:C:2024:830, punt 119 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

68      Het staat dus aan de bevoegde autoriteit, aan wie het bij het nationale recht is toegestaan om biometrische gegevens te verzamelen wanneer dit „strikt noodzakelijk” is, in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, om de betrokkenen in het kader van de toepasselijke nationale procedures te informeren over de gronden waarop die „strikte noodzakelijkheid” is gebaseerd. Deze gronden zijn immers noodzakelijk om die personen in staat te stellen om met name gebruik te maken van het recht van beroep waarin artikel 54 van die richtlijn uitdrukkelijk voorziet [zie in die zin arrest van 4 oktober 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Poging tot het verkrijgen van toegang tot op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens), C‑548/21, EU:C:2024:830, punt 120 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

69      Aan deze overwegingen wordt niet afgedaan door de argumenten van de regeringen die aan de onderhavige prejudiciële procedure hebben deelgenomen.

70      Om te beginnen is een dergelijke aan de bevoegde autoriteit opgelegde verplichting om te motiveren waarom het in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680 „strikt noodzakelijk” is om de biometrische gegevens te verzamelen van een persoon tegen wie een strafrechtelijk onderzoek loopt, geenszins van dien aard dat het onderzoek in gevaar wordt gebracht.  Die motivering kan namelijk beknopt zijn, mits zij voldoende duidelijk is om de betrokkene in staat te stellen zijn recht van beroep uit te oefenen.

71      Voorts geldt deze motiveringsplicht des te meer daar, zoals met name blijkt uit de punten 25 tot en met 36 van dit arrest, de bevoegde autoriteit overeenkomstig artikel 10 van die richtlijn in elk afzonderlijk geval moet beoordelen of de gegevensverzameling „strikt noodzakelijk” is en de noodzakelijkheid daarvan moet vaststellen en aantonen. Indien deze autoriteit niet verplicht was om haar beslissingen dienaangaande te motiveren, zou de nationale rechter die wordt aangezocht om de rechtmatigheid van de gegevensverzameling te toetsen, niet in staat zijn om de daadwerkelijke uitoefening van de beoordelingsbevoegdheid door die autoriteit of om de gegrondheid van die verzameling te beoordelen [zie in die zin arrest van 28 november 2024, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Registratie van biometrische en genetische gegevens II), C‑80/23, EU:C:2024:991, punt 58].

72      Deze uitlegging vindt, zoals de Europese Commissie terecht heeft aangevoerd, steun in artikel 4, lid 4, van richtlijn 2016/680, dat de bevoegde autoriteit die biometrische gegevens verzamelt, verplicht om als „verwerkingsverantwoordelijke” in de zin van artikel 3, punt 8, van deze richtlijn aan te tonen dat met name is voldaan aan de verplichtingen van lid 1, onder a) tot en met c), van artikel 4 van die richtlijn, waaruit – in samenhang met artikel 10 van die richtlijn – voortvloeit dat de doeleinden van die verzameling, zoals opgemerkt in punt 29 van het onderhavige arrest, voldoende nauwkeurig en concreet moeten worden omschreven teneinde te kunnen beoordelen of die verwerking „strikt noodzakelijk” is in de zin van artikel 10.

73      Hieruit volgt dat de omstandigheid dat de rechtmatigheid van het verzamelen van biometrische gegevens door de „bevoegde autoriteit”, zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 7, van richtlijn 2016/680, door de rechter wordt getoetst in geen geval kan dienen ter vervanging van de verplichting voor die autoriteit om overeenkomstig artikel 10 van deze richtlijn te motiveren waarom de gegevensverzameling „strikt noodzakelijk” is. De rechter kan niet in plaats van de autoriteit de naleving van deze verplichting verzekeren. Het staat namelijk aan die autoriteit om de krachtens artikel 10 vereiste beoordeling te verrichten. Juist door die beoordeling kan worden gewaarborgd dat de rechterlijke toetsing doeltreffend is [zie in die zin arrest van 28 november 2024, Ministerstvo na vatreshnite raboti (Registratie van biometrische en genetische gegevens II), C‑80/23, EU:C:2024:991, punten 57 en 61].

74      Tot slot moet worden verduidelijkt dat de verplichting voor de bevoegde autoriteit om te motiveren waarom het verzamelen van biometrische gegevens „strikt noodzakelijk” is in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, zoals de advocaat-generaal in punt 81 van zijn conclusie heeft opgemerkt, niet als onredelijk belastend voor die autoriteit kan worden beschouwd, aangezien de gegevensverzameling, zoals met name blijkt uit punt 36 van het onderhavige arrest, in geen geval systematisch mag plaatsvinden ten aanzien van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen.

75      Bijgevolg moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 4, en artikel 54 van deze richtlijn en in het licht van artikel 47 van het Handvest, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die de bevoegde autoriteit niet verplicht om in elk afzonderlijk geval afdoende te motiveren waarom het in de zin van artikel 10 van die richtlijn „strikt noodzakelijk” is om de biometrische gegevens te verzamelen van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen.
 Derde vraag

76      Met zijn derde vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 van deze richtlijn, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan een persoon kan worden vervolgd en veroordeeld omdat hij zich schuldig maakt aan een specifiek strafbaar feit bestaande in de weigering om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens, ook al is die persoon niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de beoogde verzameling van die gegevens.
 Ontvankelijkheid

77      De Franse regering betwijfelt of deze vraag ontvankelijk is. Deze vraag heeft namelijk betrekking op de rechtmatigheid van het specifieke strafbare feit van artikel 55‑1, derde alinea, van de code de procédure pénale dat de weigering van de betrokkene om mee te werken aan zijn identificatie strafbaar stelt en bestraft, terwijl richtlijn 2016/680 de gevolgen van een dergelijke weigering niet regelt. Bovendien bevat geen enkele handeling van Unierecht gemeenschappelijke regels betreffende de mogelijkheid voor een lidstaat om die weigering strafbaar te stellen en te bestraffen. Artikel 55‑1, derde alinea, van de code de procédure pénale geeft dus geenszins uitvoering aan het Unierecht.

78      In dit verband volstaat het echter eraan te herinneren dat volgens vaste rechtspraak, wanneer niet duidelijk blijkt dat de uitlegging van een Unierechtelijke handeling geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, zoals dat in casu het geval is met richtlijn 2016/680, de exceptie dat deze handeling niet toepasselijk is op het hoofdgeding ziet op het onderzoek ten gronde van de gestelde vragen [arrest van 4 oktober 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Poging tot het verkrijgen van toegang tot op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens), C‑548/21, EU:C:2024:830, punt 67 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

79      Bijgevolg moet worden geoordeeld dat de derde vraag ontvankelijk is.
 Ten gronde

80      Voor de beantwoording van deze derde vraag moet om te beginnen worden onderzocht of een nationale wettelijke regeling, zoals artikel 55‑1, derde alinea, van de code de procédure pénale, op grond waarvan een persoon kan worden vervolgd en veroordeeld voor een specifiek strafbaar feit bestaande in zijn weigering om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens, ook al is die persoon niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de beoogde verzameling van die gegevens, binnen het toepassingsgebied valt van het Unierecht en in het bijzonder – zoals de verwijzende rechter overweegt – van richtlijn 2016/680. Indien dit het geval is, moet vervolgens worden nagegaan of de bepalingen van deze richtlijn zich tegen een dergelijke wettelijke regeling verzetten.

81      Wat in de eerste plaats het toepassingsgebied van die richtlijn betreft, zij eraan herinnerd dat deze overeenkomstig artikel 2, lid 1, ervan van toepassing is op de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de doeleinden van artikel 1, lid 1, van die richtlijn. Het gaat onder meer om de voorkoming, het onderzoek, de opsporing of de vervolging van strafbare feiten.

82      Uit de rechtspraak van het Hof blijkt dat ook een poging van de bevoegde autoriteit om persoonsgegevens te verwerken met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing of de vervolging van strafbare feiten, zoals de poging die heeft plaatsgevonden toen de betrokkene weigerde om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens, binnen de werkingssfeer van richtlijn 2016/680 valt [zie in die zin arrest van 4 oktober 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Poging tot het verkrijgen van toegang tot op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens), C‑548/21, EU:C:2024:830, punt 77].

83      Hieruit volgt dat, zoals de advocaat-generaal in punt 99 van zijn conclusie heeft opgemerkt, wanneer de weigering ertoe leidt dat de betrokkene krachtens het nationale recht een strafrechtelijke sanctie krijgt opgelegd voor een specifiek strafbaar feit dat verband houdt met die weigering, de verenigbaarheid van de beoogde verzameling van biometrische gegevens met de bepalingen van richtlijn 2016/680 een voorwaarde vormt voor de rechtmatigheid van die sanctie (zie naar analogie arrest van 16 mei 2017, Berlioz Investment Fund, C‑682/15, EU:C:2017:373, punten 41 en 74).

84      Bijgevolg valt een nationale wettelijke regeling zoals artikel 55‑1, derde alinea, van de code de procédure pénale, die het mogelijk maakt om een persoon die heeft geweigerd om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens te vervolgen en te veroordelen voor dat specifieke strafbare feit, ook al is die persoon niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de gegevensverzameling, binnen het toepassingsgebied van die richtlijn.

85      Wat in de tweede plaats de vraag betreft of de bepalingen van richtlijn 2016/680 zich tegen die nationale wettelijke regeling verzetten, moet worden vastgesteld dat de verenigbaarheid van de beoogde verzameling van biometrische gegevens met de bepalingen van deze richtlijn – zoals blijkt uit punt 83 van het onderhavige arrest – een voorwaarde vormt voor de rechtmatigheid van de strafrechtelijke sanctie die aan de persoon die weigert om mee te werken aan het verzamelen van zijn gegevens wordt opgelegd voor dat specifieke strafbare feit, zodat die sanctie slechts aan deze persoon kan worden opgelegd indien – zoals met name blijkt uit de punten 24 tot en met 36 van dit arrest – de poging om de gegevens te verzamelen voldoet aan de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van die richtlijn, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 ervan.

86      Zoals blijkt uit de in de punten 34 en 43 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak, moet de vraag of de beoogde verzameling van biometrische gegevens strikt noodzakelijk is in de zin van die richtlijn, worden beoordeeld aan de hand van alle relevante factoren die er zijn op het moment waarop de bevoegde autoriteiten voornemens zijn de gegevens te verzamelen. Bijgevolg is het feit dat de betrokkene tegen wie op het moment van de voorgenomen gegevensverzameling een of meer gronden bestonden om te vermoeden dat hij een strafbaar feit had gepleegd of had gepoogd te plegen, uiteindelijk niet is vervolgd of veroordeeld voor dat strafbare feit, op zichzelf niet doorslaggevend voor het antwoord op de vraag of is voldaan aan de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid”.

87      Zo heeft het Hof er reeds op gewezen dat de enkele omstandigheid dat de biometrische gegevens van een persoon aan wie een strafbaar feit ten laste wordt gelegd zijn verzameld voordat hij definitief is veroordeeld, niet volstaat om uit te sluiten dat de gegevensverzameling kan worden geacht „strikt noodzakelijk” te zijn in de zin van artikel 10 van richtlijn 2016/680, aangezien die verzameling, daaronder begrepen het soort betrokken gegevens, rekening houdend met de specifieke nagestreefde doeleinden strikt noodzakelijk kan blijken, met name om te kunnen bepalen of die persoon wegens zijn eventuele lidmaatschap van een criminele organisatie mogelijk betrokken is geweest bij andere strafbare feiten waarvoor dergelijke gegevens relevant kunnen zijn, of, indien er een risico op onderduiken bestaat, om zijn identificatie mogelijk te maken [zie in die zin arrest van 20 november 2025, Policejní prezidium (Opslag van biometrische en genetische gegevens), C‑57/23, EU:C:2025:905, punt 93].

88      Er zij echter op gewezen dat de genoemde strafrechtelijke sanctie, die aan een persoon wordt opgelegd voor een specifiek strafbaar feit bestaande in zijn weigering om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens, binnen het toepassingsgebied van het Unierecht valt, zodat die sanctie de algemene beginselen van het Unierecht moet eerbiedigen. Tot die beginselen behoort het evenredigheidsbeginsel, dat met name is verankerd in artikel 49, lid 3, van het Handvest, volgens hetwelk de zwaarte van de straf niet onevenredig mag zijn aan het strafbare feit [zie in die zin arrest van 8 maart 2022, Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld (Rechtstreekse werking), C‑205/20, EU:C:2022:168, punt 31 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

89      Het evenredigheidsbeginsel vereist dat de opgelegde sanctie strookt met de ernst van de inbreuk en dat bij zowel het vaststellen van de sanctie als het bepalen van de hoogte van de geldboete rekening wordt gehouden met de omstandigheden van het concrete geval (arrest van 4 oktober 2018, Link Logistik N&N, C‑384/17, EU:C:2018:810, punt 45).

90      Zoals de advocaat-generaal in de punten 109 tot en met 112 van zijn conclusie in essentie heeft benadrukt, staat het in dit verband aan de nationale rechter die bevoegd is om aan een persoon een strafrechtelijke sanctie op te leggen voor het specifieke strafbare feit bestaande in de weigering om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens, om overeenkomstig de in punt 34 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak met name rekening te houden met het gedrag en het profiel van die persoon, de door hem eerder gepleegde strafbare feiten en de ernst van het aan hem ten laste gelegde strafbare feit waarop de beoogde gegevensverzameling was gebaseerd.

91      Bijgevolg moet op de derde vraag worden geantwoord dat artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 van deze richtlijn en in het licht van artikel 49, lid 3, van het Handvest, aldus moet worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan een persoon kan worden vervolgd en veroordeeld omdat hij zich schuldig maakt aan een specifiek strafbaar feit bestaande in de weigering om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens, ook al is die persoon niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de beoogde verzameling van die gegevens, op voorwaarde dat die verzameling voldoet aan de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van de richtlijn en dat de strafrechtelijke sanctie die voor dit specifieke strafbare feit wordt opgelegd, in overeenstemming is met het evenredigheidsbeginsel.
 Kosten

92      Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Vijfde kamer) verklaart voor recht:
1)      Artikel 10 van richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 van die richtlijn,

moet aldus worden uitgelegd dat

het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die voorschrijft dat de biometrische gegevens van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen, systematisch worden verzameld, tenzij het ten eerste vaststaat dat de specifieke doeleinden van de gegevensverzameling op passende en voldoende nauwkeurige wijze worden omschreven in het nationale recht en ten tweede dat de bevoegde autoriteit in elk afzonderlijk geval moet beoordelen of het verzamelen van die gegevens strikt noodzakelijk is voor de verwezenlijking van die doeleinden, waardoor er geen sprake is van systematische gegevensverzameling.

2)      Artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 4, en artikel 54 van deze richtlijn, en in het licht van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,

moet aldus worden uitgelegd dat

het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die de bevoegde autoriteit niet verplicht om in elk afzonderlijk geval afdoende te motiveren waarom het in de zin van artikel 10 van die richtlijn „strikt noodzakelijk” is om de biometrische gegevens te verzamelen van personen die er op een of meer gronden redelijkerwijs van worden verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd of te hebben gepoogd een dergelijk feit te plegen.

3)      Artikel 10 van richtlijn 2016/680, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder a) tot en met c), en artikel 8 van deze richtlijn en in het licht van artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten,

moet aldus worden uitgelegd dat

het zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan een persoon kan worden vervolgd en veroordeeld omdat hij zich schuldig maakt aan een specifiek strafbaar feit bestaande in de weigering om mee te werken aan het verzamelen van zijn biometrische gegevens, ook al is die persoon niet vervolgd of veroordeeld voor het strafbare feit dat ten grondslag lag aan de beoogde verzameling van die gegevens, op voorwaarde dat die verzameling voldoet aan de voorwaarde dat er sprake is van „strikte noodzakelijkheid” in de zin van artikel 10 van de richtlijn en dat de strafrechtelijke sanctie die voor dit specifieke strafbare feit wordt opgelegd, in overeenstemming is met het evenredigheidsbeginsel.

ondertekeningen

*      Procestaal: Frans.

i      Dit is een fictieve naam, die niet overeenkomt met de werkelijke naam van enige partij in de procedure.