Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg onder andere in verband met de opneming van de mogelijkheid tot taakherschikking; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk Memorie van toelichting
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST139050
 2009-2010
 
 32 261
 Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg
onder andere in verband met de opneming van de mogelijkheid tot taakherschikking
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 ALGEMENE TOELICHTING
 1. Inleiding
 Met dit voorstel van wet wordt een nieuw artikel 36a aan de Wet op de
beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG) toegevoegd. Op grond
daarvan kunnen bij wijze van experiment bepaalde categorieën beroepsbeoefenaren
bij algemene maatregel van bestuur voor een bepaalde periode zelfstandig bevoegd
worden verklaard tot het indiceren en verrichten van in de maatregel aangewezen
handelingen. De artikelen 35 en 38 van de Wet BIG moeten in verband met het
nieuwe artikel 36a eveneens worden aangepast.
 
 Met dit voorstel van wet worden voorts de artikelen 6, 7, 9, 11, 42, 43
en 45 van de Wet BIG gewijzigd.
 Aan de artikelen 6, 7 en 9 wordt een lid c.q. leden toegevoegd. Deze toevoeging
maakt het de minister mogelijk om aan in het buitenland opgelegde beperkingen
in de beroepsuitoefening gevolg te geven ongeacht of het een beroepsbeoefenaar
met een Nederlands diploma of één met een buitenlands diploma
betreft. Deze toevoeging maakt het eerste lid van artikel 42 waarin dit geregeld
is met betrekking tot de beroepsbeoefenaar met een buitenlands diploma overbodig.
 
 Ten slotte worden de artikelen 5, 31 en 34 zodanig gewijzigd dat subdelegatie
mogelijk wordt. Hierdoor wordt het mogelijk een aantal krachtens die artikelen
geregelde onderwerpen bij ministeriële regeling te regelen.
 2. Capaciteitsproblemen in de zorgsector
 Zoals blijkt uit de Arbeidsmarktbrieven 2006, 2007 en 2008 ontstaan er bij ongewijzigd beleid zodanige knelpunten op de arbeidsmarkt
in de gezondheidszorg, dat de zorgcapaciteit onvoldoende is om aan de toenemende
zorgvraag te voldoen. De zorgsector krijgt te kampen met grote problemen op
de arbeidsmarkt. Op de korte termijn speelt het capaciteitsprobleem bij de
verzorgenden die op mbo-niveau zijn opgeleid. Deze problematiek wordt op de
lange termijn groter. Door de toenemende zorgvraag en de beperkte
groei van de beroepsbevolking dreigen grote verschillen te ontstaan tussen
vraag en aanbod van personeel in de gezondheidszorg met een getuigschrift
op mbo-niveau. Op iets langere termijn zal dit probleem zich ook voordoen
bij hoger opgeleid personeel in de gezondheidszorg. Deze discrepantie is niet
op te lossen met slechts meer arbeidsinzet, maar vraagt een reeks van oplossingen.
 Beleidsaanpassingen met het oog hierop zijn bijvoorbeeld investeren in
preventie en zelfredzaamheid van de burger, investeren in de opleidingen om
aan de toenemende zorgvraag kwalitatief en kwantitatief te kunnen voldoen,
het vergroten van de zorgcapaciteit door investeringen in behoud van personeel
en instroom van nieuw personeel en investeren in innovatieve zorgconcepten,
zoals inzet van ICT voor arbeidsbesparende hulp.
 3. Taakherschikking
 Een van de oplossingen voor het capaciteitsprobleem in de gezondheidszorg
ligt in taakherschikking. Het concept van taakherschikking heeft de afgelopen
jaren een vlucht genomen. Onder taakherschikking wordt het structureel herverdelen
van taken tussen verschillende beroepen verstaan, met het oog op doelmatige
inzet van kunde en capaciteit.
 Door taakherschikking kan een bijdrage worden geleverd aan een meer efficiënte
inzet van de capaciteit in de zorg, waarbij de kwaliteit voor de patiënt
en de cliënt behouden blijft of wordt verhoogd. Op deze manier wordt
effectief gebruik gemaakt van de beschikbare capaciteit en kunnen anders en
korter opgeleiden routinematige taken overnemen van hoger opgeleiden. Op dit
moment verrichten huisartsen en medische specialisten bijvoorbeeld veel taken
die ook verricht zouden kunnen worden door andere daartoe lager opgeleide
professionele zorgverleners. Huisartsen en medisch specialisten kunnen zich
hierdoor concentreren op taken die in overeenstemming zijn met het hoge niveau
van hun opleiding.
 
 Door taakherschikking ontstaan nieuwe beroepen of wordt een bestaand beroep
met nieuwe taken uitgebreid. Een voorbeeld van een nieuw beroep is de physician
assistant. De physician assistant is een van oorsprong bachelor-opgeleide
verpleegkundige of paramedische beroepsbeoefenaar die een hbo-master opleiding
heeft gevolgd en die routinematige taken van artsen kan overnemen. In 2004
is de opleiding «physician assistant» formeel door de minister
van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap erkend en doelmatig geacht. De opleiding
is opgenomen in het Centraal Register Opleidingen Hoger Onderwijs (CROHO)
en wordt door de overheid bekostigd.
 
 Een ander voorbeeld is de nurse practitioner ofwel de verpleegkundig specialist.
Binnen het basisberoep van verpleegkundige zijn inmiddels vijf specialismen
ontwikkeld met bijbehorende specialistentitels welke in het voorjaar van 2009
wettelijke erkenning hebben verkregen. Afgestudeerden van de door de Nederlands
Vlaamse Accreditatie Organisatie geaccrediteerde hbo-masteropleiding advanced
nursing practice komen in aanmerking voor registratie in de specialistenregisters
van de verpleegkundige.
 
 Deze opleidingen geven een betekenisvolle impuls aan de introductie en
inzet van nieuwe beroepsbeoefenaren en deskundigheden in de gezondheidszorg.
Voorts wordt door deze inzet een belangrijke bijdrage geleverd aan een kwalitatief
goede en doelmatig georganiseerde (eerstelijns) zorg. Uit recente onderzoeken
blijkt dat het inzetten van nieuwe beroepsbeoefenaren als de physician assistant
en verpleegkundig specialist (nurse practitioner) leidt tot vormen van taakherschikking
met een aanzienlijke kwaliteitswinst, in termen van toegankelijkheid, korte
wachttijden, kosteneffectiviteit en professionele begeleiding.
Deze kwaliteitswinst gaat veelal gepaard met een hogere efficiency., , 
 
 Tegelijkertijd blijkt nog een ander belang van taakherschikking. Het anders
verdelen van taken voor beroepsbeoefenaren in de zorg en het daarmee ontstaan
van nieuwe beroepen of nieuwe taken voor de huidige beroepen biedt ook nieuwe
carrièremogelijkheden voor werkenden in de zorg. Hierdoor snijdt het
mes met betrekking tot de capaciteitsproblematiek aan twee kanten. De zorg
wordt efficiënter en effectiever en tegelijkertijd kan door dit carrièreperspectief
en door nieuwe inhoudelijke uitdagingen meer personeel behouden blijven voor
de zorg.
 In de nabije toekomst kan er door de diverse vormen van taakherschikking
een adequaat antwoord gegeven worden op de stijgende en meer complexe zorgvraag.
Daarbij is het mogelijk het proces van zorgverlening doelmatiger te organiseren.
 Huidige stand van zaken
 Hoewel de onderzoekresultaten en ervaringen met de inzet van deze nieuwe
beroepsbeoefenaren (de physician assistant en de verpleegkundig specialist)
positief zijn, is nog geen sprake van een volledig uitgekristalliseerd beroepsprofiel.
 
 Onderzoek naar taakherschikking in de huisartsenpraktijk laat zien dat
het beroep physician assistant in de huisartsenzorg nog verder moet uitkristalliseren,
hetgeen de nodige aanpassingen in de opleiding physician assistant met de
specifieke uitstroomvariant huisartsenzorg tot gevolg zal hebben. Een optimale
introductie van physician assistant in de huisartsenpraktijk kost een aantal
jaren. Dit geldt ook van de nurse practitioner in de huisartsenzorg waarvoor
eenzelfde experiment en onderzoek is uitgevoerd.
 
 Dezelfde conclusie dient op dit moment getrokken te worden met betrekking
tot de inzet van deze nieuwe beroepsbeoefenaren in de tweedelijnszorg. In
tegenstelling tot de eerstelijnszorg is hun inzet in de tweedelijnszorg de
laatste jaren niet systematisch gemonitord, behoudens het onderzoek van de
Inspectie voor de Gezondheidszorg, uitmondend in het rapport «Taakherschikking
blijkt positief voor de kwaliteit van zorg».
De Inspectie voor de Gezondheidszorg constateert dat taakherschikking een
positieve bijdrage levert aan veilige, effectieve, patiëntgerichte en
toegankelijke zorg. Deze constatering moet echter worden bezien in het licht
van de huidige juridische context van de Wet BIG. Een van de conclusies van
de Inspectie in haar rapport is dat taakherschikking leidt tot het structureel
beleggen van zorgtaken bij beroepsgroepen die niet in de Wet BIG zijn geregeld.
De Inspectie adviseert de minister middels aanpassingen in de Wet BIG ontwikkelingen
te stimuleren en te faciliteren, die de professionaliteit waarborgen van beroepsgroepen
die in het kader van taakherschikking structureel medische taken uitvoeren.
Voorts adviseert de Inspectie een onderzoeksprogramma naar de effecten van
taakherschikking op de uitkomsten van de zorg.
 
 Ook de Gezondheidsraad stelt in haar rapport «Taakherschikking in
de gezondheidszorg» dat op het terrein van taakherschikking middels
de inzet van de physician assistant en nurse practitioner de wetenschappelijke
kennis nog beperkt is, en er behoefte is aan verder (langlopend) onderzoek. Niet alleen op het gebied van het zelfstandig functioneren
van de physician assistant, maar zeker ook op het gebied van de organisatie
van de zorgverlening binnen zorginstellingen (protocollering, toezicht en
handhavingsbeleid) is meer duidelijkheid wenselijk.
 
 Uit het onderzoek «De arbeidsmarkt- en opleidingsbehoefte aan nurse
practitioners en physician assistants» van het Kenniscentrum Beroepsonderwijs
Arbeidsmarkt komt naar voren dat beide op dit moment veelal werkzaam zijn
in ziekenhuizen, maar dat er in andere zorgsectoren (verpleeghuiszorg, gehandicaptenzorg,
thuiszorg, verslavingszorg en GGZ) aanzienlijke behoefte bestaat aan en mogelijkheden
liggen voor de inzet van deze nieuwe beroepen.
Inhoudelijk zullen deze uitstroomvarianten van deze beroepen nog verder moeten
uitkristalliseren. Als gevolg daarvan zullen de opleidingen ook verder aangepast
worden.
 
 Alle genoemde onderzoeken pleiten er voor om in wet- en regelgeving mogelijkheden
te creëren op grond waarvan deze nieuwe beroepen zelfstandig een aantal
voorbehouden handelingen kunnen gaan uitoefenen, zodat deze vormen van taakherschikking
een vaste basis kunnen krijgen in de zorg.
 
 Ook uit het richtinggevende advies van de Raad voor de Volksgezondheid
en Zorg over taakherschikking in de gezondheidszorg
komt naar voren dat taakherschikking toegevoegde waarde heeft en dat aanpassing
van wet- en regelgeving noodzakelijk is.
 Daarnaast werd in de evaluatie van de Wet BIG
aanbevolen om de Wet BIG in het kader van taakherschikking meer flexibel te
maken.
 
 De ontwikkeling van deze beroepen, zowel qua opleiding als positionering
in het zorgveld dient echter op een aantal punten nog verder uit te kristalliseren,
voordat een eventuele definitieve regeling van deze nieuwe beroepen of nieuwe
deskundigheden in de Wet BIG aan de orde is. In het licht van veilige en effectieve
zorg is het met name nog niet geheel duidelijk met betrekking tot welke voorbehouden
handelingen een zelfstandige bevoegdheid voor de nieuwe beroepsbeoefenaren
aan de orde is. Het huidige instrumentarium van de Wet BIG biedt echter onvoldoende
mogelijkheden om verantwoord aan te sluiten bij dergelijke nieuwe ontwikkelingen
in de gezondheidszorg, zodanig dat nieuwe beroepen en deskundigheden zich
gedurende langere tijd zelfstandig kunnen ontwikkelen, alvorens een weloverwogen
beslissing over definitieve regeling in de wet wordt genomen.
 Huidige wettelijke mogelijkheden
 Uitgangspunt van de Wet BIG is dat de uitoefening van de geneeskunst is
vrijgelaten. Uitzondering hierop is de regeling van voorbehouden handelingen.
In artikel 36 van de Wet BIG is geregeld dat deze risicovolle handelingen
slechts door een beperkt aantal in de wet aangewezen beroepsbeoefenaren zelfstandig
mogen worden verricht. De Wet BIG biedt beroepsbeoefenaren nu al wel mogelijkheden
taken te delegeren of anders te verdelen. Zo bestaat op grond van de artikelen
35 en 38 de mogelijkheid dat anderen in opdracht van een zelfstandig bevoegde
voorbehouden handelingen verrichten. Daarnaast kunnen op grond van artikel
39 van de Wet BIG bepaalde categorieën daartoe opgeleide personen deze
handelingen «functioneel zelfstandig» verrichten. Dit houdt in:
wel in opdracht van een zelfstandig bevoegde, maar zonder diens toezicht en
tussenkomst.
 
 Op het eerste gezicht lijkt de regeling voorbehouden handelingen weinig
belemmeringen op te leveren voor taakherschikking. Immers, zolang de opdrachtgever
en opdrachtnemer handelen in overeenstemming met de artikelen 35, 38 of 39
is er niets aan de hand.
 In de praktijk echter blijkt deze regeling niet goed bruikbaar voor taakherschikking.
Voor een verantwoorde en effectieve invoering van taakherschikking is het,
om hierna te noemen redenen, van belang om aan de beroepsbeoefenaren,
die taken overnemen, de volledige bevoegdheid en verantwoordelijkheid voor
bepaalde voorbehouden handelingen toe te kennen. Dit houdt in dat deze beroepsbeoefenaren
op eigen gezag bepaalde voorbehouden handelingen mogen indiceren en verrichten
binnen het eigen deskundigheidsgebied. Waar het uitvoeren van voorbehouden
handelingen op grond van artikel 35 dan wel artikel 39 door deze beroepsberoepsbeoefenaren
nog wel mogelijk is, laat diezelfde regeling geen ruimte voor een zelfstandige
bevoegdheid op dit punt: het op eigen gezag mogen verrichten van bepaalde
voorbehouden handelingen.
 Hoewel artikel 39 het – in tegenstelling tot artikel 35 –
mogelijk maakt om een (deel van een) beroepsgroep collectief deskundig te
verklaren tot het verrichten van één of meerdere voorbehouden
handelingen, laat dit onverlet dat het geen zelfstandige bevoegdheid betreft.
De bevoegdheid tot en verantwoordelijkheid voor het stellen van de indicatie
voor die handeling berust ook onder artikel 39 nog steeds bij de in artikel
36 genoemde beroepsbeoefenaren.
 
 Vasthouden aan de huidige wettelijke mogelijkheden voor doorvoering van
taakherschikking betekent dat er constructies worden ontwikkeld die de grenzen
van de Wet BIG te veel oprekken. In de praktijk
blijkt dat de opdrachtgever (als bedoeld in artikel 38) niet altijd in de
buurt is en de rechtsfiguur «opdracht» krijgt daardoor een andere
betekenis dan dat oorspronkelijk met de wettelijke bepaling was bedoeld. Tevens
blijkt in de praktijk dat het uitvoeren van voorbehouden handelingen in opdracht
van daartoe bevoegden een rem is op ontwikkelingen waarbij andere beroepsbeoefenaren
dan artsen een meer zelfstandige rol in de begeleiding van patiënten
is toebedacht.
 
 Artikel 37, tweede lid, van de Wet BIG maakt het mogelijk aan te sluiten
bij nieuwe ontwikkelingen rond taakherschikking. Dit artikel maakt het mogelijk
om bij algemene maatregel van bestuur regels te stellen met betrekking tot
bij de maatregel omschreven handelingen, vallende onder artikel 36 van de
Wet BIG en biedt de mogelijkheid om wijziging te brengen in de eveneens in
artikel 36 vastgelegde toekenning van bevoegdheid. Bij gebruik van artikel
37 moet echter al vaststaan dat artikel 36 gewijzigd zal worden. Dat is in
de gevallen waarin het nieuwe artikel toegepast zal worden nu juist niet het
geval. De in artikel 37, derde lid, van de Wet BIG, opgenomen voorwaarde dat
binnen zes maanden nadat een dergelijke algemene maatregel van bestuur in
werking is getreden een wetsvoorstel met dezelfde inhoudelijke strekking als
de regeling moet zijn ingediend, maakt toepassing van artikel 37 ongeschikt
om te gebruiken bij taakherschikking. Een nieuw beroep of een nieuwe deskundigheid
heeft dan immers niet de tijd zich gedurende een langere periode te ontwikkelen.
 Nieuwe wettelijke mogelijkheid
 In de reactie op de evaluatie van de Wet BIG heeft de regering aangegeven
dat, vooruitlopend op de definitieve regeling van nieuwe beroepen, nieuwe
praktijken in de beroepsontwikkeling «evidence based» getoetst
moeten kunnen worden en om die reden onderzocht zal worden hoe in voorkomende
gevallen de regeling voorbehouden handelingen snel gewijzigd kan worden, zonder
afbreuk te doen aan de eisen van rechtszekerheid en bestendigheid. Door de voorgestelde wijziging van de Wet BIG wordt
het mogelijk om bij wijze van experiment voor maximaal vijf jaar af te wijken
van de regeling met betrekking tot de voorbehouden handelingen die in artikel
36 van de wet is vastgelegd. Met de wijziging wordt beoogd op verantwoorde
wijze aan te sluiten bij nieuwe ontwikkelingen en nieuwe beroepen hiermee
beter de kans te bieden zich te ontwikkelen. Nieuwe praktijken in de beroepsontwikkeling
kunnen zo op basis van ervaringen (evidence based) beproefd en getoetst worden.
Via deze wijziging kunnen ook ontwikkelingen, die zich voordoen
op het gebied van taakherschikking gedurende de periode van vijf jaar, goed
meegenomen worden.
 Beroepsbeoefenaren die nog niet de mogelijkheid hebben gehad om zich voldoende
te ontwikkelen omdat zij niet beschikken over een zelfstandige bevoegdheid,
krijgen hierdoor de kans daartoe. Het tijdelijk toekennen van de zelfstandige
bevoegdheid om voorbehouden handelingen te verrichten maakt zelfstandig functioneren
mogelijk in situaties waarin, gegeven de nieuwe deskundigheid of het nieuwe
beroep, de opdrachtrelatie een belemmering betekent voor de doelmatigheid
en effectiviteit van het zorgproces en de optimale inzet van beroepsbeoefenaren,
alsmede voor de patiëntgerichtheid van de zorgverlening.
 
 De wijziging in de wet biedt het voordeel dat van tevoren vaststaat dat
het om een tijdelijke regeling gaat, zodat het voor iedereen duidelijk is
dat – als gevolg van de uitkomst van een evaluatie – van definitieve
regeling kan worden afgezien dan wel dat nog wijziging kan plaatsvinden in
de tijdelijk toegekende bevoegdheden.
 Overigens wordt met de invoering van het artikel 36a niet beoogd om op
goed geluk voor een ontwikkeling een tijdelijke regeling te treffen. Op voorhand
moet duidelijk zijn dat een ontwikkeling (nieuw beroep of nieuwe taak) grote
kans van slagen heeft. Evenals voor de artikelen 3 of 34 van de Wet BIG
het geval is, komen niet alle beroepen of aanpassingen van bestaande beroepen
in aanmerking voor tijdelijke regeling krachtens artikel 36a. Bij de parlementaire
behandeling van de Wet BIG zijn de overwegingen en criteria van de beroepen
die in aanmerking kwamen voor een regeling in het kader van de Wet BIG in
kaart gebracht. De nieuwe beroepen worden vanuit deze overwegingen bekeken.
 
 Teneinde binnen de periode van vijf jaar een uitspraak te kunnen doen
over de zelfstandige bevoegdheid van de beroepsbeoefenaren vallend onder artikel
36a wordt een evaluatie opgezet. Gedurende de periode van vijf jaar wordt
de uitoefening van de aangewezen voorbehouden handelingen door de aangewezen
groepen van beroepsbeoefenaren gemonitord en tot slot geëvalueerd. Voor
deze evaluatie wordt een onderzoek uitgezet. Ik zal hiertoe een onafhankelijke
externe partij verzoeken de evaluatie uit te voeren. In dit traject worden
onder meer de eigen beroepsgroep, relevante andere beroepsgroepen en mijn
ministerie betrokken.
 
 De evaluatie legt zich toe op de noodzaak tot het zelfstandig indiceren
en uitvoeren van de voorbehouden handelingen. Er wordt bekeken of met betrekking
tot de toegekende voorbehouden handelingen een zelfstandige bevoegdheid noodzakelijk
is. In algemene zin wordt bij de beoordeling van de tijdelijke regeling bekeken
of de zorg aan patiënten kwalitatief van goed niveau is, en in hoeverre
de zorgverlening effectiever en doelmatiger is geworden, doordat de beroepsgroep
zelfstandig kan beslissen over het al dan niet toepassen van voorbehouden
handelingen.
 In de evaluatie zijn de elementen waar voor de Inspectie voor de Gezondheidszorg
aandacht heeft gevraagd in haar hiervoor genoemde rapport, «Taakherschikking
blijkt positief voor de kwaliteit van zorg», van belang. Het betreft
de borging van de veiligheid, effectiviteit, toegankelijkheid en patiëntgerichtheid
van de geboden zorg. Tevens spelen de elementen van de organisatie van zorgverlening
binnen de zorginstellingen een rol, zoals de protocollering van de zorg en
het interne toezicht op de uitoefening van de zorg.
 In de nota van toelichting bij de afzonderlijke algemene maatregel van
bestuur, waarbij een categorie van beroepsbeoefenaren wordt aangewezen die
specifiek bepaalde voorbehouden handelingen mag verrichten, zal nader worden
aangegeven op welke elementen zal worden geëvalueerd. Aan het einde van
de tijdelijke regeling moet op grond van de evaluatie duidelijk
zijn voor welke voorbehouden handelingen het doelmatig en effectief is daarvoor
een zelfstandige bevoegdheid toe te kennen aan de betreffende beroepsgroep.
Daarmee wordt aangegeven of (en zo ja, in hoeverre) de tijdelijke regeling
geslaagd is.
 Waarborgen
 Het zelfstandig bevoegd zijn om voorbehouden handelingen te verrichten,
houdt overigens meer in dan «bekwaam zijn» in de zin van het in
technisch en kwalitatief opzicht verantwoord uitvoeren van de handeling. Het
stellen van de diagnose en de indicatie tot de verrichting zelf zijn begrippen
die, hoewel niet wettelijk omschreven, onontbeerlijk zijn en moeten behoren
tot het deskundigheidsgebied van het betrokken beroep. Kortom, het moet gaan
om het op eigen initiatief en eigen indicatie kunnen verrichten van in artikel
36 genoemde voorbehouden handelingen. Om ervoor te zorgen dat dit vanuit het
oogpunt van patiëntveiligheid zorgvuldig en verantwoord plaatsvindt,
zijn waarborgen noodzakelijk. Allereerst is daartoe in artikel 36a vastgelegd
dat het vijftiende lid van artikel 36 onverkort van toepassing is. Dat wil
zeggen dat beroepsbeoefenaren uitsluitend bevoegd zijn voor zover zij redelijkerwijs
mogen aannemen dat zij beschikken over de bekwaamheid die nodig is voor het
behoorlijk verrichten van de handeling. Dezelfde eis geldt al voor de beroepen
genoemd in artikel 36 van de Wet BIG en al degenen die voorbehouden handelingen
in opdracht uitvoeren.
 Verder zal bij het opstellen van de algemene maatregel van bestuur zorgvuldig
per handeling worden afgewogen of het verantwoord is de bevoegdheid te verlenen.
Daarbij zal in elk geval gewaarborgd moeten zijn dat de nieuwe deskundigheid
onderdeel vormt van de opleiding die de aan te wijzen beroepsbeoefenaar heeft
gevolgd. Voorts is de Kwaliteitswet zorginstellingen onverkort van toepassing
voor zover de beroepsbeoefenaren die in de algemene maatregel van bestuur
worden geregeld, werkzaam zijn in een instelling. Ook gelden de regels inzake
de geneeskundige behandelingsovereenkomst, tussen de beroepsbeoefenaar en
de patiënt (Afdeling 5 van titel 7 van boek 7 van het Burgerlijk Wetboek).
Dat betekent onder meer dat een patiënt alleen met zijn of haar toestemming
door hulpverleners behandeld mag worden.
 Gelet op het feit dat de aangewezen categorie van beroepsbeoefenaren tijdelijk
een aantal voorbehouden handelingen mag gaan verrichten waartoe zelfstandig
bevoegden ook bevoegdheid zijn, is het wenselijk dat op hen ook het tuchtrecht
van toepassing is. Zij kunnen dan immers op dezelfde wijze worden getoetst
als de zelfstandig bevoegden. Opgemerkt zij dat het tuchtrecht van de Wet
BIG van toepassing is op de aangewezen categorie van beroepsbeoefenaren die
op grond van de algemene maatregel van bestuur voorbehouden handelingen mogen
verricht. Daarmee wordt gewaarborgd dat het handelen van deze aangewezen beroepsbeoefenaren
ook tuchtrechtelijk kan worden getoetst. Dit is ook passend te achten gezien
het risicovolle karakter van deze handelingen en de grotere verantwoordelijkheid
die een zelfstandige bevoegdheid inzake voorbehouden handelingen met zich
brengt. Tevens is het positieve effect van het tuchtrecht voor de kwaliteitsbewaking
van de beroepsuitoefening van belang. De te nemen tuchtmaatregelen zijn echter
aangepast omdat deze beroepsbeoefenaren nog niet in een register zijn opgenomen.
Dit heeft te maken met de tijdelijke aard van de regeling die in dit wetsvoorstel
is vervat. Met die tijdelijke aard verhoudt het zich niet om voor het desbetreffende
beroep een publiekrechtelijk register en een daaraan gekoppelde beroepstitel
in het leven te roepen. De voorgestelde regeling biedt derhalve, gegeven de
tijdelijke regeling, zoveel als mogelijk dezelfde kwaliteitswaarborgen als
de huidige regeling inzake de voorbehouden handelingen.
 4. In het buitenland opgelegde beperkingen in de
beroepsuitoefening
 De wijzigingen in de artikelen 6, 7, 9, 11, 42, 43 en 45 van de Wet BIG
maken het de minister mogelijk om aan in het buitenland opgelegde beperkingen
in de beroepsuitoefening gevolg te geven ongeacht of het een beroepsbeoefenaar
met een Nederlands diploma of één met een buitenlands diploma
betreft.
 Huidige wettelijke mogelijkheden
 Bij het opstellen van de Wet BIG is er onvoldoende rekening gehouden met
de mogelijkheid dat ook een buitenlandse rechter een straf kan opleggen aan
een titelgerechtigde met een Nederlands diploma die in Nederland geregistreerd
is of wil worden. Uit de artikelen 6, 7 en 9 van de wet blijkt niet expliciet
dat ook gevolg kan worden gegeven aan een opgelegde straf door een buitenlandse
rechter. Dit wordt met deze wijziging expliciet gemaakt. Daarmee wordt een
gelijkschakeling bewerkstelligd tussen: een titelgerechtigde met een Nederlands
diploma, die ingevolge een buitenlandse rechterlijke uitspraak is beperkt
in de beroepsuitoefening en vervolgens (weer) in Nederland wil komen werken,
en een beroepsbeoefenaar met een buitenlands diploma, die eenzelfde maatregel
door een buitenlandse rechter opgelegd heeft gekregen, en die in Nederland
geregistreerd is of wil worden.
 
 Op grond van de huidige bepalingen van de Wet BIG is het niet mogelijk
om rekening te houden met een maatregel, gebaseerd op een buitenlandse rechterlijke,
tuchtrechtelijke of bestuursrechtelijke beslissing, welke is opgelegd aan
houders van een Nederlands getuigschrift, op grond waarvan zij in het buitenland
hun beroep – gedeeltelijk – niet meer kunnen uitoefenen. Anderzijds
bieden de huidige artikelen 42 en 43 echter wél de mogelijkheid om
gevolg te geven aan een beperking in de beroepsuitoefening, die aan een buitenlands
gediplomeerde is opgelegd, ook indien dit is gebaseerd op een buitenlandse
rechterlijke, tuchtrechtelijke of bestuursrechtelijke beslissing.
 
 Dit knelpunt is reeds gesignaleerd in de eerder genoemde evaluatie van
de Wet BIG en leidde tot de aanbeveling de wet aan te passen om deze lacune
weg te nemen. Op dit moment dient dit probleem zich weinig frequent aan. Alleen
enkele landen wisselen informatie over opgelegde beperkingen in de beroepsuitoefening
uit. Dit is veranderd bij het van kracht worden, op 20 oktober 2007,
van de Europese richtlijn nr. 2005/36/EG (PbEG L 255) betreffende de erkenning
van beroepskwalificaties. Deze richtlijn verplicht de lidstaten tot uitwisseling
van gegevens met betrekking tot bevoegdheidsbeperkingen van beroepsbeoefenaren
op het gebied van de individuele gezondheidszorg. Verwacht mag worden dat
door de intensievere uitwisseling van gegevens het aantal meldingen de komende
jaren zal toenemen.
 Nieuwe wettelijke mogelijkheden
 Met deze wijziging wordt het mogelijk om aan in het buitenland opgelegde
beperkingen in de beroepsuitoefening, gebaseerd op een buitenlandse rechterlijke,
tuchtrechtelijke of bestuursrechtelijke beslissing, gevolg te geven ongeacht
of het een beroepsbeoefenaar met een Nederlands diploma of één
met een buitenlands diploma betreft. Daarmee wordt een gelijkschakeling bewerkstelligd
tussen: een titelgerechtigde met een Nederlands diploma, die ingevolge een
buitenlandse rechterlijke uitspraak is beperkt in de beroepsuitoefening en
vervolgens (weer) in Nederland wil komen werken, en een beroepsbeoefenaar
met een buitenlands diploma, die eenzelfde maatregel door een
buitenlandse rechter opgelegd heeft gekregen, en die in Nederland geregistreerd
is of wil worden.
 
 Er is voor gekozen met deze wijziging zo veel mogelijk aan te sluiten
bij het reeds bestaande systeem van artikel 42, eerste lid, van de Wet BIG.
Dit houdt in dat er hier te lande geen herbeoordeling plaatsvindt van het
incident dat tot de beperking in de beroepsuitoefening heeft geleid. Hierdoor
is het niet bij voorbaat uitgesloten dat iemand in het buitenland zijn recht
op beroepsuitoefening op grond van een in het buitenland genomen beslissing
verliest om een reden die in Nederland niet tot een zodanig oordeel zou hebben
geleid. Dit is destijds bij de parlementaire
behandeling van het wetsvoorstel ook onderkend.
 De redenen om bij het bestaande systeem van artikel 42 aan te sluiten
zijn de volgende. Voorop staat dat een beroepsbeoefenaar, ongeacht of deze
over een Nederlands getuigschrift beschikt of niet, zich te houden heeft aan
de in het land waar hij werkzaam is geldende regels inzake de beroepsuitoefening
en ook onderworpen is aan de daar geldende tucht-, straf- en bestuursrechtelijke
normen.
 Een herbeoordeling van de (in het buitenland plaatsgevonden hebbende)
omstandigheden van het concrete geval en de «vertaling» ervan
naar de Nederlandse situatie is uitzonderlijk moeilijk. De vraag is of alle
relevante omstandigheden nog voldoende te traceren zijn. De vraag is ook of
men erin slaagt de situatie in het buitenland te vergelijken met die in Nederland.
Tot slot betekent de mogelijkheid van een herbeoordeling een grote toestroom
van aanvragen en – daarmee gepaard gaande – hoge uitvoeringslasten
voor de behandelingen van de aanvragen.
 
 Niettemin zouden zich in een individueel geval zulke uitzonderlijke omstandigheden
kunnen voordoen, dat automatische overname van een in het buitenland opgelegde
maatregel tot een zeer onbillijk resultaat leidt. In het ingevoegde artikel
7a is een hardheidsclausule geïntroduceerd voor die gevallen waarin de
automatische overname van de buitenlandse bevoegdheidsbeperking gelet op het
belang dat artikel 6, onderdeel e, en artikel 7, onderdeel e, beoogt te beschermen
tot een onbillijkheid van overwegende aard zou leiden. Dit kan het geval zijn
indien de buitenlandse bevoegdheidsbeperking is opgelegd om een reden die
in het geheel niet met de beroepsuitoefening verband houdt. Of indien het
in het buitenland gepleegde vergrijp van een zodanige geringe ernst is dat
dit in Nederland in het geheel niet tot een maatregel of een bevoegdheidsbeperking
geleid zou hebben. De minister zal hiervan slechts gebruik maken indien de
veiligheid van de patiënt hierdoor niet in het geding komt.
 Dergelijke bijzondere omstandigheden zullen naar verwachting slechts in
uitzonderingsgevallen aanleiding geven tot een afwijking of buiten toepassing
laten van het beginsel van automatische overname. Dit mag namelijk geen nadelige
effecten sorteren voor het algemeen belang van het publiek bij gekwalificeerd
en bevoegde beroepsbeoefenaren en actuele weergave ervan in het BIG-register.
 Sinds de inwerkingtreding van de Wet BIG heeft een situatie, waarbij doorhaling
heeft plaatsgevonden omdat iemand om volstrekt onredelijke c.q. irrelevante
gronden (bijvoorbeeld politieke of religieuze) een buitenlandse bevoegdheidsbeperking
had gekregen, zich overigens niet voorgedaan.
 Overigens staat tegen de weigering van deze bepaling gebruik te maken
de normale rechtsbescherming van bezwaar en beroep open.
 
 Opgemerkt zij dat de persoon die een beroep doet op de hardheidsclausule
feiten en omstandigheden zal moeten aanvoeren en hard maken op grond waarvan
de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport zou moeten overgaan tot
het toepassen van de hardheidsclausule. Betrokkene zal dus moeten
aantonen dat de weigering tot inschrijving in het register of de doorhaling
uit het register leidt tot een onbillijkheid van overwegende aard.
 
 Ook het bestaande systeem van artikel 42 zelf wordt gewijzigd. Op grond
van het huidige systeem wordt de inschrijving van een buitenslands gediplomeerde
doorgehaald of wordt hem inschrijving in het BIG-register geweigerd als in
het buitenland zijn rechten ter zake van de beroepsuitoefening tijdelijk of blijvend gedeeltelijk zijn beperkt op grond van een
in het buitenland gegeven rechterlijke, tuchtrechtelijke of bestuursrechtelijke
beslissing. Aan bedoelde buitenlandse maatregelen wordt hier te lande een
gevolg gegeven dat daarmee niet in verhouding staat; bovendien geldt voor
Nederlands gediplomeerden die eenzelfde maatregel in het buitenland opgelegd
hebben gekregen, dat inschrijving in het BIG-register niet wordt geweigerd
c.q. doorgehaald. De voorgestelde wijziging heft vorenbedoeld verschil op
tussen buitenslands gediplomeerden en Nederlands gediplomeerden en verbindt
voorts aan in het buitenland opgelegde tijdelijke of blijvende
gedeeltelijke bevoegdheidsbeperkingen in Nederland een evenredig
gevolg. Na de wijziging geldt dat tijdelijke of blijvende
gedeeltelijke bevoegdheidsbeperkingen voortaan worden aangetekend
indien betrokkene is ingeschreven in het BIG-register. Onveranderd blijft
dat tijdelijke gehele bevoegdheidsbeperkingen
leiden tot weigering van de inschrijving indien betrokkene nog niet is ingeschreven.
 Administratieve lasten
 Deze wijzigingen van de Wet BIG met betrekking tot taakherschikking hebben
geen effect op de administratieve lasten. Uiteraard wordt bij de opstelling
van een algemene maatregel van bestuur gestreefd naar een zo eenvoudig mogelijke
uitvoering.
 Met betrekking tot de in het buitenland opgelegde beperkingen in de beroepsuitoefening
is van belang dat op Europees niveau een digitaal systeem beschikbaar komt
dat de mogelijkheid tot communiceren biedt aan alle betrokken competente autoriteiten.
Door deze facilitering is er geen toename van de administratieve lasten.
 ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
 Artikel I, onderdelen B, C, D, E, F, M, N en O
 De wijziging van de artikelen 6, 7, 9, 11, 42, 43 en 45 houden verband
met het creëren van de mogelijkheid in het BIG-register gevolg te geven
aan in het buitenland opgelegde maatregelen ten aanzien van beroepsbeoefenaren
op het gebied van de individuele gezondheidszorg. Op grond van de wijziging
van artikel 6 wordt de inschrijving in het register geweigerd indien ten aanzien
van betrokkene een in het buitenland opgelegde maatregel van kracht is, op
grond waarvan betrokkene in dat land de bevoegdheid tijdelijk of blijvend
geheel is ontnomen zijn beroep uit te oefenen. Een dergelijke situatie kan
aan de orde zijn indien iemand na het behalen van het Nederlands getuigschrift
direct in het buitenland gaat werken, zonder voorafgaande inschrijving in
het BIG-register. Indien betrokkene in het buitenland tijdelijk of blijvend
geheel de bevoegdheid wordt ontnomen het beroep in het buitenland uit te oefenen,
kan de beroepsbeoefenaar zich, zolang de maatregel duurt, niet met zijn Nederlandse
of buitenlandse getuigschrift in het BIG-register laten inschrijven. Zodra
deze maatregel is komen te vervallen en betrokkene dus ook in het buitenland
zijn beroep weer mag uitoefenen, kan hij vervolgens ingeschreven worden in
het register. Dit geldt niet alleen voor de houders van een buitenlands getuigschrift maar ook voor beroepsbeoefenaren met een Nederlands
getuigschrift.
 Op grond van de wijziging van artikel 7 wordt de inschrijving in het BIG-register
doorgehaald als ten aanzien van betrokkene een in het buitenland opgelegde
maatregel van kracht is, op grond waarvan betrokkene in dat land tijdelijk
of blijvend geheel de bevoegdheid is ontnomen zijn beroep uit te oefenen.
 
 In het ingevoegde artikel 7a is een hardheidsclausule opgenomen die het
mogelijk maakt voor de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om van
artikel 6, onderdeel e, en van artikel 7, onderdeel e, af te wijken. Hiervan
zal gebruik gemaakt worden als de doorhaling in het BIG-register die automatisch
volgt op de buitenlandse strafrechtelijke, tuchtrechtelijke of bestuursrechtelijke
beslissing, op grond waarvan betrokkene zijn rechten om zijn beroep in het
land waar de beslissing is gegeven tijdelijk of blijvend geheel heeft verloren,
tot een onbillijkheid leidt van overwegende aard. Hiervan kan sprake zijn
als de buitenlandse bevoegdheidsbeperking in het geheel geen verband houdt
met de beroepsuitoefening of als evident is dat het gepleegde vergrijp in
Nederland in het geheel niet tot een maatregel of een bevoegdheidsontneming
zou hebben geleid. Om een effectief beroep op de hardheidsclausule te kunnen
doen, zal betrokkene feiten en omstandigheden moeten aanvoeren en bewijzen.
 
 Op grond van de wijziging van artikel 9 wordt het mogelijk om in Nederland
in het register aantekening te maken van een in het buitenland opgelegde maatregel.
Indien aan een beroepsbeoefenaar, op grond van een buitenlandse maatregel,
de bevoegdheid om het beroep in dat land uit te oefenen tijdelijk of blijvend
gedeeltelijk is ontnomen, wordt van die beperking een aantekening in het BIG-register
geplaatst.
 Hiermee is voor de Nederlandse patiënten duidelijk dat aan de betrokken
beroepsbeoefenaar in het buitenland een maatregel is opgelegd en wat de gevolgen
daarvan zijn voor de beroepsuitoefening in het buitenland. Op grond van het
toegevoegde vierde lid, heeft de in het buitenland opgelegde gedeeltelijke
bevoegdheidsbeperking ook consequenties voor de beroepsuitoefening in Nederland.
Hiermee wordt voorkomen dat iemand die in het buitenland een gedeeltelijke
bevoegdheidsbeperking is opgelegd in Nederland nog volledig zijn beroep kan
uitoefenen.
 De wijziging van artikel 9 heeft gevolgen voor artikel 11 dat ook wordt
aangepast. Op grond van deze wijziging wordt duidelijk dat vooralsnog slechts
openbare kennisgeving kan plaatsvinden van maatregelen of besluiten die zijn
genomen op grond van de Wet BIG. Verkend zal worden of openbare kennisgeving
kan worden verbreed tot maatregelen en besluiten met betrekking tot de beroepsuitoefening
van een in het BIG-register geregistreerde op grond van de Strafwet of op
grond van een buitenlandse beslissing.
 Vanwege de wijzigingen in de artikelen 6 en 7 komt het eerste lid van
artikel 42 te vervallen. Hetgeen daar bepaald was, is nu immers geregeld in
de artikelen 6 en 7. In verband met het vervallen van het eerste lid, is in
de tweede volzin van het tweede lid de verwijzing naar het eerste lid vervangen
door een verwijzing naar artikel 7, onderdeel e. Vanwege de wijziging van
artikel 42 is artikel 43 ook gewijzigd. De verwijzing in dat artikel naar
artikel 42 is vervangen door een verwijzing naar artikel 6, onderdeel e.
 Aan de voorgestelde artikelen komt – na inwerkingtreding –
directe werking toe. Dit betekent dat aan in Nederland bekende buitenlandse
maatregelen, opgelegd aan hier te lande geregistreerde beroepsbeoefenaren
met betrekking tot hun registratie direct gevolg gegeven kan worden.
 Artikel I, onderdelen A, H en I
 De voorgestelde aanpassingen aan de artikelen 5, 31 en 34 van de wet beogen
de mogelijkheid van subdelegatie mogelijk te maken door in de formule «bij
algemene maatregel van bestuur» achter «bij» de woorden «of
krachtens» in te voegen. In de praktijk is in sommige situaties namelijk
behoefte gebleken aan uitwerking van detailpunten ten behoeve van de toepassing
van de bij de maatregel getroffen regeling.
 De wijziging in artikel 5 van de Wet BIG maakt het mogelijk dat de minister
de tarieven voor registratie van beroepsbeoefenaren kan vaststellen en zonodig
eenvoudig kan aanpassen.
 In artikel 19, tweede en derde lid, van het Besluit opleidingseisen en
deskundigheidsgebied verloskundige is bijvoorbeeld sprake van het door de
verloskundige voorschrijven van bepaalde geneesmiddelen alsmede het gebruiken
van bepaalde apparatuur. Aangezien op het gebied van geneesmiddelen en apparatuur
de ontwikkelingen vaak snel gaan, ligt het voor de hand het benoemen van die
geneesmiddelen en apparatuur over te laten aan de minister in kwestie via
een ministeriële regeling. Mochten er dan geneesmiddelen of apparatuur
toegevoegd of geschrapt moeten worden, dan behoeft voor deze detailwetgeving
niet het middel van de zwaardere en langduriger procedure van wijziging van
de algemene maatregel van bestuur aangewend te worden.
 Hetzelfde geldt met betrekking tot het voorschrijven van bepaalde medicijnen
(oogdruppels) door de optometrist. Ook hier kan snel op ontwikkelingen op
het terrein van de geneesmiddelen worden ingespeeld door dit middels een ministeriële
regeling vast te stellen in plaats van een algemene maatregel van bestuur.
 Artikel I, onderdeel G
 Door de wijziging van artikel 19 wordt een foutieve verwijzing naar de
Geneesmiddelenwet hersteld.
 Artikel I, onderdelen J en L
 De artikelen 35 en 38 regelen in het kader van de voorbehouden handelingen
het opdrachtgeverschap. Omdat een potentiële nieuwe beroepsgroep zich
in de volle breedte van de beroepsuitoefening moet kunnen bewijzen, ligt het
in de rede om het opdrachtgeverschap onder de reikwijdte van artikel 36a te
brengen. Dit betekent dat de in de algemene maatregel van bestuur opgenomen
beroepsbeoefenaren ook opdracht kunnen geven tot het verrichten van voorbehouden
handelingen aan anderen die daartoe niet zelfstandig bevoegd zijn als aan
de in artikel 38 genoemde voorwaarden is voldaan. Met deze voorziening wordt
de ontwikkeling van een nieuw beroep of een nieuw deskundigheidsgebied bevorderd.
De beroepsbeoefenaar hoeft voor het geven van een opdracht niet telkens terug
te vallen op een zelfstandig bevoegde. Dit kan immers een efficiënte
beroepsuitoefening en de effecten die worden beoogd met taakherschikking belemmeren.
Het is bijvoorbeeld in een huisartsenpraktijk waar de physician assistant
en de doktersassistent samenwerken – indien voldaan is aan alle voorwaarden –
denkbaar dat het opdrachtgeverschap efficiëntie en effectiviteit oplevert.
Dit zal ook in de evaluatie van het tijdelijk toekennen van voorbehouden handelingen
aan categorieën van beroepsbeoefenaren aan de orde komen.
 
 Door in de artikelen 35 en 38 de passage «36 en 37» te vervangen
door «36 tot en met 37», waardoor het nieuwe artikel 36a wordt
geïncorporeerd, krijgen de beoefenaren van de op basis van artikel 36a
te regelen beroepen, voor wat betreft het opdrachtgeverschap, tijdelijk een
zelfde positie als de zelfstandig bevoegde.
 Artikel I, onderdeel K
 Met dit onderdeel wordt artikel 36a ingevoegd in de Wet BIG. Aan dit artikel
wordt invulling gegeven door middel van een algemene maatregel van bestuur.
Dit maakt een flexibel gebruik van het artikel mogelijk en maakt het mogelijk
om beter in te spelen op actuele ontwikkelingen. Op basis van artikel 36a
kan bij wijze van experiment van artikel 36 Wet BIG en van artikel 1, eerste
lid, onderdeel pp, van de Geneesmiddelenwet worden afgeweken. Daarnaast wordt
op grond van artikel 36a, vierde lid, een recept dat is uitgeschreven door
een beroepsbeoefenaar die in de algemene maatregel van bestuur is aangewezen
en die op grond daarvan bevoegd is tot het voorschrijven van UR-geneesmiddelen
gelijkgesteld met een recept als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderdeel
pp, van de Geneesmiddelenwet. Hiermee wordt bereikt dat beroepsbeoefenaren
die daartoe in de algemene maatregel van bestuur gebaseerd op artikel 36a
zijn aangewezen geneesmiddelen kunnen voorschrijven op basis waarvan een apotheekhoudende
kan overgaan tot het ter hand stellen van het voorgeschreven geneesmiddel
aan de patiënt. Het is nodig om dit apart te regelen omdat in artikel
1, eerste lid, onderdeel pp, van de GW is vastgelegd dat een apotheekhoudende
uitsluitend UR-geneesmiddelen ter hand mag stellen als er een recept is overgelegd
dat is ondertekend door een in artikel 36, veertiende lid, genoemde beroepsbeoefenaar.
De bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen beroepsbeoefenaren zijn
daarin niet opgenomen. Zonder deze wijziging zouden de aan te wijzen beroepsbeoefenaren
niet effectief geneesmiddelen kunnen voorschrijven.
 Op grond van het vijfde lid is het tuchtrecht van toepassing op de categorie
van aangewezen beroepsbeoefenaren die voorbehouden handelingen mogen verrichten.
Gelet op het feit dat deze groep voorbehouden handelingen gaan verrichten,
die als risicovol zijn aan te merken, is het wenselijk dat dit handelen op
basis van het tuchtrecht getoetst kan worden.
 Het is wenselijk dat de Tweede en Eerste Kamer zich over de inhoud van
een algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 36a kunnen uitspreken.
De reden hiervoor is dat in de algemene maatregel van bestuur tijdelijk wordt
afgeweken van de in de wet geregelde bevoegdheidsverdeling. Hiertoe is in
het zesde lid de voorhangprocedure (gecontroleerde delegatie) opgenomen.
 In een algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 36a zal in
de kern het volgende geregeld moeten worden. De categorie beroepsbeoefenaren
moet duidelijk omschreven worden, evenals de voorbehouden handelingen waartoe
de beroepsbeoefenaar zelfstandig bevoegd is. Voorts zullen in deze algemene
maatregel van bestuur de opleidingseisen en het deskundigheidsgebied omschreven
worden.
 Het zevende lid van artikel 36a is bedoeld als vangnet. Indien definitief
wordt overgegaan tot regeling in artikel 36 en hiertoe een wetsvoorstel is
ingediend bij de Staten-Generaal, wordt de termijn van vijf jaar automatisch éénmaal
verlengd met maximaal vijf jaar, tot het moment van inwerkingtreding van de
definitieve regeling of de intrekking of het verwerpen daarvan. Dit bevordert
een soepele overgang naar definitief in de wet geregelde bevoegdheden.
 Artikel II
 Deze inwerkingtredingsbepaling maakt een flexibele inwerkingtreding mogelijk.
 
 De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
 A. Klink
 
 
 
 
 Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.
 
 
 Arbeidsmarktbeleid en opleidingen zorgsector, brief van 28 november
2006, Kamerstukken II 2006/07, 29 282, nr. 38; Arbeidsmarktbeleid
en opleidingen zorgsector, brief van 5 november 2007, Kamerstukken II
2007/08, 29 282, nr. 46; Arbeidsmarktbeleid en opleidingen in de
zorgsector, brief van 24 september 2008, Kamerstukken II 2008/08, 29 282,
nr. 71.
 
 
 Zie ook de brief van de minister en staatssecretaris van VWS van 5 april
2007, Kamerstukken II 2006/07, 30 800 XVI, nr. 138.
 
 
 «Taakherschikking, de moeite waard» onderzoek van de Stuurgroep
MOBG, 2006 en «Overeenkomsten en verschillen in taken, verantwoordelijkheden
en competenties van Nurse Practitioners en Physician Assistants in ziekenhuizen,
nu en in de toekomst» door UMC Consult in opdracht van de Stuurgroep
MOBG, juni 2006.
 
 
 «Taakherschikking in de huisartsenpraktijk: introductie van de Physician
Assistant», Utrecht, december 2008
 
 
 «Nurse practitioners in de huisartsenpraktijk», Universiteit
Maastricht, 2008.
 
 
 Zie hiervoor onder 4.
 
 
 Taakherschikking blijkt positief voor de kwaliteit van zorg, Inspectie
voor de gezondheidszorg, Staat van de gezondheidszorg, 2007, december 2007.
 
 
 Taakherschikking in de gezondheidszorg, Gezondheidsraad, december 2008.
 
 
 De arbeidsmarkt- en opleidingsbehoefte aan nurse practitioners en physician
assistants, onderzoeksrapport van het Kenniscentrum Beroepsonderwijs Arbeidsmarkt,
april 2008.
 
 
 Taakherschikking in de gezondheidszorg, advies 02/17 uitgebracht door
de RVZ aan de minister van VWS.
 
 
 Evaluatie Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg, Cuperus-Bosma
e.a., ZonMw, oktober 2002.
 
 
 Wetgeving en medische beroepsuitoefening, H. D. C. Roscam Abbing,
in J. C. J. Dute, J. K. M. Gevers en G. R. J.
de Groot (red) Omzien naar de toekomst, 35 jaar preadviezen voor de Vereniging
van Gezondheidsrecht, Bohn Stafleu en Loghum, Houten/Diegem 2002.
 
 
 Juridische aspecten van taakherschikking in de gezondheidszorg, achtergrondstudie
RVZ Zoetermeer, 2002; brief van 7 juni 2006, Kamerstukken II 2005/06,
30 300 XVI, nr. 155, herdruk.
 
 
 Standpunt op de evaluatie van de Wet BIG, bijlage bij brief van 31 oktober
2003, Kamerstukken II 2003/04, 29 282, nr. 1.
 
 
 Memorie van antwoord, TK 1987/88, 19 522, nr. 7.