Arrest van het Gerecht (Achtste kamer – uitgebreid) van 4 maart 2026.#Çolakoğlu Metalurji AŞ tegen Europese Commissie.#Dumping – Invoer van bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal, verzonden vanuit Turkije – Uitbreiding tot die invoer van het definitieve antidumpingrecht dat is ingesteld op bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal van oorsprong uit Indonesië – Uitvoeringsverordening (EU) 2023/825 – Ontwijking – Begrip ‚assemblagewerkzaamheid’ – Begrip ‚voltooiingswerkzaamheid’ – Artikel 13, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 – Onjuiste rechtsopvatting.#Zaak T-379/23.
Court of Justice — Uitspraak 
Datum: 2026-03-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: EU-recht


Voorlopige editie
ARREST VAN HET GERECHT (Achtste kamer, zitting hebbend met vijf rechters)
4 maart 2026 (*)
„ Dumping – Invoer van bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal, verzonden vanuit Turkije – Uitbreiding tot die invoer van het definitieve antidumpingrecht dat is ingesteld op bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal van oorsprong uit Indonesië – Uitvoeringsverordening (EU) 2023/825 – Ontwijking – Begrip ‚assemblagewerkzaamheid’ – Begrip ‚voltooiingswerkzaamheid’ – Artikel 13, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 – Onjuiste rechtsopvatting ”
In zaak T‑379/23,

Çolakoğlu Metalurji AŞ, gevestigd te Istanbul (Turkije), vertegenwoordigd door J. Cornelis en F. Graafsma, advocaten,
verzoekster,
tegen

Europese Commissie, vertegenwoordigd door L. Di Masi, R. Pethke en J. Zieliński als gemachtigden,
verweerster,
ondersteund door

Eurofer, Association européenne de l’acier, AISBL, gevestigd te Brussel (België), vertegenwoordigd door O. Prost, C. Bouvarel, M. Parys en O. Chef, advocaten,
interveniënte,
wijst
HET GERECHT (Achtste kamer, zitting hebbend met vijf rechters),
ten tijde van de beraadslagingen samengesteld als volgt: G. De Baere (rapporteur), waarnemend voor de president, D. Petrlík, K. Kecsmár, S. Kingston en H. Cassagnabère, rechters,
griffier: I. Kurme, administrateur,
gezien de stukken, 
na de terechtzitting op 11 september 2025,
het navolgende

Arrest

1        Met haar beroep krachtens artikel 263 VWEU vordert verzoekster, Çolakoğlu Metalurji AŞ, nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2023/825 van de Commissie van 17 april 2023 tot uitbreiding van het bij uitvoeringsverordening (EU) 2020/1408 ingestelde antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal van oorsprong uit Indonesië tot bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal verzonden vanuit Turkije, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Turkije (PB 2023, L 103, blz. 12; hierna: „bestreden verordening”), voor zover deze verordening op haar betrekking heeft.
 Voorgeschiedenis van het geding

2        Verzoekster is een Turkse producent-exporteur van warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal (hierna: „SSHR”). SSHR worden vervaardigd uit roestvrijstalen platen.

3        Op 6 oktober 2020 heeft de Europese Commissie uitvoeringsverordening (EU) 2020/1408 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal van oorsprong uit Indonesië, de Volksrepubliek China en Taiwan (PB 2020, L 325, blz. 26; hierna: „oorspronkelijke verordening”) vastgesteld. De bij de oorspronkelijke verordening ingestelde definitieve antidumpingrechten bedroegen 17,3 % voor alle producenten-exporteurs in Indonesië.

4        Naar aanleiding van een klacht van interveniënte, Eurofer, Association européenne de l’acier, AISBL, heeft de Commissie op 26 juli 2022 uitvoeringsverordening (EU) 2022/1310 tot opening van een onderzoek naar de mogelijke ontwijking van de bij uitvoeringsverordening (EU) 2020/1408 ingestelde antidumpingmaatregelen ten aanzien van bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal van oorsprong uit Indonesië door de invoer van bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal verzonden vanuit Turkije, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Turkije, en tot onderwerping van deze invoer aan registratie (PB 2022, L 198, blz. 8) vastgesteld, op grond van onder meer artikel 13, lid 3, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21; hierna: „basisverordening”).

5        Na afloop van dit onderzoek heeft de Commissie de bestreden verordening vastgesteld. In deze verordening heeft zij vastgesteld dat was voldaan aan de in artikel 13, lid 1, derde alinea, van de basisverordening gestelde voorwaarden om vast te stellen dat er sprake was van ontwijking van de geldende antidumpingmaatregelen. 

6        Wat meer in het bijzonder de voorwaarde betreft dat de verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen een derde land en de Europese Unie het gevolg moet zijn van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat, heeft de Commissie gewezen op het bestaan van een verwerkingsovereenkomst tussen verzoekster en Marcegaglia Specialties SpA, een vennootschap naar Italiaans recht. Op grond van deze verwerkingsovereenkomst kocht Marcegaglia Specialties roestvrijstalen platen uit Indonesië, verscheepte die naar Turkije met het oog op verdere verwerking door verzoekster tot SSHR, alvorens deze SSHR in de Unie in te voeren. 

7        De Commissie merkte op dat deze verwerkingsovereenkomst een voltooiingswerkzaamheid is die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13, lid 2, van de basisverordening valt. In dit verband heeft zij in wezen gepreciseerd dat het begrip „assemblage” in die bepaling uitdrukkelijk voltooiingswerkzaamheden omvat en „niet alleen slaat op werkzaamheden die bestaan in het assembleren van delen van een samengesteld artikel, maar ook de verdere verwerking, [dat wil zeggen] afwerking van een product, kan omvatten”.

8        De Commissie heeft tevens opgemerkt dat de roestvrijstalen platen uit Indonesië bijna 100 % uitmaakten van de totale waarde van de delen van het geassembleerde of voltooide product, en voorts dat de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen werd toegevoegd, minder dan 25 % van de fabricagekosten bedroeg, overeenkomstig artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening.

9        De Commissie was van mening dat aan alle voorwaarden van artikel 13, lid 1, derde alinea, van de basisverordening was voldaan, en heeft daarom geconcludeerd dat het bij de oorspronkelijke verordening ingestelde antidumpingrecht op SSHR van oorsprong uit Indonesië werd ontweken door de invoer van bepaalde SSHR die door verzoekster vanuit Turkije werd verzonden.

10      Rekening houdend met het feit dat de bevindingen inzake ontwijkingspraktijken met betrekking tot verzoekster representatief waren voor alle invoer uit Turkije, heeft de Commissie besloten het bij de oorspronkelijke verordening ingestelde definitieve antidumpingrecht van 17,3 %, dat van toepassing was op „alle andere ondernemingen” in Indonesië, uit te breiden tot de invoer van bepaalde vanuit Turkije verzonden SSHR, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Turkije. 
 Conclusies van partijen

11      Verzoekster verzoekt het Gerecht:
–        de bestreden verordening nietig te verklaren voor zover deze betrekking heeft op verzoekster;
–        de Commissie te verwijzen in de kosten.

12      De Commissie, ondersteund door interveniënte, verzoekt het Gerecht:
–        het beroep te verwerpen;
–        verzoekster te verwijzen in de kosten.
 In rechte

13      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan: ten eerste, schending van artikel 13, leden 1 en 2, van de basisverordening en ten tweede, schending van artikel 13, leden 1 en 4, van deze verordening, van het evenredigheidsbeginsel en van de fundamentele procedurele rechten, alsmede misbruik van bevoegdheid.

14      Met het eerste middel betoogt verzoekster dat de productie van SSHR in Turkije geen „assemblagewerkzaamheid” in de zin van artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), en lid 2, van de basisverordening vormt. De Commissie heeft volgens verzoekster dus niet aangetoond dat er sprake is van een praktijk, proces of werkzaamheid in de zin van artikel 13, lid 1, derde alinea, van de basisverordening. Bijgevolg is niet voldaan aan een van de cumulatieve voorwaarden waaraan volgens deze bepaling moet zijn voldaan om te besluiten dat er sprake is van ontwijking van de geldende antidumpingmaatregelen.

15      De Commissie, ondersteund door interveniënte, is van mening dat zij terecht heeft geoordeeld dat de verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR een voltooiingswerkzaamheid is die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), en lid 2, van de basisverordening valt. 

16      Volgens artikel 13, lid 1, van de basisverordening kunnen de overeenkomstig deze verordening ingestelde antidumpingrechten worden uitgebreid tot de invoer van al dan niet enigszins gewijzigde soortgelijke producten uit derde landen of van enigszins gewijzigde soortgelijke producten uit landen waarop maatregelen van toepassing zijn, of delen daarvan, wanneer er ontwijking van de geldende maatregelen plaatsvindt.

17      Ingevolge artikel 13, lid 1, van de basisverordening is het bestaan van ontwijking van de antidumpingmaatregelen aangetoond wanneer aan vier voorwaarden is voldaan. Ten eerste moet er sprake zijn van een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen een derde land en de Unie of tussen individuele ondernemingen in het land waarop de maatregelen van toepassing zijn en de Unie. Ten tweede moet die verandering het gevolg zijn van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat. Ten derde moeten er elementen zijn die aannemelijk maken dat de bedrijfstak van de Unie schade lijdt of dat de corrigerende werking van het antidumpingrecht wordt ondermijnd. Ten vierde moeten er bewijzen zijn voor het bestaan van dumping [arrest van 21 juni 2023, Hangzhou Dingsheng Industrial Group e.a./Commissie, T‑748/21, EU:T:2023:346, punt 28 (niet gepubliceerd); zie ook naar analogie arrest van 26 januari 2017, Maxcom/Chin Haur Indonesia, C‑247/15 P, C‑253/15 P en C‑259/15 P, EU:C:2017:61, punt 55).

18      Wat de tweede in punt 17 hierboven genoemde voorwaarde betreft, blijkt uit artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), van de basisverordening dat de praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat, onder meer „in de in lid 2 beschreven situatie, de assemblage van delen in de Unie of een derde land” omvatten.

19      Overeenkomstig artikel 13, lid 2, van de basisverordening wordt een assemblage in een derde land geacht ontwijking van de geldende maatregelen in te houden wanneer aan de voorwaarden van die bepaling is voldaan. Hiertoe behoort de voorwaarde die voortvloeit uit een gecombineerde lezing van artikel 13, lid 2, onder a), van deze verordening en artikel 13, lid 2, onder b), van die verordening, op grond waarvan de delen die 60 % of meer van de totale waarde van de delen van het geassembleerde product uitmaken, afkomstig moeten zijn uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn (hierna: „voorwaarde betreffende de drempel van 60 %”), en die welke voortvloeit uit artikel 13, lid 2, onder b), in fine, van die verordening, volgens hetwelk ontwijking niet wordt geacht plaats te vinden indien de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd meer dan 25 % van de fabricagekosten bedraagt (hierna: „voorwaarde betreffende het plafond van 25 %”).
 Relevantie van het eerste middel

20      Interveniënte betoogt dat het eerste middel niet ter zake dienend is aangezien de verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR, zelfs indien deze niet zou neerkomen op assemblage- of voltooiingswerkzaamheden, hoe dan ook een praktijk, proces of werkzaamheid in de zin van de tweede voorwaarde van artikel 13, lid 1, van de basisverordening vormt.

21      Zoals de Commissie in antwoord op de maatregel tot organisatie van de procesgang van het Gerecht heeft erkend, blijkt echter uit uitvoeringsverordening 2022/1310 en uit de bestreden verordening, in het bijzonder de overwegingen 4, 26 en 44 ervan, dat het onderzoek naar ontwijking is geopend, uitgevoerd en afgesloten op grond dat de door verzoekster in Turkije verrichte verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR neerkwam op assemblage- of voltooiingswerkzaamheden in de zin van artikel 13, lid 2, van de basisverordening. Uit bovengenoemde verordeningen blijkt niet dat de Commissie heeft overwegen die verwerkingswerkzaamheden anders dan specifiek als assemblage- of voltooiingswerkzaamheden te kwalificeren. Verzoekster heeft haar procedurele rechten tijdens de bestuurlijke procedure dan ook uitsluitend met betrekking tot deze kwalificatie uitgeoefend. 

22      Vastgesteld moet dus worden dat, indien het eerste middel zou worden aanvaard, dit tot nietigverklaring van de bestreden verordening zou kunnen leiden voor zover deze betrekking heeft op verzoekster. Bijgevolg moet interveniëntes betoog dat het eerste middel niet ter zake dienend is, worden afgewezen.
 Gegrondheid van het eerste middel

23      Verzoekster betoogt dat, om te kunnen spreken van assemblagewerkzaamheden in de zin van artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), en lid 2, van de basisverordening, vereist is dat er meerdere delen zijn die worden geassembleerd. In casu worden roestvrijstalen platen in het kader van één enkele productiefase verwerkt tot SSHR zonder dat er andere „delen” worden toegevoegd. 

24      Bovendien heeft de Commissie zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat de verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR een voltooiingswerkzaamheid is die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13, lid 2, van de basisverordening valt. Aangezien artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), en lid 2, van de basisverordening uitsluitend spreekt van assemblagewerkzaamheden en de verwijzing naar assemblage- of voltooiingswerkzaamheden alleen voorkomt in het kader van de voorwaarde betreffende het plafond van 25 % van artikel 13, lid 2, onder b), van deze verordening, is verzoekster dienaangaande van mening dat niet kan worden vastgesteld dat die bepalingen betrekking hebben op voltooiingswerkzaamheden zonder assemblage. 

25      Verzoekster voegt daar ten eerste aan toe dat in de voorwaarde betreffende het plafond van 25 % het woord „delen” in het meervoud wordt gebruikt, zodat voltooiingswerkzaamheden hoe dan ook meerdere delen vereisen. Ten tweede zou de voorwaarde betreffende de drempel van 60 % elke betekenis verliezen indien zij zou worden toegepast op voltooiingswerkzaamheden waarbij slechts één „deel” wordt gebruikt, zoals de verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR.

26      Volgens verzoekster doet haar uitlegging van artikel 13 van de basisverordening geen afbreuk aan de doeltreffendheid van de antidumpingrechten noch aan het doel om ontwijking ervan te voorkomen. Anders dan de Commissie stelt, moet volgens de rechtspraak niet het begrip „assemblagewerkzaamheid” maar het algemene begrip „ontwijking” ruim worden uitgelegd. 

27      Wat de ontstaansgeschiedenis van artikel 13 van de basisverordening betreft, is verzoekster van mening dat indien de wetgever had gewild dat het begrip „assemblagewerkzaamheden” tevens betrekking had op voltooiingswerkzaamheden zonder assemblage, hij ook in artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), en lid 2, van de basisverordening de uitdrukking „assemblage- of voltooiingswerkzaamheden” zou hebben gebruikt. 

28      De Commissie betoogt dat het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), en lid 2, van de basisverordening twee onderscheiden scenario’s omvat, te weten, enerzijds, assemblagewerkzaamheden in strikte zin, bestaande in een productieproces waarbij verschillende delen worden gemonteerd om een eindproduct te creëren, en, anderzijds, voltooiingswerkzaamheden. Het begrip „voltooiing” verwijst naar alle processen die de verdere verwerking, dat wil zeggen de afwerking van een product, omvatten. Met andere woorden, dit begrip duidt op processen waarbij een halffabrikaat of een materiaal, dus één enkel productiemiddel, wordt omgezet in een eindproduct. 

29      Volgens de Commissie betekent het feit dat in artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), van de basisverordening staat dat assemblagewerkzaamheden „in de in lid 2 beschreven situatie” behoren tot de praktijken, processen of werkzaamheden die tot ontwijking leiden, dat moet worden gezocht naar de betekenis van het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de bewoordingen van artikel 13, lid 2, van de basisverordening. Deze bepaling verwijst echter specifiek naar assemblage- of voltooiingswerkzaamheden in het kader van de voorwaarde betreffende het plafond van 25 %. Het gebruik van het voegwoord „of” wijst erop dat aan assemblagewerkzaamheden en voltooiingswerkzaamheden een afzonderlijke betekenis moet worden toegekend. 

30      Het begrip „delen” moet worden geacht zowel betrekking te hebben op de verschillende componenten die in het kader van een assemblage worden gebruikt als op de halffabricaten of andere productiemiddelen die worden gebruikt bij de „voltooiing”, ongeacht of het gaat om één enkel productiemiddel, zoals in casu, of om meerdere productiemiddelen. 

31      Onder verwijzing naar met name het arrest van 12 september 2019, Commissie/Kolachi Raj Industrial (C‑709/17 P, EU:C:2019:717), voert de Commissie bovendien aan dat artikel 13 van de basisverordening ruim moet worden uitgelegd om de doeltreffendheid ervan te behouden. Haar uitlegging van artikel 13, lid 2, van de basisverordening maakt het mogelijk om alle praktijken te bestrijden waarbij producten, met name producten van ferro- en non-ferrometalen (ijzer, staal, aluminium), worden vervaardigd op basis van unieke halffabricaten die naar derde landen zijn doorgestuurd, en tegelijkertijd de evenredigheid van het systeem en de rechtszekerheid van ondernemingen te waarborgen.

32      De ontstaansgeschiedenis van artikel 13, lid 2, van de basisverordening toont aan dat het begrip „assemblage” altijd een ruime draagwijdte heeft gehad en dat de antiontwijkingsbepaling is ontworpen om flexibel te zijn en uitsluitend te worden begrensd door kwantitatieve drempels betreffende het aandeel van de ingevoerde delen uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn en de waarde die met de verwerking aan die delen is toegevoegd.

33      Vooraf moet worden opgemerkt dat de gewone betekenis van een „assemblage” erin bestaat dat meerdere delen worden geassembleerd om een voorwerp te vormen. Partijen zijn het overigens eens over deze definitie. 

34      Vast staat dat SSHR worden vervaardigd in één productiefase, die bestaat uit het verhitten en vervolgens warmwalsen van één enkel productiemiddel, namelijk roestvrijstalen platen. Zoals partijen ter terechtzitting hebben bevestigd, vormt het proces van verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR dus geen assemblage in de zin van de in punt 33 hierboven gegeven definitie.

35      Uit de overwegingen 87 en 88 van de bestreden verordening blijkt echter dat de Commissie de verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR meer specifiek heeft gekwalificeerd als een voltooiingswerkzaamheid die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13, lid 2, van de basisverordening valt (zie punt 7 hierboven). 

36      Derhalve moet worden nagegaan of de verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR kan worden beschouwd als een voltooiingswerkzaamheid die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13, lid 2, van de basisverordening valt. 

37      Partijen zijn het dus in wezen oneens over de vraag of het begrip „voltooiingswerkzaamheden”, dat onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” valt, aldus moet worden opgevat dat het ook – zoals de Commissie, ondersteund door interveniënte, stelt – betrekking heeft op de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel tot een eindproduct, zoals de verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR, of dat het enkel werkzaamheden omvat die een vorm van assemblage van meerdere delen inhouden, zoals verzoekster betoogt.

38      Derhalve moet de draagwijdte van het begrip „voltooiingswerkzaamheden” in artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening worden bepaald. 

39      Volgens vaste rechtspraak moet bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling niet enkel rekening worden gehouden met de bewoordingen van die bepaling, maar ook met de context ervan en met de doelstellingen en het oogmerk van de regeling waarvan zij deel uitmaakt. De ontstaansgeschiedenis van een bepaling van Unierecht kan eveneens relevante gegevens voor de uitlegging van die bepaling bevatten (zie arresten van 3 september 2024, Illumina en Grail/Commissie, C‑611/22 P en C‑625/22 P, EU:C:2024:677, punt 116 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 8 mei 2025, Provincie Oost-Vlaanderen en Sogent, C‑236/24, EU:C:2025:321, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 Letterlijke en contextuele uitlegging

40      Om te beginnen zij vastgesteld dat de basisverordening het begrip „voltooiing” in artikel 13, lid 2, onder b), van deze verordening niet definieert, zoals de Commissie in overweging 88 van de bestreden verordening heeft opgemerkt. 

41      Bovendien moet in navolging van de Commissie worden vastgesteld dat er verschillen bestaan in de bewoordingen van bepaalde taalversies van artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening met betrekking tot de uitdrukking „voltooiingswerkzaamheden” in het kader van de voorwaarde betreffende het plafond van 25 %. Zo verwijzen bijvoorbeeld de Engelse („completion operation”), de Italiaanse („operazione di completamento”), de Nederlandse („voltooiingswerkzaamheden”), de Duitse („Fertigstellung”) en de Griekse („diadikasia symplírosis”) taalversie van deze bepaling enkel naar het begrip „voltooiing”. De Franse („opération d’achèvement de la fabrication”) en de Sloveense taalversie („končne izdelave”) van die bepaling preciseren daarentegen dat het gaat om een voltooiing „van de vervaardiging”. De Portugese („operação de fabrico”), de Estse („valmistamise”) en de Finse („valmistuksessa”) taalversie van diezelfde bepaling verwijzen naar het begrip „fabricageverrichtingen” en niet naar het idee van voltooiing. 

42      Volgens vaste rechtspraak kan de in een van de taalversies van een Unierechtelijke bepaling gebruikte formulering niet als enige grondslag voor de uitlegging van die bepaling dienen of voorrang hebben boven de andere taalversies. Een dergelijke benadering zou onverenigbaar zijn met het vereiste van eenvormige toepassing van het Unierecht. Wanneer er verschillen zijn tussen de taalversies, moet bij de uitlegging van de betrokken bepaling worden gelet op de algemene opzet en de doelstelling van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt (zie arrest van 4 september 2025, Hakamp, C‑203/24, EU:C:2025:662, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

43      In dit verband heeft het Gerecht, wat de context betreft, reeds geoordeeld dat voltooiingswerkzaamheden, anders dan assemblagewerkzaamheden, niet behoorden tot de in artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder a) tot en met d), van de basisverordening opgesomde praktijken, processen of werkzaamheden die ontwijking in de zin van artikel 13, lid 1, derde alinea, van die verordening kunnen inhouden. Het feit dat in het deel van artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening waarin de voorwaarden worden vastgesteld waaronder assemblage wordt geacht ontwijking van de geldende maatregelen in te houden, wordt verwezen naar het begrip „voltooiing”, maakt het evenwel mogelijk om vast te stellen dat voltooiingswerkzaamheden binnen de werkingssfeer van artikel 13, lid 2, van die verordening vallen. In die omstandigheden kunnen voltooiingswerkzaamheden worden beschouwd als een variant van assemblagewerkzaamheden (zie in die zin arresten van 4 december 2024, PGTEX Morocco/Commissie, T‑245/22, EU:T:2024:879, punten 112‑114, en PGTEX Morocco/Commissie, T‑246/22, EU:T:2024:880, punten 133‑135).

44      Bovendien heeft het Gerecht geoordeeld dat de begrippen „assemblagewerkzaamheden” en „voltooiingswerkzaamheden” weliswaar verschillend zijn, zoals wordt bevestigd door het gebruik van het voegwoord „of” tussen deze twee begrippen in artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening, maar dit er niet aan in de weg staat dat het begrip „voltooiing” kan worden geacht deel uit te maken van het begrip „assemblage”, en dat dus kan worden aanvaard dat voltooiingswerkzaamheden worden opgenomen onder assemblagewerkzaamheden in de zin van artikel 13, lid 2, van de basisverordening (zie in die zin arresten van 4 december 2024, PGTEX Morocco/Commissie, T‑245/22, EU:T:2024:879, punt 116, en PGTEX Morocco/Commissie, T‑246/22, EU:T:2024:880, punt 137).

45      Aangezien volgens de in de punten 43 en 44 hierboven aangehaalde rechtspraak voltooiingswerkzaamheden worden opgenomen onder assemblagewerkzaamheden en daar een variant van vormen, moet in navolging van verzoekster worden vastgesteld dat het begrip „voltooiingswerkzaamheden” geen betrekking kan hebben op de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel tot een eindproduct, waarbij assemblage wordt opgevat als het assembleren van meerdere delen om een voorwerp te vormen (zie punt 33 hierboven).

46      Bovendien kan, anders dan de Commissie suggereert, uit het feit dat het begrip „voltooiingswerkzaamheden” een andere betekenis heeft dan „assemblagewerkzaamheden” niet worden afgeleid dat voltooiingswerkzaamheden betrekking kunnen hebben op de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel tot een eindproduct.

47      Zoals blijkt uit de in de punten 43 en 44 hierboven aangehaalde rechtspraak, is het begrip „voltooiing” weliswaar onderscheiden van het begrip „assemblage”, maar valt het niettemin onder dat laatste begrip. 

48      Los van verzoeksters stelling dat de voltooiingswerkzaamheden na de assemblage plaatsvinden, moet in dit verband worden vastgesteld dat, volgens de rechtspraak, onder het begrip „assemblage” verscheidene verrichtingen vallen (zie in die zin arresten van 4 december 2024, PGTEX Morocco/Commissie, T‑245/22, EU:T:2024:879, punt 116, en PGTEX Morocco/Commissie, T‑246/22, EU:T:2024:880, punt 137 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

49      In ieder geval volstaat het op te merken dat, zoals blijkt uit de in de punten 43 en 44 hierboven aangehaalde rechtspraak, voltooiingswerkzaamheden geen ruimere draagwijdte mogen hebben dan die van de categorie waartoe zij behoren, namelijk assemblagewerkzaamheden.

50      In de eerste plaats wordt de conclusie dat voltooiingswerkzaamheden een variant van assemblagewerkzaamheden vormen en dus niet de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel kunnen omvatten, bevestigd door overweging 20 van de basisverordening, waarin – zonder het begrip „voltooiingswerkzaamheden” te noemen – wordt verwezen naar „loutere assemblage van producten in de Unie of in een derde land” als voorbeeld van een praktijk die ontwijking van antidumpingmaatregelen mogelijk maakt, hetgeen de Uniewetgeving beoogt tegen te gaan.

51      In de tweede plaats wordt de conclusie in punt 50 hierboven ook bevestigd door het gebruik van de term „delen” in het kader van de voorwaarde betreffende de drempel van 60 % en die betreffende het plafond van 25 %. 

52      Zoals blijkt uit punt 19 hierboven gelden als voorwaarden om aan te tonen dat assemblagewerkzaamheden de geldende antidumpingmaatregelen ontwijken namelijk dat, ten eerste, de „delen” uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn 60 % of meer van de totale waarde van de „delen van het geassembleerde product” uitmaken en, ten tweede, de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de „ingevoerde delen” wordt toegevoegd, minder dan 25 % van de fabricagekosten bedraagt. 

53      Zoals verzoekster terecht betoogt, ondersteunt het gebruik van de term „delen” in het meervoud in artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening, in combinatie met de term „geassembleerd product” in het enkelvoud, de uitlegging dat deze bepaling doelt op assemblage- of voltooiingswerkzaamheden in het kader waarvan meerdere delen worden geassembleerd om één enkel voorwerp te vormen. 

54      Bijgevolg moet het argument van de Commissie dat de term „delen” kan verwijzen naar meerdere productiemiddelen maar ook, zoals in casu, naar één productiemiddel, worden afgewezen. 

55      Hoewel het klopt dat, zoals de Commissie aanvoert, het gebruik van de term „delen” in het meervoud in artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening niet noodzakelijkerwijs betekent dat deze term doelt op onderdelen van verschillende aard, neemt dit niet weg dat het het bestaan van verschillende delen impliceert, ongeacht of deze al dan niet identiek zijn.

56      Bovendien impliceert ook het gebruik van de woorden „ingevoerde delen” in het kader van de voorwaarde betreffende het plafond van 25 % dat er tijdens de voltooiingswerkzaamheden verschillende delen worden samengevoegd. 

57      In de derde plaats wordt de conclusie in punt 50 hierboven bevestigd door een analyse van de voorwaarde betreffende de drempel van 60 %, die vereist dat wordt nagegaan of 60 % of meer van de totale waarde van de delen van het geassembleerde product afkomstig is uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn. 

58      Zoals verzoekster terecht betoogt, zou deze voorwaarde namelijk geen nuttige werking hebben in het geval van een verwerking van één enkel productiemiddel, aangezien de drempel van 60 % noodzakelijkerwijs wordt bereikt indien sprake is van een verwerking van één enkel productiemiddel uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, en noodzakelijkerwijs niet wordt bereikt waar het gaat om de verwerking van één enkel productiemiddel dat niet afkomstig is uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn. In dat geval betekent het ontbreken van een assemblage van verschillende delen dat het zinloos is om het aandeel van de delen uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, te berekenen in verhouding tot de totale waarde van de delen van het betrokken product.

59      Dienaangaande zij eraan herinnerd dat wanneer een Unierechtelijke bepaling voor verschillende uitleggingen vatbaar is, de voorkeur moet worden gegeven aan de uitlegging die de nuttige werking van de bepaling kan verzekeren (zie arresten van 1 augustus 2025, Tradeinn Retail Services, C‑76/24, EU:C:2025:593, punt 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 25 juni 2025, RWE Supply & Trading/ACER, T‑95/23, EU:T:2025:632, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

60      Voorts wordt het argument van de Commissie dat de voorwaarde betreffende de drempel van 60 % kan worden beoordeeld op het niveau van de totale productie van de onderneming, rekening houdend met alle productiemiddelen die – tijdens de periode van het onderzoek naar ontwijking – bij het productieproces van het product zijn gebruikt, ontkracht door het gebruik van de woorden „totale waarde van de delen van het geassembleerde product” in artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening. Deze termen impliceren namelijk dat het aandeel van de delen uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, wordt berekend in verhouding tot de totale waarde van de delen die voor de vervaardiging van elk afzonderlijk product worden gebruikt. 

61      Ten slotte moet worden opgemerkt dat het door de Commissie in antwoord op een maatregel tot organisatie van de procesgang van het Gerecht aangevoerde argument dat de arresten van 4 december 2024, PGTEX Morocco/Commissie (T‑245/22, EU:T:2024:879), en PGTEX Morocco/Commissie (T‑246/22, EU:T:2024:880), bevestigen dat de verwerking van productiemiddelen onder het begrip „voltooiingswerkzaamheden” valt, niet kan slagen. Het volstaat namelijk vast te stellen dat het Gerecht zich in die arresten niet heeft uitgesproken over de vraag of dit begrip betrekking kon hebben op de verwerking, zonder enige assemblage, van één enkel productiemiddel. Daarnaast is het Gerecht in die arresten weliswaar tot de slotsom gekomen dat de Commissie het procedé van het naaien en breien van glasvezelrovings dat aan de orde was in de zaken die tot bovengenoemde arresten hebben geleid, kon onderzoeken in het licht van het begrip „voltooiing”, maar worden er bij dit procedé van naaien en breien meerdere glasvezelrovings geassembleerd, zoals de Commissie ter terechtzitting heeft erkend. Aangezien dit procedé een vorm van assemblage impliceert, kan uit deze arresten geen enkele conclusie worden getrokken met betrekking tot de vraag of de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel, zoals in casu, kan worden beschouwd als een voltooiingswerkzaamheid die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” valt. 

62      Uit een en ander volgt dat de stelling van de Commissie dat het begrip „voltooiingswerkzaamheden”, dat onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” valt, kan duiden op de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel, niet wordt gestaafd door de letterlijke en contextuele uitlegging van artikel 13, lid 2, van de basisverordening. 

63      De stelling van de Commissie vindt evenmin steun in de analyse van het doel van de basisverordening. 
 Teleologische uitlegging

64      Volgens de rechtspraak heeft een verordening tot uitbreiding van een antidumpingrecht uitsluitend ten doel om de doeltreffendheid van dat antidumpingrecht te waarborgen en ontwijking ervan te voorkomen (zie in die zin arresten van 12 september 2019, Commissie/Kolachi Raj Industrial, C‑709/17 P, EU:C:2019:717, punt 96; 4 december 2024, PGTEX Morocco/Commissie, T‑245/22, EU:T:2024:879, punt 46, en PGTEX Morocco/Commissie, T‑246/22, EU:T:2024:880, punt 42).

65      In dit verband moet worden opgemerkt dat globalisering van de internationale handel ondernemingen de mogelijkheid biedt om de productie van goederen naar andere landen te verplaatsen. Het is dus belangrijk voor de Unie om te beschikken over handelsbeschermingsinstrumenten waarmee effectief kan worden gereageerd op de uitdagingen die in dergelijke handelsomstandigheden rijzen en die ervoor zorgen dat de industrie van de Unie doeltreffend wordt beschermd tegen met dumping ingevoerde waren. Tot deze instrumenten behoren de antiontwijkingsvoorschriften, die een essentiële rol spelen om de doeltreffendheid van de door de Unie genomen antidumpingmaatregelen te verzekeren (conclusie van advocaat-generaal Pitruzzella in de zaak Commissie/Kolachi Raj Industrial, C‑709/17 P, EU:C:2019:303, punt 1).

66      De noodzaak om de doeltreffendheid van de geldende antidumpingmaatregelen te waarborgen kan echter geen rechtvaardiging vormen voor een ruime uitlegging van het begrip „voltooiingswerkzaamheden”, dat valt onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening, volgens welke het kan duiden op de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel. 

67      Zelfs indien de bepalingen inzake ontwijking ontoereikend zouden blijken voor het toezicht op bepaalde transacties die mogelijk een significante invloed op de doeltreffendheid van de antidumpingmaatregelen hebben, moet namelijk worden opgemerkt dat de duidelijke bewoordingen van artikel 13, lid 1, vierde alinea, onder d), en lid 2, van de basisverordening – waarin wordt verwezen naar assemblagewerkzaamheden, welke term duidt op de assemblage van meerdere delen om een voorwerp te vormen (zie punt 33 hierboven) – in beginsel niet ter discussie kunnen worden gesteld door een teleologische uitlegging van het onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” vallende begrip „voltooiingswerkzaamheden”, zonder het risico te lopen dat de werkingssfeer van dit begrip wordt verruimd, waarover alleen de Uniewetgever heeft te beslissen (zie naar analogie arrest van 1 oktober 2020, Entoma, C‑526/19, EU:C:2020:769, punt 42; zie naar analogie en in die zin ook arrest van 3 september 2024, Illumina en Grail/Commissie, C‑611/22 P en C‑625/22 P, EU:C:2024:677, punt 216). Een dergelijke teleologische uitlegging mag niet contra legem zijn  (zie naar analogie arrest van 1 oktober 2020, Entoma, C‑526/19, EU:C:2020:769, punt 43).

68      Hoe dan ook zij opgemerkt dat artikel 13, lid 1, van de basisverordening een lijst bevat van praktijken, processen of werkzaamheden die ontwijking kunnen inhouden, waaronder assemblagewerkzaamheden. Deze verschillende soorten ontwijkingspraktijken dienen echter slechts als voorbeeld, zoals blijkt uit het gebruik van de uitdrukking „onder andere” [zie in die zin arresten van 19 april 2018, Asia Leader International (Cambodia)/Commissie, T‑462/15, EU:T:2018:196, punten 56 en 57, en 4 december 2024, PGTEX Morocco/Commissie, T‑246/22, EU:T:2024:880, punt 109]. 

69      Bovendien zij eraan herinnerd dat de definitie van „ontwijking” in artikel 13, lid 1, van de basisverordening in zeer algemene bewoordingen is geformuleerd, die veel speelruimte laten aan de instellingen van de Unie (arresten van 4 september 2014, Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, punt 48, en 21 juni 2023, Hangzhou Dingsheng Industrial Group e.a./Commissie, T‑748/21, EU:T:2023:346, punt 44). 

70      Zoals verzoekster terecht betoogt, staat het de Commissie dus vrij om, gebruikmakend van haar ruime beoordelingsmarge, te onderzoeken in hoeverre de verwerking in een derde land van één enkel productiemiddel uit een land waarop antidumpingmaatregelen van toepassing zijn, tot een product dat identiek is aan of vergelijkbaar is met het product waarop die maatregelen betrekking hebben, ontwijking kan vormen, ook al komt een dergelijke praktijk niet overeen met de voltooiingswerkzaamheden die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” vallen, mits is voldaan aan de andere voorwaarden van artikel 13, lid 1, derde alinea, van de basisverordening.

71      De Commissie kan dus niet op goede gronden stellen dat de afwijzing van haar uitlegging van het begrip „voltooiingswerkzaamheden” het vermogen van de Unie om ontwijking doeltreffend te bestrijden ernstig zou ondermijnen. 

72      De stelling van de Commissie dat de term „voltooiingswerkzaamheden”, die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” valt, betrekking kan hebben op de verwerking zonder enige assemblage van één enkel productiemiddel, vindt derhalve geen steun in de teleologische uitlegging van artikel 13, lid 2, van de basisverordening.

73      Deze stelling van de Commissie vindt evenmin steun in de analyse van de ontstaansgeschiedenis van deze bepaling.
 Historische uitlegging

74      Opgemerkt zij dat verordening (EEG) nr. 1761/87 van de Raad van 22 juni 1987 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2176/84 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping of subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Economische Gemeenschap (PB 1987, L 167, blz. 9), om de praktijk te bestrijden waarbij in de plaats van afgewerkte producten losse onderdelen worden uitgevoerd die vervolgens op het grondgebied van een lidstaat worden geassembleerd in „schroevendraaierfabrieken”, in artikel 13 van verordening (EEG) nr. 2176/84 van de Raad van 23 juli 1984 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping of subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Economische Gemeenschap (PB 1984, L 201, blz. 1), een lid 10 heeft ingevoegd op grond waarvan onder bepaalde voorwaarden een definitief antidumpingrecht kon worden ingesteld op producten die op de markt van de Unie in de handel werden gebracht na aldaar te zijn geassembleerd of geproduceerd (conclusie van advocaat-generaal Bot in de zaak Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:261, punt 9).

75      Meer in het bijzonder voorzag verordening nr. 1761/87 in de mogelijkheid om een definitief antidumpingrecht in te stellen op producten die in de Unie worden ingevoerd nadat zij zijn geassembleerd of geproduceerd door een onderneming die verbonden of geassocieerd is met een fabrikant wiens uitvoer van soortgelijke producten aan een definitief antidumpingrecht was onderworpen, met name op voorwaarde dat „de waarde van de bij de assemblage of productie gebruikte onderdelen of materialen [...] de waarde van alle andere gebruikte onderdelen of materialen met ten minste 50 % overschrijdt”.

76      Vervolgens kwam de kwestie van de ontwijking van antidumpingmaatregelen aan de orde bij de voorbesprekingen over de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel 1994 (PB 1994, L 336, blz. 11; hierna: „GATT 1994”) en over de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de GATT 1994 (PB 1994, L 336, blz. 103), die is opgenomen in de bijlage bij de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), goedgekeurd bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguay-Ronde (1986‑1994) voortvloeiende overeenkomsten (PB 1994, L 336, blz. 1). De ontwerpslotakte van het Comité voor handelsbesprekingen in het kader van de GATT van 20 december 1991, waarin de resultaten van de multilaterale handelsbesprekingen van de Uruguayronde zijn overgenomen (MTN.TNC/W/FA) (hierna: „ontwerp Dunkel”), voorzag in het bijzonder in een bepaling op grond waarvan de staten, mits aan verschillende voorwaarden was voldaan, voor assemblage of eindbewerking in het invoerende land bestemde delen of componenten onder de werkingssfeer van een bestaande antidumpingmaatregel tegen een ingevoerd product laten vallen. Aangezien er op WTO-niveau echter geen akkoord kon worden bereikt over de kwestie van ontwijking, bevat de GATT 1994 uiteindelijk geen bepaling op dit punt (zie in die zin de conclusie van advocaat-generaal Bot in de zaak Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:261, punt 10, en de conclusie van advocaat-generaal Pitruzzella in de zaak Commissie/Kolachi Raj Industrial, C‑709/17 P, EU:C:2019:303, punt 37).

77      In die omstandigheden heeft de Unie bij verordening (EG) nr. 3283/94 van de Raad van 22 december 1994 inzake beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1994, L 349, blz. 1) besloten om eenzijdig nieuwe maatregelen vast te stellen, die in die zin van de voorgaande maatregelen verschilden dat ze ten eerste andere vormen van ontwijking dan ontwijking als gevolg van assemblagewerkzaamheden bestreken en ten tweede, wat assemblagewerkzaamheden betreft, zowel betrekking hadden op assemblagewerkzaamheden in derde landen als op assemblagewerkzaamheden in een lidstaat (zie in die zin de conclusie van advocaat-generaal Bot in de zaak Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:261, punt 11). 

78      Artikel 13, lid 1, van verordening nr. 3283/94 bevatte een algemene definitie van ontwijking en artikel 13, lid 2, van die verordening had meer in het bijzonder betrekking op assemblagewerkzaamheden. Artikel 13, lid 2, bepaalde dat „[a]ssemblage in de Gemeenschap of een derde land wordt geacht ontwijking van de maatregelen in te houden wanneer: [...] ii) de delen 60 % of meer uitmaken van de totale waarde van de delen van het geassembleerde product; ontwijking wordt echter niet geacht plaats te vinden indien de waarde die tijdens de assemblage- of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd meer dan 25 % van de productiekosten bedraagt”.

79      De inhoud van artikel 13 van verordening nr. 3283/94 is vervolgens zonder ingrijpende wijzigingen overgenomen in de later vastgestelde verordeningen, met inbegrip van de basisverordening. 

80      Anders dan de Commissie stelt, blijkt uit de ontstaansgeschiedenis van artikel 13 van de basisverordening niet dat de term „voltooiingswerkzaamheden”, die thans is opgenomen in artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening en die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” valt, betrekking kan hebben op de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel tot een eindproduct.

81      Hoewel de oorspronkelijke bepaling inzake ontwijking is ingevoerd ter bestrijding van de praktijk waarbij in de plaats van afgewerkte producten losse onderdelen werden uitgevoerd die vervolgens op het grondgebied van een lidstaat werden geassembleerd in „schroevendraaierfabrieken”, is het juist dat, zoals blijkt uit punt 75 hierboven, in artikel 13 van verordening nr. 2176/84, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1761/87, de termen „assemblage of productie” en „onderdelen of materialen” werden gebruikt. Zoals de Commissie betoogt, lijken deze termen een ruimere strekking te hebben dan de thans in artikel 13 van de basisverordening gehanteerde begrippen „assemblage” en „delen”. 

82      In navolging van verzoekster moet echter worden vastgesteld dat met de vaststelling van verordening nr. 3283/94 de oorspronkelijke bewoordingen van de bepaling inzake ontwijking zijn gewijzigd. In artikel 13, lid 2, van verordening nr. 3283/94, dat de voorwaarden bevat waaronder kan worden vastgesteld dat assemblagewerkzaamheden in de Unie of in een derde land de geldende antidumpingmaatregelen ontwijken, heeft de wetgever namelijk de termen „productie” en „materialen” geschrapt. Met uitzondering van de voorwaarde betreffende het plafond van 25 % heeft de wetgever zich er dus toe beperkt de in deze bepaling bedoelde vorm van ontwijking aan te duiden als assemblage van „delen”. 

83      Wat meer in het bijzonder de bij verordening nr. 3283/94 ingevoerde voorwaarde betreffende het plafond van 25 % betreft, waarin de termen „assemblage- of voltooiingswerkzaamheden” voorkomen, moet worden vastgesteld dat, zoals blijkt uit wetgevingsvoorstel COM(94) 414 def. van de Commissie, dat aan verordening nr. 3283/94 ten grondslag ligt, „[d]e [...] bepalingen in verband met [...] assemblage in het land van invoer of in een derde land [...] in zoverre mogelijk [werden] gebaseerd op de bepaling in het ontwerp Dunkel [...] betreffende het importland” (zie punt 76 hierboven). 

84      Volgens artikel 12 van het ontwerp Dunkel konden „[d]e autoriteiten [...] onderdelen of componenten die bestemd zijn voor assemblage of eindbewerking in het invoerende land onder de werkingssfeer van een bestaand definitief antidumpingrecht tegen een ingevoerd product laten vallen”, indien aan verschillende voorwaarden was voldaan. In het bijzonder vielen volgens een van deze voorwaarden, in artikel 12.1, onder v), van het ontwerp Dunkel, „onderdelen en componenten [...] in geen geval onder de werkingssfeer van definitieve maatregelen indien de waarde die door de assemblage of eindbewerking [werd] toegevoegd meer dan 25 [% bedroeg] van de kosten af fabriek van het soortgelijke product dat op het grondgebied van het invoerende land is geassembleerd of afgewerkt”.

85      De invoering van de voorwaarde betreffende het plafond van 25 % in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 3283/94, dat de woorden „assemblage- of voltooiingswerkzaamheden” bevat, kan worden geacht te zijn ingegeven door de woorden „assemblage of eindbewerking” in artikel 12.1, onder v), van het ontwerp Dunkel. 

86      Vastgesteld moet echter worden dat de woorden „assemblage of eindbewerking” in artikel 12 van het ontwerp Dunkel systematisch samen werden gebruikt. Deze termen wezen dus in het algemeen op de vorm van ontwijking die het ontwerp Dunkel beoogde tegen te gaan.

87      Artikel 13, lid 2, van verordening nr. 3283/94 had daarentegen geen betrekking op assemblage- of voltooiingswerkzaamheden maar enkel op assemblagewerkzaamheden. Alleen de voorwaarde betreffende het plafond van 25 % vermeldde „assemblage- of voltooiingswerkzaamheden”.

88      In dezelfde geest moet worden opgemerkt dat artikel 12.1 van het ontwerp Dunkel voorzag in de mogelijkheid om de geldende antidumpingrechten uit te breiden tot „onderdelen of componenten” van het product dat voortkomt uit een assemblage of eindbewerking van deze onderdelen of componenten in het invoerende land. In artikel 13, lid 2, van verordening nr. 3283/94 kwam echter alleen het woord „delen” voor.

89      Niets wijst er dus op dat de Uniewetgever, door zich te laten leiden door het ontwerp Dunkel en de voorwaarde betreffende het plafond van 25 % op te nemen in de basisverordening, aan het begrip „voltooiingswerkzaamheden” een andere en ruimere draagwijdte heeft willen geven dan aan het begrip „assemblage”. 

90      Bovendien kunnen de andere argumenten van de Commissie met betrekking tot de historische uitlegging van artikel 13, lid 2, van de basisverordening niet slagen.

91      Ten eerste kan de Commissie zich niet baseren op het feit dat in verordening nr. 3283/94 de draagwijdte van de antiontwijkingsbepaling werd uitgebreid, om vast te stellen dat het begrip „assemblage” ook een ruime draagwijdte heeft. De wetgever heeft met deze verordening namelijk besloten om de draagwijdte van de antiontwijkingsbepaling uit te breiden tot andere vormen van ontwijking dan assemblagewerkzaamheden, en om, wat meer in het bijzonder deze laatste term betreft, die zowel te doen slaan op assemblage in derde landen als op assemblage in lidstaten. Zoals verzoekster betoogt, betekent dit echter niet dat ook de definitie van assemblagewerkzaamheden is verruimd. Integendeel, ten tijde van de vaststelling van verordening nr. 3283/94 was de draagwijdte van dit begrip beperkt tot de „assemblage” van „delen”, zoals blijkt uit punt 82 hierboven.

92      Ten tweede kan de Commissie zich niet baseren op het feit dat de antiontwijkingsbepaling van meet af aan voorzag in een kwantitatieve drempel als voorwaarde om vast te stellen dat assemblage ontwijking van de geldende antidumpingmaatregelen inhoudt en dat deze drempel het beslissende element van die bepaling was. 

93      De antiontwijkingsbepaling heeft inderdaad altijd een kwantitatieve drempel gehanteerd betreffende het aandeel van de delen uit het land waarop de antidumpingmaatregelen van toepassing zijn (zie punt 75 hierboven), en artikel 13, lid 2, van de basisverordening bevat nog steeds de voorwaarden betreffende de drempel van 60 % en het plafond van 25 %.

94      Er moet evenwel een onderscheid worden gemaakt tussen, enerzijds, de fase waarin bepaalde processen als assemblage- of voltooiingswerkzaamheden worden aangemerkt, en, anderzijds, de daaropvolgende fase waarin wordt nagegaan of deze assemblagewerkzaamheden de geldende antidumpingmaatregelen ontwijken. Anders dan de Commissie suggereert, kan niet worden vastgesteld dat de naleving van de voorwaarden betreffende de drempel van 60 % en het plafond van 25 % bepalend is voor de kwalificatie van een bepaald proces als assemblage- of voltooiingswerkzaamheden. 

95      Uit de ontstaansgeschiedenis van artikel 13, lid 2, van de basisverordening blijkt dan ook niet dat de Uniewetgever aan het begrip „voltooiingswerkzaamheden” of het begrip „assemblagewerkzaamheden” een ruime draagwijdte heeft willen geven, in die zin dat ook de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel daaronder zou vallen. De stelling van de Commissie vindt dus geen steun in de historische uitlegging van artikel 13, lid 2, van de basisverordening.
 Conclusie

96      Gelet op een en ander moet, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de relevantie van het door verzoekster aangevoerde douanerecht als contextueel element voor de uitlegging van het begrip „voltooiingswerkzaamheden”, worden besloten dat de stelling van de Commissie dat „voltooiingswerkzaamheden”, die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” vallen, kunnen duiden op de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel tot een eindproduct, niet wordt gestaafd door een letterlijke, contextuele, teleologische en historische uitlegging van artikel 13, lid 2, van de basisverordening.

97      De Commissie heeft zich in de bestreden verordening dus ten onrechte op het standpunt gesteld dat de verwerking van roestvrijstalen platen tot SSHR, die overeenkomt met de verwerking, zonder assemblage, van één enkel productiemiddel tot een eindproduct (zie punt 33 hierboven), neerkomt op een voltooiingswerkzaamheid die onder het begrip „assemblagewerkzaamheden” in de zin van artikel 13, lid 2, van de basisverordening valt. 

98      Bijgevolg heeft de Commissie ten onrechte geoordeeld dat was voldaan aan de in punt 17 hierboven genoemde tweede voorwaarde voor de vaststelling van een ontwijking van de geldende antidumpingmaatregelen. 

99      Derhalve moet het eerste middel worden aanvaard en bijgevolg het beroep in zijn geheel worden toegewezen, zonder dat het tweede middel hoeft te worden onderzocht. 

100    Dientengevolge moet de bestreden verordening nietig worden verklaard voor zover deze betrekking heeft op verzoekster. 
 Kosten

101    Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd.

102    Aangezien de Commissie in het ongelijk is gesteld, wordt zij overeenkomstig de vordering van verzoekster verwezen in haar eigen kosten en in die van verzoekster.

103    Overeenkomstig artikel 138, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering draagt interveniënte haar eigen kosten.

HET GERECHT (Achtste kamer, zitting hebbend met vijf rechters),
rechtdoende, verklaart:
1)      Uitvoeringsverordening (EU) 2023/825 van de Commissie van 17 april 2023 tot uitbreiding van het bij uitvoeringsverordening (EU) 2020/1408 ingestelde antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal van oorsprong uit Indonesië tot bepaalde warmgewalste platen en rollen van roestvrij staal verzonden vanuit Turkije, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Turkije wordt nietig verklaard voor zover deze betrekking heeft op Çolakoğlu Metalurji AŞ.

2)      De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van Çolakoğlu Metalurji.

3)      Eurofer, Association européenne de l’acier, AISBL wordt verwezen in haar eigen kosten. 

De Baere

Petrlík

Kecsmár

Kingston
 
      Cassagnabère

Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 4 maart 2026.
ondertekeningen

*      Procestaal: Engels.