Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 15 januari 2026.#YM.#Verzoek van de rechtbank Amsterdam om een prejudiciële beslissing.#Prejudiciële verwijzing – Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht – Justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit 2002/584/JBZ – Europees aanhoudingsbevel met het oog op strafvervolging – Artikel 2, lid 4 – Voorwaarde van dubbele strafbaarheid – Artikel 4, punt 1 – Grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel – Artikel 5, punt 3 – Overlevering van de betrokkene onder voorwaarde van een garantie dat hij wordt teruggezonden naar de uitvoerende lidstaat om daar de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die in de uitvaardigende lidstaat is opgelegd – Doelstellingen – Reclassering – Bestrijding van straffeloosheid – Kaderbesluit 2008/909/JBZ – Wederzijdse erkenning van strafvonnissen met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in een andere lidstaat – Artikel 7, leden 3 en 4 – Artikel 9, lid 1, onder d) – Aan het ontbreken van dubbele strafbaarheid ontleende grond tot weigering van de erkenning van het vonnis en van de tenuitvoerlegging van een sanctie – Artikel 25 – Tenuitvoerlegging van vonnissen volgend op een Europees aanhoudingsbevel.#Zaak C-641/23.
Court of Justice — Uitspraak 
Datum: 2026-01-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: EU-recht


ARREST VAN HET HOF (Vijfde kamer)
 15 januari 2026 (
 *1
 )
 „Prejudiciële verwijzing – Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht – Justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit 2002/584/JBZ – Europees aanhoudingsbevel met het oog op strafvervolging – Artikel 2, lid 4 – Voorwaarde van dubbele strafbaarheid – Artikel 4, punt 1 – Grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel – Artikel 5, punt 3 – Overlevering van de betrokkene onder voorwaarde van een garantie dat hij wordt teruggezonden naar de uitvoerende lidstaat om daar de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die in de uitvaardigende lidstaat is opgelegd – Doelstellingen – Reclassering – Bestrijding van straffeloosheid – Kaderbesluit 2008/909/JBZ – Wederzijdse erkenning van strafvonnissen met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in een andere lidstaat – Artikel 7, leden 3 en 4 – Artikel 9, lid 1, onder d) – Aan het ontbreken van dubbele strafbaarheid ontleende grond tot weigering van de erkenning van het vonnis en van de tenuitvoerlegging van een sanctie – Artikel 25 – Tenuitvoerlegging van vonnissen volgend op een Europees aanhoudingsbevel”
 In zaak C‑641/23 [Dubers] (
 i
 ),
 betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de rechtbank Amsterdam (Nederland) bij beslissing van 26 oktober 2023, ingekomen bij het Hof op 26 oktober 2023, in de procedure betreffende de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd tegen
 
 YM,
 
 in tegenwoordigheid van:
 
 Openbaar Ministerie,
 
 wijst
 HET HOF (Vijfde kamer),
 samengesteld als volgt: M. L. Arastey Sahún, kamerpresident, J. Passer, E. Regan (rapporteur), D. Gratsias en B. Smulders, rechters,
 advocaat-generaal: J. Richard de la Tour,
 griffier: A. Lamote, administrateur,
 gezien de stukken en na de terechtzitting op 15 januari 2025,
 gelet op de opmerkingen van:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 YM, vertegenwoordigd door S. J. Linck en R. Malewicz, advocaten,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 Openbaar Ministerie, vertegenwoordigd door K. van der Schaft en A. L. Wagenaar, officiers van justitie,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de Nederlandse regering, vertegenwoordigd door M. K. Bulterman, A. Hanje en P. P. Huurnink als gemachtigden,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de Poolse regering, vertegenwoordigd door B. Majczyna als gemachtigde,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 de Europese Commissie, vertegenwoordigd door H. Leupold, F. van Schaik, J. Vondung en F. Wilman als gemachtigden,
 
 
 
 gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 3 april 2025,
 het navolgende
 
 Arrest
 
 
 
 
 
 
 1
 
 
 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 2, lid 4, artikel 4, punt 1, en artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB 2002, L 190, blz. 1), zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009 (PB 2009, L 81, blz. 24) (hierna: „kaderbesluit 2002/584”), alsmede van artikel 7, lid 4, artikel 9, lid 1, onder d), en artikel 25 van kaderbesluit 2008/909/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie (PB 2008, L 327, blz. 27), zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299 (hierna: „kaderbesluit 2008/909”).
 
 
 
 
 
 
 
 
 2
 
 
 Dit verzoek is ingediend in het kader van de tenuitvoerlegging in Nederland van een Europees aanhoudingsbevel dat door de Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, Wydział III Karny (rechter in eerste aanleg Jelenia Góra, derde afdeling strafrecht, Polen) tegen YM, een Pools onderdaan, is uitgevaardigd met het oog op strafvervolging.
 
 
 
 
 Toepasselijke bepalingen
 
 
 
 Unierecht
 
 
 
 Kaderbesluit 2002/584
 
 
 
 
 
 
 3
 
 
 Overweging 6 van kaderbesluit 2002/584 luidt als volgt:
 „Het Europees aanhoudingsbevel waarin dit kaderbesluit voorziet, vormt de eerste tastbare toepassing op strafrechtelijk gebied van het beginsel van wederzijdse erkenning, welk beginsel de Europese Raad als hoeksteen van de gerechtelijke samenwerking beschouwt.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 4
 
 
 Artikel 1 van dit kaderbesluit heeft als opschrift „Verplichting tot tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel” en bepaalt in de leden 1 en 2:
 „1.   Het Europees aanhoudingsbevel is een rechterlijke beslissing die door een lidstaat wordt uitgevaardigd met het oog op de aanhouding en de overlevering door een andere lidstaat van een persoon die gezocht wordt met het oog op strafvervolging of uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel.
 2.   De lidstaten verbinden zich ertoe om, op grond van het beginsel van wederzijdse erkenning en overeenkomstig de bepalingen van dit kaderbesluit, elk Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 5
 
 
 Artikel 2 van dat kaderbesluit heeft als opschrift „Toepassingsgebied van het Europees aanhoudingsbevel” en bepaalt in de leden 2 en 4:
 „2.   Tot overlevering op grond van een Europees aanhoudingsbevel kunnen leiden, onder de voorwaarden van dit kaderbesluit en zonder toetsing van de dubbele strafbaarheid van het feit, de navolgende strafbare feiten, indien daarop in de uitvaardigende lidstaat een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel staat met een maximum van ten minste drie jaar en zoals omschreven in het recht van de uitvaardigende lidstaat:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 deelneming aan een criminele organisatie,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 terrorisme,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 mensenhandel,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in wapens, munitie en explosieven,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 corruptie,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 fraude, met inbegrip van fraude waardoor de financiële belangen van de Gemeenschap worden geschaad zoals bedoeld in de Overeenkomst van 26 juli 1995 aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen [(PB 1995, C 316, blz. 49)],
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 witwassen van opbrengsten van misdrijven,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 vervalsing met inbegrip van namaak van de euro,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 informaticacriminaliteit,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 milieumisdrijven, met inbegrip van de illegale handel in bedreigde diersoorten en bedreigde planten- en boomsoorten,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 hulp bij illegale binnenkomst en illegaal verblijf,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 moord en doodslag, zware mishandeling,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in menselijke organen en weefsels,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ontvoering, wederrechtelijke vrijheidsberoving en gijzeling,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 racisme en vreemdelingenhaat,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 georganiseerde of gewapende diefstal,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in cultuurgoederen, waaronder antiquiteiten en kunstvoorwerpen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 oplichting,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 racketeering en afpersing,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 namaak van producten en productpiraterij,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 vervalsing van administratieve documenten en handel in valse documenten,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 vervalsing van betaalmiddelen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in hormonale stoffen en andere groeibevorderaars,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in nucleaire en radioactieve stoffen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 handel in gestolen voertuigen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 verkrachting,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 opzettelijke brandstichting,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 misdrijven die onder de rechtsmacht van het Internationaal Strafhof vallen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 kaping van vliegtuigen/schepen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 sabotage.
 
 
 
 [...]
 4.   Ten aanzien van andere dan de in lid 2 van dit artikel bedoelde strafbare feiten kan overlevering afhankelijk worden gesteld van de voorwaarde dat het Europees aanhoudingsbevel berust op een naar het recht van de uitvoerende lidstaat strafbaar feit, ongeacht de bestanddelen of de kwalificatie ervan.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 6
 
 
 Dat kaderbesluit somt in artikel 3 de gronden op tot verplichte weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel en vermeldt in de artikelen 4 en 4 bis de gronden tot facultatieve weigering van die tenuitvoerlegging.
 
 
 
 
 
 
 
 
 7
 
 
 Artikel 4 van kaderbesluit 2002/584 vermeldt in de punten 1 en 6 ervan de volgende gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel:
 „De uitvoerende rechterlijke autoriteit kan de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel weigeren in de volgende gevallen:
 
 
 
 
 
 1.
 
 
 in een van de in artikel 2, lid 4, bedoelde gevallen is het feit dat aan het Europees aanhoudingsbevel ten grondslag ligt naar het recht van de uitvoerende lidstaat niet strafbaar; [...]
 
 
 
 [...]
 
 
 
 
 
 6.
 
 
 het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, terwijl de gezochte persoon verblijft in of onderdaan of ingezetene is van de uitvoerende lidstaat en deze staat zich ertoe verbindt die straf of maatregel overeenkomstig zijn nationale recht zelf ten uitvoer te leggen”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 8
 
 
 Artikel 5 van dit kaderbesluit heeft als opschrift „Garanties van de uitvaardigende lidstaat in bijzondere gevallen” en bepaalt:
 „De tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel door de uitvoerende rechterlijke autoriteit kan door het recht van de uitvoerende lidstaat afhankelijk worden gesteld van een van de volgende voorwaarden:
 [...]
 
 
 
 
 
 3.
 
 
 indien de persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel ter fine van een strafvervolging is uitgevaardigd, onderdaan of ingezetene van de uitvoerende lidstaat is, kan overlevering afhankelijk worden gesteld van de garantie dat de persoon, na te zijn gehoord, wordt teruggezonden naar de uitvoerende lidstaat om daar de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die hem eventueel wordt opgelegd in de uitvaardigende lidstaat.”
 
 
 
 
 
 
 
 Kaderbesluit 2008/909
 
 
 
 
 
 
 9
 
 
 De overwegingen 9 en 12 van kaderbesluit 2008/909 luiden als volgt:
 
 
 
 
 
 „(9)
 
 
 De tenuitvoerlegging van de sanctie in de tenuitvoerleggingsstaat dient de reclassering van de gevonniste persoon te bevorderen. Wanneer de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat zich ervan vergewist of de tenuitvoerlegging van de sanctie door de tenuitvoerleggingsstaat zal bijdragen aan de reclassering van de betrokkene, dient zij rekening te houden met factoren als zijn verbondenheid met de tenuitvoerleggingsstaat, meer bepaald met de overweging of het voor hem de plaats is waarmee hij familiale, taalkundige, culturele, sociale, economische of andere banden heeft.
 
 
 
 [...]
 
 
 
 
 
 (12)
 
 
 Dit kaderbesluit dient overeenkomstig te worden toegepast op de tenuitvoerlegging van sancties in de gevallen, bedoeld in artikel 4, [punt] 6, en artikel 5, [punt] 3, van kaderbesluit [2002/584]. Dit betekent onder meer dat, onverminderd dat kaderbesluit, de lidstaat kan nagaan of er gronden tot weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging in de zin van artikel 9 van dit kaderbesluit voorhanden zijn, en meer bepaald dat hij, indien door hem een verklaring in de zin van artikel 7, lid 4, van dit kaderbesluit is afgelegd, in de gevallen bedoeld in artikel 4, [punt] 6, van kaderbesluit [2002/584], alvorens het vonnis te erkennen en ten uitvoer te leggen kan onderzoeken of er sprake is van dubbele strafbaarheid, zodat overlevering van de betrokkene of tenuitvoerlegging van de sanctie kan worden overwogen.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 10
 
 
 Artikel 3 van kaderbesluit 2008/909 heeft als opschrift „Doel en werking” en bepaalt in lid 1:
 „Met dit kaderbesluit wordt beoogd de regels vast te stellen volgens welke een lidstaat, ter bevordering van de reclassering van de gevonniste persoon, een vonnis erkent en de sanctie ten uitvoer legt.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 11
 
 
 De artikelen 4 en 5 van dit kaderbesluit bevatten de criteria en de procedure voor toezending van het vonnis en een certificaat aan een andere lidstaat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 12
 
 
 Artikel 7 van dat kaderbesluit heeft als opschrift „Dubbele strafbaarheid” en bepaalt in de leden 1, 3 en 4 het volgende:
 „1.   Tot erkenning van het vonnis en tenuitvoerlegging van de opgelegde sancties kunnen leiden, onder de voorwaarden van dit kaderbesluit en zonder toetsing van de dubbele strafbaarheid van het feit, de navolgende strafbare feiten, indien daarop in de beslissingsstaat een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel staat met een maximum van ten minste drie jaar, zoals omschreven in het recht van die staat:
 
 
 
 
 
 –
 
 
 deelneming aan een criminele organisatie,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 terrorisme,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 mensenhandel,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in wapens, munitie en explosieven,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 corruptie,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 fraude, met inbegrip van fraude waardoor de financiële belangen van de Gemeenschap worden geschaad zoals bedoeld in de Overeenkomst van 26 juli 1995 aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 witwassen van opbrengsten van misdrijven,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 valsemunterij, met inbegrip van namaak van de euro,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 informaticacriminaliteit,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 milieumisdrijven, met inbegrip van de illegale handel in bedreigde diersoorten en de illegale handel in bedreigde planten- en boomsoorten,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 hulp bij illegale binnenkomst en illegaal verblijf,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 moord en doodslag, zware mishandeling,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in menselijke organen en weefsels,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ontvoering, wederrechtelijke vrijheidsberoving en gijzeling,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 racisme en vreemdelingenhaat,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 georganiseerde of gewapende diefstal,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in cultuurgoederen, waaronder antiquiteiten en kunstvoorwerpen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 oplichting,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 racketeering en afpersing,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 namaak van producten en productpiraterij,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 vervalsing van administratieve documenten en handel in valse documenten,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 vervalsing van betaalmiddelen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in hormonale stoffen en andere groeibevorderaars,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 illegale handel in nucleaire en radioactieve stoffen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 handel in gestolen voertuigen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 verkrachting,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 opzettelijke brandstichting,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 misdrijven die onder de rechtsmacht van het Internationaal Strafhof vallen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 kaping van vliegtuigen/schepen,
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 sabotage.
 
 
 
 [...]
 3.   Ten aanzien van andere dan de in lid 1 genoemde strafbare feiten kan de tenuitvoerleggingsstaat de erkenning van het vonnis en de tenuitvoerlegging van de sanctie afhankelijk stellen van de voorwaarde dat de daaraan ten grondslag liggende feiten ook naar het recht van de tenuitvoerleggingsstaat een strafbaar feit vormen, ongeacht de bestanddelen of de kwalificatie ervan.
 4.   Elke lidstaat kan, bij de aanneming van dit kaderbesluit of later, in een ter kennis van het secretariaat-generaal van de Raad te brengen verklaring, meedelen dat hij lid 1 niet zal toepassen. De verklaring kan te allen tijde worden ingetrokken. De verklaring, evenals de intrekking ervan, worden in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakt.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 13
 
 
 Artikel 8 („Erkenning van het vonnis en tenuitvoerlegging van de sanctie”), lid 1, van kaderbesluit 2008/909 luidt als volgt:
 „De bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat erkent een overeenkomstig artikel 4 en volgens de procedure van artikel 5 toegezonden vonnis en neemt onverwijld de maatregelen voor de tenuitvoerlegging van de sanctie, tenzij zij zich beroept op een van de in artikel 9 genoemde gronden tot weigering van de erkenning en de tenuitvoerlegging.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 14
 
 
 Artikel 9 van dit kaderbesluit, met als opschrift „Gronden tot weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging”, bepaalt in lid 1, onder d):
 „1.   De bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat kan de erkenning van het vonnis en de tenuitvoerlegging van de sanctie weigeren in de volgende gevallen:
 [...]
 
 
 
 
 
 d)
 
 
 in het in artikel 7, lid 3, bedoelde geval en, voor zover de tenuitvoerleggingsstaat in het in artikel 7, lid 1, bedoelde geval, een verklaring heeft afgelegd op grond van artikel 7, lid 4, heeft het vonnis betrekking op feiten die naar het recht van de tenuitvoerleggingsstaat niet strafbaar zijn. [...]”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 15
 
 
 Artikel 25 van dat kaderbesluit heeft als opschrift „Tenuitvoerlegging van vonnissen volgend op een Europees aanhoudingsbevel” en luidt:
 „Onverminderd kaderbesluit [2002/584] zijn de bepalingen van het onderhavige kaderbesluit, voor zover verenigbaar met kaderbesluit [2002/584], van overeenkomstige toepassing op de tenuitvoerlegging van vonnissen in het geval dat een lidstaat zich op grond van artikel 4, [punt] 6, van kaderbesluit [2002/584] ertoe verbonden heeft een vonnis ten uitvoer te leggen, dan wel op grond van artikel 5, [punt] 3, van genoemd kaderbesluit als voorwaarde heeft gesteld dat de betrokkene naar de uitvoerende lidstaat zal worden teruggezonden om er de sanctie te ondergaan, zulks teneinde straffeloosheid te voorkomen.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 16
 
 
 In een verklaring van 20 september 2012, die overeenkomstig artikel 7, lid 4, van kaderbesluit 2008/909 ter kennis van het secretariaat-generaal van de Raad is gebracht, heeft het Koninkrijk der Nederlanden aangegeven dat het artikel 7, lid 1, van dit kaderbesluit niet zou toepassen.
 
 
 
 
 
 Nederlands recht
 
 
 
 Overleveringswet
 
 
 
 
 
 
 17
 
 
 De Wet van 29 april 2004 tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (Overleveringswet) (Stb. 2004, 195), strekkende tot omzetting van kaderbesluit 2002/584 in Nederlands recht, bepaalt in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „OLW”) in artikel 6:
 „1.   Overlevering van een Nederlander kan worden toegestaan voor zover deze is gevraagd ten behoeve van een tegen hem gericht strafrechtelijk onderzoek en naar het oordeel van de uitvoerende justitiële autoriteit is gewaarborgd dat, zo hij ter zake van de feiten waarvoor de overlevering kan worden toegestaan in de uitvaardigende lidstaat tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf [of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel] wordt veroordeeld, hij deze straf in Nederland zal mogen ondergaan.
 [...]
 3.   Het eerste lid is eveneens van toepassing op een vreemdeling die tijdens het verhoor door de rechtbank aantoont dat hij ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland heeft verbleven als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, van de [Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000) van 23 november 2000 (Stb. 2000, 495)], voor zover hij in Nederland kan worden vervolgd voor de feiten welke aan het Europees aanhoudingsbevel ten grondslag liggen en voor zover ten aanzien van hem de verwachting bestaat dat hij niet zijn recht van verblijf in Nederland verliest ten gevolge van een hem na overlevering opgelegde straf of maatregel. Eventuele bewijsstukken dienen tijdig voorafgaand aan het verhoor door de rechtbank te worden overgelegd.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 18
 
 
 Artikel 7 OLW bepaalt:
 „1.   Overlevering kan worden toegestaan ten behoeve van:
 
 
 
 
 
 a.
 
 
 een door autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat of het Europees Openbaar Ministerie bedoeld in artikel 1 van verordening [(EU) 2017/1939 van de Raad van 12 oktober 2017 betreffende nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie (‚EOM’) (PB 2017, L 283, blz. 1)], ingesteld strafrechtelijk onderzoek ter zake van het vermoeden dat de opgeëiste persoon zich naar het oordeel van de uitvaardigende justitiële autoriteit schuldig heeft gemaakt aan:
 
 
 
 
 
 1°.
 
 
 een naar het recht van de uitvaardigende lidstaat benoemd strafbaar feit dat tevens op de in bijlage 1 bij deze wet behorende lijst staat vermeld, waarop naar het recht van de uitvaardigende lidstaat een vrijheidsstraf [of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel] met een maximum van ten minste drie jaren is gesteld; of
 
 
 
 
 
 
 
 
 2°.
 
 
 een ander feit dat zowel naar het recht van de uitvaardigende lidstaat als naar dat van Nederland strafbaar is en waarop naar het recht van de uitvaardigende lidstaat een vrijheidsstraf [of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel] met een maximum van ten minste twaalf maanden is gesteld;
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 b.
 
 
 de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf [of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel] van vier maanden, of van langere duur, door de opgeëiste persoon op het grondgebied van de uitvaardigende lidstaat te ondergaan wegens een feit als onder 1° of 2° bedoeld.
 
 
 
 [...]”
 
 
 
 
 Wetgeving inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van sancties
 
 
 
 
 
 
 19
 
 
 De Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging vrijheidsbenemende en voorwaardelijke sancties van 12 juli 2012 (Stb. 2012, 333), strekkende tot omzetting van kaderbesluit 2008/909 in Nederlands recht, bepaalt in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „WETS”) in artikel 1:1 het volgende:
 „In deze wet en de daarop rustende bepalingen wordt verstaan onder:
 
 
 
 
 
 a.
 
 
 
 Onze Minister: Onze Minister van Veiligheid en Justitie;
 
 
 
 [...]”
 
 
 
 
 
 
 
 
 20
 
 
 Artikel 2:11 WETS bepaalt:
 „1.   Tenzij Onze Minister reeds [meteen] van oordeel is dat er gronden zijn om de erkenning van de rechterlijke uitspraak te weigeren, doet hij de rechterlijke uitspraak en het certificaat toekomen aan de advocaat-generaal bij het ressortsparket.
 2.   De advocaat-generaal legt de rechterlijke uitspraak en het certificaat onverwijld voor aan de bijzondere kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, bedoeld in artikel 67 van de Wet op de rechterlijke organisatie [van 18 april 1827 (Stb. 1827, 20)]. De advocaat-generaal dient eventuele opmerkingen bij voornoemde stukken binnen een termijn van veertien dagen nadat hij de stukken heeft voorgelegd, in bij de bijzondere kamer van het gerechtshof.
 3.   De bijzondere kamer van het gerechtshof beoordeelt:
 
 
 
 
 
 a.
 
 
 of er gronden zijn om de erkenning van de rechterlijke uitspraak met toepassing van artikel 2:13, eerste lid, te weigeren;
 
 
 
 [...]
 7.   De bijzondere kamer van het gerechtshof doet zijn oordeel op grond van het derde lid, schriftelijk en met redenen omkleed aan Onze Minister toekomen, binnen een termijn van zes weken nadat de rechterlijke uitspraak en het certificaat zijn ontvangen.”
 
 
 
 
 
 
 
 
 21
 
 
 Artikel 2:12 van deze wet luidt als volgt:
 „1.   Onze Minister beslist over de erkenning van de rechterlijke uitspraak met inachtneming van het oordeel van de bijzondere kamer van het gerechtshof.
 [...]”
 
 
 
 
 
 
 
 
 22
 
 
 Artikel 2:13 van die wet bepaalt:
 „1.   De erkenning van de rechterlijke uitspraak wordt geweigerd indien:
 [...]
 
 
 
 
 
 f.
 
 
 het feit waarvoor de vrijheidsbenemende sanctie is opgelegd, indien het in Nederland was begaan, naar Nederlands recht niet strafbaar zou zijn;
 
 
 
 [...]”
 
 
 
 
 Hoofdgeding en prejudiciële vraag
 
 
 
 
 
 
 23
 
 
 De Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, Wydział III Karny heeft twee Europese aanhoudingsbevelen uitgevaardigd tegen YM met het oog op strafvervolging, het eerste op 9 november 2020 en het tweede op 9 mei 2023.
 
 
 
 
 
 
 
 
 24
 
 
 Als uitvoerende rechterlijke autoriteit dient de rechtbank Amsterdam (Nederland), de verwijzende rechter, uitspraak te doen over de tenuitvoerlegging van deze twee Europese aanhoudingsbevelen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 25
 
 
 Deze rechter geeft evenwel aan dat zijn verzoek om een prejudiciële beslissing uitsluitend betrekking heeft op het tweede aanhoudingsbevel. Dit aanhoudingsbevel is uitgevaardigd met het oog op strafvervolging van de betrokkene ter zake van één feit, te weten het niet nakomen van de verplichting tot het betalen van kinderalimentatie voor zijn minderjarige zoon overeenkomstig door Poolse rechterlijke instanties in dit verband gegeven beschikkingen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 26
 
 
 De uitvaardigende rechterlijke autoriteit heeft dit feit niet aangemerkt als een strafbaar feit als bedoeld in artikel 2, lid 2, van kaderbesluit 2002/584 dat zonder toetsing van de dubbele strafbaarheid tot overlevering van de betrokkene kan leiden. Hoewel de verwijzende rechter heeft vastgesteld dat dit feit naar Nederlands recht geen strafbaar feit vormde, overweegt hij in dit verband de mogelijkheid om af te zien van de op een dergelijke vaststelling gebaseerde grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van artikel 4, punt 1, van dit kaderbesluit.
 
 
 
 
 
 
 
 
 27
 
 
 Deze rechterlijke instantie is namelijk van oordeel dat de betrokkene, een Pools onderdaan, moet worden beschouwd als „ingezetene” van het Koninkrijk der Nederlanden in de zin van artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, aangezien hij sinds meer dan vijf jaar rechtmatig en ononderbroken in Nederland heeft verbleven.
 
 
 
 
 
 
 
 
 28
 
 
 Verder heeft deze rechter vastgesteld dat de betrokkene nauwe banden heeft met Nederland, zodat de tenuitvoerlegging in deze lidstaat van de na zijn overlevering eventueel in Polen opgelegde vrijheidsstraf of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel zal bijdragen tot het bevorderen van zijn reclassering. Dienaangaande merkt de verwijzende rechter op dat YM al zo’n twaalf jaar in Nederland verblijft, hij in de afgelopen jaren een ruim inkomen heeft genoten, goed Nederlands spreekt en, ondanks het feit dat hij momenteel geen werk heeft, voornemens is een opleiding tot fitnessinstructeur te gaan volgen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 29
 
 
 Terwijl de verwijzende rechter in het kader van zijn verzoek om een prejudiciële beslissing oorspronkelijk drie prejudiciële vragen had gesteld, heeft hij op 13 februari 2024 een beslissing tot intrekking van zijn eerste en tweede vraag genomen, die op 26 februari 2024 bij het Hof is ingediend. Volgens de toelichting van de verwijzende rechter volgt deze beslissing tot gedeeltelijke intrekking op de indiening door de Nederlandse regering op 21 december 2023 van een wetsontwerp met als opschrift „Wet herimplementatie Europees strafrecht”, waarvan de vaststelling de in de eerste twee vragen van deze rechter aan de orde gestelde problemen bij de omzetting van kaderbesluit 2002/584 zou kunnen oplossen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 30
 
 
 Met betrekking tot de derde prejudiciële vraag, die thans de enige is waarop het Hof wordt verzocht te antwoorden, zet de verwijzende rechter uiteen dat deze vraag betrekking heeft op het geval waarin een Europees aanhoudingsbevel wordt uitgevaardigd wegens een feit als bedoeld in artikel 2, lid 4, van kaderbesluit 2002/584 en dat naar het recht van de uitvoerende lidstaat geen strafbaar feit vormt. Zoals in punt 26 van het onderhavige arrest is vermeld en voor zover hij de mogelijkheid overweegt zich niet te beroepen op de grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van artikel 4, punt 1, van dit kaderbesluit, verwijst deze rechter naar de door artikel 5, punt 3, van dat kaderbesluit geboden mogelijkheid, die hem toelaat de overlevering van de betrokkene afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat hij wordt teruggezonden naar de uitvoerende lidstaat om daar de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die hem eventueel wordt opgelegd in de uitvaardigende lidstaat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 31
 
 
 In dit verband verduidelijkt de verwijzende rechter dat volgens de Nederlandse regeling die van toepassing was op de datum van de verwijzingsbeslissing, de erkenning van een in een andere lidstaat dan het Koninkrijk der Nederlanden uitgesproken vonnis automatisch wordt geweigerd wanneer het feit waarvoor de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel is opgelegd, naar Nederlands recht geen strafbaar feit vormt indien het op het Nederlandse grondgebied zou zijn gepleegd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 32
 
 
 Wanneer een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd met het oog op vervolging wegens feiten die naar Nederlands recht niet strafbaar zijn en dit aanhoudingsbevel ten uitvoer wordt gelegd op voorwaarde dat de betrokkene wordt overgeleverd onder terugzendingsgarantie overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, kan de betrokkene – niettegenstaande het bepaalde in dit artikel – de eventueel in de uitvaardigende lidstaat opgelegde vrijheidsstraf of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel dus niet in Nederland ondergaan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 33
 
 
 De verwijzende rechter meent dat dit niet in overeenstemming is met het Unierecht. Hij is in dit verband van oordeel dat, aangezien artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 voorziet in een facultatieve grond tot weigering van de erkenning van het vonnis en van de tenuitvoerlegging van de sanctie, de lidstaten bij de omzetting van deze bepaling in hun rechtsorde de bevoegde autoriteiten een beoordelingsmarge moeten toekennen, zonder deze weigeringsgrond een dwingend karakter te verlenen. De verwijzende rechter voegt daaraan toe dat die weigeringsgrond strikt moet worden uitgelegd, in overeenstemming met de doelstelling van het kaderbesluit om de reclassering van de betrokkene te bevorderen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 34
 
 
 Indien een terugzendingsgarantie wordt toegepast wegens een feit dat naar het recht van de uitvoerende lidstaat geen strafbaar feit is, roept zulks volgens deze rechter bovendien vragen op over de verenigbaarheid van een dergelijke beoordelingsmarge met het Unierecht. In een dergelijke situatie kan de onmogelijkheid om de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel op het grondgebied van het Koninkrijk der Nederlanden ten uitvoer te leggen immers in strijd zijn met artikel 25 van kaderbesluit 2008/909.
 
 
 
 
 
 
 
 
 35
 
 
 In dit verband is die rechter van mening dat overeenkomstig dit artikel 25 de bepalingen van kaderbesluit 2002/584 voorrang hebben op die van kaderbesluit 2008/909. Tevens blijkt volgens deze rechter uit punt 41 van het arrest van 11 maart 2020, SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat) (C-314/18, EU:C:2020:191), dat artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 de uitvoerende rechterlijke autoriteit de mogelijkheid biedt om in specifieke gevallen te beslissen dat een in de uitvaardigende lidstaat opgelegde straf ten uitvoer moet worden gelegd op het grondgebied van de uitvoerende lidstaat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 36
 
 
 In die omstandigheden is de verwijzende rechter van oordeel dat wanneer de uitvoerende rechterlijke autoriteit heeft afgezien van het inroepen van de op het beginsel van dubbele strafbaarheid gebaseerde grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel, zoals bedoeld in artikel 4, punt 1, van kaderbesluit 2002/584, maar de overlevering van de betrokkene afhankelijk heeft gesteld van een terugzendingsgarantie om de reclasseringskansen van de betrokkene te vergroten overeenkomstig artikel 5, punt 3, van dit kaderbesluit, het Unierecht zich ertegen verzet dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat later weigert het in de uitvaardigende lidstaat uitgesproken vonnis te erkennen en de sanctie ten uitvoer te leggen met een beroep op de op het beginsel van dubbele strafbaarheid gebaseerde weigeringsgrond, zoals bedoeld in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909.
 
 
 
 
 
 
 
 
 37
 
 
 Volgens die rechter zou in dat geval de weigering tot tenuitvoerlegging van de in de uitvaardigende lidstaat opgelegde vrijheidsstraf of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel indruisen tegen het doel van artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, dat erin bestaat de kansen op reclassering van de betrokkene te vergroten, en deze bepaling elk nuttig effect ontnemen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 38
 
 
 Voorts preciseert de verwijzende rechter dat het antwoord op deze vraag van invloed zal zijn op zijn beslissing om de betrokkene al dan niet over te leveren aan de autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat. Mocht het Hof tot de slotsom komen dat het Unierecht niet in de weg staat aan de toepassing van de aan de orde zijnde nationale bepalingen, dan wijst die rechter er met name op dat hij zijn voornemen om deze persoon onder terugzendingsgarantie aan de Poolse autoriteiten over te leveren, zou kunnen heroverwegen. In dat geval zou immers niet gegarandeerd zijn dat die persoon de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel die hem eventueel in Polen zou worden opgelegd, in Nederland zou kunnen ondergaan om zijn kansen op reclassering te vergroten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 39
 
 
 Derhalve wenst de verwijzende rechter te vernemen of, in het stadium waarin de in artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 bedoelde terugzendingsgarantie wordt toegepast, de erkenning en tenuitvoerlegging in Nederland van de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel die eventueel in Polen zou worden opgelegd, kan worden verhinderd door de omstandigheid dat het feit naar Nederlands recht niet strafbaar is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 40
 
 
 In zijn in punt 29 van het onderhavige arrest genoemde beslissing tot gedeeltelijke intrekking zet deze rechter meer bepaald uiteen waarom een wijziging van de Nederlandse regeling die de in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 genoemde grond tot weigering van de erkenning van het vonnis en van de tenuitvoerlegging van de sanctie facultatief zou maken, volgens hem het aan de derde prejudiciële vraag ten grondslag liggende probleem evenwel niet wegneemt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 41
 
 
 Zelfs in een dergelijke situatie is de minister van Veiligheid en Justitie volgens deze rechter immers nog steeds bevoegd om – overeenkomstig artikel 2:11, lid 1, en artikel 2:13, lid 1, onder f), WETS – de erkenning van het vonnis van de autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat en dus de terugzending van de betrokkene naar Nederland meteen te weigeren wegens het ontbreken van een strafbaar feit naar Nederlands recht. Zelfs indien die minister deze bevoegdheid niet uitoefent, zou bovendien de bijzondere kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Nederland) volgens deze rechter nog steeds beschikken over de mogelijkheid om – wegens het ontbreken van een strafbaar feit naar Nederlands recht – de erkenning van dat vonnis en dus de terugzending van de betrokkene naar Nederland te weigeren, waarbij hij aangeeft dat de minister krachtens artikel 2:12, lid 1, WETS door een dergelijke weigering is gebonden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 42
 
 
 In die omstandigheden heeft de rechtbank Amsterdam de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:
 „[V]erzet artikel 9, eerste lid, aanhef en onder d, van kaderbesluit [2008/909], gelezen in samenhang met artikel 25 van dat kaderbesluit alsmede in samenhang met artikel 4, punt 1, en artikel 5, punt 3, van kaderbesluit [2002/584], zich ertegen dat een lidstaat die toepassing heeft gegeven aan artikel 7, vierde lid, van kaderbesluit [2008/909] de eerstgenoemde bepaling zo omzet, dat, nadat de uitvoerende rechterlijke autoriteit een vervolgingsoverlevering aan de uitvaardigende lidstaat heeft toegestaan onder een garantie van terugzending voor een feit als bedoeld in artikel 2, vierde lid, van kaderbesluit [2002/584] dat niet strafbaar is naar het recht van de uitvoerende lidstaat, maar ten aanzien waarvan de uitvoerende rechterlijke autoriteit uitdrukkelijk ervan heeft afgezien om de overlevering om die reden te weigeren, andere autoriteiten van de uitvoerende lidstaat (als tenuitvoerleggingsstaat) vervolgens de erkenning en de tenuitvoerlegging van de vrijheidssanctie die in de uitvaardigende lidstaat is opgelegd voor dat feit moeten of mogen weigeren op grond van het ontbreken van de strafbaarheid naar het recht van de uitvoerende lidstaat (als tenuitvoerleggingsstaat) en dus moeten of mogen weigeren om de garantie van terugzending te effectueren?”
 
 
 
 
 Beantwoording van de prejudiciële vraag
 
 
 
 
 
 
 43
 
 
 Vooraf moet worden opgemerkt dat een van de verschillende Unierechtelijke bepalingen die de verwijzende rechter in de prejudiciële vraag vermeldt betrekking heeft op het geval waarin een lidstaat artikel 7, lid 4, van kaderbesluit 2008/909 heeft toegepast. Overeenkomstig deze bepaling kan elke lidstaat, bij de aanneming van dit kaderbesluit of later, in een ter kennis van het secretariaat-generaal van de Raad te brengen verklaring, meedelen dat hij lid 1 van dat artikel niet zal toepassen, waarin is bepaald dat de daarin genoemde strafbare feiten kunnen leiden tot erkenning van het vonnis en tenuitvoerlegging van de opgelegde sancties onder de voorwaarden van dit kaderbesluit en zonder toetsing van de dubbele strafbaarheid.
 
 
 
 
 
 
 
 
 44
 
 
 In casu blijkt echter uit de door de verwijzende rechter verstrekte gegevens, zoals vermeld in punt 25 van het onderhavige arrest, dat het in het hoofdgeding aan de orde zijnde Europees aanhoudingsbevel tegen de betrokkene is uitgevaardigd met het oog op strafvervolging ter zake van het niet nakomen door deze laatste van zijn verplichting tot betaling van kinderalimentatie voor zijn minderjarige zoon. Derhalve moet worden vastgesteld dat het strafbare feit waarop dat Europees aanhoudingsbevel betrekking heeft geen deel uitmaakt van de in artikel 7, lid 1, van kaderbesluit 2008/909 bedoelde strafbare feiten, zodat de omstandigheid dat het Koninkrijk der Nederlanden – zoals blijkt uit punt 16 van het onderhavige arrest – in een overeenkomstig artikel 7, lid 4, van kaderbesluit 2008/909 ter kennis van het secretariaat-generaal van de Raad gebrachte verklaring van 20 september 2012 heeft meegedeeld dat het geen toepassing maakt van artikel 7, lid 1, van dit kaderbesluit, niet van belang is voor de beslechting van het hoofdgeding.
 
 
 
 
 
 
 
 
 45
 
 
 Bijgevolg moet worden geoordeeld dat de verwijzende rechter met zijn vraag in essentie wenst te vernemen of artikel 9, lid 1, onder d), en artikel 25 van kaderbesluit 2008/909 aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die voorziet in de verplichting of de mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit van een lidstaat om zich te beroepen op artikel 9, lid 1, onder d), teneinde te weigeren om het in een andere lidstaat uitgesproken vonnis te erkennen en de daarbij uitgesproken sanctie ten uitvoer te leggen in een andere lidstaat op grond dat deze betrekking hebben op feiten die naar het recht van de eerste lidstaat geen strafbaar feit vormen, terwijl de uitvoerende rechterlijke autoriteit van die lidstaat vooraf heeft beslist om het Europees aanhoudingsbevel dat tot dat vonnis en die sanctie heeft geleid ten uitvoer te leggen,
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten eerste, door zich niet te beroepen op de in artikel 4, punt 1, van kaderbesluit 2002/584 genoemde grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging, die eveneens berust op het ontbreken van dubbele strafbaarheid, voor een strafbaar feit dat valt onder artikel 2, lid 4, van dit kaderbesluit, en
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten tweede, door overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 de overlevering van de betrokkene afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat deze persoon, na te zijn gehoord, wordt teruggezonden naar de uitvoerende lidstaat om daar de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die hem eventueel wordt opgelegd in de uitvaardigende lidstaat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 46
 
 
 Dienaangaande moet in eerste instantie worden beoordeeld, rekening houdend met de in de punten 31 en 32 van het onderhavige arrest samengevatte toelichtingen die deze rechter over de in het hoofdgeding toepasselijke Nederlandse regeling heeft verstrekt, of de in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 neergelegde grond tot weigering van de erkenning van het vonnis en van de tenuitvoerlegging van de sanctie, in de rechtsorde van de lidstaten aldus kan worden omgezet dat de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat de erkenning van elk veroordelend vonnis wegens feiten die naar het nationale recht van die lidstaat geen strafbaar feit vormen, automatisch moet weigeren. Op basis van deze beoordeling moet in tweede instantie worden onderzocht over welke beoordelingsmarge die bevoegde autoriteit beschikt bij de toepassing van deze weigeringsgrond op een individueel geval, na de overlevering van de betrokkene, die afhankelijk is gesteld van een terugzendingsgarantie overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584.
 
 
 
 
 
 
 
 
 47
 
 
 Om deze vraag te beantwoorden moet worden benadrukt dat volgens vaste rechtspraak bij de uitlegging van een bepaling van het Unierecht niet alleen rekening dient te worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context ervan en met de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt (arrest van 30 oktober 2025, Tomann, C‑134/24, EU:C:2025:839, punt 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 
 
 
 
 
 Mogelijkheid om artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 aldus om te zetten dat een op de voorwaarde van dubbele strafbaarheid gebaseerde grond tot verplichte weigering van de erkenning en van de tenuitvoerlegging wordt vastgesteld
 
 
 
 
 
 
 
 48
 
 
 Wat om te beginnen artikel 7, lid 3, van kaderbesluit 2008/909 betreft, daarin is bepaald dat „[t]en aanzien van andere dan de in lid 1 genoemde strafbare feiten [...] de tenuitvoerleggingsstaat de erkenning van het vonnis en de tenuitvoerlegging van de sanctie afhankelijk [kan] stellen van de voorwaarde dat de daaraan ten grondslag liggende feiten ook naar het recht van de tenuitvoerleggingsstaat een strafbaar feit vormen, ongeacht de bestanddelen of de kwalificatie ervan”.
 
 
 
 
 
 
 
 
 49
 
 
 Artikel 9, lid 1, onder d), van dat kaderbesluit bepaalt dan weer met name dat de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat de erkenning van het vonnis en de tenuitvoerlegging van de sanctie kan weigeren in het in artikel 7, lid 3, van dat kaderbesluit bedoelde geval.
 
 
 
 
 
 
 
 
 50
 
 
 Uit de bewoordingen van deze twee bepalingen, in het bijzonder uit het gebruik van het werkwoord „kunnen”, blijkt dus dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit zelf over een beoordelingsmarge dient te beschikken om te beslissen of de erkenning van het vonnis en de tenuitvoerlegging van de sanctie al dan niet moet worden geweigerd op de in dat artikel 9 genoemde gronden [zie naar analogie arrest van 29 april 2021, X (Europees aanhoudingsbevel – Ne bis in idem), C‑665/20 PPU, EU:C:2021:339, punt 43].
 
 
 
 
 
 
 
 
 51
 
 
 Hieruit volgt dat de lidstaten, wanneer zij ervoor kiezen om een of meer van de in artikel 9 van het kaderbesluit genoemde gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging in nationaal recht om te zetten, niet kunnen bepalen dat de rechterlijke autoriteiten van de tenuitvoerleggingsstaat verplicht zijn de erkenning van een vonnis en de tenuitvoerlegging van een sanctie te weigeren die formeel binnen de werkingssfeer van die gronden vallen, zonder dat deze de omstandigheden van het concrete geval in aanmerking kunnen nemen [zie naar analogie arrest van 29 april 2021, X (Europees aanhoudingsbevel – Ne bis in idem), C‑665/20 PPU, EU:C:2021:339, punt 44].
 
 
 
 
 
 
 
 
 52
 
 
 Vervolgens moet worden opgemerkt dat deze uitlegging steun vindt in de context van artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909.
 
 
 
 
 
 
 
 
 53
 
 
 Dienaangaande moet in herinnering worden gebracht dat het beginsel van wederzijdse erkenning krachtens artikel 8, lid 1, van dat kaderbesluit impliceert dat de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat een toegezonden vonnis in beginsel erkent en onverwijld de vereiste maatregelen neemt voor de tenuitvoerlegging van de sanctie (arrest van 11 januari 2017, Grundza, C‑289/15, EU:C:2017:4, punt 42).
 
 
 
 
 
 
 
 
 54
 
 
 Uit het voorgaande volgt dat de voorwaarde van dubbele strafbaarheid een uitzondering vormt op het beginsel van erkenning van het vonnis en tenuitvoerlegging van de sanctie. Derhalve dient de werkingssfeer van de aan het ontbreken van dubbele strafbaarheid ontleende grond voor weigering van de erkenning van het vonnis en tenuitvoerlegging van de sanctie, zoals bedoeld in artikel 9, lid 1, onder d), van dat kaderbesluit, strikt te worden uitgelegd teneinde het aantal gevallen van weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging te beperken (arrest van 11 januari 2017, Grundza, C‑289/15, EU:C:2017:4, punt 46).
 
 
 
 
 
 
 
 
 55
 
 
 Aangezien een beoordelingsmarge moet worden voorbehouden aan de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat overeenkomstig de in punt 50 van het onderhavige arrest gehanteerde uitlegging, moet het deze autoriteit vrijstaan om – wanneer de betrokken feiten naar het recht van de tenuitvoerleggingsstaat geen strafbaar feit vormen – in bepaalde gevallen toch te beslissen om zich niet op deze weigeringsgrond te beroepen, teneinde de erkenning van het vonnis en de tenuitvoerlegging van de sanctie te verzekeren.
 
 
 
 
 
 
 
 
 56
 
 
 Wat ten slotte de uitlegging betreft van artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 tegen de achtergrond van de doelstelling van dit kaderbesluit, zij eraan herinnerd dat met dit kaderbesluit, volgens artikel 3, lid 1, ervan, wordt beoogd de regels vast te stellen volgens welke een lidstaat, ter bevordering van de reclassering van de gevonniste persoon, een vonnis erkent en de sanctie ten uitvoer legt (arrest van 11 januari 2017, Grundza, C‑289/15, EU:C:2017:4, punt 50).
 
 
 
 
 
 
 
 
 57
 
 
 De in punt 50 van het onderhavige arrest gegeven uitlegging van artikel 9, lid 1, onder d), van dat kaderbesluit draagt juist bij tot de verwezenlijking van deze doelstelling, aangezien de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat – door haar beoordelingsmarge uit te oefenen – ervoor zou kunnen kiezen om af te zien van de op de voorwaarde van dubbele strafbaarheid gebaseerde grond tot weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging omdat de tenuitvoerlegging van de sanctie op het grondgebied van de tenuitvoerleggingsstaat de reclassering van de gevonniste persoon zou bevorderen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 58
 
 
 Gelet op de overwegingen in de punten 48 tot en met 57 van het onderhavige arrest moet worden geoordeeld dat artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die voorziet in de verplichting voor de bevoegde autoriteit van een lidstaat om te weigeren het in een andere lidstaat uitgesproken vonnis te erkennen en de daarbij uitgesproken sanctie ten uitvoer te leggen op grond dat zij betrekking hebben op feiten die naar het recht van de eerste lidstaat geen strafbaar feit vormen, zonder dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat daarbij over enige beoordelingsmarge beschikt.
 
 
 
 
 
 Mogelijkheid om zich te beroepen op de grond tot weigering van de erkenning van het vonnis en van de tenuitvoerlegging van de sanctie, zoals bedoeld in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909, na de overlevering van de betrokkene, die afhankelijk is gesteld van een terugzendingsgarantie overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584
 
 
 
 
 
 
 
 59
 
 
 Gelet op de in het vorige punt gegeven uitlegging moet in tweede instantie – zoals in punt 46 van het onderhavige arrest is aangegeven – worden onderzocht of de bepalingen van kaderbesluit 2002/584 en in het bijzonder artikel 4, punt 1, alsmede artikel 5, punt 3, ervan, beide gelezen in samenhang met artikel 25 van kaderbesluit 2008/909, zich ertegen verzetten dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat met toepassing van de in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 genoemde grond kan weigeren het vonnis te erkennen en de sanctie ten uitvoer te leggen wanneer eerder de uitvoerende rechterlijke autoriteit van die lidstaat geen beroep heeft gedaan op de aan het ontbreken van dubbele strafbaarheid ontleende grond voor facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging zoals bedoeld in artikel 4, punt 1, van kaderbesluit 2002/584, en tevens de overlevering van de betrokkene afhankelijk heeft gesteld van een terugzendingsgarantie overeenkomstig dat artikel 5, punt 3.
 
 
 
 
 
 
 
 
 60
 
 
 In dit verband dient al meteen in herinnering te worden gebracht dat kaderbesluit 2002/584 via de instelling van een vereenvoudigde en efficiëntere regeling voor de overlevering van personen die veroordeeld zijn of ervan verdacht worden strafbare feiten te hebben gepleegd, beoogt de justitiële samenwerking te vergemakkelijken en te bespoedigen, en daardoor bij te dragen tot de verwezenlijking van de opdracht van de Europese Unie om een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te worden die berust op de hoge mate van vertrouwen die tussen de lidstaten moet bestaan [arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 
 
 
 
 
 
 
 
 61
 
 
 Op het door kaderbesluit 2002/584 geregelde gebied komt het beginsel van wederzijdse erkenning, dat blijkens met name overweging 6 daarvan de „hoeksteen” van de gerechtelijke samenwerking in strafzaken vormt, tot uitdrukking in artikel 1, lid 2, van dit kaderbesluit, waarin de regel is neergelegd dat de lidstaten zich ertoe verbinden om, op grond van het beginsel van wederzijdse erkenning en overeenkomstig de bepalingen van ditzelfde kaderbesluit, elk Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen [arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 
 
 
 
 
 
 
 
 62
 
 
 Hieruit volgt ten eerste dat de uitvoerende rechterlijke autoriteiten de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel slechts kunnen weigeren om redenen die voortvloeien uit kaderbesluit 2002/584, zoals uitgelegd door het Hof. Ten tweede is de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel de regel en de weigering van de tenuitvoerlegging de uitzondering, die dus strikt moet worden uitgelegd [arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 
 
 
 
 
 
 
 
 63
 
 
 Met betrekking tot dergelijke redenen vermeldt dit kaderbesluit in artikel 3 de gronden tot verplichte weigering van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel en in de artikelen 4 en 4 bis de gronden tot facultatieve weigering van die tenuitvoerlegging.
 
 
 
 
 
 
 
 
 64
 
 
 Artikel 5 van kaderbesluit 2002/584 bepaalt zijnerzijds welke garanties de uitvaardigende lidstaat in bijzondere gevallen dient te verstrekken. Indien de persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel ter fine van een strafvervolging is uitgevaardigd, onderdaan of ingezetene van de uitvoerende lidstaat is, kan aldus overeenkomstig artikel 5, punt 3, van datzelfde kaderbesluit de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel door de uitvoerende rechterlijke autoriteit afhankelijk worden gesteld van de garantie dat de persoon, na te zijn berecht, wordt teruggezonden naar de uitvoerende lidstaat om daar de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die hem eventueel wordt opgelegd in de uitvaardigende lidstaat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 65
 
 
 Wat betreft de impact van een dergelijke terugzendingsgarantie op de toepassing – in het stadium van de erkenning van het veroordelende vonnis – van de in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 genoemde grond tot weigering van de erkenning en de tenuitvoerlegging, zij eraan herinnerd dat, net als kaderbesluit 2002/584, kaderbesluit 2008/909 op strafrechtelijk gebied invulling geeft aan de beginselen van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning, die met name wat de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht betreft vereisen dat elke lidstaat, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, ervan uitgaat dat de andere lidstaten het Unierecht en, meer in het bijzonder, de door dat recht erkende grondrechten in acht nemen. Kaderbesluit 2008/909 breidt dus de justitiële samenwerking uit met betrekking tot de erkenning en tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen wanneer personen in een andere lidstaat zijn veroordeeld tot vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen, ter bevordering van hun reclassering [zie in die zin en naar analogie arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 
 
 
 
 
 
 
 
 66
 
 
 Zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, wijst verder niets erop dat de Uniewetgever voor de erkenning en de tenuitvoerlegging van strafvonnissen twee onderscheiden rechtsregelingen heeft willen invoeren, afhankelijk van de vraag of er al dan niet een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd [arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 48].
 
 
 
 
 
 
 
 
 67
 
 
 Uit artikel 25 van kaderbesluit 2008/909, gelezen in het licht van overweging 12 ervan, blijkt dat dit kaderbesluit, voor zover diens bepalingen verenigbaar zijn met die van kaderbesluit 2002/584, van overeenkomstige toepassing is op de tenuitvoerlegging van vonnissen, met name wanneer een lidstaat op grond van artikel 5, punt 3, van laatstgenoemd kaderbesluit voor de tenuitvoerlegging van een met het oog op strafvervolging in de uitvaardigende lidstaat uitgevaardigd Europees aanhoudingsbevel de voorwaarde heeft gesteld dat de betrokkene naar de tenuitvoerleggingsstaat wordt teruggezonden om daar de in de beslissingsstaat opgelegde sanctie te ondergaan [zie in die zin arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 49].
 
 
 
 
 
 
 
 
 68
 
 
 Voorts heeft de Uniewetgever in dat artikel 5, punt 3, een bijzonder belang toegekend aan de mogelijkheid om de kansen op reclassering van de onderdaan of ingezetene van de uitvoerende lidstaat te verhogen, door hem in staat te stellen op het grondgebied van die staat de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die hem eventueel na zijn overlevering op grond van een Europees aanhoudingsbevel wordt opgelegd in de uitvaardigende lidstaat [zie in die zin arrest van 11 maart 2020, SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat), C‑314/18, EU:C:2020:191, punt 48].
 
 
 
 
 
 
 
 
 69
 
 
 Gelet op de overeenstemming tussen het doel dat wordt nagestreefd door enerzijds de mogelijkheid om de overlevering van de betrokkene afhankelijk te stellen van een terugzendingsgarantie overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, en door anderzijds de voorschriften die in kaderbesluit 2008/909 zijn vastgesteld, namelijk de reclassering van in een andere lidstaat gevonniste personen te bevorderen, moet dus worden geoordeeld dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat rekening moet houden met deze regels wanneer zij de in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 neergelegde grond tot weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging wenst toe te passen [zie in die zin en naar analogie arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 47].
 
 
 
 
 
 
 
 
 70
 
 
 Evenzo kan uit punt f) van het modelcertificaat in bijlage I bij kaderbesluit 2008/909 worden afgeleid dat de bevoegde autoriteit in het stadium van de erkenning van het veroordelende vonnis in het kader van dit kaderbesluit rekening moet houden met de terugzendingsgarantie, aangezien dit certificaat naar die garantie moet verwijzen wanneer de overlevering daarvan afhankelijk is gesteld [zie in die zin arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 58].
 
 
 
 
 
 
 
 
 71
 
 
 Bovendien moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit, in het kader van haar besluit om gebruik te maken van het mechanisme van overlevering van de betrokkene onder terugzendingsgarantie als bedoeld in artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, een algehele beoordeling verrichten van alle concrete en voor de situatie van de betrokkene kenmerkende elementen die erop kunnen wijzen dat tussen hem en de uitvoerende lidstaat een band bestaat waaruit blijkt dat hij in die staat voldoende is geïntegreerd en de tenuitvoerlegging in die lidstaat van de hem in de uitvaardigende lidstaat opgelegde vrijheidsstraf of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel bijgevolg ertoe zal bijdragen dat zijn kansen op reclassering verhogen nadat die straf of die maatregel ten uitvoer is gelegd. Tot die elementen behoren de familiale, taalkundige, culturele, sociale of economische banden die de betrokkene met de uitvoerende lidstaat onderhoudt, alsmede de aard, de duur en de voorwaarden van zijn verblijf in die lidstaat [zie in die zin beschikking van 16 november 2023, PY (Onderdaan van een derde land in de uitvoerende lidstaat), C‑636/22, EU:C:2023:899, punten 42 en 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 
 
 
 
 
 
 
 
 72
 
 
 Dientengevolge is het aan de uitvoerende rechterlijke autoriteit om te beoordelen of, rekening houdend met de specifieke omstandigheden van het betrokken geval, de band van de betrokkene met de uitvoerende lidstaat voldoende is om het door artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 beoogde doel van reclassering beter te verwezenlijken indien die persoon de straf die hem zou kunnen worden opgelegd in die lidstaat zou ondergaan [zie in die zin beschikking van 16 november 2023, PY (Onderdaan van een derde land in de uitvoerende lidstaat), C‑636/22, EU:C:2023:899, punt 39].
 
 
 
 
 
 
 
 
 73
 
 
 In het kader van deze beoordeling moet – zoals de advocaat-generaal in de punten 73 en 74 van zijn conclusie heeft opgemerkt – de uitvoerende rechterlijke autoriteit verschillende belangen tegen elkaar afwegen, zoals die welke verband houden met de reclassering van de betrokkene na zijn eventuele sanctie, met de noodzaak om straffeloosheid van deze persoon te voorkomen en met het ontbreken van dubbele strafbaarheid. Indien deze autoriteit besluit gebruik te maken van het mechanisme van overlevering van de betrokkene onder terugzendingsgarantie als bedoeld in artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, en zich niet beroept op de in artikel 4, punt 1, van dat kaderbesluit genoemde grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging, moet daaruit derhalve worden afgeleid dat zij van mening is dat de belangen die verband houden met de bestrijding van straffeloosheid van de betrokkene en met zijn reclassering zwaarder wegen dan de vaststelling dat het betrokken feit naar haar nationale recht niet strafbaar is. De vaststelling van een dergelijk besluit houdt noodzakelijkerwijs in dat rekening wordt gehouden met alle in dit verband relevante bepalingen, zowel van dit kaderbesluit als van kaderbesluit 2008/909.
 
 
 
 
 
 
 
 
 74
 
 
 Uit het voorgaande en in het bijzonder uit de logica die inherent is aan het in artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 neergelegde mechanisme van overlevering van de betrokkene met een daaraan verbonden terugzendingsgarantie, volgt dat de toepassing van dit mechanisme – zoals de advocaat-generaal in punt 78 van zijn conclusie heeft opgemerkt – berust op het impliciete engagement van de uitvoerende lidstaat om in beginsel de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel die in voorkomend geval na die overlevering in de uitvaardigende lidstaat zal worden opgelegd, ten uitvoer te leggen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 75
 
 
 Teneinde zo goed mogelijk te waarborgen dat dat engagement wordt nageleefd en opgevolgd – en bijgevolg niet alleen de naleving te garanderen van het beginsel van wederzijds vertrouwen dat, zoals in punt 65 van het onderhavige arrest is uiteengezet, ten grondslag ligt aan de kaderbesluiten 2002/584 en 2008/909, maar ook de goede werking te verzekeren van de bij die kaderbesluiten ingevoerde regelingen van wederzijdse erkenning – moet derhalve worden geoordeeld dat de mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat om zich te beroepen op de in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 neergelegde grond tot weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging wanneer de in artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 bedoelde terugzendingsgarantie is toegepast, strikt moet worden beperkt.
 
 
 
 
 
 
 
 
 76
 
 
 Ook het doel van artikel 5, punt 3, en, meer algemeen, de doelstellingen van de kaderbesluiten 2002/584 en 2008/909 pleiten voor de in het vorige punt van het onderhavige arrest uiteengezette uitlegging.
 
 
 
 
 
 
 
 
 77
 
 
 Wat in de eerste plaats de doelstelling betreft om de reclassering van de betrokkene te bevorderen, moet in dit verband worden opgemerkt dat zonder een strikte beperking van de aan de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat krachtens artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 geboden mogelijkheid om de erkenning van het vonnis en de tenuitvoerlegging van de sanctie te weigeren, de in het stadium van de overlevering van die persoon krachtens artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 geëiste terugzendingsgarantie haar nuttig effect zou kunnen worden ontnomen, zodat deze doelstelling, die rechtvaardigt dat het mechanisme van overlevering van die persoon met een terugzendingsgarantie in werking treedt, zou kunnen worden ondermijnd in het stadium van de erkenning – door die autoriteit – van het veroordelende vonnis.
 
 
 
 
 
 
 
 
 78
 
 
 Zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, moet bovendien de door de Uniewetgever gecreëerde samenhang tussen kaderbesluit 2002/584 en kaderbesluit 2008/909 bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstelling om de reclassering van de betrokkene te bevorderen. Een dergelijke reclassering is overigens niet alleen in het belang van de betrokkene maar ook in dat van de Unie in het algemeen [arrest van 11 maart 2020, SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat), C‑314/18, EU:C:2020:191, punt 51 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 
 
 
 
 
 
 
 
 79
 
 
 Zoals de advocaat-generaal in punt 82 van zijn conclusie heeft benadrukt, versterkt deze opvatting de noodzaak om de in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 genoemde weigeringsgrond strikt uit te leggen wanneer overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 het mechanisme van overlevering van de betrokkene onder terugzendingsgarantie wordt toegepast.
 
 
 
 
 
 
 
 
 80
 
 
 Wat in de tweede plaats de doelstelling betreft om straffeloosheid van de betrokkene te voorkomen, dient in herinnering te worden gebracht dat, zoals is opgemerkt in punt 60 van het onderhavige arrest, kaderbesluit 2002/584 beoogt te komen tot een vereenvoudigde en efficiëntere regeling voor de overlevering van personen die veroordeeld zijn wegens of verdacht worden van het plegen van strafbare feiten. Overeenkomstig artikel 1, lid 1, van dat kaderbesluit beoogt het mechanisme van het Europees aanhoudingsbevel immers de aanhouding en de overlevering van een gezochte persoon mogelijk te maken opdat het gepleegde strafbare feit, gelet op het met dit kaderbesluit nagestreefde doel, niet onbestraft blijft en deze persoon wordt vervolgd of de hem opgelegde vrijheidsstraf ondergaat [arrest van 11 maart 2020, SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat), C‑314/18, EU:C:2020:191, punt 47 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 
 
 
 
 
 
 
 
 81
 
 
 Voorts zij erop gewezen dat de bepalingen van kaderbesluit 2008/909, volgens artikel 25 ervan, onverminderd kaderbesluit 2002/584 en voor zover verenigbaar met de bepalingen van kaderbesluit 2002/584, van overeenkomstige toepassing zijn op de tenuitvoerlegging van sancties naar aanleiding van een Europees aanhoudingsbevel, zulks teneinde straffeloosheid van de betrokkene te voorkomen. Zoals de advocaat-generaal in punt 86 van zijn conclusie heeft opgemerkt, volgt hieruit dat in geval van de tenuitvoerlegging van een sanctie na overlevering van de betrokkene onder een terugzendingsgarantie overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, bij het bepalen van de juiste manier om dit kaderbesluit en kaderbesluit 2008/909 op elkaar af te stemmen, in elk concreet geval niet alleen rekening moet worden gehouden met het doel om de reclassering van die persoon te bevorderen, maar ook met het doel om straffeloosheid van de betrokkene te bestrijden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 82
 
 
 Indien de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat in het stadium van de erkenning van het vonnis met het oog op de tenuitvoerlegging van de sanctie afbreuk zou kunnen doen aan de overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 toegepaste terugzendingsgarantie door een nieuwe beoordeling te verrichten van de omstandigheden die in het stadium van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel reeds werden beoordeeld door de uitvoerende rechterlijke autoriteit, zou deze laatste autoriteit ervan kunnen worden weerhouden het in die bepaling neergelegde mechanisme van overlevering van de betrokkene onder deze terugzendingsgarantie in werking te stellen, of zelfs om het Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen, hetgeen afbreuk zou kunnen doen aan de doelstelling om straffeloosheid van de betrokkene te bestrijden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 83
 
 
 Het in punt 65 van het onderhavige arrest aangegeven beginsel van wederzijdse erkenning, waarop kaderbesluit 2008/909 berust, impliceert bovendien krachtens artikel 8, lid 1, van dat kaderbesluit dat de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat in beginsel moet instemmen met het haar overeenkomstig de artikelen 4 en 5 van dat kaderbesluit toegezonden verzoek tot erkenning van een vonnis en tot tenuitvoerlegging van een in een andere lidstaat opgelegde vrijheidsstraf of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, en dat zij in beginsel slechts kan weigeren gevolg te geven aan een dergelijk verzoek op grond van de in artikel 9 van dat kaderbesluit limitatief opgesomde gronden tot weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging (zie in die zin arrest van 9 november 2023, Staatsanwaltschaft Aachen, C‑819/21, EU:C:2023:841, punt 20).
 
 
 
 
 
 
 
 
 84
 
 
 Uit de overwegingen in de punten 60 tot en met 83 van het onderhavige arrest volgt dus dat de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat zich niet kan beroepen op de in artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 neergelegde grond tot weigering van de erkenning van het vonnis en van de tenuitvoerlegging van de sanctie wanneer de in artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 vastgestelde terugzendingsgarantie wordt toegepast, aangezien een beroep op deze grond zou betekenen dat er een nieuwe beoordeling wordt verricht van de omstandigheden die reeds door de uitvoerende rechterlijke autoriteit in aanmerking zijn genomen bij haar besluit om de overlevering van de betrokkene afhankelijk te stellen van die garantie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 85
 
 
 Zoals de Nederlandse regering en de Europese Commissie ter terechtzitting in essentie hebben betoogd, is dit evenwel anders wanneer een wijziging van de omstandigheden met betrekking tot de juridische of feitelijke situatie van de betrokkene – zoals het verzwakken of verdwijnen van zijn banden met de uitvoerende lidstaat – ertoe leidt dat, in het stadium van de erkenning van het vonnis met het oog op de tenuitvoerlegging van de sanctie krachtens kaderbesluit 2008/909, het belang om de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel op het grondgebied van de uitvoerende lidstaat ten uitvoer te leggen, niet langer de doorslag geeft.
 
 
 
 
 
 
 
 
 86
 
 
 In het stadium van de erkenning van dat vonnis krachtens kaderbesluit 2008/909 moet er namelijk op worden toegezien dat die erkenning in dit stadium nog steeds beantwoordt aan het door dit kaderbesluit nagestreefde doel om de reclassering van de betrokkene te bevorderen. Indien er sprake is van een wijziging van omstandigheden die rechtvaardigt dat de oorspronkelijke beoordeling van de uitvoerende rechterlijke autoriteit die ertoe heeft geleid dat zij het belang van de reclassering van de betrokkene voorrang heeft gegeven boven het belang dat verband houdt met het ontbreken van dubbele strafbaarheid wordt herzien, kan de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat in het stadium van de erkenning van het vonnis met het oog op de tenuitvoerlegging van de sanctie besluiten om dit laatste belang te laten prevaleren door de in artikel 9, lid 1, onder d), van dat kaderbesluit neergelegde grond tot weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging in te roepen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 87
 
 
 De erkenning van de in de punten 85 en 86 van het onderhavige arrest geschetste mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat om dat artikel 9, lid 1, onder d), in te roepen wanneer het wegens gewijzigde omstandigheden niet langer gerechtvaardigd is om de oorspronkelijk op grond van andere omstandigheden geëiste terugzendingsgarantie toe te passen, laat dus toe zo goed mogelijk te waarborgen dat de door dit kaderbesluit nagestreefde doelstelling van reclassering wordt nageleefd. Indien deze bepaling in geen enkel geval zou kunnen worden ingeroepen bij de toepassing van de terugzendingsgarantie, dreigt de betrokkene immers automatisch naar de uitvoerende lidstaat te worden teruggestuurd, zelfs indien de terugzendingsgarantie haar bestaansreden zou hebben verloren. In een dergelijk geval doet het gebruik van de in die bepaling geboden mogelijkheid geen afbreuk aan het in artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 neergelegde mechanisme van overlevering van de betrokkene onder terugzendingsgarantie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 88
 
 
 Bovendien wordt in dat geval evenmin de doelstelling van bestrijding van straffeloosheid van de betrokkene aangetast, aangezien ten eerste de mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat om artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909 in te roepen, strikt is afgebakend, en ten tweede deze persoon in voorkomend geval zijn straf in de uitvaardigende lidstaat zal ondergaan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 89
 
 
 Gelet op een en ander moet op de gestelde vraag worden geantwoord dat artikel 9, lid 1, onder d), en artikel 25 van kaderbesluit 2008/909 aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die voorziet in de verplichting of de mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit van een lidstaat om zich te beroepen op artikel 9, lid 1, onder d), teneinde te weigeren om het in een andere lidstaat uitgesproken vonnis te erkennen en de daarbij uitgesproken sanctie ten uitvoer te leggen op grond dat deze betrekking hebben op feiten die naar het recht van de eerste lidstaat geen strafbaar feit vormen, terwijl
 
 
 
 
 
 –
 
 
 in de eerste plaats, de uitvoerende rechterlijke autoriteit van die lidstaat eerder heeft beslist het Europees aanhoudingsbevel dat tot dat vonnis en die sanctie heeft geleid, ten uitvoer te leggen,
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten eerste, door zich niet te beroepen op de in artikel 4, punt 1, van kaderbesluit 2002/584 vastgestelde grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging, die eveneens berust op het ontbreken van dubbele strafbaarheid, voor een strafbaar feit dat valt onder artikel 2, lid 4, van dit kaderbesluit, en
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 ten tweede, door overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584 de overlevering van de betrokkene afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat deze persoon, na te zijn gehoord, wordt teruggezonden naar de uitvoerende lidstaat om daar de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die hem eventueel wordt opgelegd in de uitvaardigende lidstaat, en
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 in de tweede plaats, zich na de overlevering van de betrokkene onder terugzendingsgarantie geen wijziging van de omstandigheden heeft voorgedaan die kan rechtvaardigen dat er geen gevolg wordt gegeven aan deze garantie.
 
 
 
 
 
 
 
 Kosten
 
 
 
 
 
 
 90
 
 
 Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 Het Hof (Vijfde kamer) verklaart voor recht:
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 Artikel 9, lid 1, onder d), en artikel 25 van kaderbesluit 2008/909/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009,
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 moeten aldus worden uitgelegd dat
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 zij zich verzetten tegen een nationale regeling die voorziet in de verplichting of de mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit van een lidstaat om zich te beroepen op artikel 9, lid 1, onder d), teneinde te weigeren om het in een andere lidstaat uitgesproken vonnis te erkennen en de daarbij uitgesproken sanctie ten uitvoer te leggen op grond dat deze betrekking hebben op feiten die naar het recht van de eerste lidstaat geen strafbaar feit vormen, terwijl
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 
 in de eerste plaats, de uitvoerende rechterlijke autoriteit van die lidstaat eerder heeft beslist het Europees aanhoudingsbevel dat tot dat vonnis en die sanctie heeft geleid, ten uitvoer te leggen,
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 
 ten eerste, door zich niet te beroepen op de in artikel 4, punt 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, vastgestelde grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging, die eveneens berust op het ontbreken van dubbele strafbaarheid, voor een strafbaar feit dat valt onder artikel 2, lid 4, van kaderbesluit 2002/584, zoals gewijzigd, en
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 
 ten tweede, door overeenkomstig artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, de overlevering van de betrokkene afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat deze persoon, na te zijn gehoord, wordt teruggezonden naar de uitvoerende lidstaat om daar de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel te ondergaan die hem eventueel wordt opgelegd in de uitvaardigende lidstaat, en
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 –
 
 
 
 in de tweede plaats, zich na de overlevering van de betrokkene onder terugzendingsgarantie geen wijziging van de omstandigheden heeft voorgedaan die kan rechtvaardigen dat er geen gevolg wordt gegeven aan deze garantie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 Arastey Sahún
 
 
 Passer
 
 
 Regan
 
 
 
 
 Gratsias
 
 
 Smulders
 
 
 Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 15 januari 2026.
 
 
 De griffier
 A. Calot Escobar
 
 
 De kamerpresident
 M. L. Arastey Sahún
 
 
 
 
 
 
 
 
 (
 *1
 )	Procestaal: Nederlands.
 (
 i
 )	Dit is een fictieve naam, die niet overeenkomt met de werkelijke naam van enige partij in de procedure.