Wijziging van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, de Wet op het financieel toezicht en enige andere wetten ter implementatie van richtlijn nr. 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van Richtlijn 87/102/EEG van de Raad (PbEU L 133/66); Memorie van toelichting; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST141816
 2009-2010
 
 32 339
 Wijziging van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, de Wet op het financieel
toezicht en enige andere wetten ter implementatie van richtlijn nr. 2008/48/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 23 april
2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van Richtlijn
87/102/EEG van de Raad (PbEU L 133/66)
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 ALGEMEEN
 1. Inleiding
 Op 23 april 2008 is tot stand gekomen Richtlijn nr. 2008/48/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten
voor consumenten en tot intrekking van Richtlijn 87/102/EEG van de Raad (Pb
EU L 133/66) (hierna: richtlijn). De richtlijn beoogt twee zaken. Ten eerste
wil de richtlijn bijdragen aan de goede werking van de interne markt. Verschillen
in de nationale wetgeving inzake consumentenkredietovereenkomsten van de lidstaten
van de Europese Unie brengen belemmeringen voor de interne markt en concurrentievervalsing
mee. Met behulp van de richtlijn wordt de nationale wetgeving van de lidstaten
geharmoniseerd. De Europese wetgever heeft bij de totstandkoming van de richtlijn
als uitgangspunt gehanteerd dat communautaire voorschriften worden geïntroduceerd
die voldoende inspelen op de ontwikkelingen op de interne markt betreffende
nieuwe kredietvormen en zodoende toekomstgericht zijn en een bijdrage leveren
aan een modern consumentenkrediet.
 Ten tweede wil de richtlijn de consument bescherming bieden bij het sluiten
van kredietovereenkomsten, teneinde diens vertrouwen niet te schaden en het
vrije verkeer van kredietaanbiedingen voor zowel kredietgevers als kredietnemers
optimaal te laten functioneren.
 De richtlijn gaat grotendeels uit van volledige harmonisatie. Hierdoor
mogen de lidstaten de consument niet een hoger niveau van consumentenbescherming
toekennen dan in de richtlijn is bepaald en zal de wetgeving van de lidstaten
na implementatie van de richtlijn op het door de richtlijn gecoördineerde
gebied, niet (meer) uiteenlopen (overweging 9 van de preambule).
 De richtlijn consumentenkrediet bevat regels die betrekking hebben op
de relatie tussen de aanbieder van krediet en de consument, waaronder regels
inzake kredietreclame, informatieverstrekking, de beoordeling van de kredietwaardigheid
en de inhoud van de kredietovereenkomst. Sommige bepalingen van de richtlijn
gelden ook voor kredietbemiddelaars of zijn daar uitsluitend op
van toepassing (overwegingen 16, 17, 23, 24 en 27 van de preambule). Tevens
wordt de toegang tot gegevensbanken voor kredietaanbieders uit andere lidstaten
geregeld.
 2. Volledige harmonisatie
 De richtlijn beoogt, zoals in de inleiding is aangegeven, een volledige
harmonisatie tot stand te brengen op het terrein waarop zij van toepassing
is. Dat neemt niet weg dat in artikel 2 van de richtlijn in twee opzichten
aan de lidstaten een zekere mate van vrijheid is gelaten. In de eerste plaats
wordt in artikel 2 lid 2 een aantal kredietovereenkomsten opgesomd, waarop
de richtlijn niet van toepassing is. De lidstaten kunnen ten aanzien van deze
kredietovereenkomsten bestaande nationale regels handhaven of nieuwe regels
introduceren. De lidstaten kunnen er ook voor kiezen de in de richtlijn opgenomen
regeling wel geheel of gedeeltelijk van toepassing te verklaren (overweging
10 van de preambule van de richtlijn). Dit geldt bijvoorbeeld voor kredietovereenkomsten
waarbij krediet wordt verleend voor een totaalbedrag van minder dan € 200
of meer dan € 75 000 (artikel 2 lid 2, onderdeel c, van de
richtlijn).
 In de tweede plaats bevatten de leden 5 en 6 van artikel 2 de mogelijkheid
om ten aanzien van twee typen kredietovereenkomsten de in de richtlijn opgenomen
regels inzake kredietreclame, informatieverstrekking, de inhoud van de kredietovereenkomst
en de vervroegde aflossing slechts gedeeltelijk van toepassing te verklaren
en de toepassing van de bepalingen betreffende de kredietwaardigheidstoets
en het herroepingsrecht geheel uit te sluiten. In artikel 2 lid 5 gaat het
om kredieten die worden aangeboden tegen kosten die lager zijn dan op de markt
gebruikelijk is door een organisatie die 1) geen winst maakt, 2) is opgericht
tot wederzijds nut van een specifieke groep leden (bijvoorbeeld werknemers),
3) een bij wet bepaalde sociale rol vervult en 4) uitsluitend spaargelden
van zijn leden beheert en aan hen financieringsmogelijkheden biedt. In Nederland
bestaan op dit moment geen organisaties die aan al deze eisen voldoen. Artikel
2 lid 6 ziet op kredietovereenkomsten waarbij de kredietgever de consument
uitstel van betaling verleend ten aanzien van de verplichtingen die voortvloeien
uit een bestaande kredietovereenkomst. Deze gevallen worden op basis van de
Nederlandse wet beschouwd als een voortzetting van de bestaande kredietovereenkomst,
zodat het niet nodig is om de in de richtlijn opgenomen regeling daarop deels
van toepassing te verklaren. Gelet op het voorgaande is in het wetsvoorstel
van de beleidsruimte op basis van artikel 2 lid 5 en 6 geen gebruik maakt.
 Verder opent de richtlijn op verschillende plaatsen de mogelijkheid voor
de lidstaten een bepaalde bepaling niet toe te passen. Men zie bijvoorbeeld
de artikelen 4 lid 1, tweede zin, en 6 lid 2. In artikel 4 lid 1 is bepaald
dat indien de nationale wetgeving al voorschrijft dat in kredietreclame het
jaarlijks kostenpercentage moet worden vermeld, de aanbieder niet verplicht
is om in de kredietreclame de rentevoet of cijfers betreffende kosten van
het krediet te vermelden. Op basis van artikel 6 lid 2 mogen de lidstaten
bepalen dat bij kredietovereenkomsten in de vorm van een geoorloofde debetstand
op een rekening die binnen een termijn van drie maanden moet worden terugbetaald,
het jaarlijks kostenpercentage niet in de precontractuele informatie hoeft
te worden vermeld. Van deze mogelijkheden is geen gebruik gemaakt. Ook bepaalt
de richtlijn in een aantal gevallen dat het nationale recht op een bepaald
punt van toepassing blijft. Men zie bijvoorbeeld artikel 14 lid 7, waarin
is bepaald dat de in dit artikel opgenomen regeling betreffende het herroepingsrecht
geen afbreuk doet aan nationale wetgeving waarin een termijn is gesteld waarbinnen
de uitvoering van de kredietovereenkomst geen aanvang mag nemen.
 Ten aanzien van kredietbemiddelaars hebben de lidstaten meer vrijheid.
In de artikelen 5 en 6 van de richtlijn is bepaald dat naast de kredietgever
ook de kredietbemiddelaar gebonden is aan de in deze artikelen opgenomen
informatieverplichtingen. Voorts is in artikel 21 van de richtlijn voorgeschreven
dat de kredietbemiddelaar in kredietreclame en in precontractuele informatie
de omvang van zijn volmacht moet vermelden en met welke kredietgevers hij
werkt. Indien de kredietbemiddelaar de consument een vergoeding in rekening
brengt voor zijn dienstverlening, dient hij hierover voor het sluiten van
de kredietovereenkomst duidelijke afspraken te maken met de consument en dient
hij het bedrag van de vergoeding ook mee te delen aan de kredietgever. Het
staat de lidstaten vrij om bijkomende verplichtingen voor kredietbemiddelaars
te handhaven of in te voeren die betrekking hebben op andere dan de hiervoor
genoemde aspecten van de kredietovereenkomst.
 3. Wijze van implementatie
 De implementatie van de richtlijn vindt plaats door de introductie in
Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (BW) van een nieuwe titel betreffende consumentenkredietovereenkomsten
en aanpassing van de Wet op het consumentenkrediet (hierna: Wck), de Wet op
het financieel toezicht (hierna: Wft) en de bijbehorende lagere regelgeving.
 Titel 7.2A Burgerlijk Wetboek
 In een nieuwe titel 2A van Boek 7 worden de privaatrechtelijke bepalingen
van de richtlijn geïmplementeerd. De kern daarvan is te vinden in hoofdstuk
IV van de richtlijn, geïmplementeerd in de voorgestelde afdeling 3 van
deze titel. Deze bepalingen betreffen vorm en inhoud van de consumentenkredietovereenkomst
en de bescherming van de consument.
 Deze regeling wordt voorafgegaan door de afbakening van het toepassingsgebied
in afdeling 1, waar de artikelen 1 tot en met 3 van de richtlijn worden geïmplementeerd,
en afdeling 2 betreffende de informatieverplichtingen van de artikelen 4 tot
en met 7 van de richtlijn. Het gaat daarbij om het privaatrechtelijk effect
dat deze artikelen hebben, zowel op de inhoud van de door de consument te
sluiten kredietovereenkomst als op de vraag of sprake is van een oneerlijke
handelspraktijk, wanneer de informatievoorschriften niet door de kredietgever
in acht zijn genomen. Men zie de artikelen 7:59 en 7:60 en de toelichting
daarbij.
 Voorts is in artikel 7:70 een bepaling opgenomen die correspondeert met
artikel 19 van de richtlijn waarin is bepaald hoe het jaarlijks kostenpercentage
dient te worden berekend. Artikel 7:71 zorgt voor implementatie van artikel
21 van de richtlijn inzake specifieke verplichtingen van de kredietbemiddelaar
tegenover consumenten.
 De slotbepaling die correspondeert met artikel 22 van de richtlijn geeft
aan in hoeverre titel 7.2A van dwingend recht is.
 De plaatsing van de voormelde regeling in Boek 7 ligt voor de hand, nu
de regeling van titel 2A neerkomt op een nieuwe «bijzondere overeenkomst».
Omdat het hier een overeenkomst van financiële aard betreft, die mede
kan strekken ter financiering van bijvoorbeeld een koopovereenkomst is zij
geplaatst na titel 7.1 betreffende koop en titel 7.2 betreffende financiële
zekerheidsovereenkomsten. De plaatsing in Boek 7 brengt mee dat algemene regels
van het contractenrecht uit de Boeken 3 en 6 van toepassing zijn, voor zover
zij met het deel van de richtlijn dat in titel 2A geïmplementeerd is,
te verenigen zijn.
 De voorgestelde regeling volgt zoveel mogelijk letterlijk de bepalingen
van de richtlijn, ook voor wat betreft volgorde en indeling. Dit is wenselijk
omdat de regeling steeds in overeenstemming met de richtlijn dient te worden
uitgelegd. Het is vanuit het oogpunt van consumentenbescherming wenselijk
dat, als er vragen van uitleg aan het Hof van Justitie van de EU moeten worden
gesteld, onmiddellijk duidelijk is op welke punten van de richtlijn uitleg
nodig is. Bij de uitleg van een onderdeel van de regeling is niet alleen de
exacte tekst van de betreffende artikelen van belang. Veelal hangt
de betekenis daarvan ook af van de omringende artikelen.
 De handhaving van titel 7.2A vindt plaats via het privaatrecht. Dit betekent
dat het aan consumenten en kredietaanbieders of kredietbemiddelaars zelf wordt
overgelaten geschillen waarbij de rechten van consumenten in het geding zijn,
op te lossen. Wanneer zij er onderling niet uitkomen, kunnen zij het geschil
voorleggen aan een geschillencommissie – zoals het Klachteninstituut
Financiële Dienstverlening (Kifid) – of de burgerlijke rechter.
Conform het advies van de Raad van State merken wij nog het volgende op over
de klachtenprocedure bij Kifid. Kifid is aangesloten bij FIN-NET, het Europese
samenwerkingsnetwerk voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting met betrekking
tot financiële diensten. Dit is in lijn met artikel 24, tweede lid, van
de richtlijn waar bepaald is dat lidstaten geschilleninstanties aansporen
om grensoverschrijdend samen te werken. Bij grensoverschrijdende geschillen
zal de bevoegde geschilleninstantie vaak gevestigd zijn in het land van de
kredietaanbieder of kredietbemiddelaar. Door de samenwerking binnen FIN-NET
kunnen consumenten in geval van een grensoverschrijdend geschil voor meer
informatie over de geschillenbeslechting door een dergelijke geschilleninstantie
in een andere Europese lidstaat terecht bij de geschilleninstantie in het
eigen land. Daarnaast bestaat de mogelijkheid dat de consument de klacht stuurt
naar de geschilleninstantie in het eigen land, waarna de klacht wordt doorgestuurd
naar de bevoegde instantie in het land van de kredietaanbieder of kredietbemiddelaar.
De geschetste samenwerkingsprocedure draagt er zodoende aan bij dat beslechting
van grensoverschrijdende geschillen over kredietovereenkomsten wordt vergemakkelijkt.
 Aangezien de uit de artikelen 4 tot en met 7 van de richtlijn voorkomende
voorschriften betreffende in reclame en in precontractuele informatie op te
nemen standaardinformatie ook worden geïmplementeerd in de Wft zal ten
aanzien van deze voorschriften naast handhaving via het privaatrecht ook sprake
zijn van handhaving via het bestuursrecht. De bestuursrechtelijke handhaving
vindt plaats door de Autoriteit Financiële Markten (AFM) en richt zich
op het algemene belang van een eerlijke en transparante markt. De consument
komt, wanneer hij op basis van het privaatrecht opkomt tegen inbreuken op
de genoemde regels, op voor zijn individuele belangen.
 Wet op het consumentenkrediet
 Een aantal artikelen van de Wet op het consumentenkrediet moet worden
geschrapt. Deze artikelen omvatten onderwerpen die vallen binnen het bereik
van de richtlijn en die nu geregeld worden in titel 7.2A BW. De nieuwe redactie
van artikel 2 brengt mee dat de overgebleven bepalingen van de Wck hetzelfde
toepassingsgebied krijgen als de bepalingen van titel 7.2A BW. Hierop wordt
een uitzondering gemaakt voor overeenkomsten betreffende effectenkrediet die
nu reeds, op basis van het geschrapte artikel 4 Wck, buiten het toepassingsbereik
van de Wck vallen.
 Verder zullen – door de voorgestelde wijzigingen in artikel 2 Wck –
kredietovereenkomsten met een looptijd korter dan drie maanden onder de artikelen
34 tot en met 36 van de Wck worden gebracht. Dit betekent onder meer dat aanbieders
van zogenaamde «flitskredieten» geen hogere kredietvergoeding
in rekening mogen brengen dan bij of krachtens de Wck is toegestaan.»
 Wet op het financieel toezicht
 In de Wft worden in de eerste plaats voorschriften opgenomen betreffende
de in reclame en precontractuele informatie op te nemen standaardinformatie.
Deze voorschriften zijn gegrond op de artikelen 4 tot en met 7 van de richtlijn.
De Wft bevat op dit moment al bepalingen over deze onderwerpen, het betreft
dus wijzigingen van deze bepalingen.
 Daarnaast wordt ook de verplichting voor de kredietgever om voorafgaand aan het sluiten van de kredietovereenkomst de kredietwaardigheid
van de consument te beoordelen, in de Wft opgenomen (artikel 8 van de richtlijn).
In de Wft is de toegang tot gegevensbanken al geregeld. In de bestaande bepalingen
worden enkele wijzigingen aangebracht (artikel 9 van de richtlijn).
 De exacte inhoud van de informatieverplichtingen en de uitvoeringsvoorschriften
inzake de kredietwaardigheidstoets en de toegang tot gegevensbanken zal nader
worden uitgewerkt in het, op de Wft gebaseerde, Besluit gedragstoezicht financiële
ondernemingen Wft (hierna: Bgfo).
 Handhaving van de in de Wft en in het Bgfo opgenomen voorschriften betreffende
in reclame en precontractuele informatie op te nemen standaardinformatie respectievelijk
de kredietwaardigheidstoets vindt plaats via het bestuursrecht. De AFM is
aangewezen als toezichthouder.
 4. Verhouding tot de richtlijn betaaldiensten
 In verband met het verlenen van betaaldiensten kan het voorkomen dat een
betaalinstelling krediet verleent. Dit kan het geval zijn bij creditcards.
Artikel 16 lid 3 van Richtlijn 2007/64/EG van het Europees Parlement en de
Raad van 13 november 2007 betreffende betaaldiensten in de interne markt
(richtlijn betaaldiensten) geeft de voorwaarden waaraan deze kredietverlening
moet voldoen. In artikel 16 lid 5 van de richtlijn
betaaldiensten is echter bepaald dat andere communautaire of nationale wetgeving
met betrekking tot kredietverlening hierdoor onverlet wordt gelaten. De bepalingen
van dit wetsvoorstel gaan dus voor de bepalingen die zijn opgenomen in het
wetsvoorstel ter implementatie van de richtlijn betaaldiensten.
 5. Gevolgen voor het bedrijfsleven
 1. Inleiding
 In 2008 hebben Nederlandse consumenten volgens de cijfers van het CBS
voor 10,8 miljard euro aan nieuwe consumptieve kredieten afgesloten. Het gemiddelde
bedrag per consumptieve lening is volgens een EIM-onderzoek dat de minister
van Financiën in 2007 heeft laten uitvoeren ongeveer € 15 000.
Dit betekent dat er op jaarbasis 720 000 nieuwe kredieten worden afgesloten.
Daarnaast zijn er ongeveer 100 000 kredieten met een looptijd korter
dan drie maanden waarop de huidige kredietregels nog niet van toepassing zijn,
maar die op basis van dit wetsvoorstel onder het bereik van de in de richtlijn
opgenomen regeling worden gebracht. Hiermee komt het totale aantal nieuwe
consumptieve kredieten op jaarbasis uit op 820 000. Bovendien wordt –
op basis van de artikelen 2 lid 3 j° 6 en 10 lid 5 van de richtlijn –
in dit wetsvoorstel een verlicht regime geïntroduceerd voor kredieten
in de vorm van een geoorloofde debetstand, waarbij is overeengekomen dat de
terzake verschuldigde betaling van de consument op verzoek of binnen een termijn
van één tot drie maanden plaatsvindt. In de praktijk vallen
hoofdzakelijk roodstandfaciliteiten op betalingsrekeningen onder deze categorie
kredieten. Geschat wordt dat per jaar ongeveer 200 000 nieuwe roodstandfaciliteiten
worden aangevraagd bij bestaande betaalrekeningen en 75 000 roodstandfaciliteiten
bij nieuwe betaalrekeningen. Het gaat dus om 275 000 roodstandfaciliteiten.
Naar schatting geldt voor 75 000 roodstanden dat deze binnen één
maand dienen te worden afgelost. Deze categorie roodstanden valt – ingevolge
artikel 2 lid 2, onderdeel e, – buiten het toepassingsbereik van de
richtlijn. Er zal dus naar verwachting sprake zijn van 200 000 roodstandfaciliteiten
waarop het verlichte regime van toepassing is. Onder het verlichte regime
is sprake van minder voorschriften betreffende reclame en precontractuele
informatie (artikelen 4 en 6 van de richtlijn), hoeft minder informatie in
de kredietovereenkomst te worden opgenomen (artikel 10 lid 5 van de richtlijn)
en is het herroepingsrecht (artikelen 14 en 15 lid 1 van de richtlijn) niet
van toepassing.
 Verder geldt dat van de 627 financiële ondernemingen die in Nederland
een vergunning hebben voor het (mede) aanbieden van consumptief krediet, ongeveer
70 ook daadwerkelijk van deze vergunning gebruik maken. Daarnaast zijn er
6450 bemiddelaars in consumptief krediet op de Nederlandse markt actief.
 Uit deze cijfers blijkt dat de markt voor consumptief krediet omvangrijk
is en dat de nieuwe regeling het niveau van consumentenbescherming in belangrijke
mate zal doen toenemen. Naast de grote groep consumenten, zullen ook een flink
aantal financiële ondernemingen en bemiddelaars in financiële diensten
en producten te maken krijgen met deze nieuwe regeling. Zij zullen hun bedrijfsprocessen
hierop moeten aanpassen.
 In deze paragraaf worden de nalevingskosten weergegeven als gevolg van
de implementatie van de richtlijn consumentenkrediet in dit wetsvoorstel en
de daarop gebaseerde lagere regelgeving. De nalevingskosten kunnen worden
uitgesplitst in administratieve lasten en overige nalevingskosten. Onder administratieve
lasten worden verstaan de kosten die het bedrijfsleven moet maken om te voldoen
aan informatieverplichtingen aan de overheid voortvloeiend uit wet- en regelgeving.
De overige nalevingskosten bestaan uit andere kosten die het bedrijfsleven
moet maken om aan de inhoudelijke verplichtingen te voldoen die wet- en regelgeving
stellen. Hierbij kan worden gedacht aan informatieverplichtingen aan consumenten.
Administratieve lasten worden niet door dit wetsvoorstel geïntroduceerd.
 2. Nalevingskosten op verschillende onderdelen van
de richtlijn
 
 Artikel 4 van de richtlijn (in reclame op te nemen
standaardinformatie): De nieuwe eisen die ingevolge artikel 4 van
de richtlijn worden gesteld ten aanzien van de kenmerken van het krediet zijn
op onderdelen anders, maar niet zwaarder dan de huidige eisen op basis van
de Wft en het Bgfo. De nieuwe regels zullen weliswaar tot aanpassing van de
reclames nopen, maar dit geschiedt ook thans al regelmatig doordat kredietgevers
reclames steeds actualiseren. Om die reden kan niet worden geconcludeerd dat
uit de implementatie van artikel 4 noemenswaardige nalevingskosten voortvloeien.
De kosten de voortvloeien uit de voorschriften inzake de berekening van het
jaarlijks kostenpercentage worden meegenomen in de nalevingskosten met betrekking
tot de precontractuele informatie.
 
 
 Artikelen 5 en 6 van de richtlijn (precontractuele
informatie): Deze bepalingen zullen naar verwachting de meeste nalevingskosten
veroorzaken in dit wetsvoorstel. Allereerst vergen deze bepalingen een éénmalige
investering van alle kredietaanbieders en -bemiddelaars om de bedrijfssystemen –
waaronder automatiseringssystemen – zodanig aan te passen dat de in
artikel 5 van de richtlijn voorgeschreven standaardinformatie bij elke nieuwe
kredietverlening eenvoudig kan worden verstrekt. Hieronder valt ook de toepassing
van de formule die in gevolge artikel 19 van de richtlijn en bijlage I bij
de richtlijn moet worden gebruikt voor de berekening van het jaarlijks kostenpercentage.
Daarnaast zijn er extra structurele nalevingskosten omdat de precontractuele
informatie gedeeltelijk toegesneden moet zijn op de voorkeuren van de consument
(artikelen 5 en 6 lid 1).
 De éénmalige kosten zullen per onderneming aanzienlijk kunnen
verschillen, omdat de kosten voor aanpassing van de bedrijfssystemen mede
afhankelijk zijn van de grootte van de onderneming. Daarnaast zal het veelal
voorkomen dat bijvoorbeeld kredietbemiddelaars gebruik kunnen maken van systeemaanpassingen
van kredietaanbieders. Ook verschilt het per onderneming of er veel kredietaanvragen
worden afgewezen. Afwijzingen zullen vaak het gevolg zijn van de kredietwaardigheidstoets, derhalve wordt ervan uitgegaan dat de kredietaanbieder
of -bemiddelaar in die gevallen geen precontractuele informatie hoeft op te
stellen. De gemiddelde kosten voor aanpassing van de systemen worden geschat
op € 20 000 waarbij geen onderscheid wordt gemaakt tussen toepassing
van artikel 5 of 6 van de richtlijn. Dit is een ruime schatting, zodat
er ook een marge is voor eventuele kosten die gemaakt worden met betrekking
tot afgewezen aanvragen. De totale éénmalige nalevingskosten
worden daarmee geschat op (70 x € 20 000) + (6450 x€ 20 000)
= € 130 400 000.
 Voor het bepalen van de stijging van de structurele nalevingskosten dienen
de kosten die worden gemaakt voor het maken van de standaardinformatie voor
een consument te worden vergeleken met de kosten die worden gemaakt voor het
huidige kredietprospectus dat op basis van het huidige artikel 4:33 Wft alleen
op verzoek van de consument hoeft te worden verstrekt. Uitgaande van een half
uur extra tijd per kredietverstrekking en een uurtarief voor de betreffende
medewerker van € 37,- (het standaard uurtarief voor middelbaar opgeleid
personeel) komen de jaarlijkse nalevingskosten uit op 0,5 x 720 000 X € 37
= € 13 320 000.
 
 Bij krediet in de vorm van een roodstandfaciliteit is de verplichting
tot het verschaffen van precontractuele informatie beperkter (artikelen 6
j° 2 lid 3 van de richtlijn). Bovendien heeft de kredietaanbieder ofbemiddelaar
daarbij niet de verplichting, maar de keuze om al dan niet gebruik te maken
van het Europese standaardformulier dat is opgenomen in bijlage II van de
richtlijn.
 Het kan hier gaan om het verlicht regime van artikel 6 lid 1 tot en met
4 van de richtlijn of het nog lichtere regime op grond van artikel 6 lid 5
van de richtlijn. Bij berekening hiervan wordt uitgegaan van gemiddeld een
kwartier die de betreffende medewerker eraan besteedt. De jaarlijkse nalevingskosten
komen dan uit op 0,25 x 275 000 X € 37 = € 2 543 750.
 
 
 Artikel 8 van de richtlijn (toetsing kredietwaardigheid): De implementatie van dit artikel uit de richtlijn, brengt alleen
een verandering mee ten aanzien van kredieten met een looptijd korter dan
drie maanden, omdat de kredietgever bij het verstrekken van deze kredieten
op basis van de huidige wetgeving nog niet verplicht is een kredietwaardigheidstoets
te verrichten. Het betreffen de hierboven genoemde 100 000 kredieten
met een looptijd korter dan drie maanden waarop de huidige kredietregels nog
niet van toepassing zijn, maar die op basis van dit wetsvoorstel volledig
onder het bereik van de in de richtlijn opgenomen regeling worden gebracht
en de 200 000 kredieten in de vorm van een roodstandfaciliteit, waarop
een verlicht regime zal worden toegepast. Geschat wordt dat uitvoering van
de kredietwaardigheidstoets ongeveer drie kwartier in beslag neemt, waardoor
de totale jaarlijkse nalevingskosten op dit onderdeel uitkomen op 0,75 X 300 000
x € 37 = € 8 325 000.
 Deze kredietwaardigheidstoets is niet van toepassing op roodstandfaciliteiten
die op 11 juni 2010 reeds lopen. De systeemaanpassingen zullen marginaal
zijn, omdat de meeste aanbieders van roodstanden bijna altijd ook regulier
consumptief krediet aanbieden en daarom al beschikken over de middelen en
procedures om de kredietwaardigheidstoets uit te voeren. Eenmalige nalevingskosten
zijn dientengevolge op dit onderdeel niet van toepassing.
 
 
 Artikelen 10 tot en met 16 (voorschriften betreffende
de overeenkomst en informatieverplichtingen na de totstandkoming van de kredietovereenkomst): De implementatie van de artikelen 10 tot en met 12 uit de richtlijn,
vergt een éénmalige investering van alle kredietaanbieders om
de bedrijfssystemen zodanig aan te passen dat voldaan wordt aan de nieuwe
eisen ten aanzien van de vorm en de inhoud van de standaardkredietovereenkomsten,
alsmede aan de nieuwe informatieverplichtingen gedurende de looptijd
van een consumentenkrediet. Geschat wordt dat de totale nalevingskosten voor
deze onderdelen van de richtlijn zullen uitkomen op 70 x € 10 000
= € 70 000.
 Voorts brengt de implementatie van de artikelen 13 tot en met 16 mee dat
kredietaanbieders de bedrijfssystemen zullen moeten afstemmen op de nieuwe
regels inzake de mogelijkheid van consumenten om een kredietovereenkomst tussentijds
op te zeggen of binnen veertien dagen na de sluiting te herroepen. Geschat
wordt dat de totale nalevingskosten voor dit onderdeel eveneens zullen uitkomen
op 70 x € 10 000 = € 70 000.
 6. Marktconsultaties
 Een conceptversie van dit wetsvoorstel is in de voorbereidingsfase ter
consultatie op de websites van de Ministeries van Justitie en Financiën
geplaatst. Verschillende partijen – waaronder organisaties van kredietaanbieders
en kredietbemiddelaars – de AFM en een enkele particulier – hebben
gebruik gemaakt van de mogelijkheid om opmerkingen te maken en suggesties
te doen. Als resultaat van deze consultatie is – voorzover mogelijk
binnen de ruimte die de richtlijn biedt – de toelichting verduidelijkt.
Zo zijn een aantal definities nader toegelicht in dit wetsvoorstel. Het betreft
bijvoorbeeld het begrip geruime tijd en het begrip onbetekenende kosten.
 Daarnaast heeft de consultatie aanleiding gegeven om voor overeenkomsten
betreffende effectenkrediet een maatwerkregeling te treffen. Uitgangspunt
daarbij was om de belangrijke beschermingsaspecten uit de richtlijn ook toe
te passen op overeenkomsten betreffende effectenkrediet, terwijl tegelijkertijd
rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van dit krediet. Voor
de toelichting hierop verwijzen we naar de toelichting bij de artikelen 7:59
lid 2, 60 lid 2, 61 lid 7, 66 lid 7 en 67 lid 4. Opgemerkt moet worden dat
in het kader van deze regeling onder overeenkomsten betreffende effectenkrediet
uitsluitend worden verstaan overeenkomsten waarbij tegen onderpand van een
effectenportefeuille een doorlopend krediet wordt verleend waarmee de consument
transacties kan verrichten in financiële instrumenten en waarbij de kredietgever
betrokken is.
 Verder heeft de consultatie ertoe geleid dat wordt voorgesteld om gebruik
te maken van de mogelijkheid die artikel 16 lid 4 van de richtlijn biedt om
de kredietgever toe te staan om in uitzonderlijke gevallen een hogere vergoeding
bij vervroegde aflossing in rekening te brengen dan is voorgeschreven in artikel
16 lid 2 van de richtlijn (artikel 7:68 BW). Deze hogere vergoeding wordt
gerechtvaardigd geacht bij kredieten boven € 75 000.
 ARTIKELEN
 Artikel I
 Onderdeel A
 Artikel 7:57
 In artikel 7:57 zijn definitiebepalingen opgenomen van begrippen die in
de nieuwe titel voorkomen of hiervoor relevant zijn.
 De definitiebepalingen komen niet altijd woordelijk overeen met de definitiebepalingen
van artikel 1:1 van de Wft. Artikel 1:1 Wft bevat nu reeds definitiebepalingen
voor onder meer de begrippen «aanbieder», «aanbieden», «bemiddelaar»
en «bemiddelen». Deze begrippen hebben gelet op het feit dat het
toepassingsgebied van de Wft zich uitstrekt over de hele financiële markt,
een bredere strekking dan de definitiebepalingen die zijn opgenomen in artikel
3 van de richtlijn en waarvan het toepassingsgebied zich niet verder uitstrekt
dan de markt voor consumentenkrediet. Bij de implementatie van
de richtlijn in de Wft diende hiermee rekening gehouden te worden. Daarentegen
kon in artikel 7:57 BW worden aangesloten bij de definitiebepalingen zoals
deze in artikel 3 van de richtlijn zijn opgenomen. Zoals in de aanhef van
artikel 7:57 BW tot uiting is gebracht, gelden deze definitiebepalingen uitsluitend
voor titel 7.2A en zijn zij daarmee – net als in de richtlijn –
slechts van toepassing op het terrein van het consumentenkrediet.
 De meeste definitiebepalingen spreken voor zich, daarom zal alleen nog
worden ingegaan op de onderdelen c, d, f, g, i, k en n waarin de begrippen «kredietovereenkomst», «geoorloofde
debetstand op een rekening», «kredietbemiddelaar», «totale
kosten van het krediet voor de consument», «jaarlijks kostenpercentage», «vaste
debetrentevoet» en «gelieerde kredietovereenkomst» worden
gedefinieerd.
 Onderdeel c (kredietovereenkomst)
 Onder het bereik van het begrip «kredietovereenkomst» vallen niet overeenkomsten voor het op continue basis verlenen
van diensten of voor de levering van gelijksoortige goederen, waarvoor de
consument in termijnen betaalt. Het gaat dan bijvoorbeeld om een verzekeringscontract
waarbij de premie in maandelijkse termijnen wordt voldaan. De bij deze overeenkomsten
betrokken belangen van de contractsluitende partijen, de op de overeenkomsten
van toepassing zijnde voorwaarden en de wijze van uitvoering verschillen sterk
van de onder de richtlijn vallende kredietovereenkomsten. Daarom zijn deze
overeenkomsten in de definitie van «kredietovereenkomst» in artikel
3, onderdeel c, van de richtlijn uitdrukkelijk uitgezonderd. Men zie ook overweging
12 van de preambule van de richtlijn. In artikel 7:57 lid 1, onderdeel c,
is deze uitzondering overgenomen.
 Onderdeel d (geoorloofde debetstand op een rekening)
 Ten aanzien van het begrip «geoorloofde debetstand op een rekening»
merken wij op dat onder «rekening» niet alleen dient te worden
verstaan een betaalrekening bij een bank, maar bijvoorbeeld ook rekeningen
bij postorderbedrijven of online-shops. Onder «rekening» valt
ook een aan een creditcard gekoppelde bankrekening.
 Onder het begrip «geoorloofde debetstand op een rekening»
vallen niet de standaardkredieten met een korte looptijd, waarbij geringe
bedragen (bijvoorbeeld € 150 of € 500) voor enkele weken
worden geleend (zoals «flitskrediet»).
 Onderdeel f (kredietbemiddelaar)
 In de definitiebepaling van het begrip «kredietbemiddelaar»
moet bij de in het tweede onderdeel beschreven situatie worden gedacht aan
het geval dat bijstand wordt verleend ter zake van een kredietovereenkomst
die de bemiddelaar niet zelf aan de consument heeft aangeboden of voorgesteld.
Overigens worden organisaties of bedrijven die toestaan dat hun identiteit
wordt gebruikt voor het aanprijzen van kredietproducten en die deze producten
ook aan hun leden mogen aanbevelen, in het kader van dit wetsvoorstel niet
als kredietbemiddelaars beschouwd (overweging 16 van de preambule). Hierbij
moet gedacht worden aan warenhuizen die klanten de mogelijkheid bieden om
bij hen een naar het warenhuis vernoemde creditcard aan te vragen. De creditcard
wordt vervolgens niet verstrekt door het warenhuis zelf, maar door een creditcardmaatschappij. 
 Onderdelen g, k en n (totale kosten van het krediet voor
de consument, vaste debetrentevoet, gelieerde kredietovereenkomst)
 Deze drie definitiebepalingen dienen gelezen te worden in samenhang met
respectievelijk het tweede, vierde en vijfde lid. In verband met de leesbaarheid
zijn de in artikel 3, onderdelen g, k en n, van de richtlijn opgenomen begripsbepalingen
in artikel 7:57 opgeknipt en deels ondergebracht in voornoemde leden.
 Ten aanzien van de definitiebepaling van het begrip «vaste debetrentevoet»
(onderdeel k) merken wij op dat in deze bepaling onder «debetrente»
dient te worden verstaan de effectieve rente, namelijk de rente die de consument
feitelijk betaalt. In artikel 7:61 lid 2, onderdeel j, en lid 3 is voorgeschreven
dat in de kredietovereenkomst een aflossingstabel moet worden opgenomen. In
de aflossingstabel moet elke periodieke betaling uitgesplitst worden in:
 – afgelost kapitaal,
 – op basis van de debetrentevoet berekende rente, en
 – in voorkomend geval, bijkomende kosten.
 Aangezien onder rente dient te worden verstaan de effectieve rente, zal
bij de berekening hiervan rekening moeten worden gehouden met het «rente
op rente effect». Dit betekent dat bij de berekening van de rente niet
slechts moet worden uitgegaan van de verschuldigde rente over het oorspronkelijk
verstrekte kredietkapitaal, maar ook begrepen moet worden de rente over de
tijdens de looptijd van het krediet verschuldigde rente.
 In lid 2 is bepaald dat de totale kosten van het krediet, bedoeld in lid
1, onderdeel g, ook de kosten omvatten van nevendiensten met betrekking tot
het consumentenkrediet voorzover deze nevendiensten voor de verkrijging van
het consumentenkrediet verplicht zijn. In sommige gevallen is om een krediet
te kunnen krijgen bijvoorbeeld vereist dat de consument beschikt over een
(aanvullende) arbeidsongeschiktheidsverzekering. Indien de consument nog geen
(aanvullende) arbeidsongeschiktheidsverzekering heeft, zal hij deze dus moeten
afsluiten alvorens hij het consumentenkrediet kan verkrijgen. Doet hij dit
bij de kredietgever gelijktijdig bij het aangaan van de kredietovereenkomst,
dan dienen de met die verzekering verband houdende kosten ingevolge artikel
7:57 lid 1, onderdeel g, en lid 2, meegerekend te worden bij de berekening
van de totale kosten van het krediet. Gaat het om een verzekering bij een
andere aanbieder, dan hoeft de kredietgever de daarmee verband houdende kosten
alleen mee te nemen bij de berekening van de totale kosten indien hij weet
hoe hoog die kosten zijn. Weet hij dit niet, dan kan hij volstaan met de vermelding
dat een verzekering moet worden afgesloten en dat daarmee kosten samenhangen.
In artikel 4 lid 3 van de richtlijn is verder bepaald dat deze kosten van
nevendiensten niet bij de berekening van de totale kosten van het krediet
in het kader van de vermelding daarvan in de reclame, hoeven te worden meegenomen
als de precieze hoogte daarvan nog niet kan worden vastgesteld. Dit geval
doet zich voor wanneer de hoogte van de kosten afhankelijk is van de individuele
omstandigheden van de consument. In de reclame moet dan wel vermeld worden
dat afhankelijk van de individuele situatie van de consument, het krediet
nog andere kosten zal meebrengen. Op basis van artikel 33 onderdeel b van
de Wck zijn koppelverkopen niet toegestaan. Van een koppelverkoop is sprake
wanneer een consument bij het aangaan van een consumentenkrediet verplicht
wordt een andere overeenkomst aan te gaan, zonder dat hem daarbij duidelijk
wordt gemaakt dat hij zelf mag bepalen met welke aanbieder dit gebeurt. Het
wetsvoorstel brengt geen verandering in het verbod op koppelverkopen. Dit
betekent dat in lid 2 onder «de kosten van nevendiensten met betrekking
tot het consumentenkrediet» moeten worden verstaan, de kosten die de
consument maakt voor de aanschaf van een nevendienst die verplicht is in het
kader van het verkrijgen van het krediet, maar die hij naast
het consumentenkrediet vrijwillig bij de kredietgever of een derde afneemt.
 Onderdeel i (jaarlijks kostenpercentage)
 In artikel 3, onderdeel i, van de richtlijn is bepaald dat onder het begrip «jaarlijks
kostenpercentage» wordt verstaan de totale kosten van het krediet voor
de consument, uitgedrukt in een percentage op jaarbasis van het totale kredietbedrag.
Aan het slot van artikel 3, onderdeel i, van de richtlijn is bepaald dat indien
van toepassing, de totale kosten van het krediet vermeerderd dienen te worden
met de kosten bedoeld in artikel 19 lid 2 van de richtlijn. Met de laatstgenoemde
kosten wordt gedoeld op de kosten die in rekening worden gebracht voor het
beheer van een betaalrekening die verplicht moet worden aangehouden en waarop
zowel betalingen als kredietopnemingen worden geboekt, de kosten voor het
gebruik van een betaalmiddel waarmee zowel betalingen als kredietopnemingen
kunnen worden verricht, en de overige kosten voor betalingsverrichtingen.
De kosten van betaalrekeningen, betaalpassen en dergelijke hoeven niet te
worden meegenomen bij de bepaling van het jaarlijks kostenpercentage wanneer
de opening van de rekening facultatief is. Dat wil zeggen dat het niet verplicht
is een betaalrekening bij de betreffende bank te openen maar de mogelijkheid
bestaat de geldsom op een rekening bij een andere bank te laten storten.
 Dit uit de artikelen 3 j° 19 lid 2 van de richtlijn afkomstige voorschrift
is ondergebracht in artikel 7:57 lid 3. In de in artikel 7:57 lid 1, onderdeel
i, opgenomen definitie van het begrip «jaarlijks kostenpercentage»
wordt hiernaar verwezen.
 De in de bijlage bij de richtlijn opgenomen formule voor de berekening
van het jaarlijks kostenpercentage wordt overgenomen in het Bgfo. In de nota
van toelichting bij die wijziging van het Bgfo worden een aantal rekenvoorbeelden
opgenomen. Ter nadere toelichting van de in artikel 7:57 lid 1, onderdeel
i, BW opgenomen definitie van het begrip «jaarlijks kostenpercentage»
merken wij het volgende op. In het jaarlijks kostenpercentage hoeven mogelijke
boetes bij niet-aflossing van bijvoorbeeld een creditcard – die ingevolge
artikel 7:61 lid 2, onderdeel m, wel in de kredietovereenkomst moeten worden
vermeld – niet te worden meegenomen (artikel 19, tweede lid, eerste
volzin, van de richtlijn). Voorts hoeft een wijziging in het jaarlijks kostenpercentage
gedurende de looptijd van een kredietovereenkomst niet aan de consument gecommuniceerd
te worden. Wel moet in de precontractuele informatie in algemene zin worden
vermeld onder welke voorwaarden het jaarlijks kostenpercentage kan wijzigen
(bijlage I bij de richtlijn). Hetzelfde geldt voor wijzigingen in de debetrentevoet
die zich gedurende de looptijd van de kredietovereenkomst voordoen (artikel
7:62).
 Onderdelen o, p, q, r en s (overeenkomst betreffende effectenkrediet,
effectenportefeuille, financieel instrument, dekkingspercentage en spreidingseis)
 In artikel 7:57 lid 1, onderdeel o, wordt de overeenkomst betreffende
effectenkrediet gedefinieerd als een overeenkomst waarbij tegen onderpand
van een effectenportefeuille een doorlopend krediet wordt verleend of toegezegd,
inhoudende dat de consument op verschillende tijdstippen geldsommen kan opnemen,
voor zover het uitstaande saldo een bepaalde kredietlimiet niet overschrijdt.
Naar aanleiding van het advies van de Raad van State is aan deze omschrijving
nog toegevoegd, dat het ook steeds moet gaan om een krediet waarmee de consument
transacties kan verrichten in financiële instrumenten waarbij de kredietgever
betrokken is. Gelet hierop wordt in artikel 7:61 lid 7, onderdeel a, BW voorgeschreven
dat in de overeenkomst wordt vermeld dat het krediet door de consument kan worden aangewend voor transacties in financiële instrumenten.
De betrokkenheid van de kredietgever zal zich in de praktijk vooral uiten
in het verlenen van een kredietfaciliteit op een effectenrekening bij de kredietgever
die door de consument wordt gebruikt bij het verrichten van transacties in
financiële instrumenten, dan wel door de betrokkenheid van de kredietgever
bij de aan- en verkoop van financiële instrumenten of de afwikkeling
daarvan. De betrokkenheid strekt niet zo ver dat van de kredietgever wordt
verwacht dat hij gedurende de looptijd van de kredietovereenkomst controleert
waaraan de consument het krediet besteedt.
 Voor de overeenkomsten betreffende effectenkrediet die voldoen aan de
in artikel 7:57 lid 1, onderdeel o, gehanteerde definitie geldt de regeling
die is neergelegd in de artikelen 7:59 lid 2, 60 lid 2, 61 lid 7, 64, 66 lid
7 en 67 lid 4 BW. Deze regeling wijkt op een aantal onderdelen af van de in
de richtlijn opgenomen regeling. Een overeenkomst waarbij tegen onderpand
van een effectenportefeuille krediet wordt verleend, dat door de consument
wordt gebruikt voor een ander doel dan de financiering van transacties in
financiële instrumenten, valt niet onder de in artikel 7:57 lid 1, onderdeel
o, gehanteerde definitie. Dit is bijvoorbeeld het geval wanneer de consument
duidelijk laat blijken dat hij het krediet gaat aanwenden voor de aanschaf
van een auto. Hetzelfde geldt wanneer het krediet wel wordt aangewend voor
de financiering van transacties in financiële instrumenten, maar de kredietgever
niet betrokken is bij deze transacties. Op deze overeenkomsten is het deel
van de richtlijn dat in titel 7.2A BW is geïmplementeerd van toepassing.
Voor een nadere toelichting hierop verwijzen wij in de eerste plaats naar
de toelichting bij artikel 7:58 BW waarin het toepassingsbereik van titel
7.2A BW is geregeld.
 De definitiebepalingen die zijn opgenomen in artikel 7:57 lid 1, onderdelen
p tot en met s, BW strekken ter verduidelijking van de in de artikelen 7:59
lid 2, 60 lid 2, 61 lid 7, 64, 66 lid 7 en 67 lid 4 BW opgenomen aparte regeling
voor overeenkomsten betreffende effectenkrediet die voldoen aan de in artikel
7:57 lid 1, onderdeel o, BW gehanteerde definitie.
 Artikel 7:58
 In artikel 2 lid 1 van de richtlijn is bepaald dat de richtlijn van toepassing
is op kredietovereenkomsten. Deze bepaling is – ter aanduiding van het
toepassingsbereik van titel 7.2A BW – overgenomen in artikel 7:58 lid
1.
 Artikel 2 lid 2 van de richtlijn sluit een aantal categorieën kredietovereenkomsten
van het toepassingsbereik van de richtlijn uit. Artikel 2 lid 2 van de richtlijn
laat de mogelijkheid open dat de lidstaten in de nationale wet bepalen dat
de bepalingen van de richtlijn toch op die kredietovereenkomsten van toepassing
zijn (overweging 10 van de preambule). Vanuit de optiek van consumentenbescherming
vinden wij het ten aanzien van een aantal categorieën kredietovereenkomsten,
die worden genoemd in artikel 2 lid 2 van de richtlijn, wenselijk als de consument
daarbij de in de richtlijn voorziene aanvullende bescherming wordt geboden.
Dit geldt met name voor:
 – kredietovereenkomsten waarbij krediet wordt verleend voor een
totaalbedrag van minder dan € 200 of meer dan € 75 000
(artikel 2 lid 2, onderdeel c, van de richtlijn), en
 – kredietovereenkomsten die worden gesloten met beleggingsondernemingen
of banken, waarbij een consument transacties kan verrichten betreffende bepaalde
financiële instrumenten en waarbij de beleggingsonderneming of de bank
die het krediet verleent bij deze transacties is betrokken (artikel 2 lid
2, onderdeel h, van de richtlijn).
 Voor de eerst genoemde categorie kredietovereenkomsten geldt – ook
vanuit het oogpunt van het tegengaan van overkreditering – dat de consument
evenveel baat heeft bij de in de richtlijn geboden bescherming bij een krediet
van meer dan € 75 000 als bij bijvoorbeeld een lening van € 74 500.
 Bij de tweede categorie kredietovereenkomsten is sprake van een consument die met geleend geld financiële instrumenten, zoals aandelen
en obligaties, koopt. Bij dergelijke kredietovereenkomsten spelen voor de
consument meerdere financiële risico’s. Wij hechten er aan dat
ook deze kredietverlening met waarborgen wordt omkleed. Wij stellen daarom
voor de uitsluitingen van artikel 2 lid 2, onderdelen c en h, van de richtlijn
niet over te nemen, zodat beide categorieën kredietovereenkomsten onder
het bereik van de regeling van de richtlijn komen te vallen.
 Onder het bereik van de uitsluiting van artikel 2 lid 2, onderdeel h,
van de richtlijn vallen ook overeenkomsten betreffende effectenkrediet. Hierbij
gaat het om een kredietovereenkomst waarbij aan de consument tegen onderpand
van een effectenportefeuille een doorlopend krediet wordt verleend die hij
kan gebruiken voor de financiering van transacties in financiële instrumenten
waarbij de kredietgever betrokken is. Ook voor deze kredietovereenkomsten
geldt dat wij het wenselijk achten als belangrijke beschermingsaspecten uit
de richtlijn hiervoor zouden gelden. Tegelijkertijd dient echter rekening
te worden gehouden met de specifieke kenmerken van dit krediet waardoor volledige
toepassing van de in de richtlijn opgenomen regeling niet mogelijk is. Daarom
hebben wij er in de artikelen 7:59 lid 2, 60 lid 2, 61 lid 7, 64, 66 lid 7
en 67 lid 4 BW voor gekozen voor overeenkomsten betreffende effectenkrediet
een maatwerkregeling te treffen. De richtlijn staat hieraan niet in de weg.
 De uitsluitingen die wel geheel of ten dele uit de richtlijn worden overgenomen,
betreffen in de eerste plaats:
 – kredietovereenkomsten die gewaarborgd worden door een hypotheek
of door een andere vergelijkbare zekerheid op een registergoed, dan wel door
een recht op een registergoed (hypothecaire kredieten) (artikel 2 lid 2, onderdeel
a, van de richtlijn), en
 – kredietovereenkomsten voor het verkrijgen of het behouden van
eigendomsrechten betreffende grond of een bestaand of gepland gebouw (artikel
2 lid 2, onderdeel b, van de richtlijn).
 Deze nauw met elkaar verband houdende uitsluitingen hebben betrekking
op registergoederen, met name onroerende zaken en de rechten daarop. De uitsluiting
van de laatst genoemde categorie kredietovereenkomsten is zonder meer overgenomen
in artikel 7:58 lid 2, onderdeel b. Bij het hypothecair krediet hebben wij
gekozen voor bestendiging van het huidige beschermingsniveau op basis van
de Wck. Dit leidt ertoe dat de uitsluiting van artikel 2 lid 2, onderdeel
a, van de richtlijn ten dele wordt overgenomen. In artikel 7:58 lid 2, onderdeel
a, is bepaald dat hypothecaire kredieten worden uitgesloten van de toepassing
van het deel van de richtlijn dat in titel 7.2A BW is geïmplementeerd,
wanneer de hypothecaire financiering plaatsvindt op voor een dergelijke financiering
door de betrokken kredietgever gebruikelijke voorwaarden. Dit houdt in dat
de financiering moet zijn verstrekt overeenkomstig de Gedragscode Hypothecaire
Financiering, waarin onder meer bepalingen betreffende de gebruikelijke wijze
van berekening van rente en kosten zijn opgenomen. Indien dit niet het geval
is, valt het hypothecair krediet onder het bereik van titel 7.2A BW. Bij de
totstandkoming van een overeenkomst betreffende hypothecair krediet dient
altijd een notaris te worden ingeschakeld. Deze zal steeds moeten nagaan of
de bij de lening gehanteerde voorwaarden gebruikelijk zijn krachtens de gedragscode
en, als zij dat niet zijn, partijen erop moeten wijzen dat de regels van titel
7.2A van toepassing zijn. Zoals is opgemerkt, geldt nu al een soortgelijke
regeling op basis van artikel 4, eerste lid, onderdeel f, van de Wck. In de
praktijk is gebleken dat deze regeling goed werkt en de consument voldoende
bescherming biedt. Er is dan ook geen reden om dit te veranderen. Bij het
voorgaande moet worden bedacht dat hypothecair krediet ter financiering van
het verkrijgen van een woning, een bedrijfsruimte of een ander gebouw al onder
de in artikel 7:58 lid 2, onderdeel b, uitgezonderde kredietovereenkomsten
valt.
 Ten aanzien van de uitsluiting van artikel 2 lid 2, onderdeel d, van de
richtlijn betreffende huur- of leasingovereenkomsten die geen verplichting
tot aankoop van het gehuurde of geleasde object omvatten, en
die is overgenomen in artikel 7:58 lid 2, onderdeel c, merken wij nog het
volgende op. Veel overeenkomsten van financiële lease, die een zeker
kredietelement inhouden, bevatten geen verplichting tot aankoop, maar een
bevoegdheid tot aankoop tegen een symbolisch bedrag, bijvoorbeeld€ 1.
Naar Nederlands recht is dan sprake van huurkoop zoals door de rechtspraak wordt afgeleid uit de strekkingsbepaling van artikel
7A:1576 lid 3. Dat betekent dat geen sprake is van huur of met huur gelijk
te stellen lease als bedoeld in de uitsluiting van artikel 2 lid 2, onderdeel
c, van de richtlijn. Daarmee is rekening gehouden door dit in artikel 7:58
lid 2, onderdeel c, sub 2, expliciet te bepalen.
 Voor de in artikel 7:58 lid 2, onderdelen d tot en met j – overeenkomstig
artikel 2 lid 2, onderdelen e, f, g, i, j, k en l van de richtlijn –
uitgesloten kredietovereenkomsten geldt dat de in de richtlijn opgenomen regeling
hierop niet goed aansluit. Zo geldt voor deze overeenkomsten dat de voorschriften
betreffende de precontractuele informatie en de inhoud van het contract te
ver zouden strekken of in verband met andere van toepassing zijnde wetgeving
overbodig zouden zijn. Verder is toepassing van de bepalingen inzake de mogelijkheid
van tussentijdse opzegging en het recht op ontbinding in het kader van deze
overeenkomsten niet gepast. Het betreft hier:
 – kredietovereenkomsten in de vorm van een geoorloofde debetstand
op een rekening die binnen een maand dient te worden terugbetaald en kredietovereenkomsten
waarbij krediet wordt verleend zonder dat hiervoor rente of andere kosten
in rekening worden gebracht of waarbij het krediet binnen drie maanden moet
worden terugbetaald en slechts onbetekenende kosten in rekening worden gebracht
(onderdelen d en e);
 – kredieten die van overheidswege of door een werkgever worden verstrekt
tegen voorwaarden die gunstiger zijn dan op de markt gebruikelijk is (onderdelen
f en j), en
 – kredietovereenkomsten die tot stand komen naar aanleiding van
een geschilbeslechting of waarbij kosteloos uitstel van betaling wordt verleend
op een bestaande schuld (onderdelen g en h).
 Voor kredietovereenkomsten in de vorm van een geoorloofde debetstand op
een rekening (onderdeel d) geldt dat de thans in voorbereiding zijnde wet
tot wijziging van de Wet op het financieel toezicht, het Burgerlijk Wetboek
en de Wet inzake geldtransactiekantoren en intrekking van de Wet op het grensoverschrijdend
betalingsverkeer ter implementatie van richtlijn nr. 2007/64/EG betreffende
betalingsdiensten in de interne markt (Pb EU L 319) hier al in een regeling voorziet. Daarnaast merken wij op dat voor
kredietovereenkomsten in de vorm van een geoorloofde debetstand op een rekening
die op verzoek of binnen drie maanden dienen te worden terugbetaald, ingevolge
lid 3 een verlicht toepassingsregime geldt. Bij de bepaling of sprake is van
de hier bedoelde kredietvorm is het criterium van drie maanden doorslaggevend.
Het is de bedoeling dat alleen kortlopende kredieten op een betaalrekening
onder het verlicht regime vallen. Op deze overeenkomsten zijn – kort
gezegd – wel van toepassing:
 – de uit artikel 4 lid 1, onderdelen a tot en met c, en 6 van de
richtlijn voortvloeiende voorschriften betreffende reclame en precontractuele
informatie (artikelen 7:59 en 60);
 – de bepalingen betreffende vorm en inhoud van de consumentenkredietovereenkomst
(artikel 7:61 lid 1, 5 en 6), en
 – enkele rechten die de consument tijdens de looptijd van de kredietovereenkomst
heeft, waaronder het recht om door middel van rekeningafschriften op de hoogte
te worden gehouden van bepaalde informatie betreffende onder meer het uitstaande
kredietsaldo en de rente die daarover wordt berekend (artikel 7:63) en het
recht om tussentijds af te lossen (artikel 7:66). 
 Niet van toepassing zijn onder andere de bepalingen inzake het recht van
tussentijdse opzegging (artikel 7:64) en het recht van ontbinding binnen veertien
dagen na sluiting van de overeenkomst (artikel 7:65).
 Bij kredietovereenkomsten waarbij krediet wordt verleend zonder dat hiervoor
rente of andere kosten in rekening worden gebracht, moet vooral gedacht worden
aan koop op rekening of op afbetaling (onderdeel d). En bij de uitsluiting
betreffende kredietovereenkomsten waarbij het krediet binnen drie maanden
moet worden terugbetaald en waarvoor slechts onbetekenende kosten in rekening
worden gebracht (onderdeel e), dient bedacht te worden dat het criterium «tegen
onbetekenende kosten» meebrengt dat «flitskredieten», waarbij
geringe bedragen (bijvoorbeeld € 150 tot € 500) voor enkele
weken worden geleend, hier niet onder vallen. Bij deze kredieten worden immers
aanzienlijke kosten in rekening gebracht.
 De uitsluiting in artikel 7:58 lid 2, onderdeel f, betreffende kredieten
die door een werkgever worden verstrekt tegen voorwaarden die gunstiger zijn
dan op de markt gebruikelijk is, sluit aan bij een bestaande praktijk waarin
werkgevers hun werknemers met financiële problemen kunnen ondersteunen.
 Bij de in artikel 7:58 lid 2, onderdeel g, – overeenkomstig artikel
2 lid 2, onderdeel i, van de richtlijn – uitgesloten kredietovereenkomsten
die het resultaat zijn van een schikking voor de rechter of een andere daartoe
van overheidswege bevoegde instantie, gaan wij ervan uit dat onder het begrip «een
andere daartoe van overheidswege bevoegde instantie» ook worden verstaan
geschillencommissies zoals het Kifid. Dit betekent dat kredietovereenkomsten
die het gevolg zijn van schikkingen die tot stand komen in het kader van de
geschillenbeslechting bij deze geschillencommissies ook onder het bereik van
deze uitsluiting vallen. Het gaat hierbij om geschillencommissies die erkend
zijn door de overheid, in geval van het Kifid door de Minister van Financiën.
Hierbij verdient wel aantekening dat de uitleg van de richtlijnbepalingen
uiteindelijk aan het Hof van Justitie van de EG is voorbehouden.
 De uitsluiting in artikel 7:58 lid 2, onderdeel i, ziet op kredietovereenkomsten
waarbij door de kredietnemer aan de kredietgever een recht van pand wordt
verleend op bepaalde goederen. Voor deze kredietovereenkomsten geldt ook dat
de in de richtlijn opgenomen regeling hier niet goed op aansluit. Zo zijn
hier bijvoorbeeld andere voorschriften betreffende de precontractuele informatie
en de inhoud van het contract gewenst en zijn de bepalingen inzake de mogelijkheid
van tussentijdse opzegging en het recht op ontbinding niet gepast.
 Bij de van overheidswege verstrekte kredieten, bedoeld in onderdeel j,
moet bijvoorbeeld gedacht worden aan de door de Informatie Beheergroep verleende
leningen aan studenten en van overheidswege geregelde schuldhulpverlening
(zoals bijvoorbeeld schuldhulpverlening door openbare lichamen als bedoeld
in de Wet financiering decentrale overheden).
 Artikel 7:58 lid 3 en 4 is gegrond op artikel 2 lid 3 en 4 van de richtlijn
en bepalen dat voor kredietovereenkomsten in de vorm van een geoorloofde debetstand
op een rekening en kredietovereenkomsten in de vorm van een overschrijding
een verlicht regime geldt (artikel 7:57 lid 1, onderdeel e). Op lid 3 zijn
wij hierboven reeds ingegaan. Ten aanzien van de lid 4 merken wij op dat ingevolge
deze bepaling op kredietovereenkomsten in de vorm van een overschrijding in
materiele zin alleen artikel 7:69 van toepassing is. Artikel 7:69 bevat voorschriften
betreffende de in de overeenkomst te vermelden informatie en de tijdens de
looptijd van de overeenkomst te verstrekken informatie.
 Artikel 2 lid 5 en 6 van de richtlijn laat lidstaten de keuze om kredietovereenkomsten
die worden aangeboden door een bepaald type organisaties (lid 5) en kredietovereenkomsten
waarbij de kredietgever de consument uitstel van betaling verleend ten aanzien
van de verplichtingen die voortvloeien uit een bestaande kredietovereenkomst
(lid 6), gedeeltelijk van de toepassing van de richtlijn uit
te sluiten. In artikel 7:58 is hiervan geen gebruik gemaakt. Voor de eerste
categorie kredietovereenkomsten geldt dat deze niet voorkomt in Nederland.
De kredietovereenkomsten die vallen onder de tweede categorie worden op basis
van de Nederlandse wet beschouwd als een voorzetting van bestaande kredietovereenkomsten,
zodat het niet nodig is om titel 7.2A daarop (deels) van toepassing te verklaren.
 Artikelen 7:59 en 60
 Een consument wordt in de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken – geïmplementeerd in afdeling 6.3.3a van
het BW – beschermd tegen oneerlijke of misleidende praktijken. De artikelen
4 tot en met 7 van de richtlijn bevatten in aanvulling op deze algemene regeling
specifieke bepalingen inzake reclame voor kredietovereenkomsten en de standaardinformatie
die daarin dient te worden opgenomen, alsmede specifieke voorschriften betreffende
de informatie die de kredietgever geruime tijd voorafgaand aan het sluiten
van de kredietovereenkomst aan de consument dient te verstrekken. Is bij de
totstandkoming van de kredietovereenkomst een kredietbemiddelaar betrokken,
dan rust de verplichting tot het verstrekken van de precontractuele informatie
op hem (artikel 5 van de richtlijn). In de artikelen 59 en 60 is bepaald dat
de kredietgever, en in een voorkomend geval een kredietbemiddelaar, een oneerlijke
handelspraktijk in de zin van artikel 6:193b verricht, wanneer hij zich niet
aan deze voorschriften houdt.
 Met deze regeling wordt beoogd te verzekeren dat de consument voor het
sluiten van de kredietovereenkomst de nodige informatie krijgt over de kredietvoorwaarden,
de kredietkosten en zijn verplichtingen, zodat hij de gelegenheid heeft die
informatie nader te bestuderen en, indien hij dat wenst, te vergelijken met
de informatie van andere aanbieders. Doordat de informatieverstrekking in
de gehele Europese Unie op uniforme wijze plaatsvindt, wordt de consument
in staat gesteld aanbiedingen van nationale aanbieders en aanbieders uit andere
Europese lidstaten met elkaar te vergelijken om uiteindelijk met kennis van
zaken te kunnen beslissen over het aanbod dat hij aanneemt (overwegingen 18
en 19 van de preambule). De richtlijn gebruikt in de artikelen 5 en 6 het
begrip «geruime tijd». Wat precies verstaan moet worden onder «geruime
tijd» zal van geval tot geval moeten worden uitgemaakt. Uit het slot
van de eerste zin van artikel 5 van de richtlijn blijkt dat in ieder geval
van belang is dat de consument voldoende tijd heeft om de aanbieding van de
kredietgever te doorgronden en, indien hij dat wenst, die aanbieding te vergelijken
met aanbiedingen van andere kredietgevers, opdat hij goed geïnformeerd
een besluit kan nemen over het sluiten van de kredietovereenkomst.
 Zoals in de toelichting bij artikel 7:58 al is opgemerkt hebben wij ervoor
gekozen om voor overeenkomsten betreffende effectenkrediet een aparte regeling
te treffen waarbij rekening is gehouden met de specifieke kenmerken van dit
krediet. In reclame voor effectenkrediet hoeven het totale kredietbedrag en
het jaarlijks kostenpercentage niet vermeld te worden. De reden hiervan is
dat deze informatie in geval van een dergelijk krediet niet gegeven kan worden.
Bij overeenkomsten betreffende effectenkrediet wordt tegen onderpand van een
effectenportefeuille een doorlopende kredietfaciliteit verleend, die eruit
bestaat dat de consument op verschillende tijdstippen geldsommen kan opnemen,
voor zover het uitstaande saldo de kredietlimiet niet overschrijdt. De hoogte
van de kredietlimiet is afhankelijk van de waarde van de in pand gegeven effectenportefeuille
en van de dekkingspercentages en spreidingseisen die de kredietgever hanteert
bij de berekening van die waarde (artikel 7:57 lid 1, onderdelen r en s).
Doordat de waarde van de effectenportefeuille fluctueert, staat de hoogte
van de kredietlimiet niet vast. In plaats van een totaal kredietbedrag, is
derhalve sprake van een flexibele kredietlimiet. Het jaarlijks kostenpercentage
wordt berekend over het opgenomen kredietbedrag. Bij het effectenkrediet is
dit afhankelijk van de toegestane kredietlimiet die – zoals
gezegd – kan fluctueren. Deze combinatie van factoren maakt het niet
mogelijk om het jaarlijkskostenpercentage te geven. Gelet hierop is in artikel
7:59 lid 2 bepaald dat de kredietgever in reclame voor effectenkrediet –
in plaats van het totale kredietbedrag en het jaarlijks kostenpercentage –
informatie moet verstrekken over de aard van het krediet. Zo zal hij hierin
moeten vermelden dat het bij een effectenkrediet gaat om kredietverlening
tegen onderpand van een effectenportefeuille, waarbij de kredietlimiet wordt
bepaald door de waarde daarvan. Deze informatie is voor de consument van belang,
aanzien het effectenkrediet hierin afwijkt van het reguliere krediet.
 In artikel 7:60 lid 2 BW is bepaald welke informatie de kredietgever en
in een voorkomend geval de kredietbemiddelaar, dient op te nemen in de precontractuele
informatie over het effectenkrediet. Om de hierboven genoemde redenen hoeft
ook nu het totale kredietbedrag en het jaarlijks kostenpercentage niet te
worden vermeld. In plaats daarvan dient in de precontractuele informatie –
net als in de reclame – vermeld te worden dat sprake is van kredietverlening
tegen onderpand van een effectenportefeuille en dat de hoogte van de kredietlimiet
afhankelijk is van de waarde van de in pand gegeven effectenportefeuille en
van de dekkingspercentages en spreidingseisen die de kredietgever hanteert
bij de berekening van die waarde (artikel 7:57 lid 1, onderdelen r en s).
In aanvulling op deze informatie zal de kredietgever ook moeten vermelden
welke dekkingspercentages en spreidingseisen hij hanteert bij het bepalen
van de kredietlimiet. Verder dienen de debetrentevoet en de voorwaarden en
de procedure voor beëindiging van de overeenkomst te worden opgenomen
in de precontractuele informatie.
 De precontractuele informatieplicht bedoeld in de artikelen 5 en 6 van
de richtlijn, geïmplementeerd in artikel 7:60, brengt ook nog een ander
rechtsgevolg mee. Als de consument met de kredietgever in zee gaat omdat zijn
voorwaarden en tarieven het voordeligst uitkomen, dan is die kredietgever
in beginsel gebonden aan de informatie die hij in de precontractuele informatie
voor de kredietovereenkomst hieromtrent aan de consument heeft gegeven. Dit
betekent niet dat de precontractuele informatie dient te worden gezien als
een aanbod voor de kredietovereenkomst, dat door de consument aanvaard kan
worden. De consument zal – al dan niet door tussenkomst van een kredietbemiddelaar –
eerst een aanvraag voor een krediet indienen bij een kredietgever. De consument
gaat bij de indiening van de aanvraag af op de door de kredietgever gepubliceerde
(precontractuele) informatie over voorwaarden en tarieven. Wordt de consument
bijgestaan door een kredietbemiddelaar dan is de aanvraag veelal gebaseerd
op een door die kredietbemiddelaar uitgebracht advies waarin door de kredietgever
gepubliceerde informatie is overgenomen. De kredietgever kan de aanvraag dan
nog afwijzen en een ander aanbod doen, waar andere precontractuele informatie
betreffende voorwaarden en tarieven op van toepassing zal zijn. Maar als hij
dat niet doet, zal hij moeten contracteren in overeenstemming met de gepubliceerde
precontractuele informatie over voorwaarden en tarieven, mits het contract
binnen de periode waarin de informatie geldig blijft, is gesloten. Een en
ander betekent derhalve dat als de kredietgever de aanvraag van de consument
wel direct accepteert, deze precontractuele informatie van invloed is op de
uit de overeenkomst voor de consument voortvloeiende rechten. Wanneer de kredietgever
de aanvraag afwijst en een nieuw aanbod doet, is de bij dit nieuwe aanbod
behorende precontractuele informatie van invloed op de uit de overeenkomst
voor de consument voortvloeiende verplichtingen. Een consument zal zich namelijk
kunnen beroepen op in de precontractuele informatie genoemde tarieven of voorwaarden.
Omgekeerd kan het ook zijn dat de consument gebondenheid aan een bepaalde
contractsvoorwaarde kan afwijzen, als die ten onrechte niet in de precontractuele
informatie was opgenomen, maar ineens wel staat in het schriftelijk contract
dat hem ter tekening wordt verstrekt, zonder dat hij hier expliciet
door de kredietgever op is gewezen. Gaat het om reclame als bedoeld in artikel
4 van de richtlijn, waarop artikel 7:59 ziet, dan zal zich minder snel gebondenheid
aan de in die reclame gegeven informatie voordoen dan bij tot de consument
zelf gerichte precontractuele informatie. Het zal dan van de omstandigheden
van het geval afhangen of de kredietgever of bemiddelaar gebonden is aan die
reclame, als het contract eenmaal gesloten is.
 Bedingen die de kredietgever vrijtekenen van aansprakelijkheid ter zake
van precontractuele informatieverplichtingen, kunnen niet aan de consument
worden tegengeworpen. Artikel 7:72 van het wetsvoorstel en artikel 22 lid
2 van de richtlijn schrijven immers voor dat niet van deze regels ten aanzien
van de precontractuele informatieplicht, alsmede van de eventuele contractuele
implicaties bij overtreding daarvan, ten nadele van de consument mag worden
afgeweken.
 Artikel 7:61 en artikel II, onderdeel E (artikel 33 Wck)
 Artikel 61 implementeert artikel 10 van de richtlijn en geeft nadere voorwaarden
met betrekking tot de totstandkoming van de kredietovereenkomst. Het betreft
voorschriften inzake de vorm van de kredietovereenkomst (lid 1) en de informatie
die daarin dient te worden opgenomen (leden 2 tot en met 7).
 De kredietovereenkomst dient ingevolge lid 1 aangegaan te worden op papier
of een andere duurzame drager. Lid 1 stelt hiermee – evenals nu reeds
het geval is op basis van artikel 30 Wck – een vormvereiste aan de consumentenkredietovereenkomst.
Is niet aan dit vormvereiste voldaan, dan is de overeenkomst ingevolge artikel
3:39 BW nietig. Een mondelinge consumentenkredietovereenkomst is dus nietig.
De kredietgever dient de consument een exemplaar van de kredietovereenkomst
te verstrekken en behoudt zelf ook een exemplaar.
 Wat precies dient te worden verstaan onder het begrip «duurzame
drager» volgt uit artikel 57, onderdeel m. In ieder geval moet zijn
verzekerd dat de consument het contract kan bewaren op een wijze die hem in
staat stelt de kredietovereenkomst op een later moment na het sluiten van
de kredietovereenkomst opnieuw in te zien, zodat hij kennis kan nemen van
alle uit de kredietovereenkomst voortvloeiende rechten en plichten.
 Lid 1 is bovendien van belang voor de aanvang van de termijn van 14 dagen
waarin de consument de kredietovereenkomst zonder opgave van redenen kan ontbinden
krachtens het voorgestelde artikel 7:65. Deze termijn begint ingevolge artikel
7:65 namelijk te lopen op de dag van de sluiting van de kredietovereenkomst
of – indien dit niet op de zelfde dag is – op de dag waarop de
consument de overeenkomst en alle daarbij – ingevolge artikel 7:61 lid
1 sub b – behorende informatie heeft ontvangen.
 In lid 2 is bepaald dat de kredietovereenkomst, niet zijnde een kredietovereenkomst
in de vorm van een geoorloofde debetstand of overeenkomst betreffende consumentenkrediet,
waarvoor in lid 5 en 7 een afzonderlijke regeling is getroffen, bepaalde informatie
moet vermelden in duidelijke en beknopte vorm. Het betreft alle noodzakelijke
informatie over de rechten en plichten die voor de consument uit de kredietovereenkomst
voortvloeien (overweging 31 van de preambule). De kredietovereenkomst dient
onder meer informatie te bevatten over de debetrentevoet, de voorwaarden die
de toepassing van deze rentevoet regelen en voor zover beschikbaar, indices
of referentierentevoeten die betrekking hebben op de aanvankelijke debetrentevoet,
alsmede de termijnen, voorwaarden en procedures voor wijziging ervan.
 Ten aanzien van de verplichting de duur van de kredietovereenkomst te
vermelden, merken wij op dat in geval van een doorlopend krediet in de overeenkomst
vermeld kan worden dat de overeenkomst een onbepaalde duur heeft (lid 2, onderdeel
c). Wanneer in de overeenkomst geen duur is opgenomen maar de duur wel bepaalbaar
is op grond van overige onderdelen van de overeenkomst, is sprake van een
overeenkomst met bepaalde duur. In dat geval zal de duur vermeld
moeten worden. Dit doet zich bijvoorbeeld voor als bij een doorlopend krediet
van € 5 000, wordt bepaald dat maandelijks een bepaald bedrag
moet worden betaald (bestaande uit rente, kosten en aflossing). De looptijd
waarvan wordt uitgegaan op het moment van afsluiten van de overeenkomst is
in dit voorbeeld te bepalen.
 In lid 2, onderdeel l, is – kort gezegd – bepaald dat in de
kredietovereenkomst ook vermeld moeten worden de eventuele kosten voor het
aanhouden van een of meer rekeningen voor de boeking van zowel betalingen
als kredietopnemingen, tenzij het openen van een rekening facultatief is.
De bepaling geeft uitvoering aan artikel 10 lid 2, onderdeel k, van de richtlijn.
De bepaling brengt voorts mee dat het ingevolge artikel 33 onderdeel a, sub
2, Wck geldende verbod tot opname in de kredietovereenkomst van een verplichting
voor de consument om tegen betaling een betaalrekening bij de kredietgever
aan te houden, niet langer kan worden gehandhaafd. In artikel II, onderdeel
E, wordt artikel 33 onderdeel a, sub 2, Wck daarom aangepast.
 Wat betreft de verplichting tot het vermelden van de openstaande buitengerechtelijke
klachten- en beroepsprocedures, is nog van belang dat het hier zowel gaat
om interne als externe klachtenprocedures (zoals de klachtenprocedure bij
het KiFid) (lid 2, onderdeel u). In lid 2, onderdeel w, is bepaald dat in
de kredietovereenkomst ook de naam en het adres van de bevoegde toezichthouder
dient te worden vermeld. De Autoriteit Financiële Markten (AFM) is de
toezichthouder voor de Nederlandse markt voor consumentenkrediet. In de kredietovereenkomst
zal dus steeds de AFM genoemd moeten worden, alsmede haar adres.
 Zoals in de toelichting bij artikel 7:58 al is opgemerkt hebben wij ervoor
gekozen om voor overeenkomsten betreffende effectenkrediet een aparte regeling
te treffen waarbij rekening is gehouden met de specifieke kenmerken van dit
krediet. Artikel 7:61 lid 7 bevat voorschriften betreffende de inhoud van
een dergelijke kredietovereenkomst. Om redenen die reeds genoemd zijn in de
toelichting bij de artikelen 7:59 en 60 hoeft de kredietgever in de overeenkomst
niet het totale kredietbedrag en het jaarlijks kostenpercentage op te nemen.
Overeenkomsten betreffende effectenkrediet worden aangegaan voor onbepaalde
duur en daarbij is sprake van een doorlopend krediet. Rente en eventuele andere
kosten worden veelal bijgeschreven ten laste van het krediet. Voorts hoeven
betalingen of aflossingen pas plaats te vinden indien de consument zijn kredietlimiet
overschrijdt. Gelet op deze karakteristieken van de overeenkomst betreffende
het effectenkrediet zijn de in lid 2 opgenomen voorschriften over vermelding
in de overeenkomst van de duur en de aflossings- en betalingsverplichtingen,
niet van toepassing. De kredietgever zal in de overeenkomst echter wel moeten
vermelden op welke wijze de consument actuele informatie kan verkrijgen over
de dekkingspercentages en de spreidingseisen aan de hand waarvan de kredietgever
de kredietlimiet bepaalt (artikel 7:61 lid 7, onderdeel c). De waarde van
de effectenportefeuille die bij de overeenkomst betreffende effectenkrediet
in onderpand wordt gegeven, kan sterk fluctueren. In verband hiermee behoudt
de kredietgever zich bij overeenkomsten betreffende effectenkrediet vrijwel
altijd het recht voor de dekkingspercentages en spreidingseisen te wijzigingen
naar gelang de marktomstandigheden hiertoe aanleiding geven. Het heeft daarom
niet veel zin om concrete dekkingspercentages en spreidingseisen op te nemen
in de overeenkomst betreffende het effectenkrediet. Voorts is nog van belang
dat in de overeenkomst ook de voorwaarden voor kredietopneming en het ontbreken
van het herroepingsrecht – ingevolge de artikelen 65 lid 7 en 66 lid
4 – dienen te worden vermeld (artikel 7:61 lid 7, onderdelen d en h).
 Indien een kredietovereenkomst tevens aan te merken is als een overeenkomst
van huurkoop als bedoeld in artikel 7A:1576h BW zijn voor wat betreft
de vorm en de inhoud van de overeenkomst zowel artikel 7:61 als de artikelen
7A:1576i en 1576j BW van toepassing. Dat volgt uit artikel 6:215 BW. De artikelen
7A:1576i en 7:61 lid 1 BW komen wat betreft het vormvereiste overeen. De informatie
die ingevolge artikel 7A:1576j in de overeenkomst van huurkoop moet worden
opgenomen, moet eveneens op grond van artikel 7:61 lid 2, onderdelen p en
v, in de kredietovereenkomst worden vermeld. Beide bepalingen kunnen dus naast
elkaar worden toegepast. Dit levert in de praktijk geen problemen op.
 De informatie die ingevolge dit artikel in de overeenkomst moet worden
vermeld, mag ook opgenomen worden in de algemene voorwaarden. Deze algemene
voorwaarden dienen dan wel aan de overeenkomst te worden gehecht. Uit de verplichting
van de kredietgever – ingevolge artikel 61 lid 1 en 2 – om de
consument een exemplaar van de kredietovereenkomst te verstrekken waarin alle
contractuele informatie is opgenomen, valt af te leiden dat het nadien per
mail verzenden, ter inzage leggen of op een website ter beschikking stellen
van algemene voorwaarden waarin de in artikel 7:61 lid 2 genoemde informatie
opgenomen is, onvoldoende is.
 Met het oog op volledige transparantie moet de consument zowel in de precontractuele
fase als bij het sluiten van de kredietovereenkomst informatie krijgen over
de debetrentevoet. Tijdens de looptijd van de overeenkomst moet de consument
bovendien op de hoogte worden gebracht van wijzigingen in de variabele debetrentevoet
en de daaruit voortvloeiende wijzigingen in de betalingen. Zie daarover de
toelichting bij artikel 62.
 Opgemerkt wordt nog dat de informatieverplichtingen van lid 2 niet gelijkgesteld
kunnen worden met het vormvoorschrift van lid 1. Het gaat bij lid 2 niet om
vormvereisten die tot nietigheid leiden, maar om verplichtingen van de kredietgever,
waarvan de sanctie is te vinden in artikel 7:72. De consument is bevoegd de overeenkomst te vernietigen op basis van artikel 3:40
lid 2, wanneer de informatieverplichting niet is nagekomen. Maar hij hoeft
niet tot vernietiging over te gaan. De consument kan in geval van niet-nakoming
van een informatieverplichting dus kiezen tussen 1) vernietiging van de overeenkomst,
2) schadevergoeding – met instandhouding van de overeenkomst –
wegens een tekortkoming in de zin van artikel 6:74 BW, of 3) gehele of
gedeeltelijke ontbinding wegens een tekortkoming in de zin van artikel 6:265
BW, eventueel met schadevergoeding.
 Artikel 7:62
 Artikel 62 implementeert artikel 11 van de richtlijn en verplicht de kredietgever
de consument in kennis te stellen van wijzigingen in de debetrentevoet. Met
het oog op de volledige transparantie moet de consument niet alleen in de
precontractuele fase en bij het sluiten van de overeenkomst informatie krijgen
over de debetrentevoet. Ook tijdens de looptijd van de overeenkomst moet hij
op de hoogte worden gebracht van wijzigingen in de variabele debetrentevoet
en de daaruit voortvloeiende wijzigingen in de betalingen.
 Ingevolge het eerste lid geldt als hoofdregel dat de kredietgever de consument
steeds in kennis stelt van een wijziging van de debetrentevoet voordat deze
wijziging van kracht wordt. De kredietgever dient dit te doen op papier of
een andere duurzame drager, opdat de consument de informatie op een later
moment nog eens kan inzien. Uit artikel 7:57 lid 1, onderdeel m, volgt dat
onder een duurzame drager wordt verstaan ieder hulpmiddel dat de consument
in staat stelt persoonlijk aan hem gerichte informatie op te slaan op een
wijze die deze informatie toegankelijk maakt voor toekomstig gebruik gedurende
een periode die is afgestemd op het doel waarvoor de informatie kan dienen,
en die een ongewijzigde reproductie van de opgeslagen informatie mogelijk
maakt. Hieruit blijkt dat het niet voldoende is als de kredietgever de wijziging
meldt door middel van een algemene mededeling op zijn website. De kredietgever
zou de consument wel via een mail op de hoogte kunnen stellen.
De kredietgever zou de consument ook kunnen inlichten via de persoonlijke
webpagina die door de consument wordt gebruikt bij het internetbankieren,
mits deze pagina voorziet in de mogelijkheid voor de consument om de informatie
op te slaan, opdat de consument die informatie op een later moment nog eens
kan inzien.
 In lid 2 is bepaald dat partijen een minder strikte informatieverstrekking
overeen kunnen komen, indien de wijziging van de debetrentevoet het gevolg
is van een wijziging van een referentievoet en de consument hiervan reeds
op de hoogte kan raken via een publiek toegankelijk medium. Toch ontslaat
zo’n afspraak de kredietgever niet van de verplichting om de consument
tenminste periodiek informatie te verstrekken over wijzigingen in de debetrentevoet.
Een referentievoet is bijvoorbeeld de Euro Interbank Offered Rate (Euribor).
Dit is het rentetarief dat de banken binnen de Europese Economische en Monetaire
Unie met elkaar overeenkomen en dat van toepassing is op leningen die banken
onderling verstrekken. Wijzigingen in het Euribor-rentetarief worden dagelijks
gepubliceerd via openbare informatiekanalen. Indien het rentetarief dat van
toepassing is op de kredietovereenkomst is gekoppeld aan het Euribor-rentetarief,
dan hoeft de kredietgever wijzigingen in het rentetarief die het gevolg zijn
van wijzigingen in het Euribor-rentetarief niet steeds voordat deze wijziging
van kracht wordt, te melden. Hij kan er in dat geval mee volstaan deze informatie
periodiek te verstrekken.
 Komt de kredietgever deze informatieverplichting niet na, dan is sprake
van een tekortkoming in de zin van artikel 6:74 en artikel 6:265 en kan dit
voor de kredietnemer een recht op schadevergoeding of ontbinding meebrengen.
 Artikel 7:63
 Artikel 63 is gegrond op artikel 12 van de richtlijn.
 Het eerste lid verplicht de kredietgever bij een kredietovereenkomst in
de vorm van een geoorloofde debetstand op een rekening als bedoeld in artikel
7:58 lid 3, de consument regelmatig rekeningafschriften te verstrekken waarop
de consument onder meer het saldo op de rekening, de door hem verrichte betalingen
en de debetrentevoet kan aflezen. Ook deze bepaling vindt zijn oorsprong in
het uitgangspunt dat de kredietgever volledige transparantie dient te betrachten
ten aanzien van de uit de kredietovereenkomst voor de consument voortvloeiende
verplichtingen en de daarmee verbonden kosten. De kredietgever dient de rekeningafschriften
op papier of een andere duurzame drager te verstrekken. Zoals wij hiervoor
bij de toelichting op artikel 62 al hebben opgemerkt, volgt uit de definitiebepaling
van duurzame drager (artikel 7:57 lid 1, onderdeel m) dat de kredietgever
de consument een bankafschrift kan verstrekken via de persoonlijke webpagina
die door de consument wordt gebruikt bij het internetbankieren. Voorwaarde
is dan wel dat deze pagina voorziet in de mogelijkheid voor de consument om
de informatie op te slaan, opdat de consument de informatie op een later moment
nog eens kan inzien.
 Voor de toelichting op lid 2 wordt verwezen naar de toelichting bij artikel
62 lid 1 waar een soortgelijke regeling is getroffen.
 Indien de wijziging van de debetrentevoet het gevolg is van een wijziging
van een referentievoet en de consument hiervan reeds op de hoogte kan raken
via een publiek toegankelijk medium, kunnen partijen ingevolge lid 3 in de
kredietovereenkomst overeenkomen dat de consument hierover moet worden geïnformeerd
door middel van het rekeningafschrift. Voor de toelichting op het begrip «referentievoet»
verwijzen wij naar de toelichting bij artikel 7:62 lid 2.
 Komt de kredietgever de in dit artikel opgenomen informatieverplichtingen
niet na, dan is sprake van een tekortkoming in de zin van artikel 6:74 en
artikel 6:265 en kan dit voor de kredietnemer een recht op schadevergoeding
of ontbinding meebrengen. 
 Artikel 7:64
 De kredietgever kan zich in de overeenkomst betreffende effectenkrediet
het recht voorbehouden de dekkingspercentages en spreidingseisen die hij hanteert
bij het bepalen van de kredietlimiet, gedurende de looptijd van de kredietovereenkomst
te wijzigen. Indien de kredietgever besluit tot een dergelijke wijziging,
moet hij dit bekend maken op de dag dat de betreffende wijziging ingaat, zodat
de consument zich hierover kan informeren. Wij hebben gekozen voor dit tijdstip,
omdat een eerdere bekendmaking van de wijziging mogelijk het volgende negatieve
effect zou kunnen hebben. Indien bepaalde marktomstandigheden voor de kredietgever
aanleiding zijn om een dekkingspercentage naar beneden bij te stellen, leidt
dit ertoe dat de kredietlimiet wordt beperkt. Een vroege aankondiging van
een dergelijke wijziging zou voor consumenten aanleiding kunnen zijn om nog
even gebruik te maken van de ruimere kredietfaciliteit. Nadat de wijziging
van kracht is geworden, is de consument verplicht om het opgenomen krediet
gedeeltelijk af te lossen, zodat het saldo van het opgenomen krediet weer
binnen de nieuw vastgestelde kredietlimiet valt. De consument zou hierdoor
in de problemen kunnen komen. De kredietgever zal dan overgaan tot verkoop
van de in pand gegeven effecten en de daarmee behaalde opbrengst aanwenden
voor de aflossing van het krediet. Deze situaties worden voorkomen door voor
te schrijven dat de wijziging van de dekkingspercentages wordt bekendgemaakt
op de dag dat de wijziging ingaat.
 Ook deze bepaling vindt zijn oorsprong in het uitgangspunt dat de kredietgever
volledige transparantie moet betrachten ten aanzien van de uit de kredietovereenkomst
voor de consument voortvloeiende verplichtingen. De kredietgever moet de wijziging
bekend maken op de wijze die hij met de consument in de kredietovereenkomst
is overeengekomen.
 Artikel 7:65
 In artikel 65 wordt uitvoering gegeven aan artikel 13 van de richtlijn.
 In lid 1 wordt aan de consument het recht toegekend een kredietovereenkomst
met onbepaalde looptijd te allen tijde kosteloos op te zeggen. Met «kosteloze
opzegging» wordt bedoeld dat de kredietgever bij opzegging niet meer
van de consument mag eisen dan dat hij het uitstaande kapitaal en de daarop
lopende rente vanaf de datum waarop het kapitaal is verstrekt tot aan de datum
waarop het kapitaal is terugbetaald, aan hem terugbetaalt. De kredietgever
mag de consument daarnaast geen boetes of kostenopslag in rekening brengen.
Indien partijen een opzegtermijn zijn overeengekomen, mag deze termijn niet
langer zijn dan één maand.
 In lid 2 wordt aan de kredietgever het recht toegekend een kredietovereenkomst
met onbepaalde looptijd op te zeggen. De kredietgever kan de kredietovereenkomst
slechts opzeggen, indien partijen dit in de kredietovereenkomst zijn overeengekomen.
De kredietgever dient daarbij een opzegtermijn in acht te nemen van tenminste
twee maanden en hij zal de consument van de opzegging op de hoogte moeten
stellen door een mededeling aan de consument toe te zenden op papier of op
een andere duurzame drager. De opzegtermijn van twee maanden laat onverlet
de in het kader van effectenkrediet contractueel met de consument gemaakte
afspraken met betrekking tot het uitwinnen van de verpande effecten door een
kredietgever in geval van onderdekking na beëindiging van de overeenkomst
maar voordat de opzeggingstermijn van twee maanden is verstreken.
 Ingevolge lid 3 kan de kredietgever bij een kredietovereenkomst met onbepaalde
looptijd het recht van de consument om krediet op te nemen op objectieve gronden
ontnemen, mits partijen dit in die overeenkomst zijn overeengekomen. Objectieve
gronden die een ontneming van het recht om krediet op te nemen, zijn bijvoorbeeld:
ongeoorloofd of frauduleus gebruik van het krediet of een aanzienlijk verhoogd
risico dat de consument zijn verplichting om het krediet af te
lossen niet zal kunnen nakomen.
 Maakt de kredietgever van dit recht gebruik, dan stelt hij de consument
van tevoren op de hoogte door middel van een mededeling op papier of op een
andere duurzame drager. Is een acute situatie aanleiding om de consument per
direct het recht om krediet op te nemen te ontnemen en is het daardoor niet
mogelijk om de consument van tevoren op de hoogte te stellen, dan dient de
kredietgever de consument onmiddellijk na de ontneming te informeren. Van
zo’n acute situatie is bijvoorbeeld sprake in geval van ongeoorloofd
of frauduleus gebruik van het krediet.
 De mededeling omvat ook de gronden voor de ontneming van het recht om
krediet op te nemen, tenzij het verstrekken van dergelijke informatie op grond
van andere communautaire wetgeving is verboden of indruist tegen doelstellingen
van openbare orde of openbare veiligheid. Artikel 64 doet geen afbreuk aan
het recht van ontbinding of opschorting dat de partijen bij de overeenkomst
hebben op basis van het algemeen contractenrecht. (overweging 33 van de preambule).
 Artikel 7:66
 Artikel 66 komt voort uit artikel 14 van de richtlijn. Het artikel biedt
de consument een bedenktermijn gedurende welke hij tot ontbinding van de overeenkomst
mag overgaan.
 Ingevolge lid 1 is de consument bevoegd gedurende een bedenktermijn van
14 kalanderdagen de kredietovereenkomst te ontbinden. In lid 1 is bepaald
dat de termijn begint te lopen na de dag van sluiting van de kredietovereenkomst
of na de dag waarop hij zijn exemplaar van de kredietovereenkomst heeft ontvangen.
Dit betekent feitelijk dat de termijn ingaat vanaf het einde van de dag waarop
de consumentenkredietovereenkomst is gesloten of de dag waarop de consument
een exemplaar van die overeenkomst heeft ontvangen. De consument beschikt
dus over een bedenktermijn van 14 volle dagen, waarbij de dagen in het weekend
worden meegerekend. Als de kredietovereenkomst niet alle in artikel 7:61 lid
2 voorgeschreven informatie bevat wordt de aanvang van de bedenktermijn opgeschort
totdat de kredietgever ervoor heeft zorggedragen dat alsnog de ontbrekende
informatie in de kredietovereenkomst wordt gevoegd. De consument hoeft geen
redenen voor de ontbinding op te geven.
 Ingevolge lid 2 oefent de consument het ontbindingsrecht uit door een
kennisgeving op papier of op een andere duurzame drager te richten aan de
kredietgever. De kennisgeving dient voorts te voldoen aan de voorwaarden die
ingevolge artikel 7:61 lid 2, onderdeel q, in de kredietovereenkomst vermeld
zijn. Voor het overige wordt de wijze van ontbinding bepaald naar het volgens
Nederlands internationaal privaatrecht toepasselijke recht (artikel 14 lid
3, onderdeel a, van de richtlijn). De ontbindingstermijn is in acht genomen
indien de kennisgeving vóór het verstrijken van die termijn
is verzonden. Hier geldt derhalve de verzendtheorie.
 In lid 3 en 4 is bepaald wat de gevolgen zijn van de ontbinding. Voor
de consument ontstaat een verplichting om binnen dertig dagen na de verzending
van de kennisgeving inzake de inroeping van het ontbindingsrecht, het verstrekte
kredietkapitaal en de inmiddels verschuldigde rente terug te betalen aan de
kredietgever (lid 3). De kredietgever kan daarnaast geen andere kosten in
rekening brengen, dan de kosten die hem door een overheidsorgaan in rekening
zijn gebracht en niet voor vergoeding in aanmerking komen.
 Lid 5 regelt de situatie waarin de consument en de kredietgever ook nog
een andere overeenkomst hebben gesloten die samenhangt met de kredietovereenkomst
(de nevenovereenkomst), en de situatie waarin door tussenkomst van de kredietgever
een nevenovereenkomst is gesloten met een derde. De nevenovereenkomst zal
bij ontbinding van de kredietovereenkomst eveneens ontbonden worden. Dit betekent
dat de wederpartij van de consument bij de nevenovereenkomst
de ontbinding van die overeenkomst als gevolg van de ontbinding van de kredietovereenkomst,
moet toestaan.
 In lid 6 wordt de samenloop met uit andere communautaire richtlijnen voortvloeiende
herroepingsrechten betreffende kredietovereenkomsten geregeld. Indien de consument
de kredietovereenkomst reeds heeft ontbonden op basis van het in artikel 7:65
bedoelde herroepingsrecht, zijn de uit andere communautaire richtlijnen voortvloeiende
herroepingsrechten betreffende die kredietovereenkomst niet meer van toepassing.
Het gaat hier bijvoorbeeld om het uit de Richtlijn 94/47/EG van het Europees
Parlement en van de Raad van 26 oktober 1994 betreffende de bescherming
van de verkrijger voor wat bepaalde aspecten betreft van overeenkomsten inzake
de verkrijging van een recht van deeltijds gebruik van onroerende goederen
(Pb EG L 280) (richtlijn timeshare), voortvloeiende herroepingsrecht dat geïmplementeerd
is in artikel 7:48e BW.
 In lid 7 worden overeenkomsten betreffende effectenkrediet uitgezonderd
van de toepassing van het in lid 1 bedoelde recht van ontbinding. In artikel
6, tweede lid, onderdeel a, van de richtlijn verkoop op afstand van financiële
diensten (Richtlijn 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september
2002 betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten
en tot wijziging van de richtlijnen 90/619/EEG, 97/7/EG en 98/27/EG van de
Raad (Pb EG L 271) is bepaald dat voor overeenkomsten inzake financiële
producten waarvan de waarde afhankelijk is van schommelingen op de financiële
markten, geen recht van ontbinding geldt. Onder deze bepaling, die is geïmplementeerd
in artikel 4:28 Wft, vallen ook gecombineerde overeenkomsten, zoals overeenkomsten
betreffende effectenkrediet. De achtergrond
van deze uitzondering is dat de waarde van effecten kan fluctueren tijdens
de ontbindingstermijn waardoor de consument misbruik zou kunnen maken van
zijn recht tot ontbinding op het moment dat de effecten in waarde zijn gedaald.
In het kader van een gelijk speelveld op de markt voor het effectenkrediet
is het van belang dat ook voor effectenkredieten die niet op afstand worden
gesloten het ontbindingsrecht wordt uitgesloten.
 Artikel 7:67
 In artikel 67 is uitvoering gegeven aan artikel 15 van de richtlijn.
 In artikel 15 lid 1 van de richtlijn is bepaald dat indien de consument
op grond van het Gemeenschapsrecht een contract voor de levering van een goed
of het verrichten van een dienst heeft herroepen, hij niet langer gebonden
is aan de daarmee gelieerde kredietovereenkomst. Een dergelijk recht van ontbinding
heeft de consument thans op basis van:
 a. artikel 6 van Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad
van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand
gesloten overeenkomsten (Pb EG L 144) (richtlijn koop op afstand), zoals geïmplementeerd
in artikel 7:46d lid 1 BW;
 b. artikel 5 van de richtlijn timeshare, zoals geïmplementeerd in
artikel 7:48c lid 1 BW, en
 c. artikel 5 van de Richtlijn 85/577/EEG van de Raad van 20 december
1985 betreffende de bescherming van de consument bij buiten verkoopruimten
gesloten overeenkomsten (Pb EU L 372) (colportagerichtlijn), zoals geïmplementeerd
in artikel 25 van de Colportagewet.
 Colportage in het kader van geldkrediet is ingevolge artikel 6 van de
Colportagewet verboden. Dit is niet het geval bij goederenkrediet waarbij
de consument de aankoop van een product financiert met een krediet en de colporteur
bemoeienis heeft met de kredietverstrekking. Wat moet worden verstaan onder «bemoeienis
van de colporteur bij de kredietverstrekking» zal na de inwerkingtreding
van deze regeling worden ingevuld door de in artikel 7:57 lid 1 en 5 overgenomen
definitiebepaling van het begrip «gelieerde overeenkomst».
 Artikel 7:67 is van toepassing bij de uitoefening van de uit de richtlijn
koop op afstand, de richtlijn timeshare en de colportagerichtlijn
voortkomende rechten van ontbinding. In artikel 66 is daarom bepaald dat wanneer
een consument gebruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid tot ontbinding overeenkomstig
de artikelen 46d lid 1 of 48c lid 1 BW of 25 Colportagewet hij van
rechtswege evenmin gebonden is aan de daaraan gelieerde kredietovereenkomst.
De gevolgen van de ontbinding van de kredietovereenkomst worden geregeld in
de artikelen 6:269 e.v. BW. Deze komen er kort gezegd op neer dat de kredietgever
en de consument worden bevrijd van de uit de overeenkomst voortvloeiende verbintenissen.
De consument en de kredietgever hoeven de overeenkomst niet meer na te komen
en voorzover zij reeds is nagekomen, ontstaat er een verplichting tot ongedaanmaking
van de reeds ontvangen prestaties (artikel 6:271 BW). Evenals het geval is
bij ontbinding van de kredietovereenkomst op basis van artikel 7:66 zal de
consument het krediet moeten terugbetalen met de op dit kapitaal lopende rente
vanaf de datum waarop het krediet is verstrekt tot de datum waarop het kapitaal
wordt terugbetaald.
 Voor wat betreft de definitie van een «gelieerde overeenkomst»
wordt verwezen naar artikel 7:57 lid 1, onderdeel n, in verbinding met lid
5.
 Het tweede lid ziet op het geval dat onder de gelieerde kredietovereenkomst
vallende goederen niet of slechts ten dele geleverd worden of niet beantwoorden
aan de voorwaarden van de overeenkomst voor de levering van de goederen en
de consument zijn rechten ter zake daarvan jegens de leverancier heeft ingeroepen,
maar er niet in is geslaagd te verkrijgen, waarop hij krachtens de overeenkomst
recht heeft. In dat geval is de consument gerechtigd zijn desbetreffende rechten
jegens de kredietgever geldend te maken. Daarbij zal het gaan om de rechten
uit de artikelen 7:21–25 BW ter zake van correcte nakoming, gehele of
gedeeltelijke ontbinding, vermindering van de koopprijs en schadevergoeding.
 Het derde lid bevat een soortgelijke bepaling als het tweede lid, maar
dan met betrekking tot het geval van een overeenkomst tot het verlenen van
diensten. De rechten van de consument zullen hier kunnen voortvloeien uit
artikel 6:75 voor wat betreft schadevergoeding en artikel 6:265 en 6:270 voor
wat betreft gehele of gedeeltelijke ontbinding.
 Indien als gevolg van de toepassing van artikel 67 zowel de kredietverlener
als de leverancier of dienstenaanbieder aansprakelijk zijn, volgt uit artikel
6:102 BW dat zij hoofdelijk verbonden zijn en dat derhalve afdeling 6.1.2
op hen van toepassing is. Artikel 15 lid 3 richtlijn laat deze nationale bepalingen
onverlet.
 In lid 4 worden overeenkomsten betreffende effectenkrediet uitgezonderd
van de toepassing van het in lid 1 bedoelde recht. Voor de toelichting op
deze bepaling verwijzen wij naar de toelichting bij artikel 7:66 lid 7.
 Artikel 7:68
 Artikel 68 implementeert artikel 16 van de richtlijn.
 Het eerste lid geeft de consument het recht om het krediet (geheel of
gedeeltelijk) vervroegd af te lossen. De consument heeft in dat geval ook
recht op een verlaging van de totale kredietkosten. De kredietgever kan in
gevolge het tweede lid een vergoeding voor eventuele kosten die rechtstreeks
verband houden met de vervroegde aflossing in rekening brengen, mits de vervroegde
aflossing valt in een termijn waarvoor een vaste debetrentevoet geldt. Het
moet gaan om een billijke en objectief gegronde vergoeding. Dit betekent dat
ook rekening dient te worden gehouden met de uit de vervroegde aflossing voortvloeiende
besparingen voor de kredietgever (zie overweging 39 preambule).
 Zoals in die overweging wordt opgemerkt is het belangrijk dat de wijze
van berekening van de vergoeding transparant en begrijpelijk is voor de consument.
Gelet hierop is in artikel 5 lid 1, onderdeel p, van de richtlijn (geïmplementeerd
in artikel 7:60) bepaald dat de consument reeds in de precontractuele fase
op de hoogte moet worden gesteld van het recht van de kredietgever om bij
vervroegde aflossing een vergoeding in rekening te brengen en
van de wijze waarop deze vergoeding wordt vastgesteld. Artikel 10 lid 2, onderdeel
r van de richtlijn – bij dit wetsvoorstel geïmplementeerd in artikel
7:61 lid 1, onderdeel s – bepaalt dat deze informatie ook opgenomen
dient te worden in de kredietovereenkomst. Daarnaast dient de berekeningsmethode
voor de kredietgevers eenvoudig te hanteren te zijn en de verantwoordelijke
autoriteiten moeten gemakkelijk toezicht kunnen houden op de vergoedingen
die in rekening worden gebracht. Mede daarom is in het tweede lid een aantal
voorwaarden gesteld inzake de maximale hoogte van de vergoeding. Deze voorwaarden
zijn uitsluitend van toepassing op kredietovereenkomsten met consumenten –
die gezien de gemiddelde duur en omvang daarvan, niet worden gefinancierd
met langlopende financieringsmechanismen – en laten eventuele andere
voorwaarden voor andere producten die worden gefinancierd met langlopende
financieringsmechanismen, zoals hypothecaire leningen met vaste rente, onverlet
(overweging 39 van preambule). Zoals wij eerder hebben toegelicht, is er bij
de implementatie van de richtlijn voor gekozen om ook grote kredieten (artikel
2, tweede lid, onderdeel c van de richtlijn, groter dan € 75 000)
onder het toepassingsbereik van het deel van de richtlijn dat in titel 7.2A
BW is geïmplementeerd, te laten vallen. De richtlijn biedt in artikel
16 lid 4 de mogelijkheid om bij uitzondering een hogere dan de ingevolge artikel
16 lid 2 van de richtlijn (artikel 7:68 lid 2 BW) bepaalde vergoeding voor
de rechtstreeks met de vervroegde aflossing verband houdende kosten, toe te
staan. In het geval van grote kredieten achten wij het toepassen van deze
mogelijkheid gerechtvaardigd. Aangezien het binnen de Nederlandse markt voor
consumentenkrediet in zeer beperkte mate voorkomt dat consumentenkredieten
boven de € 75 000 worden aangeboden en het bij deze kredieten
zeer wel mogelijk is dat een kredietgever (vergelijkbaar met de situatie bij
een hypothecaire lening met vaste rente) met een fors verlies achterblijft
bij vervroegde aflossing, wordt voor deze kredieten in het derde lid bepaald
dat een hogere vergoeding mogelijk is. Daarbij moet uiteraard nog steeds sprake
zijn van een redelijke en billijke vergoeding. Ook mag de vergoeding niet
hoger zijn dan het verlies dat de kredietgever lijdt. Dit verlies is gedefinieerd
als het verschil tussen de oorspronkelijk overeengekomen rentevoet en de rentevoet
die op het moment van vervroegde aflossing op de markt geldt wanneer de kredietgever
dan een krediet zou verstrekken. De in het tweede en derde lid vastgelegde
vergoedingen mogen in ieder geval niet hoger zijn dan het rentebedrag dat
de consument zou hebben betaald gedurende de termijn tussen de vervroegde
aflossing en de overeengekomen datum waarop de kredietovereenkomst eindigt.
 Artikel 7:69
 Artikel 69 ziet op de implementatie van artikel 17 van de richtlijn.
 Het eerste lid bepaalt dat indien de kredietgever zijn rechten op basis
van de kredietovereenkomst, dan wel de kredietovereenkomst zelf overdraagt
aan een derde, de consument jegens die verkrijger alle verweermiddelen kan
inroepen die hem jegens de oorspronkelijke kredietgever ten dienste stonden.
Deze regeling heeft als achtergrond dat de positie van de consument niet mag
verzwakken als gevolg van een dergelijke overdracht.
 In het tweede lid is voorgeschreven dat de consument naar behoren moet
worden geïnformeerd omtrent de overdracht van de kredietovereenkomst
of de daaruit voor de kredietgever voortvloeiende rechten aan een derde. Dit
geldt alleen niet wanneer de oorspronkelijke kredietgever, in overleg met
de verkrijger, tegenover de consument het krediet blijft beheren. In dit laatste
geval heeft de consument er geen zwaarwegend belang bij om over de overdracht
geïnformeerd te worden. De kredietgever blijft voor hem immers het aanspreekpunt
(overweging 40 bij de preambule).
 Artikel 7:70
 Artikel 70 implementeert artikel 18 van de richtlijn. 
 Indien in een overeenkomst tot opening van een rekening aan de consument
de mogelijkheid wordt geboden om in incidentele gevallen bedragen op te nemen
die het beschikbare tegoed op zijn rekening-courant te boven gaan, moet de
kredietgever ingevolge artikel 7:70 lid 1 in die overeenkomst de in artikel
6 lid 1, onderdeel e, van de richtlijn genoemde informatie vermelden over
onder meer de debetrentevoet en de voorwaarden die de toepassing daarvan regelen.
Wanneer in de overeenkomst expliciet een roodstandmogelijkheid wordt opgenomen
die op verzoek of binnen een termijn van drie maanden terugbetaald moet worden,
is sprake van een kredietovereenkomst als bedoeld in artikel 7:58 lid 3 en
is het in die bepaling voorgeschreven regime van toepassing.
 In artikel 7:70 lid 2 is bepaald dat in geval van een aanzienlijke overschrijding
van het beschikbare tegoed op de rekening gedurende meer dan een maand, de
kredietgever de consument hiervan op de hoogte dient te brengen. De kredietgever
zal de consument in dat geval ook moeten informeren over de met de overschrijding
verband houdende kosten.
 Artikel 7:71
 Zoals in de toelichting bij de artikelen 7:59 en 60 reeds is opgemerkt
is het van belang dat de consument vóór het sluiten van de kredietovereenkomst
de nodige informatie krijgt over de kredietvoorwaarden, de kredietkosten en
zijn verplichtingen, die hij nader kan bestuderen. Een van de doelstellingen
van de richtlijn is ervoor te zorgen dat de informatieverstrekking in de gehele
Europese Unie op uniforme wijze plaatsvindt, zodat de consument in staat wordt
gesteld aanbiedingen van nationale aanbieders en aanbieders uit andere Europese
lidstaten met elkaar te vergelijken om uiteindelijk met kennis van zaken te
kunnen beslissen over het aanbod dat hij aanneemt. Een van de aspecten waarover
de consument geïnformeerd dient te worden is het jaarlijks kostenpercentage
van het krediet (overweging 19 van de preambule). Voor de uniforme informatieverstrekking
is van belang dat dit kostenpercentage in de lidstaten op dezelfde wijze berekend
wordt. Gelet hierop is in artikel 19 van de richtlijn een berekeningsformule
voorgeschreven (overweging 43 van de preambule). Zoals onder Algemeen onder
punt 3 al is opgemerkt, is voor wat betreft de materie van het bestuursrecht
de implementatie van artikel 19 van de richtlijn geschied in de artikelen
4:33 en 4:74a Wft; zie ook de toelichting bij deze artikelen.
 Voor effectenkrediet hoeft een kredietgever niet het jaarlijks kostenpercentage
te berekenen.
 Artikel 7:72
 Artikel 72 implementeert artikel 21 van de richtlijn en bevat enkele verplichtingen
die uitsluitend van toepassing zijn, indien bij de totstandkoming van een
kredietovereenkomst een kredietbemiddelaar betrokken is.
 In het eerste lid is bepaald dat in de voor de consument bestemde documenten –
waaronder verstaan moeten worden de documenten betreffende de precontractuele
informatie, bedoeld in artikel 5 van de richtlijn – vermeld moet worden
wat de omvang is van de volmacht van de kredietbemiddelaar en of de kredietbemiddelaar
exclusief met één of meer kredietgevers dan wel als onafhankelijk
kredietbemiddelaar werkt.
 In het tweede lid is bepaald dat indien de kredietbemiddelaar de consument
voor zijn dienstverlening een vergoeding in rekening brengt, hij dit aan de
consument kenbaar moet maken. De kredietbemiddelaar en de consument moeten
het bedrag van de vergoeding bovendien voor sluiting van de kredietovereenkomst
met elkaar zijn overeengekomen op papier of een andere duurzame drager. De
gevallen waarin de kredietbemiddelaar de consument een vergoeding in rekening
kan brengen zijn overigens beperkt. In artikel 4:74, eerste lid, Wft j°
artikel 152 Bgfo is bepaald dat dit alleen is toegestaan wanneer een kredietbemiddelaar
diensten verricht in het kader van de totstandkoming van overeenkomsten waarbij –
kort gezegd – krediet wordt verstrekt waarvoor hypothecaire
zekerheid wordt verleend of krediet wordt verstrekt tegen onderpand van effecten.
Voor de eerst genoemde categorie kredietovereenkomsten geldt dat deze ingevolge
artikel 58 lid 2, onderdeel a, niet onder het bereik van de afdeling 2A.1
BW vallen. Afdeling 2A.1 BW is echter wel van toepassing op de laatstgenoemde
categorie kredietovereenkomsten. Indien een kredietbemiddelaar diensten verricht
in het kader van de totstandkoming van die kredietovereenkomsten en de consument
daarvoor een vergoeding in rekening brengt, moet hij dat meedelen.
 Het derde lid schrijft voor dat de kredietbemiddelaar aan de kredietgever
moet meedelen hoe hoog de vergoeding is die de consument aan hem dient te
betalen. De kredietgever zal dit bedrag vervolgens meenemen in de berekening
van het jaarlijks kostenpercentage.
 Het vierde lid bevat de hier voor de hand liggende sanctie dat de kredietbemiddelaar
zijn recht op een vergoeding verliest, als hij zijn verplichtingen uit de
leden 1–3 niet nakomt. Een sanctie als vernietigbaarheid van de door
de bemiddeling tot stand gebrachte kredietovereenkomst past hier immers niet,
omdat zij hier niet ten gunste van de consument werkt.
 Zoals onder Algemeen onder punt 2 al is opgemerkt regelt de richtlijn
alleen bepaalde verplichtingen van de kredietbemiddelaars jegens de consumenten.
Het staat de lidstaten vrij om nog bijkomende verplichtingen voor kredietbemiddelaars
te handhaven of in te voeren die betrekking hebben op aspecten van de kredietovereenkomst
die niet in de richtlijn geregeld worden. Zo kunnen de lidstaten bijvoorbeeld
de voorwaarden stellen waaronder een kredietbemiddelaar een consument een
vergoeding in rekening mag brengen (overweging 17 van de preambule).
 Artikel 7:73
 Artikel 73 vindt zijn grondslag in artikel 22 lid 2 tot en met 4 van de
richtlijn.
 Het eerste lid verklaart titel 2A van dwingend recht. Hiervan kan niet
ten nadele van de consument worden afgeweken. Dit betekent dat bedingen waarin
de consument rechten worden ontnomen die hij ingevolge deze titel heeft of
waarbij nadere voorwaarden worden gesteld aan de inroeping daarvan, door de
consument kunnen worden vernietigd (artikel 3:40 lid 2 BW). Daarnaast verdient
in het bijzonder ook aandacht dat de verwijzing in de artikelen 59 en 60 naar
de informatieverplichtingen, bedoeld in de artikelen 4 tot en met 6 van de
richtlijn, meebrengt dat ook daarvan niet ten nadele van de consument kan
worden afgeweken.
 In het tweede lid is bepaald dat het dwingendrechtelijke karakter van
titel 2A ook niet omzeild kan worden door een overeenkomst die naar zijn aard
of doel valt onder deze titel een andere vorm te geven, waardoor deze buiten
het toepassingsbereik van de titel zou kunnen komen te vallen.
 Het derde lid schrijft voor dat indien de kredietovereenkomst een nauwe
band heeft met het grondgebied van een van de lidstaten van de Europese Unie,
de bescherming die de betrokken lidstaat biedt aan de consument hem kan niet
worden onthouden door een rechtskeuze of een contractueel beding. Ook nu geldt
dat een voor de consument nadelig afwijkend beding vernietigbaar is.
 Onderdeel B
 Deze wijziging houdt verband met een rectificatie van de richtlijn betaaldiensten
(Pb EU, L 187/5). In artikel 51, eerste lid, eerste zin, van de richtlijn
betaaldiensten is artikel 54, lid 2, tweede alinea, vervangen door artikel
54, lid 3. Deze wijziging heeft tot gevolg dat in artikel 7:550, tweede lid,
van het BW de verwijzing naar artikel 7:522, tweede lid, tweede zin, moet
worden vervangen door een verwijzing naar artikel 7:522, derde lid, van het
BW. 
 Artikel II
 In artikel II worden een aantal bepalingen van de Wck geschrapt (onderdelen
C, F en H). Deze artikelen omvatten onderwerpen die vallen binnen het bereik
van de richtlijn en die nu geregeld worden in titel 2A Boek 7 BW. De verwijzingen
naar deze artikelen worden vervangen door verwijzingen naar de artikelen in
titel 2A van Boek 7 BW waarin de betreffende materie nu geregeld is (onderdelen
D, E en G).
 In de in artikel 1, onderdeel a, van de Wck gehanteerde definitie van
krediettransactie vervalt de eis dat tenminste een van de betalingen van de
kredietnemer later plaatsvindt dan drie maanden nadat de geldsom ter beschikking
is gesteld, onderscheidenlijk nadat met het verschaffen van het genot van
de zaak of het verlenen van de dienst een aanvang is gemaakt (onderdeel A).
 In onderdeel B wordt artikel 2 van de Wck opnieuw geformuleerd. De nieuwe
redactie van het artikel brengt mee dat het toepassingsgebied van de overgebleven
bepalingen van de Wck wordt bepaald door het toepassingsgebied van titel 7.2A
BW. Hierop wordt in lid 3 een uitzondering gemaakt voor overeenkomsten betreffende
effectenkrediet, die nu reeds op basis van het geschrapte artikel 4 Wck, buiten
het toepassingsbereik van de Wck vallen.
 Om te voorkomen dat door de wijziging van de in artikel 1 Wck gehanteerde
definitie van krediettransactie alle artikelen van de Wck gaan gelden voor
krediettransacties met een looptijd korter dan drie maanden, is in artikel
2 lid 2 van de Wck bepaald dat voor dergelijke krediettransacties uitsluitend
de artikelen 34 tot en met 36 van de Wck van toepassing zullen zijn. Dit betekent
onder meer dat aanbieders van zogenoemde «flitskredieten» geen
hogere kredietvergoeding in rekening mogen brengen dan bij of krachtens de
Wck is toegestaan.
 Artikel III
 Onderdeel A
 Met de wijziging van artikel 1:1 wordt een definitie van «geoorloofde
debetstand» toegevoegd, de definitie van «krediet» vervangen
door een nieuwe definitie en de definitie van «effectief kredietvergoedingspercentage»
ingetrokken.
 Geoorloofde debetstand op een rekening
 Het begrip «geoorloofde debetstand op een rekening» wordt
gedefinieerd conform artikel 3, onderdeel d, van de richtlijn. Onder «rekening»
wordt hier niet slechts een betaalrekening bij een bank verstaan maar ook
bijvoorbeeld rekeningen bij postorderbedrijven of online-shops. Onder rekening
valt in ieder geval niet een creditcard of het daaraan verbonden creditcardnummer.
De aan een creditcard gekoppelde bankrekening valt wel onder het begrip «rekening».
Onder het begrip «geoorloofde debetstand op een rekening» vallen
niet de standaardkredieten met een korte looptijd, waarbij geringe bedragen
(bijvoorbeeld € 150 of € 500) voor enkele weken worden
geleend (zoals bijvoorbeeld «flitskrediet»).
 Het woord «kredietgever» is vervangen door het reeds in de
Wft voorkomende begrip «aanbieder van krediet». De begrippen «kredietgever»
en «aanbieder van krediet» hebben dezelfde betekenis.
 
 De term «uitdrukkelijke» is weggelaten omdat dit criterium
in de overige in de Wft benoemde overeenkomsten inzake financiële producten
niet voorkomt en het voor de implementatie in deze wet van de desbetreffende
bepalingen uit richtlijn niet nodig is om deze term over te nemen. Mogelijk
is de term in de richtlijn opgenomen vanwege de specifiek benoemde «stilzwijgende
overschrijding». 
 In plaats van «kredietovereenkomst» wordt de term «krediet»
gebruikt. Dit hangt samen met de systematiek van de Wft. Voor een nadere toelichting
wordt verwezen naar de toelichting bij de definitie van «krediet».
 Krediet
 Deze definitie dient ter implementatie van artikel 3, onderdelen c en
n, van de richtlijn. Omdat de in de richtlijn gehanteerde begrippen «kredietgever»
en «krediet verlenen en toezeggen» niet passen binnen de Wft gekozen
wetsystematiek, zijn de begrippen vervangen door «aanbieder van krediet»
en «krediet aanbieden». Dit geldt eveneens voor het begrip «krediet»
ter vervanging van «kredietovereenkomst». Het element «overeenkomst»
maakt reeds onderdeel uit van de financiële diensten «aanbieden»
en «bemiddelen». De definitie van krediet is samengevoegd met
de definitie van gelieerde kredietovereenkomst. Ook in dit begrip is het element «overeenkomst»
weggelaten omwille van de Wft-systematiek. Dit betreffen technische aanpassingen,
inhoudelijk gezien is geen verschil beoogd tussen de verschillende begrippen
in het wetsvoorstel en de richtlijn.
 De voorgestelde definitie wijkt op één onderdeel af van
de definitie van krediet in de Wft: ook de doorlopende levering van goederen
waarbij de consument gedurende de periode van levering gehouden is in termijnen
te betalen, is conform de richtlijn uitgezonderd van de definitie van krediet.
 Krediet kan in de praktijk worden verleend in de vorm van uitstel van
betaling, een lening of een andere, soortgelijke betalingsfaciliteit. In de
richtlijn zijn deze voorbeelden in de definitie van kredietovereenkomst opgenomen.
Bij de implementatie is er voor gekozen de voorbeelden in de toelichting op
te nemen.
 Effectief kredietvergoedingspercentage (vervallen)
 De definitie effectief kredietvergoedingspercentage was nodig op het niveau
van de wet in verband met artikel 1:20, onderdeel c, van de Wft. Artikel 1:20,
onderdeel c, wordt zodanig aangepast dat een definitie op het niveau van wet
in formele zin niet langer nodig is. De definitie van het jaarlijks kostenpercentage
uit artikel 3, onderdeel i, van de richtlijn, dat het effectief kredietvergoedingspercentage
zal vervangen, zal in het Bgfo worden geïmplementeerd.
 Onderdeel B
 Met de wijziging van artikel 1:20 wordt de toepassing van de Wft uitgezonderd
voor een aantal bijzondere vormen van kredietverlening. Artikel 2 van de richtlijn
biedt hiervoor een basis. Niet alle uitzonderingsmogelijkheden die de richtlijn
biedt, worden overgenomen.
 Uitzonderingsmogelijkheden waarvan geen gebruik wordt
gemaakt
 De mogelijkheid van artikel 2, tweede lid, onderdelen a en b, van de richtlijn
om 1) kredieten die gewaarborgd worden door een hypotheek of een andere vergelijkbare
zekerheid op een onroerend goed, en 2) kredieten voor het verkrijgen van eigendomsrechten
betreffende grond of een bestaand of gepland gebouw uit te zonderen van de
toepassing van de artikelen 4 tot en met 9 van de richtlijn die in de Wft
worden opgenomen, wordt niet overgenomen. Voor de eerst genoemde categorie
kredietovereenkomsten betreffende hypothecair krediet geldt dat thans gelijksoortige
bepalingen al grotendeels van toepassing zijn. Hierin wordt geen wijziging
aangebracht. Nu het hypothecair krediet niet wordt uitgezonderd van de toepassing
van de bepalingen uit de richtlijn die in de Wft worden opgenomen, ligt het
niet in de rede om dit wel te doen voor de laatstgenoemde categorie kredietovereenkomsten.
Beide categorieën kredietovereenkomsten worden – ingevolge artikel
7:58 lid 2, onderdelen a en b, BW – wel grotendeels uitgezonderd
van de toepassing van de artikelen 10 tot en met 19 en 22 van de richtlijn
die worden opgenomen in titel 7.2A BW. Voor de achtergronden van deze uitzonderingen
verwijzen wij naar de toelichting bij artikel 7:58 BW.
 Ook kredieten die uit lage bedragen bestaan, kunnen bijdragen aan overkreditering.
Om die reden wordt geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid in artikel 2,
tweede lid, onderdeel c, om kredieten van minder dan € 200 uit te
zonderen van de toepassing van de bepalingen uit de richtlijn die in de Wft
worden opgenomen. Van de in hetzelfde onderdeel genoemde mogelijkheid om kredieten
hoger dan € 75 000 uit te zonderen wordt eveneens geen gebruik
gemaakt. Consumenten die een krediet boven dat bedrag afsluiten hebben eveneens
behoefte aan bescherming. Bovendien vallen deze kredieten nu ook al onder
de Wft. Bij hypothecair krediet, dat ook onder de Wft valt, zal in de meeste
gevallen eveneens sprake zijn van een bedrag hoger dan € 75 000.
 De richtlijn biedt in artikel 2, tweede lid, onderdeel f, de mogelijkheid
om krediet waarbij geen rente en kosten aan de consument in rekening worden
gebracht uit te zonderen. Hoewel ter zake van deze kredietvorm aan de consument
geen rente en kosten in rekening worden gebracht, blijft het de vraag of de
consument het krediet kan terugbetalen. Zowel de kredietwaardigheidstoets
als de overige kredietregels zijn voor deze kredieten van belang. Om die reden
wordt voorgesteld deze kredietovereenkomsten niet uit te zonderen van de toepassing
van de bepalingen uit de richtlijn die in de Wft worden opgenomen. Deze kredietovereenkomsten
worden – ingevolge artikel 7:58 lid 2, onderdeel e, BW – wel uitgezonderd
van de toepassing van de artikelen 10 tot en met 19 en 22 van de richtlijn
die worden opgenomen in titel 7.2A BW. Voor de achtergronden van deze uitzondering
verwijzen wij naar de toelichting bij artikel 7:58 BW.
 Verder wordt gebruik gemaakt van de mogelijkheid die artikel 2, tweede
lid, onderdeel h, van de richtlijn biedt om zogenaamde effectenkredieten waarbij
krediet wordt verleend tegen onderpand van een bestaande effectenportefeuille
onder een aangepast regime te laten vallen. Deze vorm van krediet lijkt dusdanig
veel op de kredieten die in dit wetsvoorstel worden gereguleerd, dat een volledige
uitzondering voor deze kredieten niet wenselijk is. Ook bij een effectenkrediet
is het van belang dat een consument transparant wordt geïnformeerd door
middel van precontractuele informatie. Bij het aangaan van een overeenkomst
inzake effectenkrediet is het eveneens van belang dat de aanbieder van het
effectenkrediet nagaat of het aangaan van de overeenkomst verantwoord is en
of de consument aan zijn maandelijkse lasten kan voldoen. Door middel van
het raadplegen van een gegevensbestand zoals thans ingevuld door Stichting
Bureau Kredietregistratie (BKR) te Tiel kan de aanbieder van effectenkrediet
zich een oordeel vormen over de kredietwaardigheid van de consument. Kredieten
die het resultaat zijn van een schikking voor de rechter of een andere daartoe
van overheidswege bevoegde instantie of die voorzien in kosteloos uitstel
van betaling van een bestaande schuld worden niet als krediet in de zin van
de wet beschouwd (artikel 2, tweede lid, onderdelen i en j van de richtlijn).
Dergelijke kredieten vloeien voort uit de bijzondere omstandigheden en worden
niet door een aanbieder van krediet of door een bemiddelaar aangeboden aan
het publiek. Voor de Wft is deze uitzondering dus niet nodig omdat bijvoorbeeld
een krediet dat wordt aangepast als gevolg van een procedure bij Kifid of
een geschillencommissie niet als een nieuw krediet wordt gezien.
 Uitzonderingsmogelijkheden die wel worden overgenomen
 De uitzonderingsmogelijkheden van artikel 2, tweede lid, onderdelen d
en k, van de richtlijn zijn ook thans al opgenomen in artikel 1:20, onderdeel
d, van de Wft. Hierin wordt geen wijziging aangebracht. Op dit punt wordt
dus gebruik gemaakt van de ruimte die de richtlijn biedt om een eigen regeling
te handhaven. 
 Artikel 1:20, eerste lid, onderdeel a (nieuw) dient ter implementatie
van artikel 2, tweede lid, onderdeel l, van de richtlijn. Deze bepaling zondert
kredieten uit die krachtens een wettelijke bepaling worden aangeboden aan
beperkt publiek. Bovendien moeten deze kredieten voor de consument per saldo
voordeliger zijn (óf doordat geen of lagere rente dan gebruikelijk
wordt gehanteerd óf door rentetarieven die niet hoger zijn dan op de
markt terwijl tegelijk gunstiger voorwaarden gelden dan op de markt gebruikelijk).
Het betreft bijvoorbeeld studieleningen aan studenten door de Informatie Beheer
Groep of bepaalde vormen van van overheidswege geregelde schuldhulpverlening
(door openbare lichamen zoals bedoeld in de Wet financiering decentrale overheden ). Met een beperkt publiek wordt bedoeld dat deze kredieten
niet zijn bestemd voor alle consumenten maar voor een specifieke groep (zoals
in bovenstaande voorbeelden studenten of mensen die in aanmerking komen voor
schuldhulpverlening).
 Artikel 1:20, eerste lid, onderdeel c, dient ter implementatie van artikel
2, tweede lid, onderdeel g, van de richtlijn. In plaats van de in de richtlijn
gebruikte term «jaarlijks kostenpercentage» wordt aangesloten
op de in onderdeel a voorgestelde terminologie. De richtlijn biedt de ruimte
voor deze uitzondering. Hiermee kunnen niet alleen de rentevoet en kosten,
maar ook andere voorwaarden van het aangeboden krediet voor de consument gunstiger
zijn dan de op de markt gebruikelijke voorwaarden voor consumptief krediet
zodat er sprake is van krediet dat is uitgezonderd van de wet. In dat geval
moet de rentevoet in ieder geval niet hoger zijn dan op de markt gebruikelijk.
Deze uitzondering geldt op deze manier alleen voor kredieten die voor de consument
per saldo voordeliger zijn dan op de markt gebruikelijk. Hiermee wordt tegemoet
gekomen aan een bestaande praktijk waarin werkgevers hun werknemers met financiële
problemen kunnen ondersteunen. De uitzondering geldt alleen voor werkgevers
die krediet verstrekken aan hun werknemers als nevenactiviteit. Werkgevers
die ook professioneel krediet verstrekken vallen dus niet onder artikel 1:20,
onderdeel c.
 De voorgestelde uitzondering in artikel 1:20, eerste lid, onderdeel f
(nieuw) dient ter implementatie van artikel 2, tweede lid, onderdeel f, van
de richtlijn (uitzondering voor krediet dat binnen drie maanden moet zijn
afgelost waarvoor slechts onbetekenende kosten in rekening worden gebracht).
Artikel 1:20, eerste lid, onderdeel f vervangt deels de bestaande uitzondering
voor krediet dat binnen drie maanden moet zijn afgelost. Onder de nieuwe uitzondering
valt in ieder geval koop op rekening en afbetaling, mits tegen onbetekenende
kosten en aflossing binnen drie maanden dient plaats te vinden. Het criterium «tegen
onbetekenende kosten» heeft tot gevolg dat regulier krediet met een
looptijd tot drie maanden, waarvoor rente en kosten in rekening wordt gebracht,
niet onder de uitzondering valt. Te denken valt aan zogenoemd «flitskrediet».
Flitskrediet valt door de implementatie van de richtlijn ook onder de Wet
op het financieel toezicht. Onder de bedoelde kosten wordt zowel rente als
alle eventuele andere kosten onder welke noemer dan ook verstaan. De kosten
zijn in relatieve zin onbetekenend wanneer ze slechts een zeer klein percentage
van het krediet bedragen. Bijvoorbeeld bij een krediet van € 2 000
is € 5 kosten in ieder geval onbetekenend. De kosten kunnen echter
ook in absolute zin onbetekenend zijn. Volgens overweging 13 van de preambule
van de richtlijn gaat het bij deze uitzondering ook om zogenaamde «deferred
debitcards». Dit zijn betaalkaarten waarbij aan de consument uitstel
van betaling wordt verleend en transacties pas na afloop van de periode waarvoor
een bestedingsruimte is vastgesteld worden geïncasseerd. Om voor deze
uitzondering in aanmerking te komen dient de periode waarin de door de consument
verschuldigde bedragen worden geïncasseerd maximaal drie maanden te bedragen
en worden slechts onbetekenende kosten in rekening gebracht. Bij onbetekenende
kosten in absolute zin kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een kleine vergoeding
voor het gebruik maken van een klantenkaart met betaalfunctie.
Debitcards worden in de praktijk gezien als een creditcard, waaraan evenwel niet de mogelijkheid tot gespreid betalen is gekoppeld.
Zodra een betaalkaart wel de mogelijkheid tot gespreid betalen biedt (langer
dan drie maanden) is sprake van een kredietfaciliteit en daarmee van een echte
creditcard. Dat is ook het geval indien weliswaar binnen drie maanden moet
worden terugbetaald maar meer dan onbetekenende kosten in rekening worden
gebracht. Dienstverlening met betrekking tot betaalkaarten valt onder de regels
ter implementatie van de richtlijn betaaldiensten.
 Tweede lid
 Implementatie van artikel 2, tweede lid, onderdeel e, van de richtlijn
vindt plaats door middel van artikel 1:20, tweede lid. Deze uitzondering ziet
op kredieten in de vorm van een geoorloofde debetstand op rekening (veelal
roodstandfaciliteiten) die binnen één maand moeten worden afgelost.
Op grond van de artikelen 4:22 en 4:33 kunnen bij algemene maatregel van bestuur
regels worden gesteld met betrekking tot de precontractuele informatieverstrekking
door een financiële dienstverlener met betrekking tot deze roodstandfaciliteiten.
De te verstrekken precontractuele informatie heeft onder meer betrekking op
het totale kredietbedrag, de debetrentevoet en het jaarlijks kostenpercentage.
Daarnaast is artikel 4:35 van de wet van toepassing dat de ten hoogste toegelaten
kredietvergoeding regelt.
 Onderdeel C
 Het nieuwe artikel 4:2b implementeert artikel 2, derde lid, van de richtlijn.
Op financiële diensten met betrekking tot een geoorloofde debetstand
die binnen drie maanden dient te worden afgelost is een verlicht regime van
toepassing. De artikelen over de informatieverstrekking, de hoogste toegelaten
kredietvergoeding en de kredietwaardigheidstoets zijn van toepassing.
 Onderdeel D
 Door handhaving van artikel 4:32 wordt gebruik gemaakt van de mogelijkheid
van artikel 8, eerste lid, tweede volzin, van de richtlijn om het vereiste
te behouden dat de aanbieder van krediet de kredietwaardigheid beoordeelt
op basis van de raadpleging van een gegevensbestand, zoals thans ingevuld
door Stichting Bureau Kredietregistratie (BKR) te Tiel als stelsel van kredietregistratie,
uit te breiden met een stelsel van registratie van achterstanden van betaling
(Landelijk Informatiesysteem Schulden). Artikel 4:32, eerste lid, implementeert
artikel 9, eerste lid, van de richtlijn. Aanbieders van krediet moeten zich
aansluiten bij een stelsel van kredietregistratie dat ook aan aanbieders uit
andere lidstaten toegang verleent. Deze toegang mag niet discriminerend zijn;
de toegang tot de kredietregistratie van alle aanbieders met zetel in een
andere lidstaat geschiedt onder vergelijkbare voorwaarden als de toegang van
nationale aanbieders. BKR te Tiel voldoet overigens nu ook al aan deze eis.
In Europees verband wordt bezien of er mogelijkheden zijn om nationale kredietregistraties
meer op elkaar aan te sluiten (in de expertgroup on credit histories).
 Het tweede lid bepaalt dat de aanbieder van krediet de consument onverwijld
en kosteloos in kennis stelt van het resultaat van de raadpleging en van de
details van het geraadpleegde stelsel van kredietregistratie, indien de afwijzing
van een kredietaanvraag gebaseerd is op de raadpleging van dat stelsel. Als
details van de raadpleging kan de aanbieder bijvoorbeeld aan de consument
toelichten dat raadpleging van het stelsel van kredietregistratie heeft uitgewezen
dat er geregistreerde betalingsachterstanden zijn bij een persoonlijke lening.
Voor inzicht in de specifieke gegevens van de persoonlijke lening uit het
voorbeeld (bijvoorbeeld bij welke aanbieder de achterstand geregistreerd
is) kan de desbetreffende consument terecht bij BKR. Wanneer de consument
het krediet wel krijgt, hoeft de aanbieder de consument uiteraard niet in
kennis te stellen van het resultaat van de raadpleging.
 Onderdeel E
 Het voorgestelde artikel 4:33 vervangt de huidige tekst van artikel 4:33
van de wet dat regels stelt met betrekking tot het kredietprospectus. Dit
prospectus wordt vervangen door de precontactuele informatie op basis van
de richtlijn.
 Het voorgestelde eerste lid bevat de verplichting van de aanbieder van
krediet tot het verstrekken van precontractuele informatie aan de consument,
zoals voorgeschreven in de aanhef van de artikelen 5 en 6 van de richtlijn.
Deze informatie dient geruime tijd voorafgaand aan de totstandkoming van de
overeenkomst te worden verstrekt. Wanneer sprake is van geruime tijd voorafgaand
aan de totstandkoming van de overeenkomst kan van geval tot geval verschillen.
Doel is dat de consument goed geïnformeerd een besluit kan nemen over
het aangaan van de kredietovereenkomst. De consument dient daarom voldoende
tijd te hebben om de verstrekte informatie te doorgronden en desgewenst op
basis van de verstrekte informatie verschillende aanbiedingen te vergelijken.
Van de gemiddelde consument kan in redelijkheid niet verwacht worden dat hij
binnen tien minuten de verstrekte informatie bestudeert en tot een afgewogen
oordeel komt. Terwijl een termijn van een aantal dagen vrijwel altijd genoeg
zal zijn. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald in welke gevallen
het wel mogelijk is om de betreffende informatie na het aangaan van de overeenkomst
te verstrekken. De verplichting tot het verschaffen van precontractuele informatie
blijft ook bij deze uitzonderingsgevallen rusten op de aanbieder van het krediet.
Overigens kan de aanbieder van het krediet met de bemiddelaar in krediet overeenkomen
dat deze laatste de informatie namens de aanbieder van krediet verstrekt.
 De exacte precontractuele informatieverplichtingen zullen op grond van
het derde lid worden uitgewerkt in het Bgfo. Hiertoe zullen de bepalingen
omtrent de financiële bijsluiter (thans artikel 112 van het Bgfo) worden
vervangen door de voorschriften, opgenomen in de artikelen 5 en 6 van de richtlijn
consumentenkrediet. In de nota van toelichting bij het Bgfo zal ook worden
ingegaan op de wijze van verstrekken van de precontractuele informatie.
 Het vierde lid geeft de mogelijkheid om bepaalde vormen van krediet uit
te zonderen van de reikwijdte van artikel 4:33. Dit zal gebeuren in lijn met
het toepassingsbereik van de richtlijn consumentenkrediet en met hetgeen thans
reeds in artikel 111 van het Bgfo is bepaald.
 Het vijfde lid verklaart de algemene regels voor informatievoorziening
van overeenkomstige toepassing op de te verstrekken precontractuele informatie.
Dat wil zeggen dat de informatie onder meer feitelijk juist, begrijpelijk
en niet misleidend is.
 Het zesde lid dient ter implementatie van de artikelen 5 en 6, aanhef,
en artikel 7 van de richtlijn. De artikelen 5 en 6, aanhef, van de richtlijn
bepalen dat de precontractuele informatie wordt verstrekt door de bemiddelaar
indien een bemiddelaar in krediet bij de totstandkoming van de overeenkomst
inzake krediet betrokken is. Dit geldt dus ook voor een beleggingsonderneming
die bemiddelt in effectenkrediet en die bij de totstandkoming van de overeenkomst
inzake effectenkrediet betrokken is. De precontractuele informatie wordt in
een dergelijk geval verstrekt door de beleggingsonderneming (zijnde de bemiddelaar
in krediet). Op grond van artikel 7 van de richtlijn wordt de precontractuele
informatie toch verstrekt door de aanbieder van krediet indien de bemiddelaar
in krediet een leverancier is van goederen of een aanbieder van diensten en
bij wijze van nevenactiviteit optreedt als bemiddelaar in krediet.
Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een witgoedhandelaar die als nevenactiviteit
zijn klanten doorverwijst naar een aanbieder van krediet, ten behoeve van
de financiering van witgoed.
 Onderdeel F
 In artikel 4:34, eerste en tweede lid, is artikel 8, eerste lid, van de
richtlijn reeds verwerkt. Op grond van artikel 4:34, eerste en tweede lid,
dient een aanbieder van krediet voorafgaand aan de totstandkoming van de overeenkomst
inzake krediet al een kredietwaardigheidstoets uit te voeren. De Nederlandse
praktijk wijzigt dus niet op dit punt. Artikel 4:34 geldt voor elke vorm van
krediet, dus zowel voor consumptief krediet als hypothecair krediet. Artikel
4:34, eerste lid, bepaalt dat de aanbieder van krediet voorafgaand aan de
totstandkoming van de overeenkomst, informatie inwint over de financiële
positie van de consument en beoordeelt of de overeenkomst verantwoord is,
ter voorkoming van overkreditering van de consument. Indien sprake is van
een nieuwe overeenkomst zal derhalve altijd dienen te worden beoordeeld of
de overeenkomst inzake krediet verantwoord is voor de consument. In de praktijk
leidt een wijziging van de kredietlimiet of kredietsom doorgaans tot een nieuwe
overeenkomst en zal uit dien hoofde reeds een kredietwaardigheidstoets moeten
plaatsvinden. Zo zal een wijziging van de kredietlimiet of kredietsom bij
hypothecair krediet altijd leiden tot een nieuwe overeenkomst en derhalve
zal altijd een kredietwaardigheidstoets moeten plaatsvinden. Ook een wijziging
van een kredietlimiet of een kredietsom bij een consumptief krediet zal er
doorgaans toe leiden dat er een nieuwe overeenkomst wordt gesloten. In dat
geval dient er ook altijd een kredietwaardigheidtoets plaats te vinden ongeacht
of de wijziging van de kredietlimiet een belangrijke verhoging inhoudt.
 Voorgesteld wordt om, ter implementatie van artikel 8, tweede lid, van
de richtlijn, in artikel 4:34, eerste lid, op te nemen dat de aanbieder van
krediet eveneens informatie inwint over de financiële positie van de
consument en beoordeelt of de overeenkomst verantwoord is indien de reeds
overeengekomen kredietlimiet binnen een bestaande overeenkomst in belangrijke
mate wordt verhoogd. Het gaat daarbij om een belangrijke verhoging in absolute
of relatieve zin. De financiële positie van de consument hoeft derhalve
niet bij elke verhoging van het consumptieve krediet te worden beoordeeld.
 Dit betekent overigens niet dat een krediet per definitie verantwoord
is wanneer geen sprake is van een belangrijke verhoging. Bijvoorbeeld in het
geval dat een krediet van € 5 000 is verstrekt, dat op grond
van de kredietwaardigheidstoets al het maximum is dat verantwoord is voor
die consument. Indien diezelfde consument een maand later vraagt om een verhoging
van € 100 is dat in dit geval altijd onverantwoord.
 Voorts kan bij een geleidelijke verhoging van de kredietlimiet uiteindelijk
sprake zijn van een belangrijke verhoging. In de praktijk wordt soms de kredietlimiet
geleidelijk verhoogd. Elke aparte verhoging binnen een bestaande overeenkomst
hoeft dan niet te voldoen aan het criterium «een belangrijke verhoging».
Toch kan dan sprake zijn van een belangrijke verhoging wanneer de totale verhoging
van de kredietlimiet in verhouding tot het oorspronkelijke kredietbedrag van
materiële omvang is. Bijvoorbeeld een consument gaat een krediet aan
van € 5000 en wil een maand later de kredietlimiet verhogen met € 200.
Drie maanden later wenst de consument het krediet weer te verhogen met € 200.
De consument vraagt vervolgens een maand later een kredietverhoging aan van € 300.
De totale verhoging bedraagt dan € 700 en kan als substantieel worden
aangemerkt ten opzichte van het oorspronkelijke kredietbedrag. In een dergelijk
geval zal de aanbieder van krediet opnieuw dienen te beoordelen of de overeenkomst
verantwoord is voor de consument. 
 In artikel 4:34, tweede lid, wordt vastgelegd dat de aanbieder van krediet
geen overeenkomst inzake krediet aangaat of niet over gaat tot een belangrijke
verhoging van de kredietlimiet aan de consument indien dit met het oog op
voorkoming van overkreditering van de consument onverantwoord is. De aanbieder
baseert zich daarbij op de informatie die verzameld is op grond van het bij
of krachtens het eerste lid bepaalde. Dit bevat mede het raadplegen van de
gegevens van een stelsel van kredietregistratie.
 Kenmerk van effectenkrediet is dat de kredietlimiet kan fluctueren afhankelijk
van de marktomstandigheden. Daarom is bij effectenkrediet in het algemeen
geen sprake van een belangrijke verhoging indien de aanpassing van de maximale
kredietlimiet of wijziging van het maximum kredietbedrag als percentage van
de waarde van de effectenportefeuille geschiedt op grond van veranderde marktomstandigheden.
 
 De aanbieder van krediet heeft de verplichting tot het inwinnen van informatie
en het aan de hand van die informatie beoordelen of de kredietverlening verantwoord
is voor de consument in verband met het risico van overkreditering. De aanbieder
van krediet dient om tot een goede beoordeling van de financiële positie
van de consument te komen, inzicht te hebben in zowel de inkomsten, bijvoorbeeld
de bron en hoogte van de inkomsten van de consument of relevante derden, als
bepaalde vaste uitgaven van de consument, zoals de huur dan wel de hypotheeklasten,
alimentatie en ziektekostenverzekering. Tevens is het vermogen van belang
voor de beoordeling van de financiële positie van de consument. Een zwakke
of onzekere positie, bijvoorbeeld van jongeren met een laag inkomen en een
gering vermogen, zal er eerder toe leiden dat het aangaan van de overeenkomst
inzake krediet onverantwoord is in het kader van het voorkomen van overkreditering
van de betrokken consument.
 
 Ten aanzien van effectenkrediet dient de aanbieder van effectenkrediet
eveneens te beoordelen of het effectenkrediet verantwoord is voor de consument
in verband met het risico van overkreditering. Bij effectenkrediet is van
belang of de waarde van de effectenportefeuille (vermogen) op basis waarvan
het krediet wordt verstrekt dusdanig is dat de kans op het ontstaan van een
restschuld minimaal is en de periodieke rentelasten betaald kunnen worden.
Indien door aanbieders van effectenkrediet veiligheidsmarges zijn ingebouwd
(hetgeen doorgaans het geval is) door middel van een toegestane verhouding
tussen de waarde van de effecten en de hoogte van de kredietsom of kredietlimiet
is het risico op het ontstaan van een restschuld minimaal. Het risico van
overkreditering is dan gering omdat de kans klein is dat de consument ander
vermogen dient aan te spreken dan de effectenportefeuille. Derhalve kan de
aanbieder van effectenkrediet volstaan met een vermogenstoets (waarde effectenportefeuille
in relatie tot het kredietbedrag of kredietlimiet) en het raadplegen van de
gegevens van een stelsel van kredietregistratie om te beoordelen of het effectenkrediet
verantwoord is voor de consument.
 Artikel 4:74a
 Met het nieuwe artikel 4:74a wordt artikel 4:33, eerste tot en met vijfde
lid, van overeenkomstige toepassing verklaart op de bemiddelaar in krediet.
Hierdoor komt op hem de verplichting te rusten de informatie te verstrekken,
bedoeld in artikel 4:33. Artikel 4:74a dient ter implementatie van de artikelen
5 en 6, aanhef, en 7 van de richtlijn. De artikelen 5 en 6, aanhef, van de
richtlijn bepalen dat de precontractuele informatie wordt verstrekt door de
bemiddelaar indien een bemiddelaar in krediet bij de totstandkoming van de
overeenkomst inzake krediet betrokken is. Dit geldt ook voor een beleggingsonderneming
die bemiddelt in effectenkrediet (zie definitie van bemiddelen zoals opgenomen
in artikel 1) en die bij de totstandkoming van de overeenkomst
inzake effectenkrediet betrokken is. De precontractuele informatie wordt in
een dergelijk geval verstrekt door de beleggingsonderneming (zijnde de bemiddelaar
in krediet). Op grond van artikel 7 van de richtlijn wordt de precontractuele
informatie toch door de aanbieder van krediet verstrekt indien de bemiddelaar
in krediet een leverancier is van goederen of een aanbieder van diensten en
bij wijze van nevenactiviteit optreedt als bemiddelaar in krediet. Hierbij
kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een witgoedhandelaar die als nevenactiviteit
zijn klanten doorverwijst naar een aanbieder van krediet, ten behoeve van
de financiering van witgoed. 
 Artikelen IV
 In de Colportagewet wordt gerefereerd aan de definities van geld- en goederenkrediet
zoals die de Wft worden gehanteerd. Na inwerkingtreding van deze wet worden
geld- en goederenkrediet in de Wft niet meer specifiek benoemd. Derhalve is
de definitie in artikel 1 van de Colportagewet technisch aangepast. Er vindt
geen inhoudelijke wijziging plaats.
 Artikelen V en VI
 In de artikelen IV en V is het overgangsrecht opgenomen. Daarbij is uitvoering
gegeven aan artikel 30 van de richtlijn waarin is bepaald dat de nieuwe regeling
inzake consumentenkrediet eerbiedigende werking heeft ten aanzien van overeenkomsten
van krediet die reeds waren aangegaan op het tijdstip van inwerkingtreding
van deze wet, behoudens de overgangsregel van artikel 30 lid 2 die in artikel
IV is verwerkt in artikel 211a lid 2.
 De privaatrechtelijke bepalingen van de richtlijn worden geïmplementeerd
in een nieuwe titel 2A in het BW. Wanneer in het BW een nieuwe titel wordt
geïntroduceerd, dient het op deze titel van toepassing zijnde overgangsrecht
te worden opgenomen in de Overgangswet nieuw BW. Artikel IV voorziet daar
in. In artikel V wordt het overgangsrecht opgenomen voor de wijzigingen in
de Wck en de Wft. De artikelen IV en V stemmen materieel overeen. Uit artikel
68a lid 2 van de Overgangswet nieuw BW volgt – net als het geval is
in artikel V – dat als het nieuwe recht niet van toepassing is, op kredietovereenkomsten
die voor de inwerkingtreding van deze wet tot stand zijn gekomen, het vóór
de inwerkingtreding van deze wet geldende recht van toepassing blijft.
 Artikel VII
 Dit artikel betreft de inwerkingtreding. De wijzigingen moeten conform
de richtlijn op 11 juni 2010 in werking treden. Oorspronkelijk stond
in de richtlijn 12 mei 2010 als datum waarop de wijzigingen in werking
zouden moeten treden, deze termijn is echter met een maand aangepast. Vanaf 11 juni
2010 moeten consumentenkredieten, met inachtneming van het overgangsrecht,
voldoen aan de in deze wet opgenomen voorwaarden. Wanneer deze wet later in
het Staatsblad wordt gepubliceerd, vindt overeenkomstig latere inwerkingtreding
plaats.
 
 De minister van Justitie,
 E. M. H. Hirsch Ballin
 De minister van Financiën,
 J. C. de Jager 
 
 Transponeringstabel
 Implementatie van richtlijn nr. 2008/48/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor
consumenten en tot intrekking van Richtlijn 87/102/EEG van de Raad (Pb EU
L 133/66); 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Richtlijn
 Wft
 Boek 7 BW
 Omschrijving beleidsruimte
 Toelichting op de keuzen bij de invulling van de beleidsruimte 
 
 
 
 
 Artikel 1
 Behoeft geen
implementatie
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 2 lid 1
 Behoeft
geen implementatie
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder a en b
 Deze uitsluiting is niet geïm- plementeerd. 
 Artikel 7:58 lid 2 onder a en b
 De richtlijn biedt de moge- lijkheid om uitsluitingen niet over te nemen (overweging
10 van de preambule). 
 Van de beleidsruimte
is geen gebruik gemaakt bij de implementatie van de richt- lijn in titel 2A.
De reden hiervoor is dat deze over- eenkomsten een specifiek karakter en toepassing
van titel 2A van Boek 7 daardoor niet in de rede ligt. Dergelijke overeenkomsten
vallen al onder de Wft. 
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder c
 Deze uitsluiting is niet geïmplementeerd. 
 Deze uitsluiting is niet geïmplementeerd. 
 De richtlijn biedt de moge- lijkheid om uitsluitingen niet over
te nemen (overweging 10 van de preambule).
 Van
de beleidsruimte is in titel 2A gebruik gemaakt, omdat er voor de Nederlandse
situatie geen reden is om de consument bij de totstandkoming van deze overeenkomsten
de bescherming van titel 2A van Boek 7 te ontzeggen. 
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder d
 Deze uitsluiting is niet geïmplementeerd. 
 Artikel 7:58 lid 2 onder c
 De richtlijn
biedt de moge- lijkheid om uitsluitingen niet over te nemen (overweging 10
van de preambule). 
 Van de beleidsruimte
is geen gebruik gemaakt bij de imple- mentatie van de richtlijn in titel 2A.
De reden hiervoor is dat deze overeenkomsten een specifiek karakter en toepassing
van titel 2A van Boek 7 daardoor niet in de rede ligt.
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder e
 Artikel 1:20 lid 2
 Artikel 7:58 lid 2 onder d
 De richtlijn biedt de moge- lijkheid om uitsluitingen
niet over te nemen (overweging 10 van de preambule). 
 Van de beleidsruimte is geen gebruik gemaakt bij de imple- mentatie
van de richtlijn in titel 2A. De reden hiervoor is dat deze overeenkomsten
een specifiek karakter en toepassing van titel 2A van Boek 7 daardoor niet
in de rede ligt. 
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder f
 Deze uitsluiting is gedeeltelijk geïmplementeerd in artikel 1:20 lid
1 onder f.
 Artikel 7:58 lid 2 onder e
 De richtlijn biedt de moge- lijkheid om uitsluitingen
niet over te nemen (overweging 10 van de preambule). 
 Van de beleidsruimte is geen gebruik gemaakt bij de imple- mentatie
van de richtlijn in titel 2A. De reden hiervoor is dat deze overeenkomsten
een specifiek karakter en toepassing van titel 2A van Boek 7 daardoor niet
in de rede ligt. 
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder g
 Artikel 1:20 lid 1 onder c
 Artikel 7:58 lid 2 onder
f
 De richtlijn biedt de moge- lijkheid
om uitsluitingen niet over te nemen (overweging 10 van de preambule). 
 Van de beleidsruimte is geen gebruik gemaakt
bij de imple- mentatie van de richtlijn in titel 2A. De reden hiervoor is
dat deze overeenkomsten een specifiek karakter en toepassing van titel 2A
van Boek 7 daardoor niet in de rede ligt. 
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder h
 Deze uitsluiting is niet geïmplementeerd. 
 Deze uitsluiting is niet geïm- plementeerd. Er is deels
gebruik gemaakt van de mogelijkheid om uitsluitingen niet over te nemen, waardoor
de een bepaalde categorie kredietovereenkomsten die onder de uit- sluiting
van vallen toch onder het bereik van de regeling van de richtlijn worden gebracht.
Voor een andere onder de uitsluiting vallende categorie kredietovereenkomsten
is wel gebruikt gemaakt van de uitzonderingsmogelijkheid uitsluiting. Voor
deze cate- gorie is een aparte regeling getroffen (overweging 10 van de preambule). 
 De richtlijn biedt de mogelijkheid om uitsluitingen
niet over te nemen (overweging 10 van de preambule). 
 Onder de uitsluiting vallen a. overeenkomsten waarbij een
kredietgever de consument een krediet verstrekt en met dit krediet voor de
con- sument financiële instrumenten aankoopt, en b. overeenkomsten
betreffende effectenkrediet, voor zover het krediet dat in het kader daarvan
wordt verstrekt door de consument wordt gebruikt voor de financiering van
transacties in financiële instrumenten en de kredietgever daarbij betrokken
is. De onder a genoemde krediet- overeenkomsten worden vol- ledige onder de
regeling van de richtlijn gebracht. Voor deze kredietovereenkomsten geldt
dat het vanuit de optiek van consumentenbescherming onwenselijk is als de
consument daarbij geen enkele in de richtlijn voorziene aanvullende bescherming
wordt geboden. Voor de onder b genoemde overeenkomsten betreffende effectenkrediet
geldt dat het onwenselijk wordt geacht als belangrijke beschermingsaspecten
uit de richtlijn hier- voor niet zouden gelden. Tegelijkertijd dient echter
rekening te worden gehouden met de specifieke kenmerken van dit krediet waardoor
volledige toepassing van de in de richtlijn opgenomen rege- ling niet mogelijk
is. Daarom is er in de artikelen 7:59 lid 2, 60 lid 2, 61 lid 7, 64, 66 lid
7 en 67 lid 4 BW voor gekozen voor deze kredietovereen-komsten een maatwerkregeling
te tref- fen. De richtlijn staat dit toe. 
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder i tot en met k
 Deze uitsluiting is niet geïmplementeerd. 
 Artikel 7:58 lid 2 onder g tot en met i
 De richtlijn biedt de moge- lijkheid om uitsluitingen niet over
te nemen (overweging 10 van de preambule).
 Van de beleidsruimte is geen gebruik gemaakt bij de imple- mentatie van de
richtlijn in titel 2A. De reden hiervoor is dat deze overeenkomsten een specifiek
karakter en toepassing van titel 2A van Boek 7 daardoor niet in de rede ligt. 
 
 
 Artikel 2 lid 2 onder l
 Artikel 1:20 lid 1 onder a
 Artikel 7:58 lid 2 onder
j
 De richtlijn biedt de moge- lijkheid
om uitsluitingen niet over te nemen (overweging 10 van de preambule). 
 Van de beleidsruimte is geen gebruik gemaakt
bij de imple- mentatie van de richtlijn in titel 2A. De reden hiervoor is
dat deze overeenkomsten een specifiek karakter en toepassing van titel 2A
van Boek 7 daardoor niet in de rede ligt.
 
 
 Artikel 2 lid 3
 Artikel
4:2b
 Artikel 7:58 lid 3
 Nvt
 Nvt
 
 
 Artikel 2 lid 4
 Behoeft
geen implementatie
 Artikel 7:58 lid 4
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 2 lid 5
 Behoeft
geen implementatie
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 2 lid 6
 Behoeft
geen implementatie
 Behoeft geen implementatie
 De richtlijn biedt de moge- lijkheid om te
bepalen dat slechts een aantal artikelen van de richtlijn van toepas- sing
worden verklaard op kredietovereenkomsten die worden gesloten door een organisatie
die krachtens een wettelijke bepaling worden aangeboden aan beperkt publiek. 
 Van de beleidsruimte is in titel 2A geen gebruik
gemaakt, omdat er voor de Nederlandse situatie geen reden is om voor een beperkte
toepassing van titel 2A van boek 7. 
 
 
 Artikel 3
 Artikel 1:1
 Artikel 7:57
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 4
 Implementatie
op amvb-niveau
 Artikel 7:59
 Nvt
 Nvt
 
 
 Artikel 5 en 6
 Implementatie
in art. 4:33, 4:74a en op amvb-niveau
 Artikel 7:60
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 6
 Implementatie
in art. 4:33, 4:74a en op amvb-niveau
 Artikel 7:60
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 7
 Artikel 4:33,
lid 6
 Artikel 7:60
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 8
 Artikel 4:34
 Artikel 7:60
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 9 lid 1
 Art. 4:32,
lid 1
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 9 lid 2
 Art. 4:32,
lid 2
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 9 lid 3
 
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 9 lid 4
 Wet bescherming
persoonsgegevens
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 10 lid 1
 
 Artikel 7:61 lid 1
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 10 lid 2
 
 Artikel 7:61 lid 1 en lid 3
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 10 lid 3
 
 Artikel 7:61 lid 4
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 10 lid 4
 
 Artikel 7:61 lid 5
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 10 lid 5
 
 Artikel 7:61 lid 6
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 11 lid 1
 
 Artikel 7:62 lid 1
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 11 lid 2
 
 Artikel 7:62 lid 2
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 12 lid 1
 
 Artikel 7:63 lid 1
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 12 lid 2
 
 Artikel 7:63 lid 2
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 12 lid 3
 
 Artikel 7:63 lid 3
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 13 lid 1
 
 Artikel 7:65 lid 1 en 2
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 13 lid 2
 
 Artikel 7:65 lid 3
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 14 lid 1
 
 Artikel 7:66 lid 1
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 14 lid 2
 
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 15 lid 1,
 
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 15 lid 2,
 
 Artikel 7:67
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 15 lid 3
 
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 16 lid 1
 
 Artikel 7:68 lid 1
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 16 lid 2
 
 Artikel 7:68 lid 2
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 16 lid 3
 
 Artikel 7:68 lid 3
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 16 lid 4
 
 Van de mogelijkheid om aanvullende regels te stellen is
gebruik gemaakt. 
 Artikel 16 lid 4 richtlijn biedt
de mogelijkheid om aanvullende regels te stellen.
 Van deze beleidsruimte is gebruik gemaakt in artikel 68 lid 3.
 
 
 Artikel 16 lid 5
 
 Artikel 7:68 lid 4
 Nvt
 Nvt
 
 
 Artikel 17
 
 Artikel 7:69
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 18
 
 Artikel 7:70
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 19
 
 Artikel 7:71, artikel 57, derde lid
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 20
 De AFM houdt
toezicht op de betreffende Wft-bepalingen, behoeft geen afzonderlijke implementatie. 
 Nvt
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 21
 Artikel 4:73
en 4:74 Wft en op amvb-niveau
 Artikel 71
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 22 lid 1
 
 Behoeft geen implementatie
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 22 lid 2
 
 Artikel 7:73 lid 1
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 22 lid 3
 
 Artikel 7:73 lid 2
 Nvt
 Nvt 
 
 
 Artikel 22 lid 4
 
 Artikel 7:73 lid 3
 Nvt
 Nvt
 
 
 
 
 
 
 
 Richtlijn 2007/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november
2007 betreffende betaaldiensten in de interne markt tot wijziging van de Richtlijnen
97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van Richtlijn
97/5/EG (Pb EU L 319/1).
 
 
 Den Bosch 13 juni 1997. NJ 1998, 432 en rb Zwolle 20 maart 1988,
NJ 1993, 683.
 
 
 Kamerstukken I 2008/09, 31 892, nr. A.
 
 
 Richtlijn nr. 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken
van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt (PbEU L 149).
 
 
 Kamerstukken II 2005/06, 29 708, nr. 19, blz 519.
 
 
 Stb. 2000, 587.